Tras la buena acogida de los encuentros be to be entre arquitectos y empresas de la madera, queremos repetir la experiencia el próximo 9 de abril. Quien esté interesado en participar, que nos envíe un mensaje privado para poder realizar los cruces con tiempo. Las empresas de madera que mantendrán los encuentros son las que forman parte de la red Lignum Facile (Grupo Losán, Laminados Villapol, Molduras del Noroeste, Moblegal y Portadeza).
La cita será a partir de las 16:00 horas, en el edificio Feuga de Santiago de Compostela.
Tras a boa acollida dos encontros be to be entre arquitectos e empresas da madeira, queremos repetir a experiencia o próximo 9 de abril. Quen estea interesado en participar, que nos envíe unha mensaxe privada para poder realizar os cruzamentos con tempo. As empresas de madeira que manterán os encontros son as que forman parte da rede Lignum Facile (Grupo Losán, Laminados Villapol, Molduras do Noroeste, Moblegal e Portadeza).
A cita será a partir das 16:00 horas, no edificio Feuga de Santiago de Compostela.
After the good reception of the meetings be to be between architects and companies of the wood, we want to repeat the experience next April 9. The one who is interested in taking part, that us sends a message deprived to be able to realize the crossings with time. The companies of wood that will support the meetings are those who form a part of the network Lignum Facile (Group Losán, Laminated Villapol, Moldings of the Northwest, Moblegal and Portadeza).
The appointment will be from 16:00, in the building Feuga of Santiago de Compostela.
Manuscritos e incunables, Universidad de Salamanca | cervantesvirtual.com
Ahora, cuando tantos titulados universitarios españoles se van a trabajar fuera porque no tienen otro remedio, nos llegan noticias abundantes de que son bien, incluso muy bien, aceptados, por su alta formación y eficacia. Estas son, al menos, mis noticias, en términos generales. Los licenciados universitarios españoles son considerados fuera como bien preparados y son aceptados bien en puestos de trabajo.
Ahora, bien, ¿cómo se casa esto con las noticias, tan caras a la prensa española, de que nuestras universidades son malas, ocupando en rankings internacionales puestos muy bajos? ¿Son malas las universidades, pero buenos los licenciados? ¿No será lo contrario? Si son buenos los licenciados ¿no son buenas las universidades? No otra prueba de fuego que ésta.
España, como otros países latinos (Portugal, Italia,…) ha hecho en buena medida una gran revolución social por medio de las universidades. Nuestros países, económicamente malos, han multiplicado, sin embargo, el conocimiento, y han hecho que las clases dirigentes (esto es, los que ocupan la administración, la empresa, las instituciones) sean hoy en bastante medida procedentes de la clase media, media-baja y hasta baja. En esto, España al menos, ha cambiado por completo. Tener muchos universitarios no será ni económico ni funcional, pero eleva la cultura y el saber de los ciudadanos y revoluciona la composición de la sociedad.
Distintos son los países nórdicos, los germanos y los anglosajones, donde, al contrario de lo que se dice, se ha frenado el acceso de los ciudadanos a la universidad y, así, al alto conocimiento. En los países nórdicos el freno es una estricta selectividad, con «numerus clausus» muy apretados. En Alemania es una cosa mixta, selectividad y dinero. En Estados Unidos e Inglaterra, más sencillo: el dinero como selección principal. Lo cierto es que los países occidentales y nórdicos,tan narcisistas y tan prestigiados, han puesto una dura bota contra la cara de las clases medias, medias-bajas y bajas, obligándoles a permanecer en su origen social y permitiendo que sólo los ricos (muchos de ellos en buena medida ladrones) purifiquen con la universidad sus a menudo inconfesables orígenes.
Tenemos muchos universitarios, nos valen de poco. Pero, por fortuna, pueden emigar a países que, como Inglaterra o Alemania, no producen suficientes médicos o ingenieros y tienen que pedírselos a los países PIGS, esto es a España, Portugal, Italia y Grecia, que son países corruptos y pobres, pero, mire usted, no tan malos en el conocimiento. Los llamados países buenos tienen mal organizadas las Universidades y no tienen titulados suficientes: esto es, tienen dinero e industria, pero, en realidad, muy poco conocimiento. Sólo saben aquello con lo que pueden vender.
Continuaremos siendo países malos, seguro. Pero contribuiremos enormemente a la mejora del conocimiento en el mundo. Soy arquitecto y por eso sé que en el mundo, en general, mejorará mucho la arquitectura, porque irán (han ido) a trabajar fuera muchos jóvenes arquitectos españoles.
Los licenciados españoles son muy buenos y muy bien aceptados. Porque las Universidades españolas son buenas y eficientes. Han sabido educar bien a masas populares. Quizá esto sirva para poco, pero así es.
Antonio González-Capitel Martínez · Doctor arquitecto · catedrático en ETSAM
Madrid · julio 2013
La clase de señorita Bowls en una escuela victoriana para muchachas, 1905 | Fuente: postal
El higienismo y los primeros cambios en los espacios educativos
Podríamos pensar que esta concepción un tanto alternativa de la educación y los espacios donde se desarrolla es una idea relativamente moderna. Si bien es cierto que los ejemplos más característicos comienzan a aparecer bien entrado el siglo XX, la preocupación por las condiciones en que se desarrolla el proceso pedagógico tiene su origen más atrás. Son los movimientos higienistas aparecidos en Europa a finales del siglo XIX los que detectan, y denuncian por primera vez los problemas de hacinamiento, salubridad e iluminación, moneda común en el panorama urbano. Esta situación se agravaría por la masiva inmigración de población rural a las grandes ciudades, consecuencia de la industrialización. El crecimiento de las ciudades que se generó para absorber toda esa población migratoria se realizó sin ningún tipo de control hasta los primeros intentos de ordenación urbanística de los ensanches. El aumento de población produjo una imparable masificación de las viviendas existentes y la inevitable degradación de las condiciones de habitación.
El asunto no pasaba desapercibido entre las capas más concienciadas de la sociedad y trascendía a la prensa, a las clases políticas e incluso al lenguaje popular. En esta labor de denuncia participaron distintos sectores, fundamentalmente los más directamente implicados en las consecuencias médicas de los problemas higiénicos. Fueron los médicos higienistas, influidos por las tendencias de mejora de la salubridad pública procedentes de Europa, los que más influyeron, a través de estudios de índole social.
En cualquier caso, el “problema de la vivienda” como ya se daba en llamar esta circunstancia entre la opinión pública no se limitaba a las condiciones de habitabilidad de ámbito privado. Más allá de la creciente preocupación por la vivienda, la intervención de los Estados en las condiciones de higiene y salubridad de los servicios públicos derivó en la normalización de una serie de pautas de funcionamiento de estos y, como consecuencia, en la adopción de una serie de espacios diseñados “ad hoc”. Hospitales, cárceles, manicomios y, en general, toda una serie de instituciones de tipo social fueron reformadas o directamente desarrolladas desde cero. Por supuesto, los espacios educativos resultaban prioritarios en este desarrollo.
Nuevas tendencias pedagógicas desarrolladas en Centroeuropa a finales del siglo XIX proponían el desarrollo personal del alumno en paralelo con la adquisición de conocimientos. Se incluían temas artísticos, manuales, desarrollo de actividades físicas y un contacto mayor con la Naturaleza a través de las clases al aire libre. Junto a esto, se desarrolló la preocupación por la higiene personal del alumno y el cuidado por su alimentación, la redefinición del mobiliario escolar para prevenir enfermedades directamente derivadas de las condiciones en las que se impartían las clases y, fundamentalmente, la aplicación de forma sistemática de conceptos higienistas derivados de la correcta utilización de la luz, la ventilación y la orientación de los espacios educativos.
Sin duda, todas estas ideas planteaban conceptos excesivamente ambiciosos para las posibilidades reales de aplicación. En pocos países se decidió afrontar todas estas reformas de un modo decidido. Empezando por la propia ubicación física de las nuevas escuelas necesarias, muy condicionada por la creciente especulación urbanística y las dificultades de comunicación de la mayor parte de los núcleos urbanos, los problemas de implantación resultaron irresolubles en la mayoría de los casos. Hubo, sin embargo, algunas excepciones a esta norma, que supusieron el germen de muchos de los desarrollos posteriores.
Raquel Martínez y Alberto Ruiz
arquitectos, docentes e investigadores
Madrid. marzo 2014
Bibliografía
Monografías:
GARCIA PABLOS, Rodolfo. Construcciones Escolares. Curso organizado por el gobierno español como colaboración al proyecto principal de la UNESCO. Madrid: Dirección General de Enseñanza Primaria, 1962
A.C. Documentos de Actividad Contemporánea. nº 9. Primer trimestre de 1933. Barcelona Madrid San Sebastián: G.A.T.E.P.A.C. (Grupo de Arquitectos y Técnicos Españoles para el Progreso de la Arquitectura Contemporánea), 1931-1937
Recursos en línea:
El Blog de Stepien y Barno. La enseñanza según Louis Kahn [en línea] Abril de 2010 [Consulta en julio de 2012] Disponible en web
ALVES GONÇALVES, Polyanna. Herman Hertzberger. Edificios Escolares [en línea]. Octubre de 2009 2010 [Consulta en julio de 2012] Disponible en web
A clase da señorita Bowls na escola victoriana para cativas, 1905 | Fonte: postal
O hixienismo e os primeiros cambios nos espazos educativos
Poderiamos pensar que esta concepción un tanto alternativa da educación e os espazos onde se desenvolve é unha idea relativamente moderna. Se ben é certo que os exemplos máis característicos comezan a aparecer ben entrado o século XX, a preocupación polas condicións en que se desenvolve o proceso pedagóxico ten a súa orixe máis atrás. Son os movementos hixienistas aparecidos en Europa a finais do século XIX os que detectan, e denuncian por primeira vez os problemas de amoreamento, salubridade e iluminación, moeda común no panorama urbano. Esta situación agravaríase pola masiva inmigración de poboación rural ás grandes cidades, consecuencia da industrialización. O crecemento das cidades que se xerou para absorber toda esa poboación migratoria realizouse sen ningún tipo de control ata os primeiros intentos de ordenación urbanística dos ensanches. O aumento de poboación produciu unha imparable masificación das vivendas existentes e a inevitable degradación das condicións de cuarto.
O asunto non pasaba desapercibido entre as capas máis concienciadas da sociedade e transcendía á prensa, ás clases políticas e mesmo á linguaxe popular. Neste labor de denuncia participaron distintos sectores, fundamentalmente os máis directamente implicados nas consecuencias médicas dos problemas hixiénicos. Foron os médicos hixienistas, influídos polas tendencias de mellora da salubridade pública procedentes de Europa, os que máis influíron, a través de estudos de índole social.
En calquera caso, o “problema da vivenda” como xa dábase en chamar esta circunstancia entre a opinión pública non se limitaba ás condicións de habitabilidade de ámbito privado. Máis alá da crecente preocupación pola vivenda, a intervención dos Estados nas condicións de hixiene e salubridade dos servizos públicos derivou na normalización dunha serie de pautas de funcionamento destes e, como consecuencia, na adopción dunha serie de espazos deseñados “ad hoc”. Hospitais, cárceres, manicomios e, en xeral, toda unha serie de institucións de tipo social foi reformada ou directamente desenvolvida dende cero. Por suposto, os espazos educativos resultaban prioritarios neste desenvolvemento.
Novas tendencias pedagóxicas desenvolvidas en Centroeuropa a finais do século XIX propoñían o desenvolvemento persoal do alumno en paralelo coa adquisición de coñecementos. Incluíanse temas artísticos, manuais, desenvolvemento de actividades físicas e un contacto maior coa Natureza a través das clases ao aire libre. Xunto a isto, desenvolveuse a preocupación pola hixiene persoal do alumno e o coidado pola súa alimentación, a redefinición do mobiliario escolar para previr enfermidades directamente derivadas das condicións nas que se impartían as clases e, fundamentalmente, a aplicación de forma sistemática de conceptos hixienistas derivados da correcta utilización da luz, a ventilación e a orientación dos espazos educativos.
Sen dúbida, todas estas ideas formulaban conceptos excesivamente ambiciosos para as posibilidades reais de aplicación. En poucos países se decidiu afrontar todas estas reformas dun modo decidido. Empezando pola propia situación física das novas escolas necesarias, moi condicionada pola crecente especulación urbanística e as dificultades de comunicación da maior parte dos núcleos urbanos, os problemas de implantación resultaron irresolubles na maioría dos casos. Houbo, non obstante, algunhas excepcións a esta norma, que supuxeron o xerme de moitos dos desenvolvementos posteriores.
Raquel Martínez e Alberto Ruiz
arquitectos, docentes e investigadores
Madrid. marzo 2014
Bibliografía
Monografías:
GARCIA PABLOS, Rodolfo. Construcciones Escolares. Curso organizado por el gobierno español como colaboración al proyecto principal de la UNESCO. Madrid: Dirección General de Enseñanza Primaria, 1962
A.C. Documentos de Actividad Contemporánea. nº 9. Primer trimestre de 1933. Barcelona Madrid San Sebastián: G.A.T.E.P.A.C. (Grupo de Arquitectos y Técnicos Españoles para el Progreso de la Arquitectura Contemporánea), 1931-1937
Recursos en línea:
O Blogue de Stepien e Barno. La enseñanza según Louis Kahn [en línea] Abril de 2010 [Consulta en xullo de 2012] Disponible en web
ALVES GONÇALVES, Polyanna. Herman Hertzberger. Edificios Escolares [en línea]. Outubro de 2009 2010 [Consulta en xullo de 2012] Disponible en web
Miss Bowls’s class in an unidentified girls’ school,1905 | Source: postcard
The higienismo and the first changes in the educational spaces
We might think that this rather alternative conception of the education and the spaces where it develops it is a relatively modern idea. Though it is true that the most typical examples begin to turn out to be entered well the 20th century, the worry as the conditions in which the pedagogic process develops has his origin more behind. They are the movements hygienists appeared in Europe at the end of the 19th century those who detect, and denounce for the first time the problems of accumulation, health and lighting, common currency in the urban panorama. This situation would worsen for the massive immigration of rural population to the big cities, consequence of the industrialization. The growth of the cities that all this migratory population generated to absorb was realized without any type of control up to the first attempts of urban development arrangement of the widenings. The increase of population produced an unstoppable mass-production of the existing housings and the inevitable degradation of the conditions of room.
The matter was not going unnoticed between the caps most aroused to the company and was coming out of the press, of the political classes and even of the popular language. In this labor of denunciation different sectors took part, fundamentally more directly implied in the medical consequences of the hygienic problems. They were the medical hygienists influenced by the trends of improvement of the public health proceeding from Europe, which more influenced, across studies of social nature.
In any case, the “problem of the housing” since already it was given in calling this circumstance between the public opinion was not limiting itself to the conditions of habitability of private area. Beyond the increasing worry for the housing, the intervention of the States in the conditions of hygiene and health of the public services derived in the normalization of a series of guidelines of functioning from these and, as consequence, in the adoption of a series of designed “ad hoc”. Hospitals, jails, mental hospitals and, in general, the whole series of institutions of social type were reformed or directly developed from zero. Certainly, the educational spaces were turning out to be priority in this development.
New pedagogic trends developed in Central Europe at the end of the 19th century were proposing the personal development of the pupil in parallel with the acquisition of knowledge. There were included artistic, manual topics, development of physical activities and a major contact by the Nature across the classes outdoors. Close to this, the worry developed for the personal hygiene of the pupil and the care for his supply, the redefinition of the school furniture to anticipate diseases directly derived from the conditions in which there were giving the classes and, fundamentally, the application of systematic form of concepts hygienists derived from the correct utilization of the light, the ventilation and the orientation of the educational spaces.
Undoubtedly, all these ideas were raising excessively ambitious concepts for the royal possibilities of application. In few countries it was decided to confront all these reforms of a determined way. Beginning for the own physical location of the new necessary schools, very determined by the increasing urban development speculation and the difficulties of communication of most of the urban cores, the problems of implantation turned out to be unsoluble in most cases. There were, nevertheless, some exceptions to this norm, which they supposed the germ of many of the later developments.
Raquel Martínez and Alberto Ruiz
architects, teachers and investigators
Madrid. march 2014
Bibliography
Monographs:
GARCIA PABLOS, Rodolfo. Construcciones Escolares. Curso organizado por el gobierno español como colaboración al proyecto principal de la UNESCO. Madrid: Dirección General de Enseñanza Primaria, 1962
A.C. Documentos de Actividad Contemporánea. nº 9. Primer trimestre de 1933. Barcelona Madrid San Sebastián: G.A.T.E.P.A.C. (Grupo de Arquitectos y Técnicos Españoles para el Progreso de la Arquitectura Contemporánea), 1931-1937
Resources on line:
Stepien y Barno´s blog. La enseñanza según Louis Kahn [on line] April, 2010 [It Consults in July, 2012] Available in web
ALVES GONÇALVES, Polyanna. Herman Hertzberger. Edificios Escolares [on line]. October, 2009, 2010 [It Consults in July, 2012] Available in web
La colección arquia/maestroses un programa cultural ideado, producido y editado por la Fundación Arquia consistente en las grabaciones de entrevistas (monografías audiovisuales en DVD) realizadas a arquitectos relevantes de la arquitectura contemporánea. El objeto de la colección es que destacados maestros de la arquitectura transmitan su pensamiento, de viva voz, a generaciones futuras de arquitectos.
25 de marzo a las 19.30 h, la Fundación Arquia ofrecerá en directo la retransmisión mediante streaming del acto de presentación de la nueva colección arquia/maestros.
Mesa redonda Reflexiones en torno a la arquitectura con la participación de los protagonistas de los primeros números de la colección:
Oriol Bohigas
Rafael Moneo
Juan Navarro Baldeweg
Moderador: Luis Fernández-Galiano
La nueva colección arquia/maestros la componen monografías audiovisuales (DVD) de entrevistas conducidas por el arquitecto Luís Fernández-Galiano a arquitectos contemporáneos relevantes de la arquitectura española. A través de la colección, destacados maestros de la arquitectura transmiten su pensamiento, de viva voz, a generaciones futuras de arquitectos.
A colección arquia/maestrosé un programa cultural ideado, producido e editado pola Fundación Arquia consistente nas gravacións de entrevistas (monografías audiovisuais en DVD) realizadas a arquitectos relevantes da arquitectura contemporánea. O obxecto da colección é que destacados mestres da arquitectura transmitan o seu pensamento, de viva voz, a xeracións futuras de arquitectos.
25 de marzo ás 19.30 h, a Fundación Arquia ofrecerá en directo a retransmisión mediante streaming do acto de presentación da nova colección arquia/mestres.
Mesa redonda Reflexiones en torno á arquitectura coa participación dos protagonistas dos primeiros números da colección:
Oriol Bohigas
Rafael Moneo
Juan Navarro Baldeweg
Moderador: Luis Fernández-Galiano
A nova colección arquia/mestres compóñena monografías audiovisuais (DVD) de entrevistas conducidas polo arquitecto Luís Fernández-Galiano a arquitectos contemporáneos relevantes da arquitectura española. A través da colección, destacados mestres da arquitectura transmiten o seu pensamento, de viva voz, a xeracións futuras de arquitectos.
The collection arquia/maestrosis a cultural program designed, produced and edited by the Foundation Arquia consisting of the recordings interviews (audio-visual monographs in DVD) realized to relevant architects of the contemporary architecture. The object of the collection is that out-standing teachers of the architecture transmit his thought, of alive voice, to future generations of architects.
On March 25 h, the Foundation Arquia will offer to the 19.30 directly the retransfer by means of streaming of the act of presentation of the new collection arquia/maestros.
Round table Think concerning the architecture with the participation of the protagonists of the first numbers of the collection:
Oriol Bohigas
Rafael Moneo
Juan Navarro Baldeweg
Moderador: Luis Fernández-Galiano
The new collection arquia/maestros she is composed by audio-visual monographs (DVD) of interviews led by the architect Luís Fernandez-Galiano to contemporary relevant architects of the Spanish architecture. Across the collection, out-standing teachers of the architecture transmit his thought, of alive voice, to future generations of architects.
Como arquitectos nos gustan pensar que la arquitectura que generamos tiene un incidente positivo en la vida de la gente. Trasladado a la arquitectura docente, nos gustaría creer que una buena escuela (desde un punto de vista arquitectónico) propicia una mejor enseñanza. Que un espacio bien formulado, facilita y activa la labor docente nos maestros y el aprendizaje en los alumnos. No es posible separar el sistema pedagógico de los espacios en los que este se desarrolla. Si bien es cierto que el componente humano – tanto el profesorado como los alumnos – son el elemento clave del funcionamiento de cualquiera proceso educativo, lo cierto es que el ambiente, las condiciones espaciales, los factores de iluminación, acústica, ventilación o temperatura, resultan fundamentales en la actual enseñanza.
Según los planteamientos generales de la arquitectura docente, las necesidades funcionales definieron los espacios, en una suerte de “forma sigue a la función” que provocó que la tipología escolar se mantuviera casi invariable desde sus orígenes. El planteamiento de la enseñanza de forma unidireccional, mediante un sistema de transmisión-recepción de información fue -y en algunos casos sigue siendo- la base de la pedagogía desde las edades más tempranas. Desde este punto de vista, un espacio educativo también unidireccional, tipo “aula”, resulta óptimo. Este recinto, de característica forma rectangular, fue perfeccionado a lo largo de la historia, pero su concepción pocas veces se replanteó. Se caracterizó mediante la iluminación direccional, se evolucionó en los sistemas de comunicación, se le dotó de elementos de tecnología pero, en su esencia, sigue funcionando mediante un púlpito enfrentado la una congregación de oyentes
Louis I. Kahn1 reflexionaba sobre el proceso educativo afirmando que
“la escuela comenzó con un hombre bajo un árbol, un hombre que no sabía que era un maestro, y que se puso a discutir del que había comprendido con algunos otros, que no sabían que eran estudiantes”.2
En este proceso de reunión al amparo de un árbol, símbolo de conocimiento, y de discusión entre iguales, poco tiene que ver con el planteamiento descrito anteriormente. Si bien en todo procedimiento pedagógico resulta necesaria la transmisión de conocimientos, este no se debería basar exclusivamente en la diferencia en la cantidad de datos atesorados por un respeto a los otros. No es el objetivo de esta comunicación formular la conveniencia o no de los procesos pedagógicos actuales, pero resulta incontestable que estos están cambiando. La pregunta es,
¿cambiaron los espacios educativos al mismo ritmo que estos procesos?
Y se lo hicieron,
¿cómo influyeron en estos cambios?
Es cierto que determinado tipo de escuelas, como algunas de las que veremos a continuación, están muy ligadas a concepciones educativas experimentales, que poco tienen que ver con la enseñanza más tradicional, aún mayoritaria a día de hoy; pero también es cierto que la evolución natural de esta, debería ir ligada a las nuevas concepciones de las propuestas arquitectónicas, muy alejadas de simples “cajas” contenedoras de alumnos.
Raquel Martínez e Alberto Ruiz
arquitectos, docentes e investigadores
Madrid. marzo 2014
Notas:
1 Louis I. Kahn (1901-1974) arquitecto estadounidense, también dedicado a la docencia.
2 Citado no Blogue de Stepien e Barno. La enseñanza según Louis Kahn.
Raquel Martínez y Alberto Ruiz
arquitectos, docentes e investigadores
Madrid. marzo 2014
Bibliografía
Monografías:
GARCIA PABLOS, Rodolfo. Construcciones Escolares. Curso organizado por el gobierno español como colaboración al proyecto principal de la UNESCO. Madrid: Dirección General de Enseñanza Primaria, 1962
A.C. Documentos de Actividad Contemporánea. nº 9. Primer trimestre de 1933. Barcelona Madrid San Sebastián: G.A.T.E.P.A.C. (Grupo de Arquitectos y Técnicos Españoles para el Progreso de la Arquitectura Contemporánea), 1931-1937
Recursos en línea:
El Blog de Stepien y Barno. La enseñanza según Louis Kahn [en línea] Abril de 2010 [Consulta en julio de 2012] Disponible en web
ALVES GONÇALVES, Polyanna. Herman Hertzberger. Edificios Escolares [en línea]. Octubre de 2009 2010 [Consulta en julio de 2012] Disponible en web
Como arquitectos gústanos pensar que a arquitectura que xeramos ten unha incidencia positiva na vida da xente. Trasladado á arquitectura docente, gustaríanos crer que unha boa escola (dende un punto de vista arquitectónico) propicia un mellor ensino. Que un espazo ben formulado, facilita e activa o labor docente nos mestres e a aprendizaxe nos alumnos. Non é posible separar o sistema pedagóxico dos espazos nos que este se desenvolve. Se ben é certo que o compoñente humano – tanto o profesorado coma os alumnos – son o elemento clave do funcionamento de calquera proceso educativo, o certo é que o ambiente, as condicións espaciais, os factores de iluminación, acústica, ventilación ou temperatura, resultan fundamentais no actual ensino.
Segundo as formulacións xerais da arquitectura docente, as necesidades funcionais definiron os espazos, nunha sorte de “forma segue a función” que provocou que a tipoloxía escolar se mantivese case invariable dende as súas orixes. A formulación do ensino de forma unidireccional, mediante un sistema de transmisión-recepción de información foi – e nalgúns casos segue sendo – a base da pedagoxía dende as idades máis temperás. Dende este punto de vista, un espazo educativo tamén unidireccional, tipo “aula”, resulta óptimo. Este recinto, de característica forma rectangular, foi perfeccionado ao longo da historia, pero a súa concepción poucas veces reformulouse. Caracterizouse mediante a iluminación direccional, evolucionouse nos sistemas de comunicación, dotóuselle de elementos de tecnoloxía pero, na súa esencia, segue funcionando mediante un púlpito enfrontado a unha congregación de oíntes.
Louis I. Kahn1 reflexionaba sobre o proceso educativo afirmando que “a escola comezou cun home baixo unha árbore, un home que non sabía que era un mestre, e que se puxo a discutir do que comprendera con algúns outros, que non sabían que eran estudantes”2. Neste proceso de reunión ao abeiro dunha árbore, símbolo de coñecemento, e de discusión entre iguais, pouco ten que ver coa formulación descrita anteriormente. Se ben en todo procedemento pedagóxico resulta necesaria a transmisión de coñecementos, este non se debería basear exclusivamente na diferenza na cantidade de datos atesourados por un respecto aos outros. Non é o obxectivo desta comunicación formular a conveniencia ou non dos procesos pedagóxicos actuais, pero resulta incontestable que estes están a cambiar. A pregunta é,
cambiaron os espazos educativos ao mesmo ritmo que estes procesos?
E se o fixeron,
como influíron nestes cambios?
É certo que determinado tipo de escolas, como algunhas das que veremos a continuación, están moi ligadas a concepcións educativas experimentais, que pouco teñen que ver co ensino máis tradicional, aínda maioritaria a día de hoxe; pero tamén é certo que a evolución natural desta, debería ir ligada a novas concepcións das propostas arquitectónicas, moi afastadas de simples “caixas” contenedoras de alumnos.
Raquel Martínez e Alberto Ruiz
arquitectos, docentes e investigadores
Madrid. marzo 2014
Notas:
1 Louis I. Kahn (1901-1974) arquitecto estadounidense, tamén adicado a docencia.
2 Citado no Blogue de Stepien e Barno. La enseñanza según Louis Kahn.
Bibliografía
Monografías:
GARCIA PABLOS, Rodolfo. Construcciones Escolares. Curso organizado por el gobierno español como colaboración al proyecto principal de la UNESCO. Madrid: Dirección General de Enseñanza Primaria, 1962
A.C. Documentos de Actividad Contemporánea. nº 9. Primer trimestre de 1933. Barcelona Madrid San Sebastián: G.A.T.E.P.A.C. (Grupo de Arquitectos y Técnicos Españoles para el Progreso de la Arquitectura Contemporánea), 1931-1937
Recursos en línea:
O Blogue de Stepien e Barno. La enseñanza según Louis Kahn [en línea] Abril de 2010 [Consulta en xullo de 2012] Disponible en web
ALVES GONÇALVES, Polyanna. Herman Hertzberger. Edificios Escolares [en línea]. Outubro de 2009 2010 [Consulta en xullo de 2012] Disponible en web
Since architects we like to think that the architecture that we generate has a positive incident in the life of the people. Moved to the educational architecture, we would like to believe that a good school (from an architectural point of view) propitiates a better education. That a well raised space, it facilitates and activates the educational labor in the teachers and the learning in the pupils. It is not possible to separate the pedagogic system of the spaces in which this one develops. Though it is true that the human – component both the professorship and the pupils – they are the key element of the functioning of any educational process, the certain thing is that the environment, the spatial conditions, the factors of lighting, acoustics, ventilation or temperature, turn out to be fundamental in the current education.
According to the general expositions of the educational architecture, the functional needs have defined the spaces, in a luck of “form follows to function” hat has provoked that the school typology has been kept almost invariable from his origins. The exposition of the education of unidirectional form, by means of a system of transmission – receipt of information the base of the pedagogy has been – and in some cases it continues being – from the earliest ages. From this point of view, an educational space also unidirectional, type “classroom”, urns out to be ideal. This enclosure, of characteristic it forms rectangular, has been perfected along the history, but his conception rarely has rethought. It has been characterized by means of the directional lighting, has been evolved in the systems of communication, he has been provided with elements of technology but, in his essence, continues working by means of a pulpit faced a listeners’ congregation.
Louis I. Kahn1 as thinking about the educational process affirming that
“the school began with a man under a tree, a man who did not know that he was a teacher, and that put to discuss of what he had understood with different some, that they did not know that they were students”.2
This process of meeting sheltered by a tree, symbol of knowledge, and of discussion between be equal, little has to see with the described exposition previously. Though in any pedagogic procedure the transmission of knowledge turns out to be necessary, this one should not base exclusively on the difference on the quantity of information hoarded by one with regard to others. It is not the aim of this communication to raise the convenience or not of the pedagogic current processes, but it turns out incontestable that these are changing. The question is,
have educational spaces changed to the same pace that these processes?
And if they have done it,
how have they influenced these changes?
It is true that certain type of schools, as some of that we will see later, they are very tied to educational experimental conceptions, which small they have to see with the most traditional, still majority education a today; but also it is true that the natural evolution of this one, it should go tied to new conceptions of the architectural offers, very removed from simple “boxes” containers of pupilss.
Raquel Martínez and Alberto Ruiz
architects, teachers and investigators
Madrid. march 2014
Notes:
1 Louis I. Kahn (1901-1974) american architect, also dedicated to the teaching.
2 Mentioned in The Blog of Stepien and Barno. The education according to Louis Kahn.
Bibliography
Monographs:
GARCIA PABLOS, Rodolfo. Construcciones Escolares. Curso organizado por el gobierno español como colaboración al proyecto principal de la UNESCO. Madrid: Dirección General de Enseñanza Primaria, 1962
A.C. Documentos de Actividad Contemporánea. nº 9. Primer trimestre de 1933. Barcelona Madrid San Sebastián: G.A.T.E.P.A.C. (Grupo de Arquitectos y Técnicos Españoles para el Progreso de la Arquitectura Contemporánea), 1931-1937
Resources on line:
Stepien y Barno´s blog. La enseñanza según Louis Kahn [on line] April, 2010 [It Consults in July, 2012] Available in web
ALVES GONÇALVES, Polyanna. Herman Hertzberger. Edificios Escolares [on line]. October, 2009, 2010 [It Consults in July, 2012] Available in web
Fehn nació en Kongsberg, Buskerud. Realizó sus estudios, tras la guerra, en la Escuela de Arquitectura de Oslo, dónde se diplomó en el año 1949; una institución que sufrió una crisis por entonces. Rápidamente destacó entre los arquitectos de su generación.
Durante los años 1952 y 1953, efectuó un viaje de estudios a Marruecos en el cual se interesó y estudió la arquitectura vernácula, hecho que influenció en el futuro de su obra. Posteriormente se trasladó a París, trabajando en el estudio de arquitectura de Jean Prouvé; allí conoció a Le Corbusier. A su regreso a Noruega, en 1954, inició su actividad profesional individual con su propio estudio de arquitectura.
Schreiner House, Oslo, 1963
Fehn naceu en Kongsberg, Buskerud. Realizou os seus estudos, tras a guerra, na Escola de Arquitectura de Oslo, onde se diplomó no ano 1949; unha institución que sufriu unha crise por entón. Rapidamente destacou entre os arquitectos da súa xeración.
Durante os anos 1952 e 1953, efectuou unha viaxe de estudos a Marrocos na cal se interesou e estudou a arquitectura vernácula, feito que influenciou no futuro da súa obra. Posteriormente trasladouse a París, traballando no estudo de arquitectura de Jean Prouvé; alí coñeceu a Le Corbusier. Ao seu regreso a Noruega, en 1954, iniciou a súa actividade profesional individual co seu propio estudo de arquitectura.
Schreiner House, Oslo, 1963
Fehn was born in Kongsberg, Buskerud.[2] He received his architectural education shortly after World War II in Oslo, a crisis course that would later become an independent school under various names during the next decades, today known as the Oslo School of Architecture and Design. He quickly became the leading Norwegian architect of his generation.
In 1952–1953, during travels in Morocco, he discovered vernacular architecture, which was to deeply influence his future work. Later he moved to Paris, where he worked for two years in the studio of Jean Prouvé, and where he knew Le Corbusier. On his return to Norway, in 1954, he opened a studio of his own.
La empresa danesa Troldtekt, presenta la tercera edición de su concurso bienal para estudiantes. El objetivo del concurso es premiar nuevos usos y propuestas de la placa acústica Troldtekt. Se valorarán especialmente aquellas ideas creativas que puedan llevarse a cabo en la realidad ya que se trata de buscar el equilibrio entre la originalidad y el sentido práctico. Los participantes pueden proponer los colores, las formas e incluso nuevos usos.
La fecha límite para inscribirse en el concurso Troldtekt Award es el 1 de abril de 2014 aunque las propuestas podrán subirse a la web del concurso hasta el 30 de abril de 2014.
Producto
La placa Troldtekt es una placa tradicional para techos fabricada a base de madera danesa y cemento pero también es una placa flexible que se puede recortar y emplear en nuevos soportes. Las principales ventajas del producto son su buena acústica y su sostenibilidad ya que está fabricado con madera de los bosques daneses certificada con PEFC que garantiza una silvicultura sostenible.
Jurado internacional
El jurado del concurso que valorará las propuestas recibidas está formado por el arquitecto danés Mikkel Frost de CEBRA a/s (cebra.info), el arquitecto holandés Bjarne Mastenbroek de SeARCH Architects (search.nl), el arquitecto español Jorge Vidal de Rahola Vidal Arquitectos (raholavidal.com) y dos personas de Troldtekt A/S.
Ediciones anteriores
El proyecto ganador de la edición anterior fue el del estudiante Matthias Kisch, de la Escuela de Arquitectura de Copenhaguen por su proyecto Acoustic Synecdoche, una escultura acústica en forma de nube en la que se podía integrar luz.
El premio especial del jurado fue para Amy Linford de la Universidad de Newcastle.
Las bases del concurso pueden consultarse en: troldtekt.com
A empresa danesa Troldtekt, presenta a terceira edición do seu concurso bienal para estudantes. O obxectivo do concurso é premiar novos usos e propostas da placa acústica Troldtekt. Valoraranse especialmente aquelas ideas creativas que poidan levarse a cabo na realidade xa que se trata de buscar o equilibrio entre a orixinalidade e o sentido práctico. Os participantes poden propoñer as cores, as formas e mesmo novos usos.
A data límite para inscribirse no concurso Troldtekt Award é o 1 de abril de 2014 aínda que as propostas poderán subirse á web do concurso ata o 30 de abril de 2014.
Producto
A placa Troldtekt é unha placa tradicional para teitos fabricada a base de madeira danesa e cemento pero tamén é unha placa flexible que se pode recortar e empregar en novos soportes. As principais vantaxes do produto son a súa boa acústica e a súa sostibilidade xa que está fabricado con madeira dos bosques daneses certificada con PEFC que garante unha silvicultura sostible.
Xurado internacional
O xurado do concurso que valorará as propostas recibidas está formado polo arquitecto danés Mikkel Frost de CEBRA a/s (cebra.info), o arquitecto holandés Bjarne Mastenbroek de SeARCH Architects (search.nl), o arquitecto español Jorge Vidal de Rahola Vidal Arquitectos (raholavidal.com) e duas persoas de Troldtekt A/S.
Edicións anteriores
O proxecto gañador da edición anterior foi o do estudante Matthias Kisch, da Escola de Arquitectura de Copenhaguen polo seu proxecto Acoustic Synecdoche, unha escultura acústica en forma de nube na que se podía integrar luz.
O premio especial do xurado foi para Amy Linford de la Universidad de Newcastle.
As bases do concurso pódense consultar en: troldtekt.com
The Danish company Troldtekt, he presents the third edition of his biennial contest for students. The aim of the contest is to reward new uses and offers of the acoustic plate Troldtekt. There will be valued specially those creative ideas that could be carried out in the reality since it is a question of looking for the balance between the originality and the practical sense. The participants can propose the colors, the forms and even new uses.
The deadline Troldtekt Award to register in the contest is April 1, 2014 though the offers will be able to be raised to the web of the contest until April 30, 2014.
Product
The plate Troldtekt is a traditional plate for ceilings made based on Danish wood and I cement but also it is a flexible plate that can cut away and use in new supports. The principal advantages of the product are his good acoustic one and his sustainability since it is made by wood of the Danish forests certified with PEFC that guarantees a sustainable forestry.
International juror
The juror of the contest who will value the received offers is formed by the Danish architects Mikkel Frost of CEBRA a/s (cebra.info), the Dutch architect Bjarne Mastenbroek’s SeARCH Architects (search.nl), the Spanish architect Jorge Vidal de Rahola Vidal Arquitectos (raholavidal.com) and two persons of Troldtekt A/S.
Previous editions
The winning project of the previous edition was that of the student Matthias Kisch, of the School of Copenhaguen’s Architecture for his project Acoustic Synecdoche, an acoustic sculpture in the shape of cloud in the one that could join light.
The special prize of the juror was for Amy Linford of the University of Newcastle.
The bases of the contest can consult in: troldtekt.com
Por primera vez una monografía económica, una edición actualizada y ampliada, del arquitecto noruego Sverre Fehn, un voluminoso documento ampliamente ilustrado con dibujos y fotografías, analiza la obra del arquitecto para explorar la relación entre naturaleza y artificio con una introducción a cargo de Francesco Dal Co, monografía sobre el trabajo de Sverre Fehn, obra por obra, la peculiar simbiosis que presenta la arquitectura entre el moderno formal lenguaje y las tradiciones locales de las regiones de las que provino.
Invenciones estructurales que caracterizan tanto lo construido como los proyectos de obras, desarrollan de manera coherente la lección aprendida en los años de aprendizaje en el taller de Jean Prouvé.
Su arquitectura, de carácter constructivo simple, contenido estrictamente funcional, expresión se mezclan en un equilibrio compositivo que impide el funcionamiento libre tanto como la exaltación de la técnica de la calidad de los materiales plástica.
Tapa blanda: 309 páginas Editor: Mondadori Electa (1 de marzo de 2007) Colección: Architettura paperback Idioma: Italiano
Por primeira vez unha monografía económica, unha edición actualizada e ampliada, do arquitecto noruegués Sverre Fehn, un voluminoso documento amplamente ilustrado con debuxos e fotografías, analiza a obra do arquitecto para explorar a relación entre natureza e artificio cunha introdución a cargo de Francesco Dal Co, monografía sobre o traballo de Sverre Fehn, obra por obra, a peculiar simbiose que presenta a arquitectura entre a moderna formal linguaxe e as tradicións locais das rexións das que proveu.
Invencións estruturais que caracterizan tanto o construído coma os proxectos de obras, desenvolven de xeito coherente a lección aprendida nos anos de aprendizaxe no taller de Jean Prouvé.
A súa arquitectura, de carácter construtivo simple, contido estritamente funcional, expresión mestúranse nun equilibrio compositivo que impide o funcionamento libre tanto como a exaltación da técnica da calidade dos materiais plástica.
Tapa blanda: 309 páxinas
Editor: Mondadori Electa (1 de marzo de 2007)
Colección: Architettura paperback
Idioma: Italiano
For the first time an economic monograph, an updated and extended edition, of the Norwegian architect Sverre Fehn, a voluminous document widely illustrated with drawings and photographies, analyzes the work of the architect to explore the relation between nature and artifice with an introduction at the expense of Francesco Dal Co, monograph on Sverre Fehn’s work, work for work, peculiar symbiosis that presents the architecture between the modern formal language and the local traditions of the regions from which it came.
Structural inventions that characterize both the constructed and the projects of works, develop in a coherent way the lesson learned in the years of learning in Jean Prouvé’s workshop.
His architecture, of constructive simple character, strictly functional content, expression mix in a balance compositivo that prevents the functioning free so much as the exaltation of the technology of the plastic quality of the materials.
Centro de salud para un nuevo barrio. Se trata de uno de los primeros equipamientos de los que consta esta zona de nueva construcción.
Ubicado sobre un estrato rocoso elevado sobre el nivel de la calle el edificio de hormigón y zinc pretende crear una nueva fachada previa a los edificios de viviendas de 9 alturas con los que linda, así su topografía permite realizar en la fachada trasera un patio ajardinado al que se abren las consultas proporcionando intimidad e iluminación a las mismas.
En la fachada principal, donde se localiza la zona pública del edificio, se abre una galería hacia el valle de Mesoiro.
En esta fachada la estructura de hormigón visto sale al exterior para configurar un parasol vertical que protege de la orientación este y se adapta en cada planta a las necesidades espaciales de la zona de esperas.
El acceso a cubierto divide espacial y volumétricamente el edificio en dos, una zona de atención primaria y otra de pediatría, esta entrada a cubierto está flanqueada por unos pilares de vidrio que identifican el edificio.
Obra: Centro salud de Mesoiro, A Coruña
Autor: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío, Iván López Veiga).
Colaboradores: Anabel Ortiz Conlledo
Año: 2006-2010
Emplazamiento: rúa Os Ancares, Mesoiro, A Coruña
Promotor: Sergas
Constructora: Antalsis S.L.
Estructura: Francisco Carballo y Carolo Losada
Instalaciones: Eduardo Gómez Ramos y César Themudo Goday
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages _ Iglesias y Veiga Arquitectos + iglesiasveiga.es
Center of health for a new neighborhood. It is a question of one of the first equipments of which there consists this zone of new construction.
Located on a rocky stratum raised on the level of the street the building of concrete and zinc tries to create a new front before the buildings of housings of 9 heights on which it borders, like that his topography allows to realize in the back front a court landscaped which the consultations are opened providing intimacy and lighting to the same ones.
In the main face, where the public zone of the building is located, a gallery is opened towards Mesoiro’s valley.
In this front the structure of seen concrete goes out on the outside to form a vertical parasol that protects from the orientation this one and adapts in every plant to the spatial needs of the zone of waits.
The access to cutlery divides spatially and volumetrically the building in two, one zone of primary and different care of pediatrics, this entry to cutlery is flanked by a few props of glass that identify the building.
Centro de saúde para un novo barrio. Trátase dun dos primeiros equipamentos dos que consta esta zona de nova construción.
Situado sobre un estrato rochoso elevado sobre o nivel da rúa o edificio de formigón e cinc pretende crear unha nova fachada previa aos edificios de vivendas de 9 alturas cos que linda, así a súa topografía permite realizar na fachada traseira un patio axardinado ao que se abren as consultas proporcionando intimidade e iluminación a estas.
Na fachada principal, onde se localiza a zona pública do edificio, ábrese unha galería cara ao val de Mesoiro.
Nesta fachada a estrutura de formigón visto sae ao exterior para configurar unha antuca vertical que protexe da orientación este e se adapta en cada planta ás necesidades espaciais da zona de esperas.
O acceso a cuberto divide espacial e volumetricamente o edificio en dous, unha zona de atención primaria e outra de pediatría, esta entrada a cuberto está flanqueada por uns piares de vidro que identifican o edificio.
Portfolio Speed Dating es un concurso con un formato ágil y novedoso, organizado por Roca, que pretende ofrecer a estudiantes de diseño y arquitectura la oportunidad de presentar su portfolio a reconocidos profesionales del sector.
Comisarios: BeatRIz villaNUeva caJIde y fRancIsco JavIeR casas coBo de bRijUNi architects.
OBJETIVO
Explica tu portfolio gráfico y muestra tus mejores ideas a un grupo de cuatro profesionales, cara a cara, uno a uno, durante cuatro minutos, y recibe comentarios individuales de cada uno de ellos para conseguir la mayor puntuación y llegar así hasta la ronda final.
¿QUIÉN PUEDE PARTICIPAR?
Estudiantes, mayores de edad, matriculados en el año académico 2013-2014 en programas de grado o posgrado en escuelas de arquitectura y diseño públicas o privadas españolas.
El número máximo de participantes será de cien. Los cien primeros por riguroso orden de inscripción.
ABIERTO AL PÚBLICO
La fase final del concurso y la entrega de premios estarán abiertas al público. Si quieres asistir como público a partir de las 17:30 horas.
Portfolio Speed Dating é un concurso cun formato áxil e novidoso, organizado por Roca, que pretende ofrecer a estudantes de deseño e arquitectura a oportunidade de presentar o seu portfolio a recoñecidos profesionais do sector.
Comisarios: BeatRIz villaNUeva caJIde e fRancIsco JavIeR casas coBo de bRijUNi architects.
OBXECTIVO
Explica o teu portfolio gráfico e mostra as túas mellores ideas a un grupo de catro profesionais, cara a cara, un a un, durante catro minutos, e recibe comentarios individuais de cada un deles para conseguir a maior puntuación e chegar así ata a rolda final.
¿QUEN PODE PARTICIPAR?
Estudantes, maiores de idade, matriculados no ano académico 2013-2014 en programas de grao ou posgrao en escolas de arquitectura e deseño públicas ou privadas españolas.
O número máximo de participantes será de cen. Os cen primeiros por rigorosa orde de inscrición.
ABERTO AO PÚBLICO
A fase final do concurso e a entrega de premios estarán abertos ao público. Se queres asistir como público a partir das 17:30 horas.
Portfolio Speed Dating is a contest with an agile and new format organized by Rock, which tries to offer to students of design and architecture the opportunity to present his portfolio to recognized professionals of the sector.
Curators: BeatRIz villaNUeva caJIde e fRancIsco JavIeR casas coBo de bRijUNi architects.
TARGET
Your graphical portfolio explains and one shows your better ideas to a group of four professionals, face-to-face, during four minutes, and receives individual comments of each one of them to obtain the major punctuation and to come this way up to the final round.
WHO CAN THE ONE TAKE PART?
Students, major of age, matriculated persons in the academic year 2013-2014 in programs of degree or posgrado in public schools of architecture and design or Spanish private roads.
The maximum number of participants will be of hundred. The hundred first ones for rigorous order of inscription.
OPENED THE PUBLIC
The final phase of the contest and the delivery of prizes will be opened the public. If you want to represent as public from 17:30.
Audiovisual sobre el arquitecto Rafael Aburto (Bilbao, 1913) producido con ocasión de la exposición monográfica celebrada en las Arquerías de Nuevos Ministerios de Madrid del 29 de septiembre al 13 de noviembre de 2005. El video se articula sobre una entrevista personal realizada al arquitecto en Madrid el 19 de Octubre de 2004. Rafael Aburto, uno de los arquitectos destacados de la llamada primera generación de posguerra de la arquitectura moderna en España (Fisac, Cabrero, Sota, Coderch, etc.) celebra en 2013 el centenario de su nacimiento.
Audiovisual sobre o arquitecto Rafael Aburto (Bilbao, 1913) producido con ocasión da exposición monográfica celebrada nas Arcadas de Novos Ministerios de Madrid do 29 de setembro ao 13 de novembro de 2005. O video articúlase sobre unha entrevista persoal realizada ao arquitecto en Madrid o 19 de Outubro de 2004. Rafael Aburto, un dos arquitectos destacados da chamada primeira xeración de posguerra da arquitectura moderna en España (Fisac, Cabreiro, Sota, Coderch, etc.) celebra en 2013 o centenario do seu nacemento.
Audio-visual on the architect Rafael Aburto (Bilbao, 1913) produced on the occasion of the monographic exhibition celebrated in the Series of arches of New Departments of Madrid from September 29 to November 13, 2005. The video is articulated on a personal interview realized to the architect in Madrid On October 19, 2004. Rafael Aburto, one of the architects distinguished from the first call generation of postwar period of the modern architecture in Spain (Fisac, Goatherd, Jack, Coderch, etc.) it celebrates in 2013 the centenary of his birth.
PETER ZUMTHOR, PREMIO PRITZKER DE ARQUITECTURA 2009
Este libro recoge una conferencia impartida en junio de 2003 por Peter Zumthor en el castillo de Wendlinghausen, en el marco del Festival de Literatura y Música de Alemania. En ella, el autor reflexiona sobre la capacidad de los edificios y sus entornos para ofrecer a la gente un buen lugar para el desarrollo de sus vidas. Sus reflexiones sirven de magnífico puente de conexión entre los edificios del propio Zumthor y su relación con el entorno.
Atmósferas. Peter Zumthor
Peter Zumthor (Basilea, 1943) se formó como ebanista, diseñador y arquitecto en la Kunstgewerbeschule de Basilea y en el Pratt Institute de Nueva York. Trabajó en el Departamento de Conservación de Monumentos del cantón suizo de Graubünden y desde 1979 tiene su propio despacho en Haldenstein, Suiza. Es profesor en la Accademia di Architettura de la Università della Svizzera Italiana en Mendrisio, Suiza, y ha sido profesor invitado en diversas universidades de todo el mundo.
Entre sus obras más importantes destacan: cubrición del yacimiento arqueológico romano (Chur, Suiza, 1986), capilla de Sogn Benedetg (Sumvitg, Suiza, 1988), viviendas para jubilados (Chur-Masans, Suiza, 1993), termas (Vals, Suiza, 1996), Kunsthaus Bregenz (Bregenz, Austria, 1997), pabellón de Suiza en la Exposición Universal (Hannover, Alemania, 2000), centro de documentación ‘Topografía del terror’ piezas prefabricadas (Berlín, Alemania, 1997; proyecto interrumpido por el gobierno regional), Kunstmuseum Kolumba (Colonia, Alemania, 2007) y capilla Bruder Klaus (finca de Scheidtweiler, Mechernich, Alemania, 2007).
Su obra ha sido recogida en exposiciones y numerosas publicaciones especializadas y en la monografía Peter Zumthor: Works. Buildings and Projects 1979-1997 (Lars Müller, Baden, 1998). Ha recibido el Premio Pritzker de Arquitectura 2009 y la Royal Gold Medal de arquitectura 2013.
[:gl]
PETER ZUMTHOR, PREMIO PRITZKER DE ARQUITECTURA 2009
Este libro recolle unha conferencia impartida en xuño de 2003 por Peter Zumthor no castelo de Wendlinghausen, no marco do Festival de Literatura e Música de Alemaña. Nela, o autor reflexiona sobre a capacidade dos edificios e os seus ámbitos para ofrecer á xente un bo lugar para o desenvolvemento das súas vidas. As súas reflexións serven de magnífica ponte de conexión entre os edificios do propio Zumthor e a súa relación co ámbito.
Peter Zumthor (Basilea, 1943) formouse como ebanista, deseñador e arquitecto na Kunstgewerbeschule de Basilea e no Pratt Institute de Nova York. Traballou no Departamento de Conservación de Monumentos do cantón suízo de Graubünden e dende 1979 ten o seu propio despacho en Haldenstein, Suíza. É profesor na Accademia dei Architettura de la Università della Svizzera Italiana en Mendrisio, Suíza, e foi profesor invitado en diversas universidades de todo o mundo.
Entre as súas obras máis importantes destacan: cubrición do depósito arqueolóxico romano (Chur, Suíza, 1986), capela de Sogn Benedetg (Sumvitg, Suíza, 1988), vivendas para xubilados (Chur-Masans, Suíza, 1993), termas (Valse, Suíza, 1996), Kunsthaus Bregenz (Bregenz, Austria, 1997), pavillón de Suíza na Exposición Universal (Hannover, Alemaña, 2000), centro de documentación ‘Topografía do terror’ pezas prefabricadas (Berlín, Alemaña, 1997; proxecto interrompido polo goberno rexional), Kunstmuseum Kolumba (Colonia, Alemaña, 2007) e capela Bruder Klaus (terreo de Scheidtweiler, Mechernich, Alemaña, 2007).
A súa obra foi recollida en exposicións e numerosas publicacións especializadas e na monografía Peter Zumthor: Works. Buildings and Projects 1979-1997 (Lars Müller, Baden, 1998). Recibiu o Premio Pritzker de Arquitectura 2009 e a Royal Gold Medal de arquitectura 2013.
[:en]
PETER ZUMTHOR, PRIZE PRITZKER OF ARCHITECTURE 2009
East book gathers a conference given in June, 2003 by Peter Zumthor in Wendlinghausen’s castle, in the frame of the Festival of Literature and Music of Germany. In her, the author thinks about the capacity of the buildings and his environments to offer a good place to the people for the development of his lives. His reflections use as magnificent bridge of connection between the buildings of the own Zumthor and his relation with the environment.
Peter Zumthor (Basilea, 1943) was formed as cabinet-maker, designer and architect in the Kunstgewerbeschule of Basle and in the Pratt Institute of New York. It was employed at the Department of Conservation of Monuments of Graubünden’s Swiss canton and from 1979 it has his own office in Haldenstein, Switzerland. He is a teacher in the Accademia I gave Architettura de la Università della Svizzera Italiana in Mendrisio, Switzerland, and he has been a teacher invited in diverse universities of the whole world.
Between his more important works they stand out: copulation of the archaeological Roman deposit (Chur, Switzerland, 1986), Sogn Benedetg’s chapel (Sumvitg, Switzerland, 1988), housings for pensioners (Chur-Masans, Switzerland, 1993), thermal baths (Waltz, Switzerland, 1996), Kunsthaus Bregenz (Bregenz, Austria, 1997), pavilion of Switzerland in the Universal Exhibition (Hannover, Germany, 2000), I centre of documentation ‘ Topography of the terror ‘ prefabricated pieces (Berlin, Germany, 1997; project interrupted by the regional government), Kunstmuseum Kolumba (Cologne, Germany, 2007) and chapel Bruder Klaus (estate of Scheidtweiler, Mechernich, Germany, 2007).
His work has been gathered in exhibitions and numerous specialized publications and in the monograph Peter Zumthor:Works. Buildings and Projects 1979-1997 (Lars Müller, Gully made by rainwater, 1998). It has received the Prize Pritzker of Architecture 2009 and the Royal Gold Medal of architecture 2013.
La Plataforma de Ingeniería de la Madera Estructural de la USC le invita a participar en el seminario técnico: “Aspectos clave del diseño, ejecucion y física de la construcción de edificaciones en madera” que tendrá lugar el 21 de marzo, en el Salón de actos de la Escuela Politécnica Superior de la USC, en Lugo.
El Seminanario será impartido Elia Terzi, ingeniero de la empresa italiana Ille Case in Legno y Manuel Guaita, director del master de Ingeniería de la Madera Estructural de la USC, y cuenta con la colaboración de Finsa y Confemadera Hábitat Galicia.
Este seminario, actividad complementaria del master de Ingeniería de la Madera Estructural, tiene como objetivo difundir el papel de la madera en la arquitectura sostenible entre arquitectos, ingenieros y profesionales del sector.
Página web de inscripción: usc.es Inscripción es gratuita. Plazas limitadas El plazo de inscripción finaliza el jueves 20 de marzo Para más información: ruben.regueira@usc.es
A Plataforma de Enxeñaría da Madeira Estrutural da USC invítao a participar no seminario técnico: “Aspectos clave do deseño, ejecucion e física da construción de edificacións en madeira” que terá lugar o 21 de marzo no Salón de actos da Escola, Politécnica Superior da USC, en Lugo.
O Seminanario será impartido Elia Terzi, enxeñeiro da empresa italiana Ille Case in Legno e Manuel Guaita, director do máster de Enxeñaría da Madeira Estrutural da USC, e conta coa colaboración de Finsa e Confemadera Hábitat Galicia.
Este seminario, actividade complementaria do máster de Enxeñaría da Madeira Estrutural, ten como obxectivo difundir o papel da madeira na arquitectura sostible entre arquitectos, enxeñeiros e profesionais do sector.
Páxina web de inscripción: usc.es
Inscrición é gratuíta. Prazas limitadas
O prazo de inscrición finaliza o xoves 20 de marzo
Para máis información: ruben.regueira@usc.es
The Platform of Engineering of the Structural Madeira of the USC invites him to take part in the technical seminar: “Key aspects of the design, execution and physics of the construction of buildings in wood” that will take place on March 21, in the Assembly hall of the Technical Top School of the USC, in Lugo.
The Seminanario there will be given Elia Terzi, engineer of the Italian company Ille Case in Legno and Manuel Guaita, the director of the master of Engineering of the Structural Madeira of the USC, and account with the collaboration of Finsa and Confemadera Hábitat Galicia.
This seminar, complementary activity of the master of Engineering of the Structural Madeira, has as aim spread the paper of the wood in the sustainable architecture between architects, engineers and professionals of the sector.
Web page of inscription: usc.es
Inscription is free. Limited Plazas
The term of inscription finishes on Thursday, the 20th of March
Hoy hay muy pocas obras en el arte contemporáneo capaces de provocar una conmoción. Parece como si el arte haya derivado hacia una constelación de autorreferencias donde el sujeto artista antepone su subjetividad a toda interpretación posible de la realidad. Es ofensivo en algunos casos como las reflexiones desde el yo, me and myself, no sobreviven a la más leve exigencia sobre el qué o el cómo artístico. En otras palabras, llevamos demasiado tiempo viendo como el artista se antepone constantemente a su obra ante el desinterés general.
Algo, o mucho de eso, ha ocurrido también en la arquitectura y es por eso que en tantas ocasiones el mundo del arte ha funcionado como una especie de predictor del status quo arquitectónico. El dinamismo propio del arte, la capacidad de una obra de ser ejecutada en un periodo de tiempo relativamente corto, hace que funcione como avanzadilla de comportamientos y derivas que en ocasiones se calcan en el mundo de la arquitectura.
De ser cierto, esto no quiere decir ni de lejos, que el arte y la arquitectura estén íntimamente emparentados. Esa liason solamente fue un sueño de verano provocado por las efervescencias nacidas en las vanguardias de hace casi cien años. O en todo caso, el arte y la arquitectura no están más emparentados que el diseño gráfico y el diseño industrial, por ejemplo. Evidentemente participan de ciertas esferas comunes, de otras tangentes y de muchas que ni por asomo pueden asimilarse. Quizás se influyen, pero ni de lejos son las ramas próximas de un tronco común. Para entender definitivamente la distancia entre arte y arquitectura basta caer en la cuenta sobre la imposibilidad de una nueva Bauhaus, por ejemplo.
Sin embargo, sí que hay alguna cosa que comparten el arte y la arquitectura. Esta cosa es la conmoción, es decir el hecho de que por un instante nos sentimos aturdidos y a la vez fascinados por algún tipo de descubrimiento que trastorna profundamente nuestra manera de mirar. Solemos confundir la obra, ya sea artística o arquitectónica, con lo descubierto, cuando en realidad lo que ocurre es que la obra ha funcionado como un catalizador que ha provocado una transformación en nuestro interior. Tras ver una instalación de Anish Kapoor o plantarse de repente y por sorpresa ante un Inocencio X de Bacon, el corazón da un vuelco y la necesidad de respirar profundamente se convierte en un acto reflejo. La obra ha operado un cambio de nuestras estructura internas, nos ha transformado, nos ha conmocionado. Mejor dicho, la expresión en esas obras de la idea de trascendencia nos ha emocionado hasta el límite de provocar una conmoción.
La naturaleza de este sentimiento arrollador viene a tener una primera etapa de desplome, de vacilación en el ser. Es decir, uno siente como se desploman sus estructuras intelectuales y sensibles con el estruendo del desasosiego. La segunda etapa la constituye la reificación, entendida como la transformación en cosa de la figura retórica que representa la obra, como si fuera una realidad. Esta cosificación de la obra produce un automatismo contrario al desplome que consiste en una autoafirmación, una entrada misteriosa de energía creativa de alto octanaje, la parte casi organoléptica de una revelación.
El resultado es el de una profunda transformación interna de las bases intelectuales y sensitivas, acompañada de una incontinencia creativa.
En casi todos los casos este tipo de conmociones provienen de una confrontación directa con una pieza maestra de la arquitectura o del arte. En muy pocos, la sensibilidad del que mira, es capaz de llegar a un nivel tan alto de sofisticación, que le permite experimentar una conmoción en toda regla ante una escena doméstica, la más sencilla que pueda imaginarse.
La capacidad de extasiarse con lo pequeño debería ser hoy una línea de trabajo muy fructífera, el ejercicio de mirar lo reducido, lo ínfimo, lo cotidiano y llegar a encontrar allí lo enorme, lo infinito y lo extraordinario es de todas las capacidades del arquitecto la que debería estar más desarrollada.
De todo esto habla este pequeño texto de Juan Muñoz, un artista con la mirada de un arquitecto. Sólo muy de vez en cuando, uno se encentra ante la desnudez de un texto que habla precisamente de conmociones y que a su vez es capaz de conmocionar profundamente. Sólo muy de vez en cuando uno encuentra expresado en su justa medida lo que debería significar el hecho de mirar una arquitectura. Y quizás más habitualmente de lo que debería ser la norma, un no arquitecto nos da una lección extraordinaria de una manera de mirar arquitectura.
Es difícil encontrar en la obra de Juan Muñoz un lugar, un espacio deshabitado. Sus enigmáticos personajes provocan una carga de profundo desasosiego hasta el punto que todo estalla en una conmoción necesaria. Solamente con una ínfima parte de la capacidad de conmoción de la obra de Muñoz, cualquier arquitecto debería sentirse regalado.
Este texto me acompaña desde hace un cierto tiempo y recurro a él con la ceguera de un adicto…
«Las bisagras de las ventanas. Unas bisagras largas, como no las había visto nunca antes.
Todavía lo recuerdo con todo detalle. Levantarme por la mañana y, antes o después de desayunar (estaba empezando el verano), abrir las ventanas de par en par y contemplar cómo se ocultaban. Como si hubieran desaparecido a ambos lados de la pared de ladrillo.
Las bisagras eran tan largas que permitían que tuviera lugar ese truco de magia. Todavía lo recuerdo. Era sencillo. Tenías que tirar del pestillo de la ventana y apretar ligeramente pero con fuerza hacia fuera hasta que las dos hojas se separaran y después empujarlas hacia delante, hacia el jardín. Entonces, los dos marcos de metal se apartaban y cada uno de ellos giraba gracias a esas bisagras tan largas junto con su enorme hoja de cristal correspondiente y, de pronto, en un abrir y cerrar de ojos, ya no estaban allí…
Lo que consiguió Mies se parecía a uno de esos trucos de magia. Un acto de desaparición. Ahora, mientras escribo, en este preciso instante, creo haberlo comprendido. Cierro los ojos. Con la mano izquierda me subo las gafas, e inmediatamente después me aprieto ligeramente los ojos con el índice y el pulgar. Durante un segundo, espero, y luego abro los ojos, y miro, esas líneas metálicas rígidas e incómodas ya no están ahí.
Si, lo recuerdo. Las ventanas girando lentamente sobre esas bisagras tan largas… y, de pronto, en un abrir y cerrar de ojos, desaparecían.»
La vida cotidiana en una casa de Mies van der Rohe.1
La fotografía que acompaña a este texto se corresponde con un fragmento de una fotografía estereoscópica anónima del año 1929. En esta fotografía se observa, como atinadamente comenta Juan José Lahuerta como el Pabellón se levanta no como una cosa, sino como aire nada más, aire enmudecido sobre un pedestal, siempre traspasando sus propias paredes, atravesándose a sí mismo. Virtud terrible, sin duda: encerrada en todas partes, aquí y allá, congelada en su propia perfección de Nada y de Ningún Lugar.2
Precisamente sea la conmoción de ver la Nada en una casa de Mies, lo que Juan Muñoz narra en su delicado texto. El mismo tipo de conmoción, que salvando las distancias, se obtiene al observar la reproducción facsímil del Pabellón de Alemania de Mies que tenemos en Barcelona.
Miquel Lacasta Codorniu. Doctor arquitecto
Barcelona, abril 2012
Notas: 1 Muñoz, Juan. Writings/Escritos, editado por Adrian Searle, Ediciones de La Central, Barcelona, 2009 2 Lahuerta, Juan José. Humaredas. Arquitectura, ornamentación, medios impresos. Editorial Lampreave, Madrid, 2010, pag. 332 y 337
Of Commotions
Today there are very few works in the contemporary art capable of provoking a commotion. It seems as if the art has derived towards a constellation of autorreferencias where the fastened artist prefers his subjectivity to any possible interpretation of the reality. It is offensive in some cases as the reflections from me, me and myself, they do not survive the slightest exigency on what or artistic how. In other words, we go too much time seeing as the artist it is in front constant of his work before the general disinterest.
A little, or much of it, it has happened also in the architecture and it is because of it that in so many occasions the world of the art has worked as a species of predictor of the status quo architectural. The own dynamism of the art, the capacity of a work to be executed in a relatively short period of time, does that it works like avanzadilla of behaviors and drifts that in occasions calcan in the world of the architecture.
Of being true, this does not want to say not of distant view, that the art and the architecture should be intimately related. This liason only was a summer dream provoked by the effervescences born in the forefronts of almost hundred years ago. Or in any case, the art and the architecture are not more related than the graphical design and the industrial design, for example. Evidently they take part of certain common spheres, of tangent others and of many that not for glimpse can assimilate. Probably they are influenced, but not of distant view they are the near branches of a common trunk. To understand definitively the distance between art and architecture is enough to fall down in the account on the impossibility of a new Bauhaus, for example.
Nevertheless, yes that there is some thing that the art and the architecture share. This thing is the commotion, that is to say the fact that for an instant we feel stunned and simultaneously fascinated by some type of discovery that upsets deeply our way of looking. We are in the habit of confusing the work, already be artistic or architectural, with the disclosedthing, when actually what happens is that the work has worked as a catalyst that has provoked a transformation in our interior. After seeing Anish Kapoor’s installation or to stand firm suddenly and for surprise before an Inocencio X de Bacon, the heart gives one I overturn and the need to breathe deeply turns into an act I reflect. The work has produced a change of our structure you hospitalize, it has transformed us, has shocked us. Rather, the expression in these works of the idea of transcendency has thrilled us up to the limit of provoking a commotion.
The nature of this sweeping feeling comes to have the first stage of collapse, of hesitation in the being. That is to say, one feels since there collapse his intellectual and sensitive structures with the uproar of the uneasiness. The second stage constitutes it the reificación understood as the transformation with thing of the rhetorical figure that represents the work, as if it was a reality. This cosificación of the work produces an automatism opposite to the collapse that consists of an autoaffirmation, a mysterious entry of creative energy of high octane rating, the part almost organoléptica of a revelation.
The result is that of a deep internal transformation of the intellectual and sensitive bases, accompanied of a creative incontinence.
In almost all the cases this type of commotions come from a direct confrontation with a main piece of the architecture or of the art. In very small, the sensibility of the one that looks, is capable of coming to such a high level of sophistication, which allows him to experience a real commotion before a domestic scene, simpler than could imagine.
The aptitude to rhapsodize with the small thing should be today a very fruitful line of work, the exercise of looking at the limited thing, the negligible thing, the daily thing and managing to find there the enormous thing, the infinite thing and the extraordinary thing is all the capacities of the architect the one that should be more developed.
La capacidad de extasiarse con lo pequeño debería ser hoy una línea de trabajo muy fructífera, el ejercicio de mirar lo reducido, lo ínfimo, lo cotidiano y llegar a encontrar allí lo enorme, lo infinito y lo extraordinario es de todas las capacidades del arquitecto la que debería estar más desarrollada.
About all that he speaks this small text of Juan Muñoz, an artist with the look of an architect. Only very occasionally, one encentra before the nudity of a text that one speaks precisely about commotions and that in turn is capable of shocking deeply. Only very occasionally one is expressed in his measured joust what should mean the fact of looking at an architecture. And probably more habitually than should be the norm, one not architect gives us an extraordinary lesson of a way of looking at architecture.
This text accompanies me for a certain time and I resort to him with the blindness of an addict …
«The hinges of the windows. A few long hinges, since it had never seen them before.
Still I remember it with all detail. To get up in the morning and, before or after having breakfast (it was beginning the summer), to open the windows widely and to contemplate how they were hiding themselves. As if they had disappeared on both sides of the wall of brick.
The hinges were so long that they were allowing that this trick of magic should take place. Still I remember it. It was simple. You had to pull the bolt of the window and be too tight lightly but strongly towards out until both leaves were separating and later to push them towards ahead, towards the garden. Then, both frames of metal were separating and each of them was turning thanks to these so long hinges together with his enormous leaf of corresponding crystal and, suddenly, in the blink of an eye, already they were not there …
What obtained Grain it seemed to one of these tricks of magic. An act of disappearance. Now, while I write, in this precise instant, am thinking about having understood it. I close the eyes. With the left hand I me raise the glasses, and immediately later I narrow lightly the eyes with the index and the thumb. During a second, I wait, and then I open the eyes, and look, these metallic rigid and inconvinient lines already are not there.
If, I remember it. The windows turning slowly on these so long hinges … and, suddenly, in the blink of an eye, they were disappearing.»
The daily life in a Mies van der Rohe´s house.1
The photography that he accompanies on this text corresponds with a fragment of a stereoscopic anonymous photography of the year 1929. In this photography it is observed, as wisely it comments Juan Jose Lahuerta like the Pavilion gets up not as a thing, but since anger nothing more, air silenced on a pedestal, always penetrating his own walls, being crossed to yes same. Terrible virtue, undoubtedly: enclosed everywhere, here and there, frozen in his own perfection of Nothing and of No Place.2
Precisely it is the commotion of seeing Nothing in a house of Grain, which Juan Muñoz narrates in his delicate text. The same type of commotion, that saving the distances, is obtained when the reproduction observes facsimile of the Pavilion of Germany of Grain that we have in Barcelona.
Miquel Lacasta Codorniu. Doctor architect
Barcelona, april 2012
Notes:
1 Muñoz, Juan. Writings/Escritos, editado por Adrian Searle, Ediciones de La Central, Barcelona, 2009
2 Lahuerta, Juan José. Humaredas. Arquitectura, ornamentación, medios impresos. Editorial Lampreave, Madrid, 2010, pag. 332 and 337
De Conmocións
Hoxe hai moi poucas obras na arte contemporánea capaces de provocar unha conmoción. Parece coma se a arte derivase cara a unha constelación de autorreferencias onde o suxeito artista antepón a súa subxectividade a toda interpretación posible da realidade. É ofensivo nalgúns casos como as reflexións dende o eu, me and myself, non sobreviven á máis leve esixencia sobre o que ou o como artístico. Noutras palabras, levamos demasiado tempo vendo como o artista se antepón constantemente á súa obra ante o desinterese xeral.
Algo, ou moito diso, aconteceu tamén na arquitectura e é por iso que en tantas ocasións o mundo da arte funcionou como unha especie de preditor do status quo arquitectónico. O dinamismo propio da arte, a capacidade dunha obra de ser executada nun período de tempo relativamente curto, fai que funcione como avanzada de comportamentos e derivas que en ocasións se calcan no mundo da arquitectura.
De ser certo, isto non quere dicir nin de lonxe, que a arte e a arquitectura estean intimamente emparentadas. Esa liason soamente foi un sono de verán provocado polas efervescencias nacidas nas vangardas de hai case cen anos. O en todo caso, a arte e a arquitectura non están máis emparentadas que o deseño gráfico e o deseño industrial, por exemplo. Evidentemente participan de certas esferas comúns, doutras tanxentes e de moitas que nin por asomo poden asimilarse. Quizais se inflúen, pero nin de lonxe son as ramas próximas dun madeiro común. Para entender definitivamente a distancia entre arte e arquitectura abonda caer na conta sobre a imposibilidade dunha nova Bauhaus, por exemplo.
Non obstante, si que hai algunha cousa que comparten a arte e a arquitectura. Esta cousa é a conmoción, é dicir o feito de que por un instante nos sentimos atordados e á vez fascinados por algún tipo de descubrimento que trastorna profundamente o noso xeito de mirar. Adoitamos confundir a obra, xa sexa artística ou arquitectónica, co descuberto, cando en realidade o que acontece é que a obra funcionou como un catalizador que provocou unha transformación no noso interior. Tras ver unha instalación de Anish Kapoor ou plantarse de súpeto e por sorpresa ante un Inocencio X de Bacon, o corazón dá un xiro e a necesidade de respirar profundamente convértese nun acto reflexo. A obra operou un cambio das nosas estrutura internas, transformounos, conmocionounos. Mellor dito, a expresión nesas obras da idea de transcendencia emocionounos ata o límite de provocar unha conmoción.
Non obstante, si que hai algunha cousa que comparten a arte e a arquitectura. Esta cousa é a conmoción, é dicir o feito de que por un instante nos sentimos atordados e á vez fascinados por algún tipo de descubrimento que trastorna profundamente o noso xeito de mirar. Adoitamos confundir a obra, xa sexa artística ou arquitectónica, co descuberto, cando en realidade o que acontece é que a obra funcionou como un catalizador que provocou unha transformación no noso interior. Tras ver unha instalación de Anish Kapoor ou plantarse de súpeto e por sorpresa ante un Inocencio X de Bacon, o corazón dá un xiro e a necesidade de respirar profundamente convértese nun acto reflexo. A obra operou un cambio das nosas estrutura internas, transformounos, conmocionounos. Mellor dito, a expresión nesas obras da idea de transcendencia emocionounos ata o límite de provocar unha conmoción.
Sin embargo, sí que hay alguna cosa que comparten el arte y la arquitectura. Esta cosa es la conmoción, es decir el hecho de que por un instante nos sentimos aturdidos y a la vez fascinados por algún tipo de descubrimiento que trastorna profundamente nuestra manera de mirar. Solemos confundir la obra, ya sea artística o arquitectónica, con lo descubierto, cuando en realidad lo que ocurre es que la obra ha funcionado como un catalizador que ha provocado una transformación en nuestro interior. Tras ver una instalación de Anish Kapoor o plantarse de repente y por sorpresa ante un Inocencio X de Bacon, el corazón da un vuelco y la necesidad de respirar profundamente se convierte en un acto reflejo. La obra ha operado un cambio de nuestras estructura internas, nos ha transformado, nos ha conmocionado. Mejor dicho, la expresión en esas obras de la idea de trascendencia nos ha emocionado hasta el límite de provocar una conmoción.
A natureza deste sentimento irresistible vén a ter unha primeira etapa de derrubamento, de vacilación no ser. É dicir, un sente como se derruban as súas estruturas intelectuais e sensibles co estrondo do desasosego. A segunda etapa constitúea a reificación, entendida como a transformación en cousa da figura retórica que representa a obra, coma se fose unha realidade. Esta cosificación da obra produce un automatismo contrario ao derrubamento que consiste nunha autoafirmación, unha entrada misteriosa de enerxía creativa de alta octanaxe, a parte case organoléptica dunha revelación.
O resultado é o dunha profunda transformación interna das bases intelectuais e sensitivas, acompañada dunha incontinencia creativa.
En case todos os casos este tipo de conmocións proveñen dunha confrontación directa cunha peza mestra da arquitectura ou da arte. En moi poucos, a sensibilidade do que mira, é capaz de chegar a un nivel tan alto de sofisticación, que lle permite experimentar unha conmoción en toda regra ante unha escena doméstica, a máis sinxela que poida imaxinarse.
A capacidade de extasiar se co pequeno debería ser hoxe unha liña de traballo moi frutífera, o exercicio de mirar o reducido, o ínfimo, o cotián e chegar a encontrar alí o enorme, o infinito e o extraordinario é de todas as capacidades do arquitecto a que debería estar máis desenvolvida.
De todo isto fala este pequeno texto de Juan Muñoz, un artista coa mirada dun arquitecto. Só moi de cando en vez, un se encentra ante a nudez dun texto que fala precisamente de conmocións e que á súa vez é capaz de conmocionar profundamente. Só moi de cando en vez un encontra expresado na súa xusta medida o que debería significar o feito de mirar unha arquitectura. E quizais máis habitualmente do que debería ser a norma, un non arquitecto dános unha lección extraordinaria dun xeito de mirar arquitectura.
É difícil encontrar na obra de Juan Muñoz un lugar, un espazo deshabitado. Os seus enigmáticos personaxes provocan unha carga de profundo desasosego ata o punto que todo estala nunha conmoción necesaria. Soamente cunha ínfima parte da capacidade de conmoción da obra de Muñoz, calquera arquitecto debería sentirse regalado.
Este texto acompáñame dende hai certo tempo e recorro a el coa cegueira dun adicto…
«As bisagras das ventás. Unhas bisagras longas, como non as vira nunca antes.
Aínda o recordo con todo detalle. Levantarme pola mañá e, antes ou despois de almorzar (estaba a empezar o verán), abrir as ventás de par en par e contemplar como se ocultaban. Coma se tivesen desaparecido a ambos os dous lados da parede de ladrillo.
As bisagras eran tan longas que permitían que tivese lugar ese truco de maxia. Aínda o recordo. Era sinxelo. Tiñas que tirar do ferrollo da ventá e apertar lixeiramente pero con forza cara a fóra ata que as dúas follas se separasen e despois empurralas cara a diante, cara ao xardín. Entón, os dous marcos de metal apartábanse e cada un deles xiraba grazas a esas bisagras tan longas xunto coa súa enorme folla de cristal correspondente e, de pronto, nun abrir e pechar de ollos, xa non estaban alí…
O que conseguiu Mies parecíase a un deses trucos de maxia. Un acto de desaparición. Agora, mentres escribo, neste preciso instante, creo telo comprendido. Pecho os ollos. Coa man esquerda súbome os lentes, e inmediatamente despois apértome lixeiramente os ollos co índice e o polgar. Durante un segundo, espero, e logo abro os ollos, e miro, esas liñas metálicas ríxidas e incómodas xa non están aí.
Se, o recordo. As ventás xirando lentamente sobre esas bisagras tan longas… e, de pronto, nun abrir e pechar de ollos, desaparecían.»
A vida cotiá nunha casa de Mies van der Rohe.1
A fotografía que acompaña a este texto correspóndese cun fragmento dunha fotografía estereoscópica anónima do ano 1929. Nesta fotografía obsérvase, como atinadamente comenta Juan José Lahuerta como o Pavillón se levanta non como unha cousa, senón como aire nada máis, aire enmudecido sobre un pedestal, sempre traspasando as súas propias paredes, atravesándose a si mesmo. Virtude terrible, sen dúbida: encerrada en todas as partes, aquí e alá, conxelada na súa propia perfección de Nada e de Ningún Lugar.2
Precisamente sexa a conmoción de ver a Nada nunha casa de Mies, o que Juan Muñoz narra no seu delicado texto. O mesmo tipo de conmoción, que salvando as distancias, se obtén ao observar a reprodución fascímile do Pavillón de Alemaña de Cereal que temos en Barcelona.
Miquel Lacasta Codorniu. Doutor arquitecto
Barcelona, abril 2012
Notas:
1 Muñoz, Juan. Writings/Escritos, editado por Adrian Searle, Ediciones de La Central, Barcelona, 2009
2 Lahuerta, Juan José. Humaredas. Arquitectura, ornamentación, medios impresos. Editorial Lampreave, Madrid, 2010, pag. 332 y 337
Entre vandalisme et esthétique minimale, romantisme et Land Art.
Cyprien Gaillard représente l’architecture contemporaine comme une ruine moderne sur le point d’être envahie par la nature, tel que le faisait le peintre ruiniste Hubert Robert avec le Louvre au XVIIIème siècle. Texto vía
Gaillard juega con la visión de la arquitectura, aparentemente consumida por la naturaleza, de modo que esta se que en su mirada la acerca a la fragilidad de la ruina.
En su vídeo «The Smithsons» (nombre en homenaje a Robert Smithson) podemos ver grandes bloques de hormigón, ideados con un punto de vista positivista y de imposición sobre la naturaleza, surgir de entre los arboles, casi pareciendo que van a ser devorados por estos.
En sus grabados, como el que ilustra el post, ocurre algo similar, solo que esta vez el artista nos muestra bucólicos paisajes, propios del siglo XVIII, en donde las ruinas de aquel momento (castillos, monasterios, fortalezas) han sido sustituidas por edificios propios del Movimiento Moderno.
Puede sonar a tópico, pero la obra de Gaillard me impacto mucho la primera vez que la vi. Parecía presentar esas cosas que se me pasaban por mi cabeza. Sobre la durabilidad, la modificación o la reversibilidad de la arquitectura.
¿Debe estar hecho un edificio para durar? Aquí empieza un problema clásico. Decir Sí puede dar a pensar en que somos sujetos de Ego, creyentes de que nuestra obra es inmutable. Decir No, que pensamos en una arquitectura asociada al consumo, de materiales perecederos, a sabiendas que no todos se pueden reutilizar o reciclar de manera eficiente.
Pero me preocupan más otras cuestiones. Antes de eliminar un edificio ¿Puede tener otro uso?; si el uso al que esta destinado tuviera que cambiar o nos damos cuenta que nos hemos equivocado al pensar determinada solución ¿cómo debe ser un edificio para ser capaz de absorber los cambios que ocurren durante su periodo de existen?; y si yo tengo en cuentas estas cosas ¿qué hacemos con los que no lo pensaron en sus proyectos? Para explicarme mejor, pondré una cita de Miquel Adriá “Pensemos en cómo regenerar los territorios dañados por el crecimiento acelerado, cómo reciclar lo apenas construido y ya obsoleto, cómo reinventar las relaciones entre lo global y las identidades locales, cómo recrear atmósferas compatibles entre lo físico y lo digital.”
No sé, quizá este artículo de Ethel Baraona y el debate generado en sus comentarios pueda dar lugar a ideas.
Pedro Hernández · arquitecto
ciudad de méxico. marzo 2014
Nota:
La cita de Adriá la encontre en ese mismo artículo de Ethel Baraona.
[:en]Cyprien Gaillard, Sprüth Magers Berlin
Entre vandalisme et esthétique minimale, romantisme et Land Art.
Cyprien Gaillard représente l’architecture contemporaine comme une ruine moderne sur le point d’être envahie par la nature, tel que le faisait le peintre ruiniste Hubert Robert avec le Louvre au XVIIIème siècle. Text route
Gaillard plays with the vision of the architecture, seemingly consumed by the nature, so that this one that in his look brings it over to the fragility of the ruin.
In his video «The Smithsons» (name in honoring to Robert Smithson) we can see big blocks of concrete, designed with a positivist point of view and of imposition on the nature, arise of between the trees, almost seeming that they are going to be devoured by these.
In his engravings, as that it illustrates the post, it happens slightly similar, alone that this time the artist shows us bucolic landscapes, own of the 18th century, where the ruins of that moment (castles, monasteries, strengths) have been replaced with own buildings of the Modern Movement.
It can sound to topic, but Gaillard’s work I am overawed very much the first time that I saw her. It seemed to present these things that me were passing for my head. On the permanence, the modification or the reversibilidad of the architecture.
Must building be done to last? Here it begins a classic problem. To say Yes can give to thinking that we are subjects of Ego, believers of whom our work is immutable. To say Not, that we think about an architecture associated with the consumption, of perishable materials, wittingly that not can re-use or recycle in an efficient way all.
But more other questions worry me. Before eliminating a building can it have another use?; if the use to which this one destined had to change or we realize that we have been wrong on having thought certain solution how it is necessary to to be a building to be capable of absorbing the changes that happen during his period of do they exist?; and if I have in accounts these things what do we do with those who did not think it about his projects? To explain better, I will put Miquel Adriá’s appointment «Let’s think in how to regenerate the territories damaged by the intensive growth, how to recycle you upset it constructed and already obsolete, how to reinvent the relations between the global thing and the local identities, how to recreate compatible atmospheres between the physical thing and the digital thing.»
Not, probably this Ethel Baraona’s article and the debate generated in his comments could give place to ideas.
Pedro Hernández · architect
ciudad de méxico. march 2014
Note:
Adriá’s appointment the encontre in the same Ethel Baraona’s article.
[:gl]Cyprien Gaillard, Sprüth Magers Berlin
Entre vandalisme et esthétique minimale, romantisme et Land Art.
Cyprien Gaillard représente l’architecture contemporaine comme une ruine moderne sur le point d’être envahie par la nature, tel que le faisait le peintre ruiniste Hubert Robert avec le Louvre au XVIIIème siècle. Texto vía
Gaillard xoga coa visión da arquitectura, aparentemente consumida pola natureza, de modo que esta se que na súa mirada a achega á fraxilidade da ruína.
No seu vídeo «The Smithsons» (nomee en homenaxe a Robert Smithson) podemos ver grandes bloques de formigón, ideados cun punto de vista positivista e de imposición sobre a natureza, xurdir de entre os arbores, case parecendo que van ser devorados por estes.
Nos seus gravados, como o que ilustra o post, acontece algo similar, só que esta vez o artista nos mostra bucólicas paisaxes, propias do século XVIII, onde as ruínas daquel momento (castelos, mosteiros, fortalezas) foron substituídas por edificios propios do Movemento Moderno.
Pode soar a tópico, pero a obra de Gaillard impáctome moito a primeira vez que a vin. Parecía presentar esas cousas que se me pasaban pola miña cabeza. Sobre a durabilidade, a modificación ou a reversibilidade da arquitectura.
¿Debe estar feito un edificio para durar? Aquí empeza un problema clásico. Dicir Sí pode dar a pensar en que somos suxeitos de Ego, crentes de que a nosa obra é inmutable. Dicir No, que pensamos nunha arquitectura asociada ao consumo, de materiais perecedoiros, a sabendas que non todos se poden reutilizar ou reciclar de xeito eficiente.
Pero preocúpanme máis outras cuestións. Antes de eliminar un edificio ¿Pode ter outro uso?; se o uso ao que esta destinado tivese que cambiar ou decatámonos que nos equivocamos ao pensar determinada solución ¿como debe ser un edificio para ser capaz de absorber os cambios que acontecen durante o seu período de existen?; e se eu teño en contas estas cousas ¿que facemos cos que non o pensaron nos seus proxectos? Para explicarme mellor, poñerei unha cita de Miquel Adriá «Pensemos en como rexenerar os territorios danados polo crecemento acelerado, como reciclar o apenas construído e xa obsoleto, como reinventar as relacións entre o global e as identidades locais, como recrear atmosferas compatibles entre o físico e o dixital. «
Non sei, quizá este artigo de Ethel Baraona e o debate xerado nos seus comentarios poida dar lugar a ideas.
Pedro Hernández · arquitecto
ciudad de méxico. marzo 2014
Nota:
A cita de Adriá a encontre nese mesmo artigo de Ethel Baraona.
Ya están disponibles las bases y la inscripción de la convocatoria de VIDEOURBANA. Puedes acceder a las bases en el siguiente enlace.
Esta edición de la BIAU, dando continuidad al Concurso de Ideas en la Red iniciado en anteriores convocatorias, pretende utilizar las posibilidades que ofrecen los medios audiovisuales para poner en común percepciones sobre el espacio urbano.
El objetivo es componer un mapa de miradas y experiencias urbanas que permita conocer de primera mano y compartir las peculiaridades, diferencias y semejanzas de barrios y ciudades desde la perspectiva del habitante, buscando explotar de diferentes maneras la riqueza del lema: Nuevas geografías contextos iberoamericanos, concepto que guía a esta edición de la IX Bienal Iberoamericana de Arquitectura y Urbanismo.
La presentación de VIDEOURBANA será en formato digital a través de la web de la BIAU, tanto del vídeo (mediante un enlace a una plataforma de vídeo como youtube, vimeo, etc.) como los datos del autor/es, el título del vídeo, su emplazamiento, el correo y teléfono de contacto.
Fecha límite de subida de la documentación a la web: 25 de abril de 2014 (hasta las 23:59 hora local).
+ info
Xa están dispoñibles as bases e a inscrición da convocatoria de VIDEOURBANA. Podes acceder ás bases no seguinte enlace.
Esta edición da BIAU, dando continuidade ao Concurso de Ideas na Rede iniciado en anteriores convocatorias, pretende utilizar as posibilidades que ofrecen os medios audiovisuais para poñer en común percepcións sobre o espazo urbano.
O obxectivo é compoñer un mapa de miradas e experiencias urbanas que permita coñecer de primeira man e compartir as peculiaridades, diferenzas e semellanzas de barrios e cidades dende a perspectiva do habitante, buscando explotar de diferentes maneiras a riqueza do lema: Novas xeografías contextos iberoamericanos, concepto que guía a esta edición da IX Bienal Iberoamericana de Arquitectura e Urbanismo.
A presentación de VIDEOURBANA será en formato dixital a través da web da BIAU, tanto do vídeo (mediante un enlace a unha plataforma de vídeo como youtube, vimeo, etc.) como os datos do autor/é, o título do vídeo, a súa localización, o correo e teléfono de contacto.
Data límite de suba da documentación á web: 25 de abril de 2014 (ata as 23:59 hora local).
+ info
Already there are available the bases and the inscription of VIDEOURBANA’s summons. You can accede to the bases in the following link.
This edition of the BIAU, giving continuity to the Contest of Ideas in the Network initiated in previous summons, tries to use the possibilities that offer the audio-visual means to put jointly perceptions on the urban space.
The aim is to compose a map of looks and urban experiences that allows to know first hand and to share the peculiarities, differences and similarities of neighborhoods and cities from the perspective of the inhabitant, seeking to exploit in different ways the wealth of the motto: New geografías Latin-American contexts, concept that he guides to this edition of the Biennial show IX Latin-American of Architecture and Urbanism.
VIDEOURBANA’s presentation will be in digital format across the web of the BIAU, so much of the video (by means of a link to a platform of video as youtube, vimeo, etc.) as the information of the autor/es, the title of the video, his emplacement, the mail and telephone of contact.
Deadline of raise of the documentation to the web: on April 25, 2014 (up to them 23:59 local time).
El próximo jueves 20 de marzo tendrá lugar una nueva sesión de la sesión coloquio de arquitectura, Eso dicen. En esta ocasión, el invitado será Ameneiros Rey | HH arquitectos. La sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto y otros treinta minutos de coloquio informal con el público.
Eso dicen es un ciclo de sesiones-coloquio que se celebra el primer y tercer jueves de cada mes entre las 20:00h y las 21:00h en la planta baja del Taller Creativo No Importa (calle San Andrés, 46); en él participan arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina, siempre con una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual como telón de fondo.
Ameneiros Rey | HH arquitectos Es un estudio de arquitectura formado por Ismael Ameneiros y Santiago Rey con sede en Bertamiráns, Ames. Desarrollan una amplia gama de actividades trabajando tanto para la administración pública como para promotores privados. Siempre en estrecha comunicación con sus clientes y con la premisa de obtener los mejores resultados, especialmente a través del control del diseño, del presupuesto y de las necesidades del proyecto.
El punto de partida en cada obra es un enfoque sensible al lugar y sus aspectos ambientales y sociales. Esa preocupación por el lugar y su entorno nos obliga a obtener el máximo rendimiento de nuestros años de experiencia con los materiales, la construcción y el diseño, sin dejar nunca de investigar nuevos procedimientos y métodos constructivos. + ameneirosrey.com
ESO DICEN · Ameneiros Rey | HH arquitectos Jueves 20 de marzo 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita [NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
A Coruña [España]
Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]
Next Thursday, the 20th of March a new session of the session will take place colloquium of architecture, So they say. In this occasion, the guest will be a Ameneiros Rey | HH arquitectos. The session will divide in the half hour of presentation of the architect and other thirty minutes of informal colloquium with the public.
So they say is a cycle of meetings – colloquia that is celebrated on the first and third Thursday of every month between them 20:00h and them 21:00h in the ground floor of the No Importa Creative Workshop (street San Andrés, 46); in him there take part Galician architects belonging to different generations with the intention of presenting a wide spectrum of approaches of the discipline, always with a reflection it brings over of the paper of the architect in the current moment as backdrop.
Ameneiros Rey | HH arquitectos
It is a study of architecture formed by Ismael Ameneiros and Santiago King with headquarters in Bertamiráns, Love. They develop a wide range of activities working both for the public administration and for private promoters. Always in narrow communication with his clients and with the premise of obtaining the best results, specially across the control of the design, of the budget and of the needs of the project.
The point of item in every work is an approach sensitive to the place and his environmental and social aspects. This worry for the place and his environment forces us to obtain the maximum performance of our years of experience with the materials, the construction and the design, without never stopping investigating new procedures and constructive methods.
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]
O próximo xoves 20 de marzo terá lugar unha nova sesión de sesións coloquio de arquitectura, Eso din. Nesta ocasión, o convidado será Proxecto UnDo ReDo. A sesión dividirase en media hora de presentación do arquitecto e outros trinta minutos de coloquio informal co público.
Iso diné un ciclo de sesións-coloquio que se celebra o primeiro e terceiro xoves de cada mes entre as 20:00h e as 21:00h na planta baixa do Taller Creativo No Importa (rúa San Andrés, 46); nel participan arquitectos galegos pertencentes a distintas xeracións coa intención de presentar un amplo espectro de enfoques da disciplina, sempre cunha reflexión acerca do papel do arquitecto no momento actual como pano de fondo.
Ameneiros Rey | HH arquitectos
É un estudo de arquitectura formado por Ismael Ameneiros e Santiago Rei con sede en Bertamiráns, Ames. Desenvolven unha ampla gama de actividades traballando tanto para a administración pública coma para promotores privados. Sempre en estreita comunicación cos seus clientes e coa premisa de obter os mellores resultados, especialmente a través do control do deseño, do presuposto e das necesidades do proxecto.
O punto de partida en cada obra é un enfoque sensible ao lugar e os seus aspectos ambientais e sociais. Esa preocupación polo lugar e o seu ámbito obríganos a obter o máximo rendemento dos nosos anos de experiencia cos materiais, a construción e o deseño, sen deixar nunca de investigar novos procedementos e métodos construtivos.
José Ramón Sierra Delgado. Catedrático de la Universidad de Sevilla y artista reconocido internacionalmente- nos desvela un concepto de Patrimonio entendido como amplio conjunto de visiones y entendimientos contradictorios; un nexo de unión entre arte y arquitectura que traza de la imprecisa frontera del territorio de las afectivas selecciones personales; como referente para pretenciosas y vacías declaraciones defensivas de clausura y protectorado; y también como camino y puerta abierta al horizonte del arte.
El movimiento dadá, considerado como la más importante revolución de las artes de la modernidad y desde el que proceden tantas cosas como: la fascinación por la máquina y el cuestionamiento de la autoría, el reconocimiento de un único y transversal espíritu interdisciplinar que ata sonidos, palabras, gemidos y gestos, donde el ímpetu de la vanguardia se acerca y toca a las herencias de la tradición; se reconozca y se perciba como el espacio donde nace y del que se alimenta la arquitectura contemporánea.
José Ramón Sierra Delgado. Catedrático da Universidade de Sevilla e artista recoñecido internacionalmente- desvélanos un concepto de Patrimonio entendido como amplo conxunto de visións e entendementos contraditorios; un nexo de unión entre arte e arquitectura que traza da imprecisa fronteira do territorio das afectivas seleccións persoais; como referente para pretenciosas e baleiras declaracións defensivas de clausura e protectorado; e tamén como camiño e porta aberta ao horizonte da arte.
O movemento dadá, considerado como a máis importante revolución das artes da modernidade e dende o que proceden tantas cousas como: a fascinación pola máquina e o cuestionamento da autoría, o recoñecemento dun único e transversal espírito interdisciplinar que ata sons, palabras, xemidos e xestos, onde o ímpeto da vangarda se achega e toca ás herdanzas da tradición; recoñézase e percíbase como o espazo onde nace e do que se alimenta a arquitectura contemporánea.
Jose Ramon Sierra Delgado. Professor of the University of Seville and artist recognized internationally – us reveals a concept of Heritage understood like widely joint of visions and contradictory understandings; a link of union between art and architecture that it plans of the vague border of the territory of the affective personal selections; as modal for pretentious and empty defensive declarations of closing and protectorate; and also as way and door opened for the horizon of the art.
The movement dadá, considered like the most important revolution of the arts of the modernity and from that so many things proceed as: the fascination for the machine and the question of the authorship, the recognition of the only and transverse spirit to interdiscipline that it ties sounds, words, groans and gestures, where the impetus of the forefront approaches and touches to the inheritances of the tradition; be recognized and be perceived as the space where it is born and on that the contemporary architecture is fed.
Si en la primera entrevista María Arana y Gorka Rodríguez, Zaramari, nos explicaban el proyecto cultural BAT, hoy nos esbozarán otra de sus iniciativas, Arkitente, un proyecto que se sumerge en el campo de la pedagogía urbana.
Arkitente es una plataforma para acercar la arquitectura a las escuelas. Un programa para que los escolares se relacionen con la arquitectura, aprendiendo, investigando y generando contenidos sobre su entorno más cercano.
Arkitente. Programa de pedagogía urbana para niños | Zaramari
Una red donde escolares de distintos lugares compartan sus trabajos y reflexiones sobre la arquitectura y la ciudad. Una herramienta para que los profesores compartan experiencias y metodologías sobre la enseñanza de la arquitectura en las aulas. Un proyecto de pedagogía urbana abierto a la participación ciudadana.
Arkitente se dirige especialmente al alumnado y al profesorado del 3º ciclo de Educación Primaria y 1º ciclo de Educación Secundaria, aunque su flexibilidad en los planteamientos de investigación y publicación pueden ser adaptables a otros ciclos educativos.
Las actividades propuestas en este programa se pueden realizar en las asignaturas de ciencias de la Naturaleza, Ciencias Sociales, Geografía e historia, en tecnología y en educación plástica. (Implementación del programa)
Arkitente es una herramienta flexible con capacidad de implementarse en cualquier proceso de (re)conocimiento de la ciudad:
Como guía arquitectónica de código abierto.
Como herramienta para trabajar dinámicas colaborativas de exploración y dateo de la arquitectura de los barrios.
Como instrumento para trabajar el conocimiento del medio en las aulas.
Como herramienta para los procesos de participación ciudadana en los planes generales de ordenación urbana….
Por Arkitente
¿Qué os llevó a abriros camino en este campo?
La universidad nos conectó con la arquitectura desde un aprendizaje especializado, dirigido hacia una disciplina técnica, donde en muy contadas ocasiones nos relacionábamos con otras áreas de conocimiento. Desde entonces nos ha interesado investigar sobre las relaciones y vinculaciones entre la arquitectura y otras disciplinas y aspectos sociales. Nos costaba entender como un campo tan relacionado con la vida y la sociedad estuviese tan poco conectada con las personas.
Los propios colegios y asociaciones de arquitectos reconocen actualmente que la arquitectura y el urbanismo se encuentran alejados de la sociedad y que en muchos casos construimos y planificamos arquitectura y territorio de espaldas al ciudadano. De modo que pocas personas acaban comprendiendo las características arquitectónicas y urbanísticas de la ciudades en las que viven. Ignoramos la forma en la que la arquitectura condiciona y conforma nuestra forma de vida, las relaciones sociales y la construcción de identidades colectivas. Desconocemos también las enormes posibilidades del uso y disfrute de los espacios públicos y de su arquitectura y no llegamos a hacer uso pleno de su derecho a utilizar la ciudad.
Es difícil habitar y disfrutar plenamente una ciudad que no se comprende. Nos mostramos indiferentes con casi todo lo público, mientras bajo esa ignorancia vamos cediendo terreno, consciente o inconscientemente, a nuestro derecho a disfrutar de la ciudad.
Arkitente nace como una herramienta para acercar la arquitectura y el diseño de las ciudades a los niños. Como un paso más en la búsqueda de fórmulas que permitan implementar el estudio y conocimiento del medio en el sistema escolar. Un proyecto educativo que pone en contacto la arquitectura con las escuelas, para que mediante el uso de las tecnologías digitales de comunicación, los niños y niñas exploren el espacio urbano y generen sus propios contenidos en diversos formatos y soportes (texto, foto, vídeo, mapas…) de modo que puedan ser compartidos y completados a través de una web social que se pueda integrar dentro del plan estratégico de digitalización escolar.
Como en Internet y sus plataformas sociales, las ciudades se adaptan al nuevo significado de participación, para propiciar espacios de construcción de contenidos de manera colaborativa. Todo esto le da a la web un valor adicional: el usuario no está solo para buscar y recibir información sino para emitirla, construirla y (re)pensarla.
Con esta nueva forma de comunicación y de generación de conocimiento que nos ofrecen las herramientas de comunicación digital y las redes sociales, hemos ido dando nueva forma al modo en el que podríamos prototipar y poner en marcha una herramienta que permitiese acercar de un modo más atractivo, creativo, flexible y pedagógico la arquitectura tanto a niños/niñas y como al profesorado.
¿Por qué enfocado a niños?
Para alcanzar una mayor comprensión de la arquitectura y la ciudad y llegar a conformar una conciencia colectiva que valore el carácter esencialmente público de la ciudad y sus equipamientos, proponemos empezar desde la infancia, cuando se establecen los primeros esquemas de conocimiento y se asientan los primeros recuerdos. En esta búsqueda de una renovada conciencia colectiva, nos parece importante comenzar por la etapa en la que se configuran la personalidad y el sentido de muchas cosas.
Una buena forma de que los más pequeños empiecen a relacionarse con la arquitectura puede ser a través de sus realidades cercanas, desde lo que ven, lo que tocan y lo que perciben de forma directa. Se trata de ir despertando su curiosidad por los espacios construidos que habitan y favorecer el desarrollo de una actitud activa en el cuidado y la transformación de su entorno.
Es significativo, que los niños, cuando piensan en el diseño de espacios públicos, además de en usos y equipamientos para sus juegos, piensan en las necesidades de las personas con las que comparten sus vidas: sus amigos, hermanos más pequeños, padres, abuelos…de forma que en esos espacios acaban favoreciendo usos diversos, en los que entre unos y otros, terminan incluyendo a gran parte de la sociedad.
Por otro lado, la arquitectura y el urbanismo se convierten en una importante vía para la construcción de conocimientos de muy diversa índole y en un medio para el tratamiento interdisciplinar y transversal del currículum escolar. Además permite trabajar la educación en valores y la educación en ciudadanía.
¿Teníais alguna experiencia previa?
Nuestra experiencia con niños comienza en el 2010 con la realización de una serie de talleres de arquitectura en los que empezamos a trabajar sobre construcciones efímeras y construcción vernácula y sostenible (aquella que se construye con materiales cercanos y disponibles). Continuamos trabajando con ellos la idea de la intencionalidad del diseño de las ciudades y su repercusión en el medioambiente y en la vida de las personas. Con esta idea trabajamos dos formatos, uno más plástico y otro en donde implementamos el uso de los videojuego para reflexionar sobre el diseño de las ciudades.
En 2011, las IV Jornadas de Transformaciones Urbanas de Bilbao La Vieja, cuyo objetivo fue acercar el urbanismo a los ciudadanos tratando de favorecer reflexiones participativas sobre la ciudad, nos sirvió de contexto perfecto para trabajar sobre el micro-territorio, sobre el barrio. Contactamos con la escuela de Bilbao La Vieja y realizamos un taller que consistió en aprender a identificar los elementos espaciales más definitorios del barrio a través de la lectura de mapas, la geolocalización y una exploración física del territorio, en el que se mezclaban la deriva con la búsqueda de pistas en códigos QR, conformando un juego entre lo físico y lo digital. En el itinerario también identificamos algunos espacios sobre los que imaginar nuevas posibilidades de uso que después se materializaron en maquetas construidas por los niños. Enlace al video
Posteriormente hemos trabajado en proyectos participativos como Getxoberpiztu! en el que buscar soluciones conjuntas para diseñar y equipar un solar público en desuso en el municipio de Getxo. El grupo motor contactó con nosotros para diseñar y realizar el proceso de trabajo con los niños de la escuela cercana al solar. Utilizando como “excusa” el diseño colaborativo del terreno, trabajamos las relaciones afectivas e intergeneracionales como aspectos determinantes en su vinculación con el espacio público.
La arquitectura y los espacios urbanos determinan en muchas ocasiones la forma de relacionarnos con los demás, nos ayudan a mejorar la convivencia vecinal o por el contrario pueden generar espacios de exclusión social. Otro de los talleres, AuzoKIDeak, fue un ejercicio de reconocimiento de aquellos espacios públicos y privados que los niños de Bilbao la Vieja utilizan para relacionarse con sus amigos y vecinos. En esta ocasión utilizamos el espacio público como parte fundamental de la metodología pedagógica.
¿Os encontrasteis con muchas dificultades en su puesta en marcha?
Hace muy pocos meses que activamos la herramienta web de Arkitente, aunque hace un par de años que comenzamos a gestar y desarrollar el proyecto. Actualmente estamos en beta y tratando de darla a conocer. Uno de los retos que nos planteamos para esta fase, es encontrar a docentes que tengan interés, tiempo y un mínimo de conocimiento informático para que se animen a utilizar la web de forma autónoma y puedan testar y aportar conocimiento y retorno. Hasta ahora nuestro trabajo consistía en impartir los talleres junto con los profesores. Nos gustaría generar autonomía para que sean los propios docentes los que utilicen la web en sus aulas. Para ello hemos diseñado un taller dirigido a todos aquellos profesores que tengan interés en conocer el manejo y la utilidad de la web.
Otro de los grandes retos que nos planteamos para este año es buscar mayor implicación y apoyo institucional para que apuesten por este tipo de proyectos pedagógicos.
¿Habéis tenido que realizar alguna formación complementaria para iniciar el proyecto?
En Arkitente trabajamos profesionales de la arquitectura y de la pedagogía, un programador informático y un diseñador. Un equipo multidisciplinar que permite cubrir las características y necesidades de un proyecto complejo.
Por Arkitente
¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?
Hasta la fecha hemos recibido muy buena acogida por parte de los centros escolares con los que hemos trabajado y en ese aspecto estamos muy motivados. Durante el ultimo taller que hemos realizado en la escuela pública García Ribero de Atxuri, en Bilbao, los profesores han mostrado interés en implementar esta metodología de forma continua en sus clases y por tanto estamos contentos por empezar a ver cumplido a pequeña escala uno de los objetivos que nos habíamos planteado a corto plazo. Entendemos este proyecto como un proyecto de largo recorrido que necesita de tiempo para saber cual es su verdadero interés y si la comunidad educativa está dispuesta a apoyar su desarrollo y un despliegue mayor. Seguimos en construcción.
¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Qué otros consejos les darías?
Animaríamos a arquitectos y arquitectas a que conecten con las necesidades de los ciudadanos, a que se mezclen con otras disciplinas para tratar de buscar de forma conjunta soluciones a las complejas demandas sociales de la actualidad, a que pongan su conocimiento y sus habilidades a trabajar para tratar de mejorar nuestro maltrecho mundo. Para buscar esos espacios, es necesario experimentar con otras formas de hacer. Para ello tiene que darse un cambio cultural importante. Y en ese proceso de cambio, tanto la enseñanza obligatoria como la enseñanza universitaria, y por supuesto la de la arquitectura, deben cambiar de paradigma. Entendemos que es un proceso que llevará tiempo aunque ya están sucediendo cosas muy interesantes.
¿Qué otros proyectos tenéis en mente relacionados con la arquitectura?
Continuamos con el diseño de la programación de la próxima edición del BAT_2014, un proyecto cultural que pretende explorar las posibilidades de aprendizajes múltiples que ofrece la ciudad para la formación de una ciudadanía participe en la transformación de su entorno. BAT_2014 seguirá colaborando en el comisariado y producción de contenidos para las sesiones sobre Innovación urbana y gestión del territorio Think Cities que dirige Domenico di Siena.
En breve y dentro de BAT vamos a activar la segunda edición del PLAY DAY una convocatoria de ideas y posterior intervención urbana para convertir la calle en un espacio para el juego de forma temporal.
Por Arkitente
María Arana y Gorka Rodríguez · programa de pedagogía urbana para niños | Arkitente
Marzo 2014
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a María y Gorka su tiempo y predisposición con este espacio.
[:en]
If in the first interview María Arana and Gorka Rodríguez, Zaramari, was explaining the cultural project to us BAT, today they us will outline other one of his initiatives, Arkitente, a project that submerges in the field of the urban pedagogy.
Arkitente is a platform to bring the architecture over to the schools. A program in order that the students relate to the architecture, learning, investigating and generating contents on his more nearby environment.
A network school where of different places they share his works and reflections on the architecture and the city. A tool in order that the teachers share experiences and methodologies on the education of the architecture in the classrooms. A project of urban pedagogy opened for the civil participation.
Arkitente directs for itself specially the student body and the professorship of 3 º cycle of Primary Education and 1 º cycle of Secondary Education, though his flexibility in the expositions of investigation and publication they can be adaptable to other educational cycles.
The activities proposed in this program can be realized in the subjects of sciences of the Nature, Social Sciences, Geography and history, in technology and in plastic education. (Implementation of the program)
Arkitente is a flexible tool with aptitude to (re) knowledge of the city be implemented in any process of :
As architectural guide of opened code.
As tool to work collaborative dynamics of exploration and dateo of the architecture of the neighborhoods.
As instrument to be employed the knowledge of the way at the classrooms.
As tool for the processes of civil participation in the general plans of urban arrangement….
By Arkitente
¿What did you lead to opening way you in this field?
The university connected us with the architecture from a specialized learning directed to a technical discipline, where in very few occasions we were relating to other areas of knowledge. Since then we have been interested in investigating on the relations and entails between the architecture and other disciplines and social aspects. It was difficult to us to deal as a field so related to the life and the company it was connected so little by the persons.
The own colleges and architects’ associations admit nowadays that the architecture and the urbanism are removed from the company and that in many cases we construct and plan architecture and territory of backs to the citizen. So that few persons end up by understanding the architectural and urban development characteristics of the ciudades in which they live. We ignore the form in which the architecture determines and shapes our form of life, the social relations and the construction of collective identities. We do not know also the enormous possibilities of the use and enjoyment of the public spaces and of his architecture and do not manage to do full use of his right to use the city.
It is difficult to live and to enjoy fullly a city that is not understood. We prove to be indifferent with almost everything public, while under this ignorance we are yielding area, consciously or unconsciously, to our right to enjoy the city.
Arkitente is born as a tool to bring over the architecture and the design of the cities to the children. As one more step in the search of formulae that allow to implement the study and knowledge of the way in the school system. An educational project that contacts the architecture with the schools, in order that by means of the use of the digital technologies of communication, the children and girls explore the urban space and generate his own contents in diverse formats and supports (text, photo, video, maps …) so that they could be shared and completed across a social web that could join inside the strategic plan of school digitalization.
Since in Internet and his social platforms, the cities adapt to the new meaning of participation, to propitiate spaces of construction of contents of a collaborative way. All that gives him to the web an additional value: the user is not alone to seek and to receive information but to issue it, to construct it and to (re) think it.
With this new form of communication and of generation of knowledge that there offer us the tools of digital communication and the social networks, we have been giving new form to the way in which we might prototipar and start a tool that was allowing to bring the architecture over in a more attractive, creative, flexible and pedagogic way so much to children and as to the professorship.
Why does it focused on children?
To reach a major comprehension of the architecture and the city and to manage to shape a collective conscience that values the essentially public character of the city and his equipments, we propose to begin from the infancy, when the first schemes of knowledge are established and they agree the first recollections. In this search of a renewed collective conscience, it seems to us to be important to begin for the stage in which there are formed the personality and the sense of many things.
A good form of which the smallest start relating to the architecture can be across his nearby realities, from what they see, which they touch and what they perceive of direct form. It tries of being waking his curiosity up for the constructed spaces that they live and favoring the development of an active attitude in the care and the transformation of his environment.
It is significant, that the children, when they think about the design of public spaces, besides about uses and equipments for his games, think about the needs of the persons with those who share his lives: his friends, smaller brothers, parents, grandparents … so that in these spaces they end up by favoring diverse uses, in which between some and others, they end up by including to great part of the company.
On the other hand, the architecture and the urbanism turn into an important route for the construction of knowledge of very diverse nature and into a way for the treatment to interdiscipline and cross street of the school curriculum. In addition the education allows to be employed at values and the education at citizenship.
Had you some previous experience?
NOur experience with children begins in 2010 with the accomplishment of a series of workshops of architecture at which we start being employed on ephemeral constructions and vernacular and sustainable construction (that one that is constructed by nearby and available materials). We continue being employed with them the idea of the premeditation of the design of the cities and his repercussion at the environment and at the life of the persons. With this idea we work two formats, one more plastic and other one where we implement the use of the videojuego to think about the design of the cities.
In 2011, the IV Jornadas de Transformaciones Urbanas de Bilbao La Vieja, formations of Bilbao La Vieja, whose aim was to bring the urbanism over to the citizens trying to favor participative reflections on the city, it used us as perfect context to work on the micro-territory, on the neighborhood. We contact the school of Bilbao La Vieja and realize a workshop that consisted of learning to identify the spatial elements more definitorios of the neighborhood across the reading map, the geolocalización and a physical exploration of the territory, in which the drift was mixed by the search of tracks in codes QR, shaping a game between the physical thing and the digital thing. In the itinerary also we identify some spaces on which to imagine new possibilities of use that later materialized in models constructed by the children. Link to video
Later we have been employed at participative projects as Getxoberpiztu! In that to look for joint solutions to design and to equip a public lot in disuse in Getxo’s municipality. The motive group contacted us to design and to realize the process of work with the children of the school near to the lot. Using as «it» «excuses» the collaborative design of the area, we are employed the affective and intergenerational relations as determinant aspects at his entail with the public space.
The architecture and the urban spaces determine in many occasions the way of relating to the others, help us to improve the local conviviality or on the contrary they can generate spaces of social exclusion. Other one of the workshops, AuzoKIDeak, was an exercise of recognition of those public and private spaces that the children of Bilbao the Old woman use to relate to his friends and neighbors. In this occasion we use the public space as fundamental part of the pedagogic methodology.
Did you meet many difficulties in his putting in march?
Very a for few months we activate Arkitente’s web tool, though a couple of years does that we begin to prepare and develop the project. Nowadays we are in thread and trying to announce her. One of the challenges that we appear for this phase, is to find teachers who have interest, time and a minimum of IT knowledge in order that they encourage to use the web of autonomous form and could test and contribute knowledge and return. Till now our work was consisting of giving the workshops together with the teachers. We would like to generate autonomy in order that they are the own teachers those who use the web in his classrooms. For it we have designed a workshop directed all those teachers who have interest to know the managing and the usefulness of the web.
Other one of the big challenges that we appear for this year is to look for major implication and institutional support in order that they bet for this type of pedagogic projects.
Have you had to realize some complementary formation to initiate the project?
At Arkitente we are employed professionals of the architecture and of the pedagogy, an IT programmer and a designer. A multidisciplinary equipment that allows to cover the characteristics and needs of a complex project.
By Arkitente
Are you satisfied with the reached aims?
Up to the date we have received very good reception on the part of the school centers with which we have worked and in this aspect we are very motivated. During the last workshop that we have fulfilled in the public school Atxuri’s García Ribero, in Bilbao, the teachers have showed interest to implement this methodology of constant form in his classes and therefore we are satisfied to start seeing compliment on a small scale one of the aims that we had appeared in the short term. We understand this project as a project of crossed length that he needs from time to know which is his real interest and if the educational community is ready to support his development and a major deployment. We continue in construction.
Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? What other advices would you give them?
We would encourage architects and arquitectas to that they connect with the needs of the citizens, that mix with other disciplines to try to search of joint form solve to the complex social demands of the current importance, to which they put his knowledge and his skills to working to try to improve our injured world. To look for these spaces, it is necessary to experiment with other ways of doing. For it one has to give a cultural important change. And in this process of change, both the compulsory education and the university education, and certainly that of the architecture, must change paradigm. We understand that it is a process that will go time though already very interesting things are happening.
What other projects have you in mind related to the architecture?
We continue with the design of the programming of the near edition of BAT_2014, one cultural project that tries to explore the possibilities of multiple learnings that the city offers for the formation of a citizenship take part in the transformation of his environment. BAT_2014 there will continue collaborating in the comisariado and production of contents for the meetings on urban Innovation and management of the territory Think Cities that Domenico di Siena directs.
Shortly and inside BAT e are going to activate the second edition of the PLAY DAY a summons of ideas and later urban intervention to turn the street into a space for the game of temporary form.
Por Arkitente
María Arana y Gorka Rodríguez · Program of urban pedagogy for children | Arkitente
March 2014
Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Maria and Gorka his time and predisposition with this space.
[:gl]
Se na primeira entrevista María Arana e Gorka Rodríguez, Zaramari, explicábannos o proxecto cultural BAT, hoxe esbozarannos outra das súas iniciativas, Arkitente, un proxecto que se somerxe no campo da pedagoxía urbana.
Arkitente é unha plataforma para achegar a arquitectura ás escolas. Un programa para que os escolares se relacionen coa arquitectura, aprendendo, investigando e xerando contidos sobre o seu ámbito máis próximo.
Unha rede onde escolares de distintos lugares compartan os seus traballos e reflexións sobre a arquitectura e a cidade. Unha ferramenta para que os profesores compartan experiencias e metodoloxías sobre o ensino da arquitectura nas aulas. Un proxecto de pedagoxía urbana aberto á participación cidadá.
Arkitente diríxese especialmente ao alumnado e ao profesorado do 3º ciclo de Educación Primaria e 1º ciclo de Educación Secundaria, aínda que a súa flexibilidade nas formulacións de investigación e publicación poden ser adaptables a outros ciclos educativos.
As actividades propostas neste programa pódense realizar nas materias de ciencias da Natureza, Ciencias Sociais, Xeografía e historia, en tecnoloxía e en educación plástica. (Implementación do programa)
Arkitente é unha ferramenta flexible con capacidade de implementarse en calquera proceso de (re)conocimiento da cidade:
Como guía arquitectónica de código aberto.
Como ferramenta para traballar dinámicas colaboradoras de exploración e dateo da arquitectura dos barrios.
Como instrumento para traballar o coñecemento do medio nas aulas.
Como ferramenta para os procesos de participación cidadá nos plans xerais de ordenación urbana….
Por Arkitente
¿Que vos levou a abrirvos camiño neste campo?
A universidade conectounos coa arquitectura dende unha aprendizaxe especializada, dirixido cara a unha disciplina técnica, onde en moi contadas ocasións nos relacionabamos con outras áreas de coñecemento. Dende entón interesounos investigar sobre as relacións e vinculacións entre a arquitectura e outras disciplinas e aspectos sociais. Custábanos entender como un campo tan relacionado coa vida e a sociedade estivese tan pouco conectada coas persoas.
Os propios colexios e asociacións de arquitectos recoñecen actualmente que a arquitectura e o urbanismo se encontran afastados da sociedade e que en moitos casos construímos e planificamos arquitectura e territorio de costas ao cidadán. De modo que poucas persoas acaban comprendendo as características arquitectónicas e urbanísticas da cidades nas que viven. Ignoramos a forma na que a arquitectura condiciona e conforma a nosa forma de vida, as relacións sociais e a construción de identidades colectivas. Descoñecemos tamén as enormes posibilidades do uso e desfrute dos espazos públicos e da súa arquitectura e non chegamos a facer uso pleno do seu dereito a utilizar a cidade.
É difícil habitar e gozar plenamente unha cidade que non se comprende. Mostrámonos indiferentes con case todo o público, mentres baixo esa ignorancia imos cedendo terreo, consciente ou inconscientemente, ao noso dereito a gozar da cidade.
Arkitente nace como unha ferramenta para achegar a arquitectura e o deseño das cidades aos nenos. Como un paso máis na busca de fórmulas que permitan implementar o estudo e coñecemento do medio no sistema escolar. Un proxecto educativo que pon en contacto a arquitectura coas escolas, para que mediante o uso das tecnoloxías dixitais de comunicación, os nenos e nenas exploren o espazo urbano e xeren os seus propios contidos en diversos formatos e soportes (texto, foto, vídeo, mapas…) de modo que poidan ser compartidos e completados a través dunha web social que se poida integrar dentro do plan estratéxico de dixitalización escolar.
Como en Internet e as súas plataformas sociais, as cidades adáptanse ao novo significado de participación, para propiciar espazos de construción de contidos de xeito colaborador. Todo isto dálle á web un valor adicional: o usuario non está só para buscar e recibir información senón para emitila, construíla e (re)pensarla.
Con esta nova forma de comunicación e de xeración de coñecemento que nos ofrecen as ferramentas de comunicación dixital e as redes sociais, fomos dando nova forma ao modo no que poderiamos prototipar e poñer en marcha unha ferramenta que permitise achegar dun modo máis atractivo, creativo, flexible e pedagóxico a arquitectura tanto a nenos/nenas e como ao profesorado.
¿Por que enfocado a nenos?
Para alcanzar unha maior comprensión da arquitectura e a cidade e chegar a conformar unha conciencia colectiva que valore o carácter esencialmente público da cidade e os seus equipamentos, propoñemos empezar dende a infancia, cando se establecen os primeiros esquemas de coñecemento e se asentan os primeiros recordos. Nesta busca dunha renovada conciencia colectiva, parécenos importante comezar pola etapa na que se configuran a personalidade e o sentido de moitas cousas.
Unha boa forma de que os máis pequenos empecen a relacionarse coa arquitectura pode ser a través das súas realidades próximas, dende o que ven, o que tocan e o que perciben de forma directa. Trátase de ir espertando a súa curiosidade polos espazos construídos que habitan e favorecer o desenvolvemento dunha actitude activa no coidado e a transformación do seu ámbito.
É significativo, que os nenos, cando pensan no deseño de espazos públicos, ademais de en usos e equipamentos para os seus xogos, pensan nas necesidades das persoas coas que comparten as súas vidas: os seus amigos, irmáns máis pequenos, pais, abuelos…de forma que neses espazos acaba favorecendo usos diversos, nos que entre uns e outros, rematan incluíndo a gran parte da sociedade.
Por outro lado, a arquitectura e o urbanismo convértense nunha importante vía para a construción de coñecementos de moi diversa índole e nun medio para o tratamento interdisciplinar e transversal do currículo escolar. Ademais permite traballar a educación en valores e a educación en cidadanía.
¿Tiñades algunha experiencia previa?
A nosa experiencia con nenos comeza no 2010 coa realización dunha serie de obradoiro de arquitectura nos que empezamos a traballar sobre construcións efémeras e construción vernácula e sostible (aquela que se constrúe con materiais próximos e dispoñibles). Continuamos traballando con eles a idea da intencionalidade do deseño das cidades e a súa repercusión no medioambiente e na vida das persoas. Con esta idea traballamos dous formatos, un máis plástico e outro onde implementar o uso dos videoxogo para reflexionar sobre o deseño das cidades.
En 2011, as IV Xornadas de Transformacións Urbanas de Bilbao A Vella, cuxo obxectivo foi achegar o urbanismo aos cidadáns tratando de favorecer reflexións participativas sobre a cidade, serviunos de contexto perfecto para traballar sobre o micro-territorio, sobre o barrio. Contactamos coa escola de Bilbao A Vella e realizamos un taller que consistiu en aprender a identificar os elementos espaciais máis definitorios do barrio a través da lectura de mapas, a geolocalización e unha exploración física do territorio, no que se mesturaban a deriva coa busca de pistas en códigos QR, conformando un xogo entre o físico e o dixital. No itinerario tamén identificamos algúns espazos sobre os que imaxinar novas posibilidades de uso que despois se materializaron en maquetas construídas polos nenos. Enlace o video
Posteriormente traballamos en proxectos participativos como Getxoberpiztu! no que buscar solucións conxuntas para deseñar e equipar un soar público en desuso no municipio de Getxo. O grupo motor contactou connosco para deseñar e realizar o proceso de traballo cos nenos da escola próxima ao soar. Utilizando como «escusa» o deseño colaborador do terreo, traballamos as relacións afectivas e interxeracionais como aspectos determinantes na súa vinculación co espazo público.
A arquitectura e os espazos urbanos determinan en moitas ocasións a forma de relacionarnos cos demais, axúdannos a mellorar a convivencia veciñal ou pola contra poden xerar espazos de exclusión social. Outro dos obradoiros, AuzoKIDeak, foi un exercicio de recoñecemento daqueles espazos públicos e privados que os nenos de Bilbao a Vella utilizan para relacionarse cos seus amigos e veciños. Nesta ocasión utilizamos o espazo público como parte fundamental da metodoloxía pedagóxica.
¿Encontrástesvos con moitas dificultades na súa posta en marcha?
Hai moi poucos meses que activamos a ferramenta web de Arkitente, aínda que hai un par de anos que comezamos a xerar e desenvolver o proxecto. Actualmente estamos en beta e tratando de dala a coñecer. Un dos retos que nos formulamos para esta fase, é encontrar docentes que teñan interese, tempo e un mínimo de coñecemento informático para que se animen a utilizar a web de forma autónoma e poidan testar e achegar coñecemento e retorno. Ata agora o noso traballo consistía en impartir os talleres xunto cos profesores. Gustaríanos xerar autonomía para que sexan os propios docentes os que utilicen a web nas súas aulas. Para iso deseñamos un taller dirixido a todos aqueles profesores que teñan interese en coñecer o manexo e a utilidade da web.
Outro dos grandes retos que nos formulamos para este ano é buscar maior implicación e apoio institucional para que aposten por este tipo de proxectos pedagóxicos.
¿Tivestes que realizar algunha formación complementaria para iniciar o proxecto?
En Arkitente traballamos profesionais da arquitectura e da pedagoxía, un programador informático e un deseñador. Un equipo multidisciplinar que permite cubrir as características e necesidades dun proxecto complexo.
Por Arkitente
¿Estades contentos cos obxectivos alcanzados?
Ata a data recibimos moi boa acollida por parte dos centros escolares cos que traballamos e nese aspecto estamos moi motivados. Durante o ultimo taller que realizamos na escola pública García Ribero de Atxuri, en Bilbao, os profesores mostraron interese en implementar esta metodoloxía de forma continua nas súas clases e polo tanto estamos contentos por empezar a ver cumprido a pequena escala un dos obxectivos que nos formularamos a curto prazo. Entendemos este proxecto como un proxecto de longo recorrido que necesita de tempo para saber cual é o seu verdadeiro interese e se a comunidade educativa está disposta a apoiar o seu desenvolvemento e un despregamento maior. Seguimos en construción.
¿Animarías outros arquitectos a seguir os vosos pasos? ¿Que pasos considerades que deberían dar? ¿Que outros consellos lles darías?
Animariamos arquitectos e arquitectas a que conecten coas necesidades dos cidadáns, a que se mesturen con outras disciplinas para tratar de buscar de forma conxunta solucións ás complexas demandas sociais da actualidade, a que poñan o seu coñecemento e as súas habilidades a traballar para tratar de mellorar o noso maltreito mundo. Para buscar eses espazos, é necesario experimentar con outras formas de facer. Para iso ten que darse un cambio cultural importante. E nese proceso de cambio, tanto o ensino obrigatorio coma o ensino universitario, e por suposto a da arquitectura, deben cambiar de paradigma. Entendemos que é un proceso que levará tempo aínda que xa están a suceder cousas moi interesantes.
¿Que outros proxectos tedes en mente relacionados coa arquitectura?
Continuamos co deseño da programación da próxima edición do BAT_2014, un proxecto cultural que pretende explorar as posibilidades de aprendizaxes múltiples que ofrece a cidade para a formación dunha cidadanía participe na transformación do seu ámbito. BAT_2014 seguirá colaborando no comisariado e produción de contidos para as sesións sobre Innovación urbana e xestión do territorio Think Cities que dirixe Domenico di Siena.
En breve e dentro de BAT imos activar a segunda edición doPLAY DAY unha convocatoria de ideas e posterior intervención urbana para converter a rúa nun espazo para o xogo de forma temporal.
Por Arkitente
María Arana e Gorka Rodríguez · Programa de pedagoxía urbana para nenos | Arkitente
Marzo 2014
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a María e Gorka ou seu tempo e predisposición con este espazo.
El proyecto se pensó en Galicia, los propietarios vieron una maqueta y los primeros croquis en el aeropuerto de Jerez.
Con un palo sobre la arena de la playa de la Barrosa dibujaron la planta a tamaño real y dieron la conformidad a la propuesta.
De regreso a Galicia se ajustaron medidas y sistemas constructivos, replanteamos la obra en la parcela e iniciamos la construcción. Me viene al recuerdo una canción: “Volando voy”.
La casa-taller recoge dos aspectos dominantes de Cabo Prior: Lo inhóspito de un territorio tan majestuoso como abrupto, y la expansividad de las vistas hacia la playa y la ermita de Sta. Comba, con el Atlántico al fondo batiendo en el Cabalo Grande y Chico.
A simple vista no hay nada que llame la atención, es una caja de 12.20×8.80×5.80m. casi extraña al lugar, que se cierra al camino y a los vientos fríos del norte, y se abre al Atlántico mediante dos grandes huecos situados en planta baja y primera.
Se plantea como un único recinto habitable; vivienda y taller, con un presupuesto reducido. La vivienda responde a un programa mínimo; zona de estar-comedor, cocina y baño en planta baja, y un dormitorio-terraza en la planta alta. Un espacio a doble altura con iluminación norte conforma el taller de escultura.
Constructivamente el proyecto resuelve su estructura horizontal con losas macizas de hormigón, que se apoyan en muros de carga de termoarcilla. El cerramiento se realiza con un aislamiento térmico de poliestireno extrusionado colocado por el exterior de los muros de fachada, sobre este se aplicó un mortero de resinas epoxi armado con una malla.
Como si de la cubierta de un barco se tratase, la terraza se ha ejecutado con un enjaretado de madera, permitiendo que la lluvia se filtre entre las tablas hasta llegar a la lámina impermeable. Dos gárgolas de hormigón expulsan el agua hacia el exterior del edificio.
En el interior, la textura, el color y el peso de los materiales reciben una esmerada atención: las paredes han sido enfoscadas y pintadas de color blanco, suelo de hormigón con un acabado de resina en planta baja y tarima de madera de castaño en planta primera, los techos mantienen la textura del hormigón visto de la estructura.
El escaso mobiliario, (puertas, estanterías y armarios), se construyó con madera aserrada de castaño. Las carpinterías exteriores han sido proyectadas en aluminio color natural con rotura de puente térmico y madera de cedro. Una gran contra corredera de madera, cierra el acceso a la vivienda y proporciona la privacidad necesaria con relación al camino.
Obra: Casa Taller en Cabo Prior
Localización: Cabo Prior, Cobas, A Coruña, Galicia, España
Autor: Jorge Salgado Cortizas
Colaboradores: Juan Carracedo García, contratista. Francisco Esmoris Souto, jefe de obra. Eduardo Castro García, Jesús Gerpe Lamas y Emilio Noya Bello, albañiles. Alberto Lamas García, carpintero. Luis Collazo Costa, electricista. Manuel Fraga Seoane, fontanero. A todos ellos, y en especial a Ines, que nació al poco de ser terminada su casa, dedico cuanto pueda haber de personal en este proyecto.
Año: 2005-08
Fotografía: Jorge Salgado Cortizas
The project was thought about Galicia, the owners saw a model and the first sketches in the Jerez´s airport.
With a stick on the sand of the Barrosa beach drew the plant to royal size and gave the conformity to the offer.
On returning to Galicia there adjusted measures and constructive systems, we restate the work in the plot and initiate the construction. Me a song comes to the recollection: “Flying I go”.
The house-workshop Prior gathers two dominant aspects of End: The inhospitable of a territory so majestic as abrupt, and the expansividad of the sights towards the beach and Sta’s hermitage. It curves, with the Atlantic Ocean to the bottom beating in the Cabalo Grande y Chico.
To simple sight there is nothing that calls the attention, is a box of 12.20×8.80×5.80m. Almost strange for the place, which is closed to the way and to the cold winds of the north, and it opens the Atlantic Ocean by means of two big hollows placed in the ground and first floor.
It appears as the only inhabitable enclosure; housing and workshop, with a limited budget. The housing answers to a minimal program; zone of dining room, kitchen and bath are in ground floor, and a bedroom – terrace in the high plant. A space to double height with north lighting agrees the workshop of sculpture.
Constructivly the project solves his horizontal structure with massive slabs of concrete, which rest on walls of load of termoarcilla. The closing is realized by a thermal isolation of polystyrene extrusionado placed on the outside of the walls of front, on this one a mortar of resins was applied epoxi armed by a mesh.
As if about the cover of a ship it was treating itself, the terrace has executed with an enjaretado of wood, allowing that the rain should filter between the tables up to coming to the impermeable sheet. Two gargoyles of concrete expel the water towards the exterior of the building.
In the interior, the texture, the color and the weight of the materials they receive a careful attention: the walls have been filled with mortar and painted white color, soil of concrete with end resin in ground floor and dais of wood of chestnut-tree in the first plant, the ceilings support the texture of the concrete I dress of the structure.
The scanty furniture, (doors, racks and cupboards), was constructed by serrated wood of chestnut-tree. The exterior carpentries have been projected in aluminium natural color by break of thermal bridge and wood of cedar. The great one against sliding panel of wood, closes the access to the housing and provides the necessary privacy with relation to the way.
Work: Housing Workshop in Cabo Prior
Location: Cabo Prior, Cobas, A Coruña, Galicia, Spain
Author: Jorge Salgado Cortizas
Collaborators: Juan Carracedo García, contractor. Francisco Esmoris Souto, chief of work. Eduardo Castro García, Jesus Gerpe Lamas and Emilio Noya Bello, bricklayers. Alberto Lamas García, carpenter. Luis Collazo Costa, electrician. Manuel Fraga Seoane, plumber. To all of them, and especially to It Unis, that it was born to little of his house being finished, I dedicate all that could be of personnel in this project.
Year: 2005-08
Photography: Jorge Salgado Cortizas
O proxecto pensouse en Galicia, os propietarios viron unha maqueta e os primeiros esbozos no aeroporto de Xerez.
Cun pau sobre a area da praia da Barrosa debuxaron a planta a tamaño real e deron a conformidade á proposta.
De regreso a Galicia axustáronse medidas e sistemas construtivos, reformulamos a obra na parcela e iniciamos a construción. Vénme ao recordo unha canción: «Voando vou».
A casa-obradoiro recolle dous aspectos dominantes de Cabo Prior: O inhóspito dun territorio tan maxestoso como abrupto, e a expansividade das vistas cara á praia e a ermida de Sta. Camba, co Atlántico ao fondo batendo no Cabalo Grande e Rapaz.
A simple vista non hai nada que chame a atención, é unha caixa de 12.20 x 8.80 x 5.80 m. case estraña ao lugar, que se pecha ao camiño e aos ventos fríos do norte, e ábrese ao Atlántico mediante dous grandes ocos situados en planta baixa e primeira.
Formúlase como un único recinto habitable; vivenda e taller, cun presuposto reducido. A vivenda responde a un programa mínimo; zona de estar-comedor, cociña e baño en planta baixa, e un dormitorio-terraza na planta alta. Un espazo a dobre altura con iluminación norte conforma o taller de escultura.
Construtivamente o proxecto resolve a súa estrutura horizontal con lousas macizas de formigón, que se apoian en muros de carga de termoarcilla. O cerramento realízase cun illamento térmico de poliestireno extrusionado colocado polo exterior dos muros de fachada, sobre este aplicouse un morteiro de resinas epoxi armado cunha malla.
Coma se da cuberta dun barco se tratase, a terraza executouse cun enjaretado de madeira, permitindo que a chuvia se filtre entre as táboas ata chegar á lámina impermeable. Dúas gárgolas de formigón expulsan a auga cara ao exterior do edificio.
No interior, a textura, a cor e o peso dos materiais reciben unha esmerada atención: as paredes foron enfoscadas e pintadas de cor branca, chan de formigón cun rematado de resina en planta baixa e tarima de madeira de castaño en planta primeira, os teitos manteñen a textura do formigón visto da estrutura.
O escaso mobiliario, (portas, estantes e armarios), construíuse con madeira serrada de castaño. As carpintarías exteriores foron proxectadas en aluminio cor natural con rotura de ponte térmica e madeira de cedro. Unha grande contra corredía de madeira, pecha o acceso á vivenda e proporciona a privacidade necesaria con relación ao camiño.
Obra: Casa Obradoiro en Cabo Prior
Localización: Cabo Prior, Adulacións, A Coruña, Galicia, España
Autor: Jorge Salgado Cortizas
Colaboradores: Juan Carracedo García, contratista. Francisco Esmoris Souto, xefe de obra. Eduardo Castro García, Jesús Gerpe Lamas e Emilio Noya Bello, albaneis. Alberto Lamas García, carpinteiro. Luis Collazo Costa, electricista. Manuel Fraga Seoane, fontaneiro. A todos eles, ao en especial a Ines, que naceu ao pouco de ser rematada a súa casa, dedico canto poida haber de persoal neste proxecto.
Dieciséis artistas exponen su visión en torno a la memoria y la ruina en el Liceo de Noia (Galicia, España). La exposición “Memoria intermitente. Conversas dende a ruina”, organizada por un grupo multidisciplinar de 16 artistas formados en distintas disciplinas como las bellas artes, la arquitectura o el cine, permanecerá abierta en el Liceo de Noia desde el 7 al 31 de Marzo.
Se trata de un proyecto que propone a través de distintas expresiones artísticas como la pintura, la fotografía, la escultura, la instalación o la videocreación, la posibilidad de tejer un discurso a partir de las diferentes visiones desde las que se enfocan la memoria y la ruina como conceptos en los que convergen inquietudes estéticas comunes.
La expresión del tiempo como materia, el registro de la precaria permanencia de los lugares, la huella de los oficios perdidos, la mutación de la identidad o la condición efímera de nuestra existencia, guían el camino que los artistas Ana Germade, Begoña Paz, Cillas Rodríguez, Diego Germade, Elia Núñez, Cipriano Chas, Itziar Ezquieta, Jose Navas, María Covadonga Barreiro, Martín Rivas, Óscar Cabana, Rosa Neutro, Roi Alonso, Silvia García, Susana Bermejo y Xisela Franco, nos animan a transitar.
Dezaseis artistas expoñen a súa visión en torno á memoria e a ruína no Liceo de Noia (Galicia, España). A exposición «Memoria intermitente. Conversas dende a ruína», organizada por un grupo multidisciplinar de 16 artistas formados en distintas disciplinas como as belas artes, a arquitectura ou o cine, permanecerá aberta no Liceo de Noia dende o 7 ao 31 de Marzo.
Trátase dun proxecto que propón a través de distintas expresións artísticas como a pintura, a fotografía, a escultura, a instalación ou a videocreación, a posibilidade de tecer un discurso a partir das diferentes visións dende as que se enfocan a memoria e a ruína como conceptos nos que converxen inquietudes estéticas comúns.
A expresión do tempo como materia, o rexistro da precaria permanencia dos lugares, a pegada dos oficios perdidos, a mutación da identidade ou a condición efémera da nosa existencia, guían o camiño que os artistas Ana Germade, Begoña Paz, Cillas Rodríguez, Diego Germade, Elia Núñez, Cipriano Chas, Itziar Ezquieta, Jose Navas, María Covadonga Barreiro, Martín Rivas, Óscar Cabana, Rosa Neutro, Roi Alonso, Silvia García, Susana Bermejo e Xisela Franco, anímannos a transitar.
Sixteen artists expose his vision concerning the memory and the ruin in Noia’s Lyceum (Galicia, Spain). The exhibition “Intermittent memory. Conversations from the ruin”, organized by a multidisciplinary group of 16 artists formed in different disciplines as the fine arts, the architecture or the cinema, it will remain opened in Noia’s Lyceum from 7 on March 31.
It is a question of a project that he proposes across different artistic expressions as the painting, the photography, the sculpture, the installation or the videocreación, the possibility of weaving a speech from the different visions from which the memory and the ruin are focused as concepts on which there converge aesthetic common worries.
The expression of the time as matter, the record of the precarious local permanency, the fingerprint of the lost trades, the mutation of the identity or the ephemeral condition of our existence, they guide the way that the artists Ana Germade, Begoña Paz, Cillas Rodríguez, Diego Germade, Elia Núñez, Cipriano Chas, Itziar Ezquieta, Jose Navas, María Covadonga Barreiro, Martín Rivas, Óscar Cabana, Rosa Neutro, Roi Alonso, Silvia García, Susana Bermejo and Xisela Franco, encourages us to travel.
Conferencia del artista Rubén Ramos Balsa dentro de las jornadas de Arquitectura y Territorio rural celebradas en Callobre (A Estrada) el viernes 26 de Julio de 2013, organizadas por rvr arquitectos.
«Del grafito al grafeno: la estética de la invisibilidad, los metamateriales y la arquitectura macros».
Rubén Ramos Balsa (Santiago de Compostela, 1978)
Rubén Ramos Balsa es licenciado en Bellas Artes por la Facultad de Pontevedra en la Especialidad de Escultura en el año 2001. Realiza estudios de doctorado entre los años 2001 y 2003 en la Universidad de Vigo y en la Universidad Politécnica de Valencia. Como formación complementaria asiste a cursos impartidos por el cineasta José Luís Guerín y por artistas como Marina Abramovic, Joan Fontcuberta, Esther Ferrer, entre otros.
Su trabajo desde un primer momento es reconocido y respaldado por diferentes instituciones públicas y así disfruta de la Beca Valdearte (O Barco de Valdeorras); de la Beca Sócrates-Erasmus en la Kuopio Academy of Desing and Crafts de Finlandia; Beca para estudios de Tercer Ciclo de la Xunta de Galicia; Beca para Proyectos del INJUVE (Comunidad de Madrid), o la Beca de Postgrado de la Fundación Barrié de la Maza, entre otras.
Obtuvo el III Premio Auditorio de Galicia de Artes Plásticas de Santiago de Compostela, 1º Premio en el Concurso de Fotografía Purificación García de Madrid, 2º premio en el II Certamen Internacional de Artes Plásticas Diputación de Ourense, etc.. Expone individualmente en LOOP 04 (Barcelona); en la Galería Fúcares-Almagro; en la Galería Mario Sequeira de Braga; en el Centro Torrente Ballester de Ferrol; en el Artificial-Image show room de Berlín, y en la Kuopio Academy of Desing and Crafts de Kuopio (Finlandia). De las exposiciones colectivas más recientes hay que destacar su participación, junto al cineasta José Luis Guerín y el fotógrafo Manuel Vilariño, en el Pabellón español de la Bienal de Venecia del año 2007.
[:gl]
Conferencia do artista Rubén Ramos Balsa dentro das xornadas de Arquitectura e Territorio rural celebradas en Callobre (A Estrada) o venres 26 de Xullo de 2013, organizadas por rvr arquitectos.
«Do grafito ao grafeno: a estética da invisibilidade, os metamateriais e a arquitectura macros.»
[:en]
Conference of the artist Rubén Ramos Balsa inside the days of Architecture and rural Territory celebrated in Callobre (To Highway) on Friday, the 26th of July, 2013, organized for rvr architects.
«Of the graphite to the grafeno: the aesthetics of the invisibility, the metamateriales and the architecture macros.»
El fotógrafo Frédéric Chaubin revela 90 edificios situados en catorce ex repúblicas soviéticas que expresan lo que podría ser considerada la cuarta edad de la arquitectura soviética. Las construcciones descubren un inesperado renacimiento de la imaginación, un florecimiento desconocido que tuvo lugar desde 1970 hasta 1990. Al contrario que en los años 1920 y 1930, aquí no emergieron una «escuela» ni una tendencia principal. Estos edificios representan un impulso caótico provocado por un sistema en decadencia. Su diversidad anuncia el final de la Unión Soviética.
Aprovechando el colapso de la estructura monolítica, los agujeros de la red en expansión, los arquitectos fueron mucho más allá de la modernidad, regresando a las raíces o innovando con libertad. Algunos audaces completaron proyectos que hubieran soñado los constructivistas (Sanatorio Druzhba, Yalta); otros expresaron su imaginación de una manera expresionista (Palacio nupcial, Tiflis). Un campamento de verano, inspirado por bocetos de un prototipo de base lunar, reclama su influencia suprematista (Campo de rehabilitación juvenil Promethee, Bogatyr). Después llega el despliegue de la arquitectura parlante en los últimos años de la URSS: un crematorio adornado con llamas de concreto (Crematorio, Kiev), un instituto tecnológico con un platillo volador estrellado en su techo (Instituto de investigación científica, Kiev), un centro político que te mira como un Gran Hermano (Casa de los Sóviets, Kaliningrado). Este mosaico de estilos testimonia todos los sueños ideológicos del período, desde la obsesión con el cosmos hasta el renacimiento de la identidad y también resume la geografía de la URSS al mostrar cómo las influencias locales dieron sus giros exóticos antes de llevar el país a su final.
Cosmic Communist Constructions Photographed de Frédéric Chaubin ha sido elegido el mejor libro del año 2010 sobre arquitectura en el Festival Internacional del Libro de Arte y del Cine de Perpiñán, Francia (Festival International du Livre d’Art & du Film Perpignan).
Sobre el fotógrafo:
Frédéric Chaubinnació en Phnom Penh en 1959. Durante los últimos quince años ha sido redactor en jefe de la revista francesa de estilo de vida Citizen K. Desde 2000 ha expuesto con regularidad sus trabajos fotográficos, que combinan arquitectura y viajes. La investigación de la colección sobre la URSS fue llevada a cabo de 2003 a 2010 con un proceso intuitivo.
Tapa dura: 312 páginas Editor: Taschen (1 de mayo de 2012) Colección: Fotografia Idioma: Italiano, Español, Portugués
El fotógrafo Frédéric Chaubin revela 90 edificios situados en catorce ex repúblicas soviéticas que expresan lo que podría ser considerada la cuarta edad de la arquitectura soviética. Las construcciones descubren un inesperado renacimiento de la imaginación, un florecimiento desconocido que tuvo lugar desde 1970 hasta 1990. Al contrario que en los años 1920 y 1930, aquí no emergieron una «escuela» ni una tendencia principal. Estos edificios representan un impulso caótico provocado por un sistema en decadencia. Su diversidad anuncia el final de la Unión Soviética.
Aproveitando o colapso da estrutura monolítica os buratos da rede en expansión, os arquitectos foron moito máis alá da modernidade, regresando ás raíces ou innovando con liberdade. Algúns audaces completaron proxectos que tivesen soñado os constructivistas (Sanatorio Druzhba, Yalta); outros expresaron a súa imaxinación dun xeito expresionista (Pazo nupcial, Tiflis). Un campamento de verán, inspirado por bosquexos dun prototipo de base lunar, reclama a súa influencia suprematista (Campo de rehabilitación xuvenil Promethee, Bogatyr). Despois chega o despregamento da arquitectura falante nos últimos anos da UNIÓN DE REPÚBLICAS SOCIALISTAS SOVIÉTICAS: un crematorio adornado con chamas de concreto (Crematorio, Kiev), un instituto tecnolóxico cun prato voador estrelado no seu teito (Instituto de investigación científica, Kiev), un centro político que che mira como un Grande Irmán (Casa dos Sóviets, Kaliningrado). Este mosaico de estilos testemuña todos os sonos ideolóxicos do período, dende a obsesión co cosmos ata o renacemento da identidade e tamén resume a xeografía da UNIÓN DE REPÚBLICAS SOCIALISTAS SOVIÉTICAS ao mostrar como as influencias locais deron os seus xiros exóticos antes de levar o país ao seu final.
Cosmic Communist Constructions Photographed de Frédéric Chaubin foi elixido o mellor libro do ano 2010 sobre arquitectura no Festival Internacional do Libro de Arte e do Cine de Perpiñán, Francia (Festival International du Livre d’Art & du Filme Perpignan).
Sobre o fotógrafo:
Frédéric Chaubin naceu en Phnom Penh en 1959. Durante os últimos quince anos foi redactor en xefe da revista francesa de estilo de vida Citizen K. Dende 2000 expuxo con regularidade os seus traballos fotográficos, que combinan arquitectura e viaxes. A investigación da colección sobre a UNIÓN DE REPÚBLICAS SOCIALISTAS SOVIÉTICAS foi levada a cabo de 2003 a 2010 cun proceso intuitivo.
Tapa dura: 312 págxinas
Editor: Taschen
Colección: Fotografia
Idioma: Italiano, Castelán, Portugués
Photographer Frédéric Chaubin reveals 90 buildings sited in fourteen former Soviet Republics which express what he considers to be the fourth age of Soviet architecture. His poetic pictures reveal an unexpected rebirth of imagination, an unknown burgeoning that took place from 1970 until 1990. Contrary to the 1920s and 1950s, no “school” or main trend emerges here. These buildings represent a chaotic impulse brought about by a decaying system. Their diversity announced the end of the Soviet Union.
Taking advantage of the collapsing monolithic structure, the holes in the widening net, architects went far beyond modernism, going back to the roots or freely innovating. Some of the daring ones completed projects that the Constructivists would have dreamt of (Druzhba Sanatorium, Yalta), others expressed their imagination in an expressionist way (Palace of Weddings, Tbilisi). A summer camp, inspired by sketches of a prototype lunar base, lays claim to Suprematist influence (Prometheus youth camp, Bogatyr). Then comes the «speaking architecture» widespread in the last years of the USSR: a crematorium adorned with concrete flames (Crematorium, Kiev), a technological institute with a flying saucer crashed on the roof (Institute of Scientific Research, Kiev), a political center watching you like Big Brother (House of Soviets, Kaliningrad). This puzzle of styles testifies to all the ideological dreams of the period, from the obsession with the cosmos to the rebirth of identity. It also outlines the geography of the USSR, showing how local influences made their exotic twists before the country was brought to its end.
Frédéric Chaubin’s Cosmic Communist Constructions Photographed was elected best book on architecture of the year 2010 by the International Artbook and Film Festival in Perpignan/France (Festival International du Livre d’Art & du Film Perpignan).
The photographer:
Frédéric Chaubin has been, for the last fifteen years, editor-in-chief of the French lifestyle magazine Citizen K. Since 2000 he has regularly featured works combining text and photography. The CCCP collection research was carried out from 2003 to 2010, through an intuitive and creative travel process. This project has been shown throughout the world, from Japan to the United States.
El próximo día 12 de Marzo a las 19:45 Horas se inaugura la Exposición DOS CASAS de Carlos Quintáns en la Librería Formatos da Coruña. Con este acto comienza la nueva edición del programa cultural intemcion.
Exposición DOS CASAS de Carlos Quintáns
Fecha: 12.03 – 15.04. 2014
Lugar: Fernández Latorre 5. A Coruña. Galicia. España
Hora: A partir das 19:45h
[:gl]
O próximo día 12 de Marzo ás 19:45 Horas inaugúrase a Exposición DÚAS CASAS de Carlos Quintáns na Librería Formatos da Coruña. Con este acto comezamos a nova xeira do programa cultural intemcion.
Data: 12.03 – 15.04. 2014
Lugar: Fernández Latorre 5. A Coruña. Galicia. España
Hora: A partir de las 19:45h
[:en]
Next March 12 at 19:45 the Exhibition inaugurates Carlos Quintáns’s TWO HOUSES in the Bookshop Formatos in A Coruña. With this act begins the new edition of the intemcion cultural program.
Fecha: 12.03 – 15.04. 2014
Location: Fernández Latorre 5. A Coruña. Galicia. Spain
[:es]Museo de Arte se sitúa en la ciudad de Ordos, 2011 | MAD Architects
Los arquitectos sentimos atracción por la arquitectura sin, o lo que es lo mismo, por la arquitectura que se ha desprendido de una de sus partes. Al igual que en otro tipo de productos esa suerte de proyecto sin, se convierte en un procedimiento light, pero que mantiene todo el sabor. Muchos son los textos o las exposiciones que recogen por ejemplo edificaciones espontáneas, generadas por pura necesidad y sin ninguna pretensión estilística, que suelen recogerse bajo un título unificador de arquitectura sin arquitectos.
Algo parecido sucede con las construcciones derivadas del mundo industrial o de las infraestructuras, cuya inmediatez para resolver el problema de la forma más sencilla, económica y ecológicamente posible, genera fascinación en la arquitectura. Sin lugar a dudas se debe a la envidia lógica atisbada al comprobar que esos planteamientos que se han visto desprovistos del corsé de la disciplina arquitectónica ofrecen por contra una solución inteligente, contundente y en algunos casos emocionante.
En el año 2004 Federico Soriano escribía un ensayo que recogía un peculiar visión sobre el trabajo de la arquitectura. Titulado Sin Tesis, el ensayo recoge seis negaciones, seis actitudes capaces de desprenderse de diferentes capas de la disciplina arquitectónica. Los diferentes capítulos recorren arquitecturas sin escala, sin peso, sin detalle, sin gesto, sin planta o sin forma.
Uno de los edificios que se ha convertido en paradigma de los edificios sin forma es el recientemente inaugurado Museo de Arte Contemporáneo de Ordos.
Museo de Arte se sitúa en la ciudad de Ordos, 2011 | MAD Architects
Diseñado por la oficina china MAD Architects el Museo de Arte se sitúa en la ciudad de Ordos, una nueva ciudad proyectada en las llanuras de Mongolia y cuyo plan maestro fue diseñado por el artista Ai Wei Wei, y busca ser un punto de encuentro para una comunidad que trabaja por el mantenimiento de sus tradiciones locales dentro de un nuevo contexto urbano.
Impulsado por la economía en auge de China, el Gobierno Municipal de Ordos estaba decidido a crear una nueva ciudad, a decenas de kilómetros de la ciudad actual, en un sitio que hasta hace poco no era más que el desierto de Gobi. El plan maestro de Ai Wei se basó en la imagen simbólica de un sol que se levanta en la pradera, una metáfora del resurgir de la región. La traducción formal de esta idea se resume en un plan radial que parte de una plaza central en la que se sitúa el nuevo museo, como pieza arquitectónica maestra y ejemplo de ese pretendido resurgir.
Museo de Arte se sitúa en la ciudad de Ordos, 2011 | MAD Architects
El proyecto fue encargado a MAD Architects cuando la ciudad aún era una ensoñación. En medio de la controversia alrededor de la ciudad planeada, se volvió evidente que el museo de Ordos debía navegar ante las contradicciones que emergen cuando la cultura local se encuentra con las visiones de una ciudad futura aún sin concretar.
El Presidente Mao dijo una vez, cuenta la memoria del proyecto, que únicamente de una hoja limpia de papel en blanco puede extraerse una imagen más nueva y más hermosa. Es precisamente ahí donde surgen los problemas para la definición formal del nuevo museo. En una tabula rasa, donde el futuro depara una gran incertidumbre, es muy peligroso diseñar un edificio para el centro de la ciudad, allí donde la trama urbana todavía no existe, donde las referencias y el espacio urbano no existen y a duras penas se sabe como donde está el «delante» y el «detrás».
El diseño del museo fue concebido como una reacción a este no plan de la ciudad. Toma la forma de un elemento compacto de la naturaleza, irregular e informe, en contraste con la estricta geometría del plan director. La estructura está envuelta por piezas de metal pulido para que los reflejos y los brillos del caparazón del museo ayuden a disolver su forma en el entorno previsto. Esta concha genera un gran espacio interior formando un nuevo espacio público para la futura ciudad bajo una cubierta protectora, donde protegerse del clima del desierto del Gobi donde se ubica la ciudad.
Inspirada en el proyecto de ciencia ficción de Buckminster Fuller para cubrir la isla de Manhattan, MAD concibió una concha futurista para proteger el legado cultural e histórico de la región y protegerse de la indeterminación de la nueva ciudad. Encapsulado por una fachada sinuosa, el museo se encuentra localizado sobre una colina con muy poca altura pero la suficiente para destacar en la inmensa llanura que lo rodea. Un hito al fin y al cabo en el desierto y ahora uno de los lugares favoritos de reunión para los niños y las familias de Ordos.
El atrio, con un diseño irregular, es el espacio principal del museo. Un gran ventanal circular sirve para que la luz natural entre al interior del museo, logrando que no sea necesario utilizar iluminación artificial durante el día. El interior está dividido en varias salas de exposiciones, que se definen por las continuas paredes curvilíneas, todas se abren al gran hall convertido en espacio público que atraviesa el edificio.
El ambiente luminoso, tranquilo y fluido de este nuevo espacio ofrece de nuevo a los visitantes un espacio que habla al igual que la imagen exterior del edificio de la ausencia de forma, ausencia de reglas geométricas claras y ausencia de jerarquías. Pero por contra es imposible no pensar en referencias de la naturaleza, cactus, anémonas, hongos u otras estructuras vegetales que resumen las imágenes de lo orgánico.
La arquitectura puede renunciar a muchas de sus pretensiones, a muchos de sus condicionantes, pero incluso en la idea de la no forma, ya existe inevitablemente, la idea previa de lo orgánico, de lo fluido, de lo continuo o ilimitado. La forma de lo informe.
íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. diciembre 2011
Publicado en ZAZPIKA 19.12.2011
[:en]Museum of Art places in Ordos’s city, 2011 | MAD Architects
The architects we feel attraction for the architecture without, or what is the same thing, for the architecture that has parted with one of his parts. As in another type of products this luck of project without, there turns into a procedure light, but that supports all the flavor. Many are the texts or the exhibitions that gather for example spontaneous buildings generated by pure need and without any stylistic pretension, which is in the habit of being gathered under a title unifier of architecture without architects. Something similar happens with the constructions derived from the industrial world or from the infrastructures, which immediacy to solve the problem of the simplest, economic and ecologically possible form, generates fascination in the architecture. No doubt it is necessary to to the logical envy watched on having verified that these expositions that have met devoid of the corset of the architectural discipline offer for against an intelligent, forceful solution and in some cases exciting.
In the year 2004 Federico Soriano was writing a test that one was gathering peculiar vision on the work of the architecture. Graduate » Without Thesis «, the test gathers six denials, six attitudes capable of parting with different caps of the architectural discipline. The different chapters cross architectures without scale, without weight, without detail, without gesture, without plant or without form.
One of the buildings that has turned into paradigm of the buildings without form is the recently inaugurated Museum of Ordos’s Contemporary Art.
Museum of Art places in Ordos’s city, 2011 | MAD Architects
Designed by the Chinese office MAD Architects the Museum of Art places in Ordos’s city, a new city projected in the plains of Mongolia and whose main plan was designed by the artist Ai Wei Wei, and search to be a point of meeting for a community that works for the maintenance of his local traditions inside a new urban context.
Stimulated by the economy in summit of China, the Municipal Government of Ordos was determined to create a new city, to dozens of kilometres of the current city, in a site that even it makes small it was not any more than the desert from Gobi. Ai Wei’s main plan was based on the symbolic image of the Sun that gets up in the meadow, a metaphor of to re-arise from the region. The formal translation of this idea is summarized in a radial plan that departs from a central square in the one that places the new museum, as architectural main piece and example of this claimed one to re-arise.
Museum of Art places in Ordos’s city, 2011 | MAD Architects
The project was entrusted to MAD Architects when the city still was a dream. In the middle of the controversy about the planned city, one turned evidently that Ordos’s museum had to sail before the contradictions that emerge when the local culture meets the visions of a future city still without making concrete.
The President Mao said once, tells the memory of the project, that only from a clean leaf of paper in blank there can be extracted a more new and more beautiful image. It is precisely there where the problems arise for the formal definition of the new museum. In one it tabulates levels, where the future provides a great uncertainty, it is very dangerous to design a building for the downtown, there where the urban plot still does not exist, where the references and the urban space do not exist and hardly it is known as where it is «ahead» and «behind».
The design of the museum was conceived as a reaction to this one not plan of the city. The director takes the form of a compact element of the nature, irregular and formless, in contrast with the strict geometry of the plan. The structure is wrapped for pieces of polished metal in order that the reflections and the sheens of the shell of the museum help to dissolve his form in the foreseen environment. This shell generates a great interior space forming a new public space for the future city under a protective cover, where to be protected from the climate of the desert of the Gobi where the city is located.
Inspired by the project of science Buckminster Fuller’s fiction to cover the island of Manhattan, MAD conceived a futurist shell to protect the cultural and historical legacy of the region and to be protected from the indetermination of the new city. Encased by a sinuous front, the museum is located on a hill by few height but the sufficient one to emphasize in the immense plain that it surrounds it. A milestone in the end in the desert and now one of the favorite places of meeting for the children and Ordos’s families.
The porch, with an irregular design, is the principal space of the museum. A great circular large window serves in order that the natural light between to the interior of the museum, achieving that it is not necessary to use artificial lighting during the day. The interior is divided in several rooms of exhibitions, which are defined by the continuous curvilinear walls, they all are opened the great hall turned into public space that crosses the building.
The luminous, calm and fluid environment of this new space offers again to the visitors a space that he speaks as the exterior image of the building of the absence of form, absence of geometric clear rules and absence of hierarchies. But for against it is impossible not to think about references of the nature, cactus, anemones, fungi or other vegetable structures that summarize the images of the organic thing.
The architecture can resign many of his pretensions, many of his determining ones, but even in the idea of it her does not form, already it exists inevitably, the previous idea of the organic thing, of the fluid thing, of the continuous or unlimited thing. The form of the formless thing.
íñigo garcía odiaga . architect
san sebastián. december 2011
It´s published in ZAZPIKA 19.12.2011
[:gl]Museo de Arte sitúase na cidade de Ordos, 2011 | MAD Architects
Os arquitectos sentimos atracción pola arquitectura sen, ou o que é o mesmo, pola arquitectura que se desprendeu dunha das súas partes. Ao igual que noutro tipo de produtos esa sorte de proxecto sen, convértese nun procedemento light, pero que mantén todo o sabor. Moitos son os textos ou as exposicións que recollen por exemplo edificacións espontáneas, xeradas por pura necesidade e sen ningunha pretensión estilística, que adoitan recollerse baixo un título unificador de arquitectura sen arquitectos. Algo parecido sucede coas construcións derivadas do mundo industrial ou das infraestruturas, cuxa inmediatez para resolver o problema da forma máis sinxela, económica e ecoloxicamente posible, xera fascinación na arquitectura. Sen lugar a dúbidas débese á envexa lóxica albiscada ao comprobar que esas formulacións que se viron desprovistos do corpiño da disciplina arquitectónica ofrecen pola contra unha solución intelixente, contundente e nalgúns casos emocionante.
No ano 2004 Federico Soriano escribía un ensaio que recollía un peculiar visión sobre o traballo da arquitectura. Titulado «Sen Tese», o ensaio recolle seis negacións, seis actitudes capaces de desprenderse de diferentes capas da disciplina arquitectónica. Os diferentes capítulos percorren arquitecturas sen escala, sen peso, sen detalle, sen xesto, sen planta ou sen forma.
Un dos edificios que se converteu en paradigma dos edificios sen forma é o recentemente inaugurado Museo de Arte Contemporáneo de Ordos.
Museo de Arte sitúase na cidade de Ordos, 2011 | MAD Architects
Deseñado pola oficina chinesa MAD Architects el Museo de Arte sitúase na cidade de Ordos, unha nova cidade proxectada nas chairas de Mongolia e cuxo plan mestre foi deseñado polo artista Ai Wei Wei, e busca ser un punto de encontro para unha comunidade que traballa polo mantemento das súas tradicións locais dentro dun novo contexto urbano.
Impulsado pola economía en auxe de China, o Goberno Municipal de Ordos estaba decidido a crear unha nova cidade, a decenas de quilómetros da cidade actual, nun sitio que ata hai pouco non era máis que o deserto de Gobi. O plan mestre de Ai Wei baseouse na imaxe simbólica dun sol que se levanta na pradaría, unha metáfora de rexurdir da rexión. A tradución formal desta idea resúmese nun plan radial que parte dunha praza central na que se sitúa o novo museo, como peza arquitectónica mestra e exemplo dese pretendido rexurdir.
Museo de Arte sitúase na cidade de Ordos, 2011 | MAD Architects
O proxecto foi encargado a MAD Architects cando a cidade aínda era unha fantasía. No medio da controversia arredor da cidade planeada, volveuse evidente que o museo de Ordos debía navegar ante as contradicións que emerxen cando a cultura local se encontra coas visións dunha cidade futura aínda sen concretar.
O Presidente Mao dixo unha vez, conta a memoria do proxecto, que unicamente dunha folla limpa de papel en branco pode extraerse unha imaxe máis nova e máis fermosa. É precisamente aí onde xorden os problemas para a definición formal do novo museo. Nunha tabula rasa, onde o futuro depara unha grande incerteza, é moi perigoso deseñar un edificio para o centro da cidade, alí onde a trama urbana aínda non existe, onde as referencias e o espazo urbano non existen e a duras penas sábese como onde está o «diante» e o «detrás».
O deseño do museo foi concibido como unha reacción a este non plan da cidade. Toma a forma dun elemento compacto da natureza, irregular e informe, en contraste coa estrita xeometría do plan director. A estrutura está envolvida por pezas de metal pulido para que os reflexos e os brillos da cuncha do museo axuden a disolver a súa forma no ámbito previsto. Esta cuncha xera un grande espazo interior formando un novo espazo público para a futura cidade baixo unha cuberta protectora, onde protexerse do clima do deserto do Gobi onde se sitúa a cidade.
Inspirada no proxecto de ciencia ficción de Buckminster Fuller para cubrir a illa de Manhattan, MAD concibiu unha cuncha futurista para protexer o legado cultural e histórico da rexión e protexerse da indeterminación da nova cidade. Encapsular por unha fachada sinuosa, o museo encóntrase localizado sobre un outeiro con moi pouca altura pero a suficiente para destacar na inmensa chaira que o rodea. Un fito á fin e ao cabo no deserto e agora un dos lugares favoritos de reunión para os nenos e as familias de Ordos.
O adro, cun deseño irregular, é o espazo principal do museo. Un gran ventanal circular serve para que a luz natural entre ao interior do museo, logrando que non sexa necesario utilizar iluminación artificial durante o día. O interior está dividido en varias salas de exposicións, que se definen polas continuas paredes curvilíneas, todas se abren ao gran vestíbulo convertido en espazo público que atravesa o edificio.
O ambiente luminoso, tranquilo e fluído deste novo espazo ofrece de novo aos visitantes un espazo que fala ao igual que a imaxe exterior do edificio da ausencia de forma, ausencia de regras xeométricas claras e ausencia de xerarquías. Pero pola contra é imposible non pensar en referencias da natureza, cacto, anémonas, fungos ou outras estruturas vexetais que resumen as imaxes do orgánico.
A arquitectura pode renunciar a moitas das súas pretensións, a moitos dos seus condicionantes, pero mesmo na idea da non forma, xa existe inevitablemente, a idea previa do orgánico, do fluído, do continuo ou ilimitado. A forma do informe.
Vayamos ahora a conocer a otra arquitecta y a otro tipo de arquitectura, dentro la misma época. A la “casa al borde del mar” o “E.1027«, y a la irlandesa Eileen Gray que la construyó entre 1926 y 1929, siendo su obra más importante.
A la casa la llamaron la E.1027, pretendiendo ser el anagrama de las iniciales de ella y de su pareja, Jean Badovicci. (E por la e de la inicial de Eileen, 10 era el nº de la letra J de la inicial de Jean, 2, el nº de de la letra B = Badovicci, y 7 el de la letra G = Gray).
Esta vivienda se encuentra en el Cap Ferrat, en plena Costa Azul francesa. Gray la diseñó como una vivienda informal, pensada para la vida y desde el interior de la vida, articulando sus espacios alrededor de una habitación-estudio principal con otras dependencias de invitados, cada una con su propio cuarto de baño y terraza.
Una casa que pretende relacionarse con el mar, que se abre a la luz y a las magníficas vistas por el día a través de grandes ventanales de suelo a techo; y que se cierra sobre si misma por la noche, resguardándose de los vientos, por medio de mamparas corridas o a través de un complicado sistema de cortinas metálicas, y que es capaz también de protegerse de la excesiva luz mediterránea por medio de lamas verticales ajustables.
E.1027
La vivienda está planeada con exquisito cuidado y detalle, de tal forma que, aunque todo parezca casual, nada se ha dejado al azar. Porque lo que Gray plantea no es un simple uso, sino un uso que dignifique, un uso espiritual. Este uso espiritual se puede contemplar en la gran libertad en la elección de recorridos entre interior y exterior o en la exquisita iluminación y ventilación natural de las distintas piezas, así como en su minucioso diseño.
Así el mosquitero en el dormitorio, que se transforma en un objeto escultórico, el cabecero integrado que contiene un reloj de mesilla que gira 45 grados para hacerse visible desde la cama o el espejo circular que permite afeitarse con precisión la nuca.
La búsqueda de
“un arte que sea la prolongación de la vida”
sería la guía de Eileen Gray.
“Debemos construir para la gente de tal manera que puedan encontrar en la arquitectura, la alegría y la realización completa de sus potencialidades”,
escribió en la revista más importante del momento, L’ Architecture Vivante.
Cristina García-Rosales. Arquitecta
Madrid. Marzo 2014
Vaiamos agora a coñecer a outra arquitecta e a outro tipo de arquitectura, dentro a mesma época. Á “casa ao bordo do mar” ou “E.1027”, e á irlandesa Eileen Gray que a construíu entre 1926 e 1929, sendo a súa obra máis importante.
Á casa chamárona a E.1027, pretendendo ser o anagrama das iniciais dela e da súa parella, Jean Badovicci. (E pola e da inicial de Eileen, 10 era o n.º da letra J da inicial de Jean, 2, o n.º de da letra B = Badovicci, e 7 o da letra G = Gray).
Esta vivenda encóntrase no Cap. Ferrat, en plena Costa Azul francesa. Gray deseñouna como unha vivenda informal, pensada para a vida e dende o interior da vida, articulando os seus espazos ao redor dunha cuarto-estudo principal con outras dependencias de convidados, cada unha co seu propio cuarto de baño e terraza.
Unha casa que pretende relacionarse co mar, que se abre á luz e ás magníficas vistas polo día a través de grandes ventanais de chan a teito; e que se pecha sobre se mesma pola noite, resgardándose dos ventos, por medio de biombos corridos ou a través dun complicado sistema de cortinas metálicas, e que é capaz tamén de protexerse da excesiva luz mediterránea por medio de lamas verticais axustables.
E.1027
A vivenda está planeada con exquisito coidado e detalle, de tal forma que, aínda que todo pareza casual, nada se deixou ao azar. Porque o que Gray formula non é un simple uso, senón un uso que dignifique, un uso espiritual. Este uso espiritual pódese considerar na gran liberdade na elección de percorridos entre interior e exterior ou na exquisita iluminación e ventilación natural das distintas pezas, así como no seu minucioso deseño.
Así o mosquiteiro no dormitorio, que se transforma nun obxecto escultórico, o cabeceiro integrado que contén un reloxo de mesa de noite que xira 45 graos para facerse visible dende a cama ou o espello circular que permite afeitarse con precisión a caluga.
A busca de
“unha arte que sexa a prolongación da vida”
sería a guía de Eileen Gray.
“Debemos construír para a xente de tal maneira que poidan encontrar na arquitectura, a alegría e a realización completa das súas potencialidades”,
escribiu na revista máis importante do momento, L’ Architecture Vivante.
Let’s be going to know now another arquitecta and another type of architecture, inside the same epoch. To the “house at the edge of the sea” or “E.1027”, and to the Irish Eileen Gray who constructed it between 1926 and 1929, being his more important work.
To the house they were called it her E.1027, trying to be the anagram of the initials of her and of his pair, Jean Badovicci. (And for her and of Eileen’s initial, 10 it was n º of the letter J of Jean’s initial, 2, n º of of the letter B = Badovicci, and 7 that of the letter G = Gray).
This housing is in the Cap Ferrat, in full French Côte d’Azur. Gray designed it as an informal housing thought for the life and from the interior of the life, articulating his spaces about a principal room – study with other guests’ dependences, each one with his own bathroom and terrace.
A house that tries to be related to the sea, which is opened for the light and to magnificent conference for the day across big large windows of soil for ceiling; and that is closed on if same in the night, protecting itself of the winds, by means of continuous screens or across a complicated system of metallic curtains, and that is capable also of being protected from the excessive Mediterranean light by means of vertical adjustable muds.
E.1027
The housing is planned by exquisite care and detail, in such a way that, though everything seems to be chance, nothing has been left at random. Because what Gray raises is not a simple use, but a use that he dignifies, a spiritual use. This spiritual use can be contemplated in the great freedom in the choice of tours between interior and exterior or in the exquisite lighting and natural ventilation of the different pieces, as well as in his meticulous design.
This way the mosquito net in the bedroom, which transforms in a sculptural object, the integrated headboard that contains a clock of small table that turns 45 degrees to become visible from the bed or the circular mirror that allows to shave accurately the nape.
The search of
“an art that is the prolongation of the life”
would be the guide of Eileen Gray.
“We must construct for the people in such a way that they could find in the architecture, the happiness and the accomplishment completes of his potentials”,
he wrote in the most important magazine of the moment, L’ Architecture Vivante.
Hagamos un salto en la historia y de 1900 vayamos a 1920-30, a los llamados felices años 20. Aunque se asuma que estos años pertenecieron a la mujer, sólo les correspondieron en determinados clichés: como el de mujer “garcon” fumándose un cigarrillo, o tras el volante de un automóvil. En cualquier caso, fue el inicio de una revolución teórica y práctica, de la que hoy continuamos aprendiendo.
Charlotte Perriand
Cuando en 1927 la joven Charlotte Perriand de 24 años, entró en el estudio del Arquitecto Le Corbusier en busca de trabajo, éste le contestó textualmente:
“Desgraciadamente, Madame, en este taller no bordamos cojines».
Pero al ver sus diseños de tubo cromado, cambió de opinión, la contrató, y durante 10 años crearon en conjunto las piezas más emblemáticas del mobiliario moderno, como la famosa “chaise longue”, conocida como la LC 4, todo un icono de la era racionalista, y que muy pocos saben que fue concebida por Charlotte Perriand. Diseñada, según sus palabras, desde una perspectiva integral del ser humano, teniendo en cuenta a la vez parámetros fisiológicos, funcionales, circulatorios o formales.
“Queríamos además hacer un mobiliario accesible a todos, editado en serie y económico”,
decía Charlotte. Con el tiempo su sueño no se cumplió y hoy en día estos muebles se venden en tiendas elitistas, siendo un lujo reservado para ciertas minorías refinadas.
Chaise Longue LC4.
Charlotte Perriand colaboró con Le Corbusier en numerosos proyectos de arquitectura, diseñando los equipamientos para diferentes villas como la Savoya, y trabajó con él en la definición de la “cellule minimum” (1929). Diseñó también el primer prototipo de cocina para la Unidad de Habitación de Marsella e incluso elaboró una teoría de la importancia de las mujeres en la creación. Estaba impresionada en como la mujeres habían sabido evolucionar en cuanto a su vestimenta, desde los trajes encorsetados e incómodos de finales de siglo XIX, a una nueva forma de vestir más natural y confortable.
“El corazón, el empuje, el espíritu de inventiva con que las mujeres han revolucionado su indumentaria, es un milagro de los tiempos modernos”
decía Charlote.
Pero el punto álgido de su carrera, donde confluyen todas sus exploraciones previas sobre arquitectura prefabricación, estandarización, célula mínima, industrialización y materiales, llegó con el proyecto del complejo invernal de Les Arcs en la Savoya francesa. Entre 1967 y 1982, Perriand proyectó y construyó (en esta ocasión sin Le Corbusier) las tres estaciones de esquí de Les Arcs, situadas a 1600, 1800 y 2000 metros de altitud, donde había que alojar a 18.000 personas. La idea motriz era trabajar con la agrupación de células mínimas.
En el interior de estos apartamentos, Perriand utilizó tres tipos de bloques húmedos (lavabo-ducha, lavabo-bañera-inodoro y cocina) estandarizados y pre-equipados. El bloque de baño completo estaba construido de poliéster y unía la bañera, el lavabo, el inodoro, el suelo y las paredes en una especie de cáscara, donde las instalaciones se resolvían desde el exterior, y eran accesibles desde cada apartamento.
La meta que Perriand se propuso a lo largo de su carrera se resume en el título de la exposición retrospectiva realizada en 1985 en el Musée des Arts Décoratifs de París: Un Arte de vivir. Sus obras nos descubren
“el espectáculo de todo lo que existe en el ser humano, en su espíritu y en su carácter”.
Con más de noventa años, hasta hace poco aún continuaba trabajando con su equipo en el taller de Rue Las Cases de París. Murió en 1999.
Cristina García-Rosales. Arquitecta
Madrid. Marzo 2014
Fagamos un salto na historia e de 1900 vaiamos a 1920-30, aos chamados felices anos 20. Aínda que se asuma que estes anos pertenceron á muller, só lles corresponderon en determinados clixés: como o de muller “garcon” fumándose un cigarro, ou tras o volante dun automóbil. En calquera caso, foi o inicio dunha revolución teórica e práctica, da que hoxe continuamos aprendendo.
Charlotte Perriand
Cando en 1927 a moza Charlotte Perriand de 24 anos, entrou no estudo do Arquitecto Le Corbusier en busca de traballo, este contestoulle textualmente:
“Desgraciadamente, Madame, neste taller non bordamos coxíns”.
Pero ao ver os seus deseños de tubo cromado, cambiou de opinión, contratouna, e durante 10 anos crearon en conxunto as pezas máis emblemáticas do mobiliario moderno, como a famosa “chaise longue”, coñecida como a LC 4, toda unha icona da era racionalista, e que moi poucos saben que foi concibida por Charlotte Perriand. Deseñada, segundo as súas palabras, dende unha perspectiva integral do ser humano, tendo en conta á vez parámetros fisiolóxicos, funcionais, circulatorios ou formais.
“Queriamos ademais facer un mobiliario accesible a todos, editado en serie e económico”,
dicía Charlotte.
Co tempo o seu sono non se cumpriu e hoxe en día estes mobles véndense en tendas elitistas, sendo un luxo reservado para certas minorías refinadas.
Chaise Longue LC4
Charlotte Perriand colaborou con Le Corbusier en numerosos proxectos de arquitectura, deseñando os equipamentos para diferentes vilas como a Savoya, e traballou con el na definición da cellule minimum”(1929). Deseñou tamén o primeiro prototipo de cociña para a Unidade de Cuarto de Marsella e mesmo elaborou unha teoría da importancia das mulleres na creación. Estaba impresionada en como a mulleres souberan evolucionar en canto á súa vestimenta, dende os traxes encorsetados e incómodos de finais de século XIX, a unha nova forma de vestir máis natural e confortable.
“O corazón, o pulo, o espírito de inventiva con que as mulleres revolucionaron a súa indumentaria, é un milagre dos tempos modernos”
dicía Charlote.
Pero o punto álxido da súa carreira, onde conflúen todas as súas exploracións previas sobre arquitectura prefabricación, estandarización, célula mínima, industrialización e materiais, chegou co proxecto do complexo invernal de Les Arcs na Savoya francesa. Entre 1967 e 1982, Perriand proxectou e construíu (nesta ocasión sen Le Corbusier) as tres estacións de esquí de Les Arcs, situadas a 1600, 1800 e 2000 metros de altitude, onde había que aloxar 18.000 persoas. A idea motora era traballar coa agrupación de células mínimas.
No interior destes apartamentos, Perriand utilizou tres tipos de bloques húmidos (lavabo-ducha, lavabo-bañeira-inodoro e cociña) estandarizados e pre-equipados. O bloque de baño completo estaba construído de poliéster e unía a bañeira, o lavabo, o inodoro, o chan e as paredes nunha especie de casca, onde as instalacións se resolvían dende o exterior, e eran accesibles dende cada apartamento.
A meta que Perriand se propuxo ao longo da súa carreira resúmese no título da exposición retrospectiva realizada en 1985 no Musée des Arts Décoratifs de París: Unha Arte de vivir. As súas obras descóbrennos
“o espectáculo de todo o que existe no ser humano, no seu espírito e no seu carácter”.
Con máis de noventa anos, ata hai pouco aínda continuaba traballando co seu equipo no taller de Rue Las Cases de París. Morreu en 1999.
Let’s do a jump in the history and of 1900 let’s go to 1920-30, to the so called happy years 20. Though there am assumed that these years belonged to the woman, only they corresponded to them in certain cliches: as that of woman“garcon” smoking a cigarette, or after the steering wheel of a car. In any case, it was the beginning of a theoretical and practical revolution, of which today we continue learning.
Charlotte Perriand
When in 1927 the young woman 24-year-old Charlotte Perriand, entered the study of the Architect Him Corbusier in search of work, this one answered him textually:
“Unfortunately, Madame, in this workshop we do not embroider cushions”.
But on having seen his designs of pipe cromado, it changed opinion, contracted her, and for 10 years there created as a whole the most emblematic pieces of the modern furniture, as the famous one “chaise longue”, known as the LC 4, the whole icon of the racionalist age, and that very few ones know that it was concebida for Charlotte Perriand. Designed, according to his words, from an integral perspective of the human being, having in it counts simultaneously physiological, functional, circulatory or formal parameters.
“We wanted to do in addition an accessible furniture to all, edited in series and economically”,
was saying Charlotte. With the time his dream was not fulfilled and nowadays these furniture sell in elitist shops, being a luxury saved for certain refined minorities.
Chaise Longue LC4
Charlotte Perriand collaborated with Him Corbusier in numerous projects of architecture, designing the equipments for different villas as the Savoya, and was employed with him at the definition of “cellule minimum” (1929). He designed also the first prototype of kitchen for the Unit of Room of Marseilles and even it elaborated a theory of the importance of the women in the creation. It was impressed in since the mujeres they had could evolve as for his gown, from the suits encorsetados and inconvinient of ends of 19th century, to a new way of dressing more natural and comfortable.
“The heart, the push, the spirit of inventiveness with which the women have revolutionized his apparel, is a miracle of the modern times”
Charlote was saying.
But the culminating point of his career, where all his previous explorations come together on architecture prefabricación, standardization, minimal cell, industrialization and materials, came with the project of the winter complex of Them Arcs in the French Savoya. Between 1967 and 1982, Perriand projected and constructed (in this occasion without Le Corbusier) three ski resorts of Les Arcs placed to 1600, 1800 and 2000 meters of altitude, where it was necessary to lodge 18.000 persons. The motive idea was to work with the group of minimal cells.
Inside these apartments, Perriand used three types of humid blocks (wash basin – shower, wash basin – bañera-inodoro and kitchen) standardized and pre-equipped. The block of complete bath was constructed of polyester and was joining the tub, the wash basin, the watercloset, the soil and the walls in a species of rind, where the facilities were solved from the exterior, and they were accessible from every apartment.
The goal that Perriand proposed along his career is summarized in the title of the retrospective exhibition realized in 1985 in the Musée des Arts Décoratifs of Paris: An Art of living. His works discover us
“the spectacle of everything what exists in the human being, in his spirit and in his character”.
With more than ninety years, even it does slightly still it was continuing being employed with his equipment at Rue Las’s workshop Marry of Paris. He died in 1999.
ACERCA DE… Libros que llegarán muy lejos. Cuando compartes un libro, estás compartiendo mucho más que papel y tinta. Compartes una historia, el regalo más maravilloso que un niño puede recibir. Leer es una experiencia inolvidable. Sin embargo, muchos niños de nuestro entorno no tienen acceso a ellos.
«Libros que llegarán muy lejos» es una iniciativa que nace con el propósito de dar la oportunidad a todos los niños de disfrutar de la lectura.
«Libros que llegarán muy lejos» es una nueva manera de compartir y donar libros directamente a quien los necesita.
¿Cómo participar?
1. Compra un libro de BAT PAT en una librería colaboradora con esta acción. No olvides recoger tu sobre.
2. Disfruta con la lectura y cuando lo acabes…
3. Llévalo a la oficina de Correos más cercana.
4. En unos días el libro llegará a un niño de la Fundación Soñar Despierto.
Ahora, tú puedes ayudar a difundir el gran regalo que es leer.
+ info
https://www.youtube.com/watch?v=QvjhlEVdWgg[:gl]
ACERCA DE… Libros que chegarán moi lonxe. Cando compartes un libro, estás a compartir moito máis que papel e tinta. Compartes unha historia, o regalo máis marabilloso que un neno pode recibir. Ler é unha experiencia inesquecible. Non obstante, moitos nenos do noso ámbito non teñen acceso a eles.
«Libros que chegarán moi lonxe» é unha iniciativa que nace co propósito de dar a oportunidade a todos os nenos de gozar da lectura.
«Libros que chegarán moi lonxe» é un novo xeito de compartir e doar libros directamente a quen os necesita.
¿Como participar?
1. Compra un libro de BAT PAT nunha libraría colaboradora con esta acción. Non esquezas recoller o teu sobre.
2. Goza coa lectura e cando o remates…
3. Leva te á oficina de Correos máis próxima.
4. Nuns días o libro chegará a un neno da Fundación Soñar Despierto.
Agora, ti podes axudar a difundir o gran regalo que é ler.
+ info
[:en]
ABOUT… Books that will come very far. When you share a book, you are sharing much more than paper and ink. You share a history, the most wonderful gift that a child can receive. Reading is an unforgettable experience. Nevertheless, many children of our environment do not have access to they.
«Books that will come very far» it´s an initiative that it is born with the intention of giving the opportunity to all the children to enjoy the reading.
«Books that will come very far» it is a new way of sharing and donating books directly to whom he them needs.
How can you take part?
1. Collaborator buys BAT PAT’S book in a bookshop with this action. Do not forget to gather your on.
2. He enjoys the reading and when you end it …
3. Take it to the most nearby post office.
4. In a few days the book will come to a child of the Soñar Despierto Foundation.
Now, you can help to spread the great gift that is to read.
El barrio de La Pescadería (su cercanía al Puerto, que inicia su imparable auge en los siglos XI-XIII, lo convertía en el lugar de residencia elegido por toda la gente relacionada de algún modo con el mar -baste citar como curiosidad que el hoy Cantón Grande era popularmente denominado, hasta mediados del s. XIX, Cantón da sardiña).
Este amplio barrio tenía sus límites en la muralla que iba de Puerta Real a Puerta de Aires, y, por el otro lado, en otra muralla que discurría a lo largo de lo que hoy es la calle de Juana de Vega (en su exterior un foso comunicaba las aguas del Orzán y las del Puerto).
http://youtu.be/wg4__nVMZ5w
El barrio de La Pescadería (su cercanía al Puerto, que inicia su imparable auge en los siglos XI-XIII, lo convertía en el lugar de residencia elegido por toda la gente relacionada de algún modo con el mar -baste citar como curiosidad que el hoy Cantón Grande era popularmente denominado, hasta mediados del s. XIX, Cantón da sardiña).
Este amplio barrio tenía sus límites en la muralla que iba de Puerta Real a Puerta de Aires, y, por el otro lado, en otra muralla que discurría a lo largo de lo que hoy es la calle de Juana de Vega (en su exterior un foso comunicaba las aguas del Orzán y las del Puerto).
The La Pescadería neighborhood (his nearness to the Port, which initiates his unstoppable summit in the centuries XI-XIII, it was converting into the place of residence chosen by the whole people related somehow to the sea – finger to mention as curiosity that the today Big Canton was popularly called, until middle of s. The XIXth, Cantón da sardiña).
This wide neighborhood had his limits in the wall that was going from Puerta Real to Puerta de Aires, and, for another side, in another wall that was passing along what today is Juana’s street of Vega (in his exterior a pit was communicating the waters of the Orzán and those of the Port).
La arquitectura de Miralles tiene un trasfondo inequívoco: medir a la disciplina con el devenir. Por ello, no es de extrañar que la reflexión sobre el tiempo sea el hilo conductor de su trabajo. Tiempo implícito y provocador cuando Blanchot anunciaba que, en el recuerdo, se liberaba el pasado. Así Miralles, al pedirle un estudiante que le aclare qué entiende por tiempo, responde:
«[…] entiendo el tiempo físico que se obtiene en un lugar determinado…Cuando empiezas a trabajar la primera pregunta a hacerse es ¿cuál es la naturaleza del momento en el que empiezas? Eso no implica continuidad con el pasado. Si crees que el pasado es un aspecto del futuro, entonces te sorprenderías de lo que puedes hacer».
Enric miralles 1972-2000 | Fundación Arquia
Esta presencia del tiempo en la actividad del arquitecto que Miralles desarrolla tiene un final previsible:
«Un proyecto no cierra diálogos: siempre deja cosas inacabadas, porque es imposible resolverlas y porque así es mejor. El diálogo puede resumirse en el próximo proyecto recuperando finales perdidos, trabajando con ellos en el tiempo. La duración del proyecto se traspasa de uno a otro, con relaciones invisibles y razones secretas que continúan existiendo.»
Miralles quiso representar ese devenir en sus proyectos y lo enunció sin ambigüedades:
«En el Parlamento de Edimburgo estamos interesados en mantener esta especie de temblor.»
Colección: arquia/temas
Nº de la colección: 33
Tema: Obra
Año de Edición: 2011
Formato: 24 x 22
Páginas: 409
Idioma: castellano
Ilustraciones: b/n y color
ISBN: 978-84-939409-0-4
[:en]
Miralles’s architecture has an unequivocal background: to measure to the discipline with to develop. For it, it is not of surprising that the reflection on the time is the conductive thread of his work. Implicit and provocative time when Blanchot was announcing that, in the recollection, the past was liberated. Miralles like that, a student asks him to clarify what deals per time, answers:
«[…] I deal the physical time that obtains in a certain place … When you start working the first question being done it is which is the nature of the moment in which you begin? It does not imply continuity with the past. If you believe that the past is an aspect of the future, at the time you would be surprised what you can do».
This presence of the time in the activity of the architect that Miralles develops has a predictable end:
«A project does not close dialogs: always it leaves unfinished things, because it is impossible to solve them and because this way it is better. The dialog can be summarized in the near project recovering lost ends, being employed with them at the time. The duration of the project is penetrated from one to other one, with invisible relations and secret reasons that continue existing» .
Miralles wanted to represent this to develop into his projects and enunciated it without ambiguities:
«In the Parliament of Edinburgh we are interested in supporting this species of quake.»
Colection: arquia/temas
Nº colection: 33
Theme: Work
Year of Edition: 2011
Format: 24 x 22
Pages: 409
Language: Spanish
Ilustrations: b/n and color
ISBN: 978-84-939409-0-4
[:gl]
La arquitectura de Miralles tiene un trasfondo inequívoco: medir a la disciplina con el devenir. Por ello, no es de extrañar que la reflexión sobre el tiempo sea el hilo conductor de su trabajo. Tiempo implícito y provocador cuando Blanchot anunciaba que, en el recuerdo, se liberaba el pasado. Así Miralles, al pedirle un estudiante que le aclare qué entiende por tiempo, responde:
«[…] entiendo el tiempo físico que se obtiene en un lugar determinado…Cuando empiezas a trabajar la primera pregunta a hacerse es ¿cuál es la naturaleza del momento en el que empiezas? Eso no implica continuidad con el pasado. Si crees que el pasado es un aspecto del futuro, entonces te sorprenderías de lo que puedes hacer».
Esta presencia del tiempo en la actividad del arquitecto que Miralles desarrolla tiene un final previsible:
«Un proyecto no cierra diálogos: siempre deja cosas inacabadas, porque es imposible resolverlas y porque así es mejor. El diálogo puede resumirse en el próximo proyecto recuperando finales perdidos, trabajando con ellos en el tiempo. La duración del proyecto se traspasa de uno a otro, con relaciones invisibles y razones secretas que continúan existiendo»
Miralles quiso representar ese devenir en sus proyectos y lo enunció sin ambigüedades:
«En el Parlamento de Edimburgo estamos interesados en mantener esta especie de temblor.
We use cookies on our website to give you the most relevant experience by remembering your preferences and repeat visits. By clicking “Accept”, you consent to the use of ALL the cookies.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
Functional cookies help to perform certain functionalities like sharing the content of the website on social media platforms, collect feedbacks, and other third-party features.
Cookie
Duración
Descripción
mailmunch_second_pageview
never
Mailmunch sets this cookie to manage subscription service to mailing lists.
_mailmunch_visitor_id
never
Mailmunch sets this cookie to create a unique visitor ID for the Mailmunch mailing list software.
Performance cookies are used to understand and analyze the key performance indexes of the website which helps in delivering a better user experience for the visitors.
Analytical cookies are used to understand how visitors interact with the website. These cookies help provide information on metrics the number of visitors, bounce rate, traffic source, etc.
Cookie
Duración
Descripción
CONSENT
2 years
YouTube sets this cookie via embedded youtube-videos and registers anonymous statistical data.
_ga
2 years
The _ga cookie, installed by Google Analytics, calculates visitor, session and campaign data and also keeps track of site usage for the site's analytics report. The cookie stores information anonymously and assigns a randomly generated number to recognize unique visitors.
_gat_gtag_UA_11257418_2
1 minute
Set by Google to distinguish users.
_gid
1 day
Installed by Google Analytics, _gid cookie stores information on how visitors use a website, while also creating an analytics report of the website's performance. Some of the data that are collected include the number of visitors, their source, and the pages they visit anonymously.
Advertisement cookies are used to provide visitors with relevant ads and marketing campaigns. These cookies track visitors across websites and collect information to provide customized ads.
Cookie
Duración
Descripción
NID
6 months
NID cookie, set by Google, is used for advertising purposes; to limit the number of times the user sees an ad, to mute unwanted ads, and to measure the effectiveness of ads.
VISITOR_INFO1_LIVE
5 months 27 days
A cookie set by YouTube to measure bandwidth that determines whether the user gets the new or old player interface.
YSC
session
YSC cookie is set by Youtube and is used to track the views of embedded videos on Youtube pages.
yt-remote-connected-devices
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.
yt-remote-device-id
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.