[:es]https://vimeo.com/51465279
Albert Speer, arquitecto que Hitler hizo responsable de la mayor parte de los proyectos de edificio importantes del Tercer Reich, habitualmente hacía dibujo de las futuras ruinas de sus propios edificios. Speer reclamó, con la razón, que el verdadero potencial de la arquitectura reside en la fuerza evocadora de su futura ruina o destrucción. Y para justificar este argumento, él recordó las estructuras monumentales del pasado, los restos de civilizaciones como la romana, griega y egipcia.
Los trabajos de Luis Úrculo tratan esta caida del poder y su manifestación sobre la base de la arquitectura monumental. Usando las composiciones de objetos domésticos, arreglados según el ideal neoclásico, él representa el derrumbamiento y la interrupción de los símbolos de la estable y eterna Europa, la celebración de fracaso como un acto estético. Al mismo tiempo, Úrculo retrata el concepto mismo de derrumbamiento o destrucción en un momento exacto en la vida de una persona.
Iván López Munuera explica:
«Un culto para disminuir, como Andreas Huyssen indica, ha saltado de una de las mayores obsesiones de la época contemporánea. Como la disminución o la ruina piden para un lugar que es acusado de la nostalgia; [es] una llamada a un pasado que más existe, que pregunta el presente de una posición que considera no sólo el pasado, pero también la incertidumbre para venir.»
[:gl]https://vimeo.com/51465279
Albert Speer,arquitecto que Hitler fixo responsable da maior parte dos proxectos de edificio importantes do Terceiro Reich, habitualmente facía debuxo das futuras ruínas dos seus propios edificios. Speer reclamou, coa razón, que o verdadeiro potencial da arquitectura reside na forza evocadora da súa futura ruína ou destrución. E para xustificar este argumento, el recordou as estruturas monumentais do pasado, os restos de civilizacións como a romana, grega e exipcia.
Os traballos de Luis Úrculo tratan esta caida do poder e a súa manifestación sobre a base da arquitectura monumental. Usando as composicións de obxectos domésticos, arranxados segundo o ideal neoclásico, el representa o derrubamento e a interrupción dos símbolos da estable e eterna Europa, a celebración de fracaso como un acto estético. Ao mesmo tempo, Úrculo retrata o concepto mesmo de derrubamento ou destrución nun momento exacto na vida dunha persoa.
Iván López Munuera explica:
«Un culto para diminuír, como Andreas Huyssen indica, saltou dunha das maiores obsesións da época contemporánea. Como a diminución ou a ruína piden para un lugar que é acusado da nostalxia; [é] unha chamada a un pasado que máis existe, que pregunta o presente dunha posición que considera non só o pasado, pero tamén a incerteza para vir.»
[:en]https://vimeo.com/51465279
Albert Speer, the architect that Hitler placed in charge of most of the important building projects of the Third Reich, habitually made drawings of the future ruins of his own buildings. Speer claimed, with reason, that the real potential of architecture resides in the evocative force of its future ruin or destruction. And in order to justify this argument, he recalled monumental structures of the past, the remains of civilizations such as the Roman, Greek and Egyptian ones.
Luis Úrculo’s works deal with this fall from power and its manifestation on the basis of monumental architecture. Using compositions of domestic objects, arranged according to the neoclassical ideal, he depicts the collapse and breakdown of the symbols of a stable and eternal Europe, the celebration of failure as an aesthetic act. At the same time, Úrculo portrays the very concept of collapse or destruction at a precise moment in a person’s life.
Iván López Munuera explains:
«A cult to decline, as Andreas Huyssen points out, has sprung from one of the greatest obsessions of contemporary times. Because decline or ruin begs for a place that is charged with nostalgia; [it is] a call to a past that no longer exists, that questions the present from a position that ponders not only the past, but also the uncertainty to come.»
[:]




