[:es]
ARQUICOACH® es un proyecto empresarial que nace de la inquietud vital de su fundadora Rocío Tapia, Arquitecta, Coach Profesional y Coach de Vida. Pionera en Coaching para Arquitectos. Speaker Motivacional y Formadora/Coach en Branding, Liderazgo y Motivación, Autoliderazgo, Gestión Emocional y del Cambio, Gestión del Tiempo, Formación de Equipos y Gestión de la Diversidad.
Desde 2011 encamina sus acciones a formalizar una toma de conciencia integral en el arquitecto y su entorno, para que rentabilice su profesión y encuentre tanto nuevas formas, como contextos favorables donde arquitecturar, ya que no se puede encontrar una solución a nuestra carrera profesional, y medio de vida, con la misma mentalidad desde donde el problema fue creado.
Para ello pone a disposición del arquitecto, Formación y Servicios de Coaching con procesos de Coaching Personal, Profesional, Grupal y de Equipos, y técnicas de PNL, Creatividad, Emogestión, Neurociencia y Sistémica.

¿Qué es el coaching?
Es una disciplina que cuenta con más de 30 años en su haber. Tremendamente híbrida se nutre de diferentes fuentes como el deporte, la consultoría, la psicología, la filosofía, la sociología, la neurociencia, la programación neurolingüística, la creatividad o el mismo zen, entre otras.
Como seres humanos, cimentamos, estructuramos y construimos nuestra vida en base a creencias, sinergia de la educación recibida, la costumbre y nuestras experiencias personales. La calidad de nuestras creencias, (también llamadas formas de pensar o criterios), en cada una de las cosas en las que creamos marcará el tipo de relación y el resultado final que obtendremos con ellas, ya sean en situaciones, conceptos o personas.
Coaching te entrena a bien pensar, bien sentir y bien hacer en perfecta coherencia contigo conociendo lo realmente importante para ti, sacando y desarrollando lo mejor de ti en cada circunstancia de tu vida. Desarrolla el potencial humano para que tires a tu paso viejas formas de pensar, y actuar, obsoletas y/o retrógradas que te impiden avanzar.
En Arquicoach lo que se supone que es o no es un arquitecto, deja de tener sentido, porque se toma la información, como datos y tendencias en un marco de referencia temporal y socio-cultural específico. Ahora estamos transitando hacia otro.
¿Cuál ha sido tu formación y trayectoria profesional previa a Arquicoach?
Arquitecta por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Sevilla, fui 6 años docente de programas de dibujo, cálculo de estructuras y código técnico entre otros. Trabajé en un estudio de arquitectura y en una promotora.
Sobre el 2007, estando aún en la promotora pensé que tenía que haber otras formas de trabajar más efectivas y es cuando me formé en un instituto empresarial como Project Manager Inmobiliario para la Dirección Integrada de Proyectos. Más tarde, me formé en Habilidades y Competencias Directivas en una consultora. Cierto día, buscando en internet una web de DIP di con una de coaching ejecutivo et voilá: vibré en sintonía.
¿Qué te llevó a abrirte camino en el coaching? ¿Por qué para arquitectos?
Aunque descubrí el coaching en 2007 no llegué a formarme como coach hasta el 2010, y mira que cuanto más descubría, más me gustaba,
“pero… eso era cosa de ejecutivos y yo era arquitecta”.
Mi propia formación como coach implicó un grado de autoconocimiento bestial. Me descubrí haciendo cosas que ni pensaba pudiera hacer y deconstruyendo “mis supuestos” a diestro y siniestro.
Lo de arquitectos llegó más tarde. Pensaba que estaba enfadada con esta profesión y ciertos mecanismos autoritarios. Después descubrí que estaba enfadada con ciertos arquitectos, y profundizando mucho más, y en honor a mi verdad, estaba enfadada conmigo misma por haber permitido ciertos comportamientos profesionales en mi persona.
Así que, eso lo limpié y me dije:
“puedo ayudar a mis compañeros contribuyendo así a la arquitectura”.
¿Te encontraste con muchas dificultades en su puesta en marcha?
La dificultad la tuve con mi padre.
¿Consideras que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a tu trabajo actual?
Sí.

¿Estás contenta con los objetivos alcanzados?
Me hace muy feliz sentir la propia felicidad de aquellas personas que se ven favorecidas por mis servicios. Me hacen muy feliz los e-mails que recibo de compañeros que depositan su confianza en mí contándome sus historias, sus inquietudes o dándome las gracias.
¿Animarías a otros arquitectos a seguir tus pasos? ¿Qué pasos consideras que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?
Animaría a que siguieran los suyos, y si en su camino está el coaching, adelante. Ya dijo el señor Álvaro Siza que todos los cambios hablan de continuidad, aunque parezcan rupturas, ya que todo es resultado de experiencias personales anteriores. Mis pasos fueron una vuelta a mi origen, ya que siempre me interesó el desarrollo personal.
Un autoconocimiento lo más veraz posible fuera de autoengaños, una confrontación y autoexploración continua es lo que implica este camino. Soy espejo de mis clientes, si en tal espejo meto cosas mías no trabajadas, el reflejo que ofrezco se vería enturbiado y el coaching que ofrezco perdería sentido.
¿Crees que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?
Mi creencia al respecto es un rotundo SÍ. El contexto actual ha sacado a flote una situación de precariedad ya existente. Los arquitectos andan peleados con el dinero, el liderazgo, el trabajo en equipo (conocemos el trabajo en grupo) y la mentalidad empresarial. ¿En qué medida se enseña en las escuelas los precios reales de un cálculo de estructuras o instalaciones o simplemente a baremar honorarios dignos? Hay una creencia limitante soterrada que viene a decir que la arquitectura se identifica con la vocación y hablar de dinero lo ensucia. Pues bien, la vocación es un valor o supercreencia, y el dinero, también. Mientras el primero es una llamada a la contribución, el segundo es una llamada a la supervivencia. Y en la arquitectura, y el arquitecto, confluyen muchos valores que han de estar presentes para que florezca, como la defensa, la honestidad y la integridad. El dumping, además de ser ilegal, ya no es opción si es que queremos preservar la evolución de esta profesión y no caer en su involución.
¿Qué opinas de los que se han ido a trabajar al extranjero?
Es una opción. Cada movimiento espacial actualmente implica motivaciones intrínsecas de las personas que así han decidido salir o quedarse. Ambos extremos se encuentran con parámetros y variables diversas que se han de confrontar. Pareciera como si fuera más fácil confrontarlo si nos quedamos aquí, pero si nos fijamos bien, cuando realizamos un traslado de ciudad, las costumbres, los dejes, la gastronomía y las formas de relacionarse tienen su propia personalidad, hasta nos podemos encontrar con un cambio de idioma en el mismo país. Esto mismo sucede, en el caso de otros países. Y te lo puedes tomar desde dos puntos de vista antagónicos: un enriquecimiento porque algo ganas o un empobrecimiento porque algo pierdes. A la postre tiene que ver con expectativas no alcanzadas, en cómo has sido educado para gestionar los cambios y en el grado de desarrollo de nuestras inteligencias emocional y social. La familia y en cómo se decidirá desarrollar la relación familiar tiene un gran peso en el poder decisorio.
¿Cómo ves el futuro de la profesión?
Opino que se trata del futuro del profesional de la arquitectura, ya que somos los agentes que construimos el futuro de la profesión. No hacer nada o “hacer como si nada”, también lo construye, ojo. En este sentido, y como toda senda que comienza, es un camino personal de exploración. Ya se llegarán a lugares de encuentro de masas críticas que indiquen las nuevas ramas de la profesión, aunque algunas ya están aquí hace tiempo: empresa, defensa, gestión y desarrollo del talento, construcción de equipos, innovación… ¿las vemos?
Rocío Tapia · Coaching | Arquicoach
Febrero 2014
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Rocio su tiempo, predisposición y esfuerzo en realizar esta entrevista para este espacio.
[:en]
ARQUICOACH® is a managerial project that it is born of the vital worry of his founder Rocío Tapia, Arquitecta, Coach Profesional and Coach of Life. Pioneer in Coaching for Architects. Speaker Motivacional and Formadora/Coach in Branding, Leadership and Motivation, Autoleadership, Emotional Management and of the Change, Management of the Time, Formation of Equipments and Management of the Diversity.
From 2011 it directs his actions to formalize a capture of integral conscience in the architect and his environment, in order that it makes profitable his profession and finds both new forms, and favorable contexts where arquitecturar, since it is not possible to find a solution to our professional career, and way of life, with the same mentality from where the problem was created.
For it it puts at the disposal of the architect, Formación and Coaching’s Services with processes of Coaching Personal, Professional, Grupal and of Equipments, and PNL’s technologies, Creativity, Emogestión, Neuroscience and Systemic.

What is the coaching?
It is a discipline that counts with more than 30 years in his credit. Tremendously hybrid it is nourished of different sources as the sport, the consultancy, the psychology, the philosophy, the sociology, the neuroscience, the programming neurolingüística, the creativity or same Zen, between others.
As human beings, we establish, structure and construct our life on the basis of beliefs, synergy of the received education, the custom and our personal experiences. The quality of our beliefs, (also so called ways of thinking or criteria), in each of the things in which we believe will mark the type of relation and the final result that we will obtain with them, already be in situations, concepts or persons.
Coaching trains you to good thinking, well to feel and well to do in perfect coherence with you knowing the really important thing for you, extracting and developing the better thing of you in every circumstance of your life. It develops the human potential in order that you throw at your step old ways of thinking, and to operate, obsolete and/or retrograde that prevent you from advancing.
In Arquicoach what one supposes that he is or is not an architect, stops making sense, because the information takes, as information and trends in a specific frame of temporary and sociocultural reference. Now we are travelling towards other one.
Which has been your formation and professional path before Arquicoach?
Architect for the Technical Top School of Architecture of Seville, I was 6 years teacher of programs of drawing, calculation of structures and technical code between others. I was employed at a study of architecture and at a promoter.
On 2007, being still in the promoter I thought that there had to be other ways of working more effective and it is when I was formed in a managerial institute as Real-estate Project Manager for the Integrated Direction of Projects. Later, I was formed in Skills and Managerial Competitions in the consulting one. Certain day, looking in Internet for DIP’s web I met one of coaching executive et voilá: I vibrated in tuning in.
What did you lead to opening way you in the coaching? Why for architects?
Though I discovered the coaching in 2007 I did not manage to be formed like coach until 2010, and gun-sight that the more it was discovering, the more I liked it, “but … it was an executives’ thing and I was arquitecta”.
My own formation since coach implied a degree of beastly self-knowledge. I revealed myself doing things that he was not even thinking it could do and deconstruyendo “my suppositions” to matador and disaster.
It from architects it came later. He was thinking that it was angry with this profession and certain authoritarian mechanisms. Later I discovered that it was angry with certain architects, and penetrating much more, and in honor to my truth, it was angered by me itself for having allowed certain professional behaviors in my person. So, I cleaned it and said to myself: “I can help my companions contributing this way to the architecture”.
Did you meet many difficulties in his putting in march?
I had the difficulty with my father.
Do you think that to study Architecture has been a fundamental passport to have come to your current work?
Yes.

Are you satisfied with the reached aims?
It makes me very happy to feel the own happiness of those persons who meet favored by my services. The e-mails make to me very happy that companions’ receipt that they deposit his confidence in me telling me his histories, his worries or thanking me.
Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? How to complete his studies? What other advices would you give them?
It would encourage that were continuing theirs, and if in his way the coaching is, forward. Already said the gentleman Álvaro Siza that all the changes speak about continuity, though they look like breaks, since everything is a result of previous personal experiences. My steps were a return to my origin, since always I was interested in the personal development.
An as veracious as possible self-knowledge out of autodeceptions, a confrontation and constant autoexploration is what implies this way. I am a mirror of my clients, if in such a mirror I put my not worn out things, the reflection that I offer would meet muddied and the coaching that I offer would lose sense.
Do you believe that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?
My belief in the matter is the round one YES. The current context has extracted afloat a situation of already existing precariousness. The architects walk fought with the money, the leadership, the teamwork (we know the work in group) and the managerial mentality. In what measure there are taught in the schools the royal prices of a calculation of structures or facilities or simply to baremar worthy fees? There is a bounding buried belief that it comes to say that the architecture is identified by the vocation and to speak about money it in dirty. Well then, the vocation is a value or superbelief, and the money, also. While the first one is a call to the contribution, the second one is a call to the survival. And in the architecture, and the architect, there come together many values that have to be present in order that it blooms, as the defense, the honesty and the integrity. The dumping, beside being illegal, already is not an option if it is that we want to preserve the evolution of this profession and not to fall down in his regression.
What do you think of those that they have been going to work abroad?
It is an option. Every spatial movement nowadays implies intrinsic motivations of the persons who like that have decided to go out or to remain. Both ends meet parameters and diverse variables that have to confront. It seemed as if it was easier it to confront if we remain here, but if we notice well, when we realize a movement of city, the customs, the after-tastes, the gastronomy and the ways of relating have his own personality, even we can meet a change of language in the same country. This itself happens, in case of other countries. And you can think it from two antagonistic points of view: an enrichment because some kind of desire or an impoverishment because you lose something. At last it has to see with not reached expectations, in how you have been educated to manage the changes and in the degree of emotional and social development of our intelligences. The family and in how it will be decided to develop the familiar relation it has a great weight in the decision-making power.
How do you see the future of the profession?
I think that it is a question of the future of the professional of the architecture, since we are the agents that we construct the future of the profession. Not to do anything or «to do as if anything», also he constructs it, eye. In this respect, and as any path that begins, it is a personal way of exploration. Already they will come near to places of meeting of critical masses that indicate the new branches of the profession, though some of them already are here some time ago: company, defense, management and development of the talent, construction of equipments, innovation … do we see them?
Rocío Tapia · Coaching | Arquicoach
February 2014
Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful to Dew his time, predisposition and effort in fulfilling this entevista for this space.
[:gl]
ARQUICOACH® é un proxecto empresarial que nace da inquietude vital da súa fundadora Rocío Tapia, Arquitecta, Coach Profesional e Coach de Vida. Pioneira en Coaching para Arquitectos. Speaker Motivacional e Formadora/Coach en Branding, Liderado e Motivación, Autoliderado, Xestión Emocional e do Cambio, Xestión do Tempo, Formación de Equipos e Xestión da Diversidade.
Dende 2011 encamiña as súas accións a formalizar unha toma de conciencia integral no arquitecto e o seu ámbito, para que rendibilice a súa profesión e encontre tanto novas formas, como contextos favorables onde arquitecturar, xa que non se pode encontrar unha solución á nosa carreira profesional, e medio de vida, coa mesma mentalidade dende onde o problema foi creado.
Para iso pon a disposición do arquitecto, Formación e Servizos de Coaching con procesos de Coaching Personal, Profesional, Grupal e de Equipos, e técnicas de PNL, Creatividade, Emogestión, Neurociencia e Sistémica.

¿Que é o coaching?
É unha disciplina que conta con máis de 30 anos no seu haber. Tremendamente híbrida nútrese de diferentes fontes como o deporte, a consultoría, a psicoloxía, a filosofía, a socioloxía, a neurociencia, a programación neurolingüística, a creatividade ou o mesmo zen, entre outras.
Como seres humanos, cimentamos, estruturamos e construímos a nosa vida sobre a base de crenzas, sinerxía da educación recibida, o costume e as nosas experiencias persoais. A calidade das nosas crenzas, (tamén chamadas formas de pensar ou criterios), en cada unha das cousas nas que creamos marcará o tipo de relación e o resultado final que obteremos con elas, xa sexan en situacións, conceptos ou persoas.
Coaching adéstrache a ben pensar, ben sentir e ben facer en perfecta coherencia contigo coñecendo o realmente importante para ti, sacando e desenvolvendo o mellor de ti en cada circunstancia da túa vida. Desenvolve o potencial humano para que tires ao teu paso vellas formas de pensar, e actuar, obsoletas e/ou retrógradas que che impiden avanzar.
En Arquicoach o que se supón que é ou non é un arquitecto, deixa de ter sentido, porque se toma a información, como datos e tendencias nun marco de referencia temporal e sociocultural específico. Agora estamos a transitar cara a outro.
¿Cal foi a túa formación e traxectoria profesional previa a Arquicoach?
Arquitecta pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Sevilla, fun 6 anos docente de programas de debuxo, cálculo de estruturas e código técnico entre outros. Traballei nun estudo de arquitectura e nunha promotora.
Sobre o 2007, estando aínda na promotora pensei que tiña que haber outras formas de traballar máis efectivas e é cando me formei nun instituto empresarial como Project Manager Inmobiliario para a Dirección Integrada de Proyectos. Máis tarde, formeime en Habilidades e Competencias Directivas nunha consultora. Certo día, buscando en internet unha web de DIP di cunha de coaching executivo et voilá: vibrei en sintonía.
¿Que levouche a abrirse camiño no coaching? ¿Por que para arquitectos?
Aínda que descubrín o coaching en 2007 non cheguei a formarme como coach ata o 2010, e mira que canto máis descubría, máis me gustaba, “pero… iso era cousa de executivos e eu era arquitecta”.
A miña propia formación como coach implicou un grao de autocoñecemento bestial. Descubrinme facendo cousas que nin pensaba puidera facer e deconstruyendo “os meus supostos” a destro e sinistro.
Mi propia formación como coach implicó un grado de autoconocimiento bestial. Me descubrí haciendo cosas que ni pensaba pudiera hacer y deconstruyendo “mis supuestos” a diestro y siniestro.
O de arquitectos chegou máis tarde. Pensaba que estaba enfadada con esta profesión e certos mecanismos autoritarios. Despois descubrín que estaba enfadada con certos arquitectos, e afondando moito máis, e en honor á miña verdade, estaba enfadada comigo mesma por permitir certos comportamentos profesionais na miña persoa. Así que, iso limpeino e díxenme: “podo axudar os meus compañeiros contribuíndo así á arquitectura”.
¿Encontráchetes con moitas dificultades na súa posta en marcha?
A dificultade tívena co meu pai.
¿Consideras que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao teu traballo actual?
Sí.

¿Estás contenta cos obxectivos alcanzados?
Faime moi feliz sentir a propia felicidade daquelas persoas que se ven favorecidas polos meus servizos. Fanme moi feliz os correos electrónicos que recibo de compañeiros que depositan a súa confianza en min contándome as súas historias, as súas inquietudes ou dándome as grazas.
¿Animarías outros arquitectos a seguir os teus pasos? ¿Que pasos consideras que deberían dar? ¿Como completar os seus estudos? ¿Que outros consellos lles darías?
Animaría a que seguisen os seus, e se no seu camiño está o coaching, adiante. Xa dixo o señor Álvaro Siza que todos os cambios falan de continuidade, aínda que parezan rupturas, xa que todo é resultado de experiencias persoais anteriores. Os meus pasos foron unha volta á miña orixe, xa que sempre me interesou o desenvolvemento persoal.
Un autocoñecemento o máis veraz posible fóra de autoenganos, unha confrontación e autoexploración continua é o que implica este camiño. Son espello dos meus clientes, se en tal espello meto cousas miñas non traballadas, o reflexo que ofrezo veríase enturbado e o coaching que ofrezo perdería sentido.
¿Cres que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?
A miña crenza ao respecto é un rotundo SI. O contexto actual sacou a flote unha situación de precariedade xa existente. Os arquitectos andan pelexados co diñeiro, o liderado, o traballo en equipo (coñecemos o traballo en grupo) e a mentalidade empresarial. En que medida se ensina nas escolas os prezos reais dun cálculo de estruturas ou instalacións ou simplemente a baremar honorarios dignos? Hai unha crenza limitante soterrada que vén a dicir que a arquitectura se identifica coa vocación e falar de diñeiro ensucíao. Pois ben, a vocación é un valor ou supercrenza, e o diñeiro, tamén. Mentres o primeiro é unha chamada á contribución, o segundo é unha chamada á supervivencia. E na arquitectura, e o arquitecto, conflúen moitos valores que han de estar presentes para que floreza, como a defensa, a honestidade e a integridade. O dúmping, ademais de ser ilegal, xa non é opción se é que queremos preservar a evolución desta profesión e non caer na súa involución.
¿Que opinas dos que se foron a traballar ao estranxeiro?
É unha opción. Cada movemento espacial actualmente implica motivacións intrínsecas das persoas que así decidiron saír ou quedar. Ambos os dous extremos encóntranse con parámetros e variables diversas que se han de confrontar. Parecese coma se fose máis doado confrontalo se quedamos aquí, pero se nos fixamos ben, cando realizamos un traslado de cidade, os costumes, os acentos, a gastronomía e as formas de relacionarse teñen a súa propia personalidade, ata nos podemos encontrar cun cambio de idioma no mesmo país. Isto mesmo sucede, no caso doutros países. E pódelo tomar dende dous puntos de vista antagónicos: un enriquecemento porque algo ganas ou un empobrecemento porque algo perdes. Ao cabo ten que ver con expectativas non alcanzadas, en como fuches educado para xestionar os cambios e no grao de desenvolvemento das nosas intelixencias emocional e social. A familia e en como se decidirá desenvolver a relación familiar ten un gran peso no poder decisorio.
¿Como ves o futuro da profesión?
Opino que se trata do futuro do profesional da arquitectura, xa que somos os axentes que construímos o futuro da profesión. Non facer nada ou “facer coma se nada”, tamén o constrúe, ollo. Neste sentido, e como toda senda que comeza, é un camiño persoal de exploración. Xa se chegarán a lugares de encontro de masas críticas que indiquen as novas ramas da profesión, aínda que algunhas xa están aquí hai tempo: empresa, defensa, xestión e desenvolvemento do talento, construción de equipos, innovación… ¿vémolas?
Opino que se trata del futuro del profesional de la arquitectura, ya que somos los agentes que construimos el futuro de la profesión. No hacer nada o “hacer como si nada”, también lo construye, ojo. En este sentido, y como toda senda que comienza, es un camino personal de exploración. Ya se llegarán a lugares de encuentro de masas críticas que indiquen las nuevas ramas de la profesión, aunque algunas ya están aquí hace tiempo: empresa, defensa, gestión y desarrollo del talento, construcción de equipos, innovación… ¿las vemos?
Rocío Tapia · Coaching | Arquicoach
Febrero 2014
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Rocio o seu tempo, predisposición e esforzo en realizar esta entrevista para este espazo.
[:]




