Inicio Blog Página 175

Premio Europeo del Espacio Público Urbano 2010

564

[:es]

Ya se han dado a conocer los resultados de la sexta edición de este premio, que pretende reconocer y estimular los proyectos de recuperación y defensa del espacio público en las ciudades europeas. En la edición de 2010 de este Premio de ámbito europeo, se han concedido:

Premios ex-aequo
  • El primero, para la Open-Air Library, una obra del año 2009 del equipo de arquitectos Karo, y que está situada en la ciudad alemana de Magdeburgo.
  • Y el segundo, para el Balet y la Ópera Nacionales de Noruega, una obra del año 2008 de Snohetta ubicada en Oslo.
También se han concedido 4 menciones especiales
  • Urban Activators: Theater Podium & Brug Grotekerkplein, en Rotterdam (Holanda), obra del Atelier Kempe Thill Architects and Planners del año 2009.
  • El Paseo Marítimo de la Playa de Poniente, en Benidorm (España), obra de Office of Architecture in Barcelona (OAB) del año 2009.
  • El Passage 56/Espace culturel écologique, situado en Paris (Francia), y obra del año 2009 del Atelier d’architecture autogérée.
  • Y finalmente, las Casetas de pescadores en el puerto de la ciudad gallega de Cangas do Morrazo (España), obra del 2008 de Irisarri+Piñera.
Premio Europeo del Espacio Público Urbano 2010
Casetas de Pescadores en Cangas | Irisarri&Piñera © Roberto Regatos Gómez

El jurado de esta sexta edición del Premio ha estado formado por Rafael Moneo, que ha sido el presidente del mismo; y por Severi Blomstedt, Ole Bouman, Sarah Mineko Ichioka, Francis Rambert, Dietmar Steiner y Peter Cachola Schmal.

El Premio está convocado por el Centre de Cultura Contemporània de Barcelona, la Cité de l’Architecture et du Patrimoine (París), The Architecture Foundation (Londres), el Nederlands Architectuurinstituut (Rotterdam), el Architekturzentrum Wien (Viena) y el Museum of Finnish Architecture (Helsinki). El acto de entrega de premios se celebrará el 11 de junio en Barcelona.

[:en]

The results of the sixth edition have already been announced of this prize, that expects recognise and to stimulate projects of recovery and defense of the public space in the European cities. In the edition of 2010 of this European field Prize, two former prizes have been granted ex-aequo:

  • The first one, for the Open-Air Library, a work of 2009 of the team of architects Karo, and that is placed at the German city of Magdeburg.
  • And the second, for the Balet and the National Opera of Norway, a work of 2008 of Snohetta located at Oslo.

    Additionally have been granted 4 special mentions to the following ones projects:

    • Urban Activators: Theater Podium & Brug Grotekerkplein, in Rotterdam (Holland), work of the Studio Kempe Thill Architects and Planners of 2009.
    • Paseo Marítimo of the Beach of Poniente, in Benidorm (Spain), Office’s work of Architecture in Barcelona (OAB) of 2009.
    • The Passage 56/Espace culturel écologique, placed at Paris (France), and work of 2009 of the Studio d’architecture autogérée.
    • And finally, the Casetas of fishermen in the harbor of the Galician city of Cangas do Morrazo (Spain), work of 2008 of Irisarri+Piñera.

      by roberto regatos gomez

      The jury of this sixth edition of the Prize has been formed by Rafael Moneo, who has been the chairman of the same one; and for Severi Blomstedt, Ole Bouman, Sarah Mineko Ichioka, Francis Rambert, Dietmar Steiner and Peter Cachola Schmal.

      The Prize is convoked for Centres the of Culture Contemporània of Barcelona, Summoned her of 1st’Architecture et du Patrimoine (Paris), The Architecture Foundation (London), the Nederlands Architectuurinstituut (Rotterdam), the Architekturzentrum Wien (Vienna) and the Museum of Finnish Architecture (Helsinki). The presentation ceremony will be celebrated on 11 June in Barcelona.

      + www.scalae.net[:gl]Xa se deron a coñecer os resultados da sexta edición deste premio, que pretende recoñecer e estimular os proxectos de recuperación e defensa do espazo público nas cidades europeas. Na edición de 2010 deste Premio de ámbito europeo, concedéronse dous premios ex ex-aequo:

      • O primeiro, para o Open Open-Air Library, unha obra do ano 2009 do equipo de arquitectos Karo, e que está situada na cidade alemá de Magdeburgo.
      • E o segundo, para o Balet e a Ópera Nacional de Noruega, unha obra do ano 2008 de Snohetta situada en Oslo.

      Tamén se concederon 4 mencións especiais aos seguintes proxectos:

      • Urban Activators: Theater Podium & Brug Grotekerkplein, en Rotterdam (Holanda), obra do Atelier Kempe Thill Architects and Planners do ano 2009.
      • O Paseo Marítimo de la Playa de Poniente, en Benidorm (España), obra de Office of Architecture in Barcelona (OAB) do ano 2009.
      • O Passage 56/Espace culturel écologique, situado en París (Francia), e obra do ano 2009 do Atelier d’architecture autogérée.
      • E finalmente, as Casetas de mariñeiros no porto da cidade galega de Cangas do Morrazo (España), obra do 2008 de Irisarri+Piñera.

        por roberto regatos gomez

        O xurado desta sexta edición do Premio estivo formado por Rafael Moneo, que foi o presidente do mesmo; e por Severi Blomstedt, Ole Bouman, Sarah Mineko Ichioka, Francis Rambert, Dietmar Steiner e Peter Cachola Schmal.

        O Premio está convocado polo Centre de Cultura Contemporània de Barcelona, Citeina de l’Architecture et du Patrimoine (París), The Architecture Foundation (Londres), o Nederlands Architectuurinstituut (Rotterdam), o Architekturzentrum Wien (Viena) e o Museum of Finnish Architecture (Helsinki). O acto de entrega de premios celebrarase o 11 de xuño en Barcelona.

        + www.scalae.net[:]

        Iniciacion al stencil

        Hoy dieron inicio los talleres del MUAU con «Inciciación al stencil» impartido por FRAGIL. Para los próximos aún quedan plazas, pero no perdáis tiempo que si agotan volando….recordaros las fechas:

        ·EL NIÑO DE LAS PINTURAS: 16 y 17 de abril
        ·ESTUDIO ALAVISTA: 23 y 24 de abril
        ·JAVIER ABARCA: 31 de abril y 2 de mayo

        Si os quereis apuntaros enviaros un mail a: info@muau.org

        + www.muau.org

        Today gave beginning workshops of the MUAU with «Iniciation to the stencil» given by FRAGIL. For the next still are squares, but you do not lose time that if they exhaust volando….remember dates:

        ·EL NIÑO DE LAS PINTURAS: 16 and 17 April
        ·ESTUDIO ALAVISTA: 23 and 24 April
        ·JAVIER ABARCA: 31 Aprill and 2 May

        If you like to point out send a mail toa: info@muau.org

        + www.muau.orgHoxe deron comezo os obradoiros do MUAU con «Inciciación ó stencil» impartido por FRAGIL. Para os próximos aínda quedan prazas, pero non perdades tempo que se esgotan voando….recordovo-las datas:

        ·EL NIÑO DE LAS PINTURAS: 16 e 17 de abril
        ·ESTUDIO ALAVISTA: 23 e 24 de abril
        ·JAVIER ABARCA: 31 de abril e 2 de maio

        Se queredes apuntarvos enviarnos un mail a: info@muau.org

        + www.muau.org

        Psicofetsac

        Psicofetsac. ETSA CORUÑA. 12 al 16 de abril de 2010.
        Psicofetsac es un festival de arquitectura organizado por alumnos de la escuela técnica superior de arquitectura de Coruña que concentra talleres, conferencias, exposiciones y otras actividades a lo largo de toda una semana. Estas jornadas se comenzaron a realizar en el año 2009 con el argumento del circo que ataba la totalidad de las actividades.

        + http://fetsac10.blogspot.com

        + http://tectonicablog.com

        Psicofetsac. ETSA CORUÑA. 12 to 16 April of 2010.
        Psicofetsac is a festival of architecture organised by students of the technical school superior of architecture of Coruña that concentrates workshops, conferences, exhibitions and other activities throughout a real week. These meeting were begun to carry out in 2009 with the argument of the circus that tied all activities.

        + http://fetsac10.blogspot.com

        + http://tectonicablog.com

        Psicofetsac. ETSA CORUÑA. 12 ao 16 de abril de 2010.
        Psicofetsac é un festival de arquitectura organizado por alumnos da escola técnica superior de arquitectura de Coruña que concentra talleres, conferencias, exposicións e outras actividades ao longo de toda unha semana. Estas xornadas comezáronse a realizar no ano 2009 co argumento do circo que ataba a totalidade das actividades.

        + http://fetsac10.blogspot.com

        + http://tectonicablog.com

        Casa Fernán | Xulio Turnes Vieito

        Esta obra representó a nivel personal una experiencia sumamente estimulante. Principalmente, porque resulta ser mi primer proyecto construido. En él, súmanse todas las dudas del principiante y toda la inexperiencia posible, pero también la fuerza de una gran ilusión. En el proyecto en sí, concurrían distintas circunstancias relativas al propietario. El encargante resultaba ser una única persona (sin familia) que si trasladaba a Santiago por motivos laborales y que pretendía adquirir una vivienda para su rehabilitación. Estos eran los puntos de partida, que si fueron enriqueciendo, en la medida en que si me requirió para participar en la propia elección de la vivienda. Sin duda, un hecho sorprendente, pero, si cabe, me implicaba más aún.

        Finalmente, se escogió una pequeña casa en el nº 57 de la calle Espíritu Santo, en Santiago de Compostela. Una pieza que si [incrustaba] en el tejido del casco histórico y por tanto, sujeta a toda su reglamentación. Se trata de una vivienda entre medianeras, pero que también es ciega en su parte posterior, sirviendo su muro trasero de contención. Asimismo, el estado en el que si encontraba la construcción era lamentable, ya que había grandes infiltraciones por la cubierta y la estructura de madera era prácticamente insalvable.

        Había que empezar entonces de cero, y se planteo que la luz había sido la auténtica protagonista. Se permitió que esta había atravesado todas las estancias y recuperar así un espacio mucho más amplio frente a la compartimentación excesiva que había. La vivienda pasó a ser mucho más diáfana, tanto en sus plantas, como en sección.

        Por otra parte, se apostó muy decididamente por un único material, este iba a ser, la madera de eucalipto. Se hace uso de vigas y viguetas laminadas, pero sobre todo un empleo intesivo del tablón [alistonado]. Este producto, que si comercializa casi exclusivamente para la formación de peldaños de escaleras, se empleó aquí desde el propio piso hasta tabiques y muebles de obra.

        Luz y eucalipto le confiere una cierta homogeneidad al conjunto, siendo el hilo conductor a propia escalera, que si mantiene con el mismo desenrollo y posición. Esta, en ocasiones librería, se convierte en un acompañante de ese recorrido que si inicia en la calle, de estrechas dimensiones, para sorprendentemente terminar con vistas al monte Pedroso.

        Obra: Rehabilitación de vivienda unifamiliar
        Autor: Xulio Turnes Vieito
        Colaboradores: Elena López Fernández e María Veiga Fernández
        Ano: 2006 – 2008
        Emplazamento: Rúa Espíritu Santo nº 57. Santiago de Compostela
        Memoria: Xulio Turnes Vieito


        Finally, a small house was chosen in the no. 57 of the street Holy Ghost, in Santiago de Compostela. A piece that was encrusted in the fabric of the historic helmet and therefore, subject to all its regulation. It is a question of a property between medianeras, but that also is blind in its back part, serving its back wall of containment. Likewise, the state in which if it found the construction was regrettable, since had big permeations for the wooden cover and structure was practically unbridgeable.

        It was necessary to start then from scratch, and it is posed that the light had been the authentic star. It afforded that this had gone through all placements and to recover thus a much ampler space compared to the compartimentación excessive that had. The property happened to be a lot more diaphanous, so much in its plants, as in branch.

        Furthermore, was bet very decidedly for an only material, this was going to be, the wood of eucalyptus. Is made use of laminated beams and ceiling joists, but above all an employment intesivo of the board alistonado. This product, that if it markets almost exclusively for the training of staircase steps, was employed here from the flat until work partitions and pieces of furniture.

        The light and eucalyptus him confers a certain homogeneity to the group, being the common thread to own staircase, that if it maintains with the same one desenrollo and position. This, sometimes book shop, becomes a companion of that route that if it initiates in the street, of narrow dimensions, for surprisingly to end with a view to El Monte Pedroso.

        Work: Rehabilitation of single-family housing

        Author: Xulio Turnes Vieito

        Collaborators: Elena López Fernández and María Veiga Fernández

        Year: 2006 – 2008

        Location: Rúa Espiritu Santo 57. Santiago de Compostela

        Report: Xulio Turnes Vieito

        Esta obra representou a nivel persoal unha experiencia sumamente estimulante. Principalmente, porque resulta ser o meu primeiro proxecto construído. Nel, súmanse tódalas dúbidas do principiante e toda a inexperiencia posible, pero tamén a forza dunha grande ilusión. No proxecto en si, concorrían distintas circunstancias relativas ó propietario. O encargante resultaba ser unha única persoa (sen familia) que se trasladaba a Santiago por motivos laborais e que pretendía adquirir unha vivenda para a súa rehabilitación. Estes eran os puntos de partida, que se foron enriquecendo, na medida en que se me requiriu para participar na propia elección da vivenda. Sen dúbida, un feito sorprendente, pero, se cabe, me implicaba máis aínda.

        Finalmente, escolleuse unha pequena casa no nº 57 da rúa Espírito Santo, en Santiago de Compostela. Unha peza que se incrustaba no tecido do casco histórico e polo tanto, suxeita a toda a súa regulamentación. Trátase dunha vivenda entre medianeiras, pero que tamén é cega na súa parte posterior, servindo o seu muro traseiro de contención. Así mesmo, o estado no que se atopaba a construción era lamentable, xa que había grandes infiltracións pola cuberta e a estrutura de madeira era practicamente insalvable.

        Había que empezar entón de cero, e plantexouse que a luz fora a auténtica protagonista. Permitiuse que esta atravesara tódalas estancias e recuperar así un espazo moito máis amplo fronte á compartimentación excesiva que había. A vivenda pasou a ser moito máis diáfana, tanto nas súas plantas, coma en sección.

        Por outra banda, apostouse moi decididamente por un único material, este ía ser, a madeira de eucalipto. Faise uso de vigas e pontóns laminados, pero sobre todo un emprego intesivo do taboleiro alistonado. Este produto, que se comercializa case exclusivamente para a formación de chanzos de escaleiras, empregouse aquí dende o propio piso ata tabiques e mobles de obra.

        Luz e eucallipto confírelle unha certa homoxeneidade ó conxunto, sendo o fío condutor a propia escaleira, que se mantén co mesmo desenrolo e posición. Esta, en ocasións libraría, convértese nun acompañante dese percorrido que se inicia na rúa, de estreitas dimensións, para sorprendentemente rematar con vistas ó monte Pedroso.

        Obra:  Rehabilitación de vivienda unifamiliar
        Autor: Xulio Turnes Vieito
        Colaboradores: Elena López Fernández e María Veiga Fernández
        Ano: 2006 – 2008
        Emprazamento: Rúa Espíritu Santo nº 57. Santiago de Compostela
        Memoria: Xulio Turnes Vieito

        Laboratorio de Emergencia y sintoma. arquitectura 2.0

        12-15 Abril 2010. Taller Escuela Tecnica Superior de A Coruña.
        Impartido por: [Paula Montoya + Miguel Beloqui] (Grupo de Exploracion Proyectual ETSAM) + leon11 (MAD).
        Las circunstancias actuales del ejercicio de la arquitectura nos hacen reflexionar sobre si se trata de gestionar una situacion atipica o si se esta evidenciando la necesidad de que la disciplina redefina su «modus operandi» para insertarse en una sociedad en transicion, compleja y conectada. Asumir esta condicion y convertirla en oportunidad requiere crear un «metaespacio de trabajo» (mas alla del «estudio») continuamente cuestionado, revisaso y ampliado por material procedente de fuentes externas.

        Tomamos esta situacion actual extrema, aprovechando los modelos de la tecnologia de la informacion que nos permiten describir los atributos de participacion de ese metaespacio de trabajo: Describimos «Emergencia» como propiedad que surge no de una parte sino de la interaccion entre todos los individuos de una comunidad compleja. Propiedades no predecibles de las unidades que trabajan como colectivo.

        El objectivo del Taller es la generacion de un mapa colectivo de trabajo que incorpora adiciones y alteraciones y va adquiriendo complejidad con cada revision (desarrollo de versiones). El objetivo fundamental es poner a prueba un metodo de trabajo como «comunidad colaborativa» y definir la polisemia de «proyecto» y de «entidad arquitectonica». Desarrollaremos el espacio de trabajo desde sus atributos digitales como un sistema que se desarrolla desde fuentes y material externo.

        fetsac10

        + http://fetsac10.blogspot.com

        12-15 April 2010. Workshop School Tecnica Superior of La Coruña.
        Given by: [Paula Montoya + Miguel Beloqui] (Group of Exploracion Proyectual ETSAM) + leon11 (MAD).
        Current circumstances of the financial year of the architecture we do pondering on if it is a question of to manage one situacion atipica or if se this demonstrating the need of that the discipline redefines its «modus operandi» to insert in a society in transicion, complex and connected. Assuming this condicion and to turn her in opportunity requires to create a «metaespacio of work» (but alla of «the study») continuously questioned, revisaso and extended for material from external sources.

        We take this situacion current extreme, making good use of models of the tecnologia of the information that we allow describing attributes of participacion of that metaespacio of work: We describe «Emergency» such as a property that emerges not of a part but of the interaccion between all the individuals of a complex community. Properties not predecibles of units that work such as a group.

        The objectivo of the Workshop is the generacion of a collective map of work that adds additions and alterations and it goes acquiring complexity with every revision (development of versions). The primary goal is to put on approval a metodo of work as a «collaborative» community and to define the polisemia of «project» and company arquitectonica». We will develop the workspace from its digital attributes as a system that takes place from external sources and material.

        fetsac10

        + http://fetsac10.blogspot.com

        2-15 Abril 2010. Taller Escola Técnica Superior da Coruña.
        Impartido por: [Paula Montoya + Miguel Beloqui] (Grupo de Exploracion Proyectual ETSAM) + leon11 (MAD).
        As circunstancias actuais do exercicio da arquitectura fannos reflexionar sobre se se trata de xestionar unha situacion atipica ou se se esta evidenciando a necesidade de que a disciplina redefina seu «modus operandi» para inserirse nunha sociedade en transicion, complexa e conectada. Asumir esta condicion e convertera en oportunidade require crear un «metaespacio de traballo» (mas alla do «estudo «) continuamente cuestionado, revisaso e ampliado por material procedente de fontes externas.

        Tomamos esta situacion actual extrema, aproveitando os modelos da tecnologia da información que nos permiten describir os atributos de participación dese metaespacio de traballo: Describimos «Urxencia» como propiedade que xorde non dunha parte senón da interaccion entre todos os individuos dunha comunidade complexa. Propiedades non predicibles das unidades que traballan como colectivo.

        O objectivo do Taller é a generacion dun mapa colectivo de traballo que incorpora adicións e alteracións e vai adquirindo complexidade con cada revision (desenvolvemento de versións). O obxectivo fundamental é pór a proba un metodo de traballo como «comunidade colaborativa» e definir a polisemia de «proxecto» e de «entidade arquitectonica». Desenvolveremos o espazo de traballo desde os seus atributos dixitais como un sistema que se desenvolve desde fontes e material externo.

        fetsac10

        + http://fetsac10.blogspot.com

        Cien años de Félix Cándela

        398

        [:es]

        El Centro Cultural Conde Duque de Madrid ofrece, hasta el 18 de abril, la exposición Félix Cándela. La Conquista de la Esbeltez, una muestra organizada por el Ayuntamiento de Madrid, la Universidad Politécnica y la Fundación Juanelo Turriano, que ha sido realizada para conmemorar los cien años el nacimiento (1910-1997) de uno de los arquitectos más destacados de la llamada Aventura Laminar en la Arquitectura Moderna.

        La aparición de este “movimiento” se debe principalmente al esfuerzo e investigaciones de varios arquitectos e ingenieros en torno al uso del hormigón. Su objetivo fue explorar y conquistar la libertad de forma de este material introducido en la construcción durante la Modernidad. Feliz Cándela fue uno de estos arquitectos, en cuyo legado arquitectónico nos ha dejado más de 800 cascarones de hormigón armado construidos durante las décadas de los años 50 y 60, época en la que el desarrollo de este material no era pleno y aún se estaban investigando sus múltiples posibilidades, contribuyendo con su legado a la libertad de nuevas formas estructurales.

        Cascarones de hormigón

        Dividida en tres grandes secciones, la visita recorre los puntos principales del trabajo de Félix Candela y el destacado papel que jugó desde los años cincuenta con la construcción de sus cascarones siguiendo la forma geométrica del paraboloide hiperbólico. Candela convirtió estas estructuras en verdaderas esculturas habitables.

        La exposición está organizada en torno a un recorrido histórico que pone de manifiesto la evolución del arquitecto junto con la evolución de la arquitectura internacional y del desarrollo del hormigón armado, para un mejor entendimiento de las aportaciones del arquitecto. Se expone una selección de algunas de sus más famosas obras, a través de imágenes (dibujos, planos y fotografías), maquetas, análisis estructurales y breves textos explicativos. Se exponen también algunos dibujos originales de Candela que se muestran por primera vez.

        Félix Cándela fue un arquitecto autodidacta cuyo conocimiento en España no es muy grande ya que realizó la mayor parte de su trabajo en México. Licenciado en Arquitectura en 1935 por la Universidad Politécnica de Madrid, pronto conoció al ingeniero Eduardo Torroja y sus aplicaciones del hormigón armado en las cubiertas (Hipódromo de Madrid). Con el estallido de la Guerra Civil se exilió en México donde vivió pasa parte de su vida, junto con EE.UU.

        Madrid. Félix Cándela. La Conquista de la Esbeltez (1910-2010). Centro Cultural Conde Duque.

        Hasta el 18 de abril de 2010.

        alicia valdivieso

        + www.hoyesarte.com

         [:en]

        The Cultural Centre Count Duke of Madrid offers, until 18 of April, the exhibition Félix Cándela. The Conquest of the Slimness, one shows organised by the City Council of Madrid, the Polytechnic University and the Fundación Juanelo Turriano, that has been carried out to commemorate one hundred years the birth (1910-1997) of one of the architects more outstanding of the Laminar so-called Adventure in the Modern Architecture.

        The appearance of this “movement” is owed mostly to the effort and investigations of several architects and engineers around the use of the concrete. Its objective was to explore and to conquer the freedom of way of this introduced material in the construction during the Modernity. Happy Cándela was one of these architects, in whose architectural legacy has left us more than 800 built reinforced concrete eggshells during decades from 50 and 60, period in which the development of this material was not full and were still been researching its multiple possibilities, contributing with its legacy to the freedom of structural new ways.

        Eggshells of concrete

        Divided in three big sections, the visit tours the main points of Félix Candela’s work and the outstanding role that played from the fifties with its eggshells’ construction following the geometric way of the paraboloide hyperbolic. Candela turned these structures in real sculptures inhabitable.

        The exhibition is organised around a historic route that the evolution of the architect highlights together with the evolution of the international architecture and developmental of the reinforced concrete, for a better understanding of the contributions of the architect. A selection is explained of some of its more famous works, via images (drawings, planes and photographs), mockups, structural analyses and brief texts explanatory. Are explained also some original drawings of Candela that are shown for the first time.

        Félix Cándela was a self-taught architect whose knowledge in Spain is not very big since it completed the most part of its work in Mexico. Graduated in Architecture in 1935 by the Polytechnic University of Madrid, prompt knew to the engineer Eduardo Torroja and its applications of the reinforced concrete in the covers (Racecourse of Madrid). With the explosion of the Civil War was exiled in Mexico where it lived happens starts from its life, together with EE.UU.

        Madrid. Félix Cándela. The Conquest of the Slimness (1910-2010). Cultural Centre Count Duke.

        Until 18 of April 2010.

        alicia valdivieso

        + www.hoyesarte.es[:gl]O Centro Cultural Conde Duque de Madrid ofrece, ata o 18 de abril, a exposición Félix Cándela. A Conquista da Esbeltez, unha mostra organizada polo Concello de Madrid, a Universidade Politécnica e a Fundación Juanelo Turriano, que foi realizada para conmemorar os cen anos o nacemento (1910-1997) dun dos arquitectos máis destacados da chamada Aventura Laminar na Arquitectura Moderna.

        A aparición deste movemento “”débese principalmente ao esforzo e investigacións de varios arquitectos e enxeñeiros arredor do uso do formigón. O seu obxectivo foi explorar e conquistar a liberdade de forma deste material introducido na construción durante a Modernidade. Feliz Cándela foi un destes arquitectos, en cuxo legado arquitectónico deixounos máis de 800 cascarones de formigón armado construído durante as décadas dos anos 50 e 60, época en que o desenvolvemento deste material non era pleno e aínda se estaban investigando as súas múltiples posibilidades, contribuíndo co seu legado á liberdade de novas formas estruturais.

        Cascarones de formigón

        Dividida en tres grandes seccións, a visita percorre os puntos principais do traballo de Félix Candela e o destacado papel que xogou desde os anos cincuenta coa construción de súas cascarones seguindo a forma xeométrica do paraboloide hiperbólico. Candela converteu estas estruturas en verdadeiras esculturas habitables.

        A exposición está organizada arredor dun percorrido histórico que pon de manifesto a evolución do arquitecto canda a evolución da arquitectura internacional e do desenvolvemento do formigón armado, para un mellor entendemento das achegas do arquitecto. Éxpónse unha selección dalgunhas das súas máis famosas obras, a través de imaxes (debuxos, planos e fotografías), maquetas, análises estruturais e breves textos explicativos. Éxpónse tamén algúns debuxos orixinais de Candela que se mostran por primeira vez.

        Félix Cándela foi un arquitecto autodidacta cuxo coñecemento en España non é moi grande xa que realizou a maior parte do seu traballo en México. Licenciado en Arquitectura en 1935 pola Universidade Politécnica de Madrid, pronto coñeceu ao enxeñeiro Eduardo Torroja e as súas aplicacións do formigón armado nas cubertas (Hipódromo de Madrid). Co estallido da Guerra Civil se exilió en México onde viviu pasa parte da súa vida, canda EE.UU.

        Madrid. Félix Cándela. A Conquista da Esbeltez (1910-2010). Centro Cultural Conde Duque.

        Ata o 18 de abril de 2010.

        alicia valdivieso

        + www.hoyesarte.com[:]

        Concurso Toftegaards Plads Syd, Copenhague | lasonceymediaConcurso Toftegaards Plads Syd, Copenhague | lasonceymediaConcurso Toftegaards Plads Syd, Copenhague | lasonceymedia

        Fase 1: verano 2008

        Nos enfrentamos a una plaza heterogénea en su uso y en su relación con la ciudad. Hoy está ocupada por coches aparcados en superficie y rodeada por vías con una elevada densidad de tráfico. Es urgente hacer algo, pero la escasez de recursos nos obliga a proponer una intervención low-cost:

        Con la tierra resultante de las excavaciones llevadas a cabo actualmente en las manzanas cercanas, proponemos crear unas franjas verdes de topografía artificial sobre las que se reubicarán los árboles existentes en Toftegaards.

        Estas franjas funcionarán como barrera para la plaza, y serán unos oasis que posibilitarán un uso más flexible del espacio público: sobre ellos se podrá leer, tomar el sol, dejarse caer…y eliminarán la necesidad de mobiliario urbano, reduciendo al mínimo el coste de la intervención.

        Se reordenarán las plazas de aparcamiento necesarias y el acceso a los edificios perimetrales.

        Los intersticios entre las franjas verdes serán vacíos donde podrán tener lugar los eventos que los vecinos consideren necesarios: bailes, teatro al aire libre, manifestaciones…

        Fase 2: invierno 2009

        La plaza seguirá dividiéndose en franjas. Esta vez, se proyectan tres franjas de captación de energía: una recogerá el agua de lluvia para ser utilizada en las aguas grises de los edificios que conforman la plaza, otra franja captará energía eólica gracias a pequeños aerogeneradores y una tercera captará energía solar por medio de pequeñas flores fotovoltáicas.

        La energía generada hará en un primer momento que la plaza de Toftegaards sea autosuficiente, y más tarde la venta del excedente permitirá la financiación de las siguientes fases del proyecto.

        Fase 3: verano-otoño 2009

        Se lanzará una página web donde los vecinos, según las posibilidades económicas de cada momento, sugerirán nuevas franjas de uso. Así, los vacíos entre las franjas de las dos primeras fases de la intervención se irán ocupando paulatinamente.

        Se define un mobiliario urbano hinchable común a las distintas franjas para dar unidad a la intervención, basado en el uso de plásticos obtenidos del reciclaje de botellas y bolsas (PET y LDPE respectivamente). Los pavimentos, también de plástico reciclado, tendrán colores para diferenciar cada franja de actividad.

        También en esta fase se construirá un edificio que coserá el conjunto en dirección Norte-Sur albergando desde áreas de almacenaje y kioscos hasta pérgolas. En su extremo Norte aparecerá un artefacto elevado con un brazo mecánico que servirá como hito a la plaza y como lugar de observación de Copenhague para usuarios y visitantes.

        Fase 4: año 2010

        Se acometerán mejoras en los edificios en torno a la plaza y se reorganizará el tráfico del perímetro para reforzar el vínculo de la nueva plaza pública con el área circundante, especialmente con la plaza de Toftegards Plads Nord.

        Fase 5: año 2015-2020

        La propuesta podría extenderse como un virus por los numerosos vacíos sin uso diseminados por el distrito de Valby y la ciudad de Copenhague en su conjunto.

        Entre estos nuevos vacíos verdes y de captación de energía, proponemos el establecimiento de corredores arbolados, algunos de los cuales ya existen en las avenidas próximas a Toftegaards.

        Esta estructura de núcleos y líneas verdes transformará el área en un espacio verde continuo y eficiente desde el punto de vista energético a bajo pecio.

        Obra: Reforma y construccion de equipamientos en una plaza del distrito Valby
        Autores: Maria Olmo Bejar-Borja Lopez Cotelo
        Año: 2008
        Emplazamiento: Toftegaards Plads Syd, Copenhague. Dinamarca
        Memoria: Maria Olmo Bejar-Borja Lopez Cotelo
        +  lasonceymedia.com

        + Video

        premios

        + www.arkitektforeningen.dk

        Phase 1: summer 2008

        We are facing a heterogeneous square in its use and its relation with the city, mostly occupied by parked cars and with no protection against noise or the fumes generated by the traffic running around its perimeter.

        It is urgent to do something, but there is no money designated to it at the moment, so we suggest a “low-cost intervention “:

        First of all, the 33 parking spots existing, as well as the access for cars and fire trucks are concentrated in the South zone, freeing up the rest of the square to pedestrians and cyclists’ use. Next, we suggest using the soil which is being moved from the Valby´s district´s redevelopment´s work (which will be developed over the next couple of years according to the winning entry of a former competition, described in Local Plan 391 F L Smidth I) to generate some artificial topography strips, where grass will be planted over and where the trees that are currently spread throughout the square will be transplanted. The use of pre-existing trees, besides eliminating costs, prevents us from waiting the growth of young trees until they reach maturity.

        This way some green strips are generated, with an important density of trees that will work as a barrier against fumes and noise and will suppose a number of “oasis” placed in strategic zones at the square: at the North, as a limit opposite to Vigerslev Alle, at the South as limit of the reserved zone for cars and respecting the situation of the unique oasis existing currently, and a third strip in the middle of the square.

        The same strategy will be used in Trekoner adapting it to the uses it has nowadays. This way, a green ramp results as a recreational space set aside for the kids at the North zone and several green hills for dogs at the South zone.

        The new topography allows sunbathing, sitting to talk or breathe…and eliminates the necessity of urban furniture, reducing to the minimum the costs of intervention. Not only the trees work as protection against the sun and wind but they also aromatize and help to improve the air quality, working as perfect and economic bioclimatic machines.

        The gaps among green strips will work as “event spaces” while the action over the whole square is not completed: they will be empty spaces surrounded by trees and artificial hills that will be managed to be used by the neighbors for dances, demonstrations, open-air movies or theater… the same way as Jamaa el Fna, where the own users determine the space configurations at any moment.

        The whole project will take place above the current terrain level, as any intervention into the contaminated soil would mean a more expensive action. We have mostly tried to respect the current slope of the terrain, as it is suitable for everybody´s access from any point of the perimeter, and because it will reduce substantially the cost of the project.

        Phase 2: winter 2009

        We suggest turning the square into a renewable energy center. The division of the square into strips is continued adding to the already existing green strips three collecting strips:

        The first one located in the South zone of the square will collect rain water taking advantage from the natural slope of the terrain. The collected water will be used for watering the green strips and for the gray waters of the public buildings delimiting the square (Valby Culture Center building and Kraftwerket).

        The second strip is sited in the center of the square, and it is composed of a line of wind turbines destined to collecting wind.

        The third, placed at the North so as to prevent the shade of the building closing the square to the South will be a “plantation” of photovoltaic flowers which will gather the sun light. Both wind power and solar energy will be turned into electricity which will be used as Toftegaards Plads Syd´s lightning at first, thus the square will become self-sufficient and in a medium term it will be able to be sold in order to get the return of the investment in wind turbines and photovoltaic flowers, and even to finance the following phases of the intervention.

        There will still be gaps among the strips that will work as support to the different neighbor´s activities until the action throughout the square is completed.

        Phase 3: summer-fall 2009

        A web site is set up as a query space and interchange of ideas between neighbors and civil service, destined to set which activities will be taking place at the new Toftegaards Plads Syd. Once the activities are agreed, a new kind of strips, activity strips, will start being prepared. The division into strips lets specialize each zone for a concrete purpose, at the same time it makes easier the construction of the square by laps according to the economic possibilities each moment.

        The activity strips suggested here (sports, reading, theater, market and playgrounds at Trekoner) are the result of several surveys conducted to the residents so far, but they do not pretend to be a definitive and immutable result. The square is opened to changes coming up in further consultations. However there will be cohesion elements that will unify the different activity strips: the urban furniture, paving and lighting.

        This way the urban furniture is settled with two kinds of benches, thought to be easily stored allowing major flexibility in the use of activity strips, and fully settled with recycled materials:

        Relax Benches: truncated cone-shaped inflatable bench which allows the user to find the most comfortable posture for reading, sunbathing…, it is made of PET plastic (polyethylene terephthalate), plastic obtained from bottle recycling. They will be deflated and stored freeing up the square for other purposes when no needed. Attention Benches: rigid and strong truncated cone-shaped bench, made of LDPE (low density polyethylene) obtained from plastic bag recycling. This bench is thought to be used in open-air activities such as cinema or theater, and its shape allows putting them into a pile easily when none of these events is taking place.

        The paving will be made of recycled rubber, obtained from soles and tires. It has an optimum operation for activities like sports, skating or playgrounds, and it is comfortable for market strips, reading or theater. They are made in different colors, which will allow us identifying each use with a color, turning out to be a polychrome square that will become a recognizable point for anyone approaching to it.

        Also in this phase,, a little three meter high building will be constructed all along the square in North-Souht direction, to house necessary facilities that will optimize every strip: storage places for benches or sport material , bathrooms and pergola areas.

        The northernmost part of the building will be a pavillion that will be raised up with a mechanical arm, placed at the junction of Vigerslev Alle and Gammel Koge, so it will work as a landmark for anyone approaching to the square. At the same time, it will work as a watchtower for neighbours and tourists, turning Toftegaards Plads Syd into an interesting place for Copenhaguen visitors.

        Phase 4: year 2010

        In this phase, the terrace of Valby Culture Center will be modified to strengthen its relation with the new square: it will be enlarged, so it will work as a extension of the indoor caffe on random days, but it will also work as a stage for outdoor theatre or as a cinema screen when some of these outdoor activities will take place.

        Next, works regarding to the traffic at the junction of Vigerslev Alle and Gammel Koge could take place. We propose two different options:

        The first one will be burying one avenue at the crossroads, which would reduce substantially the traffic on the surface, allowing pedestrians and bicycles to run safely. But it would be an expensive solution, so we suggest just a change of the pavement in this crossroads, so as to announce car drivers that they ar coming into a basically-pedestrian-area and thay must drive slowly. This continuous pavement would allow as well a physical link between Toftegards Plads Syd and Nord.

        Fase 5: year 2015-2020

        The purpose could be spread like a virus throughout Valby, or the whole Copenhaguen city:

        We suggest setting up green strips and collecting strips at several voids in the district, turning these empty spaces into collecting hubs and gardens for neighbours, that would be connected by green corridors (in fact, some of these tree-lined roads already exist, like Vigerslev Alle or Gammel Koge, or will be soon developed, as it is a key of Copenhaguen´s street strategy). The result would be a nucleus-and-lines scheme that will transform the whole area into a continuous green space, an energy efficient district for an affordable price.

        Work: Equipament reform and construction in a square of district of Valby

        Authors: Maria Olmo Bejar-Borja Lopez Cotelo

        Year: 2008

        Location: Toftegaards Plads Syd, Copenhague. Dinamarca

        Report: Maria Olmo Bejar-Borja Lopez Cotelo

        + Video

        + first award

        + www.arkitektforeningen.dk

        Fase 1: verano 2008

        Nos enfrentamos a una plaza heterogénea en su uso y en su relación con la ciudad. Hoy está ocupada por coches aparcados en superficie y rodeada por vías con una elevada densidad de tráfico. Es urgente hacer algo, pero la escasez de recursos nos obliga a proponer una intervención low-cost:

        Con la tierra resultante de las excavaciones llevadas a cabo actualmente en las manzanas cercanas, proponemos crear unas franjas verdes de topografía artificial sobre las que se reubicarán los árboles existentes en Toftegaards.

        Estas franjas funcionarán como barrera para la plaza, y serán unos oasis que posibilitarán un uso más flexible del espacio público: sobre ellos se podrá leer, tomar el sol, dejarse caer…y eliminarán la necesidad de mobiliario urbano, reduciendo al mínimo el coste de la intervención.

        Se reordenarán las plazas de aparcamiento necesarias y el acceso a los edificios perimetrales.

        Los intersticios entre las franjas verdes serán vacíos donde podrán tener lugar los eventos que los vecinos consideren necesarios: bailes, teatro al aire libre, manifestaciones…

        Fase 2: invierno 2009

        La plaza seguirá dividiéndose en franjas. Esta vez, se proyectan tres franjas de captación de energía: una recogerá el agua de lluvia para ser utilizada en las aguas grises de los edificios que conforman la plaza, otra franja captará energía eólica gracias a pequeños aerogeneradores y una tercera captará energía solar por medio de pequeñas flores fotovoltáicas.

        La energía generada hará en un primer momento que la plaza de Toftegaards sea autosuficiente, y más tarde la venta del excedente permitirá la financiación de las siguientes fases del proyecto.

        Fase 3: verano-otoño 2009

        Se lanzará una página web donde los vecinos, según las posibilidades económicas de cada momento, sugerirán nuevas franjas de uso. Así, los vacíos entre las franjas de las dos primeras fases de la intervención se irán ocupando paulatinamente.

        Se define un mobiliario urbano hinchable común a las distintas franjas para dar unidad a la intervención, basado en el uso de plásticos obtenidos del reciclaje de botellas y bolsas (PET y LDPE respectivamente). Los pavimentos, también de plástico reciclado, tendrán colores para diferenciar cada franja de actividad.

        También en esta fase se construirá un edificio que coserá el conjunto en dirección Norte-Sur albergando desde áreas de almacenaje y kioscos hasta pérgolas. En su extremo Norte aparecerá un artefacto elevado con un brazo mecánico que servirá como hito a la plaza y como lugar de observación de Copenhague para usuarios y visitantes.

        Fase 4: año 2010

        Se acometerán mejoras en los edificios en torno a la plaza y se reorganizará el tráfico del perímetro para reforzar el vínculo de la nueva plaza pública con el área circundante, especialmente con la plaza de Toftegards Plads Nord.

        Fase 5: año 2015-2020

        La propuesta podría extenderse como un virus por los numerosos vacíos sin uso diseminados por el distrito de Valby y la ciudad de Copenhague en su conjunto.

        Entre estos nuevos vacíos verdes y de captación de energía, proponemos el establecimiento de corredores arbolados, algunos de los cuales ya existen en las avenidas próximas a Toftegaards.

        Esta estructura de núcleos y líneas verdes transformará el área en un espacio verde continuo y eficiente desde el punto de vista energético a bajo pecio.

        Obra: Reforma y construccion de equipamientos en una plaza del distrito Valby

        Autores: Maria Olmo Bejar-Borja Lopez Cotelo

        Año: 2008

        Emplazamiento: Toftegaards Plads Syd, Copenhague. Dinamarca

        Memoria: Maria Olmo Bejar-Borja Lopez Cotelo

        +  lasonceymedia.com

        + Video

        premios

        + www.arkitektforeningen.dk

        Los Vacíos Urbanos

        49

        [:es]

        ¿Donde vivimos?
        ¿Como vivimos?
        Y sobretodo, ¿como nos afecta?

        Nos interesan los espacios. La ciudad. El ciudadano. Los barrios. El territorio. La arquitectura. La sociedad. El diálogo que se establece entre estos personajes y la manera en que se afectan mutuamente.

        Aprender a ser críticos con el lugar que habitamos. Implicarnos con nuestro entorno.
        A veces entendemos las críticas como algo negativo pero lejos de eso, la crítica es la oportunidad de soñar, de querer, de añorar, de provocar, de demandar, de quejarse, de crecer, de reflexionar, de intervenir.

        El vacío urbano, descrito “formalmente” como espacio urbano remanente de la dinámica urbana; terrenos vacíos o subutilizados que no se desarrollan en la plenitud de su potencial, contrariando el principio de función social de la propiedad, aparece como posibilidad.
        ¿Cuántos espacios ya “llenos” se encuentran “vacíos” de uso?
        ¿Qué es realmente un vacío urbano?

        El blog Los Vacíos Urbanos surge de este interés crítico hacia el espacio en el que vivimos, de esta posibilidad de transformar, del mostrar la posibilidad de hacer las cosas “de otra manera”.

        Porque el espacio es del que lo habita.

        «Urbanitat és aquella qualitat que reforça la percepció física o mental de pertanyer a una comunitat. En la condició material de la urbanitat és on es juga la qualitat dels espais públics”. 

        Manel de Solà Morales

        Clara Nubiola

        [:gl]

        ¿Onde vivimos?

        ¿Como vivimos?

        E, por riba de todo, ¿como que nos afecta?

        Preocupados polo espazos. A cidade. O cidadán. Os barrios. O territorio. A arquitectura. A sociedade. O diálogo establecido entre estes personaxes e forma que les se afectan entre si.

        Aprender a ser crítico có lugar en que habitamos. Involucrarnos có noso entorno.

        Ás veces, entendemos a crítica como algo negativo, pero lonxe diso, a crítica é unha oportunidade para soñar, querer, ter morriña, para provocar, para queixarse, para crecer, para reflexionar, para intervir.

        O baleiro urbano, descrito «formalmente», como un espazo residual da dinámica urbana, terreos baleiros ou subutilizados que non son desenvolvidos na plenitude das súas potencialidades, ao contrario do principio de función social da propiedade, aparece como unha posibilidade.

        ¿Cantos espazos xa «cheos» tópanse «baldeiros» do uso?

        ¿Que é realmente un baleiro urbano?

        O blog Los Vacíos Urbanos emerxe deste interese o polos espazos nos que vivimos, de esa capacidade para transformarse, para mostrar a posibilidade de facer as cousas «de forma diferente».

        Porque o espazo é de quen o habitan.

        «Urbanidade é que a calidade que reforza a percepción física ou mental de pertenza a unha comunidade. Na condición material da urbanidade é onde se xoga a calidade dos espazos públicos «. 

        Manel de Solà Morales

        Clara Nubiola

        [:en]

        Where we live?

        How we live?

        And above all, as it affect us?

        We care about spaces. The city. The citizen. Neighborhoods. The territory. The architecture. Society. The dialogue that established between these characters and the way how they affect each other.

        Learning to be critical about the place we inhabit. Engage with our environment.

        Sometimes we understand the criticism as something negative but far from it, criticism is an opportunity to dream, wanting, longing, to provoke, to sue, complain, to grow, to reflect, to intervene.

        The urban void, described «formally» as a remnant urban space urban dynamics, empty or underused land that are not developed in the fullness of their potential, contrary to the principle of social function of property, appears as a possibility.

        How many spaces as «full» are «void» of use?

        What is really an urban void?

        The blog Los Vacíos Urbanos emerges from this critical interest about the space in which we live, this ability to transform, to show the possibility of doing things «differently».

        Because space is that inhabit it.

        «Urbanity is that quality which enhances the physical or mental perception of belonging to a community. In the material condition of urbanity is where they play the quality of public spaces «.

         Manel de Solà Morales

        Clara Nubiola

        [:]

        Deshoras | Maria CarmonaDeshoras | Maria CarmonaDeshoras | Maria Carmona

        1.534

        Sólo puedo hablar de lo que no conozco. Lo hago desde la figuración estricta. Personas y cosas en el momento en que menos se parecen a sí mismas, cuando, como sumergidas en una corriente profunda, se pudiera vislumbrar un cambio, quizá la sustitución de una esperanza por otra, o ese momento en que un viaje en columpio anula el porvenir.

        Un hombre hace flexiones, en un salón, con el rostro de otro, y pese a lo que pudiera parecer no es pintura narrativa, aunque éste y otros instantes capturados sean parte de una narración que nadie sabe, y sus protagonistas menos, hacia dónde se dirige o de dónde viene. Son los tiempos muertos que acompañan a los propósitos. Algunos proceden  de la realidad, otros no. Se revelan en las deshoras.

        Obra: Deshoras
        Autor: María Martín Carmona
        Año: 2009
        Emplazamiento: A Coruña
        Fotografías: María Martín Carmona
        +www.mariacarmona.com

        Just can talk of what I do not know. I do it from the strict figuration. People and things in the moment fewer resemble themselves, when, as submerged in a deep current, you could glimpse a change, maybe the substitution of a hope for another, or that moment in which a trip in swing cancels the future.


        A man does flexions, in a living-room, with the face of another, and despite it what he could to seem is not paint narrative, although this and other captured instants are part of a narration that nobody knows, and his fewer leading men, towards where addresses or of where comes. Are downtime that accompany to intentions. Some come from the reality, other not. Are revealed in the deshoras.

        Artwork: Deshoras

        Author: María Martín Carmona

        Year: 2009

        Location: A Coruña

        Photographs: María Martín Carmona

        +www.mariacarmona.com

        Só podo falar do que non coñezo. Fágoo desde a figuración estrita. Persoas e cousas no momento en que menos se parecen a si mesmas, cando, como mergulladas nunha corrente profunda, puidésese albiscar un cambio, talvez a substitución dunha esperanza por outra, ou ese momento en que unha viaxe en randeeira anula o porvir.

         Algo mais

        Un home fai flexións, nun salón, co rostro doutro, e malia o que puidese parecer non é pintura narrativa, aínda que este e outros instantes capturados sexan parte dunha narración que ninguén sabe, e os seus protagonistas menos, cara a onde diríxese ou de onde vén. Son os tempos mortos que acompañan aos propósitos. Algúns proceden da realidade, outros non. Revélanse nas deshoras.

        Obra: Deshoras

        Autor: María Martín Carmona

        Ano: 2009

        Emplazamento: A Coruña

        Fotografías: María Martín Carmona

        + www.mariacarmona.com

        Premio Pritzker SANAA. Sejima and Nishizawa and Associates

        44

        [:es]

        Kazuyo Sejima (Ibarki, 1956) responde al móvil. Dice que está contenta y agradecida y pide hablar con más intimidad, una hora más tarde. Está en un autobús, camino de su despacho. Se dispone a trabajar un domingo por la noche. Está claro que su perfil queda muy lejos de esos arquitectos que pilotan su propio jet. Su arquitectura también.

        Naturalmente, es esto último lo que le ha hecho ganar el Premio Pritzker a ella y a su socio Ryue Nishizawa (Tokio, 1966), con el que fundó el estudio SANAA (Sejima and Nishizawa and Associates) hace 15 años. «Él me hacía dudar de todo. Supe que debía ofrecerle ser mi socio», explica, aunque cada uno mantiene proyectos propios y las viviendas las firman individualmente. Que un premio Pritzker trabaje como un estudiante resulta revelador.

        Los arquitectos Ryue Nishizawa y Kazuyo Sejima | takashi okamoto
        Los arquitectos Ryue Nishizawa y Kazuyo Sejima | takashi okamoto

        Así parece haberlo entendido el jurado que les ha concedido el galardón por «su franqueza constructiva y por el contraste que ofrecen frente a la apabullante retórica arquitectónica». Aunque sus proyectos sean descritos con frecuencia como ligeros y transparentes, su economía de medios no es una simplificación de la arquitectura. Es muy complicado mejorar las cosas. Pero Sejima y Nishizawa investigan y analizan todas las posibilidades de los encargos para que lo complejo parezca simple, ligero, transparente, todos esos adjetivos asociados a sus esmerados trabajos que el jurado ha calificado «de una belleza precisa».

        «No nos interesa hacer muchos proyectos. Nos interesa hacerlos con tiempo»,

        cuenta Sejima. Ella y Nishizawa dedican 15 horas de trabajo diario a eliminar las jerarquías espaciales dentro de una vivienda, a conseguir que todos los bailarines tengan vistas desde su camerino (Teatro Kunstline en Almere, Holanda), a investigar para emplear materiales cotidianos de una manera sutil y precisa (Pabellón de Cristal del Museo de Arte de Toledo, Ohio) o a extrusionar las plantas para asentar un edificio en su contexto y conseguir más luz en su interior (New Museum of Contemporary Art, Nueva York, 2007). Lo hacen «porque no sabemos trabajar más rápido», sin escatimar esfuerzos. Y sin teorías.

        Si numerosas ciudades se han llenado ya de «colecciones de premios Pritzker», el galardón más importante de la arquitectura ha demostrado su voluntad de mantener ese puesto premiando, ahora, a Sejima y Nishizawa. Ellos son los arquitectos del cambio. Han llenado la nueva arquitectura de ideas, pero ni tienen ideario ni han escrito teorías. A pesar de carecer de libros ideológicos, Sejima fue nombrada comisaria de la próxima Bienal de Arquitectura de Venecia, cuyo León de Oro obtuvo en 2004.

        Los arquitectos de SANAA, que trabajan en el futuro Museo Louvre de Lens (en el norte de Francia), y que ganaron hace una década el concurso para la ampliación del Instituto Valenciano de Arte Moderno (IVAM), que nunca se construyó, admiten comer y cenar en el estudio. Y hasta dormir, de vez en cuando, debajo de su mesa de trabajo: «Son siestas reparadoras. Luego seguimos trabajando». Esta periodista ha visto cómo uno de sus colaboradores terminaba el carpaccio de una Sejima inapetente sin necesidad de pedirlo, alargando el tenedor. Lo de eliminar las jerarquías no lo ha hecho sólo en sus viviendas, parece ser.

        «Delicada y poderosa, precisa y fluida, su arquitectura es a la vez ingenua y sagaz, y explica, como pocas otras, las ventajas del trabajo en equipo»,

        subrayó el jurado. Y aunque no es ésta la primera vez que el Pritzker reconoce una labor a dúo (Herzog y De Meuron lo ganaron en 2001) sí es la primera ocasión en la que comparten honores un hombre y una mujer. Puede parecer anecdótico. No lo es. Denisse Scott Brown, que más allá de los edificios había firmado también libros seminales como Aprendiendo de Las Vegas con su marido Robert Venturi, tuvo que contentarse con escuchar cómo su marido le agradecía el apoyo prestado en el discurso tras recibir el premio.

        Sejima, que tan esforzada y sutilmente ha llegado a la cima, se ha adelantado al que, hace ya casi tres décadas, fuera su maestro, Toyo Ito.

        «En los setenta, Ito logró que la gente confiase casas pequeñas a los arquitectos. Fue importante. Luego Nishizawa me hizo ver las cosas de otra manera»,

        explicó a este periódico. Por supuesto, el que Sejima y Nishizawa se adelanten no invalida al autor del Nuevo Hotel Porta Fira de Barcelona como candidato, pero no deja de ser elocuente que un discípulo tome ventaja.

        Tampoco es esta la primera vez que una mujer gana el Pritzker. Zaha Hadid se hizo con el galardón en 2004. Pero sí es la primera ocasión en la que, más allá de la arquitectura, el Pritzker parece reconocer otra manera de trabajar. Según Sejima: «Para hacer grandes obras tienes que crecer y manejar un estudio grande. Una mujer puede hacer eso, pero los grandes proyectos suelen estar relacionados con la política. Y ahí, por lo menos en Japón, no lo tenemos fácil. No nos hemos preparado para lidiar con el poder».

        El Pritzker ha insistido en el trabajo en equipo. Y en Tokio los colaboradores de los galardonados lo celebran con horas de trabajo nocturno. «Sus edificios quieren construir más contexto que objeto. No hay mejores exploradores del espacio colectivo», apuntó el jurado. Sejima resta importancia a la dedicación nocturna. «Necesito tiempo. Nuestros proyectos han crecido y son más complejos. Para poder controlar todos los detalles necesitamos aún más tiempo».

        anatxu zabalbeascoa

        [:en]

        Kazuyo Sejima (Ibarki, 1956) answers to the mobile phone. It says that is glad and grateful and requests to talk with more intimacy, a time later. It is in a bus, path of its office. Is arranged to work one Sunday night. It is of course its profile miles away is of those architects that pilot its own one jet. Its architecture also. Naturally, is this latest what has done him to win the Pritzker Prize to her and to its member Ryue Nishizawa (Tokyo, 1966), with which founded the study SANAA (Sejima and Nishizawa and Associates) 15 years ago. «He did me to doubt of all. I knew that should offer him be my member», explains, although each maintains own projects and housing sign them individually. That a prize Pritzker works as a student results revealing.

        Architects Ryue Nishizawa and Kazuyo Sejima | takashi okamoto

        So it seems to have it expert the jury that the award has granted them for «its constructive frankness and for the contrast that offer compared to the apabullante architectural»rhetoric. Although its projects are described frequently as light and transparent, its means economy is not a simplification of the architecture. It is very complicated to improve things. But Sejima and Nishizawa research and they analyse all possibilities of the errands so that the complex thing seems simple, light, transparent, all those adjectives associated with its polished works that the jury has qualified «of a precise»beauty.

        «Does not interest us to do many projects. We we interest doing with time», account Sejima. She and Nishizawa dedicate 15 work schedule daily newspaper to delete space hierarchies within a property, to achieve that all dancers have views from its greenroom (Theatre Kunstline in Almere, Holland), to research to use everyday materials in a subtle and precise way (Pavilion of Glass of the Art museum of Toledo, Ohio) or to extrusionar plants to lay down a building in its context and achieve more light in its hinterland (New Museum of Contemporary Article, New York, 2007). They do «it because we do not know to work faster», without skimping efforts. And without theories.

        If numerous cities have been filled already of «collections of prizes Pritzker», the most significant award of the architecture has demonstrated its willpower of maintaining that position awarding a prize, now, to Sejima and Nishizawa. They are architects of the change. They have filled the new architecture of ideas, but nor they have ideario nor have written theories. In spite of lacking ideological books, Sejima was appointed commissioner of the next Biennial of Architecture of Venice, whose Leon of Gold obtained in 2004.

        Architects of SANAA, that work in the future Museum Louvre of Lens (in the north of France), and that earned does a decade the contest for the extension of the Instituto Valenciano de Arte Moderno (IVAM), that was never built, admit to eat and to have dinner in the study. And until sleeping, from time to time, under its work table: «They are naps repairers. Later on still work». This journalist has seen how one of its collaborators ended the carpaccio of one Sejima inapetente without the need for to request it, lengthening the holder. It of deleting hierarchies just has not done it in its housing, seems be.

        «Delicate and powerful, precise and fluid, its architecture is at the same time dupe and sagacious, and it explains, as few other, leads of the team work», the jury underlined. And although is not this the first time that the Pritzker recognises a work together (Herzog and Of Meuron earned it in 2001) yes is the first occasion in which share honors a man and a woman. It can seem anecdotal. Does not be it. Denisse Scott Brown, that beyond buildings had signed also seminal books as Learning from Las Vegas with its husband Robert Venturi, he had to please with to listen how its husband thanked him the lent support in the discourse after receiving the prize.

        Sejima, that so strained and it has subtly arrived at the summit, has been moved forward to the one which, does already almost three decades, was its schoolteacher, Toyo Ito. «In the seventy, Ito achieved that people trusted small houses to the architects. It was significant. Later on Nishizawa made me to see things otherwise», explained to this newspaper. Of course, the one which Sejima and Nishizawa are moved forward does not invalidate to the author of the New Hotel Carries Fira of Barcelona such as a candidate, but does not stop being eloquent that a disciple takes advantage.

        It neither be this the first time that a woman earns the Pritzker. Zaha Hadid was made with the award in 2004. But yes is the first occasion in which, beyond the architecture, the Pritzker seems to recognise another way of working. According to Sejima: «To do big works have to grow and to use a large study. A woman can do that, but large projects usually are related to the policy. And there, at least in Japan, do not have it easy. We have not prepared us to fight with the to be able to».

        The Pritzker has insisted at work as a team. And in Tokyo the ones collaborating with award winners it celebrate with nocturnal work schedule. «Its buildings want to build more context that object. It does not be better explorers of the space group», the jury pointed out. Sejima takes away importance to the nocturnal dedication. «Need time. Our projects have grown and are more complex. In order to be able to control all details need even more time».

        anatxu zabalbeascoa

        + www.elpais.com

        [:gl]

        Kazuyo Sejima (Ibarki, 1956) responde ao móbil. Di que está contenta e agradecida e pide falar con máis intimidade, unha hora máis tarde. Está nun autobús, camiño do seu despacho. Díspónse a traballar un domingo pola noite. Está claro que o seu perfil queda moi lonxe deses arquitectos que pilotan o seu propio jet. A súa arquitectura tamén. Naturalmente, é isto último o que lle fixo gañar o Premio Pritzker a ela e ao seu socio Ryue Nishizawa (Toquio, 1966), co que fundou o estudo SANAA (Sejima and Nishizawa and Associates) fai 15 anos. «El facíame dubidar de todo. Souben que debía ofrecerlle ser o meu socio», explica, aínda que cada un mantén proxectos propios e as vivendas asínanas individualmente. Que un premio Pritzker traballe como un estudante resulta reveladora.

        Os arquitectos Ryue Nishizawa e Kazuyo Sejima | takashi okamoto

        Así parece habero entendido o xurado que lles concedeu o galardón pola «súa franqueza construtiva e polo contraste que ofrecen fronte á intimidatoria retórica arquitectónica». Aínda que os seus proxectos sexan descritos con frecuencia como lixeiros e transparentes, a súa economía de medios non é unha simplificación da arquitectura. É moi complicado mellorar as cousas. Pero Sejima e Nishizawa investigan e analizan todas as posibilidades dos encargos para que o complexo pareza simple, lixeiro, transparente, todos eses adxectivos asociados a súas esmerados traballos que o xurado cualificou «dunha beleza precisa».

        «Non interésanos facer moitos proxectos. Interésanos faceros con tempo», conta Sejima. Ela e Nishizawa dedican 15 horas de traballo diario a eliminar as xerarquías espaciais dentro dunha vivenda, a conseguir que todos os bailaríns teñan vistas desde o seu camerino (Teatro Kunstline en Almere, Holanda), a investigar para empregar materiais cotiáns dunha maneira sutil e precisa (Pavillón de Cristal do Museo de Arte de Toledo, Ohio) ou a extrusionar as plantas para asentar un edificio no seu contexto e conseguir máis luz no seu interior (New Museum of Contemporary Art, Nova York, 2007). Fano «porque non sabemos traballar máis rápido», sen escatimar esforzos. E sen teorías.

        Se numerosas cidades se encheron xa de «coleccións de premios Pritzker», o galardón máis importante da arquitectura demostrou a súa vontade de manter ese posto premiando, agora, a Sejima e Nishizawa. Eles son os arquitectos do cambio. Encheron a nova arquitectura de ideas, pero nin teñen ideario nin escribiron teorías. A pesar de carecer de libros ideolóxicos, Sejima foi nomeada comisaria da próxima Bienal de Arquitectura de Venecia, cuxo León de Oro obtivo en 2004.

        Os arquitectos de SANAA, que traballan no futuro Museo Louvre de Lens (no norte de Francia), e que gañaron fai unha década o concurso para a ampliación do Instituto Valenciano de Arte Moderna (IVAM), que nunca se construíu, admiten comer e cear no estudo. E ata durmir, de cando en vez, debaixo da súa mesa de traballo: «Son sestas reparadoras. Logo seguimos traballando». Esta xornalista viu como un dos seus colaboradores terminaba o carpaccio dunha Sejima inapetente sen necesidade de pediro, alongando o garfo. O de eliminar as xerarquías non fixoo só nas súas vivendas, parece ser.

        «Delicada e poderosa, precisa e fluída, a súa arquitectura é a un tempo inxenua e sagaz, e explica, como poucas outras, as vantaxes do traballo en equipo», subliñou o xurado. E aínda que non é esta a primeira vez que o Pritzker recoñece un labor a dúo (Herzog e De Meuron gañárono en 2001) ési a primeira ocasión en que comparten honores un home e unha muller. Pode parecer anecdótico. Non éo. Denisse Scott Brown, que máis alá dos edificios asinara tamén libros seminales como Aprendendo das Vegas co seu marido Robert Venturi, tivo que contentarse con escoitar como o seu marido agradecíalle o apoio prestado no discurso tras recibir o premio.

        Sejima, que tan esforzada e sutilmente chegou á cima, adiantouse a que, fai xa case tres décadas, fóra o seu mestre, Toyo Ito. «Nos setenta, Ito logrou que a xente confiase casas pequenas aos arquitectos. Foi importante. Logo Nishizawa fixome ver as cousas doutra maneira «, explicou a este xornal. Por suposto, o que Sejima e Nishizawa adiántense non invalida ao autor do Novo Hotel Porta Fira de Barcelona como candidato, pero non deixa de ser elocuente que un discípulo tome vantaxe.

        Tampouco é esta a primeira vez que unha muller gana o Pritzker. Zaha Hadid fixose co galardón en 2004. Pero ési a primeira ocasión en que, máis alá da arquitectura, o Pritzker parece recoñecer outra maneira de traballar. Segundo Sejima: «Para facer grandes obras tes que medrar e manexar un estudo grande. Unha muller pode facer iso, pero os grandes proxectos adoitan estar relacionados coa política. E aí, polo menos en Xapón, non témolo doado. Non preparámosnos para lidar co poder «.

        O Pritzker insistiu no traballo en equipo. E en Toquio os colaboradores dos galardoados celébrano con horas de traballo nocturno. «Os seus edificios queren construír máis contexto que obxecto. Non hai mellores exploradores do espazo colectivo», apuntou o xurado. Sejima resta importancia á dedicación nocturna. «Necesito tempo. Os nosos proxectos medraron e son máis complexos. Para poder controlar todos os detalles necesitamos aínda máis tempo».

        anatxu zabalbeascoa

        + www.elpais.com[:]

        La feria Espacio Atlántico en abril

        107

        Era unha das demandas máis repetidas durante a última edición da feira de arte contemporánea de Vigo, Espacio Atlántico, o pasado mes de xaneiro. Expositores e coleccionistas suxeriron á dirección do evento un cambio de ubicación no calendario, a fin de evitar a proximidade coa celebración de Arco en Madrid e doutros acontecementos artísticos internacionais, o que ocasionaba incompatibilidades e certos atrancos ós profesionais do mundo da arte. Finalmente, a directora de Espacio Atlántico, Marta Scarpellini, vén de anunciar as novas datas. A vindeira edición do certame celebrarase do sete ao dez de abril de 2011.

        Scarpellini confirmou a mudanza trala sinatura do convenio de cesión dos fondos artísticos da feira á Fundación Marco, de xeito que as obras, recén adquiridas durante a pasada edición e que dan inicio á Colección Espacio Atlántico como fondo propio, estarán depositadas no Museo de Arte Contemporánea de Vigo (Marco) por un tempo de cinco anos. En calidade de presidente da Fundación Marco, o alcalde de Vigo, Abel Caballero, rubricou onte o convenio coa directora da feira no salón de actos do museo. Ademais de preservar a súa conservación e restauración, os comisarios do Marco poderán inserir as pezas nas exposicións temporais que conforman a súa programación.

        As obras, sete producións de formato e materiais diversos, están asinadas por Ana Soler, José Bechara, Karmelo Bermejo, Misha Bies Golas, Antía Moure e Francisco Tropa, seis artistas galegos, portugueses e españois seleccionados para arrancar esta colección, «tendo en conta os intereses expositivos do museo para facilitar a incorporación na súa programación», indicou Scarpellini, quen expresou a súa satisfacción «por que a colección poida ser exhibida no principal museo de arte contemporánea da cidade». «Esta iniciativa estreita o vencellamento da feira coa cidade de Vigo», manifestou, «ademais de incrementar o patrimonio cultural e amosar a rendibilidade social do investimento en arte contemporánea».

        Segundo a organización do certame, o presuposto desta primeira quenda de compras en feira foi «algo superior» aos 40.000 euros. «A colección seguirá crecendo en futuras edicións e a intención é que a partida orzamentaria se incremente en próximas convocatorias, adquisicións que se rexerán polos mesmos criterios expositivos do Marco», afirmou Scarpellini.

        + www.espacioatlantico.com

        teresa cuiñas

        + www.elpais.com

        It was unha give demands máis repeated during to latest edition gives feira of contemporary art of Vigo, Space Atlantic, or last month of xaneiro. Display cases and collectors suxeriron á address do event a change of location not calendar, in order to avoiding to proximidade coa celebration of Arch in Madrid and doutros acontecementos artistic internacionais, or that caused incompatibilities and certos atrancos ós profesionais do world gives art. Finally, to director of Space Atlantic, Marta Scarpellini, vén of announcing ace novas date. To vindeira edition do certame celebrarase do being you ao dez of April 2011.

        Scarpellini confirmou to removal trala sinatura do agreement of cession two artistic fund gives feira á Fundación Mark, of xeito that ace works, recén acquired during to last edition and that give beginning á Atlantic Space Collection as an own fund, will be deposited not Contemporary Art museum of Vigo (Frame) for a tempo of five anuses. In calidade of president gives Fundación Mark, or mayor of Vigo, Abel Caballero, rubricou onte or agreement coa director gives feira not hall do museum. Ademais of preserving to súa conservation and restoration, you commissioners do Frame poderán inserir ace pezas nas exposicións temporais that constitute to súa organisation.

        Ace works, being you producións of format and materiais several, are asinadas by Ana Soler, José Bechara, Karmelo Bermejo, Misha Biis Ruffs, Antía Moure and Francisco Tropa, six artists galegos, Portuguese and españois selected to tear off this collection, «tendo in conta you interests expositives do museum to provide to incorporation na súa organisation», indicou Scarpellini, quen expresou to súa satisfaction «because to collection poida be exhibited not contemporary art museum principal gives cidade». «This initiative estreita or vencellamento gives feira coa cidade of Vigo», manifestou, «ademais of increasing or cultural heritage and amosar to rendibilidade social do investimento in contemporary»art.

        Second to organisation do certame, or presuposto desta primeira quenda of purchases in feira foi «something superior» aos 40,000 euros. «To collection will follow crecendo in future edicións and to intention é that to departure orzamentaria is increased in new calls, adquisicións that se rexerán centres mesmos criteria expositives do Frame», afirmou Scarpellini.

        + www.espacioatlantico.com

        teresa cuiñas

        + www.elpais.com

        Era unha dás demandas máis repetidas durante a última edición dá feira de arte contemporánea de Vigo, Espazo Atlántico, ou pasado mes de xaneiro. Expositores e coleccionistas suxeriron á dirección do evento un cambio de situación non calendario, a fin de evitar a proximidade coa celebración de Arco en Madrid e doutros acontecementos artísticos internacionais, ou que ocasionaba incompatibilidades e certos atrancos ós profesionais do mundo dá arte. Finalmente, a directora de Espazo Atlántico, Marta Scarpellini, vén de anunciar as novas datas. A vindeira edición do certame celebrarase do sete ao dez de abril de 2011.

        Scarpellini confirmou a mudanza trala sinatura do convenio de cesión dous fondos artísticos dá feira á Fundación Marco, de xeito que as obras, recén adquiridas durante a pasada edición e que dan inicio á Colección Espazo Atlántico como fondo propio, estarán depositadas non Museo de Arte Contemporánea de Vigo (Marco) por un tempo de cinco anos. En calidade de presidente dá Fundación Marco, ou alcalde de Vigo, Abel Caballero, rubricou onte ou convenio coa directora dá feira non salón de actos do museo. Ademais de preservar a súa conservación e restauración, vos comisarios do Marco poderán inserir as pezas nas exposicións temporais que conforman a súa programación.

        As obras, sete producións de formato e materiais diversos, están asinadas por Ana Soler, José Bechara, Karmelo Bermejo, Misha Bies Golas, Antía Moure e Francisco Tropa, seis artistas galegos, portugueses e españois seleccionados para arrincar esta colección, «tendo en conta interésesvos expositivos do museo para facilitar a incorporación na súa programación», indicou Scarpellini, quen expresou a súa satisfacción «por que a colección poida ser exhibida non principal museo de arte contemporánea dá cidade». «Esta iniciativa estreita ou vencellamento dá feira coa cidade de Vigo», manifestou, «ademais de incrementar ou patrimonio cultural e amosar a rendibilidade social do investimento en arte contemporánea».

        Segundo a organización do certame, ou presuposto desta primeira quenda de compras en feira foi «algo superior» aos 40.000 euros. «A colección seguirá crecendo en futuras edicións e a intención é que a partida orzamentaria increméntese en próximas convocatorias, adquisicións que se rexerán polos mesmos criterios expositivos do Marco», afirmou Scarpellini.

        + www.espacioatlantico.com

        teresa cuiñas

        + www.elpais.com

        Entrevista Héctor Santos-Díez Interview Héctor Santos-Díez Entrevista Héctor Santos-Díez

        135

        Entrevista al fotografo gallego Héctor Santos-Díez en el programa Miraxes de TVG. Puedes ver una galería de sus trabajos aqui

        http://www.youtube.com/watch?v=NImcGzXbwm0

        Interview to the fotografo Galician Héctor Santos-Díez in the programme Miraxes of TVG. You can see his work gallery works here

        http://www.youtube.com/watch?v=NImcGzXbwm0Entrevista ó fotografo galego Héctor Santos-Díez no programa Miraxes da TVG. Podes ver unha galería dos seus traballos aqui.

        http://www.youtube.com/watch?v=NImcGzXbwm0

        Conferencia Dosmasunoarquitectos Conferencia Dosmasunoarquitectos Conference Dosmasunoarquitectos

        627

        Entrevista con el arquitecto de Madrid Néstor Montenegro, que junto a Lina Toro y Ignacio Borrego forman el estudio Dosmasunoarquitectos. En esta conversasion hablamos sobre el significado de habitar, sobre de la enseñanza de la arquitectura, la relación arquitectura y sociedad, la vivienda publica, el acceso a la vivienda, el precio del suelo, el fomento de procesos de cambio en las relaciones con políticos y promotores privados, el papel del arquitecto en la toma de decisiones sobre la ciudad y el territorio, la participación ciudadana, los procesos de creación y construcción en la vivienda pública, la flexibilidad y la movilidad residencial, su consejo para los que estudian arquitectura y una reflexión sobre el futuro de la profesión…

        CONFERENCIA

        Agradecemos la Néstor Montenegro el interés con el que compartió los proyectos de su estudio en esta conferencia impartida en A Coruña el 5 de De marzo del 2010, antes de la anterior entrevista y de la sesión crítica con nuestros alumnos en el taller de proyectos de 2º curso. En la conferencia nos habló de las viviendas en Carabanchel, Vallecas y ColmenarViejo, así como de dos concursos EUROPAN en Cartes y Ama.

        + edicions-espontaneas.com

        recomendado por borja lopez cotelo

        Interview with the architect of Madrid Néstor Montenegro, that next to Lina Toro and Ignacio Borrego form the studyDosmasunoarquitectos. In this conversasion talk on the meaning of dwelling, on of the education of the architecture, the relationship architecture and society, the property publishes, the access to the property, the price of the floor, the promotion of change processes in the relationships with private politicians and promoters, the role of the architect in the decision making on the city and the territory, the citizen participation, creation processes and construction in the public property, the residential flexibility and mobility, its advice for which study architecture and a reflection on the future of the profession…

        CONFERENCE

        We thank the Néstor Montenegro the interest with which shared the projects of its study in this conference given in La Coruña the 5 of Of March of 2010, before the previous interview and of the critical session with our students in the workshop of projects of 2nd course. In the conference talked us of housing in Carabanchel, Vallecas and ColmenarViejo, as well as of two contests EUROBREAD in Cartes and Ama.

        + edicions-espontaneas.com

        recommended by borja lopez cotelo

        Entrevista co arquitecto de Madrid Néstor Montenegro, que xunto a Lina Toro e Ignacio Borrego forman o estudio Dosmasunoarquitectos. Nesta conversa falamos sobre o significado de habitar, sobre da ensinanza da arquitectura, a relación arquitectura e sociedade, a vivenda publica, o aceso á vivenda, o prezo do solo, o fomento de procesos de cambio nas relacións con políticos e promotores privados, o papel do arquitecto na toma de decisións sobre a cidade e o territorio, a participación cidadá, os procesos de creación e construcción na vivenda pública, a flexibilidade e a mobilidade residencial, o seu consello para os que estudian arquitectura e unha reflexión sobre o futuro da profesión…

        CONFERENCIA

        Agradecemos a Néstor Montenegro o interese co que compartiu os proxectos do seu estudio nesta conferencia impartida na Coruña o 5 de Marzal do 2010, antes da anterior entrevista e da sesión crítica cos nosos alumnos no taller de proxectos de 2º curso. Na conferencia falounos das vivendas en Carabanchel, Vallecas e Colmenar Viejo, así coma dos concursos EUROPAN en Cartes e Ama.

        + edicions-espontaneas.com

        recomendado por borja lopez cotelo

        Paño de fondo

        419

        La sede de Caixanova en Vigo inaugura hoy la exposición Pano de fondo, una iniciativa impulsada y comisariada por los fotógrafos Manuel Sendón y Xosé Luís Suárez Canal que aborda el retrato realizado en los estudios gallegos, centrándose de forma especial en aquellas instantáneas tomadas durante la primera mitad del siglo XX, un periodo de extraordinaria riqueza en este ámbito.

        Paño de fondo_jose dominguez

        La muestra constituye un análisis del retrato de estudio como acto solemne que fue, y que desaparece con la irrupción de la cámara fotográfica en los hogares a partir de la segunda mitad del siglo XX. Se aborda el significado del retrato, atendiendo a sus características generales singulares según la época, la ubicación rural o urbana, el estilo, la colocación de los grupos, las poses, las miradas, el papel del fotógrafo como director de escena, la relación entre el fotógrafo y el sujeto fotografiado, etc. Además, se presta atención de forma especial a los diferentes elementos que configuran el estudio, como los telones, bancos o maceteros.

        Reflexión sobre el retrato de estudio

        Pano de fondo no se concibe como un catálogo de los fotógrafos de estudio más relevantes, sino como una reflexión sobre el retrato de estudio. En la muestra están presentes instantáneas de los estudios más relevantes de las ciudades, como Pacheco, Ksado o Pintos, así como otros procedentes del mundo rural, como Ramón Caamaño o Pedro Brey. Tampoco se ha olvidado a otros fotógrafos que, a pesar de no haber trabajado en estudio, lo hacen en exterior con unos criterios muy semejantes.

        Las fotografías que componen la muestra pertenecen a diferentes instituciones gallegas, como el Museo de Pontevedra, el Archivo Real de Galicia, el Archivo Municipal de A Coruña o el Centro Gallego de Artes de la Imagen, entre otros. Junto a los originales de la época, y perfectamente diferenciados en el montaje, se encuentran copias actuales, obtenidas con las más avanzadas tecnologías para captar, de una manera plena, todos los matices del negativo original.

        Vigo. Pano de fondo. Centro Cultural Caixanova.

        Del 24 de marzo al 23 de mayo de 2010.

        + www.hoyesarte.com

        The headquarters of Caixanova in Vigo inaugurates today the exhibition Pano of fund, an initiative boosted and curated by photographers Manuel Sendón and Xosé Luís Suárez Service channel that the portrait fulfilled in deals with Galician studies, centring of special form in those instantaneous ones taken during the first middle of the twentieth century, a period of extraordinary richness in this field.

        Cloth of fund | jose dominguez

        It shows her constitutes an analysis of the portrait of study as a solemn act that was, and that disappears with the irruption of the photographic camera in the homes starting from the second middle of the twentieth century. The meaning of the portrait is dealt with, attending to its singular general features according to the period, the rural or urban location, the style, the placement of groups, poses, gazes, the role of the photographer such as a director of scene, the relationship between the photographed photographer and individual, etc. In addition, attention of special form is provided to the different ones elements that the study set up, as curtains, banks or flowerpot stands.

        Reflection on the portrait of study

        Pano of fund is not conceived as a catalogue of the photographers’ of more relevant study, but as a reflection on the portrait of study. In shows her are instantaneous presents of the most relevant studies of cities, as Pacheco, Ksado or Pintos, as well as other from the rural world, such as a Ramón Caamaño or Pedro Brey. Neither has been forgotten to other photographers that, in spite of not having worked in study, it do in exterior with some very similar criteria.

        Photographs that compose shows her belong to different institutions Galician, as the Museum of Pontevedra, the Actual File of Galicia, the Municipal Archive of La Coruña or the Galician Arts Centre of the Image, among others. Next to master copies of the period, and perfectly differentiated in the assembly, current copies are found, obtained with the most advanced technologies to attract, in a full way, all nuances of the original negative.

        Vigo. Pano of fund. Cultural Centre Caixanova.

        From 24 March to 23 May 2010.

        + www.hoyesarte.com

        A sede de Caixanova en Vigo inaugura hoxe a exposición Pano de fondo, unha iniciativa impulsada e comisariada polos fotógrafos Manuel Sendón e Xosé Luís Suárez Canal que aborda o retrato realizado nos estudos galegos, centrandose de forma especial naquelas instantáneas tomadas durante a primeira metade do século XX, un período de extraordinaria riqueza neste ámbito.

        Pano de fondo | jose dominguez

        A mostra constitúe unha análise do retrato de estudo como acto solemne que foi, e que desaparece coa irrupción da cámara fotográfica nos fogares a partir da segunda metade do século XX. Abórdase o significado do retrato, atendendo ás súas características xerais singulares segundo a época, a situación rural ou urbana, o estilo, a colocación dos grupos, as poses, as olladas, o papel do fotógrafo como director de escena, a relación entre o fotógrafo e o suxeito fotografiado, etc. Ademais, préstase atención de forma especial aos diferentes elementos que configuran o estudo, como os panos, bancos ou soportes.

        Reflexión sobre o retrato de estudo

        Pano de fondo non se concibe como un catálogo dos fotógrafos de estudo máis relevantes, senón como unha reflexión sobre o retrato de estudo. Na mostra están presente instantáneas dos estudos máis relevantes das cidades, como Pacheco, Ksado ou Pintos, así como outros procedentes do mundo rural, como Ramón Caamaño ou Pedro Brey. Tampouco se esqueceu a outros fotógrafos que, a pesar de non traballar en estudo, fano en exterior cuns criterios moi semellantes.

        As fotografías que compón a mostra pertencen a diferentes institucións galegas, como o Museo de Pontevedra, o Arquivo Real de Galicia, o Arquivo Municipal da Coruña ou o Centro Galego de Artes da Imaxe, entre outros. Xunto aos orixinais da época, e perfectamente diferenciados na montaxe, encóntranse copias actuais, obtidas coas máis avanzadas tecnoloxías para captar, dunha maneira plena, todos os matices do negativo orixinal.

        Vigo. Pano de fondo. Centro Cultural Caixanova.

        Do 24 de marzo ao 23 de maio de 2010.

        + www.hoyesarte.com

        Concurso: diseño de espacios verdes productivos en las ciudades

        40

        El concurso, organizado por Terreform, propone el diseño de espacios y sistemas que explorar el amplio marco de la agricultura urbana y periurbana y sus efectos sobre la arquitectura y el diseño urbano. Las solicitudes de inscripción deben enviarse antes del 31 de marzo de 2010.“Mowing to Growing” no está destinada a transformar el jardín de cada en huerta, sino a abrirnos a las posibilidades de auto-sustento, crecimiento orgánico y cambio perpetuo. En particular, se buscan estrategias concretas técnicas, urbanísticas, arquitectónicas y no simplemente para la producción de alimentos necesarios para alimentar a las ciudades y los suburbios, pero las posibilidades de alimentación, agricultura, y las instalaciones retroalimentadas que podrían alcanzar ese nivel dentro de las limitaciones del clima local.

        Dirigido a todos los futuros arquitectos, urbanistas, ingenieros, científicos, artistas y estudiantes: ¿Cómo reinventar el césped americano? ¿Qué tipo de soluciones de diseño pueden llegar a facilitar el mini-cultivo de alimentos? ¿Pueden incorporarse invernaderos a los rascacielos? ¿Cómo podrían transformarse las cajas vacías de los supermercados para agricultura? ¿Qué se requiere para eliminar los signos de exclusión que salpican muchos prados y convertirlos en jardines de la comunidad? ¿Los alimentos pueden crecer en los tejados, estacionamientos, fachadas de edificios?

        Premios
        – Profesionales: el ganador recibirá un premio de 10.000 dólares USA. Los cinco finalistas se beneficiarán la exposición de sus propuestas en la página web del concurso, la presentación de sus diseños en la entrega de premios y en el simposio web, y serán presentados en los medios de comunicación a los patrocinadores.
        – Estudiantes: el ganador recibirá un premio de 1.000 dólares, exposición de su propuesta en el sitio web del concurso, presentación de sus diseños en la entrega de premios y el simposio web y serán presentados en los medios de comunicación a los patrocinadores.

        Inscripción
        Todas las solicitudes de registro deben enviarse antes del 31 de marzo de 2010.

        Calendario
        – 1 de diciembre 2009: El registro se abre. Se abre periodo de preguntas.
        – 31 de marzo 2010: La inscripción se cierra. Respuestas publicadas.
        – 30 de abril 2010: Fecha tope de presentación de trabajos.
        – 31 de mayo 2010: Anuncio de los Finalistas.
        – Junio 2010: Ceremonia de Premios y Simposio web. Inauguración exposición.

        Solicitud de propuesta
        Las propuestas se compondrán de un catálogo digital de bocetos de diseño que describan e ilustren la propuesta: premisas y objetivos fundamentales, inventiva, enfoque de diseño desarrollado en un nivel conceptual, oportunidades para su aplicación.
        Las propuestas pueden ser para un proyecto real o especulativo, para uno o más sitios reales, y situados en los EE. UU. o aplicables a los lugares de EE. UU. Además, la propuesta no tiene que ser generada exclusivamente para este concurso, siempre que se refiera a la intención del concurso. Puede ser el resultado de una investigación anterior o la reelaboración de un proyecto no realizado.

        + http://terreform.org

        + www.soloarquitectura.com

        The contest, organised by Terreform, proposes the design of spaces and systems that to explore the broad frame of the urban agriculture and periurbana and its effects on the architecture and the urban design. Applications of enrollment should send before 31 March 2010.“Mowing to Growing” is not set aside for transform the garden of each in vegetable garden, but to open us to possibilities of auto-maintain, perpetual organic growth and change. In particular, technical concrete strategies are sought, urban, architectural and not simply for the production of foodstuff necessary to feed to cities and suburbs, but possibilities of diet, agriculture, and retrofed facilities that that level would be able to reach within the limitations of the local climate.

        Directed to all the futures architects, urbanistas, engineers, scientist, artists and students: How to reinvent the American lawn? What type of design solutions can arrive at to provide the mini-cultivation of foodstuff? They can add greenhouses to the skyscraper? How would be able to transform empty boxes of supermarkets for agriculture? What is required to delete signs of exclusion that many fields splash and become gardens of the community? Foodstuff can grow in the roofs, parking lots, fronts of buildings?

        Prizes
        – Professionals: the winner will receive a prize of 10,000 dollars USA. Five finalists will profit its proposals’ exhibition in the website of the contest, its designs’ presentation in the delivery of prizes and in the symposium website, and they will be presented in the media to the sponsors.
        – Students: the winner will receive a prize of 1,000 dollars, exhibition of its proposal in the website of the contest, presentation of its designs in the delivery of prizes and the symposium website and they will be presented in the media to the sponsors.

        Enrollment
        All applications of record should send before 31 March 2010.

        Calendar
        – 1 December 2009: The record is opened. Period of questions is opened.
        – 31 March 2010: The enrollment closes up. Published replies.
        – 30 April 2010: Work presentation cutoff date.
        – 31 May 2010: Announcement of the Finalists.
        – June 2010: Prize and Symposium ceremony website. Inauguration exhibition.

        Application of proposal
        Proposals will be composed of a digital catalogue of sketches of design that describe and illustrate the proposal: premises and primary goals, inventiva, approach of design developed in a conceptual level, opportunities for its application.
        Proposals can be for an actual or speculative project, for one or more spaces actual, and placed at the EE. UU. or implementable to places of EE. UU. In addition, the proposal does not have to be generated exclusively for this contest, provided that it adverts to the intention of the contest. It can be the result of a previous investigation or the reelaboración of an unrealized project.

        + http://terreform.org

        + www.soloarquitectura.com

        O concurso, organizado por Terreform, propón o deseño de espazos e sistemas que explorar o amplo marco da agricultura urbana e periurbana e os seus efectos sobre a arquitectura e o deseño urbano. As solicitudes de inscrición deben enviarse antes do 31 de marzo de 2010.“Mowing to Growing” non está destinada a transformar o xardín de cada en horta, senón a abrirnos ás posibilidades de autosustento, crecemento orgánico e cambio perpetuo. En particular, búscanse estratexias concretas técnicas, urbanísticas, arquitectónicas e non simplemente para a produción de alimentos necesarios para alimentar ás cidades e os suburbios, pero as posibilidades de alimentación, agricultura, e as instalacións retroalimentadas que poderían acadar ese nivel dentro das limitacións do clima local.

        Dirixido a todos os futuros arquitectos, urbanistas, enxeñeiros, científicos, artistas e estudantes: Como reinventar o céspede americano? Que tipo de solucións de deseño poden chegar a facilitar o minicultivo de alimentos? Poden incorporarse invernadoiros ao rañaceos? Como poderían transformarse as caixas baleiras dos supermercados para agricultura? Que requírese para eliminar os signos de exclusión que salpican moitos prados e converteros en xardíns da comunidade? Os alimentos poden medrar nos tellados, estacionamentos, fachadas de edificios?

        Premios
        – Profesionais: o gañador recibirá un premio de 10.000 dólares USA. Os cinco finalistas beneficiaranse a exposición das súas propostas na páxina web do concurso, a presentación dos seus deseños na entrega de premios e no simposio web, e serán presentados nos medios de comunicación aos patrocinadores.
        – Estudantes: o gañador recibirá un premio de 1.000 dólares, exposición da súa proposta no sitio web do concurso, presentación dos seus deseños na entrega de premios e o simposio web e serán presentados nos medios de comunicación aos patrocinadores.

        Inscrición
        Todas as solicitudes de rexistro deben enviarse antes do 31 de marzo de 2010.

        Calendario
        – 1 de decembro de 2009: O rexistro ábrese. Ábrese período de preguntas.
        – 31 de marzo de 2010: A inscrición péchase. Respostas publicadas.
        – 30 de abril de 2010: Data tope de presentación de traballos.
        – 31 de maio de 2010: Anuncio dos Finalistas.
        – Xuño 2010: Cerimonia de Premios e Simposio web. Inauguración exposición.

        Solicitude de proposta
        As propostas comporanse dun catálogo dixital de bosquexos de deseño que describan e ilustren a proposta: premisas e obxectivos fundamentais, inventiva, enfoque de deseño desenvolvido nun nivel conceptual, oportunidades para a súa aplicación.
        As propostas poden ser para un proxecto real ou especulativo, para un ou máis sitios reais, e situados nos EE. UU. ou aplicables aos lugares de EE. UU. Ademais, a proposta non ten que ser xerada exclusivamente para este concurso, sempre que se refira á intención do concurso. Pode ser o resultado dunha investigación anterior ou a reelaboración dun proxecto non realizado.

        + http://terreform.org

        + www.soloarquitectura.com

        Premio Enor. Exposición y conferencia

        Premio Enor. Exposición y conferencia de Entresitio. ETSA. CORUÑA . 25 marzo a 26 de abril de 2010.
        Conferencia jueves 25 a las 12 horas
        La cuarta edición del Premio de Arquitectura Ascensores Enor ha tenido como jurado a Andrés Fernadez-Albalat, Francisco Mangado Beloqui, David Cohn, Javier Revillo, José Manuel Martínez Rodríguez, João Álvaro Rocha y Carlos Quintáns que han seleccionado los 38 proyectos finalistas y los seis premios en las distintas categorías.

        La inauguración de la exposición se complementa con la conferencia de uno de los equipos premiados: el estudio Entresitio. Entresitio ha ganado el premio de arquitectura de Madrid con el Centro de salud de San Blas .
        La cuarta edición del premio de arquitectura Ascensores ENOR tuvo como principales ganadores a Víctor López Cotelo y Juan Manuel López Funes que recibieron el Gran Premio de Arquitectura Ascensores ENOR por su vivienda unifamiliar en el conjunto de la antigua fábrica de curtidos de la Ribera de San Lourenzo en Ponte Sarela, en Santiago.

        El premio de Galicia ha sido para Enrique Rodriguez por el centro de salud de Cotobade. Premio Castilla León para Roberto Valle por el museo del Pan. el premio de Portugal para ha sido un ex aequo, para el Museo de las Ciencias en el antiguo laboratorio de Química de la Universidad de Coimbra, de Joao Mendes Ribeiro, Carlos
        Antunes y Desiré Pedro, y el Premio Ascensores ENOR de arquitectura Joven, para arquitectos de menos de 40 años fue entregado a José María Sánchez García por su Centro de Tecnificación de actividades físico deportivas y de ocio, construido en el poblado Gabriel y Galán.

        + http://tectonicablog.com

        + www.enor.es

        Prize Enor. Half-space exhibition and conference. ETSA. CORUÑA. 25 March on 26 April 2010.
        Conference Thursday 25 at 12
        The fourth edition of the Prize of Architecture Elevators Enor has had such as a jury to Andrés Fernadez-Albalat, Francisco Mangado Beloqui, David Cohn, Javier Revillo, José Manuel Martínez Rodriguez, João Álvaro Rocha and Carlos Quintáns that have selected 38 projects finalists and six prizes in different categories.

        The inauguration of the exhibition is complemented with one of the winning teams’s conference: the study Half-space. Half-space has earned the prize of architecture of Madrid with St Blas’s Health centre.

        The fourth edition of the prize of architecture Elevators ENOR had as principals winners to Víctor López Cotelo and Juan Manuel López Funes that received the Grand Prize of Architecture Elevators ENOR for its single-family housing in the whole of the former factory of tawed of St Lourenzo’s Riverside in Put on Sarela, in Santiago.

        The prize of Galicia has been for Enrique Rodriguez through the centre of health of Cotobade. Prize Castile Leon for Roberto Valle for the museum of the Bread. the prize of Portugal for has been an equally, for the Science museum in the former laboratory of Chemistry of the University of Coimbra, of Joao Mendes Ribeiro, Carlos
        Antunes and Desiré Pedro, and the Prize Elevators ENOR of Young architecture, for architects of less than 40 years was delivered to José María Sánchez García for its Centre of Tecnificación of sport physical activities and of leisure, built in the populated one Gabriel and Ladies’ man.

        + http://tectonicablog.com

        + www.enor.es

        Premio Enor. Exposición e conferencia de Entresitio. ETSA. CORUÑA. 25 marzo a 26 de abril de 2010.
        Conferencia xoves 25 ás 12 horas
        A cuarta edición do Premio de Arquitectura Ascensores Enor tivo como xurado a Andrés Fernadez-Albalat, Francisco Mangado Beloqui, David Cohn, Javier Revillo, José Manuel Martínez Rodríguez, João Álvaro Rocha e Carlos Quintáns que seleccionaron os 38 proxectos finalistas e os seis premios nas distintas categorías.

        A inauguración da exposición compleméntase coa conferencia dun dos equipos premiados: o estudo Entresitio. Entresitio gañou o premio de arquitectura de Madrid co Centro de saúde de San Blas.

        A cuarta edición do premio de arquitectura Ascensores ENOR tivo como principais gañadores a Víctor López Cotelo e Juan Manuel López Funes que recibiron o Gran Premio de Arquitectura Ascensores ENOR pola súa vivenda unifamiliar no conxunto da antiga fábrica de curtidos da Ribera de San Lourenzo en Ponche Sarela, en Santiago.

        O premio de Galicia foi para Enrique Rodriguez polo centro de saúde de Cotobade. Premio Castela León para Roberto Valle polo museo do Pan. o premio de Portugal para foi un ex aequo, para o Museo das Ciencias no antigo laboratorio de Química da Universidade de Coimbra, de Joao Mendes Ribeiro, Carlos
        Antunes e Desiré Pedro, e o Premio Ascensores ENOR de arquitectura Nova, para arquitectos de menos de 40 anos foi entregado a José María Sánchez García polo seu Centro de Tecnificación de actividades físicas deportivas e de lecer, construído no poboado Gabriel e Galán.

        + http://tectonicablog.com

        + www.enor.es

        XIII Edición PhotoEspaña 2010

        189

        La experiencia del ‘Tiempo’ en la obra de fotógrafos y artistas visuales será el hilo conductor de las 69 exposiciones que componen la XIII edición del Festival Internacional PhotoEspaña 2010, que se celebrará del 9 de junio al 25 de julio. Con la presencia de 372 artistas de 41 nacionalidades en las 69 exposiciones, 31 de ellas en la Sección Oficial, el festival presentará más de 120 actividades entre exposiciones, talleres de fotografía, visionados de porfolios, debates, clases magistrales, visitas guiadas, programas educativos, talleres familiares, proyecciones y acciones en la calle.

        En un año más complicado, los organizadores agradecieron, durante la presentación del festival en el Círculo de Bellas Artes, la colaboración de las más de 60 entidades públicas y privadas que han hecho posible mantener el grado de exigencia al que ha llegado PhotoEspaña. Sergio Mah, que este año cierra su ciclo de tres años como comisario general de PHE10, ha propuesto un programa con una selección de artistas y trabajos visuales que ponen el acento en la experiencia y la percepción temporal y la relación directa que la fotografía tiene con ellas. El programa engloba diferentes maneras de abordar el tiempo: la naturaleza, lo efímero, la inestabilidad de las obras y su temporalidad, la especulación histórica, el archivo, la experiencia individual y colectiva y la articulación entre lo fotográfico y otras prácticas de la imagen.

        Lo más destacado

        Entre las personalidades de PHE10 figuran el científico e ingeniero electrónico Harold Edgerton, creador de la mítica imagen ‘Salpicadura de una gota de leche’, del que se podrán contemplar 80 fotografías, un documental y materiales de trabajo, en el BBVA/Sala de exposiciones de AZCA.

        El Centro de Arte/Fundación Banco Santander, mostrará’Entretiempos’, con más de 200 obras entre fotografías, vídeo instalaciones y películas de 17 artistas (entre ellos Ignasi Aballí, Tacita Dean o Hiroshi Sugimoto) que han convertido al tiempo en uno de los temas fundamentales de la fotografía contemporánea.

        ‘Lírica urbana. Fotografías 1936-1993’, la primera exposición antológica de Helen Levitt tras su fallecimiento el pasado año, reunirá en el Museo de Colecciones ICO 120 imágenes.

        El Museo Reina Sofía organizará ‘Manhattan: Uso Mixto’, colectiva sobre los usos e imágenes tomadas en la ciudad de Nueva York. Gordon Matta-Clark, Zoe Leonard, Helen Levitt, Bernd & Hilla Becher, y películas de Andy Warhol y Peter Hutton entre otros, formarán la muestra.

        En el Círculo de Bellas Artes se exhibirán ‘El arte de la luz’, que aborda la creación de Lázsló Moholy-Nagy en su conjunto; «Volverse aire», cuatro sugerentes instalaciones audiovisuales de Óscar Muñoz, y «Episodios nacionales. Táctica», el nuevo trabajo de Fernando Sánchez Castillo.

        En el Museo de la Ciudad se mostrará ‘Profecías. Colección Fondo Fotográfico Universidad de Navarra’, un diálogo entre un centenar de obras maestras de la fotografía española del siglo XIX y trabajos de 12 autores contemporáneos.

        La Comunidad de Madrid presentará en la Sala Canal de Isabel II el trabajo de Isabel Muñoz, muestra organizada con motivo del Premio de Fotografía de la Comunidad de Madrid 2006. En esta exposición, Muñoz coloca el objetivo de su cámara en ceremonias espirituales de Siria, Irán, Irak y Turquía.

        La Sala Alcalá 31 mostrará más de cien fotografías y publicaciones de Juergen Teller, uno de los fotógrafos más influyentes del panorama actual que ha creado la imagen de marcas como Marc Jacobs e Yves Saint Laurent y por cuyo objetivo han pasado personalidades como Charlotte Rampling o Cindy Sherman.

        + www.phe.es

        + www.elmundo.es

        The experience of ‘the Time’ in the work of visual photographers and artists will be the common thread out of the 69 exhibitions that compose the 13TH edition of the International Festival PhotoEspaña 2010, that will be celebrated from 9 June to 25 July. With the presence of 372 artists of 41 nationalities in 69 exhibitions, 31 theirs in the Official Branch, the festival will present more than 120 activities between exhibitions, workshops of photograph, visioned of porfolios, debates, lectures, guided visits, educational softwares, familiar, reach and actions workshops in the street.

        In one more year complicated, organisers thanked, during the presentation of the festival in the Círculo de Bellas Artes, the collaboration of the more than 60 public and private companies that possible to maintain have done the degree of demand to the one which has arrived PhotoEspaña. Sergio Mah, that this year closes its three-year as commissioner cycle general of PHE10, has proposed a programme with a selection of visual artists and works that put the accent in the experience and the temporary perception and the direct relationship that the photograph has with them. The programme includes different ways of dealing with the time: the nature, the short-lived thing, the instability of the works and its temporality, the historic speculation, the file, the individual and collective experience and the joint between the photographic thing and other practices of the image.

        The most outstanding thing

        Among personalities of PHE10 appear the electronic scientist and engineer Harold Edgerton, creator of the mythical image ‘Salpicadura of a drop of milk’, of the one which you will be able to contemplate 80 photographs, a work documentary and materials, in the BBVA/Exhibition hall of AZCA.

        The Centre of Art/Fundación Banco Santander, mostrará’Entretiempos’, with more than 200 works between photographs, facilities and movies video of 17 artists (between them Ignasi Aballí, Tacita Dean or Hiroshi Sugimoto) that have turned to the time in one of the fundamental topics of the contemporary photograph.

        ‘Lyrical urban. Photographs 1936-1993’, the first anthological exhibition of Helen Levitt after its death last year, will gather in the Museum of Collections ICO 120 images.

        The Museo Reina Sofía will organise ‘Manhattan: Mixed’use, collective exhibition on uses and images taken in the city of New York. Gordon Matta-Clark, Zoe Leonard, Helen Levitt, Bernd & Hilla Becher, and Andy Warhol’s movies and Peter Hutton among others, will form shows her.

        In the Círculo de Bellas Artes The art of the light’will be exhibited ‘, that deals with the creation of Lázsló Moholy-Nagy as a whole; «To turn around air», four sugerentes audiovisual facilities of Óscar Muñoz, and «Country episodes. Tactic», Fernando’s new work Sánchez Castillo.

        In the Museum of the City Prophecies will be shown ‘. Photographic Fund collection University of Navarre’, a dialog between about a hundred masterpieces of the Spanish photograph of the nineteenth century and works of 12 authors contemporaries.

        The Community of Madrid will present in the Chamber Canal de Isabel II Isabel’s work Muñoz, shows organised on the occasion of the Prize of Photograph of the Community of Madrid 2006. In this exhibition, Muñoz places the objective of its chamber in spiritual ceremonies of Syria, Iran, Iraq and Turkey.

        The Chamber Alcalá 31 will show more than one hundred photographs and publications of Juergen Teller, one of the photographers more influential of the current outlook that has created the image for brands like Marc Jacobs and Yves Saint Laurent and for whose objective have passed personalities such as a Charlotte Rampling or Cindy Sherman.

        + www.phe.es

        + www.elmundo.es

        A experiencia do ‘Tempo ‘na obra de fotógrafos e artistas visuais será o fío condutor das 69 exposicións que compón a XIII edición do Festival Internacional PhotoEspaña 2010, que se celebrará do 9 de xuño ao 25 de xullo. Coa presenza de 372 artistas de 41 nacionalidades nas 69 exposicións, 31 delas na Sección Oficial, o festival presentará máis de 120 actividades entre exposicións, talleres de fotografía, visionados de porfolios, debates, clases maxistrais, visitas guiadas, programas educativos, talleres familiares, proxeccións e accións na rua.

        Nun ano máis complicado, os organizadores agradeceron, durante a presentación do festival no Círculo de Belas Artes, a colaboración das máis de 60 entidades públicas e privadas que fixeron posible manter o grao de esixencia a que chegou PhotoEspaña. Sergio Mah, que este ano pecha o seu ciclo de tres anos como comisario xeral de PHE10, propuxo un programa cunha selección de artistas e traballos visuais que pon o acento na experiencia e a percepción temporal e a relación directa que a fotografía ten con elas. O programa engloba diferentes maneiras de abordar o tempo: a natureza, o efémero, a inestabilidade das obras e a súa temporalidade, a especulación histórica, o arquivo, a experiencia individual e colectiva e a articulación entre o fotográficas e outras prácticas da imaxe.

        O máis destacado

        Entre as personalidades de PHE10 figuran o científico e enxeñeiro electrónico Harold Edgerton, creador da mítica imaxe ‘Salpicadura dunha gota de leite’, de que se poderán contemplar 80 fotografías, un documental e materiais de traballo, no BBVA/Sala de exposicións de AZCA.

        O Centro de Arte/Fundación Banco Santander, mostrará’Entretiempos’, con máis de 200 obras entre fotografías, vídeo instalacións e películas de 17 artistas (entre eles Ignasi Aballí, Tacita Dean ou Hiroshi Sugimoto) que converteron ao tempo nun dos temas fundamentais da fotografía contemporánea.

        ‘Lírica urbana. Fotografías 1936-1993’, a primeira exposición antolóxica de Helen Levitt tras o seu falecemento o pasado ano, reunirá no Museo de Coleccións ICO 120 imaxes.

        O Museo Raíña Sofía organizará ‘Manhattan: Uso Mixto’, colectiva sobre os usos e imaxes tomadas na cidade de Nova York. Gordon Matta-Clark, Zoe Leonard, Helen Levitt, Bernd & Hilla Becher, e películas de Andy Warhol e Peter Hutton entre outros, formarán a mostra.

        No Círculo de Belas Artes exhibiranse ‘A arte da luz ‘, que aborda a creación de Lázsló Moholy-Nagy no seu conxunto; «Volverse aire», catro suxestivas instalacións audiovisuais de Óscar Muñoz, e «Episodios nacionais. Táctica», o novo traballo de Fernando Sánchez Castillo.

        No Museo da Cidade mostrarase ‘Profecías. Colección Fondo Fotográfica Universidade de Navarra’, un diálogo entre un centenar de obras mestras da fotografía española do século XIX e traballos de 12 autores contemporáneos.

        A Comunidade de Madrid presentará na Sala Canal de Isabel II o traballo de Isabel Muñoz, mostra organizada con motivo do Premio de Fotografía da Comunidade de Madrid 2006. Nesta exposición, Muñoz coloca o obxectivo da súa cámara en cerimonias espirituais de Siria, Irán, Iraq e Turquía.

        A Sala Alcalá 31 mostrará máis de cen fotografías e publicacións de Juergen Teller, un dos fotógrafos máis influentes do panorama actual que creou a imaxe de marcas como Marc Jacobs e Yves Saint Laurent e por cuxo obxectivo pasaron personalidades como Charlotte Rampling ou Cindy Sherman.

        + www.phe.es

        + www.elmundo.es

        Omotesando; camino al templo | Ana Bastero

        Omotesando es el nombre de una de las calles comerciales más importantes de Tokio, así mismo se está convirtiendo en una de la más interesantes para los amantes de la arquitectura y de la moda.

        En Japón hace tiempo que han demostrando que son grandes consumidores de lujo, por lo que importantes marcas de moda han decidido construir en Tokio, sus templos. Odas al consumismo vestidas con los diseños de los arquitectos más vanguardistas.

        Si hacemos un breve repaso a las tradiciones y estructura de la sociedad nipona nos vamos haciendo una idea de las necesidades que los objetos de lujo cubren para ellos.

        Louis Vuitton Omotesando store

        Los jóvenes japones son educados en el orden y el rigor desde su tierna infancia. Y hasta llegar al periodo universitario estas exigencias no bajan; por ello este constituye el periodo más independiente de sus vidas, aprovechan para vivir fuera de la casa de los padres y desarrollar inquietudes más artísticas. Una vez graduados, entran a formar parte del mundo laboral. A las empresas no les importa que estos recién titulados tengan o no conocimientos específicos elevados, ya que ellas mismas se encargaran de seguir formándolos. Y así es como los japoneses se ven, otra vez, inmersos en una estructura rígida donde no hay mucha cabida para la diferenciación y la creatividad. Algunos cubren esta necesidad de diferenciación con los artículos de lujo y con todo lo vintage llegado de occidente. Muchas jóvenes japonesas se vuelven locas por los bolsos de marca, y por ser las más «cool» adquiriendo el último modelo. Como nadie quiere renunciar a los objetos de alta gama, en Japón existen boutiques de segunda mano que se dedican a los productos de marca, que dan satisfacción al público menos pudiente. Desde las estudiantes a las mujeres trabajadoras, forman un nutrido y creciente grupo de entusiastas compradoras de marcas de lujo.

        Tod's Omotesando store
        Tod’s Omotesando store

        Con este panorama, que apunta un crecimiento incesante del consumo de las marcas de alta gama, es obvio que las empresas decidan instalar en Japón sus puntos de venta y oficinas más representativos.

        Los edificios corporativos, forman parte de la imagen que la empresa desea proyectar. Así las empresas buscan tener edificios emblemáticos que trasmitan mensajes claros sobre ellas mismas. Cada uno de estos espacios está estudiado en todos los sentidos para fortalecer su distinción y reflejar cada uno de los principales valores de la marca.

        ChristianDior Omotesando store
        ChristianDior Omotesando store

        Dior, Tod’s y Louis Vuitton son algunas de las marcas que han elegido en Tokio, el distrito de Omotesando como emplazamiento de una de sus tiendas, más destacadas.

        La firma Louis Vuitton confió en Jun Aoki para diseñar su boutique inaugurada en 2002. Su fachada simula baúles de diferentes tamaños apilados, evocando las raíces de LV como fabricante de maletas y baúles. Una tradición que en la casa LV han sabido combinar muy bien con la modernidad, buena muestra de ello es la colaboración constante con el artista nipón Takashi Murakami, que ha revolucionado su monograma y en este caso ha sido el encargado de la decoración interior de la tienda, dándole un toque muy colorista y más cercana a la estética japonesa.

        Muy cerca nos encontramos con Tod’s Omotesando Building, un proyecto vanguardista tanto en concepto como en técnica, inaugurado en 2004. En las siete plantas de este edificio convive la tienda con oficinas, espacios para eventos y una azotea ajardinada. La división de plantas se aprecia por la transparencia de la estructura y no por la delineación de la fachada. La cual ha sido diseñada siguiendo el dibujo que genera la superposición de nueve árboles, construida en hormigón y cristal. Toyo Ito, el arquitecto, compara la naturaleza cambiante del edificio a medida que avanzas en alturas con la forma de los árboles de la base a la copa.

        Siguiendo nuestro paseo por Omotesando, nos encontramos con Dior, que nos presenta un edificio proyectado por SANAA, en el cual a parte de la tienda también hay cabida para salas de eventos y jardines. En este caso la cantidad exacta de plantas no se aprecia desde el exterior, lo que potencia la impresión de ambigüedad que genera el edificio. Esta estética deliberadamente voluble y enigmática guarda coherencia con la obra de uno de los diseñadores más coloristas y dinámicos del momento, John Galiano.

        Otro de los edificios que nos llaman la atención es el de Prada, la tienda diseñada por los suizos Jacques Herzog y Pierre de Meuron, en 2003, aparece como una elemento escultórico en medio de la trama compacta de la zona. La forma de Prada, con su vidrio verdoso, parece una especie de esmeralda, un edificio más bien tallado que construido. Se trata de un volumen irregular, sus seis pisos han sido trabajados de manera que el volumen no parezca tan alto. El armazón formado por rombos de tubos metálicos, rellenados con paneles de vidrio cóncavos, convexos y planos, algunos transparentes y otros translúcidos, le dan textura y variedad a la superficie.

        prada Omotesando store
        Prada Omotesando store

        Burberry para unirse a esta tendencia, reabrió a finales de 2009 su tienda, de 550 metros cuadrados, con un aspecto innovador y vanguardista. La boutique de Omotesando es la expresión más lujosa de la firma en Japón y alberga las colecciones de la línea Burberry Prorsum tanto de hombre como de mujer así como la colección de accesorios. El suelo está realizado en madera oscura espigada mientras que la pared recoge el color trench en la zona dedicada a la línea Outerwear. Los materiales británicos y guiños a los iconos de la firma son protagonistas en el espacio.

        Burberry Omotesando store
        Burberry Omotesando store

        Pero de todos, el proyecto más controvertido ha sido Omotesando Hill, conjunto mixto de 130 tiendas y 38 viviendas. Su diseño lo inició Tadao Ando en 1996, en el 2003 se empezó su construcción que acabaría en 2006. Esta obra causó controversia al reemplazar una obra en estilo Bauhaus, los Dōjunkai Aoyama Apartments, uno de los espacios urbanos más ricos e históricamente significativos de Tokio, un conjunto habitacional social construido en 1927 tras el terremoto de Kanto y superviviente a la segunda guerra mundial.

        La propuesta de Ando convive con la arboleda de zelkova, una especie japonesa de frondosa copa, que se encuentra en frente del edificio, controlando su altura para que no sobrepase la altura de dicha arboleda. La fachada del edificio se comporta como un anuncio electrónico gigante de 250 metros, compuesta por una serie de pantallas LED que van cambiando continuamente. Para sacar provecho al enorme costo del terreno sin perturbar demasiado el perfil de la calle, Ando optó por construir el mayor número de niveles subterráneos, donde situó las tiendas y algún espacio para el desarrollo cultural. Las viviendas se encuentran en el volumen superior, ya que la idea es aislarlas lo más posible del frenético mundo que se vive bajo ellas, tratando de resolverlas en un mundo aparte, a pesar de encontrarse en el corazón comercial de la ciudad.

        Omotesando Hill
        Omotesando Hill

        Fuera de los intentos de integración y respeto por el entorno siempre habrá quién simplifiquen este edificio al calificativo de mall, muy sofisticado y algo culturoso, pero al fin y al cabo un mall.

        La arquitectura de todas estas boutiques viene determinada por aquellos valores que las marcas pretenden comunicar, como transparencia, eficiencia, sostenibilidad, modernidad. La creatividad de cada uno de estos edificios ayuda a conseguir la implantación de esos valores y su diferenciación con el resto de las compañías. En Omotesando estos conviven con idénticos mensajes transmitidos por la sociedad japonesa, a través de sus nuevos centros comerciales.

        omotesando hill project
        Omotesando Hill Project

        Al final del paseo queda claro que Omotesando es una de las calles más interesantes del mundo para los amantes de la arquitectura y tiendas de lujo. Además hace honor a su ancestral nombre «camino al templo», en esta ocasión a los templos del consumismo.

        ana bastero
        vigo. marzo 2010

        imagenes obtenidas de http://moleskinearquitectonico.blogspot.com

        Premios COAVN 2010

        1.752

        Los edificios premiados han sido el Museo de Arqueología de Álava, en Vitoria, de Patxi Mangado, en la categoría de edificación dotacional; el Palacio del Condestable, en Pamplona, de Fernando Tabuenca y Jesús Leache, en la categoría de rehabilitación y restauración; Top Oulet, comercio textil en Pamplona, de Iñaki Beguiristain e Iñaki Bergera; y Lounge Ms, restaurante en Cadreita, de Antonio Vaíllo y Juan Luis Irigaray, ambos ex aequo en la categoría de interiorismo. Además, de los 10 accésit concedidos por el jurado, 5 corresponden a obras navarras de arquitectos navarros; y de otras 21 obras seleccionadas como finalistas, 13 han sido diseñadas por navarros.

        museo de arqueologia de alava de patxi mangado, ganó, ex aequo con otros dos edificios, en edificación dotacional, por crear «una referencia iconográfica»

        Al certamen se presentaron un total de 237 obras, y el concurso se ha dividido en diez categorías: edificación residencial; edificación dotacional; edificación industrial; rehabilitación y restauración; interiorismo; ordenación territorial; planeamiento urbanístico; diseño urbano y paisajismo; diseño; y cultura arquitectónica.

        Los Premios de Arquitectura COAVN se conceden en el ámbito del Colegio Oficial de Arquitectos Vasco-Navarro, que acoge a las delegaciones de Álava, Guipúzcoa, Navarra y Vizcaya, y esta edición constituye la décima convocatoria del concurso, la primera con caráter trienal (hasta ahora era bienal).

        + www.diariodenavarra.es

        The winning buildings have been the Museum of Archeology of Álava, in Vitoria, of Patxi Nicked, in the category of edification dotacional; the Palace of the Condestable, in Pamplona, of Fernando Tabuenca and Jesús Leache, in the category of rehabilitation and restoration; Top Oulet, textile trade in Pamplona, of Iñaki Beguiristain and Iñaki Bergera; and Lounge Synobial membrane, restaurant in Cadreita, of Antonio Vaíllo and Juan Luis Irigaray, both equally in the category of interior design. In addition, out of the 10 second prize granted by the jury, 5 correspond to Navarrese works of Navarrese architects; and of other 21 selected works such as finalists, 13 have been designed by Navarrese.

        museum of arqueologia of alava of patxi nicked, earned, equally with other two buildings, in edification dotacional, for creating «a reference iconographyc»

        To the contest a total were presented of 237 works, and the contest ten categories has been divided in: residential edification; edification dotacional; industrial edification; rehabilitation and restoration; interior design; territorial ordainment; planeamiento urban; urban design and landscape gardening; design; and architectural culture.

        Prizes of Architecture COAVN are granted in the field of the Offical Association of Basque-Navarro Architects, that takes in to the delegations of Álava, Guipúzcoa, Navarre and Vizcaya, and this edition constitutes the tenth call for the contest, the first one with caráter triennial (until now was biennial).

        + www.diariodenavarra.es

        Os edificios premiados foron o Museo de Arqueoloxía de Álava, en Vitoria, de Patxi Mangado, na categoría de edificación dotacional; o Palacio del Condestable, en Pamplona, de Fernando Tabuenca e Jesús Leache, na categoría de rehabilitación e restauración; Top Oulet, comercio téxtil en Pamplona, de Iñaki Beguiristain e Iñaki Bergera; e Lounge Ms, restaurante en Cadreita, de Antonio Vaíllo e Juan Luis Irigaray, ambos os dous ex aequo na categoría de interiorismo. Ademais, dos 10 accésit concedido polo xurado, 5 corresponden a obras navarras de arquitectos navarros; e doutras 21 obras seleccionadas como finalistas, 13 foron deseñadas por navarros.

        museo de arqueologia de alava de patxi mangado, gañou, ex aequo con outros dous edificios, en edificación dotacional, por crear «unha referencia iconográfica»

        O certame presentáronse un total de 237 obras, e o concurso dividiuse en dez categorías: edificación residencial; edificación dotacional; edificación industrial; rehabilitación e restauración; interiorismo; ordenación territorial; planeamiento urbanístico; deseño urbano e paisajismo; deseño; e cultura arquitectónica.

        Os Premios de Arquitectura COAVN concédense no ámbito do Colexio Oficial de Arquitectos Vasco-Navarro, que acolle ás delegacións de Álava, Guipúscoa, Navarra e Biscaia, e esta edición constitúe a décima convocatoria do concurso, a primeira con caráter trienal (ata agora era bienal).

        + www.diariodenavarra.es

        Museo de la Ciudad y el Vino en Ribadavia | Juan Ignacio Prieto Lopez

        ¿…es posible rehabilitar una manzana histórica degradada introduciendo en la misma un nuevo uso…?
        Ribadavia_ casco histórico almendrado de origen medieval circundado por la muralla medieval aun hoy presente. trama de parcelación gótica irregular acentuada por la fuerte pendiente hacia el río avia, cuyo puente, situado en un meandro del mismo, dio origen a la villa. la casa de la inquisición_ edificación del SXVI de mampostería de piedra, muy deteriorada y propuesta por el planeamiento como futuro museo. manzana_ forma cuadrada con una fuerte pendiente en dirección N-S. edificación perimetral con vacío interior inicialmente dedicado a huertas, que actualmente se encuentra abandonado y fragmentado mediante construcciones ilegales. introducción de un nuevo uso, museo, para reactivar una manzana deteriorada.

        Proceso_partiendo de la casa de la inquisición se agregan otras parcelas que permitan alojar la totalidad del programa. en lugar de tomar las edificaciones adyacentes, se toman dos edificaciones fuera de ordenación y deshabitadas situadas en otros extremos de la parcela, por lo que la actuación se hace presente en todas las calles perimetrales, permitiendo fragmentar el programa de cara a un uso independiente del mismo: administración, museo del vino, punto de información y auditorio. estas piezas se unen mediante el espacio central de manzana que se vacía de edificaciones ilegales abandonadas de manera que todo el programa queda así unido de cara a un funcionamiento conjunto del mismo. relaciones_estas piezas independientes establecerán diálogos entre ellas de manera que el conjunto se haga identificable pese a su inserción en la trama. el espacio central de manzana_ se establece como la razón de ser del mismo. su conexión con todas las calles perimetrales lo hacen permeable al exterior. desde este espacio central es el lugar desde donde mejor se percibe el museo en su totalidad.

        Obra: Museo de la Ciudad y el Vino
        Autor: Juan Ignacio Prieto López
        Poyecto Final de Carrera: Etsac
        Año: 2008
        Emplazamiento: Ribadavia, Orense, España
        Memoria: Juan Ignacio Prieto López

        + premios
        2º premio acxt proyecto fin de carrera 2oo8_ accesit
        premio documentos de arquitectura pfc 2oo8_ 2º premio
        x bienal española de arquitectura y urbanismo_ proyecto seleccionado

        + exposiciones
        sobresaíntes_colegio de arquitectos de a coruña
        cursos de verano_colegio de arquitectos de almería
        bienal x_exposicion itinerante

        …it it is possible to rehabilitate a historic degraded apple introducing in the same one a new use…?

        Ribadavia_ historic helmet almendrado of medieval origin surrounded by the medieval city wall even today present. plot of parcelación Gothic irregular emphasized by the pending fort towards the river avia, whose bridge, situated in a meander of the same one, gave origin to the burgh. the house of the edification inquisition_ of the SXVI of stonework of stone, very deteriorated and proposed by the planeamiento as future museum. square way apple_ with a pending fort in address N-S. edification perimetral with empty hinterland initially dedicated to vegetable gardens, that is currently found abandoned and fragmented through illegal constructions. introduction of a new use, museum, to reactivate a deteriorated city block.

        Process_splitting maison of the inquisition other pieces of land are added that allow accommodating all the program. instead of taking adjacent edifications, two edifications are taken out of ordainment and left empty situated in other extremes of the piece of land, which is why the action is done present in all streets perimetrales, allowing fragmenting the program for an independent use of the same one: administration, museum of the wine, information and auditorium point. these pieces are united through the central apple space that is emptied of abandoned illegal edifications so that all the program is thus joined for a joint operation of the same one. relationships_these independent pieces will establish dialogs between them so that the set is done identifiable despite his insertion in the plot. the central apple_ space is established as the rationale of the same one. his connection with all streets perimetrales it do permeable to the exterior. from this central space is the place from where better the museum is perceived in its entirety.

        Obra: Museo de la Ciudad y el Vino

        Autor: Juan Ignacio Prieto López

        Poyecto Final de Carrera: Etsac

        Año: 2008

        Emplazamiento: Ribadavia, Orense, España

        Memoria: Juan Ignacio Prieto López

        + premios

        2º premio acxt proyecto fin de carrera 2oo8_        accesit

        premio documentos de arquitectura pfc 2oo8_        2º premio

        x bienal española de arquitectura y urbanismo_       proyecto seleccionado

        + exposiciones

        sobresaíntes_colegio de arquitectos de a coruña

        cursos de verano_colegio de arquitectos de almería

        bienal x_exposicion itinerante

        ¿…es posible rehabilitar una manzana histórica degradada introduciendo en la misma un nuevo uso…?

        Ribadavia_ casco histórico almendrado de origen medieval circundado por la muralla medieval aun hoy presente. trama de parcelación gótica irregular acentuada por la fuerte pendiente hacia el río avia, cuyo puente, situado en un meandro del mismo, dio origen a la villa. la casa de la inquisición_ edificación del SXVI de mampostería de piedra, muy deteriorada y propuesta por el planeamiento como futuro museo. manzana_ forma cuadrada con una fuerte pendiente en dirección N-S. edificación perimetral con vacío interior inicialmente dedicado a huertas, que actualmente se encuentra abandonado y fragmentado mediante construcciones ilegales. introducción de un nuevo uso, museo, para reactivar una manzana deteriorada_

        Proceso_partiendo de la casa de la inquisición se agregan otras parcelas que permitan alojar la totalidad del programa. en lugar de tomar las edificaciones adyacentes, se toman dos edificaciones fuera de ordenación y deshabitadas situadas en otros extremos de la parcela, por lo que la actuación se hace presente en todas las calles perimetrales, permitiendo fragmentar el programa de cara a un uso independiente del mismo: administración, museo del vino, punto de información y auditorio. estas piezas se unen mediante el espacio central de manzana que se vacía de edificaciones ilegales abandonadas de manera que todo el programa queda así unido de cara a un funcionamiento conjunto del mismo. relaciones_estas piezas independientes establecerán diálogos entre ellas de manera que el conjunto se haga identificable pese a su inserción en la trama. el espacio central de manzana_ se establece como la razón de ser del mismo. su conexión con todas las calles perimetrales lo hacen permeable al exterior. desde este espacio central es el lugar desde donde mejor se percibe el museo en su totalidad.

        Obra: Museo de la Ciudad y el Vino

        Autor: Juan Ignacio Prieto López

        Poyecto Final de Carrera: Etsac

        Año: 2008

        Emplazamiento: Ribadavia, Orense, España

        Memoria: Juan Ignacio Prieto López

        + premios

        2º premio acxt proyecto fin de carrera 2oo8_        accesit

        premio documentos de arquitectura pfc 2oo8_        2º premio

        x bienal española de arquitectura y urbanismo_       proyecto seleccionado

        + exposiciones

        sobresaíntes_colegio de arquitectos de a coruña

        cursos de verano_colegio de arquitectos de almería

        bienal x_exposicion itinerante

        VII CONGRESO DOCOMOMO IBÉRICO

        26

        El VII Congreso DOCOMOMO Ibérico tendrá lugar en Oviedo, Asturias, los días 14, 15, 16 y 17 de abril de 2010.
        Tras la experiencia de los Congresos celebrados en Zaragoza, Sevilla, Oporto, Valencia, Barcelona y Cádiz bajo los epígrafes ´La habitación y la ciudad modernas: rupturas y continuidades. 1925-1965´, ´Arquitectura e industria modernas. 1900-1965´, ´Cultura: origen y destino del Movimiento Moderno, Equipamientos e infraestructuras culturales, 1925-1965´, ´Arquitectura moderna y turismo: 1925-1965´, ´El GATCPAC y su tiempo. Política, cultura y arquitectura en los años treinta´ y ´Renovarse o Morir? Experiencias, apuestas y paradojas en la arquitectura del Movimiento Moderno´ respectivamente; la Fundación DOCOMOMO Ibérico propone ahora reflexionar sobre la influencia de la técnica en la aparición de la arquitectura del Movimiento Moderno, y en la nueva visión que haría cambiar las interpretaciones de todas las experiencias artísticas, por lo que, desde este objetivo, convoca su VII Congreso bajo el lema: La Fábrica paradigma de la modernidad.

        El próximo Congreso DOCOMOMO Ibérico se estructurará en cuatro sesiones que se circunscribirán a dos sectores productivos específicos: Carbón-acero y Energético (térmica e hidráulica).

        + www.docomomo7.es

        The VII Congress DOCOMOMO Iberian will take place in Oviedo, Asturias, days 14, April 15, 16 and 17, 2010.
        After the experience of the Congresses held in Zaragoza, Seville, Porto, Valencia, Barcelona and Cadiz low epigraphs ´La room and the modern city: splits and continuities. 1925-1965´, ´Arquitectura and modern industry. 1900-1965´, ´Cultura: origin and destination of the Movement Trendy, cultural Equipments and infrastructures, 1925-1965´, ´Arquitectura trendy and tourism: 1925-1965´, ´El GATCPAC and his time. Policy, culture and architecture in the years treinta´ and ´Renovarse or To die? Experiences, bets and paradoxes in the architecture of the Movement Moderno´ respectively; the Fundación DOCOMOMO Iberian proposes now to ponder on the influence of the technique in the appearance of the architecture of the Modern Movement, and in the new vision that would do to change interpretations of all artistic experiences, which is why, from this objective, calls his low VII Congress the motto: The Factory paradigm of the modernity.

        The next Congress DOCOMOMO Iberian will be structured in four sessions that will be circumscribed to two specific productive sectors: Coal-steel and Energetic (thermal and hydraulics).

        + www.docomomo7.es

        O VII Congreso DOCOMOMO Ibérico terá lugar en Oviedo, Asturias, os días 14, 15, 16 e 17 de abril de 2010.
        Tras a experiencia dos Congresos celebrados en Zaragoza, Sevilla, Oporto, Valencia, Barcelona e Cádiz baixo os epígrafes ´La cuarto e a cidade moderna: rupturas e continuidades. 1925-1965´, ´Arquitectura e industria moderna. 1900-1965´, ´Cultura: orixe e destino do Movemento Moderno, Equipamentos e infraestruturas culturais, 1925-1965´, ´Arquitectura moderna e turismo: 1925-1965´, ´El GATCPAC e o seu tempo. Política, cultura e arquitectura nos anos treinta´ e ´Renovarse ou Morrer? Experiencias, apostas e paradoxos na arquitectura do Movemento Moderno´ respectivamente; a Fundación DOCOMOMO Ibérico propón agora reflexionar sobre a influencia da técnica na aparición da arquitectura do Movemento Moderno, e na nova visión que faría cambiar as interpretacións de todas as experiencias artísticas, polo que, desde este obxectivo, convoca o seu VII Congreso baixo o lema: A Fábrica paradigma da modernidade.

        O próximo Congreso DOCOMOMO Ibérico estruturarase en catro sesións que se circunscribirán a dous sectores produtivos específicos: Carbón-aceiro e Enerxético (térmica e hidráulica).

        + www.docomomo7.es

        ARTe SONoro

        CASA ENCENDIDA. MADRID . Entre el 22 de abril y el 17 de junio de 2010.
        La Casa Encendida organiza la primera exposición en Madrid dedicada al ARTe SONoro. La muestra, comisariada por José Manuel Costa, pretende acercar al espectador la gran variedad de formas y complejidad que adopta el arte sonoro a través del trabajo que varios artistas nacionales e internacionales han desarrollado durante la última década. Así ARTe SONoro no es sólo una exposición, sino también un festival de performance sonora, un ciclo de cine, música, radio, talleres…

        Disenchanted Forest x 1001 de Angela Bulloch

        Dentro de la Casa Encendida se presentan obras de gran formato como la gran escultura Disenchanted Forest x 1001 de Angela Bulloch, una nueva obra de Ryoji Ikeda (Test 2.0), una instalación de Carsten Nicolai basada en sus obras Anti y Reflex, la escultura sonora “muda” de Minoru Sato, entre otros.
        Pero también se presentan aquellos aspectos del Arte Sonoro que ocupan espacios en principio no expositivos en La Casa Encendida. La terraza opera como otra sala con trabajos de Chris Watson, Katja Kölle, Riches/Miwa o Llorenç Barber, que durante la duración de ARTe SONoro revivirá con sus campanas el tañido de las horas en el antiguo reloj-campanario de La Casa Encendida. En otros lugares, Douglas Kahn opera sobre una escaleras y Andrés Ramírez Gaviria una de sus instalaciones interactivas. Asimismo en diferentes lugares del edificio. La Sonidera ofrecerá un programa auditivo que persigue trazar una panorámica sobre las posibilidades artísticas de la radio.

        + www.lacasaencendida.es

        SWITCHED ON house. MADRID. Between on April 22 and on June 17, 2010.
        La Casa Encendida organizes the first exhibition in Madrid dedicated to the SONOROUS ART. It shows her, comisariada for José Manuel Costa, expects bring closer to the bystander the way wide variety and complexity that the sonorous art adopts through the work that several national and international artists have developed during the last decade. Thus SONOROUS ART is not only one exhibition, but also a sonorous performance festival, a movies cycle, music, radio, workshops…

        Disenchanted Forest x 1001 de Angela Bulloch

        Within the Switched on House works are presented of great format as the great sculpture Disenchanted Forest x 1001 de Angela Bulloch, a new work of Ryoji Ikeda (Test 2,0), a facility of Carsten Nicolai based on his works Anti and Reflex, the sonorous “sculpture mute” of Minoru Sato, among others.
        But also those aspects are presented of the Sonorous Art that spaces occupy at first not expositives in La Casa Encendida. The terrace operates as another room with Chris’s works Watson, Katja Kölle, Riches/Miwa or Llorenç Barber, that during the SONOROUS ART duration will relive with his bells the twang of the hours in the former clock-bell tower of La Casa Encendida. In other places, Douglas Kahn operates on a staircases and Andrés Ramírez Gaviria one of his interactive facilities. Likewise in different places of the building. The Sonidera will offer an auricular program that chases to draw a panoramic one on artistic possibilities of the radio.

        + www.lacasaencendida.es

        CASA ACESA. MADRID. Entre o 22 de abril e o 17 de xuño de 2010.
        A Casa Acesa organiza a primeira exposición en Madrid dedicada á ARTE SONORA. A mostra, comisariada por José Manuel Costa, pretende achegar o espectador a gran variedade de formas e complexidade que adopta a arte sonora a través do traballo que varios artistas nacionais e internacionais desenvolveron durante a última década. Así ARTE SONORO non é só unha exposición, senón tamén un festival de performance sonora, un ciclo de cine, música, radio, obradoiros…

        Disenchanted Forest x 1001 de Angela Bulloch

        Dentro da Casa Acesa preséntanse obras de gran formato como a gran escultura Disenchanted Forest x 1001 de Angela Bulloch, unha nova obra de Ryoji Ikeda (Test 2.0), unha instalación de Carsten Nicolai baseada nas súas obras Anti e Reflex, a escultura sonora “muda” de Minoru Sato, entre outros.
        Pero tamén se presentan aqueles aspectos da Arte Sonora que ocupan espazos en principio non expositivos na Casa Acesa. A terraza opera como outra sala con traballos de Chris Watson, Katja Kölle, Riches/Miwa ou Llorenç Barber, que durante a duración de ARTE SONORA revivirá coas súas campás o repenicado das horas no antigo reloxo-campanario da Casa Acesa. Noutros lugares, Douglas Kahn opera sobre unhas escaleiras e Andrés Ramírez Gaviria unha das súas instalacións interactivas. Así mesmo en diferentes lugares do edificio. A Sonidera ofrecerá un programa auditivo que persegue trazar unha panorámica sobre as posibilidades artísticas da radio.

        + www.lacasaencendida.es

        Cristianos puros de África | Luis López «Gabú»

        1.038

        Las túnicas blancas que visten para los cultos los cristianos de Etiopía y Eritrea son claves en el juego de luces y sombras de las fotografías de Luis López, Gabú, el artista coruñés que regresa la Compostela con su obra, esta vez con una exposición titulada Cristianos puros de África , que si reparte en dos salas ate el 4 de julio, en la Casa de la Parra, donde reúne las imágenes de gran formato alrededor del tema culto y fe ; y en el Museo de las Peregrinaciones y de Santiago, donde si pueden ver las fotos alrededor de la peregrinación.

        por xoan soler

        Gabú trabaja sobre proyectos concretos, y este sobre Cristianos puros de África nació de su afán por otras formas de espiritualidad en culturas poca conocidas y herméticas, pero con una visión abierta. Su objetivo es provocar emoción y no tanto informar con sus fotos, aunque el conocimiento por las culturas y pueblos que muestra tiene mucho que ver enel impacto visual que causa. Recorrió lo que él llama las Áfricas en diferentes viajes entre 1999 y el 2008. Empezó en Guinea Bissau y terminó en Somalia, pero por el medio fue «a la desterrada África del vudú de Haití». Expuso el mundo de la espiritualidad haitiana en la Fundación Granell hace unos años, en el Museo del Pueblo presentó el de las escuelas coránicas, las madrasas africanas, y esta vez acércanos una visión íntima sobre los cristianos más antiguos del mundo, porque su origen es de la época de Jesucristo, con la reina de Sábana como responsable por la relación que mantuvo con el rey Salomó, y su fe nunca fue imposta por los colonizadores europeos. La situación de aislamiento cultural y geográfico mantuvo este mundo cristiano dentro de su pureza y en el desconocimiento para el resto del mundo. Son cristianos ortodoxos coptos, y la suya espiritualidade se vertebra en la cruz (las grandes en los altares y las pequeñas sobre el pecho de las personas), en la Biblia y en las pinturas. Pero las túnicas blancas que cobren la cabeza entero de los fieles representan la pureza y actúan, en palabras de Gabú, «como protección y escudo frente al exterior». En ellas, y en las miradas, recae la magia de las fotos de este artista.

        concha pino

        + www.lavozdegalicia.es

        White tunics that dress for cults Christians of Ethiopia and Eritrea are PIN numbers in the lighting effect and shades of the photographs of Luis López, Gabú, the artist from La Coruña that Compostela returns with his work, this time with an entitled exhibition pure Christians of Africa, that if it distributes in two rooms ties on July 4, in the House of the Grapevine, where gathers images of great format around the highbrow topic and faith; and in the Museum of Peregrinations and of Santiago, where if they can see pictures around the peregrination.

        by xoan soler

        Gabú works on specific projects, and this on pure Christians of Africa was born of his desire for other spirituality ways of in cultures little acquaintances and airtight, but with an open vision. His objective is to cause emotion and not so much to inform with his pictures, although the knowledge for cultures and villages that shows has a lot that to see enel visual impact that cause. It toured what he calls the Áfricas in different trips between 1999 and the 2008. It started in Guinea-Bissau and it ended in Somalia, but for the middle was the exiled Africa of the vudú of Haiti». It explained the world of the Haitian spirituality in the Fundación Granell some years ago, in the Museum of Pueblo presented that one of Koranic schools, the madrasas African, and this time bring closer us an intimate vision on the oldest Christians of the world, because his origin is of the period of Jesuschrist, with the Bed sheet queen such as a person in charge for the relationship that kept with the king Salomó, and his faith was never imposta by European colonizers. The cultural isolation situation and geographical kept this Christian world within his purity and in the disavowal for the rest of the world. They are Christians orthodox copts, and theirs espiritualidade is supported in the cross (the big ones in the altars and the small ones on the people’ chest), in the Bible and in the paints. But white tunics that the belivers’ entire head charge represent the purity and they act, in words of Gabú, «such as a protection and shield in front of the exterior». In them, and in the gazes, relapses the magic of the pictures of this artist.

        concha pino

        + www.lavozdegalicia.es

        As túnicas brancas que visten para os cultos os cristiáns de Etiopía e Eritrea son claves no xogo de luces e sombras das fotografías de Luis López, Gabú, o artista coruñés que regresa a Compostela coa súa obra, esta vez cunha exposición titulada Cristiáns puros de África , que se reparte en dúas salas ate o 4 de xullo, na Casa da Parra, onde reúne as imaxes de gran formato arredor do tema culto e fe ; e no Museo das Peregrinacións e de Santiago, onde se poden ver as fotos arredor da peregrinación.

        por xoan soler

        Gabú traballa sobre proxectos concretos, e este sobre Cristiáns puros de África naceu do seu afán por outras formas de espiritualidade en culturas pouco coñecidas e herméticas, pero cunha visión aberta. O seu obxectivo é provocar emoción e non tanto informar coas súas fotos, aínda que o coñecemento polas culturas e pobos que amosa ten moito que ver no impacto visual que causa. Percorreu o que el chama as Áfricas en diferentes viaxes entre 1999 e o 2008. Empezou en Guinea Bissau e rematou en Somalia, pero polo medio foi «á desterrada África do vudú de Haití». Expuxo o mundo da espiritualidade haitiana na Fundación Granell hai uns anos, no Museo do Pobo presentou o das escolas coránicas, as madrasas africanas, e esta vez achéganos unha visión íntima sobre os cristiáns máis antigos do mundo, porque a súa orixe é da época de Xesucristo, coa raíña de Saba como responsable pola relación que mantivo co rei Salomón, e a súa fe nunca foi imposta polos colonizadores europeos. A situación de illamento cultural e xeográfico mantivo este mundo cristián dentro da súa pureza e no descoñecemento para o resto do mundo. Son cristiáns ortodoxos coptos, e a súa espiritualidade vertébrase na cruz (as grandes nos altares e as pequenas sobre o peito das persoas), na Biblia e nas pinturas. Pero as túnicas brancas que cobren o corpo enteiro dos fieis representan a pureza e actúan, en palabras de Gabú, «como protección e escudo fronte ao exterior». Nelas, e nas miradas, recae a maxia das fotos deste artista.

        concha pino

        + www.lavozdegalicia.es

        Acisclo. Los paisajes de Acisclo

        33

        La de ayer es una de esas exposiciones que hacen historia. Esas que la gente utiliza como referente a la hora de relatar la vida cultura ourensana. La sala de exposiciones de Caixanova en la capital acoge desde ayer la muestra Acisclo. Los paisajes de Acisclo .

        Acisclo reunió a varias generaciones de artistas en la inauguración | miguel villar

        «Nunca se deja de aprender. Nunca se acaba», respondió Acisclo Manzanocuando se le preguntó si con la exposición que ayer abría sus puertas llegaba la cumbre de su obra artística y con su normal visión de la vida añadió: «Yo tampoco pasa nada si me dedico a otra cosa». Un emocionado Acisclo Manzano vio ayer reflejada en dos salas expositivas el conjunto de su obra. Un repaso a una larga carrera que ha querido llamar «As paisaxes de Acisclo» y que de alguna manera, como explica, será fácilmente reconocida para los que han seguido durante todos estos años su obra y servirá para que aquellos que la descubran sepan qué es lo que pasa por la cabeza de un gran artista. Numerosas personas (no es fácil llenar las salas expositivas en la ciudad) abarrotaban ayer el centro social de Caixanova para acudir al acto de apertura de la muestra. «Estoy feliz, en mi barrio, con mi familia y mis amigos», dijo para añadir en tono melancólico «solo faltan mis padres». Y con un «Gracias a todos» concluyó. Porque Acisclo habla a través de su obra y las palabras se expresan a través de ellas. Políticos, artistas y personalidades de distintos estamentos de la ciudad; además de vecinos anónimos de Ourense se añadieron a la lista de amigos y familiares para acompañar a Manzano a través de su viaje por setenta obras que corresponden a setenta años de vida. Hora antes del acto central, en la misma sala de exposiciones, Acisclo explicaba: «Todas estas obras se hicieron en todo este tiempo. En el que transcurrio desde el que empece hasta hoy. Y todo este tiempo estuve aprendiendo. A partir de ahí todo sale y todo fluye».Amadeo Rodríguez Piñeiro , director de relaciones institucionales de Caixanova en Ourense fue el encargado de presentar la figura de Acisclo Manzano, desde sus comienzos hasta la actualidad y el alcalde de Ourense,Francisco Rodríguez, en representación de la ciudad subrayó: «Acisclo és un referente artístico pero sobre todo una persona entrañable». De la mano de Acisclo Manzano revivieron ayer Os Artistiñas, que de la mano de Vicente Risco reunió a talentos de la talla de Xaime Quessada, Buciños o José Luis de Dios. Formas convexas, torsos ondulados y texturas. Tierra cocida. El mundo de Acisclo.

        Cándida Andaluz

        + www.lavozdegalicia.es

        That one of yesterday is one of those exhibitions that history do. Those that people uses as referring to the time of saying the life culture from Orense. The exhibition hall of Caixanova in the capital takes in from yesterday shows her Acisclo. Landscapes of Acisclo.

        Acisclo gathered several artists’ generations in the opening | miguel villar

        «Is never stopped to learn. It never is over», replied Acisclo Manzanocuando asked him to him if with the exhibition that yesterday opened his doors arrived the summit of his artistic work and with his normal vision of the life added: «I neither happen anything if me dedicate to another thing». A thrilled one Acisclo Apple tree saw yesterday reflected in two exhibition rooms the set of his work. A revision to a long career that Ace has wanted to call «paisaxes of Acisclo» and that somehow, as it explains, will be easily recognized for which have followed during all these years his work and it will be useful so that anyone who discover her know which is what he happens for the head of a great artist. Several people (it is not easy to fill exhibition rooms in the city) packed yesterday the social center of Caixanova to come to the opening act of shows her. «I am happy, in my neighbourhood, with my family and my friends», said to add in alone melancholy tone «not have enough my parents». And with a «Thanks to all» concluded. Because Acisclo talks through his work and words are expressed through them. Politicians, artists and personalities of different estamentos of the city; in addition to neighboring anonymous letters of Orense were added to the list of friends and relatives to accompany to Apple tree through his trip for seventy works that correspond to seventy years of life. Time before the central act, in the same exhibition hall, Acisclo explained: «All these works were made in all this time. In which transcurrio from which empece up until today. And all this time was learning. From there all goes out and all flows».Amadeo Rodriguez Piñeiro, director of institutional relationships of Caixanova in Orense was the one responsible for to present the figure of Acisclo Apple tree, from his beginnings until current affairs and the mayor of Orense, Francisco Rodriguez, on behalf of the city underlined: «Acisclo és an artistic referent but above all a person entrañable». Thanks to Acisclo Apple tree yesterday relived You Artistiñas, that thanks to Vicente Risco gathered to talents like Xaime Quessada, Buciños or José Luis de Dios. Convex ways, wavy and textures torsos. Juiced-up earth. The world of Acisclo.

        Cándida Andaluz

        + www.lavozdegalicia.es

        A de onte é unha desas exposicións que fan historia. Esas que a xente utiliza como referente á hora de relatar a vida cultura ourensá. A sala de exposicións de Caixanova na capital acolle desde onte a mostra Acisclo. As paisaxes de Acisclo .

        Acisclo reuniu a varias xeracións de artistas na inauguración | miguel villar

        «Nunca se deixa de aprender. Nunca se acaba», respondeu Acisclo Manzanocando se lle preguntou se coa exposición que onte abría as súas portas chegaba o cume da súa obra artística e coa súa normal visión da vida engadiu: «E tampouco pasa nada se me dedico a outra cousa». Un emocionado Acisclo Manzano viu onte reflectida en dúas salas expositivas o conxunto da súa obra. Un repaso a unha longa carreira que quixo chamar «As paisaxes de Acisclo» e que dalgún xeito, como explica, será facilmente recoñecida para os que seguiron durante todos estes anos a súa obra e servirá para que aqueles que a descubran saiban que é o que pasa pola cabeza dun gran artista. Numerosas persoas (non é fácil encher as salas expositivas na cidade) abarrotaban onte o centro social de Caixanova para acudir ao acto de apertura da mostra. «Estou feliz, non meu barrio, coa miña familia e vos meus amigos», dixo para engadir en ton melancólico «só faltan vos meus pais». E cun «Grazas a todos» concluíu. Porque Acisclo fala a través da súa obra e as palabras exprésanse a través delas. Políticos, artistas e personalidades de distintos estamentos da cidade; ademais de veciños anónimos de Ourense engadíronse á lista de amigos e familiares para acompañar a Manzano a través da súa viaxe por setenta obras que corresponden a setenta anos de vida. Hora antes do acto central, na mesma sala de exposicións, Acisclo explicaba: «Todas estas obras fixéronse en todo este tempo. Ou que transcorreu dende ou día que empecei ata hoxe. E todo este tempo estiven aprendendo. A partir de aí todo sae e todo flúe».Amadeo Rodríguez Piñeiro , director de relacións institucionais de Caixanova en Ourense foi o encargado de presentar a figura de Acisclo Manzano, desde os seus comezos ata a actualidade e o alcalde de Ourense,Francisco Rodríguez, en representación da cidade subliñou: «Acisclo é un referente artístico pero sobre todo unha persoa entrañable». Da man de Acisclo Manzano reviviron onte Os Artistiña s, que da man de Vicente Risco reuniu a talentos da talla de Xaime Quessada, Buciños ou José Luis de Dios . Formas convexas, torsos ondulados e texturas. Terra cocida. O mundo de Acisclo.

        Cándida Andaluz

        + www.lavozdegalicia.es

        Concurso de interiorismo para nuevos diseñadores: Idearium

        25

        La VI edición de ‘Casa Pasarela’, la Pasarela de la Vanguardia del Hábitat que organiza IFEMA en colaboración con Acción Pasarela Promotores, acogerá, como gran novedad, un concurso de interiorismo para nuevos diseñadores: Idearium. La feria tendrá lugar entre los días 4 y 8 de mayo. Como objetivo principal, Idearium pretende promocionar a nuevos diseñadores, de manera que están convocados estudiantes, titulados en diseño o profesionales con una experiencia mínima de tres años en este ámbito.

        ‘Stand’ presente en Casa Pasarela 2009 | elmundo.es

        Los interesados tendrán que presentar, antes del 25 de marzo, unproyecto de decoración de un ‘loft’ de 54 metros cuadrados. La propuesta ganadora se hará realidad dentro de la propia feria, en el espacio Idearium, dentro del área Abecedario Designer’s Market.

        Precisamente el proyecto ‘Abecedario’ otorgará un gran protagonismo a todo lo relacionado con los talentos emergentes del sector. Así, también contará con el proyecto Low Cost Design, en el que jóvenes profesionales propondrán sus innovadoras ideas para crear objetos con diseño que sean económicamente accesibles. Otra de las metas que se buscan con esta iniciativa es el de aumentar la competitividad del mercado español en el sector del hábitat.

        ‘Casa Pasarela’ se ha consolidado como un foro de referencia en todo lo relacionado con la información y las tendencias de vanguardia dirigido a los puntos de distribución, prescriptores, proyectistas, diseñadores, productores y demás profesionales implicados en el mundo del diseño. También se ha convertido en una herramienta de promoción y marketing al servicio de las mejores marcas. A la vez, su oferta es un valioso instrumento para el público en general, al que dedica el último día de exposición.

        Entre los variados y múltiples espacios que abarca la cita se encuentraDomoPasarela. Éste se centra en las empresas vinculadas con la domótica y el interiorismo, mostrando todas las tecnologías de vanguardia para el hogar y edificios de última generación con el diseño como eje fundamental. Así, se podrán conocer las últimas innovaciones en eficiencia energética, nuevos materiales activos, decoración virtual, espacios activos y todo tipo de mecanismos que harán nuestra vida más fácil.

        La VI edición de ‘Casa Pasarela’ se celebra paralelamente a Interiorhome Madrid, Veteco y Piedra. De esta forma, no sólo se promueve la afluencia de visitantes sino que convierte a la Feria de Madrid en el mayor escaparate del diseño en el ámbito del hábitat, el mobiliario y el interiorismo.

        + www.elmundo.es

        The VI edition of ‘Catwalk’House, the Catwalk of the Habitat’s Cutting edge that IFEMA organizes in collaboration with Developers Catwalk Action, will take in, such as a great novelty, an interior design contest for new designers: Idearium. The fairground will take place between on May 4 and 8. Such as a main goal, Idearium expects promote to new designers, so that they are convoked students, entitled in design or professionals with a minimum three-year experience in this field.

        ‘Stand’ present in Catwalk House 2009| elmundo.es

        The interested parties will have to present, before March 25, unproyecto of decoration of a ‘loft’ of 54 square meters. The winning proposal reality will be done within the fairground, in the space Idearium, within the area Alphabet Designer’s Market.

        Precisely the project ‘Alphabet’ will give a great prominence to all it related to emerging talents of the sector. Thus, also will have the project Low Cost Design, in which young professionals will propose his innovative ideas to create objects with design that are economically accessible. Another of aims that are sought with this initiative is that one of to increase the Spanish market competition in the sector of the habitat.

        ‘Catwalk’ house has been consolidated as a reference forum in all it related to the cutting-edge information and tendencies directed to distribution points, prescriptores, proyectistas, designers, producers and other implicated professionals in the world of the design. Additionally is had become a promotion tool and marketing at the service of the best marks. At the same time, his offer is a valuable instrument for the general public, to the one which dedicates the exhibition last day.

        Between the varied ones and multiple spaces that the appointment covers se encuentraDomoPasarela. This hones in on combining enterprises with the domotics and the interior design, showing all cutting edge technologies for the last generation home and buildings with the design as a basic axis. Thus, you will be able to know last innovations in energy efficiency, new active materials, virtual decoration, active spaces and all type of mechanisms that our easier life will do.

        The VI edition of ‘Catwalk’ House is celebrated similarly to Interiorhome Madrid, Veteco and Stone. This way, not only the influx is promoted of visitors but that turns in the Fairground of Madrid in the great showcase of the design in the field of the habitat, the furniture and the interior design.

        + www.elmundo.es

        A VI edición de ‘Casa Pasarela’, a Pasarela da Vanguardia del Hábitat que organiza IFEMA en colaboración con Acción Pasarela Promotores, acollerá, como gran novidade, un concurso de interiorismo para novos deseñadores: Idearium. A feira terá lugar entre os días 4 e 8 de maio. Como obxectivo principal, Idearium pretende promover a novos deseñadores, de maneira que están convocados estudantes, titulados en deseño ou profesionais cunha experiencia mínima de tres anos neste ámbito.

        ‘Stand’ presente en Casa Pasarela 2009 | elmundo.es

        Os interesados terán que presentar, antes do 25 de marzo, unproyecto de decoración dun loft »de 54 metros cadrados. A proposta gañadora fara realidadese dentro da propia feira, no espazo Idearium, dentro do área Abecedario Designer’s Market.

        Precisamente o proxecto ‘Abecedario’ outorgará un gran protagonismo a todo o relacionado cos talentos emerxentes do sector. Así, tamén contará co proxecto Low Cost Design, en que mozos profesionais proporán as súas innovadoras ideas para crear obxectos con deseño que sexan economicamente accesibles. Outra das metas que se buscan con esta iniciativa é o de aumentar a competitividade do mercado español no sector do hábitat.

        ‘Casa Pasarela’ consolidouse como un foro de referencia en todo o relacionado coa información e as tendencias de vangarda dirixido aos puntos de distribución, prescriptores, proxectistas, deseñadores, produtores e demais profesionais implicados no mundo do deseño. Tamén se converteu nunha ferramenta de promoción e marketing ao servizo das mellores marcas. A un tempo, a súa oferta é un valioso instrumento para o público en xeral, a que dedica o último día de exposición.

        Entre os variados e múltiples espazos que abarca a cita se encuentraDomoPasarela. Este céntrase nas empresas vinculadas coa domótica e o interiorismo, mostrando todas as tecnoloxías de vangarda para o fogar e edificios de última xeración co deseño como eixe fundamental. Así, poderanse coñecer as últimas innovacións en eficiencia enerxética, novos materiais activos, decoración virtual, espazos activos e todo tipo de mecanismos que farán a nosa vida máis fácil.

        A VI edición de ‘Casa Pasarela’ celébrase paralelamente a Interiorhome Madrid, Veteco e Pedra. Desta forma, non só se promove a afluencia de visitantes senón que converte á Feira de Madrid no maior escaparate do deseño no ámbito do hábitat, o mobiliario e o interiorismo.

        + www.elmundo.es

        'Madrid, 100% Arquitectura'

        0

        El Colegio de Arquitectos de Madrid (COAM) está presente durante estos días en Argelia con la exposición ‘Madrid, 100% Arquitectura’. La muestra realizada por el Área Internacional del COAM se inaugura en la Universidad de USTO, Ciencias y Tecnología de Orán.

        Edificio Bambú, en el distrito madrileño de Carabanchel | elmundo.es

        Esta exposición, iniciativa del Colegio Oficial de Arquitectos de Madrid, el Instituto Cervantes en Orán y de la Empresa Constructora OHL, busca originar el debate entre profesionales de España y Argelia para constatar y articular su capacidad de dar respuesta a estos mercados internacionales y a la globalización.

        La muestra recoge las 100 obras más interesantes realizadas por los arquitectos de Madrid en todo el mundo y su práctica profesional, obras seleccionadas por tipologías constructivas. Además, se ha incluido otra obra, el Centro de Convenciones Mohamed Benahmed de Orán, obra recién inaugurada y realizada por los arquitectos José María Fernández Fernández-Isla y Enrique Martínez de Angulo.

        Al acto de inauguración asistirán el director del Instituto Cervantes en Orán, Javier Galván Guijo, y el director de Exteriores de la Constructora OHL, Carlos Bosch Cantallop.

        Así mismo, harán acto de presencia el cónsul de España en Argelia, Manuel Lorenzo; el rector de la Universidad de USTO, Ciencias y Tecnología de Orán, Mohamed Bensafi; y el alcalde de Orán, Gaddek Benqada. Después de la inauguración de la exposición tendrá lugar una Mesa Redonda que contará con la presencia y participación de los arquitectos de Madrid, Marta Maíz, José Manuel Uriel Ladrón de Guevara, José Antonio Rodríguez Parrondo.

        ‘Madrid, 100% Arquitectura’ es una de las iniciativas enmarcadas dentro de la política de internacionalización de los arquitectos madrileñosque está llevando el COAM. Se trata de una línea de actuación que tiene su fundamento en la «exportación de inteligencia en todos los procesos de la arquitectura, es decir, producirla y construirla en su tiempo, a su precio, con los mayores niveles de diseño, de calidad y acabado».

        El Colegio de Arquitectos de Madrid alienta a sus colegiados a seguir la ruta de internacionalización que están llevando a cabo los promotores españoles y a que formen equipos con arquitectos locales «para que se puedan presentar en sus países de origen y en otros países de su área de influencia», resalta la decana del COAM, Paloma Sobrini.

        En el transcurso de la mesa redonda programada junto con la exposición se hará hincapié en la necesidad de que cada lenguaje esté particularizado para cada lugar en el que se produce el hecho arquitectónico, que responda a cada cultura, la preserve y la potencie, al tiempo que la articule con el lenguaje universal desde la propia originalidad.

        + www.elmundo.es

        The School of Architects of Madrid (COAM) is present during these days in Algeria with the exhibition ‘Madrid, 100% Architecture’. It shows her by the International Area of the COAM is inaugurated in the University of USTO, Sciences and Technology of Orán.

        Bamboo building, in the district from Madrid of Carabanchel| elmundo.es

        This exhibition, initiative of the Offical Association of Architects of Madrid, the Instituto Cervantes in Orán and of the Construction Company OHL, seeks to cause the debate between professionals of Spain and Algeria to confirm and joint his skills of giving reply to these international markets and to the globalization.

        It shows her picks up the 100 most interesting works by architects of Madrid all around the world and his professional practice, works selected by constructive typologies. Besides, another work has been included, the Convention center Mohamed Benahmed de Orán, just inaugurated work and by architects José María Fernández Fernández-Isla and Enrique Martínez de Angulo.

        To the opening act will attend the director of the Instituto Cervantes in Orán, Javier Galván Guijo, and the Exterior director of the Construction company OHL, Carlos Bosch Cantallop.

        Likewise, will do act of presence the consul of Spain in Algeria, Manuel Lorenzo; the vice-chancellor of the University of USTO, Sciences and Technology of Orán, Mohamed Bensafi; and the mayor of Orán, Gaddek Benqada. After the opening of the exhibition will take place a Round Table that the presence will have and share of the architects of Madrid, Marta Maíz, José Manuel Uriel Ladrón de Guevara, José Antonio Rodriguez Parrondo.

        ‘Madrid, 100% Architecture’ is one of the initiatives framed within the internationalization policy of the architects madrileñosque is taking the COAM. It is a question of an action plan that his foundation has in the «export of intelligence in all processes of the architecture, that is, producing and to build her in his time, to his price, with the great design levels, quality and finished».

        The School of Architects of Madrid encourages to his certified professionals to follow the internationalization route that are carrying out Spanish developers and to that form equipments with local architects «so that they you can present in his home countries and in other countries of his influence»area, the dean highlights of the COAM, Paloma Sobrini.

        In the course of the programmed round table together with the exhibition will be emphasized in the need according to which every language is particularized for every place in which the architectural fact is produced, that replies to every culture, preserves her and it promotes her, while it articulates her with the universal language from the originality.

        + www.elmundo.es

        O Colexio de Arquitectos de Madrid (COAM) está presente durante estes días en Arxelia coa exposición ‘Madrid, 100% Arquitectura’. A mostra realizada pola Área Internacional do COAM inaugúrase na Universidade de USTO, Ciencias e Tecnoloxía de Orán.

        Edificio Bambú, no distrito madrileño de Carabanchel| elmundo.es

        Esta exposición, iniciativa do Colexio Oficial de Arquitectos de Madrid, o Instituto Cervantes en Orán e da Empresa Construtora OHL, busca orixinar o debate entre profesionais de España e Arxelia para constatar e articular a súa capacidade de dar resposta a estes mercados internacionais e á globalización.

        A mostra recolle as 100 obras máis interesantes realizadas polos arquitectos de Madrid en todo o mundo e a súa práctica profesional, obras seleccionadas por tipoloxías construtivas. Ademais, incluiuse outra obra, o Centro de Convencións Mohamed Benahmed de Orán, obra recente inaugurada e realizada polos arquitectos José María Fernández Fernández-Isla e Enrique Martínez de Angulo.

        Ao acto de inauguración asistirán o director do Instituto Cervantes en Orán, Javier Galván Guijo, e o director de Exteriores da Construtora OHL, Carlos Bosch Cantallop.

        Así mesmo, farán acto de presenza o cónsul de España en Arxelia, Manuel Lorenzo; o reitor da Universidade de USTO, Ciencias e Tecnoloxía de Orán, Mohamed Bensafi; e o alcalde de Orán, Gaddek Benqada. Despois da inauguración da exposición terá lugar unha Mesa Redonda que contará coa presenza e participación dos arquitectos de Madrid, Marta Maíz, José Manuel Uriel Ladrón de Guevara, José Antonio Rodríguez Parrondo.

        ‘Madrid, 100% Arquitectura’ é unha das iniciativas enmarcadas dentro da política de internacionalización dos arquitectos madrileñosque está levando o COAM. Trátase dunha liña de actuación que ten o seu fundamento na exportación «de intelixencia en todos os procesos da arquitectura, é dicir, producira e construíra no seu tempo, ao seu prezo, cos maiores niveis de deseño, de calidade e acabado».

        O Colexio de Arquitectos de Madrid alenta aos seus colexiados a seguir a ruta de internacionalización que están levando a cabo os promotores españois e a que formen equipos con arquitectos locais «para que se poidan presentar nos seus países de orixe e noutros países da súa área de influencia», resalta a decana do COAM, Paloma Sobrini.

        No transcurso da mesa redonda programada canda a exposición farase fincapé na necesidade de que cada linguaxe estea particularizado para cada lugar en que se produce o feito arquitectónico, que responda a cada cultura, presérvea e poténciea, ao tempo que a articule coa linguaxe universal desde a propia orixinalidade.

        + www.elmundo.es

        La traición de los museos | Antonio S. Río Vázquez

        After Magritte

        Como sucede en los cuadros de Magritte, la contradicción impera en el panorama actual de los museos. Nos encontramos con dos hechos aparentemente opuestos, especialmente en los museos de arte contemporáneo: es una institución inmersa en una gran crisis y sin embargo nunca en la historia había despertado tantas expectativas.

        En realidad, un museo de arte contemporáneo es, desde su planteamiento inicial, una contradicción: Por una parte, la palabra museo nos remite a un lugar dónde se almacenan objetos para ser examinados, conservados, en cierta manera, congelados en el tiempo. Por otra, el arte contemporáneo reclama convertirse cada vez más en algo más conceptual, público, y muchas veces efímero, llegando incluso algunos autores a confirmar “el fin del arte”.

        Los avances tecnológicos actuales permiten el acceso desde prácticamente cualquier lugar del mundo a un inmenso museo virtual que contiene todo el arte de la historia, generando un nuevo tipo de museo virtual, una estructura intangible dónde los creadores contemporáneos edifican sus parcelas y dónde cualquier individuo puede convertirse en autor, como reclamaban muchos artistas. La posibilidad de un fácil y libre acceso a esa información y de generar nuevas formas artísticas digitales justifican la presencia cada vez más importante de las mediatecas en el panorama museístico contemporáneo.

        El museo actual ha querido buscar otros caminos alternativos, complementarios al espacio expositivo, por citar algunos: ciclos de actividades periódicas como conferencias, cine, música, talleres didácticos y de creación, zona de consulta de libros, revistas e internet, tiendas y cafeterías, etc. y además seguirá siendo el lugar dónde cada persona pueda tener un encuentro directo, vivo, con la obra de arte. Debería ser un lugar acogedor, dónde lo más importante sea lo expuesto en su interior y no el propio museo, y que su presencia en una ciudad sea la de un organismo vivo que se abra a la gran diversidad de manifestaciones artísticas contemporáneas y al barrio que lo acoja, desdibujando las fronteras entre lo privado y lo público, entre la obra de arte y la cultura de lo cotidiano.

        antonio s. río vázquez . arquitecto
        Autor del blog, El tiempo del lobo
        a coruña. agosto 2006

        "Para muestra, un botón"

        762

        «Para muestra, un botón» es una idea de Luz Verde Eventos y Comunicación que a su vez es quien esta llevando a cabo la organización del evento. Os dejamos su página web y su blog.

        Durante toda la noche podréis ver las colecciones de estos 3 grandes fotógrafos: Susana Ríos, Xosé Duran y Carlos Rodríguez.

        Nada más comenzar el evento podréis asistir de la mano de Judit Iglesias (ganadora de GH9) a la presentación de Funeral Party, plataforma de carácter artístico y cultural que da soporte y promoción a trabajos y actividades de esta índole (música, cine, fotografía, literatura, danza, moda…). Por otra parte, Judit estará este sábado 13 a las 9h (lunes 15 a las 17h) en radiofusion concediendo una entrevista en la que hablará sobre la web y el evento.

        Luego vendrán los desfiles de Peka’s World cuya tienda-taller está en Calle Orzan 156. En este desfile también participará Miraparamin una óptica que podréis encontrar en la calle Cordonería nº 1.

        A continuación By Basi nos presentará su nueva colección de ropa que podéis encontrar en la calle Francisco Mariño a la altura de la Plaza de Pontevedra.

        En ambos desfiles las modelos irán maquilladas y peinadas por Sabela Dobarro propietaria de Russian Red.

        Anabel del Río dará paso a la sección musical del evento. Anabel nos presentará sus canciones acompañada tan sólo por un piano. Luego subirán al escenario Spinning Jenny grupo coruñes con influencias que van desde Nirvana o Pearl Jam hasta el potente lirismo de Muse o la intimidad de Radiohead y Coldplay. Les seguirá el potente directo deKung Fu Fighters grupo homenaje a Foo Fighters. Y para terminar la noche, nada mejor que el Tex Mex más fresco de Los Mezcales de San Antonio.

        Y no os olvidéis que a lo largo de toda la noche tendréis sorteos de nuestros colaboradores: riazor.org, Rockbox, La Vieja Escuela,  y de los participantes Funeral Party, Susana Ríos, Miraparamin y Carla Pariente. Y el reparto de descuentos de Meriendacena.

        + http://fiestaparamuestraunboton.blogspot.com/

        «For shows, a button» is an Events Green Light idea and Communication that at the same time is who this carrying out the organization of the event. You leave his website and his blog.

        All night will be able to see collections of these 3 big photographers: Susana Rios, Xosé Last and Carlos Rodriguez.

        Just having begun the event will be able to attend thanks to Judit Iglesias (winner of GH9) to the Funeral introduction Party, artistic character platform and cultural that gives support and promotion to works and activities of this kind (music, movies, photograph, literature, dances, fashion…). On the other hand, Judit will be this Saturday 13 at 9h (Monday 15 at 17h) in radiofusion granting an interview in which will talk on the website and the event.

        Later on will come parades of Peka’s World whose shop-workshop is in Calle Orzan 156. In this parade also will participate Miraparamin an optics that will be able to find in the street Cordonería no. 1.

        Next By Basi us will present his new clothes collection that can find on Francisco street Mariño to the height of the Plaza de Pontevedra.

        In both parades models will go made up and quick combs for Know her Dobarro owner of Russian Net.

        Anabel of Rio will give step to the musical branch of the event. Anabel us will present his accompanied songs only just for a piano. Later on will go up to the stage Spinning Jenny group coruñes with influences that go from Nirvana or Pearl Jam until the strong lyricism of Muse or the intimacy of Radiohead and Coldplay. It will follow them the strong direct deKung Fu Fighters tribute group to Foo Fighters. And to end the night, nothing better than the Tex Mex fresher of Mescals of San Antonio.

        And you do not blow over that over all night will have draws of our collaborators: riazor.org, Rockbox, The Old School, and of the participants Funeral Party, Susana Rios, Miraparamin and Carla Pariente. And the discount allocation of Meriendacena.

        + http://fiestaparamuestraunboton.blogspot.com/

        «Para mostra, un botón» é unha idea de Luz Verde Eventos e Comunicación que pola súa parte é quen esta levando a cabo a organización do evento. Deixámosvos a súa páxina web e o seu blog.

        Durante toda a noite poderedes ver as coleccións destes 3 grandes fotógrafos: Susana Ríos, Xosé Duran e Carlos Rodríguez.

        Nada máis comezar o evento poderedes asistir da man de Judit Iglesias (gañadora de GH9) á presentación de Funeral Party, plataforma de carácter artístico e cultural que dá soporte e promoción a traballos e actividades desta índole (música, cine, fotografía, literatura, danza, moda…). Por outra banda, Judit estará este sábado 13 ás 9h (luns 15 ás 17h) en radiofusion concedendo unha entrevista en que falará sobre a web e o evento.

        Logo virán os desfiles de Peka’s World cuxa tenda-taller está en Calle Orzan 156. Neste desfile tamén participará Miraparamin unha óptica que poderedes encontrar en cálea Cordoaría nº 1.

        A continuación By Basi presentaranos a súa nova colección de roupa que podedes encontrar en cálea Francisco Mariño á altura da Plaza de Pontevedra.

        En ambos os dous desfiles as modelos irán maquilladas e peiteadas por Sabea Dobarro propietaria de Russian Rede.

        Anabel do Río dará paso á sección musical do evento. Anabel presentaranos as súas cancións acompañadas tan só por un piano. Logo subirán ao escenario Spinning Jenny grupo coruñes con influencias que van desde Nirvana ou Pearl Jam ata o potente lirismo de Muse ou a intimidade de Radiohead e Coldplay. Seguirálles o potente directo deKung Fu Fighters grupo homenaxe a Foo Fighters. E para terminar a noite, nada mellor que o Tex Mex máis fresco dos Mezcales de San Antonio.

        E non esquezádesvos que ao longo de toda a noite teredes sorteos dos nosos colaboradores: riazor.org, Rockbox, A Vella Escola, e dos participantes Funeral Party, Susana Ríos, Miraparamin e Carla Pariente. E o reparto de descontos de Meriendacena.

        + http://fiestaparamuestraunboton.blogspot.com/

        PKN Compostela por Haití

        33

        Ya tenemos lugar y fecha para a Cierra [Kucha] [Night] por Haití. Será en la Sala Nasa de Compostela el próximo miércoles 24 de marzo a las 21:30 horas. Organizado por la [DAG] (Asociación Gallega de Diseñadores) y presentado por Belén [Regueira] y Ramón Domínguez, un número de participantes aún por confirmar dispondrá de 20 segundos por 20 imágenes para exponer en público su proyecto creativo.También contaremos con alguna actuación musical en el que promete ser una noche llena de sorpresas.

        Desde que tuvo lugar el desastre de Haití, la ong [Architecture] fuere [Humanity] y los responsables del movimiento Cierra [Kucha] [Night] vienen trabajando conjuntamente para la recaudación de fondos destinados a la reconstrucción de este país.

        Architecture for Humanity es una organización internacional que está desarrollando un importante plan de reconstrucción a largo plazo en la isla. Reconocida es su labor y experiencia en desastres como el paso del huracán Katrina y el tsunami asiático.
        http://architectureforhumanity.org/

        Inmediatamente Astrid Klein y Marck Dythan -creadores del formato PKN, en Tokio en el año 2003- deciden involucrar las 272 ciudades de todo el mundo donde está presente, dando inicio a un movimiento global de solidaridad.
        El pasado 20 de febrero (séptimo aniversario del evento) tuvo lugar en muchas de estas ciudades un PKN simultáneo, que fueron emitidos en directo a través de la red. Veinticuatro horas de retransmisión que dio inicio en Tokío y terminó en San Francisco, donde está situada la sede de Architecture for Humanity, siguiendo el movimiento de rotación del planeta. Todas las presentaciones pueden verse en

        http://pecha-kucha.org/presentations/channels/pechakucha-for-haiti

        donde también se puede hacer una donación mediante [paypal] o tarjeta de crédito.
        Significativo fue la aportación de creativos reconocidos como el estudio Number One -fundado por Shepard Fairey, autores de los carteles Hope Obama-, diseñando el luego y la gráfica para este movimiento. Brian LeBarton, director musical de Beck, compuso una pieza especial que fue ilustrada por las imágenes del fotógrafo Francesco Valentino (el cual perdió algunos familiares enel desastre).

        + www.pecha-kucha.org

        Esta ola de solidaridad fue recogida por múltiples medios de comunicación internacionales como la BBC. Empresas como Apple se involucraron en la aportación de medios técnicos e infraestructura, cediendo sus instalaciones de [Tokío] y Londres donde si proyectaron las presentaciones y los clientes pudieron hacer sus donaciones.

        La recaudación obtenida hasta el de ahora ya financió el diseño del proyecto, pero esto no es madres que el inicio. La primera escuela ya está en pie.

        Organiza: www.asociaciondag.org
        Coordina: Martiño Villaverde

        Precio de entrada:
        • 9 € normal
        • 8 € anticipada (www.salanasa.com)
        • 7 € reducida (estudiantes, parados, jubilados y discapacitados)
        • 5 € tripulantes y socios de la [DAG]

        Más información

        + www.pecha-kucha.org

        Already take place and date for to PKN for Haiti. It will be in the Chamber Lobster pot of Compostela next Wednesday March 24 de at las 21:30 horas. Organized by the DAG (Association Designers Galician) and presented by Belén Regueira and Ramón Domínguez, a number of participants still for confirming will have 20 seconds for 20 images to explain in public his project creativo.También will have some music performance in which promises be a night full of surprises..

        Since it took place the disaster of Haiti, the ong [Architecture] is [Humanity] and people responsible for the movement Closes [Kucha] [Night] come working jointly for the fundraising set aside for the rebuilding of this country.

        Architecture for Humanity is an international organization that is developing an important rebuilding plan long-term in the island. Recognized is his work and experience in disasters such as an El Paso of the hurricane Katrina and the Asian tsunami.

        http://architectureforhumanity.org/

        Immediately Astrid Klein and Marck Dythan – creators of the format PKN, in Tokyo in 2003 – decide to involve 272 cities all over the world where it is present, giving beginning to a global movement of solidarity.
        On last February 20 (seventh anniversary of the event) took place in many of these cities a PKN simultaneous, that were issued in direct through the net. Twenty-four retransfer hours that beginning gave in Tokío and it ended in San Francisco, where it is situated the headquarters of Architecture for Humanity, following tumbling of the planet. All introductions can is in

        http://pecha-kucha.org/presentations/channels/pechakucha-for-haiti

        where it also you can do a donation through [paypal] or credit card.
        Significant was the contribution of recognized creatives as the study Number One – founded by Shepard Fairey, authors of the posters Hope Obama -, designing the later on and the graph for this movement. Brian LeBarton, musical director of Beck, composed a special piece that was illustrated by the photographer’s images Francesco Valentino (which lost some relatives enel disaster).

        + www.pecha-kucha.org

        This solidarity wave was picked up by multiple media international as the BBC. Business such as an Apple were involved in the contribution of technical and infrastructure means, yielding his facilities of [Tokío] and London where if they projected introductions and clients could do his donations.

        The obtained collection until that one of now already financed the design of the project, but this is not mothers that the beginning. The first school already is in foot.

        It organizes: www.asociaciondag.org
        It coordinates: Martiño Villaverde

        Entrance fee:
        • 9 normal €
        • 8 anticipated € (www.salanasa.com)
        • 7 reduced € (students, stopped, retired and disabled people)
        • 5 € crew members and members of the [DAG]

        More information

        + www.pecha-kucha.org

        Xa temos lugar e data para a Pecha Kucha Night por Haití. Será na Sala Nasa de Compostela o vindeiro mércores 24 de marzo ás 21:30 horas. Organizado pola DAG (Asociación Galega de Deseñadores) e presentado por Belén Regueira e Ramón Domínguez, un número de participantes aínda por confirmar disporá de 20 segundos por 20 imaxes para expoñer en público o seu proxecto creativo.Tamén contaremos con algunha actuación musical no que promete ser unha noite chea de sorpresas.

        Dende que tivo lugar o desastre de Haití, a ong Architecture for Humanity e os responsables do movemento Pecha Kucha Night veñen traballando conxuntamente para a recadación de fondos destinados á reconstrución deste país.

        Architecture for Humanity é unha organización internacional que está desenvolvendo un importante plan de reconstrución a longo prazo na illa. Recoñecida é a súa labor e experiencia en desastres como o paso do furacán Katrina e o tsunami asiático.
        http://architectureforhumanity.org/

        Inmediatamente Astrid Klein e Marck Dythan -creadores do formato Pecha Kucha Night, en Tokio no ano 2003- deciden involucrar as 272 cidades de todo o mundo onde está presente, dando comezo a un movemento global de solidariedade.
        O pasado 20 de febreiro (sétimo aniversario do evento) tivo lugar en moitas destas cidades un PKN simultáneo, que foron emitidos en directo a través da rede. Vinte e catro horas de retransmisión que deu comezo en Tokío e rematou en San Francisco, onde está situada a sede de Architecture for Humanity, seguindo o movemento de rotación do planeta. Todas as presentacións poden verse en

        http://pecha-kucha.org/presentations/channels/pechakucha-for-haiti

        onde tamén pódese facer unha doazón mediante paypal ou tarxeta de crédito.

        Significativo foi a achega de creativos recoñecidos como o estudio Number One -fundado por Shepard Fairey, autores dos carteis Hope Obama-, deseñando o logo e a gráfica para este movemento. Brian LeBarton, director musical de Beck, compuxo unha peza especial que foi ilustrada polas imaxes do fotógrafo Francesco Valentino (o cal perdeu algúns familiares no desastre).

        + www.pecha-kucha.org
        Esta onda de solidariedade foi recollida por múltiples medios de comunicación internacionais como a BBC. Empresas como Apple involucráronse na achega de medios técnicos e infraestrutura, cedendo as súas instalacións de Tokío e Londres onde se proxectaron as presentacións e os clientes puideron facer as súas doazóns.

        A recadación obtida ata o de agora xa financiou o deseño do proxecto, pero isto non é mais que o comezo. A primeira escola xa está en pé.

        Organiza: www.asociaciondag.org
        Coordina: Martiño Villaverde

        Prezo de entrada:
        • 9 € normal
        • 8 € anticipada (www.salanasa.com)
        • 7 € reducida (estudantes, parados, xubilados e discapacitados)
        • 5 € tripulantes e socios da DAG

        Máis información

        + www.pecha-kucha.org


        Tercer Premio Internacional ACXT IDOM 2009

        710

        Ya se conocen los resultados finales del Tercer Premio Internacional ACXT IDOM para Proyectos Fin de Carrera, en su edición 2008-2009. En total, se han recibido 323 proyectos, de los cuales 4 se desarrollaban en Asia, 11 en Africa, 11 en América del Norte, 38 América Central y del Sur, y 259 en Europa. El jurado tras las deliberaciones oportunas, y diferentes fases de selección ha elegido 3 ganadores y 6 finalistas.

        por premioacxtidompfc.wordpress.com

        Los 3 ganadores han sido:
        – Con el lema AF0002, el proyecto 9 Estrategias para la habitabilidad básica en la comunidad rural de Kivi (Ghana), de Beltrán Presas Jovaloyes; de la ETSAM, tutor: Carlos Puente.
        – Con el lema AN0009, el proyecto Dispositivo Residencial en el Campus del IIT de Chicago, de Carles Sala Roig, de la ETSAB, tutor: Alfons Soldevila Barbosa.
        – Con el lema EU0057, el proyecto Centro de Artes Escénicas y Teatro en las canteras de Pedreres de S´Hostal, Menorca, de Ana Amo Ardura, de la EPS.USPCEU, tutor: María Auxiliadora Galvez Pérez.

        Por otro lado, los 6 proyectos que han sido Finalistas son: con el lema AN0010: South Street Seaport Rehab, de Diego Ceresuela Wiesmann, de la ETSAM, tutor: Rafael Torrelo; con el lema EU0039: www.laboratoriodevivienda.es. , de Marta Catalán, de la ETSAM, tutora: Izaskun Chinchilla; con el lema EU0106: Escuela de Teatro y Residencia, de María Paz Zapico Carrasco, de la ETSAM, tutor: Antonio Ruiz Barbarín; con el lema EU0110: Centro de Estudios del Río Tajo en Almada, de Juan Enríquez Lage, de la ETSAM, tutores: Begoña Diaz-Urgorri y Mariano Bayón; con el lema EU0177: Recuperación de las Fortificaciones del Monte Urgull para la ampliación del Museo de San Telmo, de Matilde González Asteinza, de la ETSAM, tutor: Pedro Herrero Pinto; y con el lema EU0226: Infraestructuras dosmesticables, de Nicholas Szczepaniak, de la Westminster School of Architecture, tutores: Susanne Isa, Sacha Leona y Markus Seifermann.

        El jurado de esta edición ha estado formado por Luis Fernández Galiano, Jordi Badia, Fernando de Mello Franco, Ana Morón Hernández, Galo Zayas Caravajal, Manuel Andrades Castro, Jon Zubiaurre Sasia, y como secretario Javier Pérez Uribarri.

        Este Premio Internacional está convocado por ACXT Arquitectos (www.acxt.net) e IDOM Ingeniería (www.idom.com) , y tiene una dotación económica de tres premios de 5.000€ cada uno, además de un Diploma aceditativo. Los ganadores tendrán también la oportunidad de realizar una beca de prácticas en alguna de las oficinas de ACXT-IDOM.

        premioacxtidompfc

        + www.acxt.net


        The final results of the Third International Prize are already known ACXT IDOM for Projects Career End, in his edition 2008-2009. In all, have been received 323 projects, of which 4 took place in Asia, 11 in Africa, 11 in North America, 38 Central America and of the South, and 259 in Europe. The jury after opportune deliberations, and different selection phases has chosen 3 winners and 6 finalists.

        by premioacxtidompfc.wordpress.com

        3 winners have been:
        – With the motto AF0002, the project 9 Strategies for the basic habitability in the rural community of Kivi (Ghana), of Beltrán Presas Jovaloyes; of the ETSAM, tutor: Carlos Puente.
        – With the motto AN0009, the Residential Device project in the Campus of the IIT of Chicago, of Carles Sala Roig, of the ETSAB, tutor: Alfons Soldevila Barbosa.
        – With the motto EU0057, the Center Performing Arts project and Theatre in the stonemasons of Pedreres of S´Hostal, Menorca, of Ana Amo Ardura, of the EPS.USPCEU, tutor: María Auxiliadora Galvez Pérez.

        On the other hand, 6 projects that have been Finalists are: with the motto AN0010: South Street Seaport Rehab, of Diego Ceresuela Wiesmann, of the ETSAM, tutor: Rafael Torrelo; with the motto EU0039: www.laboratoriodevivienda.es. , of Marta Catalán, of the ETSAM, guardian: Izaskun Chinchilla; with the motto EU0106: Theatre and Residence school, of María Paz Zapico Carrasco, of the ETSAM, tutor: Antonio Ruiz Barbarín; with the motto EU0110: Center of Studies of the Rio Slash in Almada, of Juan Enríquez Lage, of the ETSAM, tutors: Begoña Diaz-Urgorri and Mariano Bayón; with the motto EU0177: Recovery of the Fortifications of the Monte Urgull for the extension of the Museum of St Telmo, of Matilde González Asteinza, of the ETSAM, tutor: Pedro Herrero Pinto; and with the motto EU0226: Infrastructures dosmesticables, of Nicholas Szczepaniak, of Westminster School of Architecture, tutors: Susanne Isa, Leona Weeds and Markus Seifermann.

        The jury of this edition has been formed by Luis Fernández Galiano, Jordi Badia, Fernando de Mello Franco, Ana Morón Hernández, Gallic Zayas Caravajal, Manuel Andrades Castro, Jon Zubiaurre Sasia, and such as a secretary Javier Pérez Uribarri.

        This International Prize is called by ACXT Architects (www.acxt.net) and IDOM Engineering (www.idom.com), and it has an economic resource of three prizes of 5,000 € each, in addition to a Diploma aceditativo. Winners also will have the opportunity of carrying out a practice scholarship in some branches of IDOM ACXT-IDOM.

        premioacxtidompfc

        + www.acxt.net

        Xa se coñecen os resultados finais do Terceiro Premio Internacional ACXT IDOM para Proxectos Fin de Carreira, na súa edición 2008-2009. En total, recibíronse 323 proxectos, dos que 4 desenvolvíanse en Asia, 11 en Africa, 11 en América do Norte, 38 América Central e do Sur, e 259 en Europa. O xurado tras as deliberacións oportunas, e diferentes fases de selección elixiu 3 gañadores e 6 finalistas.

        por premioacxtidompfc.wordpress.com

        Os 3 gañadores foron:
        – Co lema AF0002, o proxecto 9 Estratexias para a habitabilidade básica na comunidade rural de Kivi (Ghana), de Beltrán Presas Jovaloyes; da ETSAM, titor: Carlos Puente.
        – Co lema AN0009, o proxecto Dispositivo Residencial no Campus do IIT de Chicago, de Carles Sala Roig, da ETSAB, titor: Alfons Soldevila Barbosa.
        – Co lema EU0057, o proxecto Centro de Artes Escénicas e Teatro nas canteiras de Pedreres de S´Hostal, Menorca, de Ana Amo Ardura, da, EPS.USPCEUtitor: María Auxiliadora Galvez Pérez.

        Doutra banda, os 6 proxectos que foron Finalistas son: co lema AN0010: South Street Seaport Rehab, de Diego Ceresuela Wiesmann, da ETSAM, titor: Rafael Torrelo; co lema EU0039: www.laboratoriodevivienda.es. , de Marta Catalán, da ETSAM, titora: Izaskun Chinchilla; co lema EU0106: Escola de Teatro e Residencia, de María Paz Zapico Carrasco, da ETSAM, titor: Antonio Ruiz Barbarín; co lema EU0110: Centro de Estudos do Río Tajo en Almada, de Juan Enríquez Lage, da ETSAM, titores: Begoña Diaz-Urgorri e Mariano Bayón; co lema EU0177: Recuperación das Fortificacións do Monte Urgull para a ampliación do Museo de San Telmo, de Matilde González Asteinza, da ETSAM, titor: Pedro Herrero Pinto; e co lema EU0226: Infraestruturas dosmesticables, de Nicholas Szczepaniak, da Westminster School of Architecture, titores: Susanne Isa, Sacha Leoa e Markus Seifermann.

        O xurado desta edición estivo formado por Luis Fernández Galiano, Jordi Badia, Fernando de Mello Franco, Ana Morón Hernández, Galo Zayas Caravajal, Manuel Andrades Castro, Jon Zubiaurre Sasia, e como secretario Javier Pérez Uribarri.

        Este Premio Internacional está convocado por ACXT Arquitectos (www.acxt.net) e IDOM Enxeñaría (www.idom.com), e ten unha dotación económica de tres premios de 5.000 € cada un, ademais dun Diploma aceditativo. Os gañadores terán tamén a oportunidade de realizar unha bolsa de prácticas nalgunha das oficinas de ACXT-IDOM.

        premioacxtidompfc

        + www.acxt.net