Inicio Blog Página 110

Washitecture: Arquitectura de Agua de Emergencia para escuelas de MarruecosWashitecture: Arquitectura de Agua de Emergencia para escuelas de MarruecosWashitecture: Emergency water architecture for schools in Morocoo. Exhibition

0

El Roca Barcelona Gallery inaugura el próximo 18 de septiembre a las 19h #WASHITECTURE: Arquitectura de Agua de Emergencia para escuelas de Marruecos’, la exposición del Taller Vertical 2014 organizada por Roca, en colaboración con la ESARQ_UIC y el soporte de la Fundación We Are Water. HAY QUE REGISTRARSE.

La muestra presenta los proyectos resultantes de la 17ª edición del Taller Vertical, un workshop organizado por la ESARQ_UIC en el que los alumnos diseñan unidades higiénicas, sostenibles y didácticas, destinadas a escuelas de Marruecos. La temática Taller Vertical 2014, parte del proyecto de cooperación que la Fundación We Are Water desarrolla en colaboración con UNICEF en la provincia de Zagora. El objetivo principal es mejorar las instalaciones de agua y saneamiento de 19 escuelas de primaria, así como concienciar a la comunidad y estudiantes sobre la importancia de las buenas prácticas de higiene.

La inauguración de la exposición coincide con el anuncio del proyecto ganador del Taller Vertical 2014. En el acto oficial de entrega de premios estarán presentes los estudiantes de arquitectura y profesores autores de los 6 proyectos del taller, así como los miembros del jurado formado por los diseñadores Martín Azúa, Curro Claret, los arquitectos Javier García Germán, Borja Ferrater, y el Director de la Fundación We Are Water, Xavier Torras.

Directores taller: Estel Ortega y Tomeu Ramis
Coordinadores: Adrián Jurado y Jaime Fernández
Profesores:
– MAIO: Anna Puigjaner, Maria Charneco, Guillermo López
– Amadeu Santacana (NUG) y Rosa Llull (Bailo Rull)
– David Tapias (Aixopluc) y Francisco Cifuentes
– Zuloark: Manuel Domínguez y Juan Antonio Chacón Grajera
– Irma Arribas y Oriol Ventura (Nieto&Ventura)
– Emiliana Design Studio: Ana Mir y Emili Padrós

O Rocha Barcelona Gallery inaugura o próximo 18 de setembro ás 19 h #WASHITECTURE: Arquitectura de Auga de Emerxencia para escolas de Marrocos’, a exposición do Taller Vertical 2014 organizada por Roca, en colaboración coa ESARQ_UIC e o soporte da  Fundación We Are Water. HAI QUE REXISTRARSE.

A mostra presenta os proxectos resultantes da 17ª edición do Taller Vertical, un workshop organizado pola ESARQ_UIC no que os alumnos deseñan unidades hixiénicas, sostibles e didácticas, destinadas a escolas de Marrocos. A temática Taller Vertical 2014, parte do proxecto de cooperación que a Fundación We Are Water desenvolve en colaboración con UNICEF na provincia de Zagora. O obxectivo principal é mellorar as instalacións de auga e saneamento de 19 escolas de primaria, así como concienciar a comunidade e estudantes sobre a importancia das boas prácticas de hixiene.

A inauguración da exposición coincide co anuncio do proxecto gañador do Taller Vertical 2014. No acto oficial de entrega de premios estarán presentes os estudantes de arquitectura e profesores autores dos 6 proxectos do taller, así como os membros do xurado formado polos deseñadores Martín Azúa, Curro Claret, os arquitectos Javier García Germán, Borja Ferrater, e o Director da Fundación We Are Water, Xavier Torras.

Directores taller: Estel Ortega e Tomeu Ramis

Coordinadores: Adrián Jurado e Jaime Fernández

Profesores:

– MAIO: Anna Puigjaner, Maria Charneco, Guillermo López

– Amadeu Santacana (NUG) e Rosa Llull (Bailo Rull)

– David Tapias (Aixopluc) e Francisco Cifuentes

– Zuloark: Manuel Domínguez e Juan Antonio Chacón Grajera

– Irma Arribas e Oriol Ventura (Nieto&Ventura)

– Emiliana Design Studio: Ana Mir e Emili Padrós

The Roca Barcelona Gallery inaugurates next September 18 at 7 p.m. *WASHITECTURE: Architecture of Emergency water for schools of Morocco ‘, the exhibition of the Vertical Workshop 2014 organized by Rock, in collaboration with the ESARQ_UIC and the support of the We Are Water Foundation. IT´S NECESSARY TO REGISTER.

The sample presents the resultant projects of 17 ª edition of the Vertical Workshop, a workshop organized by the ESARQ_UIC in which the pupils design hygienic, units sustainable and didactic, destined for schools of Morocco. The subject matter Vertical Workshop 2014, part of the project of cooperation that the Foundation We Are Water closet develops in collaboration with UNICEF in Zagora’s province. The principal aim is to improve the facilities of water and reparation of 19 schools of primary, as well as to arouse the community and students on the importance of the good practices of hygiene.

The inauguration of the exhibition coincides with the advertisement of the winning project of the Vertical Workshop 2014. Forthwith official of delivery of prizes the students of architecture and teachers will be present authors of 6 projects of the workshop, as well as the members of the juror formed by the designers Martin Azúa, Job Claret, the architects Javier García Germán, Borja Ferrater, and the Director of the Foundation We Are Water closet, Xavier Torras.

The directors workshop: Estel Ortega AND Tomeu Ramis

Coordinating: Adrián Jurado AND Jaime Fernández

Teachers:

– MAIO: Anna Puigjaner, Maria Charneco, Guillermo López

– Amadeu Santacana (NUG) and Rosa Llull (Bailo Rull)

– David Tapias (Aixopluc) and Francisco Cifuentes

– Zuloark: Manuel Domínguez and Juan Antonio Chacón Grajera

– Irma Arribas and Oriol Ventura (Nieto&Ventura)

– Emiliana Design Studio: Ana Mir and Emili Padrós

Julius Shulman. Modernism Rediscovered

0

[:es]

El maestro de la modernidad. Más hallazgos de los archivos de Julius Shulman

Modernism Rediscovered de TASCHEN (2000) trajo por primera vez a la luz obras maestras olvidadas de la arquitectura, extraídas de los archivos personales del fotógrafo Julius Shulman. Rindiendo homenaje a edificios residenciales y comerciales que se habían esfumado de la vista pública, las impresionantes fotografías de Shulman revelaron una faceta raramente contemplada de la modernidad californiana. Esta extensa continuación en tres volúmenes de aquel tomo excepcional coloca bajo el reflector más de 400 gemas arquitectónicas. Esta vez no sólo restringidas a la Costa Oeste, las imágenes fueron realizadas por todo Estados Unidos, así como en México, Israel y Hong Kong.

Cada proyecto y fotografía en estos volúmenes fue seleccionado personalmente entre más de 260.000 fotografías durante un período de dos años por el editor Benedikt Taschen, que ha disfrutado de una estrecha colaboración con el fotógrafo desde la primera publicación conjunta, Julius Shulman: Architecture and Its Photography (1998). Realzando las fotografías, hay una introducción por el crítico de fotografía Owen Edwards, una extensa biografía por el historiador de la Universidad del Sur de California Philip J. Ethington, pies de foto sobre elementos decorativos por el fundador de Los Angeles Modern Auctions Peter Loughrey, biografías de arquitectos clave y reflexiones personales del propio fotógrafo. El escritor de arte Hunter Drohojowska-Philp llevó a cabo meses de entrevistas a Shulman para componer una historia oral y un retrato de la época informativos y vívidos.

La fotografía de Julius Shulman tuvo un papel decisivo en la imagen proyectada por el estilo de vida del sur californiano de mediados de siglo en todo Estados Unidos y alrededor del mundo. Su obra identifica de un modo preciso los elementos estructurales, funcionales y de diseño distintivos de un edificio, en el contexto tanto de su entorno natural como de la que gente que ocupa los espacios. Esta sensibilidad, combinada con su sentido intuitivo y brillante de la composición y el ritmo, le ha granjeado la reputación de ser un maestro del género. Qué afortunados somos de que Shulman haya abierto sus archivos una vez más para que podamos redescubrir sus fotografías de los tesoros mundiales ocultos de la modernidad.

Arquitectos y diseñadores incluidos

William Beckett
Craig Ellwood
Albert Frey
Frank Gehry
Bruce Goff
Herb Greene
Philip Johnson
Louis I. Kahn
Raymond Kappe
Pierre Koenig
John Lautner
Paul László
Le Corbusier
Charles Luckman
Oscar Niemeyer
Richard J. Neutra
William L. Pereira
Skidmore, Owings & Merrill
Raphael Soriano
Ludwig Mies van der Rohe
Welton Becket Associates
Frank Lloyd Wright

Sobre el artista

Residente en Los Ángeles desde 1920, Julius Shulman documentó la arquitectura moderna en el sur de California y alrededor del mundo durante casi ocho décadas. Sus imágenes de la Case Study House Núm. 22 de Pierre Koenig (1960) en Los Ángeles y de la Casa Kaufmann de Richard J. Neutra (1947) en Palm Springs se cuentan entre las fotografías arquitectónicas más apreciadas e icónicas del siglo XX.

El interés de Shulman en la fotografía se convirtió en carrera cuando fotografió la Residencia Kun de Neutra en Los Ángeles con su cámara Kodak Vestpocket en 1936. Neutra, admirado por las imágenes del joven Shulman, continuó encargándole trabajos. Otros arquitectos destacados de la época no tardaron en hacer lo mismo, al igual que cientos de revistas, periódicos y editores de libros.

Los numerosos premios de Shulman incluyeron la Medalla a la Fotografía Arquitectónica del Instituto Americano de Arquitectos (1969), un galardón a los logros de toda una vida del Centro Internacional de Fotografía en Nueva York (1998) y doctorados honoríficos de varias instituciones académicas. Julius Shulman falleció el 15 de julio de 2009 a los 98 años.

Sobre los autores

Hunter Drohojowska-Philp escribe sobre arte moderno, diseño y arquitectura. Colabora habitualmente con Artnews, Artnet, Western Interiors and Design y de Los Angeles Times y es autora de Full Bloom: The Art and Life of Georgia O’Keeffe

Owen Edwards escribe sobre fotografía desde hace más de 30 años. Ha colaborado con American Photographer, New York Times Magazine, New York Magazine, The Village Voice, Saturday Review, Vogue y Smithsonian Magazine.

Philip J. Ethington es profesor de Historia y Ciencias Políticas en la University of Southern California y el editor norteamericano de la publicación Urban History. Actualmente está concluyendo un libro gráfico de gran formato y publicación online llamado Ghost Metropolis, Los Angeles, 1542–2001.

Peter Loughrey es director de Los Angeles Modern Auctions (LAMA), especializado en diseño arquitectónico del siglo XX.

[:gl]

O mestre da modernidade. Máis achados dos arquivos de Julius Shulman.

Modernism Rediscovered de TASCHEN (2000) trouxo por primeira vez á luz obras mestras esquecidas da arquitectura, extraidas dos arquivos persoais do fotógrafo Julius Shulman. Rendendo homenaxe a edificios residenciais e comerciais que se esfumaran da vista pública, as impresionantes fotografías de Shulman revelaron unha faceta raramente considerada da modernidade californiana. Esta extensa continuación en tres volumes daquel tomo excepcional coloca baixo o reflector máis de 400 xemas arquitectónicas. Esta vez non só restrinxidas á Costa Oeste, as imaxes foron realizadas por todo Estados Unidos, así como en México, Israel e Hong Kong.

Cada proxecto e fotografía nestes volumes foi seleccionado persoalmente entre máis de 260.000 fotografías durante un período de dous anos polo editor Benedikt Taschen, que gozou dunha estreita colaboración co fotógrafo dende a primeira publicación conxunta, Julius Shulman: Architecture and Its Photography (1998). Realzando as fotografías, hai unha introdución polo crítico de fotografía Owen Edwards, unha extensa biografía polo historiador da Universidade do Sur de California Philip J. Ethington, pés de foto sobre elementos decorativos polo fundador de Los Angeles Modern Auctions Peter Loughrey, biografías de arquitectos clave e reflexións persoais do propio fotógrafo. O escritor de arte Hunter Drohojowska-Philp levou a cabo meses de entrevistas a Shulman para compoñer unha historia oral e un retrato da época informativos e vívidos.

A fotografía de Julius Shulman tivo un papel decisivo na imaxe proxectada polo estilo de vida do sur californiano de mediados de século en todo Estados Unidos e arredor do mundo. A súa obra identifica dun modo preciso os elementos estruturais, funcionais e de deseño distintivos dun edificio, no contexto tanto do seu ámbito natural como da que xente que ocupa os espazos. Esta sensibilidade combinada co seu sentido intuitivo e brillante da composición e o ritmo, granxeoulle a reputación de ser un mestre do xénero. Que afortunados somos de que Shulman abrise os seus arquivos unha vez máis para que poidamos redescubrir as súas fotografías dos tesouros mundiais ocultos da modernidade.

Arquitectos e deseñadores incluídos:

William Beckett
Craig Ellwood
Albert Frey
Frank Gehry
Bruce Goff
Herb Greene
Philip Johnson
Louis I. Kahn
Raymond Kappe
Pierre Koenig
John Lautner
Paul László
Le Corbusier
Charles Luckman
Oscar Niemeyer
Richard J. Neutra
William L. Pereira
Skidmore, Owings & Merrill
Raphael Soriano
Ludwig Mies van der Rohe
Welton Becket Associates
Frank Lloyd Wright

Sobre el artista:
Residente en Los Ángeles dende 1920, Julius Shulman documentou a arquitectura moderna no sur de California e arredor do mundo durante case oito décadas. As súas imaxes da Case Study House Núm. 22 de Pierre Koenig (1960) en Los Ángeles e da Casa Kaufmann de Richard J. Neutra (1947) en Palm Springs cóntanse entre as fotografías arquitectónicas máis apreciadas e icónicas do século XX. O interese de Shulman na fotografía converteuse en carreira cando fotografou a Residencia Kun de Neutra en Los Ángeles coa súa cámara Kodak Vestpocket en 1936. Neutra, admirado polas imaxes do mozo Shulman, continuou encargándolle traballos. Outros arquitectos destacados da época non tardaron en facer o mesmo, ao igual que centos de revistas, xornais e editores de libros. Os numerosos premios de Shulman incluíron a Medalla á Fotografía Arquitectónica do Instituto Americano de Arquitectos (1969), un galardón aos logros de toda unha vida do Centro Internacional de Fotografía en Nova York (1998) e doutorados honoríficos de varias institucións académicas. Julius Shulman faleceu o 15 de xullo de 2009 aos 98 anos.

Sobre los autores:
Hunter Drohojowska-Philp escribe sobre arte moderna, deseño e arquitectura. Colabora habitualmente con Artnews, Artnet, Western Interiors and Design e de Los Angeles Times e é autora de Full Bloom: The Art and Life of Xeorxia O’Keeffe

Owen Edwards escribe sobre fotografía dende hai máis de 30 anos. Colaborou con American Photographer, New York Times Magazine, New York Magazine, The Village Voice, Saturday Review, Vogue e Smithsonian Magazine.

Philip J. Ethington é profesor de Historia e Ciencias Políticas na University of Southern California e o editor norteamericano da publicación Urban History. Actualmente está a concluír un libro gráfico de gran formato e publicación online chamado Ghost Metropolis, Los Angeles, 1542-2001.

Peter Loughrey é director de Los Angeles Modern Auctions (LAMA), especializado en deseño arquitectónico do século XX.

[:en]

The Master of Modern. More discoveries from the Julius Shulman vaults.

TASCHEN’s Modernism Rediscovered (2000) brought to light for the first time forgotten architectural masterpieces, drawn from photographer Julius Shulman’s personal archives. Paying tribute to residential and commercial buildings that had slipped from public view, Shulman`s stunning photographs uncovered a rarely seen side of California Modernism. This extensive, three-volume follow-up to that remarkable volume brings over 400 more architectural gems into the spotlight. Not just restricted to the West Coast this time, the images were taken all across the United States as well as in Mexico, Israel, and Hong Kong.

Each project and photograph in these volumes was personally selected from over 260,000 photographs over a two-year period by publisher Benedikt Taschen, who has enjoyed a close collaboration with the photographer since first publishing Julius Shulman: Architecture and Its Photography (1998). Augmenting the photographs are an introduction by photography critic Owen Edwards, an extensive biography by University of Southern California historian Philip J. Ethington, captions on decorative elements by Los Angeles Modern Auctions founder Peter Loughrey, biographies of key architects, and personal reflections from the photographer himself. Arts writer Hunter Drohojowska-Philp conducted months of interviews with Shulman to construct an informative and lively oral history and portrait of the times.

Julius Shulman’s photography was instrumental in crafting the image of the midcentury Southern California lifestyle across the United States and around the world. His work keenly identifies the distinctive structural, functional, and design elements of a building, in the context of both its natural surroundings and the people who occupy the spaces. This sensitivity, combined with his intuitive and brilliant sense of composition and timing, has earned him the reputation as a master of the genre. How fortunate we are that Shulman has once again opened his archives so that we may rediscover his photographs of the world’s hidden Modernist treasures.

Featured Architects and Designers:

William Beckett
Craig Ellwood
Albert Frey
Frank Gehry
Bruce Goff
Herb Greene
Philip Johnson
Louis I. Kahn
Raymond Kappe
Pierre Koenig
John Lautner
Paul László
Le Corbusier
Charles Luckman
Oscar Niemeyer
Richard J. Neutra
William L. Pereira
Skidmore, Owings & Merrill
Raphael Soriano
Ludwig Mies van der Rohe
Welton Becket Associates
Frank Lloyd Wright

The artist:
A resident of Los Angeles since 1920, Julius Shulman documented modernist architecture in Southern California and across the globe for nearly eight decades. His images of Pierre Koenig’s Case Study House No. 22 (1960) in Los Angeles and Richard J. Neutra’s Kaufmann House (1947) in Palm Springs are among the most recognizable and iconic architectural photographs of the 20th century. Shulman’s interest in photography developed into a career when he photographed Neutra’s Kun Residence in Los Angeles with his Kodak Vestpocket camera in 1936. Neutra admired young Shulman’s images and continued to commission his work. Other leading architects of the time followed suit, as did hundreds of magazines, newspapers, and book publishers. Shulman’s numerous awards include the Architectural Photography Medal from the American Institute of Architects (1969), a lifetime achievement award from the International Center of Photography in New York (1998), and honorary doctorates from various academic institutions. He died on July 15, 2009 at the age of 98.

The authors:
Hunter Drohojowska-Philp writes about modern art, design and architecture. She is a regular contributor to Artnews, Artnet, Western Interiors and Design, and the Los Angeles Times and the author of Full Bloom: The Art and Life of Georgia O’Keeffe.

Owen Edwards has written about photography for 30 years, for the American Photographer, New York Times Magazine, New York magazine, The Village Voice, Saturday Review, Vogue, Smithsonian magazine, and many other publications.

Philip J. Ethington is Professor of History and Political Science at the University of Southern California and North American Editor of the journal Urban History. He is currently completing a large-format graphic book and online publication called Ghost Metropolis, Los Angeles, 1542–2001.

Peter Loughrey is director of Los Angeles Modern Auctions (LAMA) specializing in 20th Century Design by architects.

[:]

En clase de Juan Daniel Fullaondo (II) | José Ramón Hernández Correa

[:es]En clase de Juan Daniel Fullaondo (I) | José Ramón Hernández Correa[:gl]Na clase de Juan Daniel Fullaondo (I) | José Ramón Hernández Correa[:en]In Juan Daniel Fullaondo´s Class room (I) | José Ramón Hernández Correa[:]

El otro día os conté cómo medio enmendé mi horrible primer proyecto. Voy a explicaros la entrega.

Una vez pasada la segunda ronda de croquis, con el beneplácito (excesivo e inmerecido) de Fullaondo, me apliqué a dibujar ya en limpio las láminas que iba a presentar.

En un grupo de grafistas virtuosos mis láminas fueron pobretonas: línea de tinta sobre papel vegetal. Por lo menos estaban dibujadas con cuidado y limpieza.

El do de pecho lo daba con la hoja final: una perspectiva cónica dibujada a tinta china a mano alzada (mi mano alzada) sobre papel de croquis. Me pareció que en ese papel áspero y basto quedaba gracioso el dibujo, y que dar lápiz de color por delante y por detrás creaba un efecto de profundidad, debido a la diferencia de intensidad y nitidez entre ambas caras, por la turbiedad del papel. Hasta le metí rotuladores. Yo creía que el efecto final era como de «cuidadoso descuido» o de «yo es que soy así de directo», pero, recordado ahora, debió de ser como de alumno aventajado de taller ocupacional para mayores. Solo le faltaban los macarrones pegados y las bolitas de papel de plata. Pero lo peor era que, con todo, quedaba floja y tímida. Creo que si me hubiera pasado tres pueblos y hubiera hecho un megakitsch le habría entusiasmado. Pero era un «quiero y no puedo» muy soso.

Fullaondo vio una por una las láminas, celebrándolas. Alabó una axonométrica con la cubierta quitada y finalmente, ante la perspectiva chorra, no dijo nada. La apartó discretamente del resto de láminas, que ordenó, agrupó y dio por entregadas, y me la devolvió mientras me decía que apreciaba mucho mi evolución.

Se ha hablado demasiado del gesto de suprema elegancia del general Spinola ante Nassau en La Rendición de Breda, de Velázquez:

La Rendición de Breda, de Velázquez

No fue menor la de mi profesor devolviéndome aquella lámina.

Aquella triste perspectiva, en definitiva, jamás había existido. Él no la había visto ni yo la había dibujado. Como, al contrario que en Misión Imposible, no se autodestruyó, la reduje a confetti y creo que me la comí.

Recuerdo también perfectamente el segundo ejercicio de aquel Nivel I, pero ya no os aburriré con más detalles. Sí que os tengo que decir que me sentía competente, que dibujaba cada vez mejor, que le echaba horas por un tubo, que aprendía cada vez más y que disfrutaba como un loco.

Juan Daniel Fullaondo está en la historia de la arquitectura española del siglo XX. (Lo que más valora todo el mundo de él -a mi parecer injustamente por lo incompleto- es su labor como crítico y su papel como director de la magnífica revista Nueva Forma). Para mí, una de sus mejores facetas fue la de profesor. A mí me salvó.

Qué fácil es examinar el trabajo de un alumno y restregarle por las narices todas sus carencias, sus torpezas, sus errores y sus ignorancias. Eso lo puede hacer cualquiera. Lo que de verdad tiene mérito es ver en él lo que ni siquiera ve él mismo: Ver una posibilidad, un germen, un algo en potencia. Y, confiando ciegamente en ello, sacarlo a la luz. Hay que ser muy hábil, muy intuitivo, muy inteligente, muy paciente, pero, sobre todo, muy generoso.

Qué difícil es todo eso.

Igual que Miguel Ángel decía que veía la estatua dentro del bloque de piedra y que él se limitaba a quitar lo que sobraba, así Fullaondo vio que dentro de mí había algo (que, repito, no lo veía ni yo; yo menos que nadie), y con tesón y optimismo lo fue sacando a la luz.

Pero, aún mejor que Miguel Ángel, la misión del profesor no es solo quitar. También tiene que poner. Quitar prejuicios, frenos, torpezas, etc, y poner conocimiento, habilidad, destreza, etc. La misión de un profesor es sagrada en todos los órdenes y todas las edades, y si un incompetente, torpe, perezoso o derrotista te puede amargar la vida y mutilarte para siempre, uno creativo, paciente y generoso te puede dar alas.

A mí me salieron unas alitas no para tirar cohetes ni celebrar la gran orgía del talento arquitectónico, pero sí para hacer una carrera ascendente año tras año, coronada por un Proyecto Fin de Carrera apasionante, en el que me lo pasé divinamente y con el que salí «por la puerta grande», que es lo menos que merece un alumno de arquitectura después de tantos años y tanto trabajo. Los profesores que no consigan eso de sus alumnos ya pueden agachar las orejas e irse a su casa a no dar más por saco.

Yo no solo hice un PFC divertido, alegre, feliz, exitoso, etc, sino que, ya puestos, me matriculé en doctorado, cosa que nunca había pensado hacer y que también hice (con no menor éxito y alegría) porque Juan Daniel Fullaondo me conminó a ello.

Podéis imaginar lo apasionante que es hacer una tesis doctoral con uno de los arquitectos más cultos de Europa, que te aporta ideas, te sugiere libros, te los presta… (los tenía todos: todos los del mundo).

Hablaré más veces de Fullaondo. Varios compañeros de clase han leído la primera parte y me han comentado detalles que merecen entradas aparte. Sí: También hay unas gallinas pendientes. Ya iré con ellas.

Hoy, para terminar, solo quiero decir dos cosas más: La primera es que otros alumnos de otras clases se metían a veces con el «sistema Fullaondo» porque lo veían poco serio. Demasiado jijijí y jajajá. A ellos les medían con escalímetro los anchos de pasillos y las huellas y tabicas, mientras que nosotros hacíamos lo que nos daba la gana. Siempre ha habido una lucha sorda entre Don Carnal y Doña Cuaresma. Yo tengo que decir que, ya como profesional, he construido VPOs observando toda su espesísima normativa, y he cumplido códigos de accesibilidad y CTE sin que el hecho de haberme formado con Fullaondo me haya incapacitado para ello. No consta en ningún sitio que para ser competente haya que languidecer con profesores aburridos y crueles, ni que para aprender tenga uno que ser humillado. Lo siento por los que han padecido y siguen padeciendo a profesores impotentes, incompetentes o sádicos.

La segunda la digo ahora con alborozo, pero en su momento me pesó: Es que Fullaondo tenía una gran debilidad por los alumnos con un poco de cara dura (con la dosis justa; tampoco nos pasemos). Le gustaba la gente un poco pícara, y apreciaba las «excusas creativas». Alguna que otra vez se deshizo en carcajadas ante una explicación de un alumno que no le entregaba un ejercicio completo. Si esa justificación era lo suficientemente buena e ingeniosa le valía más que el propio ejercicio. Esto (lo he comprobado muchos años después) era un entrenamiento estupendo para la vida. Pero yo, como era concienzudo y cumplidor, me indignaba ante las que consideraba injusticias. Me daba cuenta de que a mí Fullaondo me había favorecido muchísimo, pero veía que a otros les favorecía aún más. (¿Se podrá ser más desagradecido?). Me hizo arquitecto, me hizo doctor y me hizo profesor, y, como dije el otro día, creo que no pasa un solo día sin que, al menos por un instante, no le dé las gracias.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · noviembre 2012

MonumentMonumentMonument

0

Las ciudades están hechas de edificios, infraestructuras, calles, plazas, parques, esquinas y rincones que dan sentido al encuentro, a la confrontación y al intercambio. La forma y el significado de sus espacios tienden a ser el resultado de la mezcla de dos procesos distintos y complementarios: o son espacios planificados, regidos por proyectos que prefiguran –con mayor o menor fortuna– la forma y el carácter de la ciudad; o son transformaciones informales que han ido creciendo orgánicamente, donde la planificación trata de domar a posteriori los supuestos desajustes antes creados. Dos procesos que se simultanean y que, en el mejor de los casos, responden a una sabia convivencia de ambos: la ciudad que crece bajo la necesidad emergente de sus contingencias, y la que es capaz de prever y proyectar sus anhelos futuros, así como corregir las perversiones e injusticias generadas por la especulación y falta de planificación.

Estas ciudades –que son todas– se balancean entre la regulación y la emergencia, mientras coinciden en la necesidad de venerar a la Historia y sus protagonistas mediante una monumentalización que tiende a poner orden y establecer jerarquías futuras. La conquista de renovados escenarios éticos y estéticos –sean impuestos o reclamados– forma parte de las estrategias urbanas de ambos modelos, cuyos símbolos cosifican los anhelos comunitarios o imponen ajustes de control en los discursos del poder.

Frente a los distintos procesos que desde abajo están modificando irreversiblemente la vida pública –o quizás como consecuencia de ellos– se observa una aguda revitalización de las retóricas monumentales. Banderas, héroes ensalzados, instalaciones públicas, señalamientos metropolitanos…, toda una imaginería que petrificó los relatos históricos se esparce por el paisaje de la ciudad, vulgarizando en muchos casos su potencia ideológica y simbólica.

Los monumentos esconden cierta apropiación del espacio colectivo, cierto secuestro de la memoria social, aunque también se percibe en ellos la dificultad por acoger las pluralidades sin estereotiparlas, el afán por desterrar cualquier duda o incertidumbre.

Así, hasta la irrupción de los movimientos de vanguardia, la gramática del monumento, desde las edificaciones rituales de la antigüedad hasta la estatuaria urbana del siglo XIX, permaneció prácticamente inalterada, mientras que las formas de la erección –peanas, columnas, obeliscos, arcos de triunfo y cenotafios a la victoria– marcaban el territorio ciudadano, erigiendo verdaderas jerarquías de volumen, de imagen y de significado. El arte contemporáneo heredó el dictum vanguardista con el que trascender los códigos más inmediatos. No obstante, la necesidad de perpetuación de unos hechos pasados o de unos deseos futuros por parte del poder continúa intacta. Sin embargo, ¿quién sustenta un monumento? ¿Quién lo legitima? ¿Cómo emerge? ¿De qué manera arraiga en la comunidad y en el espacio público?

Todas estas preguntas ofrecen respuestas difícilmente unívocas, alimentadas por la consideración de que, en la actualidad, cualquier dialéctica entre nostalgia y futuro ya no expresa ni la voluntad ni el sentir social y que, por tanto, matizan el rendimiento de los monumentos, el éxito o el fracaso de sus inevitables apropiaciones.

Nonument es un proyecto con el que el MACBA invita a 28 artistas de su entorno para que reflexionen sobre cómo se puede incidir hoy, desde las prácticas del arte, en los problemáticos vínculos entre acontecimiento, conmemoración, estética y ciudad. El resultado es un conjunto de propuestas inéditas –específicamente concebidas para esta exposición–, donde se observa de qué modo reinterpretan los lenguajes artísticos la tradición del monumento.

Asimismo, Nonument pretende constituirse como un laboratorio abierto sobre la inminente proliferación de símbolos que colonizan los espacios reales y virtuales de nuestro entorno, una plataforma discursiva que investigue cuáles son las condiciones bajo las que los artistas se incorporan a estos debates urgentes.

Sede: Sala d’exposicions del Convent dels Àngels
Comisarios: Josep Bohigas y Bartomeu Marí
Organización y producción: Museu d’Art Contemporani de Barcelona (MACBA).

Este proyecto forma parte del programa de Conmemoración del Tricentenario de los hechos de 1714.

As cidades están feitas de edificios, infraestruturas, rúas, prazas, parques, esquinas e cantos que dan sentido ao encontro, á confrontación e ao intercambio. A forma e o significado dos seus espazos tenden a ser o resultado da mestura de dous procesos distintos e complementarios: ou son espazos planificados, rexidos por proxectos, que prefiguran -con maior ou menor fortuna- a forma e o carácter da cidade; ou son transformacións informais que foron crecendo organicamente, onde a planificación trata de domar a posteriori os supostos desaxustes antes creados. Dous procesos que se simultanean e que, no mellor dos casos, responden a unha sabia convivencia de ambos os dous: a cidade que crece baixo a necesidade emerxente das súas continxencias, e a que é capaz de prever e proxectar os seus anhelos futuros, así como corrixir as perversións e inxustizas xeradas pola especulación e falta de planificación.

Estas cidades -que son todas- balancéanse entre a regulación e a emerxencia, mentres coinciden na necesidade de venerar a Historia e os seus protagonistas mediante unha monumentalización que tende a poñer orde e establecer xerarquías futuras. A conquista de renovados escenarios éticos e estéticos -sexan impostos ou reclamado- forma parte das estratexias urbanas de ambos os dous modelos, cuxos símbolos cosifican os anhelos comunitarios ou impoñen axustes de control nos discursos do poder.

Fronte aos distintos procesos que dende abaixo están a modificar irreversiblemente a vida pública -ou quizais como consecuencia deles- obsérvase unha aguda revitalización das retóricas monumentais. Bandeiras, heroes enxalzados, instalacións públicas, sinalizacións metropolitanas…, toda unha imaxinaría que petrificou os relatos históricos se esparexe pola paisaxe da cidade, vulgarizando en moitos casos a súa potencia ideolóxica e simbólica.

Os monumentos esconden certa apropiación do espazo colectivo, certo secuestro da memoria social, aínda que tamén se percibe neles a dificultade por acoller as pluralidades sen estereotipalas, o afán por desterrar calquera dúbida ou incerteza.

Así, ata a irrupción dos movementos de vangarda, a gramática do monumento, dende as edificacións rituais da antigüidade ata a estatuaria urbana do século XIX, permaneceu practicamente inalterada, mentres que as formas da erección -peañas, columnas, obeliscos, arcos de triunfo e cenotafios á vitoria- marcaban o territorio cidadán, erixindo verdadeiras xerarquías de volume, de imaxe e de significado. A arte contemporánea herdou o dictum vangardista co que transcender os códigos máis inmediatos. Non obstante, a necesidade de perpetuación duns feitos pasados ou duns desexos futuros por parte do poder continúa intacta. Non obstante, quen sustenta un monumento? Quen o lexitima? Como emerxe? De que xeito arraiga na comunidade e no espazo público?

Todas estas preguntas ofrecen respostas dificilmente unívocas, alimentadas pola consideración de que, na actualidade, calquera dialéctica entre nostalxia e futuro xa non expresa nin a vontade nin o sentir social e que, polo tanto, matizan o rendemento dos monumentos, o éxito ou o fracaso das súas inevitables apropiacións.

Nonument é un proxecto co que o MACBA invita 28 artistas do seu ámbito para que reflexionen sobre como se pode incidir hoxe, dende as prácticas da arte, nos problemáticos vínculos entre acontecemento, conmemoración, estética e cidade. O resultado é un conxunto de propostas inéditas -especificamente concibidas para esta exposición-, onde se observa reinterpretan as linguaxes artísticas de que modo a tradición do monumento.

Así mesmo, Nonument pretende constituírse como un laboratorio aberto sobre a inminente proliferación de símbolos que colonizan os espazos reais e virtuais do noso ámbito, unha plataforma discursiva que investigue cales son as condicións baixo as que os artistas se incorporan a estes debates urxentes.

Sede: Sala d’exposicions del Convent dels Àngels
Comisarios: Josep Bohigas y Bartomeu Marí
Organización e producción: Museu d’Art Contemporani de Barcelona (MACBA).

Este proxecto forma parte do programa de Conmemoración do Tricentenario dos feitos de 1714.

Cities are made of buildings, infrastructures, streets, squares, parks and corners that are conducive to meetings, confrontations and exchanges. The form and meaning of these spaces tend to be the result of a mixture of two distinct yet complementary processes: they are either planned and governed by projects that prefigure – with varying degrees of success – the form and character of the city; or they are organically-grown, informal ransformations, where planning tries to rectify a posteriori existing malfunctions.

Two simultaneous processes that, with luck, can happily coexist: a city that grows under the emerging necessities of its contingencies, and one capable of predicting and projecting its future aspirations, as well as correcting the perversions and injustices provoked by speculation and lack of planning.

These cities – i.e., all of them – are balanced between regulation and emergency, while accepting the need to venerate History and its protagonists through a monumentalisation that favours order and the establishment of future hierarchies. The conquest of new ethical and aesthetic scenarios – whether imposed or reclaimed – is part of the urban strategies of both these models, whose symbols either reify the collective aspirations or impose control adjustments on the power discourses.

The emergence of the different processes that are irreversibly modifying public life from the bottom up – or perhaps as a consequence of it – has provoked a sharp increase in monumental rhetoric. Flags, acclaimed heroes, public installations, metropolitan signposting… a whole imagery petrifying historical events is occupying the urban landscape, and in many cases vulgarising its ideological and symbolic power.

Behind monuments lies a certain appropriation of the collective space, an abduction of social memory, as well as the difficulty in embracing pluralities without stereotyping them, and the need to cast out any doubts or uncertainties.

Until the arrival of the avant-garde movements, the grammar of the monument – from the ritual constructions of antiquity to the urban statuary of the nineteenth century – was practically unaltered, while the norms for the erection of plinths, columns, obelisks, triumphal arches and cenotaphs marked the urban territory, establishing true hierarchies of volume, image and meaning. Contemporary art inherited the avant-garde dictum for transcending the most immediate codes. And yet, the need of those in power to perpetuate past events or future aspirations remains intact. But who supports a monument? Who legitimises it? How does it emerge? How does it become rooted in the community and the public sphere?

There are no straightforward answers to these questions, for nowadays the dialectics between nostalgia and future no longer express the will and sentiments of society and, therefore, the success or failure of a monument is determined by its inevitable appropriations.

Nonument is a project in which MACBA has invited twenty-eight artists closely associated with the Museum to reflect on how, from the practice of art, it may be possible nowadays to enter into the problematic links between event, commemoration, aesthetics and city. The result is a series of new proposals – specifically conceived for this exhibition – showing how the tradition of monuments can be reinterpreted through the artistic languages.

At the same time, Nonument can also be seen as an open laboratory on the imminent proliferation of symbols colonising real and virtual spaces in our environment, a discursive platform from which to investigate how artists can join these pressing debates.

Curators: Josep Bohigas y Bartomeu Marí.Organisation and production: Museu d’Art Contemporani de Barcelona (MACBA).

This project takes part of the commemoration of the Tercentenary of the events of 1714.

Los cuadernos de Sverre Fehn | Borja López Cotelo

Esas mañanas claras de junio disfrazaron la ciudad de Oslo. Cerrando los ojos, dejando que el sol calentase la piel, uno podía creer que se encontraba en Palermo, en Esmirna, quizá incluso en Cádiz o Tánger. Pero al final de la calle había un vestíbulo verde que debíamos atravesar cada día: el discreto Nasjonalmuseet custodiaba el laberinto de cuadernos en el que Sverre Fehn dejó fragmentos del mapa de su pensamiento. Allí transcurrieron las horas, descifrando cientos de apuntes, miles de dibujos.

Los cuadernos de Sverre Fehn | Borja López Cotelo
Boceto de Sverre Fehn

Éste es sólo uno de esos bocetos, acaso el más insignificante: lejos de la profundidad metafísica escondida en muchos otros, tal vez no represente más que un deseo.
Uno de esos deseos que sólo tenemos en las tardes de verano.

Sin embargo, a medida que lo observamos, resulta difícil impedir que la imaginación comience su desinhibido juego de asociaciones.

Podemos intuir en esas figuras al hombre dibujado por Le Corbusier como medida de todas las cosas; podemos, entonces, imaginar las tardes pasadas por el Fehn en París, visitando el estudio de la Rue de Sèvres junto a su esposa Ingrid. Podemos seguir mirando atrás y vislumbrar incluso a Picasso o a Cézanne; podemos pensar en la deuda de Jeanneret con el cubismo.

Podemos, por el contrario, reconocer en los hombres esbozados por Fehn la huella de los petroglifos que los primeros normandos tallaron en las rocas; y pensar, inevitablemente, en la capacidad simbólica de cada trazo, en la razón última de cada línea que dibujamos.

Aunque tal vez todo esto no sea más que un delirio.

Uno de esos delirios que sólo tenemos en las primeras tardes de otoño.

Los cuadernos de Sverre Fehn | Borja López Cotelo
Sverre Fehn

Una día claro de 1986, al despertar, Sverre Fehn se dio cuenta de que llevaba más de diez años sin construir una sola obra. Quedaban lejos los días de juventud en que parecía llamado a recoger el testigo de los grandes maestros nórdicos, en los que era señalado como esa Gran Esperanza Blanca1 que nunca llegó.

Pensó entonces en lo efímero del reconocimiento, en lo cambiante de las críticas, en la vacuidad de los juicios. Pero esa mañana, Fehn no tenía tiempo que perder: decenas de estudiantes lo esperaban en la Cooper Union. El arquitecto había comprendido tiempo atrás que transmitir sus ideas era el único modo de perpetuarse. En 1971 había comenzado a trabajar como profesor en la AHO (Arkitektur Høgskolen i Oslo) y desde entonces la enseñanza había ocupado gran parte de su tiempo. Era, ante la falta de actividad en el estudio, su gran refugio creativo2. Las lecciones impartidas en esa pequeña aula de Sankt Olavs Gate se habían convertido en un fenómeno que había trascendido los límites de la ciudad, y algunos tipos raros incluso atravesaban Europa para escuchar a Fehn3.

Los cuadernos de Sverre Fehn | Borja López Cotelo
Nasjonalmuseet Arkitektur, Oslo

A mediados de los ochenta, un amigo llamó a Fehn y le ofreció incorporarse al cuerpo docente de la Cooper Union en Nueva York. No pudo negarse: quien telefoneaba era el decano John Hejduk. Así, durante unos meses, el noruego transmitió su particular modo de entender la arquitectura en esa institución; en sus pizarras garabateo una y otra vez figuras humanas, astros, barcos y horizontes que revelaban fragmentos de una intrincada cosmogonía.

Más tarde, Fehn regresó a Oslo. Y allí, una noche de invierno ártico, comprendió que nada volvería a ser igual. Entonces soñó con salir por la ventana de su habitación y volar hasta Nueva York.

Todo tiene un final. Las trilogías, las batallas, la vida. A Sverre Fehn, como a Borges, le obsesionaba el paso del tiempo, la certeza de que la existencia consiste, nos guste o no, en dejarse fluir4.

Si Borges insiste en que sólo el hombre es mortal en la medida que sólo él es consciente de la muerte5, Fehn sostiene que sólo la idea de una vida más allá, al otro lado del espejo en que nos miramos cada día, otorga trascendencia a la arquitectura6. El noruego dibuja cruces, esqueletos, ángeles que ascienden a los cielos -para, tal vez, precipitarse más tarde a los infiernos-, traza una línea nítida que separa a los vivos de los muertos; en ocasiones, incluso, parece consciente de la fragilidad de esa línea. Entonces, dibujarla no es tan fácil.

Los cuadernos de Sverre Fehn | Borja López Cotelo
Nasjonalmuseet Arkitektur, Oslo

Cada vez que miro este dibujo, no puedo -no quiero- dejar de imaginar a Fehn en su casa de Havna Allé garabateando almas que emprenden camino hacia la eternidad, escribiendo algo ilegible en el extremo del papel una tarde gélida de 1994; afirmando que la arquitectura pertenece a los hombres, aunque la construcción -exacta, precisa, perfecta- pueda pertenecer a los animales7. Luego -sospecho- Sverre apoya la taza de café en la mesa, toma aire, y se siente un redentor. Pero en ese preciso instante recuerda cuántas veces lo han mirado por encima del hombro -¿acaso esas reflexiones encajan en algún ismo?- y se rinde a la evidencia: en el mejor de los casos, será recordado como Jesus of Suburbia.

Borja López Cotelo. Doctor arquitecto
A Coruña. noviembre 2012 – enero 2013

Notas:
1 Esta expresión fue utilizada en los primeros años del siglo XX para designar a boxeadores blancos potencialmente capaces de convertirse en campeón mundial de los pesos pesados, título que entre 1908 y 1915 ostentó el púgil negro Jack Johnson.
2 Así lo denomina Per Olaf Fjeld en Sverre Fehn. The pattern of thought (Nueva York, The Monaceli Press), p. 208
3 Miralles acudió en alguna ocasión a las clases de Sverre Fehn, como señala Fjeld en Ibid., 185
4 O, tal vez, parafraseando a Jaques -ese fatalista retratado por Diderot- en ‘dejarse existir’.
5 ‘Ser inmortal es baladí; menos el hombre, todas las criaturas lo son, pues ignoran la muerte; lo divino, lo terrible, lo incomprensible es saberse mortal’, escribe Jorge Luis Borges en El inmortal.
6 Por poner un ejemplo, en la página 236 de Sverre Fehn. The pattern of thought (New York, The Monacelli Press, 2009), se puede leer: ‘Las grandes construcciones siempre se desarrollan desde un concepto relacionado con la muerte’. El noruego insistió en esta convicción en numerosas entrevistas y escritos.
7 Fehn sostiene que el hombre no puede crear una obra de arquitectura basándose en el pensamiento meramente racional, y que esto lo diferencia de los animales: ‘Las construcciones realizadas por los animales son racionalistas: precisas e inmutables, son siempre iguales cada día y cada año… El modo de pensar del hombre, en cambio, no es rígidamente racional y lógico… Si la arquitectura es completamente racional, los hombres se convierten en animales’, afirmaba en una entrevista concedida en 1992, incluida en Sverre Fehn. Opera completa (Milán, Electa, 2007). Esta misma idea es defendida por F. Ll. Wright en su texto póstumo Preámbulo a El Maravilloso Mundo de la Arquitectura (1962).

BRL-CADBRL-CADBRL-CAD

0

Una de las mejores alternativas a AutoCAD disponibles. BRL-CAD ofrece soporte multiplataforma (Windows, Mac, Linux), una gran cantidad de herramientas de edición y modelado de imágenes. Cuenta con un editor geométrico interactivo, procesamiento de imágenes y señales, además de una gran capacidad de renderizado. Es una herramienta de diseño computarizado (o CAD) bastante completa, y la favorita de muchos.

Durante más de 20 años, BRL-DAO ha sido el tri-servicio primario el sistema de DAO de modelado sólido solido por el ejército de los Estados Unidos modelar sistemas de armas para análisis de mortalidad y la vulnerabilidad. El sistema de modelado sólido con frecuencia es usado por una amplia gama de sectores ( militares, académico, y usos industriales incluyendo en el diseño y el análisis de vehículos, partes mecánicas, y la arquitectura). El paquete también ha sido usado en la planificación de dosis de radiación, la visualización médica, la educación de gráfica realizada por ordenador, CSG conceptos y modelado de la educación, y pruebas de indicador de resultado de sistema entre otros objetivos.

BRL-CAD ha sido desarrollado con una herencia de transportabilidad que incluye sistemas como DEC VAX-11/780 running 4.3 BSD; DECStations running ULTRIX; Silicon Graphics 3030, 4D «IRIS», O2, Onyx, and Origin systems running various versions of IRIX; Sun Microsystems Sun-3 and Sun-4 Sparcs running SunOS; the Cray 1, Cray X-MP, Cray Y-MP, and Cray 2 running UNICOS; DEC Alpha AXP running OSF/1; Apple Macintosh II running A/UX; iPSC/860 Hypercube running NX/2; the Alliant FX/8, FX/80, and FX/2800; Gould/Encore SEL PowerNode6000/9000 and NP1; NeXT workstations; IBM RS/6000; HPPA 9000/700 running HPUX; Ardent/Stardent; Encore Multi-Max; y otros muchos.

BRL-CAD es una colección de más de 400 instrumentos, utilidades, y usos que comprenden más de un millón de líneas de código original. El paquete intencionadamente es diseñado para ser extensivamente la plataforma y activamente es desarrollado y mantenido para muchos entornos de sistema operativo comunes incluyendo para BSD, Linux, Solaris, el amigo OS X, y Windows entre otros. El BRL-DAO es distribuido en el binario y la forma de código original como el software libre abierto de la fuente (FOSS), a condición de que en la Iniciativa Abierta De la fuente (OSI) términos de licencia aprobados.

Mike Muuss comenzó la arquitectura inicial y el diseño de BRL-DAO enn 1979. El desarrollo como un paquete unificado comenzó en 1983. La primera liberación pública fue hecha en 1984. El BRL-DAO se hizo un proyecto abierto el 21 de diciembre de 2004.

+ info

BRL-CAD is a powerful cross-platform Open Source combinatorial Constructive Solid Geometry (CSG) solid modeling system that includes interactive 3D solid geometry editing, high-performance ray-tracing support for rendering and geometric analysis, network-distributed framebuffer support, image and signal-processing tools, path-tracing and photon mapping support for realistic image synthesis, a system performance analysis benchmark suite, an embedded scripting interface, and libraries for robust high-performance geometric representation and analysis.

For more than 20 years, BRL-CAD has been the primary tri-service solid modeling CAD system used by the U.S. military to model weapons systems for vulnerability and lethality analyses. The solid modeling system is frequently used in a wide range of military, academic, and industrial applications including in the design and analysis of vehicles, mechanical parts, and architecture. The package has also been used in radiation dose planning, medical visualization, computer graphics education, CSG concepts and modeling education, and system performance benchmark testing among other purposes.

BRL-CAD supports a great variety of geometric representations including an extensive set of traditional CSG primitive implicit solids such as boxes, ellipsoids, cones, and tori, as well as explicit solids made from closed collections of Uniform B-Spline Surfaces, Non-Uniform Rational B-Spline (NURBS) surfaces, n-Manifold Geometry (NMG), and purely faceted mesh geometry. All geometric objects may be combined using boolean set-theoretic CSG operations including union, intersection, and difference.

BRL-CAD has been under active development with a portability heritage that includes systems such as a DEC VAX-11/780 running 4.3 BSD; DECStations running ULTRIX; Silicon Graphics 3030, 4D «IRIS», O2, Onyx, and Origin systems running various versions of IRIX; Sun Microsystems Sun-3 and Sun-4 Sparcs running SunOS; the Cray 1, Cray X-MP, Cray Y-MP, and Cray 2 running UNICOS; DEC Alpha AXP running OSF/1; Apple Macintosh II running A/UX; iPSC/860 Hypercube running NX/2; the Alliant FX/8, FX/80, and FX/2800; Gould/Encore SEL PowerNode6000/9000 and NP1; NeXT workstations; IBM RS/6000; HPPA 9000/700 running HPUX; Ardent/Stardent; Encore Multi-Max; and much more.

BRL-CAD is a collection of more than 400 tools, utilities, and applications comprising more than a million lines of source code. The package is intentionally designed to be extensively cross-platform and is actively developed on and maintained for many common operating system environments including for BSD, Linux, Solaris, Mac OS X, and Windows among others. BRL-CAD is distributed in binary and source code form as free open source software (FOSS), provided under Open Source Initiative (OSI) approved license terms.

Mike Muuss began the initial architecture and design of BRL-CAD back in 1979. Development as a unified package began in 1983. The first public release was made in 1984. BRL-CAD became an open source project on 21 December 2004.

+ info

Unha das mellores alternativas a AutoCAD dispoñibles. BRL-CAD ofrece soporte multiplataform (Windows, Mac, Linux), unha gran cantidade de ferramentas de edición e modelado de imaxes. Conta cun editor xeométrico interactivo, procesamento de imaxes e sinais, ademais dunha gran capacidade de renderizado. É unha ferramenta de deseño computarizado (ou CAD) bastante completa, e a favorita de moitos.

Durante máis de 20 anos, BRL-DAO foi o tri-servizo primario o sistema de DAO de modelado sólido solido polo exército dos Estados Unidos modelar sistemas de armas para análise de mortalidade e a vulnerabilidade. O sistema de modelado sólido con frecuencia é usado por unha ampla gama de sectores ( militares, académico, e usos industriais incluíndo no deseño e a análise de vehículos, partes mecánicas, e a arquitectura). O paquete tamén foi usado na planificación de dose de radiación, a visualización médica, a educación de gráfica realizada por ordenador, CSG conceptos e modelado da educación, e probas de indicador de resultado de sistema entre outros obxectivos.

BRL-CAD foi desenvolvido cunha herdanza de transportabilidade que inclúe sistemas como DEC VAX-11/780 running 4.3 BSD; DECStations running ULTRIX; Silicon Graphics 3030, 4 D «IRIS», O2, Onyx, and Origin systems running various versions of IRIX; Sun Microsystems Sun-3 and Sun-4 Sparcs running SunOS; the Cray 1, Cray X-MP, Cray Y-MP, and Cray 2 running UNICOS; DEC Alpha AXP running OSF/1; Apple Macintosh II running A/UX; iPSC/860 Hypercube running NX/2; the Alliant FX/8, FX/80, and FX/2800; Gould/Encore SEL PowerNode6000/9000 and NP1; NeXT workstations; IBM RS/6000; HPPA 9000/700 running HPUX; Ardent/Stardent; Encore multi-Max; e outros moitos.

BRL-CAD é unha colección de máis de 400 instrumentos, utilidades, e usos que comprenden máis dun millón de liñas de código orixinal. O paquete intencionadamente é deseñado para ser extensivamente a plataforma e activamente é desenvolvido e mantido para moitos ámbitos de sistema operativo comúns incluíndo para BSD, Linux, Solaris, o amigo OS X, e Windows entre outros. O BRL-DAO é distribuído no binario e a forma de código orixinal como o software libre aberto da fonte (FOSS), a condición de que na Iniciativa Aberta Da fonte (OSI) termos de licenza aprobados.

Mike Muuss comezou a arquitectura inicial e o deseño de BRL-DAO enn 1979. O desenvolvemento como un paquete unificado comezou en 1983. A primeira liberación pública foi feita en 1984. O BRL-DAO fíxose un proxecto aberto o 21 de decembro de 2004.

+ info

Echar a perder. Un análisis del deterioroBotar a perder. Unha análise da deterioraciónBegining to lose. An analysis of the deterioration

0

Vivimos de espaldas a la degradación y los desechos. En un mundo donde el consumismo rige nuestras vidas, paradójicamente ignoramos la decadencia, como si la basura y el deterioro no formaran parte intrínseca de la sociedad y de la vida mismas. En este libro, Kevin Lynch pone el foco de atención sobre esta cuestión y nos ofrece una iluminadora reflexión filosófica y social sobre la relación del hombre —supremo creador de desechos— con el deterioro y los procesos de degradación.

A partir de un sorprendente análisis sobre nuestro imaginario vinculado a los desechos (donde tienen cabida elementos tan dispares como la basura, las antigüedades o los excrementos) y la pormenorizada revisión de algunos sistemas destinados a la destrucción de cosas y lugares, Lynch nos sumerge en ese complejo universo paralelo que a menudo no queremos ver: el de los vertederos, el compost, los residuos radioactivos, el vandalismo, la demolición de edificios o los solares abandonados. El libro se convierte así en una invitación explícita a conocer y reconocer la decadencia como parte necesaria de la vida y del crecimiento y, gracias al conjunto de edificantes propuestas que el urbanista estadounidense incluye en la segunda parte del libro, Echar a perder se erige, sobre todo, como insólito alegato a favor de una desacomplejada revalorización y gestión de los desechos.

Kevin Lynch (1918-1984) fue urbanista y profesor del Massachusetts Institute of Technology (MIT) durante más de treinta años. Sus investigaciones sobre la relación del individuo con el paisaje urbano han sido cruciales para el urbanismo contemporáneo y es autor de algunos textos clave de la teoría de la arquitectura y el urbanismo como Planificación del sitio (1962), La imagen de la ciudad (1964), ¿Dé qué tiempo es este lugar? (1972) y La buena forma de la ciudad (1981), todos ellos publicados en castellano por la Editorial Gustavo Gili. Lynch tenía prácticamente acabado el manuscrito de Echar a perder cuando falleció repentinamente a la edad de 66 años; fue Michael Southworth quien retomó la labor de editar el manuscrito.

Michael Southworth, profesor emérito de Urbanismo en el College of Enviromental Design de la University of California Berkley, es autor de varios estudios y proyectos sobre urbanismo, y coeditor de la antología de escritos y proyectos de Kevin Lynch City Sense and City Design (1990).

Vivimos de costas á degradación e os refugallos. Nun mundo onde o consumismo rexe as nosas vidas, paradoxalmente ignoramos a decadencia, coma se o lixo e a deterioración non formasen parte intrínseca da sociedade e da vida mesmas. Neste libro, Kevin Lynch pon o foco de atención sobre esta cuestión e ofrécenos unha iluminadora reflexión filosófica e social sobre a relación do home -supremo creador de refugallos- coa deterioración e os procesos de degradación.

A partir dunha sorprendente análise sobre o noso imaxinario vinculado aos refugallos (onde teñen cabida elementos tan dispares como o lixo, as antigüidades ou os excrementos) e a pormenorizada revisión dalgúns sistemas destinados á destrución de cousas e lugares, Lynch somérxenos nese complexo universo paralelo que a miúdo non queremos ver: o dos vertedoiros, o compost, os residuos radiactivos, o vandalismo, a demolición de edificios ou os soares abandonados. O libro convértese así nun convite explícito a coñecer e recoñecer a decadencia como parte necesaria da vida e do crecemento e, grazas ao conxunto de edificantes propostas que o urbanista estadounidense inclúe na segunda parte do libro, Botar a perder se erixe, sobre todo, como insólita alegación a favor dunha descohibida revalorización e xestión dos refugallos.

Kevin Lynch (1918-1984) foi urbanista e profesor do Massachusetts Institute of Technology (MIT) durante máis de trinta anos. As súas investigacións sobre a relación do individuo coa paisaxe urbana foron cruciais para o urbanismo contemporáneo e é autor dalgúns textos clave da teoría da arquitectura e o urbanismo como Planificación do sitio (1962), La imaxe da cidade (1964), Dea que tempo é este lugar? (1972) e La boa forma da cidade (1981), todos eles publicados en castelán pola Editorial Gustavo Gili. Lynch tiña practicamente rematado o manuscrito de Botar a perder cando faleceu repentinamente á idade de 66 anos; foi Michael Southworth quen retomou o labor de editar o manuscrito.

Michael Southworth, profesor emérito de Urbanismo no College of Enviromental Design de la University of California Berkley, é autor de varios estudos e proxectos sobre urbanismo, e coeditor da antoloxía de escritos e proxectos de Kevin Lynch City Sense and City Design (1990).

We live of backs to the degradation and the tailing. In a world where the consumerism governs our lives, paradoxically we ignore the decadence, as if the garbage and the deterioration were not forming a part intrinsic of the society and of the life same. In this book, Kevin Lynch puts the area of attention on this question and offers us an illuminating philosophical and social reflection on the relation of the man – supreme creator of tailing – with the deterioration and the processes of degradation.

From a surprising analysis on our imaginary one linked to the tailing (where they have fitted elements as unlike as the garbage, the antiquities or the excrements) and the detailed review of some systems destined for the destruction of things and places, Lynch immerses us in this complex parallel universe that often we do not want to see: that of the dumps, the compost, the radioactive residues, the vandalism, the demolition of buildings or the left lots. The book turns this way into an explicit invitation to know and recognize the decadence as necessary part of the life and of the growth and, thanks to the set of edifying offers that the American urbanista includes in the second part of the book, Begining to lose revaluation and management of the tailing is raised, especially, as unusual allegation in favour of a desacomplejada

Kevin Lynch (1918-1984) was planificator and teacher of the Massachusetts Institute of Technology (MIT) during more than thirty years. His investigations on the relation of the individual with the urban landscape have been crucial for the contemporary urbanism and he is a key author of some texts of the theory of the architecture and the urbanism as Planning of the site (1962), The image of the city (1964), have time it is this place? (1972) and The good form of the city (1981), all of them published in Castilian for Publishing Gustavo Gili. Lynch had the manuscript practically finished of Beginning to lose when it expired suddenly to the age of 66 years; he was Michael Southworth who recaptured the labor of editing the manuscript.

Michael Southworth, emeritus teacher of Urbanism in the College of Enviromental Design of the University of California Berkley, is an author of several studies and projects on urbanism, and coeditor of the anthology of writings and Kevin Lynch City’s projects Sense and City Design (1990).

[:es]Fundación Luís Seoane | CREUSeCARRASCO[:gl]Fundación Luís Seoane | CREUSeCARRASCO[:en]Luís Seoane Foundation | CREUSeCARRASCO[:]

[:es]

Rehabilitación de un antiguo cuartel militar, situado sobre la muralla histórica, para sede de la Fundación Luís Seoane. Se aprovechan las trazas del edificio existente, con su patio abierto como referencia central de toda la propuesta, creando recintos adecuados de exposición y actividad, estableciendo estrechos vínculos entre todos ellos, su entorno inmediato y el espacio público de la ciudad.

“El artista es un hombre, no sé si con la sensibilidad más aguda que los demás hombres, pero si con el lenguaje más adecuado y hondo que los demás para expresar la alegría, la angustia y también el placer, si existe, del momento en que vive… En el arte, como en cualquier otra actividad humana, solo aparentemente se producen retrocesos, y no existe el pasado sino como expresión, como historia, como algo muerto, al que nosotros, en el presente le damos vida”.

(Luís Seoane, Anotaciones sobre la creación artística, 1951)

Por eso concebir un museo en el que va a estar presente la figura de Luís Seoane sólo puede tener las ataduras más enteras, las más fuertes y revolucionarias del lugar, para que acompañen merecidamente a la idea, al impulso creador, siempre libre.

Aprovechar las claves del edificio existente y de su entorno para poder definir el nuevo objetivo: crear recintos adecuados de exposición para un museo hoy y establecer un estrecho vínculo entre todo ello y el espacio público de la ciudad, aprovechando y recuperando las trazas históricas que todavía perviven, sobre todo haciendo hincapié en las que conectan exterior e interior, como la muralla, los muros, los pavimentos y los pilares de piedra. Hay un elemento fundamental en el edificio que ejemplifica esta idea: el patio abierto, referencia espacial de toda la propuesta.

Se libera al edificio de su atadura en la fachada oeste… se crea un espacio alto, un mueble de lajas de piedra donde se sitúan los servicios de acogida y desde el que rápidamente se ven las salas de exposiciones temporales, las comunicaciones verticales y el patio… de esta manera el espacio público puede penetrar en el edificio y, abriendo el vestibulo, llegar a atravesarlo. Visualmente este concepto está siempre presente mediante transparencias y pantallas de vidrio…

Se buscó abrir la esquina noreste a las vistas y aprovechar su posición como zona de descanso…

Se propone recuperar el recorrido en el entorno de la muralla, la desaparición del edificio de Jefatura de Sanidad y en su lugar crear un atrio mediante un muro de piedra con bancos que encierra un bosque de álamos…

Obra: Fundación Luis Seoane
Autores: Juan Creus y Covadonga Carrasco
Colaboradores: Francisco Rosell, Felipe Riola, Félix Suárez (estructura), J. Luís García (dirección obra)
Promotor: Ayuntamiento de Coruña
Constructora: Ferrovial / Agroman (Felipe López – jefe obra)
Localización: c/ San Francisco s/n 15001 A Coruña, Galicia, España
Fecha de proyecto: 2000
Fecha fin de obra: 2003
Superficie: Superficie parcela: 1.793 m2 / Superficie construida: 3.460 m2
Fotografía introducción: Vari Caramés
Fotografía reportaje:  Héctor Santos-Díez | BISimages
+ creusecarrasco.es

Reconocimientos
Premios: 1º Premio concurso de ideas. XI Premio COAG de rehabilitación

[:en]

Rehabilitation of a former military barrack, placed on the historical wall, for headquarters of the Luís Seoane Foundation. They take advantage of the traces of the existing building, with his court opened as central reference of the whole offer, creating suitable enclosures of exhibition and activity, establishing narrow links between all of them, his immediate environment and the public space of the city.

“The artist is a man, I do not know if with the sensibility sharper than other men, but if with the most suitable and deep language that the others to express the happiness, the distress and also the pleasure, if it exists, of the moment in which it lives… In the art, since in any other human activity, only seemingly setbacks take place, and the past does not exist but as expression, as history, as anything dead, to which we, in the present we give life”.

(Luís Seoane, Anotaciones sobre la creación artística, 1951)

Because of it to conceive a museum in which Luís Seoane’s figure is going to be present only can have the most entire, strongest and revolutionary local ties, in order that they accompany well-deservedly to the idea, to the creative impulse, always freely.

To take advantage of the keys of the existing building and of his environment to be able to define the new aim: to create suitable enclosures of exhibition for a museum today and to establish a narrow link between all this and the public space of the city, taking advantage and recovering the historical traces that still perviven, especially emphisizing in those who connect exterior and interior, as the wall, the walls, the pavements and the props of stone. There is a fundamental element in the building that exemplifies this idea: the opened court, spatial reference of the whole offer.

West is liberated to the building of his tie in the front … there is created a high space, a furniture of flagstones of stone where the services of reception place and from that rapidly there are seen the rooms of temporary exhibitions, the vertical communications and the court … hereby the public space can penetrate in the building and, opening the foyer, to manage to cross it. Visually this concept is always present by means of transparencies and glass screens…

The corner sought to open North-East him for the sights and to take advantage of his position as zone of rest …

It proposes to recover the tour in the environment of the wall, the disappearance of the building of Headquarters of Health and in his place to create a porch by means of a wall of stone with banks that a forest of poplars encloses …

Work: Luís Seoane Foundation

Authors: Juan Creus and Covadonga Carrasco

Collaborators: Francisco Rosell, Felipe Riola, Félix Suárez (structure), J. Luís García (direction work)

Promoter: Ayuntamiento de Coruña

Construction: Ferrovial / Agroman (Felipe López – work Chief)

Location: c/ San Francisco s/n 15001 A Coruña, Galicia, Spain

Project date: 2000

Prject end date: 2003

Surface: Surface parcels: 1.793 m2 / constructed Surface: 3.460 m2

Introduction photography: Vari Caramés

Photography:  Héctor Santos-Díez | BISimages

+ creusecarrasco.es

Recognitions

Prizes: 1 º Reward contest of ideas. The XIth I Reward COAG of rehabilitation

[:gl]

Rehabilitación dun antigo cuartel militar, situado sobre a muralla histórica, para sede da Fundación Luís Seoane. Aprovéitanse as trazas do edificio existente, co seu patio aberto como referencia central de toda a proposta, creando recintos axeitados de exposición e actividade, establecendo estreitos vínculos entre todos eles, o seu ámbito inmediato e o espazo público da cidade.

“O artista é un home, non sei se coa sensibilidade máis aguda que os demais homes, pero se coa linguaxe máis axeitado e fondo que os demais para expresar a alegría, a angustia e tamén pracer, se existe, do momento en que vive… Na arte, como en calquera outra actividade humana, só aparentemente se producen retrocesos, e non existe o pasado senón como expresión, como historia, como algo morto, ao que nós, no presente lle damos vida”.

(Luís Seoane, Anotaciones sobre la creación artística, 1951)

Por iso concibir un museo no que vai estar presente a figura de Luís Seoane só pode ter as ataduras máis enteiras, as máis fortes e revolucionarias do lugar, para que acompañen merecidamente a idea, ao impulso creador, sempre libre.

Aproveitar as claves do edificio existente e do seu ámbito para poder definir o novo obxectivo: crear recintos axeitados de exposición para un museo hoxe e establecer un estreito vínculo entre todo iso e o espazo público da cidade, aproveitando e recuperando as trazas históricas que aínda perviven, sobre todo facendo fincapé nas que conectan exterior e interior, como a muralla, os muros, os pavimentos e os piares de pedra. Hai un elemento fundamental no edificio que exemplifica esta idea: o patio aberto, referencia espacial de toda a proposta.

Libérase ao edificio da súa atadura na fachada oeste… créase un espazo alto, un moble de lajas de pedra onde se sitúan os servizos de acollida e dende o que rapidamente se ven as salas de exposicións temporais, as comunicacións verticais e o patio… deste xeito o espazo público pode penetrar no edificio e, abrindo o vestibulo, chegar a atravesalo. Visualmente este concepto está sempre presente mediante transparencias e pantallas de vidro…

Buscouse abrir a esquina nordés ás vistas e aproveitar a súa posición como zona de descanso…

Proponse recuperar o percorrido no ámbito da muralla, a desaparición do edificio de Xefatura de Sanidade e no seu lugar crear un adro mediante un muro de pedra con bancos que encerra un bosque de chopos…

Obra: Fundación Luis Seoane

Autores: Juan Creus e Covadonga Carrasco

Colaboradores: Francisco Rosell, Felipe Riola, Félix Suárez (estructura), J. Luís García (dirección obra)

Promotor: Concello da Coruña

Constructora: Ferrovial / Agroman (Felipe López – jefe obra)

Emprazamento: c/ San Francisco s/n 15001 A Coruña, Galicia, España

Data de proxecto: 2000

Data fin de obra: 2003

Superficie: Superficie parcela: 1.793 m2 / Superficie construida: 3.460 m2

Fotografía introducción: Vari Caramés

Fotografía reportaje:  Héctor Santos-Díez | BISimages

+ creusecarrasco.es

Recoñecementos

Premios: 1º Premio concurso de ideas. XI Premio COAG de rehabilitación

[:]

[:es]Diseño Informacional. Arquitextonica[:gl]Deseño Informacional. Arquitextonica[:en]Informacional Design. Arquitextonica[:]

0

[:es]

Nuestra ponencia como villegasbueno arquitectura de arquitextonica en el SmartLab 2013 en Granada.

La arquitectura de Arquitextonica en el SmartLab 2013 en Granada se refiere a una serie de trabajos y proyectos desarrollados por el estudio Arquitextonica dentro del contexto del SmartLab 2013 en Granada.

SmartLab

es un laboratorio de investigación y experimentación que se enfoca en la aplicación de tecnologías inteligentes en el ámbito de la arquitectura y el urbanismo.

Arquitextonica

Es un estudio de arquitectura experimental y diseño computacional que se caracteriza por explorar nuevas formas de diseño arquitectónico mediante el uso de tecnologías digitales y computacionales.

[:gl]

A nosa oratoria villegasbueno arquitectura arquitextonica no SmartLab 2013 en Granada.

[:en]

Our presentation as villegasbueno arquitectura arquitextonica in SmartLab 2013 in Granada.

[:]

Premios Cerámica de Arquitectura e Interiorismo 2014Premios Cerámica de Arquitectura e Interiorismo 2014Spain Awards of Architecture and Interior Design 2014

0

Los Premios Cerámica de Arquitectura e Interiorismo, están organizados y promovidos por ASCER (Asociación Española de Fabricantes de Azulejos y Pavimentos Cerámicos). Su finalidad es destacar aquellos proyectos de arquitectura e interiorismo que hagan un mejor uso de los pavimentos y revestimientos cerámicos fabricados en España.

ASCER convoca este año 2014 la decimotercera edición de los Premios en las categorías de Arquitectura, Interiorismo y Proyecto Fin de Carrera (PFC). Las categorías de Arquitectura e Interiorismo cuentan con un premio en metálico de 17.000 Euros y el envío de los proyectos es via digital hasta el 28 de octubre a premios@ascer.es. La categoría de PFC tiene una dotación de 5.000 Euros.

Pueden optar a los Premios profesionales y obras tanto españolas como de cualquier otra nacionalidad. El único requisito es haber utilizado en la parte formal del edificio recubrimientos cerámicos fabricados en España.

ASCER cuenta con el apoyo de Vodafone y PortValencia para la organización de los Premios Cerámica.

Entre otros, han sido Premio Cerámica: Pabellón de España en Expo Zaragoza, de Patxi Mangado; el Paseo de Poniente de Benidorm, de OAB (C. Ferrater – X. Martí); Pabellón Español en Expo Aichi (Japón) de FOA Architects; la rehabilitación del Mercado de Santa Caterina (Barcelona) de EMBT Arquitectes; el Palacio de Congresos de Peñíscola (Castellón) de Paredes Pedrosa. Los Premios también destacan por el alto nivel de sus jurados (accede a los videos de las conferencias que con motivo de los Premios acogen anualmente el Colegio Territorial de Arquitectos de Castellón)

Pueden acceder al dossier de prensa con los resultados de la última edición y descargar las memorias, planos y fotografías de los proyectos ganadores desde: www.dossierpremiosceramica.com

Os Premios Cerámica de Arquitectura e Interiorismo, están organizados e promovidos por ASCER (Asociación Española de Fabricantes de Azulexos e Pavimentos Cerámicos). A súa finalidade é destacar aqueles proxectos de arquitectura e interiorismo que fagan un mellor uso dos pavimentos e revestimentos cerámicos fabricados en España.

ASCER convoca este ano 2014 a décimo terceira edición dos Premios nas categorías de Arquitectura, Interiorismo e Proxecto Fin de Carreira (PFC). As categorías de Arquitectura e Interiorismo contan cun premio en metálico de 17.000 Euros e o envío dos proxectos é via dixital ata o 28 de outubro a premios@ascer.es. A categoría de PFC ten unha dotación de 5.000 Euros.

Poden optar aos Premios profesionais e obras tanto españolas como de calquera outra nacionalidade. O único requisito é ter utilizado na parte formal do edificio recubrimentos cerámicos fabricados en España.

ASCER conta co apoio de Vodafone e PortValencia para a organización dos Premios Cerámica.

Entre outros, foron Premio Cerámica: Pavillón de España en Expo Zaragoza, de Patxi Mangado; o Paseo de Poñente de Benidorm, de OAB (C. Ferrater – X. Martí); Pavillón Español en Expo Aichi (Xapón) de FOA Architects; a rehabilitación do Mercado de Santa Caterina (Barcelona) de EMBT Arquitectes; o Pazo de Congresos de Peñíscola (Castelló) de Paredes Pedrosa. Os Premios tamén destacan polo alto nivel dos seus xurados (accede aos videos das conferencias que con motivo dos Premios acollen anualmente o Colexio Territorial de Arquitectos de Castelló)

Poden acceder ao informe de prensa cos resultados da última edición e descargar as memorias, planos e fotografías dos proxectos gañadores dende: www.dossierpremiosceramica.com

The competition for the Tile of Spain Awards of Architecture and Interior Design is organized and promoted by ASCER, the Spanish Ceramic Tile Manufacturers’ Association. The prizes aim to improve awareness and understanding of ceramic tiles made in Spain amongst architects and interior designers and promote their use by these professionals.

The competition for the Prizes is held annually and is open to projects and professionals in Spain and worldwide. Entries must make significant use of Spanish ceramic floor and/or wall tiles in the formal part of the building.

Prize categories include architecture and interior design (17,000 Euros each). Projects must be sent by e-mail to premios@ascer.es with the registration form before the 28th October of 2014. There is also a “Degree Projects” category that is aimed t young students at advanced technical schools of architecture in Spain.

The Prizes are sponsored by Vodafone and Autoridad Portuaria de Valencia.

Download of images, plans and memos of prizewinning projects.

En clase de Juan Daniel Fullaondo (I) | José Ramón Hernández Correa

Juan Daniel Fullaondo Errazu nació en Bilbao el 4 de marzo de 1936 y murió en Madrid el 26 de junio de 1994, domingo, con cincuenta y ocho años de edad. Ese día yo había salido en la tele por la mañana, y cuando mi amigo Juan Carlos Castillo Ochandiano me llamó por teléfono creí que era para felicitarme por ello y bromear un poco (porque había estado todo el tiempo muy arrinconado y apenas había salido por pantalla). Recuerdo perfectamente lo que me dijo: una frase como de película, que no se dice en la vida real.

-¿Estás sentado? Siéntate.

Pero me estoy desviando. No es eso.

He empezando por escribir los datos objetivos de su nacimiento y de su muerte, pero en esta entrada no voy a dar datos objetivos. Juan Daniel Fullaondo no tiene (aún) entrada en la wikipedia, y yo sería incapaz de redactarla. Sí que me atrevo a hablar de él a través de mis recuerdos.

Dibujo de Luis García Gil

Desde que murió, hace ya dieciocho años, creo que no ha pasado ni un solo día en que no haya pensado en él, siquiera un instante. Un gesto, un recuerdo, una palabra, una broma… Tanto marcó mi vida. Y, sin embargo, llevo ya 193 entradas en este blog y hasta ahora no he sido capaz de dedicarle una. No sé expresar todo lo que siento, y supongo que me enredaré en anécdotas secundarias, pero tengo que hacerlo.

Perdonad que hable de mí más que de él.

Yo era un buen estudiante en las asignaturas teóricas de la carrera de arquitectura, que me iba sacando por curso, pero tropezaba con las gráficas. Sin ninguna formación plástica previa, el Análisis de Formas de primero se me atragantó, y necesité ir a una academia (como alumno repetidor) para poder con él. Eso me desfasó, y llevaba las gráficas (columna vertebral de la carrera y eje de lo que es ser arquitecto) a rastras.

En tercero teníamos Elementos de Composición, la asignatura que por fin preparaba para Proyectos, y un profesor infame de cuyo nombre no quiero acordarme estuvo a punto de convencerme para que dejara la carrera. Viendo mis patosidades me preguntó por mis otras asignaturas, las teóricas, y, como le dije que iban muy bien, me animó a hacer alguna ingeniería y a abandonar mi desaforado intento de ser arquitecto. Me lo dijo con tono comprensivo, casi con cariño. Creí que me lo decía por mi bien, y recuerdo perfectamente cómo se lo conté a mi padre, saltándoseme las lágrimas.

(Décadas después supe que esta charlita era una táctica suya habitual, porque algún compañero, hablando de aquel mismo profesor, me contó que le había dicho lo mismo que a mí).

Yo estaba muy acomplejado. Era muy malo. No sabía cómo afrontar los ejercicios que nos ponían y no hacía más que torpezas tristes y anodinas. Suspendí Elementos. Al año siguiente conseguí salir del trance de mala manera, con otro profesor, a trompicones, con un cinco pelado y muy cutremente. Cuando en cuarto curso tuve que buscar grupo para cursar Proyectos I, un compañero me habló del de Fullaondo.

¡Fullaondo! ¡Ni que estuviera loco! Era fama que en su grupo se hacían locuras y virguerías brillantes. Era el más divertido, pero solo apto para geniecillos explosivos y juguetones. No. Yo era un estudiante gris y concienzudo, y buscaba un profesor de esos que te miran con escalímetro el descansillo de la escalera. No podía ni soñar con la efervescencia de los fullaonditos. Pero mi amigo, que no era nada brillante, había terminado Nivel I con un aprobadillo, pero lo había pasado francamente bien y había aprendido mucho. Así que me animé.

La experiencia fue desconcertante. Como primer ejercicio de curso, Fullaondo propuso una casa para Jorge Oteiza (¡de quien yo por entonces jamás había oído hablar, y estaba en cuarto curso!) y se dedicó durante días y días (en clases de tres horas) a hablar de Oteiza y a mostrarnos su obra y su pensamiento. Fue un auténtico curso acelerado.

Fullaondo daba una enorme base teórica, histórica, historiográfica y crítica a todos los ejercicios. Era una enciclopedia viviente. Y era tartamudo. Esta es la típica chorrada que no se publica nunca en las biografías pero que todos los «enterados» saben de sobra. Yo lo menciono porque era una circunstancia más a añadir a lo «raras» que eran sus clases a la primera impresión. Era un tartamudo al que no le daba ningún apuro hablar. Hablaba y hablaba, y creaba una especie de ritmo propio. Otro dato importante es que tenía un gran sentido del humor, y combinaba sin reparo el análisis más sesudo y erudito con el más irónico y bromista (y, como suele pasar con el humor, estas observaciones divertidas eran siempre las más agudas).

Fullaondo no tenía diapositivas (que era lo que había entonces), pero tenía todos los libros del mundo, que traía a clase y mostraba con el «proyector de opacos». Esta era una máquina infernal que tenía una lente horizontal en la base, que se ponía sobre el libro, y la imagen se proyectaba en la pantalla con un juego de espejos tipo periscopio. El proyector de opacos estaba sabiamente pilotado por Juan Pablo de Bidegáin Herrera. Como la lente era pequeña, no abarcaba la mayoría de las ilustraciones de los libros, y Juan Pablo hacía unos travellings virtuosos deslizando el libro por debajo de la lente y al revés (si iba de derecha a izquierda el movimiento se veía de izquierda a derecha). El efecto es que todos «paseábamos» por las fotos, que iba comentando Fullaondo. Ordenaba ir para atrás, subir, bajar… y Juan Pablo bailaba un vals preciso con el libro, que encima solía ser de formato grande e inmanejable.

Y Fullaondo hablaba y hablaba. Suministraba todos los datos propios del erudito, pero hacía comparaciones brillantes. Relacionaba obras, conceptos, personajes… de una manera estimulante y sorprendente. Todo valía, y podía lanzar una idea de Joyce para rematarla con un concepto de Martes y Trece. (No me lo invento: Era exactamente así).

Cualquiera podía intervenir cuando quisiera, y comentar lo que le apeteciera, especialmente para llevar la contraria o lanzar cualquier boutade. Esto Fullaondo lo llevaba muy bien. No solo no despreciaba desde su altura olímpica las observaciones de alumnos muy poco formados y muy ignorantes, sino que celebraba nuestras observaciones y se entusiasmaba con apreciaciones que le parecían geniales. A menudo tomaba nota de cualquiera de esas comparaciones o juegos de ideas y los comentaba durante meses o incluso años, citándolos con la misma importancia que si fueran de arquitectos o críticos consagrados. Esto le daba al alumno una gran seguridad y un sentimiento como de importancia y valor. (A mí me hizo muchísimo bien).

De este modo, la sorpresa inicial por aquellas clases tan densas y atípicas en seguida se convertía en adicción.

Juan Daniel Fullaondo

Después de varias clases «críticas» o «teóricas» tocaba enseñar croquis. Nunca olvidaré el primero que mostré. No sé por qué, el profesor se sentaba en una silla baja y el alumno se debía sentar en un taburete alto, a su derecha y muy por encima de él. Yo desenrollé los croquis más miserables que se pueda imaginar. Después de tantos días de teoría estimulante y de apabullantes tormentas de ideas me descolgué con una casita corriente y moliente, sosa, con sus ventanas de dos hojas con persianas y vierteaguas y todo lo necesario para ser un trivial chalet en una trivial urbanización.

Tenía que ser una casa experimental para uno de los artistas más grandes del mundo, y mis compañeros presentaban casas impresionantes. ¿Dónde iba yo?

Recuerdo perfectamente que mientras le enseñaba esa birria (a él y a todos mis compañeros) me empezó a temblar la pierna derecha. No lo podía evitar. Era capaz de hablar y de explicar mi proyecto, pero no podía parar la pierna.

Cualquier otro me habría despachado en un minuto y habría certificado mi muerte. Él no. Debió de ver que, como asistía a las clases y ponía interés, e incluso intervenía a menudo, no estaba todo perdido ni mi alma completamente carbonizada, y, con un tacto exquisito, me animó a «soltarme el pelo». También me sugirió una tabla de salvación urgente: Me dijo que me fijara en alguna de las casas que habíamos visto en clase y que la copiara. (Nunca se puede copiar exactamente un edificio, y cuando uno pretende hacerlo aprende mucho sobre él y experimenta variantes interesantes).

No sé por qué, pero volví a casa con un alto optimismo y con una sensación de solvencia. Los croquis que había enseñado eran una mierda; eso era evidente. Pero en vez de la vieja conocida sensación de fracaso e impotencia de otros años y con otros profesores, me veía con fuerzas y con capacidad suficiente para hacer algo mucho mejor.

Al final, tras varias intentonas, y cobarde en definitiva para hacer otra cosa, para soltarme el pelo de verdad como él me había pedido, tomé la famosa casa de ladrillo de Mies van der Rohe.

Brick House, 1923, Mies van der Rohe

Adapté el programa a ese esquema y en la segunda sesión de croquis le enseñé mi trabajo. Era una cosa realmente fácil e inmediata, pero él la ponderó mucho, y me dijo que había mejorado notablemente.

Me sentí el rey del mambo, y esto está quedando ya demasiado largo y me da miedo ser cansino.

En seguida sigo con la historia.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · noviembre 2012

En clase de Juan Daniel Fullaondo (II) | José Ramón Hernández Correa

 

Arts & Architecture 1945-49Arts & Architecture 1945-49Arts & Architecture 1945-49

0

Los mejores años de nuestra vida. O cómo Arts and Architecture sentó las bases de la construcción y la cultura de posguerra

Desde fines de la Segunda Guerra Mundial hasta mediados de los sesenta, en la arquitectura americana sucedieron cosas muy excitantes, como el hecho de que los nuevos talentos emergentes se focalizaran en innovadores proyectos de materiales de bajo coste con un diseño moderno. Esta tendencia la encarnaba a la perfección el famoso programa Case Study House, un proyecto abanderado por la revista americana más importante del momento, Arts & Architecture.

TASCHEN publicó en 2008 una versión facsímil completa de la ambiciosa y rompedora Arts & Architecture en una edición limitada. Esta nueva selección —dirigida y producida por Benedikt Taschen— reúne todas las portadas y lo más significativo de los primeros cinco años de la legendaria revista, prestando especial atención al programa Case Study House y sus célebres arquitectos pioneros, como Neutra, Schindler, Saarinen, Ellwood, Lautner, Eames y Koenig.

Un homenaje a los primeros y valientes años de una publicación comprometida con la política, la sociedad y la cultura de su tiempo, esta selección especial es también testigo de uno de los eventos más singulares e influyentes en la historia de la arquitectura norteamericana.

Sobre el autor:
David F. Travers fue uno de los primeros editores de Arts & Architecture, dirigió la revista desde 1962 hasta 1967. Fue vicepresidente/director de Gruen Associates, hasta 1974, cuando fundó Arts & Architecture Press, especializándose en diseño de libros. Fue consultor de arquitectos incluyendo The Architects Collaborative, William Pereira y Charles y Ray Eames. Fue miembro fundador de Action for a Better Los Angeles, y presidente Architectural Guild (Gremio de Arquitectos) en la University of Southern California. Vive en Santa Monica, California.

+ info

Los mejores años de nuestra vida. O cómo Arts and Architecture sentó las bases de la construcción y la cultura de posguerra

Desde fines de la Segunda Guerra Mundial hasta mediados de los sesenta, en la arquitectura americana sucedieron cosas muy excitantes, como el hecho de que los nuevos talentos emergentes se focalizaran en innovadores proyectos de materiales de bajo coste con un diseño moderno. Esta tendencia la encarnaba a la perfección el famoso programa Case Study House, un proyecto abanderado por la revista americana más importante del momento, Arts & Architecture.

TASCHEN publicó en 2008 una versión facsímil completa de la ambiciosa y rompedora Arts & Architecture en una edición limitada. Esta nueva selección —dirigida y producida por Benedikt Taschen— reúne todas las portadas y lo más significativo de los primeros cinco años de la legendaria revista, prestando especial atención al programa Case Study House y sus célebres arquitectos pioneros, como Neutra, Schindler, Saarinen, Ellwood, Lautner, Eames y Koenig.

Un homenaje a los primeros y valientes años de una publicación comprometida con la política, la sociedad y la cultura de su tiempo, esta selección especial es también testigo de uno de los eventos más singulares e influyentes en la historia de la arquitectura norteamericana.

Sobre el autor:
David F. Travers fue uno de los primeros editores de Arts & Architecture, dirigió la revista desde 1962 hasta 1967. Fue vicepresidente/director de Gruen Associates, hasta 1974, cuando fundó Arts & Architecture Press, especializándose en diseño de libros. Fue consultor de arquitectos incluyendo The Architects Collaborative, William Pereira y Charles y Ray Eames. Fue miembro fundador de Action for a Better Los Angeles, y presidente Architectural Guild (Gremio de Arquitectos) en la University of Southern California. Vive en Santa Monica, California.

+ info

Los mejores años de nuestra vida. O cómo Arts and Architecture sentó las bases de la construcción y la cultura de posguerra

Desde fines de la Segunda Guerra Mundial hasta mediados de los sesenta, en la arquitectura americana sucedieron cosas muy excitantes, como el hecho de que los nuevos talentos emergentes se focalizaran en innovadores proyectos de materiales de bajo coste con un diseño moderno. Esta tendencia la encarnaba a la perfección el famoso programa Case Study House, un proyecto abanderado por la revista americana más importante del momento, Arts & Architecture.

TASCHEN publicó en 2008 una versión facsímil completa de la ambiciosa y rompedora Arts & Architecture en una edición limitada. Esta nueva selección —dirigida y producida por Benedikt Taschen— reúne todas las portadas y lo más significativo de los primeros cinco años de la legendaria revista, prestando especial atención al programa Case Study House y sus célebres arquitectos pioneros, como Neutra, Schindler, Saarinen, Ellwood, Lautner, Eames y Koenig.

Un homenaje a los primeros y valientes años de una publicación comprometida con la política, la sociedad y la cultura de su tiempo, esta selección especial es también testigo de uno de los eventos más singulares e influyentes en la historia de la arquitectura norteamericana.

Sobre el autor:
David F. Travers fue uno de los primeros editores de Arts & Architecture, dirigió la revista desde 1962 hasta 1967. Fue vicepresidente/director de Gruen Associates, hasta 1974, cuando fundó Arts & Architecture Press, especializándose en diseño de libros. Fue consultor de arquitectos incluyendo The Architects Collaborative, William Pereira y Charles y Ray Eames. Fue miembro fundador de Action for a Better Los Angeles, y presidente Architectural Guild (Gremio de Arquitectos) en la University of Southern California. Vive en Santa Monica, California.

+ info

Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (XI) | Cristina García-Rosales

Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (X) | Cristina García-Rosales

Otra mirada

He intentado descubrir a unas cuantas arquitectas y diseñadoras desconocidas para el gran público, que tal vez diseñan con otra mirada, colocando al ser humano en el centro de sus proyectos, es decir, al usuario. El debate está abierto.

Y para terminar cito textualmente a Carmen Espegel, arquitecta, cuya tesis doctoral se ha dedicado a la casa E. 1027:

“Cuando Madame Curie muere, a causa de la radiación absorbida durante tanto años de investigación en el Instituto de Física de París, se coloca sobre su tumba un contador Geiger. La maquinaria, que sirve para señalar la radioactividad, seguirá durante otros cien años emitiendo la cantidad de energía residual que aún está presente en los restos de la científica pionera que siempre estuvo en segundo plano y que recibió el premio Nobel gracias al empeño de su marido y por supuesto a su valía profesional.

A pesar de todos los agravios y menosprecios que estas arquitectas han sufrido a lo largo de sus carreras profesionales a pesar de haber sido prácticamente olvidadas por la historia de la arquitectura reciente y  haber estudiado nuestras carreras sin haberlas oído tan siquiera nombrar, las obras de todas ellas, funcionan como el Geiger que aun mantiene viva a Marie Slodowska Curie. Emanan tanta calidad arquitectónica que lo menos importante es que las autoras hayan pasado a un segundo plano, ya que para que sean obras de altísima calidad, aquél, el autor, debe mantenerse a mucha distancia de la obra.”

Arquitectas

Cristina García-Rosales. Arquitecta
Madrid. Septiembre 2014

[:es]El lenguaje de patrones[:gl]A linguaxe de patrones[:en]A Pattern Language»[:]

0

[:es]

El lenguaje de patrones («A Pattern Language»), es un libro sobre arquitectura, escrito en 1977 por Christopher Alexander, Sara Ishikawa y Murray Silverstein del Center for Environmental Structure de Berkeley (California), con créditos de autoría también para Max Jacobson, Ingrid Fiksdahl-King y Shlomo Angel. Veinticinco años después de su publicación, sigue siendo uno de los libros de arquitectura más vendidos.

El libro es una discusión sólida e ilustrada de un lenguaje de patrones derivado de la arquitectura tradicional, con unos 250 patrones unitarios tales como Entradas principales que son tratados a lo largo de varias páginas.

[:gl]

A linguaxe de patróns («A Pattern Language»), é un libro sobre arquitectura, escrito en 1977 por Christopher Alexander, Sara Ishikawa e Murray Silverstein del Center for Environmental Structure de Berkeley (California), con créditos de autoría tamén para Max Jacobson, Ingrid Fiksdahl-King e Shlomo Angel. Vinte e cinco anos despois da súa publicación, segue sendo un dos libros de arquitectura máis vendidos.

O libro é unha discusión sólida e ilustrada dunha linguaxe de patróns derivado da arquitectura tradicional, cuns 250 patróns unitarios tales como Entradas principais que se trata ao longo de varias páxinas.

[:en]

A Pattern Language: Towns, Buildings, Construction is a 1977 book on architecture, urban design, and community livability. It was authored by Christopher Alexander, Sara Ishikawa and Murray Silverstein of the Center for Environmental Structure of Berkeley, California, with writing credits also to Max Jacobson, Ingrid Fiksdahl-King and Shlomo Angel. Decades after its publication, it is still one of the best-selling books on architecture.

The book creates a new language, what the authors call a pattern language derived from timeless entities called patterns. As they write on page xxxv of the introduction, «All 253 patterns together form a language.» Patterns describe a problem and then offer a solution. In doing so the authors intend to give ordinary people, not only professionals, a way to work with their neighbors to improve a town or neighborhood, design a house for themselves or work with colleagues to design an office, workshop or public building such as a school.

[:]

[:es]Biourb, un estudio sobre arquitectura popular, energía y futuro [:gl]Biourb, un estudo sobre arquitectura popular, enerxía e futuro[:en]Biourb, a study on popular architecture, energy and future[:]

0

[:es]http://youtu.be/1JdnL86rpyo

“La cultura adquiere formas diversas a través del tiempo y del espacio. Esta diversidad se manifiesta en la originalidad y la pluralidad de las identidades que caracterizan a los grupos y las sociedades que componen la humanidad. Fuente de intercambios, de innovación y de creatividad, la diversidad cultural es tan necesaria para el género humano como la diversidad biológica para los organismos vivos. En este sentido, constituye el patrimonio común de la humanidad y debe ser reconocida y consolidada en beneficio de las generaciones presentes y futuras.”            

Declaración Universal de la UNESCO sobre la Diversidad Cultural

Hasta el siglo XX, el hábitat de cada lugar había evolucionado para adaptarse cada entorno, consiguiendo refugios confortables mediante el diseño, el manejo de los materiales disponibles y el uso de fuentes de energía renovables. Pese a la importancia de este patrimonio y del interés histórico y etnológico que supone, la construcción vernácula y los conocimientos que encierra están desapareciendo en la península, tanto en zonas rurales como en los centros, cada vez menos históricos, de nuestras ciudades.

Los edificios gastan hoy el 40% de la energía que se consume en Europa. En el contexto actual de crisis medioambiental, energética y económica, la arquitectura tradicional puede ser la clave para revertir esa situación.

Durante más de dos años un equipo de arquitectos e ingenieros de España y Portugal han estudiado, con criterios energéticos y las últimas tecnologías, la milenaria arquitectura popular del entorno del río Duero, especialmente en las comarcas de Tras os Montes, Arribes y Sayago, con el objetivo de desvelar los principios que rigen su eficiencia. Este documental cuenta ese proceso a través las reflexiones de algunos de los participantes en el proyecto Biourb como José Fariña y Agustín Hernández Aja, así como mediante las entrevistas a arquitectos de referencia como Vicente Patón, Esther Prada y Álvaro Siza.

BIOURB es un proyecto destinado a trabajar sobre la diversidad bio-constructiva, la edificación bioclimática y su adaptación a la arquitectura y urbanismo contemporáneos.

[:gl]http://youtu.be/1JdnL86rpyo

“A cultura adquire formas diversas a través do tempo e do espazo. Esta diversidade maniféstase na orixinalidade e a pluralidade das identidades que caracterizan aos grupos e as sociedades que compoñen a humanidade. Fonte de intercambios, de innovación e de creatividade, a diversidade cultural é tan necesaria para o xénero humano como a diversidade biolóxica para os organismos vivos. Neste sentido, constitúe o patrimonio común da humanidade e debe ser recoñecida e consolidada en beneficio das xeracións presentes e futuras.”

Declaración Universal da UNESCO sobre a Diversidade Cultural

Ata o século XX, o hábitat de cada lugar evolucionara para adaptarse cada ámbito, conseguindo refuxios confortables mediante o deseño, o manexo dos materiais dispoñibles e o uso de fontes de enerxía renovables. Malia a importancia deste patrimonio e do interese histórico e etnolóxico que supón, a construción vernácula e os coñecementos que encerra están a desaparecer na península, tanto en zonas rurais coma nos centros, cada vez menos históricos, das nosas cidades.

Os edificios gastan hoxe o 40% da enerxía que se consume en Europa. No contexto actual de crise ambiental, enerxética e económica, a arquitectura tradicional pode ser a clave para reverter esa situación.

Durante máis de dous anos un equipo de arquitectos e enxeñeiros de España e Portugal estudaron, con criterios enerxéticos e as últimas tecnoloxías, a milenaria arquitectura popular do ámbito do río Douro, especialmente nas bisbarras de Tras vos Montes, Arribes e Sayago, co obxectivo de desvelar os principios que rexen a súa eficiencia. Este documental conta ese proceso a través as reflexións dalgúns dos participantes no proxecto Biourb como José Fariña e Agustín Hernández Aja, así como mediante as entrevistas a arquitectos de referencia como Vicente Patón, Esther Prada e Álvaro Siza.

BIOURB é un proxecto destinado a traballar sobre a diversidade bio-construtiva, a edificación bioclimática e a súa adaptación á arquitectura e urbanismo contemporáneos.

[:en]http://youtu.be/1JdnL86rpyo

“The culture acquires diverse forms across the time and of the space. This diversity demonstrates in the originality and the plurality of the identities that they characterize to the groups and the companies that compose the humanity. Source of exchanges, of innovation and of creativity, the cultural diversity is so necessary for the mankind as the biological diversity for the alive organisms. In this respect, it constitutes the common heritage of the humanity and must be recognized and consolidated in benefit of the present and future generations.”

Universal declaration of the UNESCO on the Cultural Diversity

Up to the 20th century, the habitat of every place had evolved to adapt every environment, obtaining comfortable refuges by means of the design, the managing of the available materials and the use of renewable sources of energy. In spite of the importance of this heritage and of the historical and ethnological interest that he supposes, the vernacular construction and the knowledge that it encloses are disappearing in the peninsula, both in rural zones and in the centers, less and less historical, of our cities.

The buildings spend today 40 % of the energy that is consumed in Europe. In the current context of environmental, energetic and economic crisis, the traditional architecture can be the key to revert this situation.

During more than two years an equipment of architects and engineers of Spain and Portugal have studied, with energetic criteria and the last technologies, the thousand-year-old popular architecture of the environment of the river Douro, specially in the regions of After you Mount, Arrive and Sayago, with the aim to reveal the beginning that govern his efficiency. This documentary tells this process to slant the reflections of some of the participants in the project Biourb as Jose Fariña and Agustín Hernández Aja, as well as by means of the interviews to architects of reference as Vicente Patón, Esther Prada and Álvaro Siza.

BIOURB is a project destined to work on the bio – constructive diversity, the building bioclimática and his adjustment to the architecture and contemporary urbanism.

[:]

PrimelistPrimelistPrimelist

0

¿Qué es Primelist?

Primelist es simple: es el mejor camino para trabajadores independientes (individuos y PYMEs) para hacerse notado en línea y se puso en contacto directamente con clientes potenciales. Primelist trabaja como un índice abierto de expertos, trabajadores y otros profesionales independientes por todo el mundo.

¿Para quién es Primelist?

Está dirigido a académicos expertos a trabajadores independientes/consultores a jornada completa (p.ej. ingenieros de software, científicos de datos, vendedores, etc.), profesionales independientes (abogados etc.) y gente que busca el trabajo aquí y allí (p.ej. profesores de lengua, estudiantes de doctorado, MBA estudiantes etc.). Primelist es para la gente seria abierta para ponerse en contacto para y tener oportunidades de trabajo. Primelist señala que, la visibilidad de aumentos y hace fácil/salvo para contactar con clientes potenciales en 1 click.

¿Qué hace Primelist para poner en contacto a sus miembros?

Hace lo siguiente gratis:

• Visibilidad: ¡índice abierto!

• Contactar con en 1 click con clientes potenciales.

• Agrega su presencia en línea en 1 lugar.

• Ser recomendado para untrabajo en 1 click.

¿Cuáles son las áreas de experiencia?

El alcance constantemente se ensancha: los miembros actualmente tienen las siguientes áreas de experiencia:

• Publicidad

• Estrategia de negocio, las Finanzas y Operaciones

• Consultar de datos

• Diseño & Multimedia

• Ingeniería

• Tecnología de la información

• Abogacia

• Ciencias naturales

• Política Pública y el Desarrollo

• Relaciones públicas

• Bienes inmuebles

• Investigación

• Traducción

• Desarrollo de Software y el Web

¿Cómo creo mi página de Primelist?

Simplemente regístrese gratis aquí, en 5 minutos. Note que usted necesitará 1 referencia en línea de un cliente pasado o el colega que le avakle para completar el proceso de registro.

+ info

What is Primelist.com?

Primelist.com is simple: it is the best way for independent workers (individuals and SMEs) to get noticed online and contacted directly by potential clients. Primelist.com works as an open index of experts, freelancers and other independent professionals worldwide.

Who is Primelist.com for?

Members range from expert academics to full-time freelancers/consultants (e.g. software engineers, data scientists, marketers etc), independent professionals (lawyers etc) and people looking for work here and there (e.g. language teachers, PhD students, MBA students etc). Primelist.com is for serious people open to get contacted for work opportunities. Primelist signals that, increases visibility and makes it easy/safe to be contacted by potential clients in 1 click.

What does Primelist.com allow its members to do?

Do the following for free:

• Be visible: open index!

• Be contactable in 1 click by potential clients.

• Aggregate your online presence in 1 place.

• Be recommended for your work in 1 click.

Which areas of expertise are welcome?

The scope is constantly widening: members currently have the following areas of expertise:

• Advertising

• Business Strategy, Finance & Operations

• Data Science

• Design & Multimedia

• Engineering

• Information Technology

• Legal

• Natural Sciences

• Public Policy & Development

• Public Relations

• Real Estate

• Research

• Translation

• Web & Software Development

How do I create my Primelist.com page?

Simply register for free here, in 5 mins. Note that you will need 1 online reference of a past client or colleague vouching for you to complete the registration process.

+ info

¿Qu e é Primelist?

Primelist é simple: é o mellor camiño para traballadores independentes (individuos e PYMEs) para facerse notados en liña e púxose en contacto directamente con clientes potenciais. Primelist traballa como un índice aberto de expertos, traballadores e outros profesionais independentes por todo o mundo.

¿Para quen é Primelist?

Está dirixido a académicos expertos a traballadores independentes/consultores a xornada completa (p. ex. enxeñeiros de software, científicos de datos, vendedores, etc.), profesionais independentes (avogados etc.) e xente que busca o traballo aquí e alí (p. ex. profesores de lingua, estudantes de doutorado, MBA estudantes etc.). Primelist é para a xente seria aberta para poñerse en contacto para e ter oportunidades de traballo. Primelist sinala que, a visibilidade de aumentos e fai doado/salvo para contactar con clientes potenciais en 1 click.

¿Qué fai Primelist para poñer en contacto os seus membros?

Fai o seguinte gratis:

• Visibilidade: ¡índice aberto!

• Contactar nun 1 click con clientes potenciais.

• Agrega a súa presencia en línea en 1 lugar.

• Ser recomendado para un traballo en 1 click.

¿Cales son as áreas de experiencia?

O alcance constantemente ensanchase: os membros actualmente teñen as seguintes áreas de experiencia:

• Publicidade

• Estratexia de negocio, as Finanzas e Operacións

• Consultar de datos

• Diseño & Multimedia

• Inxeñería

• Tecnología de la información

• Avogacia

• Ciencias naturaiss

• Política Pública e o Desarrollo

• Relaciones públicas

• Benes inmobles

• Investigación

• Traducción

• Desarrollo de Software e  Web

¿Como creo a miña páxina de Primelist?

Simplemente rexístrese gratis aquí, en 5 minutos. Note que vostede necesitará 1 referencia en liña dun cliente pasado ou o colega que lle avakle para completar o proceso de rexistro.

Reconstrucción de vivienda en Cela | María Pierres LópezReconstrucción de vivenda en Cela | María Pierres LópezReconstruction of housing in Cela | Maria Pierres Lopez

Si en todo proyecto se presentan retos o condicionantes diferentes, en este caso, a los topográficos y programáticos, se sumaron el hecho de ser una obra primera y la condición de partir de un presupuesto cerrado, con la dificultad que ambas cuestiones conllevan.

«La responsabilidad de enfrentarse a una primera obra provoca el asumir una actitud cauta y contenida desde un principio. Hacer de la humildad y franqueza de la construcción la mayor virtud.

La obra, consistente en la rehabilitación integral de unas ruinas sitas en el lugar de Cela-Bueu, se sitúa en un lugar tan visible, a modo de atalaya, que el interés reside precisamente en conseguir que pase lo más inadvertida posible. Buscar la intimidad y a la vez control del paisaje que desde un primer momento reclaman los propietarios.

El modo de hacerlo fue reconstruir poniendo en valor lo preexistente. Destacar con los materiales lo antiguo de lo nuevo, lo cálido de lo frío, lo pesado de lo ligero, lo frágil de lo recio…

Permitir que sean los materiales los que despierten los sentidos…el hormigón cambiará con la luz, la piedra irá ganando en pátina, y la madera aportará el agradable olor del cedro, siempre vivo..»

Una vivienda en definitiva que tenga en cuenta los recuerdos y propicie el telón de fondo de los futuros.

Los propietarios, residentes en Castilla pero con vinculación familiar en Galicia, se enamoran de la zona y eligen el lugar para disfrutar de él a modo de casa-refugio, con un programa mínimo, pero con tres premisas muy claras:

Un único dormitorio: serán anfitriones de día, pero no de noche.

La seguridad, por ser esta una vivienda de segunda residencia, y que influye claramente en la sensación de vivienda-bunker que ofrecen sus fachadas principales.

Ver sin ser visto: se potencia la vista panorámica desde el salón y se retrasa el volumen que alberga el dormitorio y baño, con su terraza agazapada tras la cubierta del salón.

Dónde…

La parcela, en el lugar de Cela, Bueu, impacta por su marcado carácter de mirador natural de la ría de Pontevedra, con una pronunciada pendiente y dos entradas posibles a la parcela, tanto por el Norte como por el Oeste.

La normativa impide reconstruir la arquitectura en la misma posición, por lo que se rotan y desplazan los muros para cumplir con los retranqueos mínimos.

Estrategias…

La construcción de la que se parte contaba con dos ruinas, muy degradadas. Sin embargo era ésta condición ruinosa y de historia pasada la que atrajo a los propietarios, y que convirtió en premisa la reutilización de todo elemento constructivo susceptible de ser recuperado.

Se toma la propuesta y se apuesta por conservar la composición de las volumetrías preexistentes en lo posible y actuar lo mínimo sobre la topografía de la parcela. Los propios clientes, influenciados por su formación ingenieril, navegan entre deseos de contemporaneidad y tradición, proponiendo el hormigón a cara vista como uno de los posibles materiales de fachada.

La contundencia del portón de entrada, con el volumen frágilmente volado del cedro, la sillería antigua de piedra y los muros de hormigón visto, es sin duda la clara lectura de esta búsqueda por reutilizar e integrar lo viejo y lo nuevo.

El volumen menor con muros de piedra y cubierta de teja, actúa como fachada principal al paisaje, dando frente al Norte de la nueva vivienda, enfocado hacia las vistas y recordando en todo momento el origen humilde de la vivienda.

Tras él, otro volumen a dos alturas en hormigón a cara vista, aporta una lectura más contemporánea, pero con el respeto del que se retrae para no abrumar. La entrada principal, en una posición lateral, respeta la antigua disposición y recupera la sillería preexistente, integrándose entre la textura tosca del hormigón encofrado con tabla y la calidez del cedro.

Un mínimo cuerpo de hormigón enlaza ambas volumetrías, con la clara intención de que dialoguen entre ellas, otorgando a cada una su autonomía y presencia. A su vez servirá de rincón al que acudir desde el dormitorio y dominar el paisaje, siempre con ese espíritu de espacio de mínimos.

La madera de cedro al exterior, trata de suavizar la dureza que tanto piedra y hormigón confieren a la arquitectura,  aportando la lectura cálida y doméstica que demandan las fachadas, aunque siempre con una clara vocación de vestido insinuante, dejando que la materialidad contundente del fondo no pierda su protagonismo. Tres grandes contras correderas ayudan a que la imagen de la vivienda pueda cambiar por momentos, contribuyendo  a matizar la luz que entra, sin dejar de disfrutar de ella.

……

El hecho de partir de un presupuesto cerrado desde un principio, provoca dificultades en la dirección de obra que requieren de decisiones rápidas y ajustadas. Pero también permiten agilizar la dirección en tanto en cuanto se ha de ejecutar lo redactado y descrito. La buena comunicación entre los diferentes agentes resultó fundamental, así como el estudio previo de cada detalle de obra, adelantando en el proyecto de ejecución muchas de las decisiones habituales de una dirección de obra.

Dotar a cada espacio de su interés e importancia.

Con la dificultad que conlleva una reconstrucción de este tipo, se trató de dar valor a cada pequeño espacio de la vivienda, con el mismo espíritu de lo comentado previamente, hacerlo sin grandes artificios, casando tradición y modernidad de un modo tranquilo.

Evitar lo estándar, con la firme convicción de que en lo particular reside uno de los valores más importantes de las vivencias. Ninguna contra interior abre del mismo modo que otra, ni ninguna ventana es del mismo tamaño que otra,… todo espacio requiere de una luz, de un olor, de una intimidad,… El hormigón se muestra al interior, las maderas huelen, los huecos se manipulan desde varias situaciones de la vivienda, las luces indirectas acentúan los encuentros, los techos abrigan y acompañan los momentos,..

El equilibrio de todos estos factores hará que la vivienda haga honor a su nombre y cumpla su cometido último, ser un contenedor de vivencias.

Obra:  Reconstrucción de vivienda en Cela
Emplazamiento: Cela, Bueu, Pontevedra, Galicia, España
Autor:  María Pierres López
Arquitecto Técnico: Jose Gallego
Colaboradores redacción proyecto: Sandra Formigo, arquitecta
Estudiantes colaboradores: Patricia Couñago y Marta Piñeiro
Estructuras: E3 arquitectos
Constructora: Sieiro y Plá construcciones
Promotor:  Privado
Fotografías:  Héctor Santos-Díez | BISimages / María Pierres López

If in any project they present challenges or determining different, in this case, to topographic and programmatical, they added the fact of being the first work and the condition to depart from a closed budget, with the difficulty that both questions carry.

«The responsibility of facing the first work provokes to assume an attitude cautious and contained from a beginning. To do of the humility and honesty of the construction the major virtue.

The work, consisting of the integral rehabilitation of a few ruins situated in Cela-Bueu’s place, places in such a visible place, like watchtower, that the interest resides precisely in achieving that it slips by. To look for the intimacy and simultaneously control of the landscape that from the first moment the owners claim.

The way of doing it was to reconstruct putting in value the preexisting thing. To emphasize with the materials the ancient thing of the new thing, the hot thing of the cold thing, weighed of the light thing, the fragile thing of the stout thing…

To allow that they should be the materials those that wake the senses up … the concrete will change with the light, the stone will be winning in patina, and the wood will contribute the agreeable smell of the cedar, always I live..»

A housing definitively that bears the recollections in mind and propitiates the backdrop of the futures.

The owners, residents in Castile but with familiar entail in Galicia, fall in love with the zone and choose the place to enjoy him like house – refuge, with a minimal program, but with three very clear premises:

The only bedroom: they will be hosts by day, but not by night.

The safety, for being this housing of the second residence, and that influences clearly the sensation of housing – bunker that offer his main faces.

See without being seen: the panoramic sight is promoted from the lounge and there is late the volume that shelters the bedroom and bath, with his terrace nabbed after the cover of the lounge.

Where…

The plot, in the place of It Watches, Bueu, strikes for his marked character of natural viewing-point of her laugh at Pontevedra, with a pronounced slope and two possible income to the plot, both for the North and for the West.

The regulation prevents from reconstructing the architecture in the same position, for what they rotate and displace the walls to expire with the minimal retranqueos.

Strategies…

The construction of the one that splits was possessing two ruins, very degraded. Nevertheless this one was a ruinous condition and of past history the one that attracted the owners, and that turned into premise the reutilization of any constructive element capable of being recovered.

The offer takes and competes for preserving the composition of the preexisting volumetries in the possible thing and operating the minimal thing on the topography of the plot. The own clients influenced by his formation ingenieril, sail between desires of contemporaneousness and tradition, proposing the concrete to face dress as one of the possible materials of front.

The forcefulness of the inner door of entry, with the volume fragile demolished of the cedar, the ancient chairs of stone and the walls of seen concrete, is undoubtedly the clear reading of this search for re-using and to integrate the old thing and the new thing.

The minor volume with walls of stone and cover of tile, acts as main face to the landscape, giving opposite to the North of the new housing, focused towards the sights and remembering at all time the humble origin of the housing.

After him, another volume to two heights in concrete to seen face, contributes a more contemporary reading, but with the respect of the one that is re-brought not to overwhelm. The principal entry, in a lateral position, respects the former disposition and recovers the preexisting chairs, joining between the coarse texture of the concrete encofrado with table and the warmth of the cedar.

A minimal body of concrete connects both volumetries, with the clear intention of which dialoguen between them, granting each one his autonomy and presence. In turn it will use as corner to which to come from the bedroom and to dominate the landscape, always with this spirit of space of minimums.

The wood of cedar on the outside, it tries to smooth the hardness that so much stone and concrete award to the architecture, contributing the hot and domestic reading that the fronts demand, though always with a clear vocation of suggestive garment, allowing that the forceful materiality of the bottom should not lose his protagonism. Three big cons sliding panels help that the image of the housing could change into moments, helping to tint the light that enters, without stopping enjoying her.

……

The fact of departing from a budget closed from a beginning, provokes difficulties in the direction of work that they need of rapid and exact decisions. But also they allow to improve the direction while in all that the written has to be executed and described. The good communication between the different agents turned out to be fundamental, as well as the previous study of every detail of work, advancing in the project of execution many of the habitual decisions of a direction of work.

Providing to every space of his interest and importance.

With the difficulty that carries a reconstruction of this type, it was a question of giving him value to every small space of the housing, with the same spirit of the commented before, doing it without big artifices, marrying tradition and modernity of a calm way.

To avoid the standard thing, with the firm conviction of which in the particular thing there resides one of the most important values of the experiences. None against interior opens in the same way that different, any window is of the same size that different, … any space needs of a light, of a smell, of an intimacy, … The concrete appears to the interior, the wood smells, the hollows are manipulated from several situations of the housing, the indirect lights accentuate the meetings, the ceilings shelter and accompany the moments..

The balance of all these factors will do that the housing does honor to his name and fulfills his last assignment, to be a container of experiences.

Work: Reconstruction of housing in Cela
Location: Cela, Bueu, Pontevedra, Galicia, Spain
Author: María Pierres López
Technical architect: Jose Gallego
Collaborators draft project: Sandra Formigo, architect
Students collaborators: Patricia Couñago and Marta Piñeiro
Structures: E3 arquitectos
Construction: Sieiro y Plá construcciones
Promoter: Private
Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages / María Pierres López

Si en todo proyecto se presentan retos o condicionantes diferentes, en este caso, a los topográficos y programáticos, se sumaron el hecho de ser una obra primera y la condición de partir de un presupuesto cerrado, con la dificultad que ambas cuestiones conllevan.

«La responsabilidad de enfrentarse a una primera obra provoca el asumir una actitud cauta y contenida desde un principio. Hacer de la humildad y franqueza de la construcción la mayor virtud.

La obra, consistente en la rehabilitación integral de unas ruinas sitas en el lugar de Cela-Bueu, se sitúa en un lugar tan visible, a modo de atalaya, que el interés reside precisamente en conseguir que pase lo más inadvertida posible. Buscar la intimidad y a la vez control del paisaje que desde un primer momento reclaman los propietarios.

El modo de hacerlo fue reconstruir poniendo en valor lo preexistente. Destacar con los materiales lo antiguo de lo nuevo, lo cálido de lo frío, lo pesado de lo ligero, lo frágil de lo recio…

Permitir que sean los materiales los que despierten los sentidos…el hormigón cambiará con la luz, la piedra irá ganando en pátina, y la madera aportará el agradable olor del cedro, siempre vivo..»

Unha vivenda en definitiva que teña en conta os recordos e propicie o pano de fondo dos futuros.

Os propietarios, residentes en Castela pero con vinculación familiar en Galicia, namóranse da zona e elixen o lugar para gozar del a xeito de casa-refuxio, cun programa mínimo, pero con tres premisas moi claras:

Un único dormitorio: serán anfitrions de día, pero non de noite.

A seguridade, por ser esta unha vivenda de segunda residencia, e que inflúe claramente na sensación de vivenda-búnker que ofrecen as súas fachadas principais.

Ver sen ser visto: poténciase a vista panorámica dende o salón e atrásase o volume que alberga o dormitorio e baño, coa súa terraza acazapada tras a cuberta do salón.

Dónde…

A parcela, no lugar de Cela, Bueu, impacta polo seu marcado carácter de miradoiro natural da ría de Pontevedra, cunha pronunciada pendente e dúas entradas posibles á parcela, tanto polo Norte coma polo Oeste.

A normativa impide reconstruír a arquitectura na mesma posición, polo que se rotan e desprazan os muros para cumprir cos retranqueos mínimos.

Estratexias…

A construción da que se parte contaba con dúas ruínas, moi degradadas. Non obstante era esta condición ruinosa e de historia pasada a que atraeu os propietarios, e que converteu en premisa a reutilización de todo elemento construtivo susceptible de ser recuperado.

Tómase a proposta e apóstase por conservar a composición das volumetrías preexistentes no posible e actuar o mínimo sobre a topografía da parcela. Os propios clientes, influenciados pola súa formación ingenieril, navegan entre desexos de contemporaneiade e tradición, propoñendo o formigón a cara vista como un dos posibles materiais de fachada.

A contundencia do portón de entrada, co volume fraxilmente voado do cedro, o cadeirado antigo de pedra e os muros de formigón visto, é sen dúbida a clara lectura desta busca por reutilizar e integrar o vello e o novo.

O volume menor con muros de pedra e cuberta de tella, actúa como fachada principal á paisaxe, dando fronte ao Norte da nova vivenda, enfocado cara ás vistas e recordando en todo momento a orixe humilde da vivenda.

Tras el, outro volume a dúas alturas en formigón a cara vista, achega unha lectura máis contemporánea, pero co respecto do que se retrae para non atordar. A entrada principal, nunha posición lateral, respecta a antiga disposición e recupera o cadeirado preexistente, integrándose entre a textura ruda do formigón encofrado con táboa e a calidez do cedro.

Un mínimo corpo de formigón enlaza ambas as dúas volumetrías, coa clara intención de que dialoguen entre elas, outorgando a cada unha a súa autonomía e presenza. Á súa vez servirá de canto ao que acudir dende o dormitorio e dominar a paisaxe, sempre con ese espírito de espazo de mínimos.

A madeira de cedro ao exterior, trata de suavizar a dureza que tanto pedra e formigón confiren á arquitectura, achegando a lectura cálida e doméstica que demandan as fachadas, aínda que sempre cunha clara vocación de vestido insinuante, deixando que a materialidade contundente do fondo non perda o seu protagonismo. Tres grandes contras corredizas axudan a que a imaxe da vivenda poida cambiar por momentos, contribuíndo a matizar a luz que entra, sen deixar de gozar dela.

……

O feito de partir dun presuposto pechado dende un principio, provoca dificultades na dirección de obra que requiren de decisións rápidas e axustadas. Pero tamén permiten axilizar a dirección en tanto en canto se ha de executar o redactado e descrito. A boa comunicación entre os diferentes axentes resultou fundamental, así como o estudo previo de cada detalle de obra, adiantando no proxecto de execución moitas das decisións habituais dunha dirección de obra.

Dotar cada espazo do seu interese e importancia.

Coa dificultade que leva consigo unha reconstrución deste tipo, tratouse de dar valor a cada pequeno espazo da vivenda, co mesmo espírito do comentado previamente, facelo sen grandes artificios, casando tradición e modernidade dun modo tranquilo.

Evitar o estándar, coa firme convicción de que no particular reside un dos valores máis importantes das vivencias. Ningunha contra interior abre do mesmo modo que outra, nin ningunha ventá é do mesmo tamaño que otra,… todo espazo require dunha luz, dun olor, dunha intimidad,… El formigón móstrase ao interior, as madeiras ulen, os ocos manipúlanse dende varias situacións da vivenda, as luces indirectas acentúan os encontros, os teitos abrigan e acompañan os momentos..

O equilibrio de todos estes factores fará que a vivenda faga honra ao seu nome e cumpra o seu labor último, ser un colector de vivencias.

Obra: Reconstrucción de vivenda en Cela
Emprazamento: Cela, Bueu, Pontevedra, Galicia, España
Autor: María Pierres López
Arquitecto Técnico: Jose Gallego
Colaboradores redacción proxecto: Sandra Formigo, arquitecta
Estudantes colaboradores: Patricia Couñago e Marta Piñeiro
Estructuras: E3 arquitectos
Constructora: Sieiro e Plá construcciones
Promotor: Privado
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages / María Pierres López

Actividades durante el BIAActividades durante o BIAActivities during the BIA

Exposiciones, cine, concursos, talleres infantiles y visitas guiadas entre los días 4 y 28 de setiembre dentro del primer BIA Urban Regeneration Forum, la plataforma dedicada a la dinamización de la arquitectura y el urbanismo en Bizkaia

· El programa cultural arranca el jueves día 4 con la inauguración de la primera de las tres exposiciones previstas, la dedicada a la obra de Imanol Ordorika Bengoechea, arquitecto de Lekeitio refugiado en México tras la Guerra Civil.

· La antigua estación de La Naja, abierta al público desde el día 15 gracias a una adecuación efímera, acogerá talleres técnicos, la exposición de proyectos finalistas del Concurso Internacional de Arquitectura Joven y será el punto de partida de las visitas guiadas que recorrerán la ciudad

· La sede de la Delegación en Bizkaia del Colegio Oficial de Arquitectos Vasco-Navarro ofrecerá la exposición de Ordorika, un ciclo de cine y talleres infantiles, y Metro Bilbao acogerá desde el día 8 en varias de sus estaciones una muestra dedicada a la arquitectura vizcaina.

La plataforma BIA (Bilbao Bizkaia Architecture), dedicada a la dinamización de la arquitectura y el urbanismo en Bizkaia, llenará el mes de septiembre de actividades culturales abiertas a todo el público para acercar la arquitectura a la ciudadanía. Estas actividades se enmarcan dentro de la celebración de primer BIA Urban Regeneration Forum, que se celebrará en la capital vizcaína entre el 4 y el 28 de septiembre. Este evento, que reunirá a más de 300 arquitectos, urbanistas e ingenieros y tendrá como invitado especial a Norman Foster, que recogerá el premio BIA por su trayectoria profesional, completará su programa con actividades visitas guiadas por la ciudad, un ciclo de cine, concursos, talleres infantiles, exposiciones y hasta la recuperación temporal de la estación de La Naja para el disfrute de todos los vecinos y visitantes de Bilbao.

La estación de La Naja, centro neurálgico
Así, además de la Torre Iberdrola y el Palacio Euskalduna, que acogerán las ponencias técnicas, el Foro contará con una sede de excepción; la estación de La Naja, que volverá a estar abierta al público gracias a una “adecuación efímera”, es decir, una adecuación del espacio interior que durante sólo quince días devolverá su esplendor a este edificio singular de Bilbao. BIA colocará una plataforma elevada sobre los andenes, que conformará un nuevo espacio moderno y diáfano apto para acoger actividades culturales y al que se podrá acceder también desde el puente del Arenal, ya que el acondicionamiento incluye los muelles sobre la ría, un elemento de gran atractivo dada su enorme visibilidad al reutilizarse como terraza con vistas al Arriaga.

Entre el 15 y el 28 de septiembre, el nuevo espacio, denominado BIA SPACE: NAJA + TAO Architectural Lighting with Idar Group, será el punto de encuentro entre las actividades técnicas del Foro y las dirigidas a fomentar la arquitectura entre el público general. Entre las primeras hay que destacar los BIA Workshop, talleres en los que estudiantes de diversas escuelas de Arquitectura investigarán con los más destacados profesionales las necesidades y retos de Bilbao. Entre las segundas, las abiertas a la participación de todos los bilbainos y visitantes, se pueden citar la instalación del Centro de Interpretación de la Arquitectura Bizkaina, un espacio que brindará a sus visitantes todo tipo de información sobre la transformación del Bilbao Metropolitano.

Rutas de arquitectura y visitas técnicas
Como preámbulo a la celebración del Forum, desde el día 8 y hasta el 26, La Naja será el punto de partida de las RUTAS DE ARQUITECTURA, que ofrecerán la posibilidad de descubrir con nuevos ojos algunos de los recorridos tradicionales de Bilbao. De lunes a viernes, con un trazado distinto cada día de la semana, miembros de BIA mostrarán la evolución de la villa a partir de las siete calles, donde Bilbao dio sus primeros pasos.

Las tres semanas que desarrollarán esta iniciativa, arrancarán los lunes en el antiguo recinto amurallado, para explorar los martes la primera expansión de la ciudad siguiendo el curso de la ría y conocer, los miércoles, los puentes que comunican ambas orillas de este eje vital para Bilbao. Los jueves estarán dedicados al primer ensanche, el que a partir de 1876 parte de la anteiglesia de Abando para crear la que hoy sigue siendo la artería principal de la ciudad, la Gran Vía, y, ya los viernes, el trazado de las rutas dejará atrás las mansiones de comienzo de siglo para ceder protagonismo a las nuevas construcciones del segundo ensanche, que llevan la villa hasta Indautxu.

Las visitas se realizarán en castellano, euskera, inglés, francés y alemán, de 19:00 a 20:30 horas. Las inscripciones tendrán un precio de cinco euros y se pueden realizar en la delegación en Bizkaia del COAVN o a través de la web www.biaforum.org desde el próximo día 2 de septiembre.

Para quienes quieran conocer aún con mayor detalle la evolución urbanística de la ciudad, BIA propone la participación en las llamadas VISITAS TÉCNICAS el sábado 27. En la sesión de la mañana (de 12:30 a 14:00 horas) los arquitectos de IMB, Gloria Uriarte, Eduardo Múgica y Agustín de la Brena, creadores de la nueva sede de Naturgas en Bilbao, y Luis Domínguez, uno de los autores de la clínica de IMQ de Zorrozaurre, darán su punto de vista sobre su contribución a la regeneración de la ciudad.

Por la tarde (de 17:00 horas a 19:30 horas), Javier Martínez Callejo y Cristina Mata Ramos realizarán un recorrido sobre el Bilbao de los años 60 y 70 que partirá de Abandoibarra y subirá a Artxanda para dar ofrecer una retrospectiva panorámica de los planes urbanísticos que conformaron la ciudad de esos años e incluso comentar algunos proyectos que finalmente no se llevaron a cabo. Pese a su carácter más profesional, estas visitas también están abiertas al público, que por 15 euros se puede inscribir en el enlace.

Exposiciones
En el BIA SPACE: NAJA + TAO Architectural Lighting with Idar Group también se expondrán los proyectos finalistas del Concurso Internacional de Arquitectura Joven convocado por la plataforma, que tiene como tema el soterramiento de las vías de acceso a la estación de Abando en Cantalojas. En este concurso, junto al jurado conformado profesionales de primer nivel, tendrá mucho peso la opinión del público, que podrá votar tanto por Internet (a través del enlace) como de manera presencial en BIA SPACE.

La programación cultural incluye otras dos exposiciones. Desde el lunes día 8, las estaciones del Metro acogerán una muestra fotográfica que ofrecerá un recorrido sobre algunas de las obras clave de la arquitectura vizcaína. En total serán 28 paneles de imágenes de las obras y 7 paneles con una breve explicación que se podrán contemplar en las estaciones de Casco Viejo, Abando, Moyúa, Indautxu y San Mamés hasta el día 30 de septiembre.

La tercera de las exposiciones nos acerca, desde el jueves 4 en la sede de la Delegación en Bizkaia del Colegio Oficial de Arquitectos Vasco-Navarro, al trabajo de Imanol Ordorika Bengoechea, arquitecto leikettarra refugiado en México tras la Guerra Civil. La muestra abordará la fusión en su obra de los estilos de ambas culturas y la aportación de los exiliados españoles al desarrollo urbano del país latinoamericano, que es el país invitado al primer BIA Urban Regeneration Forum. La exposición se completará con una charla el día 23 en el Bizkaia Aretoa a las 19:00 horas.

Ciclo de cine
También en la sede de la Delegación en Bizkaia del COAVN, se podrá disfrutar del ciclo de cine para el que Rubén Corral, asesor de la Zinemateka de La Alhóndiga y colaborador del Zinebi, ha escogido una serie de películas (cortos, mediometrajes y largos) que se centran en la construcción y repercusión de edificios como la hoy ya demolida sede los laboratorios Jorba, popularmente conocida como ‘La Pagoda’, diseñada por Miguel Fisac en los sesenta, o la abandonada Escuela de Artes Nacionales de Cuba, todo un emblema de la revolución.

El ciclo también abordará estilos arquitectónicos como el llamado ‘incompleto siciliano’, considerado por algunos el movimiento más importante surgido en el país transalpino desde la Segunda Guerra Mundial, o se acercará a la figura de autores como la del portugués Eduardo Souto Mora. Las sesiones de ARKIZINE BIA darán inicio el día 9 y se desarrollarán hasta el 21 de septiembre a partir de las 20:00 horas. La entrada es libre hasta completar el aforo.

Talleres infantiles
Por último, la sede de la Delegación en Bizkaia del COAVN acogerá el mismo fin de semana del Foro (los días 27 y 28) el desarrollo de talleres infantiles para despertar entre los más pequeños la curiosidad y el interés por la arquitectura. Desde las 10:30 horas, hasta las 12:30, los niños de entre 3 y 9 años podrán diseñar su propio barrio a partir de distintos juegos inspirados en cuentos. La participación es gratuita, pero requiere de inscripción previa en el teléfono 946 077 461.

Exposicións, cine, concursos, talleres infantís e visitas guiadas entre os días 4 e 28 de setembro dentro do primeiro BIA Urban Regeneration Forum, a plataforma dedicada á dinamización da arquitectura e o urbanismo en Bizkaia.

· El programa cultural arranca o xoves día 4 coa inauguración da primeira das tres exposicións previstas, a dedicada á obra de Imanol Ordorika Bengoechea, arquitecto de Lekeitio refuxiado en México tras a Guerra Civil.

· La antiga estación de La Naja, aberta ao público dende o día 15 grazas a unha adecuación efémera, acollerá talleres técnicos, a exposición de proxectos finalistas do Concurso Internacional de Arquitectura Nova e será o punto de partida das visitas guiadas que percorrerán a cidade.

· La sede da Delegación en Bizkaia del Colegio Oficial de Arquitectos Vasco-Navarro ofrecerá a exposición de Ordorika, un ciclo de cine e talleres infantís, e Metro Bilbao acollerá dende o día 8 en varias das súas estacións unha mostra dedicada á arquitectura vizcaina.

A plataforma BIA (Bilbao Bizkaia Architecture), dedicada á dinamización da arquitectura e o urbanismo en Bizkaia, encherá o mes de setembro de actividades culturais abertas a todo o público para achegar a arquitectura á cidadanía. Estas actividades enmárcanse dentro da celebración de primeiro BIA Urban Regeneration Forum, que se celebrará na capital biscaíña entre o 4 e o 28 de setembro. Este evento, que reunirá máis de 300 arquitectos, urbanistas e enxeñeiros e terá como convidado especial a Norman Foster, que recollerá o premio BIA pola súa traxectoria profesional, completará o seu programa con actividades visitas guiadas pola cidade, un ciclo de cine, concursos, talleres infantís, exposicións e ata a recuperación temporal da estación de La Naja para o desfrute de todos os veciños e visitantes de Bilbao.

A estación de La Naja, centro neurálxico

Así, ademais da Torre Iberdrola e o Pazo Euskalduna, que acollerán os relatorios técnicos, o Foro contará cunha sede de excepción; a estación de La Naja, que volverá estar aberta ao público grazas a unha «adecuación efémera», é dicir, unha adecuación do espazo interior que durante só quince días devolverá o seu esplendor a este edificio singular de Bilbao. BIA colocará unha plataforma elevada sobre as plataformas, que conformará un novo espazo moderno e diáfano apto para acoller actividades culturais e ao que se poderá acceder tamén dende a ponte do Areal, xa que o acondicionamento inclúe os peiraos sobre a ría, un elemento de grande atractivo dada a súa enorme visibilidade ao reutilizarse como terraza con vistas ao Arriaga.

Entre o 15 e o 28 de setembro, o novo espazo, denominado BIA SPACE: NAJA + TAO Architectural Lighting with Idar Group, será o punto de encontro entre as actividades técnicas do Foro e as dirixidas a fomentar a arquitectura entre o público xeral. Entre as primeiras hai que destacar os BIA Workshop, talleres nos que estudantes de diversas escolas de Arquitectura investigarán cos máis destacados profesionais as necesidades e retos de Bilbao. Entre as segundas, as abertas á participación de todos os bilbainos e visitantes, pódense citar a instalación do Centro de Interpretación da Arquitectura Bizkaina, un espazo que brindará aos seus visitantes todo tipo de información sobre a transformación do Bilbao Metropolitano.

Rutas de arquitectura e visitas técnicas

Como preámbulo á celebración do Forum, dende o día 8 e ata o 26, La Naja será o punto de partida das RUTAS DE ARQUITECTURA, que ofrecerán a posibilidade de descubrir con novos ollos algúns dos percorridos tradicionais de Bilbao. De luns a venres, cun trazado distinto cada día da semana, membros de BIA mostrarán a evolución da vila a partir das sete rúas, onde Bilbao deu os seus primeiros pasos.

As tres semanas que desenvolverán esta iniciativa, arrancarán os luns no antigo recinto amurallado, para explorar os martes a primeira expansión da cidade seguindo o curso da ría e coñecer, os mércores, as pontes que comunican ambas as dúas beiras deste eixe vital para Bilbao. Os xoves estarán dedicados ao primeiro ensanche, o que a partir de 1876 parte da anteiglesia de Abando para crear a que hoxe segue sendo a artería principal da cidade, a Gran Vía, e, xa os venres, o trazado das rutas deixará atrás as mansións de comezo de século para ceder protagonismo ás novas construcións do segundo ensanche, que levan a vila ata Indautxu.

As visitas realizaranse en castelán, éuscaro, inglés, francés e alemán, de 19:00 a 20:30 horas. As inscricións terán un prezo de cinco euros e pódense realizar na delegación en Bizkaia do COAVN ou a través da web www.biaforum.org dende o próximo día 2 de setembro.

Para os que queiran coñecer aínda con maior detalle a evolución urbanística da cidade, BIA propón a participación nas chamadas VISITAS TÉCNICAS o sábado 27. Na sesión da mañá (de 12:30 a 14:00 horas) os arquitectos Víctor Ugarte, Iratxe Marian e Lander Parra, autores de edificios como a nova sede de Naturgas, a clínica do IMQ ou o Bilbao Area de Miribilla, darán o seu punto de vista sobre a súa contribución á rexeneración da cidade os arquitectos de IMB, Gloria Uriarte, Eduardo Múgica e Agustín de la Brena, creadores da nova sede de Naturgas en Bilbao, e Luis Domínguez, un dos autores da clínica de IMQ de Zorrozaurre, darán o seu punto de vista sobre a súa contribución á rexeneración da cidade.

Pola tarde (de 17:00 horas a 19:30 horas), Javier Martínez Callejo e Cristina Mata Ramos realizarán un percorrido sobre o Bilbao dos anos 60 e 70 que partirá de Abandoibarra e subirá a Artxanda para dar ofrecer unha retrospectiva panorámica dos plans urbanísticos que conformaron a cidade deses anos e mesmo comentar algúns proxectos que finalmente non se levaron a cabo. Malia o seu carácter máis profesional, estas visitas tamén están abertas ao público, que por 15 euros se pode inscribir no enlace.

Exposicións

No BIA SPACE: NAJA + TAO Architectural Lighting with Idar Group tamén se expoñerán os proxectos finalistas do Concurso Internacional de Arquitectura Nova convocado pola plataforma, que ten como tema o soterramento das vías de acceso á estación de Abando en Cantalojas. Neste concurso, xunto ao xurado conformado profesionais de primeiro nivel, terá moito peso a opinión do público, que poderá votar tanto por Internet (a través do  enlace) como de xeito presencial en BIA SPACE.

A programación cultural inclúe outras dúas exposicións. Dende o luns día 8, as estacións do Metro acollerán unha mostra fotográfica que ofrecerá un percorrido sobre algunhas das obras clave da arquitectura biscaíña. En total serán 28 paneis de imaxes das obras e 7 paneis cunha breve explicación que se poderán contemplar nas estacións de Casco Vello, Abando, Moyúa, Indautxu e San Mamés ata o día 30 de setembro.

A terceira das exposicións achéganos, dende o xoves 4 na sede da Delegación en Bizkaia del Colegio Oficial de Arquitectos Vasco-Navarro, ao traballo de Imanol Ordorika Bengoechea, arquitecto leikettarra refuxiado en México tras a Guerra Civil. A mostra abordará a fusión na súa obra dos estilos de ambas as dúas culturas e a achega dos exiliados españois ao desenvolvemento urbano do país latinoamericano, que é o país invitado ao primeiro BIA Urban Regeneration Forum. A exposición completarase cunha charla o día 23 no Bizkaia Aretoa ás 19:00 horas.

Ciclo de cine

Tamén na sede da Delegación en Bizkaia do COAVN, poderase gozar do ciclo de cine para o que Rubén Corral, asesor da Zinemateka de La Alhóndiga e colaborador do Zinebi, escolleu unha serie de películas (curtos, mediometrajes e longos) que se centran na construción e repercusión de edificios como a hoxe xa demolida sede os laboratorios Jorba, popularmente coñecida como ‘O Pagode’, deseñado por Miguel Fisac nos sesenta, ou a abandonada Escola de Artes Nacionais de Cuba, todo un emblema da revolución.

O ciclo tamén abordará estilos arquitectónicos como o chamado ‘incompleto siciliano’, considerado por algúns o movemento máis importante xurdido no país transalpino dende a Segunda Guerra Mundial, ou achegarase á figura de autores como a do portugués Eduardo Souto Mora. As sesións de ARKIZINE BIA darán inicio o día 9 e desenvolveranse ata o 21 de setembro a partir das 20:00 horas. A entrada é libre ata completar o aforamento.

Talleres infantís

Por último, a sede da Delegación en Bizkaia do COAVN acollerá o mesmo fin de semana do Foro (os días 27 e 28) o desenvolvemento de talleres infantís para espertar entre os máis pequenos a curiosidade e o interese pola arquitectura. Dende as 10:30 horas, ata as 12:30, os nenos de entre 3 e 9 anos poderán deseñar o seu propio barrio a partir de distintos xogos inspirados en contos. A participación é gratuíta, pero require de inscrición previa no teléfono 946 077 461.

Exposiciones, cine, concursos, talleres infantiles y visitas guiadas entre los días 4 y 28 de setiembre dentro del primer BIA Urban Regeneration Forum, la plataforma dedicada a la dinamización de la arquitectura y el urbanismo en Bizkaia

· The cultural program starts on Thursday, the 4th with the inauguration of the first one of three foreseen exhibitions, the dedicated one to Imanol Ordorika’s work Bengoechea, architect of Lekeitio sheltered in Mexico after the Civil war.

· The former station of The Naja, opened the public from the 15th thanks to an ephemeral adequacy, will receive technical workshops, the project exhibition finalists of the International Contest of Young Architecture and will be the point of item of the holding a permit visits that will cross the city

· The headquarters of the Delegation in Biscay of the Architects’ Official College Basque – Navarrese one will offer Ordorika’s exhibition, a cycle of cinema and infantile workshops, and Meter Bilbao will receive from the 8th in several of his stations a sample dedicated to the Biscayan architecture.

The platform BIA (Bilbao Biscay Architecture), dedicated to the dynamization of the architecture and the urbanism in Biscay, will fill September of cultural activities opened all the public to bring the architecture over to the citizenship. These activities place inside the celebration of the first BIA Urban Regeneration Forum, who will be celebrated in the Biscayan capital between 4 and on September 28. This event, which will assemble more than 300 architects, town planners and engineers and will take as a special guest Norman Foster, who will gather the prize BIA for his professional path, will complete his program with activities visits guided by the city, a cycle of cinema, contests, infantile workshops, exhibitions and up to the temporary recovery of the station of The Naja for the enjoyment of all the neighbors and visitors of Bilbao.

The station of The Naja, neuralgic center

This way, besides the Tower Iberdrola and the Palace Basque speaker, that they will receive the technical presentations, the Forum will possess a headquarters of exception; the station of The Naja, which will return to be opened the public thanks to a » ephemeral adequacy «, that is to say, an adequacy of the interior space that for only fifteen days he will return his brilliance to this singular building of Bilbao. BIA will place a platform raised on the platforms, which will shape a new modern and diaphanous suitable space to receive cultural activities and to that it will be possible accede also from the bridge of the Sandbank, since the conditioning includes the wharves on her laugh, an element of great attraction given his enormous visibility to the reutilizarse as terrace with a view to the Arriaga.

Between 15 and on September 28, the new space, named BIA SPACE: NAJA + TAO Architectural Lighting with Idar Group, will be the point of meeting between the technical activities of the Forum and the directed ones to promote the architecture between the general public. Between the first ones it is necessary to emphasize the BIA Workshop, workshops in which students of diverse schools of Architecture will investigate with the most out-standing professionals the needs and challenges of Bilbao. Between the second ones, the opened ones for the participation of all the Bilbaoans and visitors, can arrange an appointment the installation of the Center of Interpretation of the Architecture Bizkaina, a space that will offer to his visitors all kinds of information about the transformation of the Metropolitan Bilbao.

Routes of architecture and technical visits

As preamble to the celebration of the Forum, from the 8th and up to 26, The Naja will be the point of item of the ROUTES OF ARCHITECTURE, which will offer the possibility of discovering with new some eyes of the traditional tours of Bilbao. From Monday until Friday, with a different tracing every day of the week, members of BIA will show the evolution of the villa from seven streets, where Bilbao gave his first steps.

Three weeks that will develop this initiative, will start every Monday in the former walled enclosure, to explore every Tuesday the first expansion of the city following the course of her laugh and to know, every Wednesday, the bridges that communicate both shores of this vital axis for Bilbao. Every Thursday they will be dedicated to the first widening, which from 1876 departs from the anteiglesia of Abusing to create the one that today continues being the principal artería of the city, the Great Route, and, already every Friday, the tracing of the routes will leave behind the mansions of beginning of century to yield protagonism to the new constructions of the second widening, which take the villa up to Indautxu.

The visits will fulfil in Castilian, Basque, Englishman, Frenchman and German, of 19:00 to 20:30 hours. The inscriptions will have a price of five Euros and they can be realized in the delegation in Biscay of the COAVN or across the web  www.biaforum.org from the next September 2.

For whom they want to know still with major detail the urban development evolution of the city, BIA proposes the participation in the so called TECHNICAL VISITS on Saturday, the 27th. In the session of the morning (of 12:30 to 14:00 hours) the architects of IMB, Gloria Uriarte, Eduardo Múgica and Agustín de la Brena, creators of Naturgas’s new headquarters in Bilbao, and Luis Domínguez, one of the authors of the clinic of Zorrozaurre’s IMQ, they will give his point of view on his contribution to the regeneration of the city.

In the evening (of 17:00 hours to 19:30 hours), Javier Martínez Callejo and Cristina Mata Ramos will realize a tour on the Bilbao of the 60s and 70s that will depart from Abandoibarra and will raise Artxanda to give to offer a panoramic retrospective of the urban development plans that shaped the city of these years and even to comment on some projects that finally were not carried out. In spite of his more professional character, these visits also are opened the public, who for 15 Euros can register in link.

Exhibitions

In the BIA SPACE: NAJA + TAO Architectural Lighting with Idar Group also there will expose the projects finalists of the International Contest of Young Architecture summoned by the platform, which takes the soterramiento of the exit ramps as a topic to the station of Abusing in Cantalojas. In this contest, together with the shaped juror professionals of the first level, it will have very much I weigh the opinion of the public, who will be able to vote so much for Internet (across the link) as of way presencial in BIA SPACE.

The cultural programming includes other two exhibitions. From Monday, the 8th, the stations of the Meter will receive a photographic sample that will offer a tour on some of the key works of the Biscayan architecture. In total they will be 28 panels of images of the works and 7 panels with a brief explanation that will be able to be contemplated on the stations of Old Hull, Abusing, Moyúa, Indautxu and San Mamés until September 30.

The third one of the exhibitions refugee brings us over, from Thursday, the 4th in the headquarters of the Delegation in Biscay of the Architects’ Official College Basque – Navarrese one, to Imanol Ordorika’s work Bengoechea, architect leikettarra in Mexico after the Civil war. The sample will approach the merger in his work of the styles of both cultures and the contribution of the Spanish exiles to the urban development of the Latin-American country, which is the country invited to the first BIA Urban Regeneration Forum. The exhibition will be completed by a chat on the 23rd in the Bizkaia Aretoa at 19:00.

Cycle of cinema

Also in the headquarters of the Delegation in Biscay of the COAVN, it will be possible enjoy the cycle of cinema for that Rubén Corral, adviser of the Zinemateka of The Public granary and collaborator of the Zinebi, has chosen a series of movies (short, mediometrajes and lengths) that centre on the construction and building repercussion as today on already demolished headquarters the laboratories Jorba, popularly known as ‘ The Pagoda ‘, designed by Michael Fisac on the sixties, or the left School of National Arts of Cuba, the whole emblem of the revolution.

The cycle also will approach architectural styles as the so called ‘ incomplete Sicilian ‘ considered by some the most important movement arisen in the transalpine country from the Second World war, or will approach the authors’ figure as that of the Portuguese Eduardo Souto Mora. ARKIZINE’s meetings BIA will give beginning on the 9th and will develop until September 21 from 20:00. The entry is free up to completing the appraisal.

Infantile workshops

Finally, the headquarters of the Delegation in Biscay of the COAVN will receive the same weekend of the Forum (the 27th and 28th) the development of infantile workshops to wake the curiosity and the interest up between the smallest for the architecture. From 10:30, until 12:30, the children of between 3 and 9 years will be able to design his own neighborhood from different games inspired by stories. The participation is free, but it needs of previous inscription in the telephone 946 077 461.

Henri Matisse. Recortes. Dibujando con tijerasHenri Matisse. Recortes. Debuxando con tixeirasHenri Matisse. Cut-outs. Drawing With Scissors

0

La revolucionaria obra tardía de Matisse.

Hacia el final de su monumental carrera como pintor, escultor y litógrafo, Matisse, envejecido y enfermo, ya no podía sostener los pinceles. En la última fase de su vida, a sus casi 80 años, desarrolló la técnica de recortar figuras de papel de vivos colores. Pese a que algunos críticos de la época no vieron en aquellos gouaches découpées (recortables de gouache) más que los desvaríos de un viejo senil, Matisse había obrado una revolución en el arte moderno al encontrar una solución brillante al antiquísimo conflicto entre la línea y el color.

La presente edición básica de TASCHEN de nuestro galardonado volumen XL original aporta una exhaustiva contextualización histórica de los recortables de Matisse y analiza su origen, desde el viaje del artista a Tahití en 1930 hasta sus últimos años en Niza. Incluye también muchas fotos de Matisse, entre ellas algunas muy poco conocidas en color, obra de Henri-Cartier-Bresson, Brassaï y el cineasta Murnau, así como textos de Matisse, Picasso, el editor E. Tériade, los poetas Louis Aragon, Henri Michaux y Pierre Reverdy y el yerno de Matisse, Georges Duthuit.

La engañosa sencillez de los recortables encierra tanto cualidades escultóricas como principios tempranos de abstracción minimalista que tendrían una enorme influencia sobre posteriores generaciones de artistas. Exuberantes, polícromos y de dimensiones en ocasiones superlativas, se trata de auténticos pilares del arte en el siglo xx, imágenes tan osadas e innovadoras para el espectador como lo fueron en su día para los contemporáneos de Matisse.

Sobre los editores:
Gilles Néret (1933-2005) era historiador del arte, periodista, escritor y conservador de museos. Fundó el museo SEIBU y la galería Wildenstein de Tokio, dirigió las revistas de arte L’Œil y Connaissance des Arts, y recibió el Premio Elie Faure en 1981. Entre los numerosos libros que escribió para TASCHEN se incluyen Dalí – La obra pictórica, Matisse, y Erotica Universalis.

Xavier-Gilles Néret, profesor adjunto de filosofía, imparte filosofía del arte y del diseño en la ESAA Duperré y en la Université Paris I Panthéon-Sorbonne. Ha estudiado los vínculos entre el arte, la filosofía y la poesía, y en particular al autor Stéphane Mallarmé, al que ha dedicado varios artículos. También siente interés por personajes singulares, como por ejemplo el poeta Claude Tarnaud, del que ha sido coeditor de uno de sus libros, o los artistas Bernard Saby y Pascal Doury, sobre los cuales ha publicado varios ensayos.

+ info

La revolucionaria obra tardía de Matisse.

Hacia el final de su monumental carrera como pintor, escultor y litógrafo, Matisse, envejecido y enfermo, ya no podía sostener los pinceles. En la última fase de su vida, a sus casi 80 años, desarrolló la técnica de recortar figuras de papel de vivos colores. Pese a que algunos críticos de la época no vieron en aquellos gouaches découpées (recortables de gouache) más que los desvaríos de un viejo senil, Matisse había obrado una revolución en el arte moderno al encontrar una solución brillante al antiquísimo conflicto entre la línea y el color.

La presente edición básica de TASCHEN de nuestro galardonado volumen XL original aporta una exhaustiva contextualización histórica de los recortables de Matisse y analiza su origen, desde el viaje del artista a Tahití en 1930 hasta sus últimos años en Niza. Incluye también muchas fotos de Matisse, entre ellas algunas muy poco conocidas en color, obra de Henri-Cartier-Bresson, Brassaï y el cineasta Murnau, así como textos de Matisse, Picasso, el editor E. Tériade, los poetas Louis Aragon, Henri Michaux y Pierre Reverdy y el yerno de Matisse, Georges Duthuit.

La engañosa sencillez de los recortables encierra tanto cualidades escultóricas como principios tempranos de abstracción minimalista que tendrían una enorme influencia sobre posteriores generaciones de artistas. Exuberantes, polícromos y de dimensiones en ocasiones superlativas, se trata de auténticos pilares del arte en el siglo xx, imágenes tan osadas e innovadoras para el espectador como lo fueron en su día para los contemporáneos de Matisse.

Sobre los editores:

Gilles Néret (1933-2005) era historiador del arte, periodista, escritor y conservador de museos. Fundó el museo SEIBU y la galería Wildenstein de Tokio, dirigió las revistas de arte L’Œil y Connaissance des Arts, y recibió el Premio Elie Faure en 1981. Entre los numerosos libros que escribió para TASCHEN se incluyen Dalí – La obra pictórica, Matisse, y Erotica Universalis.

Xavier-Gilles Néret, profesor adjunto de filosofía, imparte filosofía del arte y del diseño en la ESAA Duperré y en la Université Paris I Panthéon-Sorbonne. Ha estudiado los vínculos entre el arte, la filosofía y la poesía, y en particular al autor Stéphane Mallarmé, al que ha dedicado varios artículos. También siente interés por personajes singulares, como por ejemplo el poeta Claude Tarnaud, del que ha sido coeditor de uno de sus libros, o los artistas Bernard Saby y Pascal Doury, sobre los cuales ha publicado varios ensayos.

+ info

The revolutionary late-period work by Matisse.

Towards the end of his monumental career as a painter, sculptor, and lithographer, an elderly, sickly Matisse was unable to stand and use a paintbrush for a longer period of time. In this late phase of his life—he was almost 80 years of age—he developed the technique of ‘carving into color’, creating bright, bold paper cut-outs. Though dismissed by some contemporary critics as the folly of a senile old man, these gouaches decoupées (gouache cut-outs) in fact represented a revolution in modern art, a whole new medium that re-imagined the age-old conflict between color and line.

This fresh, standard TASCHEN edition of our original prize-winning XL volume provides a thorough historical context to Matisse’s cut-outs, tracing their roots in his 1930 trip to Tahiti, through to his final years in Nice. It includes many photos of Matisse, some rare color images, by Henri Cartier-Bresson, Brassaï, and the filmmaker Murnau and text from Matisse, Picasso, publisher E. Tériade, the poets Louis Aragon, Henri Michaux, and Pierre Reverdy, and Matisse’s son-in-law, Georges Duthuit.

In their deceptive simplicity, the cut-outs achieved both a sculptural quality and an early minimalist abstraction which would profoundly influence generations of artists to come. Exuberant, multi-hued, and often grand in scale, these works are true pillars of 20th century art, and as bold and innovative to behold today as they were in Matisse’s lifetime.

The editors:
Gilles Néret (1933–2005) was an art historian, journalist, writer and museum correspondent. He organized several art retrospectives in Japan and founded the SEIBU museum and the Wildenstein Gallery in Tokyo. He directed art reviews such as L’Œil and Connaissance des Arts and received the Elie Faure Prize in 1981 for his publications. His TASCHEN titles include Salvador Dalí: The Paintings, Matisse, and Erotica Universalis.

Xavier-Gilles Néret taught philosophy of art and design at the ESAA Duperré and Université de Paris I Panthéon La Sorbonne. He studied the connections between philosophy and poetry with particular relation to Stéphane Mallarmé, about whom he wrote a number of articles, but was also interested in lesser known figures such as the poet Claude Tarnaud (one of whose books he co-edited) and the artists Bernard Saby and Pascal Doury, on whom he also published.

+ info

El ‘boom’ de la autoconstrucción en el Perú | Aldo G. Facho Dede

El 'boom' de la autoconstrucción en el Perú | Aldo G. Facho Dede
Pueblo joven en Lima | wikimedia.org

Comparto con ustedes este artículo escrito por Silvia Mendoza y publicado en el Diario El Comercio del Perú el 14 de junio, en el que destacan el importante volumen de edificaciones que se realizan sin el asesoramiento de los profesionales pertinentes. Esto no es nuevo, que yo recuerde es la clásica discusión de los talleres de diseño en la facultad:

¿a quienes debemos orientar nuestro trabajo?, o ¿dónde está la mayor masa de clientes?

En países como los nuestros (Sudamérica), donde parte importante de la población no tiene un nivel de ingresos que les permita abordar un proyecto de edificación en el contexto ideal en el que los arquitectos somos entrenados (recursos económicos y materiales), debería llamarnos a una profunda reflexión sobre el rol real que cumplimos. Más de un colega se desmarcará y dirá que el trabaja para sus clientes (los que pueden pagar su arquitectura), pero muchos otros mantenemos esa inquietud y buscamos acercarnos a esos sectores de diversos modos, ya sea colaborando con instituciones, ofreciendo asesorías «gratuitas», etc.

Esto me hace pensar en otros oficios tradicionales como el derecho o la medicina: ¿no existen abogados de oficio o guardias médicas?: ¿no deberían haber arquitectos de oficio trabajando coordinados por los colegios profesionales y los municipios? Obviamente hay límites para estos trabajos como los hay en los ejemplos mencionados, es decir, las personas que soliciten esta consulta «de oficio» deben tener ciertas características que justifiquen el subsidio, dado que a diferencia de la medicina o el derecho no está en juego la vida ni la libertad de los individuos.

Otra manera es manejar categorías de proyectos, asociadas a la condición del cliente. Esto lo hacemos de modo intuitivo cuando pasamos nuestros honorarios, pero los colegios profesionales podrían regularlo. Si bien un proyecto es siempre un proyecto (refiriéndome al trabajo intelectual que demanda la elaboración del mismo), podemos pensar en proyectos «estándar» que además ayuden a la economía de la construcción, y proyectos más elaborados donde no haya fuertes restricciones económicas.

¿Somos más eficaces como profesionales cuando hacemos una casa de lujo o veinte modestas?, ¿importa más la fama que obtengamos por una casa o el multiplicar nuestra capacidad profesional en varias anónimas (en las que sabemos que no podremos controlar el proceso del proyecto)? Ideal sería poder hacer ambas cosas, tener la capacidad de resolver a cabalidad ambos retos.

Pueblo Joven en Lima | blog vicenteperu
Pueblo Joven en Lima | blog vicenteperu

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor del Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · junio 2010

Luigi Comencini. Arquitectos y cineastas | Jorge Gorostiza

Luigi Comencini

En entradas anteriores he ido recogiendo opiniones sobre arquitectura de diversos directores como Woody Allen, John Ford, Ingmar Bergman, Valerian Borowczyk, René Clair, Dziga Vertov, Peter Greenaway, Abbas Kiarostami, Raúl Ruiz, la actriz Viola Dana, el ensayista Sigfried Giedion. En el caso del director Amos Gitai, coincidía su profesión fílmica con la de arquitecto, lo mismo sucede con Luigi Comencini, que estudió arquitectura en Milán entre 1934 y 1939.

En 1974 la revista francesa Positif publicó un artículo en el que se contaba como Comencini, hablando con sus antiguos compañeros de la Escuela de Arquitectura de Milán, afirmaba:

“Una casa es ante todo un objeto para vivir, hecha a medida del hombre; una película es ante todo un espectáculo dirigido a un público popular. La complacencia estética como fin en sí misma es la degeneración de la arquitectura, y sucede lo mismo con el cine. No tener en cuenta las razones por las que se hace una película, significa traicionarla”.

El «objeto para vivir» recuerda al repetido y célebre lema de Le Corbusier: la máquina de habitar, respecto a que la película sea «ante todo un espectáculo dirigido a un público popular«, afortunada y evidentemente no es cierto, en cuanto a la «complacencia estética«, está claro que no tiene sentido por sí misma, a pesar que a muchos arquitectos actuales les parezca suficiente, y si una edificación no cumple con su función, no tiene sentido construirla.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, septiembre 2014

Retratos a través de los ojos de un miope (VIII) | epR

El pájaro dodo

Fehn y sus dibujos de línea. Frágiles, sintéticos y crípticos.

Dibujos que son casi nada. Exiguos trazos en los que cabe el mundo entero.

Cosmogonía de horizontes y barcos, de soles y lunas, siempre de hombres.

Fehn y su arquitectura de sombras alargadas.

El joven prodigio nórdico de Bruselas, Venecia y Hamar.

Luego, el olvidado que no erigió un solo edificio durante veinte años; el maestro marginado en la Escuela de Oslo.

Por fin, el anciano redimido en Bamble, en Fjaerland, Ørsta y Alvdal; el maestro aclamado en Nueva York.

Hoy, como el pájaro dodo, lejano, extraño y extinto.

Retratos a través de los ojos de un miope (VIII) epR Sverre Fehn_DEX_T_1954_ Foto Teigens Fotoatelier Dextra Photo
Sverre Fehn, 1954 | Foto: Teigens Fotoatelier Dextra Photo | Fuente: Wikipedia

El primo Ramón
Kavala, Grecia, verano de 2014

Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (X) | Cristina García-Rosales

Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (IX) | Cristina García-Rosales

Rita Fernández Queimadelos

La segunda arquitecta fue Rita Fernández Queimadelos, también desconocida. Trabajó en Madrid, Murcia y Barcelona, hasta hace poco vivía también y era una avezada internauta a sus 92 años.

María Juana Ontañón

María Juana Ontañón fue la cuarta mujer en obtener el título de arquitectura en España y quizás la primera en ejercerla de manera efectiva. Casada con el también arquitecto Manuel López-Mateos, compartió con él su vida y su profesión. Formaron juntos una pareja pionera para su época en nuestro país, manteniendo ella en todo momento, dentro del estudio, su independencia y su enorme personalidad creativa, radical, tenaz y positiva. Alumna de Luis Moya, colaboró con él en el proyecto de la Universidad Laboral de Gijón. También colaboró en el diseño del Plan General de San Sebastián y en el Plan Vidagor de Madrid así como en  multitud de edificios de viviendas y turísticos en la costa del Levante español.

Mujer culta, apasionada, gran polemista, viajera incansable y excelente dibujante, su personalidad polifacética y gran curiosidad le hizo interesarse por temas tan diversos como el dibujo al guache y a la acuarela, la fotografía, el bordado, la botánica, las tradiciones y vestidos populares y otros muchos, quizás en la tradición universalista de la Institución Libre de Enseñanza donde se formó en su juventud. De todos ellos nos ha dejado excelentes ejemplos.

Cristina García-Rosales. Arquitecta
Madrid. Agosto 2014

[:es]Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (XI) | Cristina García-Rosales[:gl]As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (XI) | Cristina García-Rosales[:en]The pioneering arquitect women: the presence of the absence (XI) | Cristina García-Rosales[:]

 

Bauhaus. Colección libros y revistasBauhaus. Colección libros e revistasBauhaus. Collection books and magazines

La Bauhaus fue fundada en 1919 en la ciudad de Weimar por el arquitecto alemán Walter Gropius. Su objetivo principal era un concepto radical: imaginarse de nuevo el mundo material y reflejar la unidad de todas las artes. Gropius explicó esta visión para una unión de arte y diseño en el Programm des Staatlichen Bauhauses Weimar (1919), que describió un gremio de arte utópico que combina la arquitectura, la escultura, y pintando en una expresión sola creativa. Gropius desarrolló un plan de estudios a base de arte que resultaría a artesanos y diseñadores capaces de crear objetos útiles y hermosos apropiados a este nuevo sistema de vida.

La Bauhaus combinó los elementos de ambas bellas artes y la educación de diseño. El plan de estudios comenzado con un curso preliminar que sumergió a los estudiantes, que vinieron de una gama diversa de fondos sociales y educativos, en el estudio de materiales, la teoría en color, y relaciones formales en la preparación para estudios más especializados. Artistas visuales a menudo enseñaban a este curso preliminar, incluyendo a Paul Klee, Wassily Kandinsky, Josef Albers, and László Moholy-Nagy, entre otros. La escuela funcionó hasta 1933.

En los nueve PDFS siguientes unidos por Bibliothèque Kandinsky que los publicó en línea sobre una fecha desconocida. Siga este eslabón para explorar las entradas respectivas sobre su website. Esto es un jalón importante en el digitalization de publicaciones esenciales pero poco accesibles de arte para el empleo público y nos gustaría expresar nuestra gratitud y apreciación. El juego entero de estos facsímiles digitales de alta calidad son aproximadamente 1 gigaocteto de grande, si alguien tiene ganas de comenzar un torrente para relevar la amplitud de banda de la biblioteca nos avisa e incluiremos su eslabón aquí expresamente. (El 17 de agosto de 2014)

+ info

A Bauhaus foi fundada en 1919 na cidade de Weimar polo arquitecto alemán Walter Gropius. O seu obxectivo principal era un concepto radical: imaxinarse de novo o mundo material e reflectir a unidade de todas as artes. Gropius explicou esta visión para unha unión de arte e deseño no Programm des Staatlichen Bauhauses Weimar (1919), que describiu un gremio de arte utópica que combina a arquitectura, a escultura, e pintando nunha expresión soa creativa. Gropius desenvolveu un plan de estudos a base de arte que resultaría a artesáns e deseñadores capaces de crear obxectos útiles e fermosos apropiados a este novo sistema de vida.

A Bauhaus combinou os elementos de ambas as dúas belas artes e a educación de deseño. O plan de estudos comezado cun curso preliminar que somerxeu os estudantes, que viñeron dunha gama diversa de fondos sociais e educativos, no estudo de materiais, a teoría en cor, e relacións formais na preparación para estudos máis especializados. Artistas visuais a miúdo ensinaban a este curso preliminar, incluíndo a Paul Klee, Wassily Kandinsky, Josef Albers, and László Moholy-Nagy, entre outros. A escola funcionou ata 1933.

Nos nove PDFS seguintes unidos por Bibliothèque Kandinsky que os publicou en liña sobre unha data descoñecida. Siga este elo para explorar as entradas respectivas sobre o seu website. Isto é un fito importante no digitalization de publicacións esenciais pero pouco accesibles de arte para o emprego público e gustaríanos expresar a nosa gratitude e apreciación. O xogo enteiro destes facsímiles dixitais de alta calidade son aproximadamente 1 gigaocteto de grande, se alguén te ganas de comezar un torrente para relevar a amplitude de banda da biblioteca avísanos e incluiremos o seu elo aquí expresamente. (O 17 de agosto de 2014)

+ info

The Bauhaus was founded in 1919 in the city of Weimar by German architect Walter Gropius. Its core objective was a radical concept: to reimagine the material world to reflect the unity of all the arts. Gropius explained this vision for a union of art and design in the Programm des Staatlichen Bauhauses Weimar (1919), which described a utopian craft guild combining architecture, sculpture, and painting into a single creative expression. Gropius developed a craft-based curriculum that would turn out artisans and designers capable of creating useful and beautiful objects appropriate to this new system of living.

The Bauhaus combined elements of both fine arts and design education. The curriculum commenced with a preliminary course that immersed the students, who came from a diverse range of social and educational backgrounds, in the study of materials, color theory, and formal relationships in preparation for more specialized studies. This preliminary course was often taught by visual artists, including Paul Klee, Wassily Kandinsky, Josef Albers, and László Moholy-Nagy, among others. The school operated until 1933.

The following nine PDFs are linked from Bibliothèque Kandinsky which published them online on an unknown date. Follow this link to explore the respective entries on its website. This is an important milestone in the digitalization of essential but hard-to-get art publications for the public use and we would like to express our gratitude and appreciation. The whole set of these high-quality digital facsimiles is about 1 GB large, if anyone feels like starting a torrent to relieve bandwidth of the library let us know and we’ll include your link here expressly. (17 Aug 2014)

+ info

MEXTRÓPOLI | Ethel Baraona + Iker Gil MEXTRÓPOLI | Ethel Baraona + Iker Gil MEXTRÓPOLI | Ethel Baraona + Iker Gil

0

Conversación con los arquitectos y editores Ethel Baraona (Barcelona) e Iker Gil (Chicago) celebrada en el marco de MEXTRÓPOLI | Primer Festival de Arquitectura y ciudad que se desarrolló en ciudad de México del 22 al 26 de marzo de 2014.

Ethel Baraona | Barcelona | Arquitecta y bloguera
Arquitecta, crítica, bloguera y curadora española. Es co-fundadora de la editorial independiente DPR-Barcelona y editora de Quaderns. Gracias a su filosofía de aprendizaje basada en la liberación de contenidos, su trabajo puede encontrarse en los blogs y revistas más relevantes de arquitectura. Junto con César Reyes Nájera, fue curadora del 3er programa de Think Space con el tema Money.

Iker Gil | Chicago | Arquitecto
Arquitecto y urbanista; director de MAS Studio. Algunos de sus proyectos más recientes son las unidades residenciales de Marina City; la fachada identitaria del Instituto Cervantes de Chicago y Cut. Join. Play., que ganó el primer premio de Arquitectura para Calles Humanitarias en Chicago y fue exhibido como parte del pabellón de Estados Unidos en la 13ª Bienal Internacional de Arquitectura de Venecia.

Conversación cos arquitectos e editores Ethel Baraona (Barcelona) e Iker Gil (Chicago) celebrada no marco de MEXTRÓPOLI | Primeiro Festival de Arquitectura e cidade que se desenvolveu en cidade de México do 22 ao 26 de marzo de 2014.

Ethel Baraona | Barcelona | Arquitecta y bloguera
Arquitecta, crítica, bloguera e curadora española. É co-fundadora da editorial independente DPR-Barcelona e editora de Quaderns. Grazas á súa filosofía de aprendizaxe baseada na liberación de contidos, o seu traballo pode encontrarse nos blogs e revistas máis relevantes de arquitectura. Xunto con César Reyes Nájera, foi curadora do 3er programa de Think Space co tema Money.

Iker Gil | Chicago | Arquitecto
Arquitecto e urbanista; director de MAS Studio. Algúns dos seus proxectos máis recentes son as unidades residenciais de Mariña City; a fachada identitaria do Instituto Cervantes de Chicago e Cut. Join. Play., que gañou o primeiro premio de Arquitectura para Rúas Humanitarias en Chicago e foi exhibido como parte do pavillón de Estados Unidos na 13ª Bienal Internacional de Arquitectura de Venecia.

Conversation with the architects and publishers Ethel Baraona (Barcelona) and Iker Gil (Chicago) celebrated in MEXTRÓPOLI’s frame | The First Festival of Architecture and city that developed in city of Mexico of March 22 to March 26, 2014.

Ethel Baraona | Barcelona | Architect and blogger
Arquitecta, critique, bloguera and Spanish healer. She is a co-founder of the independent publishing house DPR-Barcelona and publisher of Quaderns. Thanks to his philosophy of learning based on the liberation of contents, his work can be in the blogs and the most relevant magazines of architecture. Together with César Reyes Nájera, she was a healer of 3er Think Space’s program with the topic Money.

Iker Gil | Chicago | Architect
Architect and town planner; the director of MAS Studio. Some of his more recent projects are Marina City’s residential units; the front identitaria of the Institute Cervantes of Chicago and Cut. Join. Play., that gained the first prize of Architecture for Humanitarian Streets in Chicago and there was exhibited as part of the pavilion of The United States in 13 ª International Biennial show of Architecture of Venice.

IssuuIssuuIssuu

0

Issuu es un servicio en línea que permite la visualización de material digitalizado electrónicamente, como libros, portafolios, números de revistas, periódicos, y otros medios impresos de forma realística y personalizable.

El servicio que ofrece Issuu en el área de publicación se puede comparar con lo que Flickr hace para compartir fotografías, y lo que YouTube hace para compartir video.

El material subido al sitio es visto a través de un navegador web y está hecho para parecerse lo más posible a una publicación impresa, con un formato que permite la visualización de dos páginas a la vez (como un libro o una revista abiertos) y una vuelta a la página animada.

Aunque los documentos en Issuu están diseñados para verse en línea, es posible guardar una copia de ellos. La compañía fue fundada en el 2006, y el servicio comenzó en diciembre del 2007.

Issuu fue seleccionada como uno de los 50 mejores sitios del 2009 por la revista Time a la vez que fue homenajeada por los Premios Webby en el mismo año.

Algunos clientes notables de Issuu son el Banco Mundial, la casa de publicaciones Routledge y la Universidad de Cambridge En diciembre del 2008 lanzaron Smart Look, que le permite a otros sitios convertir sus documentos alojados en ediciones digitales. De esta forma, los lectores no tienen que descargar el documento para leerlo.

Issuu es una librería en línea que permite subir documentos en formato DOC y PDF así como presentaciones PPT. Está limitado a 100 MB/500 páginas por archivo. El archivo subido se transforma en un formato flash que proporciona una navegación animada por páginas, zoom, pantalla completa, zoom, etc. El libro digital es accesible directamente por URL y también se proporciona código para insertarlo en una entrada del blog.

Issuu is a service on line that allows the visualization of material digitized electronically, like books, portfolioes, numbers of magazines, periodic, and other printed means of form realística and customizable.

The service that Issuu offers in the area of publication can compare with that Flickr does to share photographies, and that YouTube does to share video.

The material raised to the site is seen across a web browser and is done the most possible thing looked like a printed publication, with a format that it allows the visualization of two pages simultaneously (as a book or a magazine opened) and a return to the animated page.

Though the documents in Issuu are designed for turn on line, it is possible to guard a copy of them. The company was founded in 2006, and the service began in December, 2007.

Issuu was selected since one of 50 better sites of 2009 for the magazine Steal simultaneously that was honoured by the Prizes Webby in the same year.

Some notable clients of Issuu are the World Bank, the house of publications Routledge and the University of Cambridge In December, 2008 threw Smart Look, which allows him other sites to turn his documents lodged at digital editions. Of this form, the readers do not have to unload the document to read it.

Issuu is a bookshop on line that allows to raise documents in format DOC and PDF as well as presentations PPT. It is limited to 100 MB/500 pages by file. The raised file transforms in a format flash that provides a navigation encouraged by pages, zoom, screen completes, zoom, etc. The digital book is accessible directly for URL and also code is provided to insert it in an entry of the blog.

Issuu é un servizo en liña que permite a visualización de material dixitalizado electronicamente, como libros, portafolios, números de revistas, periódicos, e outros medios imprimidos de forma realística e personalizable.

O servizo que ofrece Issuu na área de publicación pódese comparar co que Flickr fai para compartir fotografías, e o que YouTube fai para compartir video.

O material subido ao sitio é visto a través dun navegador web e está feito para parecerse o máis posible a unha publicación imprimida, cun formato que permite a visualización de dúas páxinas á vez (como un libro ou unha revista abertos) e unha volta á páxina animada.

Aínda que os documentos en Issuu están deseñados para verse en liña, é posible gardar unha copia deles. A compañía foi fundada no 2006, e o servizo comezou en decembro do 2007.

Issuu foi seleccionada como un dos 50 mellores sitios do 2009 pola revista Time á vez que foi homenaxeada polos Premios Webby no mesmo ano. Algúns clientes notables de Issuu son o Banco Mundial, a casa de publicacións Routledge e a Universidade de Cambridge

En decembro do 2008 lanzaron Smart Look, que lle permite outros sitios converter os seus documentos aloxados en edicións dixitais. Desta forma, os lectores non teñen que descargar o documento para lelo.

Issuu es una librería en línea que permite subir documentos en formato DOC y PDF así como presentaciones PPT. Está limitado a 100 MB/500 páginas por archivo. El archivo subido se transforma en un formato flash que proporciona una navegación animada por páginas, zoom, pantalla completa, zoom, etc. El libro digital es accesible directamente por URL y también se proporciona código para insertarlo en una entrada del blog.

Vestuarios para campo de fútbol en Vilar de Astrés | trespes.arquitectosVestiarios para campo de fútbol en Vilar de Astrés | trespes.arquitectosWardrobes for soccer field in Vilar de Astrés | trespes.arquitectos

«Un nuevo cierre genera estacionamientos en el exterior y organiza las circulaciones en el interior. Una solución semi-industrializada con capacidad para adaptarse a las necesidades planteadas y resolverlas«

En un entorno con un marcado carácter rural se pretende dotar el campo de fútbol de la parroquia de Vilar de Astrés en Ourense con vestuarios y servicios comunes. Las limitaciones las de siempre, económicas y de plazo ejecución, a mayores la zona de actuación con condicionantes y limitaciones.

El campo de juego con orientación NE-SO en su eje longitudinal se encuentra delimitado por un muro de bloque de hormigón, opaco, de 2,20 metros: de altura en todo su perímetro. La zona de actuación en el fondo Sur-Oeste tras la portería. Los problemas de estacionamiento, que son manifiestos tanto para el campo como para el centro vecinal situado a escaso metros.

La propuesta muy clara, se derriba el muro existente en su lado Sur-Oeste y el nuevo cierre se retrasa paralelo al terreno de juego, y respetando los árboles existentes, generando una zona libre  destinada a estacionamiento, por parte de ambos equipamientos.

Por economía y plazos se opta por una solución mixta, que combina prefabricación y trabajos en taller con trabajos in situ. Seis contenedores marítimos de 12 x 2,5 x 3,15 metros alojan los servicios demandados por la infraestructura y con su disposición conforman el 80% el nuevo límite de la instalación. Las partes del cierre entre contenedores se resuelven con elementos tipo viguetas de hormigón pretensado hincados en el terreno, aportando permeabilidad visual hacia el terreno de juego.

Los contenedores se agrupan en sentido longitudinal dos a dos para configurar el cierre del campo y generar tres módulos, vestuarios 01, vestuarios 02 y un tercer módulo que albergará los vestuarios de los árbitros, la cantina, aseos del público y el almacén. Los vestuarios, con dos accesos, favorecen la iluminación y ventilación natural y actúan como filtro, discriminando los accesos con ropa de calle de las salidas al campo con ropa deportiva.

Por economía los contenedores se trabajan en su interior dotándolos de instalaciones, aislamientos y acabados interiores ejecutándose estos trabajos en un 70% fuera de obra, en una nave o almacén, lo que permite acelerar la realización de los trabajos ya que al mismo tiempo se desarrollan los trabajos in situ y los trabajos de acondicionamiento interior de los espacios.

Los materiales empleados sobrios, de fácil limpieza y mantenimiento; goma en el pavimento y paredes de la zona de duchas, paneles de viruta cemento en paredes y techos, particiones con paneles de resinas, luminarias industriales estancas como elementos de iluminación y carpinterías de aluminio en los accesos combinadas con claraboyas estratégicamente ubicadas en el techo como refuerzos a la iluminación y ventilación de las estancias.

En el exterior, por economía, se pintan, incorporándose los elementos de señalización combinando las dos tonalidades elegidas, gris en la fachada exterior, hacia el aparcamiento y el vial, evocando la tonalidad del anterior muro de bloque y dialogando con el cierre de viguetas pretensadas de hormigón y ocre hacia el interior de la instalación, aproximándose a la tonalidad de la tierra del campo de juego.

Obra: Vestuarios para campo de fútbol  Vilar de Astrés
Autores: trespes.arquitectos [Carlos Mosquera, Alberte Pérez, Enrique Iglesias]
Localización: Lugar Vilar de Astrés s/n. 32981, Orense, Galicia, España
Colaboradores: Ylenia López Giménez. (estudiante de arquitectura) / Alejandra García Macías (arquitecto)
Fotografías: Ana Amado | trespes.arquitectos [Estado actual]
Año: 2011-2013
+ trespesarquitectos.com

«A new closing generates parkings in the exterior and organizes the traffics in the interior. A solution semi-industrialized with aptitude to adapt to the raised needs and to solve them«

In an environment with a marked rural character one tries to endow the soccer field of Vilar de Astrés’s parish in Ourense with wardrobes and common services. The limitations them of always, economic and of term execution, to major the zone of action with determining and limitations.

The playground with orientation NE-SO in his longitudinal axis is delimited by a wall of block of concrete, darken, of 2,20 meters: of height in all his perimeter. The zone of action in the bottom South – west after the desk. The problems of parking, which are manifest both for the field and for the local center placed to scantily meters.

The very clear offer, the existing wall falls down in his side South – west and the new closing is late parallel to the area of game, and respecting the existing trees, generating a free zone destined for parking, on the part of both equipments.

For economy and period it is chosen for a mixed solution, which it combines prefabricación and works in workshop with works in situ. Six maritime containers of 12 x 2,5 x 3,15 meters lodge the services demanded by the infrastructure and with his disposition they agree 80 % the new limit of the installation. The parts of the closing between containers solve with elements type joists of concrete pretensado pushed in the area, contributing visual permeability towards the area of game.

The containers group in longitudinal sense two to two to form the closing of the field and to generate three modules, wardrobes 01, wardrobes the third 02 and one module that will shelter the wardrobes of the umpires, the canteen, bathrooms of the public and the store. The wardrobes, with two accesses, favor the lighting and natural ventilation and act as filter, discriminating against the accesses with clothes of street of the exits to the field with sports clothes.

For economy they work the containers in his interior providing them with facilities, isolations and finished interiors these works being executed in 70 % out of work, in a ship or store, which allows to accelerate the accomplishment of the works since at the same time the works develop in situ and the works of interior conditioning of the spaces.

The used sober materials, of easy cleanliness and maintenance; rubber in the pavement and walls of the zone of showers, panels of shaving I cement in walls and ceilings, partitions with panels of resins, industrial lights you suspend as elements of lighting and carpentries of aluminium in the accesses combined with transoms strategically located in the ceiling as reinforcements to the lighting and ventilation of the stays.

In the exterior, for economy, they make up, joining the elements of signposting combining both chosen tonalities, grey in the exterior front, towards the parking and the road one, evoking the tonality of the previous wall of block and talking with the closing joist pretensadas of concrete and ocher towards the interior of the installation, coming closer the tonality of the land of the playground.

Work: Wardrobes for soccer field in Vilar de Astrés
Authors: trespes.arquitectos [Carlos Mosquera, Alberte Pérez, Enrique Iglesias]
Location: Lugar Vilar de Astrés s/n. 32981, Ourense, Galicia, Spain
Collaborators: Ylenia López Giménez. (estudiante de arquitectura) / Alejandra García Macías (architect)
Photography: Ana Amado | trespes.arquitectos [Current State]
Year: 2011-2013
+ trespesarquitectos.com

«Un novo peche xera estacionamentos no exterior e organiza as circulacións no interior. Unha solución semi-industrializada con capacidade para adaptarse ás necesidades formuladas e resolvelas«

Nun ámbito cun marcado carácter rural preténdese dotar o campo de fútbol da parroquia de Vilar de Astrés en Ourense con vestiarios e servizos comúns. As limitacións as de sempre, económicas e de prazo execución, a maiores a zona de actuación con condicionantes e limitacións.

O campo de xogo con orientación NE-SO no seu eixe lonxitudinal encóntrase delimitado por un muro de bloque de formigón, opaco, de 2,20 metros: de altura en todo o seu perímetro. A zona de actuación no fondo Sur-Oeste tras a portaría. Os problemas de estacionamento, que son manifestos tanto para o campo coma para o centro veciñal situado a escaso metros.

A proposta moi clara, derrúbase o muro existente no seu lado Sur-Oeste e o novo peche atrásase paralelo ao terreo de xogo, e respectando as árbores existentes, xerando unha zona libre destinada a estacionamento, por parte de ambos os dous equipamentos.

Por economía e prazos óptase por unha solución mixta, que combina prefabricación e traballos en taller con traballos in situ. Seis colectores marítimos de 12 x 2,5 x 3,15 metros aloxan os servizos demandados pola infraestrutura e coa súa disposición conforman o 80% o novo límite da instalación. As partes do peche entre colectores resólvense con elementos tipo viguetas de formigón pretensar fincados no terreo, achegando permeabilidade visual cara ao terreo de xogo.

Os colectores agrúpanse en sentido lonxitudinal dous a dous para configurar o peche do campo e xerar tres módulos, vestiarios 01, vestiarios 02 e un terceiro módulo que albergará os vestiarios dos árbitros, a cantina, aseos do público e o almacén. Os vestiarios, con dous accesos, favorecen a iluminación e ventilación natural e actúan como filtro, discriminando os accesos con roupa de rúa das saídas ao campo con roupa deportiva.

Por economía os colectores trabállanse no seu interior dotándoos de instalacións, illamentos e acabados interiores executándose estes traballos nun 70% fóra de obra, nunha nave ou almacén, o que permite acelerar a realización dos traballos xa que ao mesmo tempo se desenvolven os traballos in situ e os traballos de acondicionamento interior dos espazos.

Os materiais empregados sobrios, de doada limpeza e mantemento; goma no pavimento e paredes da zona de duchas, paneis de labra cemento en paredes e teitos, particións con paneis de resinas, luminarias industriais estancas como elementos de iluminación e carpintarías de aluminio nos accesos combinadas con claraboias estratexicamente situadas no teito como reforzos á iluminación e ventilación das estanzas.

No exterior, por economía, píntanse, incorporándose os elementos de sinalización combinando as dúas tonalidades elixidas, gris na fachada exterior, cara ao aparcadoiro e o vial, evocando a tonalidade do anterior muro de bloque e dialogando co peche de viguetas pretensar de formigón e ocre cara ao interior da instalación, aproximándose á tonalidade da terra do campo de xogo.

Obra: Vestiarios para campo de fútbol Vilar de Astrés
Autores: trespes.arquitectos [Carlos Mosquera, Alberte Pérez, Enrique Iglesias]
Localización: Lugar Vilar de Astrés s/n. 32981, Ourense, Galicia, España
Colaboradores: Ylenia López Giménez. (estudiante de arquitectura) / Alejandra García Macías (arquitecto)
Fotografías: Ana Amado | trespes.arquitectos [Estado actual]
Ano: 2011-2013
+ trespesarquitectos.com

Eficiencia energética de la envolvente de los edificios: su definición y cálculoEficiencia enerxética da envolvente dos edificios: a súa definición e cálculoEnergy efficiency of the surrounding one of the buildings: his definition and calculation

1

Eficiencia energética de la envolvente de los edificios: su definición y cálculo

Existe en la actualidad un alto grado de concienciación en los ciudadanos sobre la necesidad del ahorro energético, por su significado en la preservación del medio ambiente, y por el ahorro económico que supone debido a los elevados precios de la energía, que actualmente existen.

En este libro el lector encontrará de una forma asequible y sencilla, los fundamentos físicos y el cálculo de la eficiencia energética de los edificios, de acuerdo con lo establecido en normativa actual del denominado Código Técnico de la Edificación.

Los estudiantes y los profesionales de la arquitectura y la ingeniería, dedicados a los procesos de la edificación, encontrarán en esta obra, una guía sistemática con los oportunos ejemplos y análisis de las soluciones del proceso de cálculo de las ganancias y pérdidas energéticas de la envolvente de los edificios.

María del Carmen Giménez Molina

Arquitecta por la Universidad de Granada (2004). Doctora arquitecta con mención europea por la Universidad Politécnica de Madrid (2011), con la calificación de sobresaliente. Obtuvo el premio a la mejor tesis doctoral 2011 en el área de la Propiedad Industrial e Intelectual en la Gestión de la I+D+i, concedido por la cátedra UPM-Clarke, Modet @ Co por la tesis titulada «Alternativas para la mejora de la eficiencia energética de los acristalamientos: los vidrios dinámicos». Profesora asociada del departamento de Física e Instalaciones de la ETSAM de la Universidad Politécnica de Madrid, donde imparte la asignatura de grado Proyecto y Ejecución de Instalaciones de quinto curso, así como el máster universitario en Construcción y Tecnología Arquitectónica de la ETSAM.

+ info

Eficiencia enerxética da envolvente dos edificios: a súa definición e cálculo

Existe na actualidade un alto grao de concienciación nos cidadáns sobre a necesidade do aforro enerxético, polo seu significado na preservación do medio, e polo aforro económico que supón debido aos elevados prezos da enerxía, que actualmente existen.

Neste libro o lector encontrará dunha forma alcanzable e sinxela, os fundamentos físicos e o cálculo da eficiencia enerxética dos edificios, de acordo co establecido en normativa actual do denominado Código Técnico da Edificación.

Os estudantes e os profesionais da arquitectura e a enxeñaría, dedicados aos procesos da edificación, encontrarán nesta obra, unha guía sistemática cos oportunos exemplos e análise das solucións do proceso de cálculo das ganancias e perdas enerxéticas da envolvente dos edificios.

María del Carmen Giménez Molina

Arquitecta pola Universidade de Granada (2004). Doutora arquitecta con mención europea pola Universidade Politécnica de Madrid (2011), coa cualificación de sobresaínte. Obtivo o premio á mellor tese doutoral 2011 na área da Propiedade Industrial e Intelectual na Xestión da I+D+i, concedido pola cátedra UPM-Clarke, Modet @ Co pola tese titulada «Alternativas para a mellora da eficiencia enerxética dos acristalamentos: os vidros dinámicos». Profesora asociada do departamento de Física e Instalacións da ETSAM da Universidade Politécnica de Madrid, onde imparte a materia de grao Proxecto e Execución de Instalacións de quinto curso, así como o máster universitario en Construción e Tecnoloxía Arquitectónica da ETSAM.

+ info

Energy efficiency of the surrounding one of the buildings: his definition and calculation

A high degree of raising awareness exists at present in the citizens on the need of the energetic saving, for his meaning in the preservation of the environment, and for the economic saving that he supposes due to the high prices of the energy, that nowadays they exist.

In this book the reader will find of an attainable and simple form, the physical foundations and the calculation of the energy efficiency of the buildings, of agreement with the established in current regulation of the Technical Code called of the Building.

The students and the professionals of the architecture and the engineering, dedicated to the processes of the building, will find in this work, a systematic guide with the opportune examples and analysis of the solutions of the process of calculation of the earnings and energetic losses of the surrounding one of the buildings.

María del Carmen Giménez Molina

Architect for the University of Granada (2004). Doctor arquitecta with European mention for the Technical University of Madrid (2011), with the qualification of distinction. Co obtained the prize to the best doctoral thesis 2011 in the area of the Industrial and Intellectual Property in the Management of the I+D+i, granted by the chair UPM-Clarke, Modet for the qualified thesis » Alternatives for the improvement of the energy efficiency of the acristalamientos: the dynamic glasses «. Associate teacher of the department of Physics and Facilities of the ETSAM of the Technical University of Madrid, where the subject of degree gives Project and Execution of Facilities of fifth course, as well as the university máster in Construction and Architectural Technology of the ETSAM.

+ info

Arquitectura Rural | Íñigo García Odiaga

Arquitectura Rural | Íñigo García Odiaga
Detalle Capilla de San Benedicto en Sumvitg, 1988, Peter Zumthor | Fotografía: Rory Hyde 

Existe la idea generalizada de que la arquitectura contemporánea esta ligada inevitablemente a lo urbano y por lo tanto a la densidad de la gran ciudad. Sin embargo en territorios o sociedades de vida íntimamente ligada al campo, el paisaje o en definitiva la naturaleza, la arquitectura moderna se ha abierto paso en el entorno rural.

Las reglas son otras, de mayor ajuste, de mayor precisión, pero el resultado de implantar arquitecturas contemporáneas en lugares que parecían estancados en el tiempo despierta un gran interés.

Los proyectos propuestos en ese tipo de entornos, siguen de forma sistemática una metodología peculiar, un método que persigue el equilibrio entre unas edificaciones de marcado carácter vanguardista pero que al mismo tiempo adoptan los condicionantes del suelo en el que se asientan. De este modo la arquitectura contemporánea propone una suerte de continuidad con el lugar, con su paisaje o incluso con su construcción.

Tal vez el trabajo de los arquitectos suizos sea el que mejor ha ejemplarizado esta forma de acercarse al paisaje rural desde la óptica de la vanguardia. Durante más de una década varias generaciones de arquitectos del país de los Alpes han tenido que trabajar estos modelos de equilibrio entre la tradición y lo actual. Hay que tener en cuenta el valor del entorno rural y del paisaje que esta región de europea otorga a su territorio, clave desde el punto de vista medioambiental pero también desde la visión de la economía turística del país.

Arquitectura Rural | Íñigo García Odiaga
Capilla de San Benedicto en Sumvitg, 1988, Peter Zumthor | Fotografía: clemsoningenoa.wordpress.com

Uno de los máximos exponentes de la arquitectura suiza, el premio Pritzker Peter Zumthor, construyó en 1988 la capilla de San Benedicto en Sumvitg en un valle alpino de los Grisones suizos.

El abad y los monjes del monasterio de Disentis decidieron que la construcción debía ser contemporánea, a modo de legado para las generaciones futuras, y como una muestra de la continuidad temporal de las construcciones. Si el monasterio había sido ampliando según el estilo de la época, medieval, renacentista y luego barroco, la construcción actual debía corresponder a la vanguardia arquitectónica.

La estructura portante del edificio, la estructura de la cubierta, el acabado del suelo e incluso el mobiliario interior, así como la puerta de acceso son una lección de construcción en madera. Con el lenguaje contemporáneo de la madera laminada, pero tratada tecnológicamente con las técnicas tradicionales locales, Zumthor vuelve a hacer honor a la identidad y a la filosofía local. Todos los nudos se resuelven con ensambles tradicionales, caja y espiga, aprovechando la exquisitez de este sistema de fijación para reforzar el lenguaje limpio de su propuesta contemporánea.

Mediante esta materialidad se construye un espacio interior sensible al contexto y calmado, sin estridencias, adecuado a la función religiosa para la que ha sido proyectado y adecuado también al pensamiento teórico de su autor.

Arquitectura Rural | Íñigo García Odiaga
Establo, de Local Architecture | Fotografía: Milo Keller

La condición material de este edificio, y de otros realizados por Peter Zumthor, otorga a la materia condicionantes que superan los límites normativos, de comportamiento técnico o incluso los valores estéticos, para aspirar a comprenderlos como valores culturales del contexto en el que van a ser usados.

El recubrimiento exterior de tejuelas de alerce, es sin duda el elemento más llamativo del edificio propuesto por el arquitecto suizo. La construcción de la fachada es de nuevo una relectura de lo vernacular, la fachada ventilada contemporánea se resuelve como las cubiertas de las casas tradicionales de la región, que pueden verse además desde el acceso a la iglesia, estableciendo una relación directa con la construcción del lugar. Su materialización se refiere a la construcción tradicional suiza de cubiertas a base de escamas de madera, donde lo tradicional y lo contemporáneo se tocan una vez más llevando la construcción y la utilización del material a lo social y cultural.

Establo, de Local Architecture | Fotografía: Milo Keller

Dos generaciones después el joven estudio Local Architecture, sigue planteando una arquitectura que como su propio nombre indica pretende ser del lugar y además contemporánea. Dos de sus pequeños proyectos son fácilmente trasladables incluso a nuestro propio entorno rural. Un establo para 30 vacas en o un pabellón para el aparcamiento de un tractor. El primero adopta la geometría clara y rotunda de los pabellones agrarios de montaña, para con materiales del lugar como la madera y otros contemporáneos como el policarbonato ofrecer un volumen limpio y luminoso en total sintonía con el lugar.

El segundo un pequeño pabellón para las labores de mantenimiento y almacenaje de todo lo relacionado con el tractor y sus accesorios mecánicos, se presenta en continuidad con el edificio de la granja donde viven sus propietarios. El nuevo añadido juega de nuevo con estas reglas entre lo tradicional y lo moderno, resolviendo su materialidad con zinc y madera laminada, claramente actuales y su forma mediante la similitud a otros elementos añadidos o superpuestos tan característicos de la actividad agrícola.

Pequeño pabellón para las labores de mantenimiento, de Local Architecture | Fotografía: Pixy Form

Tan falso como que la arquitectura contemporánea es urbanita es la idea de que en lo rural se debe de seguir los estilos tradicionales, en una suerte de imitación sin escrúpulos que conduce a lo naif. Estos ejemplos así lo demuestran, y son claramente aplicables en los pueblos rurales de nuestro entorno próximo. La arquitectura de vanguardia tiene su espacio en lo rural, un mundo rural que si quiere vivir en lo contemporáneo debe también aceptar los beneficios que la puede obtener de los nuevos planteamientos arquitectónicos.

íñigo garcía odiaga. arquitecto
san sebastián. octubre 2011

Artículo publicado en ZAZPIKA 23.10.2011

Visibilizar el calor | Miguel Ángel Díaz Camacho

Aalto, Rautatalo 1953-55

Que la arquitectura no es posible sin la luz resulta tan evidente como inexacto. O al menos incompleto. Efectivamente, tantas veces se nos ha dicho ya, la luz puede ser la materia prima de la arquitectura, su sustancia. Cierto. No hace tanto el ciclo de la vida se organizaba en torno al ciclo solar y la arquitectura convocaba a la penumbra al abrigo de noches estrelladas1. La electricidad estimularía la mágica capacidad de los hombres para la fabricación de la luz, el artificio luminoso que permitiría la modificación de patrones ancestrales de conducta. Sin embargo, se suele obviar con frecuencia un componente no menos fundamental para el hecho de habitar, un espectro presente en la hoguera y la luminaria, una energía tan inmaterial como ferviente servidora de la luz: el calor.

En contadas ocasiones se ha relacionado el resplandor de una luminaria o un foco con su revelación térmica, un halo invisible y casi residual para la gran arquitectura. En la “Iron House” 2 Alvar Aalto propone un elegante atrio central iluminado cenitalmente a través de una serie de 40 lucernarios organizados en retícula de 5 por 8. Se trata básicamente del tipo utilizado en Viipuri pero evolucionado gracias a la incorporación de una manta exterior de luz artificial, una suma de estrellas individuales situadas sobre el vidrio circular que remata cada uno de los huecos cilíndricos. El perfeccionamiento no es menor: por un lado el atrio se encuentra igualmente iluminado durante el día y la noche; por otro, las lámparas derriten las nevadas copiosas del invierno y habilitan el uso del lucernario en cualquier momento del año en Helsinki.

Al margen del deliberado ejercicio de alteración perceptiva noche-día3, interesa aquí la ingeniosa aportación térmica de las luminarias, haciendo visible un proceso que a menudo pasa inadvertido dentro de la configuración del espacio. La capacidad de las lámparas para derretir la nieve no solo resulta un hecho evidentemente práctico: su desaparición visibiliza un proceso de liberación de calor a menudo oculto en turbulencias y movimientos de aire en el espacio interior. El calor ejerce una poderosa capacidad de transformación sobre los fluidos que nos envuelven y afectan. El calor nos incuba y nos devuelve a situaciones prenatales libres de toda entropía; Dennis Oppenheim representaba bien este proceso a través de su instalación “Aging” 4. También aunque desde otra perspectiva, arquitectos como Philippe Rahm se han empeñado en reconciliar la naturaleza corpuscular de la luz con su ascendente termodinámica, cartografiando las variaciones de temperatura o humedad relativa con la precisión del científico que opera desde la monitorización de un hábitat. ¿Qué tienen en común Aalto, Oppenheim y Rahm? Bueno, todos ellos han trabajado con la luz como instrumento para visibilizar el calor.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. abril 2014

Notas:

1 Llama la atención el diseño de lámparas de aceite y soportes para velas en las primeras obras de Wright en Oak Park a finales del Siglo XIX y principios del XX.
2 Edificio Comercial y de Oficinas “Rautatalo”, Helsinki, concurso 1952, construcción 1953-55. Apodado “Iron House” debido al nombre de sus propietarios “The Association of Iron Dealers”.
3 Que trataremos en otra ocasión.
4 La instalación “Aging” (1974) se expuso en el Edificio Sabatini del Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía dentro del proyecto “DENNIS OPPENHEIM. Taller de investigación sobre fondos del MNCARS”, Madrid 19 de abril al 3 de noviembre 2005. Una serie de figuras de cera erguidas y alineadas ante idénticos focos de luz infrarroja separados una distancia variable in crescendo; la luz permitía observar las figuras mientras el calor las fundía y hacía retorcer en un lento cambio de posición. Algunas se sentaban, otras caían de rodillas antes de tumbarse y desaparecer conformando una masa informe y desfigurada. El interés de la obra reside en hacer visible una variable que rara vez se puede observar en la escultura: el calor.