Josef Albers: medios mínimos, efecto máximo es la primera retrospectiva dedicada a Josef Albers (1888-1976) en España. Compuesta por más de un centenar de obras y otras piezas ‒ mobiliario, objetos, fotografías y diverso material documental‒ la muestra ha sido concebida y desarrollada durante los últimos años en colaboración con The Josef and Anni Albers Foundation (Bethany, Connecticut).
El hilo conductor de esta exposición no es, a pesar de su carácter de retrospectiva, el simple recorrido cronológico por la obra del artista –un recorrido que ya de por sí sería enormemente enriquecedor e instructivo–, sino la consideración de la obra de Josef Albers como un proyecto tan coherente como peculiarmente dirigido por una decidida voluntad de simplicidad, por el uso productivo de medios y recursos intencionadamente limitados, por el respeto al trabajo manual y por el énfasis en la experimentación con el color, que desemboca en la materialidad de una obra de alto contenido poético y espiritual. La obra de Josef Albers es, decididamente, el resultado de una experimentada administración de recursos artísticos. Su arte es, en su totalidad, el resultado de una verdadera «economía de la forma».
Salvo sus primeros pasos en el lenguaje expresionista típico de la Alemania de principios del siglo XX, la obra de Josef Albers está absolutamente regida por una economía de medios que constituye el auténtico principio rector de su práctica artística. Uno de sus primeros textos, publicado en 1928 bajo el título de «Werklicher Formunterricht», empieza así: «vivimos en una época orientada por la economía»; y añade: «en épocas anteriores era más importante la visión del mundo». Sin embargo, la noción de economía manejada por Josef Albers no es la del intercambio de bienes, no es la limitada economía del mercado. Es economía en un sentido más profundo, más universal, es la economía de las relaciones de los seres humanos entre sí y con los objetos del mundo.
Desde esa perspectiva más amplia, esta exposición explora también el proceso del trabajo artístico y la labor pedagógica, teórica y práctica, de Josef Albers. Pues Albers es, también en este campo, una figura muy especial: alumno y después maestro en la Bauhaus de Weimar y Dessau, docente en Black Mountain College y, por último, en la Universidad de Yale, su vida estuvo unida como la de apenas otro artista del siglo XX a los dos experimentos de enseñanza del arte más atrevidos del último siglo. La exposición intenta hacerse cargo de la fuerte vocación pedagógica de Josef Albers, incluyendo materiales y ejercicios de sus alumnos en la Bauhaus y en Yale (singularmente los de su última etapa universitaria, los trabajos de alumnos de Yale con los que Albers estructuraría su célebre Interaction of Color).
Con respecto a su labor como escritor (teórico del arte y de la educación, pedagogo, poeta), el catálogo que acompaña a la exposición aporta una amplia sección documental con 57 textos de Josef Albers –26 de ellos absolutamente inéditos– de los que 53 han sido traducidos al castellano por primera vez desde sus originales inéditos o publicados en alemán o en inglés, además de 14 testimonios de colegas, estudiosos, historiadores, ensayistas y escritores, todos ellos salvo uno inéditos hasta ahora en castellano. Y los de su autoría testimonian que la peculiar economía que regula la creación artística de Albers domina también su reflexión teórica y sus ideas en torno a la docencia y la práctica del arte y del diseño: el lector observará cómo en los textos preparados y escritos por Josef Albers entre 1924 y 1966 aparecen por doquier las mismas ideas (o muy parecidas), las mismas convicciones, arraigadas y contrastadas en su visión del mundo y su experiencia de la vida. Pero no hay aquí repetición ni mero aprovechamiento, sino más bien una auténtica «economía de la distribución»: en sus textos Albers rentabiliza inteligentemente sus ideas, haciendo con ellas inversiones en campos tan diversos entre sí como la creación artística, la conciencia histórica o de lo contemporáneo, la tipografía, la enseñanza del arte, el arte abstracto, el color, el diseño, la arquitectura o el sentido de la existencia. La lectura más desapasionada de esos textos mostrará a cualquiera que la inversión de Josef Albers al reflexionar sobre lo más teórico y sobre lo más práctico a lo largo de su vida no sólo no está amortizada, sino que sigue rindiendo hoy verdaderos dividendos espirituales.
Josef Albers: medios mínimos, efecto máximo
Fundación Juan March
Castelló 77. 28006
Madrid, España
Josef Albers: medios mínimos, efecto máximo é a primeira retrospectiva dedicada a Josef Albers (1888-1976) en España. Composta por máis dun centenar de obras e outras pezas mobiliario, obxectos, fotografías e diverso material documental a mostra foi concibida e desenvolvida durante os últimos anos en colaboración con The Josef and Anni Albers Foundation (Bethany, Connecticut).
O fío condutor desta exposición non é, a pesar do seu carácter de retrospectiva, o simple percorrido cronolóxico pola obra do artista -un percorrido que xa de por si sería enormemente enriquecedor e instrutivo-, senón a consideración da obra de Josef Albers como un proxecto tan coherente como peculiarmente dirixido por unha decidida vontade de simplicidade, polo uso produtivo de medios e recursos intencionadamente limitados, polo respecto ao traballo manual e pola énfase na experimentación coa cor, que desemboca na materialidade dunha obra de alto contido poético e espiritual. A obra de Josef Albers é, decididamente, o resultado dunha experimentada administración de recursos artísticos. A súa arte é, na súa totalidade, o resultado dunha verdadeira «economía da forma».
Salvo os seus primeiros pasos na linguaxe expresionista típica da Alemaña de principios do século XX, a obra de Josef Albers está absolutamente rexida por unha economía de medios que constitúe o auténtico principio reitor da súa práctica artística. Un dos seus primeiros textos, publicado en 1928 baixo o título de «Werklicher Formunterricht», empeza así: «vivimos nunha época orientada pola economía»; e engade: «en épocas anteriores era máis importante a visión do mundo». Non obstante, a noción de economía manexada por Josef Albers non é a do intercambio de bens, non é a limitada economía do mercado. É economía nun sentido máis profundo, máis universal, é a economía das relacións dos seres humanos entre si e cos obxectos do mundo.
Dende esa perspectiva máis ampla, esta exposición explora tamén o proceso do traballo artístico e o labor pedagóxico, teórica e práctica, de Josef Albers. Pois Albers é, tamén neste campo, unha figura moi especial: alumno e despois mestre na Bauhaus de Weimar e Dessau, docente en Black Mountain College e, por último, na Universidade de Yale, a súa vida estivo unida como a de apenas outro artista do século XX aos dous experimentos de ensino da arte máis atrevidos do último século. A exposición intenta facerse cargo da forte vocación pedagóxica de Josef Albers, incluíndo materiais e exercicios dos seus alumnos na Bauhaus e en Yale (singularmente os da súa última etapa universitaria, os traballos de alumnos de Yale cos que Albers estruturaría o seu célebre Interaction of Color).
Con respecto ao seu labor como escritor (teórico da arte e da educación, pedagogo, poeta), o catálogo que acompaña á exposición achega unha ampla sección documental con 57 textos de Josef Albers -26 deles absolutamente inéditos- dos que 53 foron traducidos ao castelán por primeira vez dende os seus orixinais inéditos ou publicados en alemán ou en inglés, ademais de 14 testemuños de colegas, estudosos, historiadores, ensaístas e escritores, todos eles salvo un inéditos ata agora en castelán. E os da súa autoría testemuñan que a peculiar economía que regula a creación artística de Albers domina tamén a súa reflexión teórica e as súas ideas en torno á docencia e a práctica da arte e do deseño: o lector observará como nos textos preparados e escritos por Josef Albers entre 1924 e 1966 aparecen por todas as partes as mesmas ideas (ou moi parecidas), as mesmas conviccións, arraigadas e contrastadas na súa visión do mundo e a súa experiencia da vida. Pero non hai aquí repetición nin mero aproveitamento, senón máis ben unha auténtica «economía da distribución»: nos seus textos Albers rendibiliza intelixentemente as súas ideas, facendo con elas investimentos en campos tan diversos entre si como a creación artística, a conciencia histórica ou do contemporáneo, a tipografía, o ensino da arte, a arte abstracta, a cor, o deseño, a arquitectura ou o sentido da existencia. A lectura máis despaixonada deses textos mostrará a calquera que o investimento de Josef Albers ao reflexionar sobre o máis teórico e sobre o máis práctico ao longo da súa vida non só non está amortizada, senón que segue rendendo hoxe verdadeiros dividendos espirituais.
Josef Albers: medios mínimos, efecto máximo
Fundación Juan March
Castelló 77. 28006
Madrid, España
Josef Albers: Minimal Means, Maximum Effect is the first retrospective in Spain devoted to Josef Albers (1888–1976). Comprising more than one hundred works of art in addition to furniture, objects, photographs, and a range of documentary material, the exhibition has been devised and developed over the last years in close collaboration with The Josef and Anni Albers Foundation (Bethany, Connecticut).
Notwithstanding its retrospective character, the exhibition is not structured as a simple chronological survey of the artist’s work, although this would in itself be enormously enriching and instructive. Rather, it presents the work of Josef Albers as a project equally characterized by its coherence and its search for simplicity, its productive use of deliberately limited means and resources, its respect for manual labor and its emphasis on experimentation with color, taking material shape in a body of work with a marked poetic and spiritual content. Albers’ output is decidedly the result of a judicious administration of artistic resources. In its totality his oeuvre is the consequence of a true «economy of form.
With the exception of his earliest creations, which deploy an Expressionist idiom typical of early 20th-century Germany, the work of Josef Albers was completely governed by an economy of means that constitutes the guiding thread of his artistic practice. One of the artist’s first texts, published in 1928 with the title «Werklicher Formunterricht,» opens with the following words: «Ours is an economically oriented age,» and goes on: «In earlier times, world-view was more important». Nonetheless, the idea of economics as employed by Albers is not that of the exchange of goods, in other words it is not the limited market economy. The term has a more profound, universal meaning: it is the economics of the exchanges between human beings and between them and the objects of the world.
From this broader viewpoint, the exhibition and its accompanying catalogue also explore Albers’ working process and his reflection about teaching, his theoretical and practical activities, given that in this area too he was a remarkable figure: a student and later a professor at the Bauhaus in Weimar and Dessau, and a teacher at Black Mountain College and finally at Yale University, in a way comparable to few other artists Albers’ life was closely linked to the two most advanced experiments in art teaching in the 20th century. The exhibition aims to emulate his pronounced pedagogical vocation and thus includes teaching material and exercises by his students at the Bauhaus and at Yale, most notably those pertaining to his final years at Yale, in the form of the student works that Albers would use to structure his celebrated text Interaction of Color.
With regard to his activities as a writer on art and educational theory and as a teacher and poet, the exhibition catalogue includes an extensive documentary section with 57 texts by Albers, 26 of them previously unpublished. In addition, it brings together 14 accounts of him by colleagues, students, art historians, essayists and writers, 4 of which are published here in English for the first time. The texts by Albers himself reveal how the uniquely economical approach that determined his artistic creation also prevailed in his theoretical reflections and in his ideas on teaching and the practice of art and design. The reader will appreciate that in the texts written by Albers between 1924 and 1966 the same, or very similar, ideas and deep-rooted convictions constantly reappear, tried and tested against his vision of the world and his experience of life. This is not, however, mere repetition or recycling, but rather an authentic «economy of distribution.» In his texts, Albers made intelligent use of his ideas, «investing» them in fields as different as artistic creation, historical and contemporary consciousness, typography, art teaching, abstract art, color, design, architecture and the meaning of existence. Even the most dispassionate reading of these texts will reveal that the investment Albers made in reflecting on the most theoretical and the most practical issues throughout the course of his life was not only paid back in full but continues to offer intellectual dividends to this day.
Josef Albers: medios mínimos, efecto máximo
Fundación Juan March
Castelló 77. 28006
Madrid, España
FOSTERJOBS comenzó con la visión desmotivada que tienen los alumnos a la hora de realizar las actividades prácticas que las universidades presentaban. Donde estos trabajos prácticos no eran representativos de empresas reales y muchas veces no estaban en situaciones reales del entorno laboral y comercial.
– Somos un equipo de Jóvenes Profesionales, apasionados por lograr mejorar el desarrollo de las economías mundiales, principalmente con el desarrollo de los futuros profesionales “los Universitarios”. Dispuestos a trabajar junto a ellos, para ellos.
– En FosterJobs tenemos el slogan de trabajo “Lve´s Th Way” lo que significa que las cosas hay que hacerlas con amor y pasión para llevarlas a cabo de la mejor manera posible.
Las Universidades van a dar acceso a los profesores, para que estos puedan subir la consigna de los trabajos prácticos a FOSTERJOBS. Una vez cargado el Trabajo Práctico, se generara un código de acceso, para que solamente puedan ingresar los alumnos correspondientes a ese profesor. Luego, las empresas, por diferentes medios de búsqueda se podrán postular al proyecto pudiendo brindar más datos al mismo y hasta con la posibilidad de establecer un mentor para brindar información y guiar a los alumnos. Por último, los alumnos seleccionarán con que empresa desean hacer su trabajo práctico y una vez finalizado lo subirán para que la empresa lo utilice.
Los alumnos registrados en FOSTERJOBS ingresaran el código de acceso al trabajo práctico tanto para descargar la consigna del mismo, como para poder decidir a qué empresa realizar el trabajo practico. Estos podrán interactuar con las empresas mientras realicen el trabajo práctico siempre y cuando la misma disponga de un mentor para el mismo. Es importante que los alumnos cumplan los tiempos de entrega para que las empresas puedan tomar los trabajos prácticos, implementarlos, generar su feedback y obtener el reconocimiento de las mismas. Los alumnos podrán proponer proyectos a las empresas que estén dentro de la plataforma, para que estas los analicen y de ser posible los implementen; generando una relación alumno – empresa.
Las empresas van a dar acceso a los managers para ingresar a los motores de búsqueda de trabajos prácticos. Podrán ver todos los trabajos prácticos disponibles por las universidades para poder seleccionar a cuales postularse. Una vez postulados a los trabajos prácticos, se pueden completar datos necesarios para la realización del trabajo establecidos por los profesores, interacción con los alumnos para brindar mayor información y/o mentoring durante la realización del trabajo. Cuando se recibe el trabajo práctico seleccionado, finalizado por el alumno en la plataforma FOSTERJOBS, la empresa deberá poner un status únicamente para darle al alumno el beneficio de premiarlo en redes sociales. Por último las empresas que estén abonadas a la categoría PLUS tendrán el beneficio de presentar proyectos a los estudiantes para que estos puedan trabajarlos según los requisitos de FOSTERJOBS.
+ info
FOSTERJOBS began with the vision desmotivada that have the pupils at the moment of realizing the practical activities that the universities were presenting. Where these practical works were not representative of royal companies and often they were not in royal situations of the job and commercial environment.
– We are an equipment of Professional Young women, carried away for managing to improve the development of the world economies, principally with the development of the professional futures » The university students «. Ready to work together with them, for them.
– In FosterJobs we have the slogan of work «Lve’s Th Way» what means that the things it is necessary to do them with love and passion to carry out them in a best possible way.
The Universities are going to lead to the teachers, in order that these could raise the slogan of the practical works to FOSTERJOBS. Once loaded the Practical Work, a code of access was generated, in order that only there could enter the pupils corresponding to this teacher. Then, the companies, by different means of search they will be able to be postulated to the project being able to offer more information to the same one and up to with the possibility of establishing a counselor to offer information and to guide the pupils. Finally, the pupils will select with that company they want to do his practical work and once finished they will raise it in order that the company uses it.
The pupils registered in FOSTERJOBS were depositing the code of access to the practical work so much to unload the slogan of the same one, as to be able to decide to what company to realize the practical work. These will be able to interact with the companies while they realize the practical work always and when the same one has a counselor for the same one. It is important that the pupils expire the times of delivery in order that the companies could take the practical works, to implement them, to generate his feedback and to obtain the recognition of the same ones. The pupils will be able to propose projects to the companies that are inside the platform, in order that these analyze them and of possible being they implement them; generating a relation pupil – company.
The companies are going to lead to the managers to enter to the search engines of practical works. They will be able to see all the practical available works for the universities to be able to select which be postulating. Once postulated to the practical works, there can be completed information necessary for the accomplishment of the work established by the teachers, interaction with the pupils to offer major information and / or mentoring during the accomplishment of the work. When there is received the practical work selected, finished by the pupil in the platform FOSTERJOBS, the company will have to put a status only to give the benefit to the pupil of rewarding it in social networks. Finally the companies that they are paid to the category BONUS will have the benefit of presenting projects to the students in order that these them could work according to FOSTERJOBS’s requirements.
+ info
FOSTERJOBS comezou coa visión desmotivada que teñen os alumnos á hora de realizar as actividades prácticas que as universidades presentaban. Onde estes traballos prácticos non eran representativos de empresas reais e moitas veces non estaban en situacións reais do ámbito laboral e comercial.
– Somos un equipo de Mozos Profesionais, apaixonados por lograr mellorar o desenvolvemento das economías mundiais, principalmente co desenvolvemento dos futuros profesionais «os Universitarios». Dispostos a traballar xunto a eles, para eles.
– En FosterJobs temos o slogan de traballo «Lve ´ s Th Way» o que significa que as cousas hai que facelas con amor e paixón para levalas a cabo do mellor xeito posible.
As Universidades van dar acceso aos profesores, para que estes poidan subir a consigna dos traballos prácticos a FOSTERJOBS. Unha vez cargado o Traballo Práctico, xerásese un código de acceso, para que soamente poidan ingresar os alumnos correspondentes ese profesor. Logo, as empresas, por diferentes medios de busca poderanse postular ao proxecto podendo brindar máis datos a este e ata coa posibilidade de establecer un mentor para brindar información e guiar os alumnos. Por último, os alumnos seleccionarán con que empresa desexan facer o seu traballo práctico e unha vez finalizado subirano para que a empresa o utilice.
Os alumnos rexistrados en FOSTERJOBS ingresasen o código de acceso ao traballo práctico tanto para descargar a consigna deste, como para poder decidir a que empresa realizar o traballo practico. Estes poderán interactuar coas empresas mentres realicen o traballo práctico sempre e cando esta dispoña dun mentor para este. É importante que os alumnos cumpran os tempos de entrega para que as empresas poidan tomar os traballos prácticos, implementalos, xerar a súa retroacción e obter o recoñecemento destas. Os alumnos poderán propoñer proxectos ás empresas que estean dentro da plataforma, para que estas os analicen e de ser posible implementar os; xerando unha relación alumno – empresa.
As empresas van dar acceso aos managers para ingresar aos motores de busca de traballos prácticos. Poderán ver todos os traballos prácticos dispoñibles polas universidades para poder seleccionar a cuales postularse. Unha vez postulados aos traballos prácticos, pódense completar datos necesarios para a realización do traballo establecidos polos profesores, interacción cos alumnos para brindar maior información e/ou mentoring durante a realización do traballo. Cando se recibe o traballo práctico seleccionado, finalizado polo alumno na plataforma FOSTERJOBS, a empresa deberá poñer un status unicamente para darlle ao alumno o beneficio de premialo en redes sociais. Por último as empresas que estean aboadas á categoría PLUS terán o beneficio de presentar proxectos aos estudantes para que estes poidan traballalos segundo os requisitos de FOSTERJOBS.
Fotos en b/n, obra de F. Catalá Roca y Coderch, publicadas en el libro «Coderch» de la editorial Gustavo Gili
Conocí a Coderch con este edificio, estaba por finalizar la carrera y un arquitecto amigo me lo «presentó» en un libro que no he podido conseguir. Me impactó por la complejidad de la planta que en una primera mirada se contrapone a la claridad de las fachadas.
Lo re-dibujé varias veces e intenté llevarla a algunos proyectos particulares, pero no me fue posible, es única, es de su momento y contexto. Hoy se eliminarían tabiques y puertas, se agrandaría la cocina y baños sacrificando vestíbulos y circulaciones.
Luego de largas reflexiones comprendí que el verdadero aporte de Coderch es el demostrarnos cómo llevar luz y mar a tanto ambiente como sea posible; controlar el potente sol mediterráneo en el verano y atraer sus rayos en el invierno. Cómo resolver una obra magistral de arquitectura y a su vez superar las expectativas comerciales del cliente.
Me apasiona la composición de sus frentes, el equilibrio entre los paños con parasoles y los recubiertos con cerámicas; la estudiada proporción del basamento, cuerpo y remate. Lo vigente del edificio, lo impecable de la solución de los detalles, la elegancia de la terminación de las fachadas en la marquesina.
Me hace recordar que la Modernidad es mucho más amplia que lo que muchos pretenden encasillándola en volúmenes cuadrangulares, blancos y vidriados. La Modernidad es el saber hacer un proyecto auténtico, coherente con su tiempo y lugar. Aprovechar la tecnología disponible y explotar los materiales de la zona; buscar lo universal sin olvidar lo local, o dicho de otra forma, teñir de local formas que se deben a una comprensión universal del hombre.
Las fotos en b/n son obra de F. Catalá Roca y Coderch, publicadas en el libro «Coderch» de la editorial Gustavo Gili | habitar-arq.blogspot.com.es
Notas:
Las fotos en b/n son obra de F. Catalá Roca y Coderch, publicadas en el libro «Coderch» de la editorial Gustavo Gili.
Las fotos a color son de mi autoría.
Photos in b/w, it acts of F. Catalá Rock and Coderch published in the book «Coderch» of publishing Gustavo Gili
I knew Coderch with this building, it was for finishing the career and an architect friend me «presented» it in a book that I could not have obtained. It impressed me for the complexity of the plant that in the first look is opposed to the clarity of the fronts.
I it re-drew several times and tried to take her to some particular projects, but it me was not possible, it is only, is of his moment and context. Today partitions and doors would be eliminated, the kitchen and baths would be enlarged sacrificing foyers and traffics.
After long reflections I understood that Coderch’s real contribution is to demonstrate ourselves how to take light and sea to so much environment since be possible; to control the powerful Mediterranean Sun in the summer and to attract his beams in the winter. How to solve a magisterial work of architecture and in turn to overcome the commercial expectations of the client.
Me apasiona the composition of his foreheads, the balance between the cloths with parasols and the covered ones with ceramics; the studied proportion of the basement, body and auction. The in force of the building, the impeccable of the solution of the details, the elegance of the completion of the fronts in the marquee.
It makes me remember that the Modernity is much more wide than what they claim many classifying her in quadrangular, white and glazed volumes. The Modernity is to be able to do an authentic, coherent project with his time and place. To take advantage of the available technology and to exploit the materials of the zone; to look for the universal thing without forgetting the local thing, or saying of another form, dying of place forms that owe to a universal comprehension of the man.
Las fotos en b/n son obra de F. Catalá Roca y Coderch, publicadas en el libro «Coderch» de la editorial Gustavo Gili | habitar-arq.blogspot.com.es
Las fotos en b/n son obra de F. Catalá Roca y Coderch, publicadas en el libro «Coderch» de la editorial Gustavo Gili.
Las fotos a color son de mi autoría.
Fotos en b/n, obra de F. Catalá Roca y Coderch, publicadas no libro «Coderch» de la editorial Gustavo Gili
Coñecín a Coderch con este edificio, estaba por finalizar a carreira e un arquitecto amigo presentoumo» nun libro que non puiden conseguir. Impactoume pola complejidad da planta que nunha primeira mirada se contrapone á claridade das fachadas.
O re-debuxei varias veces e intentei levala a algúns proxectos particulares, pero non me foi posible, é única, é do seu momento e contexto. Hoxe eliminaríanse tabiques e portas, agrandaríase a cociña e baños sacrificando vestíbulos e circulacións.
Logo de longas reflexións comprendín que o verdadeiro aporte de Coderch é o demostrarnos como levar luz e mar a tanto ambiente como sexa posible; controlar o potente sol mediterráneo no verán e atraer os seus raios no inverno. Como resolver unha obra magistral de arquitectura e á súa vez superar as expectativas comerciais do cliente.
Apaixóname a composición das súas frontes, o equilibrio entre os panos con antucas e os recubertos con cerámicas; a estudada proporción da base, corpo e remate. O vixente do edificio, o impecable da solución dos detalles, a elegancia da terminación das fachadas na marquesiña.
Faime recordar que a Modernidade é moito máis ampla que o que moitos pretenden encadrándoa en volumes cuadrangulares, brancos e vidrar. A Modernidade é saber facer un proxecto auténtico, coherente co seu tempo e lugar. Aproveitar a tecnoloxía dispoñible e explotar os materiais da zona; buscar o universal sen esquecer o local, ou dito doutra forma, tinguir de local formas que se deben a unha comprensión universal do home.
Las fotos en b/n son obra de F. Catalá Roca y Coderch, publicadas en el libro «Coderch» de la editorial Gustavo Gili | habitar-arq.blogspot.com.es
Aun considerando el escaso compromiso de los nuevos ismos respecto al ideario de normalización y producción en serie promovido por los maestros del Movimiento Moderno, el hecho que más divergencia genera con aquel período es la indeterminación de la forma que arrogan los edificios diseñados por los más popularizados actores de la producción actual.
El concepto de la forma, que en aquellos años estaba unido a la búsqueda de una justificación en el programa, en la actualidad busca justificación alguna. Por el contrario, en la mayoría de los casos se propone como un cuestionamiento al orden y equilibrio que la arquitectura gozaba en las primeras décadas del siglo XX. En este sentido, el rechazo a las soluciones urbanas del pasado tiene un fuerte relato crítico que muchas veces se ve desvirtuado por la prodigalidad de las formas.
El trabajo de Wolf Prix no escapa a estas definiciones. Su arquitectura, cargada de analogías y metáforas, busca superar las convenciones de las formas tradicionales proponiendo una serie de interacciones y la mutación permanente de diferentes entidades para constituir una nueva forma.
Estas operaciones se inscriben en el concepto de “nube”, una estructura de forma indeterminada donde los programas se conectan de manera física o visual. La característica de esta identidad está representada en la complejidad de los espacios intersticiales que propone. Un organismo donde el aire es el componente principal de la forma, que encierra lo intersticial para hacerlo habitable.
El diseño de Coop Himmelblau para el museo de las confluencias de Lyon se formula aplicando cuidadosamente estos conceptos. Su arquitectura expone un carácter biológico fertilizado por un pensamiento expresionista. Un objeto indeterminado que expresa en la ambigüedad formal la complexión de su estructura.
El museo se concreta por el acoplamiento de dos unidades: una transparente que permite hacer visibles los espacios de ocio urbano y otra que garantiza la opacidad necesaria para la actividad de los museos.
La unidad transparente está orientada hacia la ciudad. Establece el punto de ingreso al museo, pero además permite visualizar la actividad cotidiana. La unidad opaca es producto de las “corrientes ocultas”, una entidad que esconde lo que pasa dentro de la nube. De esta forma, se conjuga lo conocido y lo desconocido para “estimular la curiosidad pública”.
En el lado opuesto al ingreso se desarrolla una plaza pública. Este espacio, oprimido por las formas filosas de la arquitectura, resulta una continuidad del parque donde se emplaza el museo. Un paisaje urbano que se construye entre superficies en desnivel y rampas que las vinculan. Bajo la plaza, un zócalo subterráneo contiene todas las funciones de servicio necesarias para el funcionamiento del museo.
En el interior de la nube la sucesión de espacios enriquece la espacialidad buscada. Una serie de cajas negras dispuestas irregularmente encierran las funciones específicas. La superficie generada entre estas unidades propicia las áreas expositivas alternativas. Estos intersticios inasibles escapan de cualquier análisis racional y quedan sometidos al influjo de la percepción.
De este modo, el museo de las confluencias explora con agudeza la confrontación de elementos para crear franjas indagadoras sorpresivas. La apariencia ingobernable de las formas alcanza un corolario inédito donde la fantasía y la curiosidad se manifiestan mediante un repertorio de figuras dinámicas.
Even considering the scanty commitment of the new ismos with regard to the ideology of normalization and production in series promoted by the teachers of the Modern Movement, the fact that more difference generates with that period is the indetermination of the form that there assume the buildings designed by the most popularized actors of the current production.
The concept of the form, which in those years was joined to the search of a justification in the program, at present looks for some justification. On the contrary, in most cases he proposes as a question to the order and balance that the architecture was enjoying in the first decades of the 20th century. In this respect, the rejection to the urban solutions of the past has a strong critical statement that often meets spoilt by the prodigality of the forms.
Wolf Prix’s work does not escape to these definitions. His architecture loaded with analogies and metaphors, seeks to overcome the conventions of the traditional forms proposing a series of interactions and the permanent mutation of different entities to constitute a new form.
These operations register in the concept of «cloud», he structures a of indeterminate form where the programs connect in a physical or visual way. The characteristic of this identity is represented in the complexity of the intermediate spaces that he proposes. An organism where the air is the principal component of the form, which encloses the intermediate thing to make it inhabitable.
Coop Himmelblau’s design for the museum of the confluences of Lyons is formulated applying carefully these concepts. His architecture expressionist exposes a biological character fertilized by a thought. An indeterminate object that expresses in the formal ambiguity the complexion of his structure.
The museum makes concrete for the coupling of two units: one reveals that it allows to make visible the spaces of urban leisure and other one that guarantees the opaqueness necessary for the activity of the museums.
The transparent unit is orientated towards the city. It establishes the point of revenue to the museum, but in addition it allows to visualize the daily activity. The opaque unit is a product of the “secret currents”, an entity that hides what happens inside the cloud. Of this form, the known conjugates and known “to stimulate the public curiosity”.
In the side opposite to the revenue a public square develops. This space oppressed by the sharp forms of the architecture, turns out to be a continuity of the park where the museum is located. An urban landscape that is constructed between surfaces in difference and ramps that link them. Under the square, an underground socle contains all the functions of service necessary for the functioning of the museum.
Inside the cloud the succession of spaces enriches the looked espacialidad. A series of black boxes arranged irregularly enclose the specific functions. The surface generated between these units propitiates the explanatory alternative areas. These interstices inasibles escape of any rational analysis and remain submitted to the influence of the perception.
Thus, the museum of the confluences explores with keenness the confrontation of elements to create striping indagadoras surprising. The ungovernable appearance of the forms reaches an unpublished corollary where the fantasy and the curiosity demonstrate by means of a digest of dynamic figures.
Aínda considerando o escaso compromiso dos novos ismos respecto ao ideario de normalización e produción en serie promovido polos mestres do Movemento Moderno, o feito que máis diverxencia xera con aquel período é a indeterminación da forma que arrogan os edificios deseñados polos máis popularizados actores da produción actual.
O concepto da forma, que naqueles anos estaba unido á busca dunha xustificación no programa, na actualidade busca xustificación algunha. Pola contra, na maioría dos casos proponse como un cuestionamento á orde e equilibrio que a arquitectura gozaba nas primeiras décadas do século XX. Neste sentido, o rexeitamento ás solucións urbanas do pasado ten un forte relato crítico que moitas veces se ve desvirtuado pola prodigalidade das formas.
O traballo de Wolf Prix non escapa a estas definicións. A súa arquitectura, cargada de analoxías e metáforas, busca superar as convencións das formas tradicionais propoñendo unha serie de interaccións e a mutación permanente de diferentes entidades para constituír unha nova forma.
Estas operacións inscríbense no concepto de “nube”, unha estrutura de forma indeterminada onde os programas se conectan de xeito físico ou visual. A característica desta identidade está representada na complexidade dos espazos intersticiais que propón. Un organismo onde o aire é o compoñente principal da forma, que encerra o intersticial para facelo habitable.
O deseño de Coop Himmelblau para o museo das confluencias de Lyon formúlase aplicando coidadosamente estes conceptos. A súa arquitectura expón un carácter biolóxico fertilizado por un pensamento expresionista. Un obxecto indeterminado que expresa na ambigüidade formal a complexión da súa estrutura.
O museo concrétase polo acoplamento de dúas unidades: unha transparente que permite facer visibles os espazos de ocio urbano e outra que garante a opacidade necesaria para a actividade dos museos.
A unidade transparente está orientada cara á cidade. Establece o punto de ingreso ao museo, pero ademais permite visualizar a actividade cotiá. A unidade opaca é produto das “correntes ocultas”, unha entidade que esconde o que pasa dentro da nube. Desta forma, conxúgase o coñecido e o descoñecido para “estimular a curiosidade pública”.
No lado oposto ao ingreso desenvólvese unha praza pública. Este espazo, oprimido polas formas filosas da arquitectura, resulta unha continuidade do parque onde se empraza o museo. Unha paisaxe urbana que se constrúe entre superficies en desnivel e ramplas que as vinculan. Baixo a praza, un zócolo subterráneo contén todas as funcións de servizo necesarias para o funcionamento do museo.
No interior da nube a sucesión de espazos enriquece a espacialidad buscada. Unha serie de caixas negras dispostas irregularmente encerran as funcións específicas. A superficie xerada entre estas unidades propicia as áreas expositivas alternativas. Estes intersticios inasibles escapan de calquera análise racional e quedan sometidos ao influxo da percepción.
Deste modo, o museo das confluencias explora con agudeza a confrontación de elementos para crear franxas indagadoras sorpresivas. A aparencia ingobernable das formas alcanza un corolario inédito onde a fantasía e a curiosidade se manifestan mediante un repertorio de figuras dinámicas.
Dentro de la ensenada de Bueu y muy próximo a la playa de Beluso, en la costa sur de la ría de Pontevedra, se sitúa la pequeña playa de La Roiba, donde el arquitecto coruñés Ramón Vázquez Molezún (1922-1993), construyó a finales de los sesenta una pequeña vivienda para disfrute de su familia durante el periodo estival. Este pequeño refugio constituye una de las obras más relevantes de la arquitectura moderna del siglo XX en España. Todo un ejemplo de sostenibilidad, adaptación y respeto hacia su entorno y hacia la escala del paisaje, tomando como base y cimentación parte de los muros de mampostería de granito de una fábrica de salazones preexistente.
En esta vivienda nada es convencional: la planta sótano es un pañol que se inunda cuando suben las mareas, las estancias son camarotes que durante el día permanecen abiertos y se conectan en un espacio unitario, diferentes sistemas de poleas abren y cierran compuertas y las cubiertas recogen agua de lluvia para su reutilización. Es decir, ‘La Roiba’ es un barco varado en las rocas de la playa. Un barco que siempre ha abierto y siempre abrirá sus puertas a todo aquel que quiera visitarlo. Ayúdanos para que ‘La Roiba’ pueda seguir navegando.
Un informe realizado por el grupoRetineo, empresa especializada en ingeniería y ejecución de obras de rehabilitación con complejidad técnica y organizativa, y experiencia en ambientes marinos, ha confirmado el preocupante estado de la vivienda. Se plantea una intervención en 2 fases, no alterando el diseño de la vivienda y empleando materiales no susceptibles de deterioro en ambientes agresivos, de forma que la durabilidad de la reparación pueda alcanzar los 25 años.
‘La Roiba’ difícilmente podría aguantar otro fuerte temporal como aquellos que tuvieron lugar durante los dos últimos años. Por ello, es necesario llevar a cabo la FASE 1 lo antes posible, una vez finalizado el verano y antes de la época de temporales que puede iniciarse a partir de octubre.
RE-construye ‘La Roiba’
‘La Roiba’ siempre ha permanecido habitada y conservada por sus dueños, la familia de Ramón Vázquez Molezún. A pesar de sus esfuerzos, la necesaria reparación supone un coste que actualmente no pueden afrontar. Esta vivienda siempre ha estado y siempre estará abierta a todo aquel interesado en visitarla.
Ayúdanos a través de la plataforma de crowdfundingque funcionará exclusivamente desde el 27 de junio hasta el 29 de julio de 2014. A cambio de tu aportación, ofrecemos interesantes recompensas de edición limitada y numerada que hemos preparado con mucho cariño:
Podrás seguir los avances del proyecto, así como de la reparación de la ‘La Roiba’ a lo largo de estos dos años a través de:
La plafaforma de crowdfunding en ‘Kuabol’ hasta el 2 de agosto de 2014
El proyecto ha sido desarrollado y coordinado por los arquitectos María Vázquez Molezún, Jesús Gallo y Pablo Olalquiaga.
Colaboran en el equipo a los arquitectos Nuria Prieto, Álvaro Mallo, Jorge Salgado, Borja López Cotelo, María Olmo Béjar, Alberto Alonso Oro y Ana Espinosa.
[:en]
Inside Bueu’s inlet and very near Beluso’s beach, on the south coast of her laugh at Pontevedra, the small beach of The Roiba places, where the architect native of Corunna Ramon Vázquez Molezún (1922-1993), constructed at the end of the sixties a small housing for enjoyment of his family during the summer period. This small refuge constitutes one of the most relevant works of the modern architecture of the 20th century in Spain. The whole example of sustainability, adjustment and respect towards his environment and towards the scale of the landscape, taking as base and foundation departs from the walls of masonry of granite of a preexisting factory of saltings.
In this housing nothing is conventional: the plant basement is a pañol that is flooded when they raise the tides, the stays are berths that during the day remain opened and connect in an unitary space, different systems of pulleys open and close hatches and the covers gather water of rain for his reutilization. That is to say, ‘ The Roiba ‘ is a ship beached in the rocks of the beach. A ship that always has opened and always it will open his doors everything that one who wants to visit it. Help us in order that ‘ The Roiba ‘ could continue sailing.
A report realized by the grupoRetineo, company specialized in engineering and execution of works of rehabilitation with technical and organizational complexity, and experience in marine environments, it has confirmed the worrying condition of the housing. An intervention appears in 2 phases, not altering the design of the housing and using materials not capable of deterioration in aggressive environments, so that the permanence of the repair could reach 25 years.
‘La Roiba’ difficultly might bear another temporary fort as those that took place during last two years. For it, it is necessary to carry out the PHASE 1 as soon as possible, once finished the summer and before the epoch of temporary that can begin from October.
‘La Roiba’ salways has remained inhabited and preserved for his owners, Ramon Vázquez Molezún’s family. In spite of his efforts, the necessary repair supposes a cost that nowadays they cannot confront. This housing always has been and always it will be opened for all that interested party in visiting her.
Help us across the platform of crowdfundingthat will work exclusively from June 27 until July 29, 2014. In exchange for your contribution, we offer interesting rewards of limited and numbered edition that we have prepared with very much fondness.
You will be able to follow the advances of the project, as well as of the repair of the ‘La Roiba’ throughout these two years across:
The plafaforma of crowdfunding in ‘Kuabol’ until August 2, 2014
The project has been developed and coordinated by the architects Maria Vázquez Molezún, Jesus Gallo and Paul Olalquiaga.
They contribute in the equipment to the architects Nuria Prieto, Álvaro Mallo, Jorge Salgado, Borja Lopez Cotelo, Maria Olmo Béjar, Alberto Alonso Oro and Ana Espinosa.
[:gl]
Dentro da enseada de Bueu e moi próximo á praia de Beluso, na costa sur da ría de Pontevedra, sitúase a pequena praia de La Roiba, onde o arquitecto coruñés Ramón Vázquez Molezún (1922-1993), construíu a finais dos sesenta unha pequena vivenda para desfrute da súa familia durante o período estival. Este pequeno refuxio constitúe unha das obras máis relevantes da arquitectura moderna do século XX en España. Todo un exemplo de sostibilidade, adaptación e respecto cara ao seu ámbito e cara á escala da paisaxe, tomando como base e cimentación parte dos muros de cachotaría de granito dunha fábrica de salgaduras preexistente.
Nesta vivenda nada é convencional: a planta soto é un pañol que se inunda cando soben as mareas, as estanzas son camarotes que durante o día permanecen abertos e se conectan nun espazo unitario, diferentes sistemas de poleas abren e pechan comportas e as cubertas recollen auga de chuvia para a súa reutilización. É dicir, ‘a Roiba’ é un barco varado nas rochas da praia. Un barco que sempre abriu e sempre abrirá as súas portas a todo aquel que queira visitalo. Axúdanos para que ‘A Roiba’ poida seguir navegando.
Un informe realizado polo grupoRetineo, empresa especializada en enxeñaría e execución de obras de rehabilitación con complexidade técnica e organizativa, e experiencia en ambientes mariños, confirmou o preocupante estado da vivenda. Formúlase unha intervención en 2 fases, non alterando o deseño da vivenda e empregando materiais non susceptibles de deterioración en ambientes agresivos, de forma que a durabilidade da reparación poida alcanzar os 25 anos.
‘La Roiba’ dificilmente podería aguantar outro forte temporal como aqueles que tiveron lugar durante os dous últimos anos. Por iso, é necesario levar a cabo a FASE 1 o antes posible, unha vez finalizado o verán e antes da época de temporais que pode iniciarse a partir de outubro.
‘La Roiba’ sempre permaneceu habitada e conservada polos seus donos, a familia de Ramón Vázquez Molezún. A pesar dos seus esforzos, a necesaria reparación supón un custo que actualmente non poden afrontar. Esta vivenda sempre estivo e sempre estará aberto a todo aquel interesado en visitala.
Axúdanos a través da plataforma de crowdfundingque funcionará exclusivamente dende o 27 de xuño ata o 29 de xullo de 2014. A cambio da túa achega, ofrecemos interesantes recompensas de edición limitada e numerada que preparamos con moito cariño.
Poderás seguir os avances do proxecto, así como da reparación da ‘A Roiba’ ao longo destes dous anos a través de:
A plafaforma de crowdfunding en ‘Kuabol’ ata o 2 de agosto de 2014
O proxecto foi desenvolvido e coordinado polos arquitectos María Vázquez Molezún, Jesús Gallo e Pablo Olalquiaga.
Colaboran no equipo aos arquitectos Nuria Prieto, Álvaro Mallo, Jorge Salgado, Borja López Cotelo, María Olmo Béjar, Alberto Alonso Oro e Ana Espinosa.
Creo honestamente que Coderch no es el mejor arquitecto de España en el siglo XX, si es que esta definición tuviera algún sentido. De buscar uno, los mejores habrían sido Alejandro de la Sota o Francisco Javier Sáenz de Oíza. Ninguno de los dos era de Madrid, Sota de Pontevedra y Oíza de Navarra, pero los dos se afincaron aquí. Coderch era uno de los buenos, pero creo firmemente que estos dos le superaron (repito, si hablar de una competencia tal tuviera sentido) y posiblemente también Fisac. A Coderch hay que ponerle en una lista larga de los mejores, desde luego, en la que están también Sota, Oíza, Fisac, Cabrero, Fernández del Amo, José Antonio Corrales y Ramón Vázquez Molezún. O sea, ocho, dos naturales de Madrid, cinco que estudiaron y se afincaron aquí y uno de Barcelona. (Goleada, contraria totalmente a la publicidad catalana).
Conozco muy bien la arquitectura de Coderch. Incluso le conocí a él mismo, pues me encargué (con Javier Ortega y al final de los 70) de hacer un libro para la editorial Xarait (en Madrid) sobre su obra. De aquella pensé mucho en su arquitectura y escribí un artículo, que introduce el libro, y que puede ser consultado. Fue ésta la primera monografía de Coderch, hecha por una editorial madrileña (dirigida por un señor de Santander).
Coderch era buen arquitecto, pero no el mejor. Incluso puede decirse que nunca se midió con los grandes temas, ni siquiera con temas diferentes de la vivienda y de oficinas. Ni fue tan refinado y exquisito como de la Sota, ni fue tan brillante o tan intenso como Sáenz de Oíza. Tampoco fue tan original y creativo como Fisac, un manchego. Coderch fue incluso un poco provinciano. Un arquitecto de provincias, lujoso, pero de provincias; de una ciudad provincial muy buena y lujosa, como es Barcelona. (No se escandalicen; yo pienso que Alvar Aalto fue un arquitecto de provincias, pues Helsinki es una ciudad que no llega en importancia ni a Valencia, siquiera; la diferencia fundamental es que, a pesar de ello, fue un genio, que trascendió por completo su situación y sus circunstancias. Y no es éste el caso.)
Sus temas fueron, sobre todo, la vivienda unifamiliar, y además para burgueses (para burguesones), una de las peores clientelas posibles. Están bien, desde luego, incluso frecuentemente muy bien, pero nunca alcanzó cotas realmente extraordinarias, ni siquiera en la celebrada Casa Ugalde. En la mayoría de las otras abusó muchísimo de recursos un poco tontos como los dientes de sierra, y se copió también mucho a sí mismo. Es decir, nunca atisbó siquiera las excelencias (simplemente en cuanto a las casas unifamiliares) de Wright, de la Villa Savoye o de la Villa Mairea, pongamos por diversos arquetipos. (Pienso en cambio que Sota u Oíza si que atisbaron algunas veces la genialidad de los maestros, en otros temas).
Una de sus obras más importantes (quizá la que más) fue en Madrid, el edificio de viviendas llamaso «Girasol», en el que se propuso agredir (un poco tontamente) las condiciones del ensanche madrileño y que probablemente no hubiera sido permitido en el barcelonés, (esto es, en el sacrosanto «eixample» del mitificado ingeniero de caminos impuesto por el gobierno central). La vivienda tipo del Girasol es muy interesante y lograda, desde luego, y cumple con creces el intento de Coderch de hacer una vivienda de gran programa sobre un fondo edificado de 30m. y sin patios interiores, aunque con patios a fachada.
Pero cuando la serie (un poco tontamente oblicua, gesto puramente estético y que tan sólo se percibe en planta) llega al final, esto es, a la esquina, el edificio se remata con una planta muy vulgar y una fachada deficiente, indigna de la calle de Ortega y Gasset, que es la principal. La planimetría de Coderch ignora la esquina; o, dicho de otro modo, no sabe resolverla, si no es de forma simplona. Y aunque sale bastante airoso en la fachada a Lagasca, que cuenta con los grandes voladizos y los patios para resolver el volumen, fracasa por completo en la fachada principal. Un edificio convencional, como es el de Ruiz de la Prada, que está justamente enfrente, le da una verdadera lección. Una lección urbana, que es lo que él no acepta ni sabe.
Pero hay más. Coderch (que odiaba visceralmente a Le Corbusier, como a tantas otras cosas), admiraba sin embargo a Wright, a quien imitaba, como hace de hecho en el Girasol, cuya imagen es un trasunto de proyectos como el de St Mark (1929), el de los apartamentos para Chicago (1930) y el del Crystal Heights Hotel (Washington, 1940). Pero en otras cosas no sabe seguirle. Wright, como gran «organicista», ambicionaba fundir forma y estructura, lograr que constituyeran, casi, una identidad (cuestión que está por ejemplo, y también a imitación del maestro estadounidense, en las importantes obras de Sáenz de Oíza de Torres Blancas y del Banco de Bilbao). Pero, en cambio, Coderch ignora por completo esta importante cuestión, a pesar de querer alinearse con la arquitectura orgánica.
Así, en el Girasol, aparecen rasgos murales que aluden al sistema constructivo de los muros de carga, pero de ello no hay nada. La estructura es una estructura metálica convencional y vulgar, que alguien ha colocado donde ha podido para construir la casa en forma ordinaria. Esto es lo que es profesionalmente provinciano. Coderch, a pesar de su tremenda soberbia, hace lo mismo que sus compañeros más vulgares: le da las plantas a un especialista en cálculo, que le propone la colocación de los soportes en sitios en que no estorben su disposición en planta. Del pensamiento wrightiano no queda nada; en realidad, ni lo conocía.
Uno de sus amigos madrileños, Francisco de Asís Cabrero le dio una lección de primer orden en el gran edificio de la Delegación Nacional de Sindicatos (hoy Ministerio de Sanidad, con otro de sus amigos, Rafael de Aburto), como se comprueba viendo el proyecto para el concurso que hizo Coderch (puede verse en mi libro), algo perplejo entre una solución a lo Perret o a lo Terragni (¿los conocía? ¡Qué va! Incluso presumía de su ignorancia), y que no sabe interpretar bien el lugar en el que actúa, al menos ni se acercó siquiera a los aciertos urbanos del brillante ejercicio de Cabraro y Aburto. Puede decirse lo contrario, por supuesto, como ya lo hizo hace años un sedicente crítico castellonense afincado en Barcelona, pero ello no sería más que una falsedad típicamente catalana.
Lo cierto es que si acordáramos que Coderch es el arquitecto español más importante del siglo XX, no estaríamos haciendo otra cosa que rebajar la calidad de la arquitectura de nuestro país en ese período. Afortunadamente no es así, e incluso una polémica tal no tendría sentido si no conviniera salir al paso de tanta superficialidad.
En cuanto a la otra cuestión, la del franquismo, no merece ni la pena de ser atendida. El franquismo era algo gallego, ¿no?. Y como tal cosa periférica interesaría más a Barcelona que a Madrid. Desde luego Barcelona carece del heroico historial republicano de Madrid defendiéndose del ataque de los franquistas durante toda la guerra civil. Y después de ella, Cataluña y Barcelona fueron tan franquistas como en todas partes, o más en que todas. Además, los burguesones catalanes que encargaban sus grandes chalets a Coderch, ¿qué eran, si no franquistas? Me juego el cuello a que decían algo así como: «Oye, vamos a encargar la casa a ese arquitecto que es tan bueno y que además es de derechas, como Dios manda». De derechas; o, mejor, dicho, de extrema derecha. O sea, como ellos.
Antonio González-Capitel Martínez · Doctor arquitecto · catedrático en ETSAM
Madrid · noviembre 2011
J.A.Coderch
I believe honestly that Coderch is not the best architect of Spain in the 20th century, if any sense is that this definition made. Of looking for one, the best they would have been Alejandro de la Sota or Francisco Javier Sáenz de Oíza. None of the two was from Madrid, Jack of Pontevedra and Oíza of Navarre, but the two settled down here. Coderch was one of the good ones, but I believe firmly that these two overcame him (I repeat, if to speak about a such competition sense made) and possibly also Fisac. It is necessary to put Coderch in a long list of the best, certainly, in that Jose Antonio Corrales and Ramon Vázquez Molezún are also Jack, Oíza, Fisac, Goatherd, Fernandez of the Owner. Or, eight, two natives of Madrid, five who studied and they bought property here and one of Barcelona. (Spate of goals, it contradicts totally to the Catalan advertising).
I know very well Coderch’s architecture. Even I knew him itself, since I took charge (with Javier Ortega and at the end of the 70) of doing a book for the publishing house Xarait (in Madrid) on his work. About that one I thought very much about his architecture and wrote an article, which introduces the book, and that can be consulted. This one was the Coderch’s first monograph, done by a publishing house of Madrid (directed by a master of Santander).
Coderch was a good architect, but not the best. Even it can be said that it never measured up to the big topics, not at least with topics different from the housing and from offices. It neither was so refined and exquisite as of the Jack, nor was so brilliant or so intense as Sáenz de Oíza. Neither it was so original and creative as Fisac, a native of La Mancha. Coderch was enclosed a bit provincial. An architect of provinces, luxurious, but of provinces; of a provincial very good and luxurious city, since it is Barcelona. (Do not be scandalized; I think that Alvar Aalto was an architect of provinces, since Helsinki is a city that does not come in importance not to Valencia, at least; the fundamental difference is that, in spite of it, he was a genius, who came out completely his situation and his circumstances. And this one is not the case.)
His topics were, especially, the one-family housing, and in addition for bourgeoises (for burguesones), one of the worst possible clienteles. They are nice, certainly, even frequently very well, but it never reached really extraordinary levels, not at least in the celebrated House Ugalde. In the majority others it abused very much of a bit silly resources as the teeth of saw, and was copied also very much to yes same. That is to say, it never watched even the excellences (simply as for the one-family houses) of Wright, of the Villa Savoye or of the Villa Mairea, let’s put for diverse archetypes. (I think on the other hand that Jack or Oíza if that watched often the genius of the teachers, in other topics).
One of his more important works (probably that more) was in Madrid, the building of housings llamaso «Sunflower», in which it proposed to attack (a bit silly) the conditions of the widening of Madrid and which probably had not been allowed in the inhabitant of Barcelona, (this is, in the sacrosanct «eixample» of the mitificado engineer of ways imposed by the central government). The housing type of the Sunflower is very interesting and successful, certainly, and fulfills fully Coderch’s attempt of doing a housing of great program on a built-up bottom of 30m. And without interior courts, though with courts to front.
But when the series (a bit silly oblique, purely aesthetic gesture and that only is perceived in plant) comes ultimately, this is, to the corner, the building is finished off by a very vulgar plant and a deficient, unworthy front of the street of Imperial sand grouse and Gasset, which is the principal one. Coderch’s mapping ignores the corner; or, said differently, it cannot solve it, if it is not of form simple soul. And though it works out airy enough in the front for Lagasca, which possesses the big projecting ones and the courts to solve the volume, it fails completely in the main face. A conventional building, since it is that of Ruiz de la Prada, who is exactly faces, it gives him a real lesson. An urban lesson, which is what he neither accepts does not even know.
But it is more. Coderch (who hated visceralmente to Him Corbusier, since to so many other things), was admiring nevertheless Wright, whom it was imitating, since it does of fact in the Sunflower, which image is a project transcript as that of St Mark (1929), that of the apartments for Chicago (1930) and that of the Crystal Heights Hotel (Washington, 1940). But in other things it cannot follow him. Wright, as great «organicista», was seeking to fuse form and structure, to achieve that they were constituting, almost, an identity (question that is for example, and also to imitation of the American teacher, in Sáenz de Oíza’s important works of White Towers and of the Bank of Bilbao). But, on the other hand, Coderch ignores completely this important question, in spite of wanting to line up with the organic architecture.
This way, in the Sunflower, there appear wall features that allude to the constructive system of the walls of load, but of it there is nothing. The structure is a metallic conventional and vulgar structure, which someone has placed where it has could to construct the house in ordinary form. This is what is professionally provincial. Coderch, in spite of his tremendous haughty one, does the same thing that his more vulgar companions: it gives the plants to a specialist in calculation, which proposes the placement of the supports him in sites in which they do not hinder his disposition in plant. Of the thought wrightiano nothing stays; actually, it did not even know it.
One of his friends of Madrid, Francisco of You Seize Goatherd gave to him a lesson of the first order in the great building of the National Delegation of Unions (today Ministry of Health, with other one of his friends, Rafael de Aburto), since it is verified seeing the project for the contest that did Coderch (it can turn in my book), slightly perplex between a solution to Perret or to Terragni (did it knew them? What goes! Even it was presuming of his ignorance), and that cannot interpret well the place in the one that acts, at least did not even approach the urban successes of the brilliant exercise of Cabraro and Aburto. The opposite can be said, certainly, since already it inhabitant of Castellón bought property in Barcelona did years ago a critical sedicente, but it would not be any more than a typically Catalan falsehood.
The certain thing is that if we were agreeing that Coderch is the most important Spanish architect of the 20th century, we would not be doing another thing that to reduce the quality of the architecture of our country in this period. Lucky it is not like that, and enclosed a such polemic would not ma sense if it was not suiting to go out to the step of so many superficialness.
As for another question, that of the Franco’s regime, not even a sorrow deserves of being attended. The Franco’s regime was something Galician, not?. And as such peripheral thing would interest more Barcelona than to Madrid. Certainly Barcelona lacks the heroic republican record of Madrid defending itself from the assault of the Franco supporters during the whole civil war. And after her, Catalonia and Barcelona were so pro-Franco as everywhere, or more in that all. In addition, the Catalan burguesones who were entrusting his big chalets to Coderch, what they were, if not Franco supporters? I play the neck that were saying something like: «It Hears, we are going to entrust the house to this architect who is so good and who in addition is of rights, as God it gives the orders». Of rights; or, better, above mentioned, of extreme right. Or, as them.
Antonio González-Capitel Martínez · Doctor architect · professor in ETSAM
Madrid · november 2011
J.A.Coderch
Creo honestamente que Coderch non é o mellor arquitecto de España no século XX, se é que esta definición tivese algún sentido. De buscar un, os mellores terían sido Alejandro de la Sota ou Francisco Javier Sáenz de Oíza. Ningún dos dous era de Madrid, Sota de Pontevedra e Oíza de Navarra, pero os dous afincáronse aquí. Coderch era un dos bos, pero creo firmemente que estes dous lle superaron (repito, se falar dunha competencia tal tivese sentido) e posiblemente tamén Fisac. A Coderch hai que poñelo nunha lista longa dos mellores, dende logo, na que están tamén Sota, Oíza, Fisac, Cabreiro, Fernández del Amo, José Antonio Corrales e Ramón Vázquez Molezún. Ou sexa, oito, dous naturais de Madrid, cinco que estudaron e se afincaron aquí e un de Barcelona. (Goleada, contraria totalmente á publicidade catalá).
Coñezo moi ben a arquitectura de Coderch. Mesmo lle coñecín a el mesmo, pois me encarguei (con Javier Ortega e ao final dos 70) de facer un libro para a editorial Xarait (en Madrid) sobre a súa obra. Daquela pensei moito na súa arquitectura e escribín un artigo, que introduce o libro, e que pode ser consultado. Foi esta a primeira monografía de Coderch, feita por unha editorial madrileña (dirixida por un señor de Santander).
Coderch era bo arquitecto, pero non o mellor. Mesmo pode dicirse que nunca se mediu cos grandes temas, nin sequera con temas diferentes da vivenda e de oficinas. Nin foi tan refinado e exquisito como da Sota, nin foi tan brillante ou tan intenso como Sáenz de Oíza. Tampouco foi tan orixinal e creativo como Fisac, un manchego. Coderch foi mesmo un pouco provinciano. Un arquitecto de provincias, luxoso, pero de provincias; dunha cidade provincial moi boa e luxosa, como é Barcelona. (Non vos escandalicedes; eu penso que Alvar Aalto foi un arquitecto de provincias, pois Helsinki é unha cidade que non chega en importancia nin a Valencia, sequera; a diferenza fundamental é que, a pesar diso, foi un xenio, que transcendeu por completo a súa situación e as súas circunstancias. E non é este o caso.)
Os seus temas foron, sobre todo, a vivenda unifamiliar, e, ademais para burgueses (para burguesones) unha das peores clientelas posibles. Están ben, dende logo, mesmo frecuentemente moi ben, pero nunca alcanzou cotas realmente extraordinarias, nin sequera na celebrada Casa Ugalde. Na maioría das outras abusou moito de recursos un pouco parvos como os dentes de serra, e copiouse tamén moito a si mesmo. É dicir, nunca albiscou sequera as excelencias (simplemente en canto ás casas unifamiliares) de Wright, da Vila Savoye ou da Vila Mairea, poñamos por diversos arquetipos. (Penso en cambio que Sota ou Oíza se que albiscaron algunhas veces a xenialidade dos mestres, noutros temas).
Unha das súas obras máis importantes (quizais a que máis) foi en Madrid, o edificio de vivendas llamaso «Xirasol», no que se propuxo agredir (un pouco parvamente) as condicións do ensanche madrileño e que probablemente non tivese sido permitido no barcelonés, (isto é, no sacrosanto «eixample» do mitificado enxeñeiro de camiños imposto polo goberno central). A vivenda tipo do Xirasol é moi interesante e lograda, dende logo, e cumpre de sobra o intento de Coderch de facer unha vivenda de gran programa sobre un fondo edificado de 30 m. e sen patios interiores, aínda que con patios a fachada.
Pero cando a serie (un pouco parvamente oblicua, xesto puramente estético e que tan só se percibe en planta) chega ao final, isto é, á esquina, o edificio remátase cunha planta moi vulgar e unha fachada deficiente, indigna da rúa de Ortega e Gasset, que é a principal. A planimetría de Coderch ignora a esquina; ou, dito doutro modo, non sabe resolvela, se non é de forma inxenua. E aínda que sae bastante airoso na fachada a Lagasca, que conta cos grandes beiriles e os patios para resolver o volume, fracasa por completo na fachada principal. Un edificio convencional, como é o de Ruiz de la Prada, que está xustamente en fronte, dálle unha verdadeira lección. Unha lección urbana, que é o que el non acepta nin sabe.
Pero hai máis. Coderch (que odiaba visceralmente a Le Corbusier, como a tantas outras cousas), admiraba non obstante a Wright, a quen imitaba, como fai de feito no Xirasol, cuxa imaxe é unha copia de proxectos como o de St Mark (1929), o dos apartamentos para Chicago (1930) e o do Crystal Heights Hotel (Washington, 1940). Pero noutras cousas non sabe seguilo. Wright, como grande «organicista», ambicionaba fundir forma e estrutura, lograr que constituísen, case, unha identidade (cuestión que está por exemplo, e tamén a imitación do mestre estadounidense, nas importantes obras de Sáenz de Oíza de Torres Blancas e do Banco de Bilbao). Pero, en cambio, Coderch ignora por completo esta importante cuestión, a pesar de querer aliñarse coa arquitectura orgánica.
Así, no Xirasol, aparecen trazos murais que aluden ao sistema construtivo dos muros de carga, pero diso non hai nada. A estrutura é unha estrutura metálica convencional e vulgar, que alguén colocou onde puido para construír a casa en forma ordinaria. Isto é o que é profesionalmente provinciano. Coderch, a pesar da súa tremenda soberbia, fai o mesmo que os seus compañeiros máis vulgares: dálle as plantas a un especialista en cálculo, que lle propón a colocación dos soportes en sitios en que non estorben a súa disposición en planta. Do pensamento wrightiano non queda nada; en realidade, nin o coñecía.
Un dos seus amigos madrileños, Francisco de Asís Cabrero deulle unha lección de primeira orde no grande edificio da Delegación Nacional de Sindicatos (hoxe Ministerio de Sanidade, con outro dos seus amigos, Rafael de Aburto), como se comproba vendo o proxecto para o concurso que fixo Coderch (pode verse no meu libro), algo perplexo entre unha solución ao Perret ou ao Terragni (coñecíaos? Que vai! Mesmo presumía da súa ignorancia), e que non sabe interpretar ben o lugar no que actúa, polo menos nin achegouse sequera aos acertos urbanos do brillante exercicio de Cabraro e Aburto. Pode dicirse o contrario, por suposto, como xa o fixo hai anos un sedicente crítico castellonenco afincado en Barcelona, pero iso non sería máis que unha falsidade tipicamente catalá.
O certo é que se acordásemos que Coderch é o arquitecto español máis importante do século XX, non estariamos a facer outra cousa que rebaixar a calidade da arquitectura do noso país nese período. Afortunadamente non é así, e mesmo unha polémica tal non tería sentido se non conviñese saír ao paso de tanta superficialidade.
En canto á outra cuestión, a do franquismo, non merece nin a pena de ser atendida. O franquismo era algo galego, ¿non?. E como tal cousa periférica interesaría máis a Barcelona que a Madrid. Dende logo Barcelona carece do heroico historial republicano de Madrid defendéndose do ataque dos franquistas durante toda a guerra civil. E despois dela, Cataluña e Barcelona foron tan franquistas como en todas as partes, ou máis en que todas. Ademais, ¿os burguesones cataláns que encargaban os seus grandes chalés a Coderch, que eran, se non franquistas? Xógome o colo a que dicían algo así como: «Oye, imos encargar a casa a ese arquitecto que é tan bo e que ademais é de dereitas, como Deus manda,». De dereitas; ou, mellor, dito, de extrema dereita. Ou sexa, como eles.
Antonio González-Capitel Martínez · Doutor arquitecto · catedrático en ETSAM
Madrid · novembro 2011
Después de varias décadas de hacer arquitectura con Ramón Vázquez Molezún, continuó su obra en solitario, con la ilusión de los jóvenes proyectando y construyendo edificios bellos y armoniosos.
«Elogio de la luz» es una serie documental que hace un retrato de arquitectura contemporánea, entendida no sólo como actividad artística, sino también pragmática y utiliario.
http://youtu.be/rGgWuw0Dmm0[:gl]
Despois de varias décadas de facer arquitectura con Ramón Vázquez Molezún, continuou a súa obra en solitario, coa ilusión dos mozos proxectando e construíndo edificios belos e arminiosos.
«Eloxio da luz» é unha serie documental que fai un retrato de arquitectura contemporánea, entendida non só como actividade artística, senón tamén pragmática e utiliario.
[:en]
After several decades of doing architecture with Ramon Vázquez Molezún, it continued his work in solitarily, with the illusion of the young persons projecting and constructing beautiful and harmonious buildings.
«Praise of the light» is a documentary series that does a portrait of contemporary, understood architecture not only as artistic activity, but also pragmatic and utiliario.
La obra del artista portugués Julião Sarmento (Lisboa, 1948), uno de los creadores más importantes y representativos dentro del contexto del arte contemporáneo internacional, llega a Galicia de la mano de la Fundación Luis Seoane de A Coruña a través de la muestra Juliao Sarmento. Guest or Host?, un proyecto coproducido por la institución coruñesa y el CAAM, Centro Atlántico de Arte Moderno de Las Palmas de Gran Canaria.
Juliao Sarmento. Guest or Host? comisariada por el crítico de arte y director de la Fundación Luis Seoane, David Barro, constituye la primera gran muestra individual de la obra de Sarmento en Galicia, reuniendo cerca de una treintena de piezas en diferentes formatos como pintura, escultura, dibujo, fotografía, vídeo e instalaciones que van desde los inicios de la década de los ochenta hasta el momento presente, en un esfuerzo por mostrar al espectador el carácter poliédrico del trabajo del artista.
El título de la muestra, Guest or Host? (¿Invitado o anfitrión?) alude a la incapacidad de discernir el lugar en el que nos situamos ante las obras de Julião Sarmento, especialmente con respecto a sus performances, donde el propio artista ejerce de anfitrión al situar la escena, pero también de invitado, ya que permanece fuera de ella.
El recorrido expositivo se ha concebido como un paseo por algunas constantes de su trabajo como el erotismo, la memoria o el deseo, filtrados a través de diferentes referencias culturales, sobre todo literarias y cinematográficas, desde Marguerite Duras a James Joyce, de Raymond Carver a Pina Bausch o Atom Egoyan, por citar sólo algunas, representadas alternativamente de manera sutil o manifiesta.
Julião Sarmento. Guest or Host?
Fundación Luis Seoane. Coruña. 3 Junio 2014 – 28 Septiembre 2014 + info
Julião Sarmento: Film Noir, 2006
A obra do artista portugués Julião Sarmento (Lisboa, 1948), un dos creadores máis importantes e representativos dentro do contexto da arte contemporánea internacional, chega a Galicia da man da Fundación Luis Seoane de A Coruña a través da mostra Juliao Sarmento. Guest or Host?, un proxecto coproducido pola institución coruñesa e o CAAM, Centro Atlántico de Arte Moderno de As Palmas de Gran Canaria.
Juliao Sarmento. Guest or Host? comisariada polo crítico de arte e director da Fundación Luis Seoane David Barro, constitúe a primeira gran mostra individual da obra de Sarmento en Galicia, reunindo preto dunha treintena de pezas en diferentes formatos como pintura, escultura, debuxo, fotografía, vídeo e instalación que van dende os comezos da década dos oitenta ata o momento presente, nun esforzo por amosar ao espectador o carácter poliédrico do traballo do artista.
O título da mostra, Guest or Host? (¿Convidado ou anfitrión?) alude á incapacidade de discernir o lugar no que nos situamos ante as obras de Julião Sarmento, especialmente con respecto ás súas performances, onde o propio artista exerce de anfitrión ao situar a escena pero tamén de convidado, xa que permanece fóra dela.
O percorrido expositivo concibiuse como un paseo por algunhas constantes do seu traballo como o erotismo, a memoria ou o desexo, filtrados a través de diferentes referencias culturais, sobre todo literarias e cinematográficas, dende Marguerite Duras a James Joyce, de Raymond Carver a Pina Bausch ou Atom Egoyan, por citar só algunhas, representadas alternativamente de maneira sutil ou manifesta.
Julião Sarmento. Guest or Host?
Fundación Luis Seoane. Coruña. 3 Xuño 2014 – 28 Setembro 2014 + info
Julião Sarmento: Film Noir, 2006
The work of the Portuguese artist Julião Sarmento (Lisbon, 1948), one of the most important and representative creators inside the context of the contemporary international art, comes to Galicia of the hand of the Foundation Luis Seoane of To Corunna across the sample Juliao Sarmento. Guest or Host?,, a project coproducido for the institution coruñesa and the CAAM, Center The Atlantic Ocean of Modern Art of Las Palmas of Great Canary.
Juliao Sarmento. Guest or Host? Comisariada for the critic of art and the director of the Foundation Luis Seoane, David Barro, constitutes the first great individual sample of Sarmento’s work in Galicia, assembling near a treintena of pieces in different formats as painting, sculpture, drawing, photography, video and facilities that go from the beginnings of the decade of the eighties up to the present moment, in an effort for showing to the spectator the polyhedric character of the work of the artist.
The title of the sample, Guest or Host? it alludes to the disability to discern the place in which we place before Julião Sarmento’s works, specially with regard to his performances, where the own artist is a host on having placed the scene, but also of guest, since it remains out of her.
The explanatory tour has been conceived as a walk along some constants of his work as the eroticism, the memory or the desire leaked across different cultural references, especially literary and cinematographic, from Marguerite Duras to James Joyce, of Raymond Carver to Pina Bausch or Atom Egoyan, for mentioning only some, represented alternative in a subtle or manifest way.
Julião Sarmento. Guest or Host?
Fundación Luis Seoane. Coruña. 3 Junio 2014 – 28 Septiembre 2014 + info
Se trata de una adecuación de local comercial para una tienda multimarca de moda de mujer en el centro de Vigo.
El local se ubica en la planta baja del edificio ubicado en el nº 10 de la calle Eduardo iglesias. Cuenta con dos accesos independientes: uno a través de la Calle Eduardo Iglesias y otro desde la Plaza Interior contigua y que antiguamente estuvo ocupada por el Cine Tamberlick.
Desde el punto de vista formal, el local estaba formado por dos espacios con unas características espaciales y dimensionales claramente diferenciadas. El primero, es el espacio situado a cota de la calle Eduardo Iglesias. El segundo, situado por encima de la cota de la Plaza interior.
En este caso, el punto de partida para el desarrollo del proyecto surgió a requerimiento de la propietaria, que en reuniones previas de trabajo nos transmite que le gustaría que su tienda «pareciese un casa, con papel de rayas y un mobiliario ecléctico».
A partir de ahí la propuesta juega con integrar una imagen intencionadamente doméstica con los requerimientos y exigencias de un espacio comercial. Aprovechando las cualidades del local (dos accesos diferentes) se organiza el espacio interior en dos zonas diferenciadas:
– un camino-pasarela que enfatiza la entrada y a lo largo del cual se organiza y expone la mayor parte del producto.
– y un espacio central destinado a prueba y espera.
El diseño de la iluminación y la selección y ubicación de materiales escogidos para el pavimento pretenden enfatizar esta organización espacial.
Se ha diseñado el mobiliario interior a medida, haciendo una reinterpretación actualizada del estilo que pretendía la propietaria.
Obra: Local comercial para tienda de ropa LUCI VON
Autor: Sra. Farnsworth (Carolina Domínguez+Laura Crespo+Rosa del Río)
Año: Proyecto_2.013 – Construcción_2.014
Emplazamiento: Eduardo Iglesias. Vigo. Galicia. España
Fotografías: Pablo Senra Pérez. + srafarnsworth
There treats itself about an adequacy of commercial place for a shop woman’s fashionable multimark in the center of Vigo.
The place Eduardo locates in the ground floor of the building located in n º 10 of the street churches. It possesses two independent accesses: one across the Street Eduardo Iglesias and other one from the Interior contiguous Plaza and that former was occupied by the Cinema Tamberlick.
From the formal point of view, the place was formed by two spaces by a few spatial and dimensional clearly differentiated characteristics. The first one, is the space placed to level of the street Eduardo Iglesias. The second one placed over the level of the interior Plaza.
In this case, the point of item for the development of the project arose to requirement of the owner, who in previous meetings of work us transmits that he would like that his shop «was looking like a casa, with paper of stripes and an eclectic furniture».
From there the offer it plays in spite of integrating a meaningfully domestic image with the requirements and requirements of a commercial space. Taking advantage of the qualities of the place (two different accesses) one organizes the interior space in two differentiated zones:
– a way – gangplank that emphasizes the entry and along which one organizes and exposes most of the product.
– and a central space destined for test and wait.
The design of the lighting and the selection and location of materials chosen for the pavement they try to emphasize this spatial organization.
The interior furniture has been designed to measurement, doing a reintepretation updated of the style that the owner was claiming.
Work: Local comercial para tienda de ropa LUCI VON
Authors: Sra. Farnsworth (Carolina Domínguez+Laura Crespo+Rosa del Río)
Year: Project_2.013 – Construction_2.014
Location: Eduardo Iglesias. Vigo. Galicia. Spain
Photography: Pablo Senra Pérez. + srafarnsworth
Trátase dunha adecuación de local comercial para unha tenda multimarca de moda de muller no centro de Vigo.
O local sitúase na planta baixa do edificio situado no n.º 10 da rúa Eduardo igrexas. Conta con dous accesos independentes: un a través da Rúa Eduardo Iglesias e outro dende a Praza Interior contigua e que antigamente estivo ocupada polo Cine Tamberlick.
Dende o punto de vista formal, o local estaba formado por dous espazos cunhas características espaciais e dimensionais claramente diferenciadas. O primeiro, é o espazo situado a cota da rúa Eduardo Iglesias. O segundo, situado por enriba da cota da Praza interior.
Neste caso, o punto de partida para o desenvolvemento do proxecto xurdiu por requirimento da propietaria, que en reunións previas de traballo nos transmite que lle gustaría que a súa tenda «parecese un casa, con papel de raias e un mobiliario ecléctico».
A partir de aí a proposta xoga con integrar unha imaxe intencionadamente doméstica cos requirimentos e esixencias dun espazo comercial. Aproveitando as calidades do local (dous accesos diferentes) organízase o espazo interior en dúas zonas diferenciadas:
– un camiño-pasarela que resalta a entrada e ao longo do cal se organiza e expón a maior parte do produto.
– e un espazo central destinado a proba e espera.
O deseño da iluminación e a selección e situación de materiais escollidos para o pavimento pretenden resaltar esta organización espacial.
Deseñouse o mobiliario interior á medida, facendo unha reinterpretación actualizada do estilo que pretendía a propietaria.
Obra: Local comercial para tenda de roupa LUCI VON
Autor: Sra. Farnsworth (Carolina Domínguez+Laura Crespo+Rosa del Río)
Ano: Proxecto_2.013 – Construcción_2.014
Emprazamento: Eduardo Iglesias. Vigo. Galicia. España
Fotografías: Pablo Senra Pérez. + srafarnsworth
La muestra da a conocer todo el proceso de creación del proyecto BCN RE.SET, un circuito de arquitectura efímera que se puede encontrar en algunos espacios emblemáticos públicos de Barcelona hasta el 11 de septiembre del 2014.
Barcelona, 20 junio del 2014. Las calles de Barcelona acogen estos meses el BCN RE.SET, un circuito urbano con diferentes intervenciones artísticas y arquitectónicas por el distrito de Ciutat Vella y que está comisariado por la arquitecta Benedetta Tagliabue y el director de escena Àlex Ollé. Este proyecto, organizado por l’Ajuntament de Barcelona (ICUB) y la Fundació Enric Miralles, se incluye dentro de los actos de conmemoración del Tricentenari BCN.
El proyecto BCN RE.SET es un proyecto educativo y de colaboración donde el proceso es igual de importante que el resultado final. Por este motivo, la exposición ‘Making of BCN RE.SET’, que acoge la Fundació Enric Miralles hasta el próximo 10 de diciembre, tiene como objetivo exhibir al público todo el proceso de trabajo de las escuelas, colectivos y colaboradores que han participado a lo largo de todo el proceso de creación del proyecto BCN RE.SET así como el desarrollo del diseño y la construcción de cada instalación con los arquitectos internacionales que han participado.
En el proyecto BCN RE.SET han participado la Escola d’Arquitecturas La Salle Campus Barcelona (URL), Institut d’Arquitectura Avançada de Catalunya (IAAC), Escola Tècnica Superior d’Arquitectura (ESARQ – UIC), ELISAVA (UPF); los arquitectos internacionales Odile Decq (Francia), Peter Cook y Yael Reisner (Reino Unido), Grafton Architects (Irlanda), Alfredo Brillembourg y Hubert Klumpner de ETH Zürich & Urban- Think Tank (Suiza/Venezuela), Anupama Kundoo (Índia) y Xiadou Liu, Yan Meng y Hui Wang de Urbanus (China) y los colectivos de arquitectura Recetas Colectivas y Straddle3.
La exposición forma parte del mismo circuito urbano y se puede visitar hasta el próximo miércoles 10 de diciembre del 2014.
Exposición “Making of BCN RE.SET”
Hasta el 10 de diciembre del 2014 Fundació Enric Miralles
Passatge de la Pau 10, bis
08002 Barcelona
Horario: de lunes a viernes, de 10 a 13.30 h y de 16 a 19h; sábados de 10 a 13.30h
Entrada: 3 €
Tel. +34 93 624 17 02 www.fundacioenricmiralles.com
A mostra dá a coñecer todo o proceso de creación do proxecto BCN RE.SET, un circuíto de arquitectura efémera que se pode encontrar nalgúns espazos emblemáticos públicos de Barcelona ata o 11 de setembro do 2014.
Barcelona, 20 xuño do 2014. As rúas de Barcelona acollen estes meses o BCN RE.SET, un circuíto urbano con diferentes intervencións artísticas e arquitectónicas polo distrito de Ciutat Vella e que está comisariado pola arquitecta Benedetta Tagliabue e o director de escena Àlex Ollé. Este proxecto, organizado por l’Ajuntament de Barcelona (ICUB) e a Fundació Enric Miralles, inclúese dentro dos actos de conmemoración do Tricentenari BCN.
O proxecto BCN RE.SET é un proxecto educativo e de colaboración onde o proceso é igual de importante que o resultado final. Por este motivo, a exposición ‘Making of BCN RE.SET’, que acolle a Fundació Enric Miralles ata o próximo 10 de decembro, ten como obxectivo exhibir o público todo o proceso de traballo das escolas, colectivos e colaboradores que participaron ao longo de todo o proceso de creación do proxecto BCN RE.SET así como o desenvolvemento do deseño e a construción de cada instalación cos arquitectos internacionais que participaron.
No proxecto BCN RE.SET participaron a Escola d’Arquitecturas La salle Campus Barcelona (URL), Institut d’Arquitectura Avançada de Catalunya (IAAC), Escola Tècnica Superior d’Arquitectura (ESARQ – UIC), ELISAVA (UPF); os arquitectos internacionais Odile Decq (Francia), Peter Cook e Yael Reisner (Reino Unido), Grafton Architects (Irlanda), Alfredo Brillembourg e Hubert Klumpner de ETH Zürich & Urban- Think Tank (Suíza/Venezuela), Anupama Kundoo (Índia) e Xiadou Liu, Yan Meng e Hui Wang de Urbanus (China) e os colectivos de arquitectura Receitas Colectivas e Straddle3.
A exposición forma parte do mesmo circuíto urbano e pódese visitar ata o próximo mércores 10 de decembro do 2014.
Exposición “Making of BCN RE.SET”
Ata o 10 de decembro do 2014
Fundació Enric Miralles
Passatge de la Pau 10, bis
08002 Barcelona
Horario: de luns a venres, de 10 a 13.30 h e de 16 a 19h; sábados de 10 a 13.30h
The sample announces the whole process of creation of the project BCN RE.SET, a circuit of ephemeral architecture that it is possible to find in some emblematic public spaces of Barcelona until September 11, 2014.
Barcelona, on June 20, 2014. The streets of Barcelona receive these months the BCN RE.SET, an urban circuit with different artistic and architectural interventions for Ciutat Vella’s district and that there is comisariado for the arquitecta Benedetta Tagliabue and the producer Àlex Ollé. This project organized by l’Ajuntament of Barcelona (ICUB) and the Fundació Enric Miralles, is included inside the acts of commemoration of the Tricentenari BCN.
The project BCN RE.SET is an educational project and of collaboration where the process is equal of importantly that the final result. For this motive, the exhibition ‘Making of BCN RE.SET’ which receives the Fundació Enric Miralles until the next December 10, has as aim exhibit to the public the whole process of work of the schools, groups and collaborators who have taken part along the whole process of creation of the project BCN RE.SET as well as the development of the design and the construction of every installation with the international architects who have taken part.
In the project BCN RE.SET they have taken part the Escola d’Arquitecturas Go out For Her Campus Barcelona (URL), Institut d’Arquitectura Avançada of Catalonia (IAAC), Top Escola Tècnica d’Arquitectura (ESARQ – UIC), ELISAVA (UPF); the international architects Odile Decq (France), Peter Cook y Yael Reisner (United Kingdom), Grafton Architects (Ireland), Alfredo Brillembourg and Hubert Klumpner of ETH Zürich and Urban – Think Tank (Swiss / Venezuela), Anupama Kundoo (Índia) and Xiadou Liu, Yan Meng and Urbanus’s Hui Wang (China) and the groups of architecture Collective Recipes and Straddle3.
The exhibition forms a part of the same urban circuit and it is possible to visit until the next Wednesday, the 10th of December, 2014.
Exhibition “Making of BCN RE.SET”
Until December 10, 2014
Fundació Enric Miralles
Passatge de la Pau 10, bis
08002 Barcelona
Schedule: from Monday until Friday, from 10 to 13.30 h and from 16 to 19h; on Saturdays of 10 to 13.30h
Duolingo es un sitio web destinado al aprendizaje gratuito de idiomas a la vez que una plataforma crowdsourcing de traducción de textos. El servicio está diseñado de tal forma que a medida que el usuario avanza en su aprendizaje ayuda a traducir páginas web y otros documentos. Actualmente el sitio tan sólo ofrece cursos de inglés, español, francés, italiano, alemán y portugués. Aunque ya está disponible «La incubadora de idiomas».
Además de su versión web de escritorio, cuenta con una aplicación para iPhone, Android y Chrome.
¿Cómo logra Duolingo ser gratuito?
En Duolingo puedes aprender inglés completamente gratis y sin anuncios – hoy, mañana y siempre. ¿Te has preguntado cómo es posible que sea gratis? Es gratis porque aprendes al mismo tiempo que ayudas a traducir documentos de verdad, lo cual crea valor.
Así es como funciona: Cuando alguien necesita traducir una página web, la carga en Duolingo. Después nosotros le presentamos el documento a los estudiantes en Duolingo, lo cuales lo traducen mientras practican el idioma que están aprendiendo. Cuando la traducción es completada, Duolingo se la envía al dueño del contenido, el cual, según el tipo de documento que sea, paga por la traducción.
Duolingo is a web site destined for the free learning of languages simultaneously that a platform crowdsourcing of translation of texts. The service is designed in such a way that as the user advances in his learning it helps to translate web pages and other documents. Nowadays the site just offers courses of English, Spanish, Frenchman, Italian, German and Portuguese. Though already there is available «The incubator of languages».
Besides his web version of office, it possesses an application for iPhone, Android and Chrome.
How does Duolingo achieve to be free?
In Duolingo you can learn completely free English and without announcements – today, tomorrow and always. Have you asked you how it is possible that it is free? It is free because you learn at the same time as you help to translate documents indeed, which creates value.
This way it is since it works: When someone needs to translate a web page, the load in Duolingo. Later we sense beforehand the document to the students in Duolingo, which translate it while practise the language that they are learning. When the translation is completed, Duolingo sends it to the owner of the content, which, according to the type of document that is, pays for the translation.
Duolingo é un sitio web destinado á aprendizaxe gratuíta de idiomas á vez que unha plataforma crowdsourcing de tradución de textos. O servizo está deseñado de tal forma que a medida que o usuario avanza na súa aprendizaxe axuda a traducir páxinas web e outros documentos. Actualmente o sitio tan só ofrece cursos de inglés, español, francés, italiano, alemán e portugués. Aínda que xa está dispoñible «A incubadora de idiomas».
Ademáis da súa versión web de escritorio, conta cunha aplicación para iPhone, Android e Chrome.
¿Como logra Duolingo ser gratuíto?
En Duolingo podes aprender inglés completamente gratis e sen anuncios – hoxe, mañá e sempre. ¿Preguntácheste como é posible que sexa gratis? É gratis porque aprendes ao mesmo tempo que axudas a traducir documentos de verdade, o cal crea valor.
Así é como funciona: Cando alguén necesita traducir unha páxina web, a carga en Duolingo. Despois nós presentámoslle o documento aos estudantes en Duolingo, o cuales tradúceno mentres practican o idioma que están a aprender. Cando a tradución é completada, Duolingo envíalla ao dono do contido, o cal, segundo o tipo de documento que sexa, paga pola tradución.
Las primeras generaciones de fotógrafos se desarrollaron con la cultura visual pictórica; otras tomaron el cine como referencia; las siguientes lo hicieron con la televisión; y, finalmente, ha irrumpido Internet como formateador del imaginario contemporáneo.
Esta producción masiva de fotografías puede considerarse como un efecto del poscapitalismo y de la globalización que ha venido propiciado por una sucesión de innovaciones tecnológicas.
Fotografía 2.0 pone de relieve estas transformaciones al tomar como caso de estudio el ámbito español, en el momento en el que surge una oleada de jóvenes fotógrafos críticos con la nueva situación. El primer apartado de la exposición se ocupa de aspectos como la banalización del acto fotográfico, la vorágine de los reality shows o el voyeurismo exacerbado. El segundo atañe a las formulaciones de identidad social, a las narrativas biográficas y a las ficciones personales. El último apunta al «inconsciente tecnológico» de la posfotografía, a los accidentes y fisuras que son reciclados para desplegar un vocabulario estético innovador.
Se expondrán obras de los fotógrafos Albert Gusi, Alejandro Guijarro, Arturo Rodríguez, Daniel Mayrit, Darius Koehli, Diego Collado, Fosi Vegue, Jon Uriarte, Jordi V. Pou, Juana Ghost, Laia Abril, Manuel Fernández, Miguel Angel García, Miguel Ángel Tornero, Noelia Pérez, Oscar Monzón, Pablo Chacón, Reinaldo Loureiro, Roc Herms y Txema Salvans.
Círculo de Bellas Artes de Madrid (España)
De martes a domingos de 11:00 > 14:00 y de 17:00 > 21:00 lunes cerrado
As primeiras xeracións de fotógrafos desenvolvéronse coa cultura visual pictórica; outras tomaron o cine como referencia; as seguintes fixérono coa televisión; e, finalmente, irrompeu Internet como formateador do imaxinario contemporáneo.
Esta produción masiva de fotografías pode considerarse como un efecto do postcapitalismo e da globalización que veu propiciado por unha sucesión de innovacións tecnolóxicas.
Fotografía 2.0 pon de relevo estas transformacións ao tomar como caso de estudo o ámbito español, no momento no que xorde unha ondada de novos fotógrafos críticos coa nova situación. O primeiro apartado da exposición ocúpase de aspectos como a banalización do acto fotográfico, o vórtice dos reality espectáculos ou o voyeurismo exacerbado. O segundo atinxe ás formulacións de identidade social, ás narrativas biográficas e ás ficcións persoais. O último apunta o «inconsciente tecnolóxico» da postfotografía, aos accidentes e fisuras que son reciclados para despregar un vocabulario estético innovador.
Expoñeranse obras dos fotógrafos Albert Gusi, Alejandro Guijarro, Arturo Rodríguez, Daniel Mayrit, Darius Koehli, Diego Collado, Fosi Vegue, Jon Uriarte, Jordi V. Pou, Juana Ghost, Laia Abril, Manuel Fernández, Miguel Angel García, Miguel Ángel Tornero, Noelia Pérez, Oscar Monzón, Pablo Chacón, Reinaldo Loureiro, Roc Herms e Txema Salvans.
Círculo de Bellas Artes de Madrid (España)
De martes a domingos de 11:00 > 14:00 e de 17:00 > 21:00 luns pechado
The earliest photographers grew up in the visual culture of painting; later generations took cinema – and then TV – as their visual reference. Now Internet has burst onto the scene as a universe that shapes contemporary perspectives.
This mass production of photographs may be regarded as an effect of post-capitalism and globalization, prompted by a succession of technological innovations.
Photography 2.0 focuses on these changes through an examination of the situation in Spain, where a whole new wave of young photographers are currently engaged in a critical appraisal of the new situation. The exhibition comprises three sections. The first addresses the banalisation of the photographic act, the cortex of reality shows, unbridled voyeurism and loss of privacy. The second session looks at formulations of social identity, biographical narratives and personal fictions, in the light of new digital tools. The final section explores the “technological unconscious” of post-photography, the accidents and fissures that are artistically recycled to provide an innovative aesthetic vocabulary.
Círculo de Bellas Artes de Madrid (Spain)
Exhibitions open Tuesdays to Sundays 11:00 – 14:00 and 17:00 – 21:00. Closed Mondays.
La realidad es siempre una organización, o configuración compleja, que se está constituyendo constantemente. Así planteada, esta afirmación deja entrever un principio de fondo muy simple: el hecho de que algo se construya constantemente no lo hace menos real, independientemente de cuáles sean las piezas que integren esa construcción. El hecho de que desde la arquitectura se pueda afirmar que algunas de esas piezas sean necesariamente discursivas e incluso significativas (otros prefieren simbólicas), no las hace menos reales.
La arquitectura nunca debe negar, ni en el ámbito más conceptual posible, que haya una realidad material, debe sostener, en oposición a algunas ideas actuales, que lo constructivo forma parte de lo propiamente arquitectónico en lo más esencial, en su discurso primigenio y que la técnica constructiva de tal o cual elemento no es más que una elevada forma de expresión capaz de encerrar los componentes más firmes de una narración específica dada, y esconder las más sutiles interpretaciones de la razón.
Tradicionalmente se han tratado de limitar las pretensiones de lo constructivo, predicando una especie de diferenciación cualitativa: lo constructivo como lo real y ligado a la técnica y el oficio, y lo constructivo como discurso, con apenas seguidores y comúnmente despreciados estos por la sospecha que tras el discurso se esconde una voluntad eminentemente técnica.
No con cierta displicencia, se asume que estos dos dominios de lo constructivo (similares en cierta forma al dualismo de Descartes entre la materia y la sustancia) son ontológicamente distintos y, con excepción de circunstancias específicas y limitadas, existen en planos distintos que deben ser comunicados. Pero me parece que la idea contemporánea de lo constructivo debería rechazar esta dicotomía radical al afirmar que, por el contrario, el mundo está constituido por organizaciones complejas de diferentes tipos de eventos constructivos y construidos, algunos de los cuales son siempre expresivos, en el sentido amplio del término, y que el discurso es únicamente una forma más de su expresión.
Es decir, la realidad, cualquier realidad, es siempre una articulación de muchos tipos de eventos diferentes, físicos, emocionales e intelectuales. El discurso puede no entenderse adecuadamente si se lee como simples reflexiones externas sobre la realidad que, en ciertas circunstancias, afectan a la arquitectura. Tal vez lo constructivo deba verse como un elemento integral de la realidad, que ayuda a unir lo real y lo imaginado y a darle a la arquitectura un sentido de pertenencia conjunta.
Cada práctica arquitectónica no sólo está articulada culturalmente, sino que las prácticas culturales asociadas se encuentran constantemente involucradas en la producción continua de la realidad. Para ponerlo en términos más simples, la cultura en la que vivimos, las formas culturales que proponemos e insertamos en la realidad y que habitualmente llamamos arquitectura, tienen consecuencias en la manera como se organiza y se vive la realidad. Las prácticas culturales definidas por lo constructivo contribuyen a la producción del contexto como una organización del poder, y construyen el contexto como una experiencia del poder. Es por esto que la cultura importa en la arquitectura, porque es una dimensión clave de la transformación o construcción permanente de la realidad. Lo que no quiere decir, como afirmaría mucha de la teoría contemporánea, que la cultura por sí misma construye la realidad. La cultura se construye en lo constructivo.
Ciertos aspectos de la teoría de la arquitectura tratan de entender algo sobre cómo se está construyendo la organización de lo construido mediante la desarticulación y la rearticulación de relaciones, tomando la finalidad cultural como punto de partida, y como procedimiento de estudio, el ingreso en el complejo balance de fuerzas constitutivas de las relaciones de lo propiamente arquitectónico con lo político, lo tecnológico, lo social, lo económico y finalmente en una especie de tautología, lo cultural. Este punto de vista es sin duda una de las maneras de entender lo constructivo a partir de la formalización de un cuerpo con significación propia. Un proceso en el plano estrictamente conceptual.
Otra manera de entender lo constructivo en lo que podríamos llamar la lógica de la articulación, es cuando el proceso constructivo crea sentido a lo inicialmente fragmentario. Como indica Andrea Deplazes, la arquitectura conoce sin lugar a dudas un vocabulario específico de materiales, una gramática constructiva y una sintaxis estructural. Éstos constituyen sus presupuestos principales, algo así como la mecánica de la arquitectura. A ellos también pertenecen los fundamentos técnicos que, totalmente independientes de un proyecto u obra concreta, establecen un método basado en principios constructivos y un saber hacer que puede aprenderse. Aunque estos instrumentos son en sí mismos concluyentes, hasta que no se vinculan conceptualmente a un proyecto, permanecen fragmentarios, inconexos y, por tanto, carentes de sentido. Sólo en relación a un concepto se desarrolla un proceso de vital importancia, donde los fragmentos originariamente aislados de la técnica y de la construcción se disponen y ordenan en un volumen arquitectónico. Las partes y el todo se completan, se condicionan y se influyen alternativamente. Es el paso de la obra construida a la arquitectura, de la construcción a la tectónica.1
Aquí sin duda Deplazes se refiere a la techné, en el sentido aristotélico del término, es decir la techné aparece con todos los rasgos de un saber ligado a las formas de conocimiento racional y emparentado con la ciencia, con aquellos procedimientos técnicos que hacen de una buena ejecución de la obra un buen ejemplo de constructividad. Nada que objetar.
Sin embargo tal como indica al final de la cita, es la capacidad significante, la relación a un concepto, lo que dota de sentido a una constelación de capacidades dispersas y fragmentarias, donde las partes y el todo se completan, se condicionan y se influyen alternativamente, es decir se articulan. Visto así la acepción más básica de lo constructivo, la versión más material del término se supedita a una significación imprescindible proveniente de la esfera del intelecto. Y esa construcción de significados se emparenta rápidamente con la idea de contexto, de lo contextual como razón inicial y/o final, no está claro, de la estructura significante del hecho arquitectónico.
En resumen, es imposible des-alienar lo constructivo de lo contextual en su empeño común por construir un relato, un espacio narrativo propio de lo arquitectónico. Dicho de otro modo, las prácticas de intermediación con el contexto no se pueden separar de las prácticas de articulación constructiva. Y esto lleva a uno de los compromisos más visibles de la práctica proyectual: la arquitectura es necesariamente interdisciplinar. No tanto por una especie de compromiso a priori, sino por una conclusión lógica de una contextualidad y una constructividad propia del relato arquitectónico.
El cuerpo calloso de lo esencialmente arquitectónico debe ser interdisciplinario porque la formación de cultura disciplinar no puede analizarse en términos puramente autoreferenciados; entender las formaciones culturales específicas, las orografías de la narración arquitectónica requiere mirar las relaciones de lo propio, con todo lo que no lo es. Pero, ¿qué grado de interdisciplinariedad se necesita?
En términos estratégicos, la interdisciplinariedad debe ser lo suficientemente responsable para producir un conocimiento útil, agregado y hábil aun cuando esté limitado por demandas específicas de proyecto y estrategias de contexto. Por tanto, puede decirse que la cosificación cultural del objeto arquitectónico surge como un proceso de análisis de cómo se transforman, constructivamente, articulando y desarticulando, estructuras de dominación física sobre un objeto social dado.
La verdadera dimensión del espacio narrativo propio de lo arquitectónico debería desplegar la teoría desde la interdisciplinariedad, de manera estratégica, para ganar el conocimiento necesario para inmiscuirse en contextos nuevos, de forma que sea posible la articulación de nuevas o mejores estrategias políticas, sociales, económicas, tecnológicas y culturales. Tomar lo que Marx llamaba la desviación por la teoría con el fin de ofrecer una descripción nueva y mejor, moviéndose de lo empírico a lo concreto, donde siempre se conceptualiza lo último. Pero también ese espacio debe hacer una desviación a través de lo real, del contexto empírico, para poder seguir teorizando.
El espacio narrativo arquitectónico se funda en lo que Lawrence Grossberg llama la contextualidad radical y lo que podríamos añadir aquí, la constructividad congénita, donde cada elemento de la práctica arquitectónica viene afectada por una doble imposición en el plano significativo, lo contextual y lo constructivo. En consecuencia, el objeto de la atención inicial de la práctica arquitectónica nunca es un texto aislado, un edificio único, una obra de arte singular, sino un conjunto estructurado de prácticas —una formación cultural, un régimen discursivo—que de inicio incluye prácticas discursivas y no discursivas, teorías y hechos. Pero incluso una formación de éstas características debe ubicarse en formaciones superpuestas a la vida cotidiana. Por tanto podemos considerar que el discurso en las prácticas arquitectónicas es un hecho integral, como también es integral el objeto construido, es decir la parte no discursiva en tanto que pura objetualidad, pura materialidad de la arquitectura.
La combinación entre la idea de contextualidad radical y la de constructividad congénita también reconfigura la relación de las prácticas arquitectónicas con la teoría.
Por tanto en arquitectura, la teoría, lo contextual y lo constructivo se constituyen y determinan respectivamente, de forma que el ámbito de lo teórico se toma como un recurso estratégico contingente. Es por ello que la producción narrativa de la arquitectura no puede identificarse con un paradigma o una tradición teórica singular, sino que más bien se produce convocando y confrontando diferentes lugares comunes del pensamiento como la filosofía, la sociología, la ciencia, etc. No hace falta decir pues, que la pérdida de la autonomía del hecho narrativo arquitectónico se hace evidente aquí, como en su día lo fue también, la evidente perdida de la autonomía del ámbito narrativo del arte, con peores consecuencias para este último.2
Para acabar de entender el papel de lo constructivo como teoría en la arquitectura, deberíamos aclarar que en el ámbito de la post-postmodernidad,3 la producción teórica no se entiende como objeto en sí mismo, sino más bien desde un uso estratégico, como una herramienta de la que debemos servirnos para avanzar en la construcción de una narrativa de la complejidad de lo específico. En consecuencia, el espacio narrativo propio de la arquitectura no está motivado por cuestiones teóricas; no derivan sus preguntas de sus intereses teóricos, sino de la fascinación por la contingencia. Solamente de esta manera se consigue evitar que al definir por anticipado las preguntas y las respuestas, las apuestas teóricas reduzcan la posibilidad de contar una historia distinta y mejor, una historia de sorpresa y descubrimiento. Cada caso admite una teoría. Quizás muchas teorías.
Lejos de la metamodernidad o de cualquier otra etiqueta del momento, podemos volver a Peter Eisenman para recordar como ya en su tesis doctoral The Formal Basis of Modern Architecture,4abogaba por una interpretación abierta de la teoría, y por tanto la posibilidad de constitución de una teoría ad-hoc, mediante la idea de una teoría polemista de final abierto. Esta es la categoría del ensayo polémico que puede leerse en los escritos de Geoffrey Scot principalmente, y de manera menor en otros autores como Abbe Laugler o Augustus Welby Northmore Pugin. En Geoffrey Scott parece que nos encontramos ante la fundación de una teoría de final abierto que permite que ésta esté siempre en proceso de expansión y de continua aplicación.
En resumen parece que el espacio narrativo de la arquitectura se construye desde una forma de entender lo contextual, una manera de aglutinar conocimiento desde lo constructivo y todo ello se enhebra tanto en la práctica teórica pura de la arquitectura, como en la práctica experimental de la misma, que como hemos visto, también es susceptible de crear teoría.
Miquel Lacasta. Doctor arquitecto
Barcelona, junio 2012
La fotografía que encabeza el post es de la Ville Savoye en construcción, Poissy 1929. Quiero hacer mención especial a la energía y la capacidad de encontrar fotografías míticas por parte de VAUMM Arkitekturak, que han sido la fuente de esta imagen.
Notas 1 Deplazes, Andrea. Construir la arquitectura. Del material en bruto al edificio. Un manual. Gustau Gili, Barcelona, 2010 2 Si el arte pierde su autonomía, y por tanto no puede hacerse el arte por el arte, su ámbito de reflexión, de conceptualización, desaparece bajo el yugo de aquel ámbito al que sirve. La estética es indisociable a la autonomía del arte y de la institución arte, por lo que la desaparición de la estética en el arte es el altísimo precio que acaba pagando. 3 Como introdujo Tom Turner en City as Landscape: A Post Post-modern View of Design and Planning, y más tarde se transformó de la mano de Timotheus Vermeulen y Robin van den Akker en el término metamodernism en el artículo Notes on metamodernism, que sucintamente vendría a determinar la emergencia de una sensibilidad que oscila entre posiciones modernas y estrategias postmodernas. 4 Eisenman, Peter. The Formal Basis of Modern Architecture, publicado originalmente como tesis doctoral por el Trinity College de la Universidad de Cambridge en Agosto de 1963 y posteriormente reeditada en Lars Müller Publishers en el año 2006.
[:en]Ville Savoye in construction, Poissy 1929
From the constructive thing like theory
The reality is always an organization, or complex configuration, which is constituted constant. This way raised, this affirmation stops to guess a beginning of very simple bottom: the fact that something is constructed constant it does not make it less royal, independently of which they are the pieces that integrate this construction. The fact that from the architecture it could affirm that some of these pieces should be necessarily discursive and even significant (they prefer others symbolic), it does not make them less royal.
The architecture must never deny, not in the as conceptual as possible area, which there should be a material reality, must hold, in opposition to some current ideas, that the constructive thing forms a part of the properly architectural thing in the most essential thing, in his original speech and that the constructive technology of such-and-such element is not any more than a high form than expression capable of enclosing the firmest components of a specific given story, and hide the subtlest interpretations of the reason.
Traditionally they have tried to limit each other the pretensions of the constructive thing, preaching a species of qualitative differentiation: the constructive thing like the royal thing and ligature to the technology and the trade, and the constructive thing as speech, with scarcely followers and commonly despised these for the suspicion that after the speech one hides an eminently technical will.
Not with certain displeasure, there is assumed that these two domains of the constructive thing (similar in certain form to the dualism of Discarded cards between the matter and the substance) are ontológicamente different and, with exception of specific and limited circumstances, they exist in different planes that they must be communicated. But it seems to me that the contemporary idea of the constructive thing should reject this radical dichotomy on having affirmed that, on the contrary, the world is constituted by complex organizations of different types of constructive and constructed events, some of which are always expressive, in the broad sense of the term, and that the speech is only one more form of his expression.
That is to say, the reality, any reality, is always a joint of many types of different, physical, emotional and intellectual events. The speech cannot be understood adequately if it is read as simple external reflections on the reality that, in certain circumstances, they concern the architecture. Maybe the constructive thing should turn as an integral element of the reality, which helps to join the royal thing and the imagined and to give him to the architecture a sense of joint belonging.
Every architectural practice not only is articulated culturally, but the cultural associate practices are constant involved in the constant production of the reality. To put it in simpler terms, the culture in which we live, the cultural forms that we propose and insert in the reality and that habitually we are called an architecture, they have consequences in the way like it organizes and the reality is lived. The cultural practices defined by the constructive thing contribute to the production of the context as an organization of the power, and construct the context as an experience of the power. It is for this that the culture imports in the architecture, because it is a key dimension of the transformation or permanent construction of the reality. What it does not want to say, as it would affirm a lot of of the contemporary theory, that the culture for yes same constructs the reality. The culture is constructed in the constructive thing.
Certain aspects of the theory of the architecture try to understand something on how the organization of the constructed is constructed by means of the breaking up and the rejoint of relations, taking the cultural purpose as a point of item, and as procedure of study, the revenue in the complex balance sheet of constitutive forces of the relations of the properly architectural thing with the political thing, the technological thing, the social thing, the economic thing and finally in a species of tautology, the cultural thing. This point of view is undoubtedly one of the ways of understanding the constructive thing from the formalization of a body with own significance. A process in the strictly conceptual plane.
Another way of understanding the constructive thing in what we might call the logic of the joint, is when the constructive process creates sense to the initially fragmentary thing. As Andrea Deplazes indicates, the architecture knows no doubt a specific vocabulary of materials, a constructive grammar and a structural syntax. These constitute his principal budgets, something like mechanics of the architecture. To them also there belong the technical foundations that, totally independent from a project or work it makes concrete, establish a method based on constructive beginning and one to be able to do that can be learned. Though these instruments are in yes same conclusive, until they do not link themselves conceptual to a project, they remain fragmentary, unconnected and, therefore, lacking in sense. Only in relation to a concept there develops a process of vital importance, where the fragments originally isolated of the technology and of the construction prepare and order in an architectural volume.The parts and everything they are completed, are determined and are influenced alternative. It is the step of the work constructed the architecture, of the construction to the tectonic one.1
Here undoubtedly Deplazes refers to the techné, in the sense aristotélico of the term, that is to say the techné appears with all the features of one to know ligature to the forms of knowledge rational and become related to the science, to those technical procedures that do of a good execution of the work a good example of constructividad. Nothing to object.
Nevertheless as it indicates at the end of the appointment, is the significant capacity, the relation to a concept, which provides with sense to a constellation of dispersed and fragmentary capacities, where the parts and everything they are completed, is determined and is influenced alternative, that is to say is articulated. I dress like that the most basic meaning of the constructive thing, the most material version of the term is subordinated to an indispensable significance from the sphere of the intellect. And this construction of meanings emparenta rapidly with the idea of context, of the contextual thing as initial and / or final reason, it is not clear, of the significant structure of the architectural fact.
In short, it is an impossible des-alienar the constructive thing of the contextual thing in his common determination for constructing a statement, a narrative own space of the architectural thing. Said differently, the practices of intermediation with the context cannot separate of the practices of constructive joint. And this leads to one of the most visible commitments of the practice proyectual: the architecture is necessarily to interdiscipline. Not so much for a species of commitment a priori, but for a logical conclusion of a contextualidad and an own constructividad of the architectural statement.
The corny body of the essentially architectural thing must be interdisciplinary because the formation of culture to discipline cannot be analyzed in purely autoindexed terms; to understand the cultural specific formations, the orographies of the architectural story it needs to look at the relations of the own thing, with everything what it is not. But, what degree is of interdisciplinariedad needed?
In strategic terms, the interdisciplinariedad must be the sufficiently responsible thing to produce a useful, added and skilful knowledge even if it is limited by specific demands of project and strategies of context. Therefore, it can be said that the cultural cosificación of the architectural object arises as a process of analysis from how they transform, constructivly, articulating and dismantling, you structure of physical domination on a given corporate purpose.
The real dimension of the narrative own space of the architectural thing should open the theory from the interdisciplinariedad, of a strategic way, to gain the knowledge necessary to interfere in new contexts, so that there is possible the joint of new or better political, social, economic, technological and cultural strategies. To take what Marx was calling the diversion for the theory in order to offer a new and better description, moving from the empirical thing to the concrete thing, where always the last thing is conceptualized. But also this space must do a diversion across the royal thing, of the empirical context, to be able to continue theorizing.
The narrative architectural space is founded what Lawrence Grossberg is called the radical contextualidad and what we might add here, the congenital constructividad, where every element of the architectural practice comes affected by a double imposition in the significant plane, the contextual thing and the constructive thing. In consequence, the object of the initial attention of the architectural practice is never an isolated text, the only building, a work of singular art, but a set structured of practices – a cultural formation, a discursive regime that of beginning includes discursive and not discursive practices, theories and facts. But even a formation of typical these must be located in formations superposed to the daily life. Therefore we can think that the speech in the architectural practices is an integral fact, since also the object is integral constructed, that is to say the not discursive part while pure objetualidad, pure materiality of the architecture.
The combination between the idea of contextualidad radical and of constructividad congenital also it re-forms the relation of the architectural practices with the theory.
Therefore in architecture, the theory, the contextual thing and the constructive thing are constituted and determine respectively, so that the area of the theoretical thing takes as a strategic resource fix quotas. It is for it that the narrative production of the architecture cannot identify with a paradigm or a theoretical singular tradition, but rather it takes place summoning and confronting different common places of the thought as the philosophy, the sociology, the science, etc. It is not necessary to say so, that the loss of the autonomy of the narrative architectural fact makes to itself evident here, since in his day it it was also, the evident loss of the autonomy of the narrative area of the art, with worse consequences for the latter.2
To have to just understood the paper of the constructive thing as theory in the architecture, we should clarify that in the area of the post-postmodernity,3 the theoretical production is not understood as object in yes same, but rather from a strategic use, as a tool of which we must be served to advance in the construction of a narrative of the complexity of the specific thing. In consequence, the narrative own space of the architecture is not motivated by theoretical questions; they do not derive his questions of his theoretical interests, but of the fascination for the contingency. Only hereby one manages to avoid that on having defined for anticipated the questions and the answers, the theoretical bets reduce the possibility of counting a different and better history, tells the history of a of surprise and discovery. Every case admits a theory. Probably many theories.
Far from the metamodernidad or of any other label of the moment, we can turn Peter Eisenman to remember like already in his doctoral thesis The Formal Basis of Modern Architecture,4he was pleading for an interpretation opened of the theory, and therefore the possibility of constitution of a theory ad-hoc, by means of the idea of a theory debater of opened end. This one is the category of the polemic test that can be read in Geoffrey Scot’s writings principally, and in a minor way in other authors as Abbe Laugler or Augustus Welby Northmore Pugin. In Geoffrey Scott it seems that we think before the foundation of a theory of opened end that it is allowed that this one should be always in process of expansion and of continuous application.
In short it seems that the narrative space of the architecture is constructed from a way of understanding the contextual thing, a way of agglutinating knowledge from the constructive thing and all this is thread so much in the theoretical pure practice of the architecture, since in the experimental practice of the same one, which since we have seen, also it is capable of creating theory.
Miquel Lacasta. Doctor architect
Barcelona, juny 2012
The photography that the post heads is of the Ville Savoye in construction, Poissy 1929. I want to do special mention to the energy and the aptitude to find mythical photographies on the part of VAUMM Arkitekturak, which have been the source of this image.
Notes
1 Deplazes, Andrea. Construir la arquitectura. Del material en bruto al edificio. Un manual. Gustau Gili, Barcelona, 2010
2 If the art loses his autonomy, and therefore there can not be done the art for art’s sake, his area of reflection, of conceptualization, eliminates under the yoke of that area the one that serves. The aesthetics are undissociable to the autonomy of the art and of the institution art, for what the disappearance of the aesthetics in the art is the highest price that he ends up by paying.
3 Since Tom Turner introduced in City as Landscape: A Post Post-modern View of Design and Planning, and later it transformed of the hand of Timotheus Vermeulen and Robin van den Akker in the term metamodernism in the article Notice on metamodernism, that succinctly it would come to determine the emergency of a sensibility that ranges between modern positions and postmodern strategies.
4 Eisenman, Peter. The Formal Basis of Modern Architecture, it´s published originally as doctoral thesis for the Trinity College of the University of Cambridge in August, 1963 and later re-edited in Lars Müller Publishers in the year 2006.
[:gl]Ville Savoye en construcción, Poissy 1929
Do constructivo como teoría
A realidade é sempre unha organización, ou configuración complexa, que se está a constituír constantemente. Así formulada, esta afirmación deixa entrever un principio de fondo moi simple: o feito de que algo se constrúa constantemente non o fai menos real, independentemente de cales sexan as pezas que integren esa construción. O feito de que dende a arquitectura se poida afirmar que algunhas desas pezas sexan necesariamente discursivas e mesmo significativas (outros prefiren simbólicas), non as fai menos reais.
A arquitectura nunca debe negar, nin no ámbito máis conceptual posible, que haxa unha realidade material, debe soster, en oposición a algunhas ideas actuais, que o construtivo forma parte do propiamente arquitectónico no máis esencial, no seu discurso primixenio e que a técnica construtiva de tal ou cual elemento non é máis que unha elevada forma de expresión capaz de encerrar os compoñentes máis firmes dunha narración específica dada, e esconder as máis sutís interpretacións da razón.
Tradicionalmente tratáronse de limitar as pretensións do construtivo, predicando unha especie de diferenciación cualitativa: o construtivo como o real e ligado á técnica e o oficio, e o construtivo como discurso, con apenas seguidores e comunmente desprezados estes pola sospeita que tras o discurso se esconde unha vontade eminentemente técnica.
Non con certa displicencia, asúmese que estes dous dominios do construtivo (similares en certa forma ao dualismo de Descartes entre a materia e a substancia) son ontológicamente distintos e, con excepción de circunstancias específicas e limitadas, existen en planos distintos que deben ser comunicados. Pero paréceme que a idea contemporánea do construtivo debería rexeitar esta dicotomía radical ao afirmar que, pola contra, o mundo está constituído por organizacións complexas de diferentes tipos de eventos construtivos e construído, algún do cal son sempre expresivos, no sentido amplo do termo, e que o discurso é unicamente unha forma máis da súa expresión.
É dicir, a realidade, calquera realidade, é sempre unha articulación de moitos tipos de eventos diferentes, físicos, emocionais e intelectuais. O discurso pode non entenderse axeitadamente se se le como simples reflexións externas sobre a realidade que, en certas circunstancias, afectan á arquitectura. Talvez o construtivo deba verse como un elemento integral da realidade, que axuda a unir o real e o imaxinado e a darlle á arquitectura un sentido de pertenza conxunta.
Cada práctica arquitectónica non só está articulada culturalmente, senón que as prácticas culturais asociadas se encontran constantemente involucradas na produción continua da realidade. Para poñelo en termos máis simples, a cultura na que vivimos, as formas culturais que propoñemos e inserimos na realidade e que habitualmente chamamos arquitectura, teñen consecuencias no xeito como se organiza e se vive a realidade. As prácticas culturais definidas polo construtivo contribúen á produción do contexto como unha organización do poder, e constrúen o contexto como unha experiencia do poder. É por isto que a cultura importa na arquitectura, porque é unha dimensión clave da transformación ou construción permanente da realidade. O que non quere dicir, como afirmaría moita da teoría contemporánea, que a cultura por si mesma constrúe a realidade. A cultura constrúese no construtivo.
Certos aspectos da teoría da arquitectura tratan de entender algo sobre como se está a construír a organización do construído mediante a desarticulación e a rearticulación de relacións, tomando a finalidade cultural como punto de partida, e como procedemento de estudo, o ingreso no complexo balance de forzas constitutivas das relacións do propiamente arquitectónico co político, o tecnolóxico, o social, o económico e finalmente nunha especie de tautoloxía, o cultural. Este punto de vista é sen dúbida unha das maneiras de entender o construtivo a partir da formalización dun corpo con significación propia. Un proceso no plano estritamente conceptual.
Outro xeito de entender o construtivo no que poderiamos chamar a lóxica da articulación, é cando o proceso construtivo crea sentido ao inicialmente fragmentario. Como indica Andrea Deplazes, a arquitectura coñece sen lugar a dúbidas un vocabulario específico de materiais, unha gramática construtiva e unha sintaxe estrutural. Estes constitúen os seus presupostos principais, algo así como a mecánica da arquitectura. A eles tamén pertencen os fundamentos técnicos que, totalmente independentes dun proxecto ou obra concreta, establecen un método baseado en principios construtivos e un saber facer que pode aprenderse. Aínda que estes instrumentos son en si mesmos concluíntes, ata que non se vinculan conceptualmente a un proxecto, permanecen fragmentarios, inconexos e, polo tanto, carentes de sentido. Só en relación a un concepto se desenvolve un proceso de vital importancia, onde os fragmentos orixinariamente illados da técnica e da construción se dispoñen e ordenan nun volume arquitectónico. As partes e o todo complétanse, condiciónanse e inflúense alternativamente. É o paso da obra construída á arquitectura, da construción á tectónica.1
Aquí sen dúbida Deplazes refírese á techné, no sentido aristotélico do termo, é dicir a techné aparece con todos os trazos dun saber ligado ás formas de coñecemento racional e emparentado coa ciencia, con aqueles procedementos técnicos que fan dunha boa execución da obra un bo exemplo de constructividad. Nada que obxectar.
Non obstante tal como indica ao final da cita, é a capacidade significante, a relación a un concepto, o que dota de sentido a unha constelación de capacidades dispersas e fragmentarias, onde as partes e o todo se completan, condiciónanse e inflúense alternativamente, é dicir articúlanse. Visto así a acepción máis básica do construtivo, a versión máis material do termo supedítase a unha significación imprescindible proveniente da esfera do intelecto. E esa construción de significados se emparenta rapidamente coa idea de contexto, do contextual como razón inicial e/ou final, non está claro, da estrutura significante do feito arquitectónico.
En resumo, é imposible deas-alienar o construtivo do contextual no seu empeño común por construír un relato, un espazo narrativo propio do arquitectónico. Dito doutro modo, as prácticas de intermediación co contexto non se poden separar das prácticas de articulación construtiva. E isto leva a un dos compromisos máis visibles da práctica proyectual: a arquitectura é necesariamente interdisciplinar. Non tanto por unha especie de compromiso a priori, senón por unha conclusión lóxica dunha contextualidad e unha constructividad propia do relato arquitectónico.
O corpo caloso do esencialmente arquitectónico debe ser interdisciplinario porque a formación de cultura disciplinar non pode analizarse en termos puramente autorreferenciados; entender as formacións culturais específicas, as orografías da narración arquitectónica require mirar as relacións do propio, con todo o que non o é. Pero, ¿que grao de interdisciplinariedade se necesita?
En termos estratéxicos, a interdisciplinariedade debe ser o suficientemente responsable para producir un coñecemento útil, agregado e hábil aínda cando estea limitado por demandas específicas de proxecto e estratexias de contexto. Polo tanto, pode dicirse que a cosificación cultural do obxecto arquitectónico xorde como un proceso de análise de como se transforman, construtivamente, articulando e desarticulando, estruturas de dominación física sobre un obxecto social dado.
A verdadeira dimensión do espazo narrativo propio do arquitectónico debería despregar a teoría dende a interdisciplinariedade, de xeito estratéxico, para gañar o coñecemento necesario para inmiscirse en contextos novos, de forma que sexa posible a articulación de novas ou mellores estratexias políticas, sociais, económicas, tecnolóxicas e culturais. Tomar o que Marx chamaba a desviación pola teoría co fin de ofrecer unha descrición nova e mellor, movéndose do empírico ao concreto, onde sempre se conceptualizar o último. Pero tamén ese espazo debe facer unha desviación a través do real, do contexto empírico, para poder seguir teorizando.
O espazo narrativo arquitectónico fúndase no que Lawrence Grossberg chama a contextualidad radical e o que poderiamos engadir aquí, a constructividad conxénita, onde cada elemento da práctica arquitectónica vén afectada por unha dobre imposición no plano significativo, o contextual e o construtivo. En consecuencia, o obxecto da atención inicial da práctica arquitectónica nunca é un texto illado, un edificio único, unha obra de arte singular, senón un conxunto estructurado de prácticas -unha formación cultural, un réxime discursivo-que de inicio inclúe prácticas discursivas e non discursivas, teorías e feitos. Pero mesmo unha formación destas características debe situarse en formacións superpostas á vida cotiá. Polo tanto podemos considerar que o discurso nas prácticas arquitectónicas é un feito integral, como tamén é integral o obxecto construído, é dicir a parte non discursiva en tanto que pura objetualidad, pura materialidade da arquitectura.
A combinación entre a idea de contextualidad radical e a de constructividad conxénita tamén reconfigurar a relación das prácticas arquitectónicas coa teoría.
Polo tanto en arquitectura, a teoría, o contextual e o construtivo constitúense e determinan respectivamente, de forma que o ámbito do teórico se toma como un recurso estratéxico continxente. É por iso que a produción narrativa da arquitectura non pode identificarse cun paradigma ou unha tradición teórica singular, senón que máis ben se produce convocando e confrontando diferentes lugares comúns do pensamento como a filosofía, a socioloxía, a ciencia, etc. Non fai falta dicir pois, que a perda da autonomía do feito narrativo arquitectónico se fai evidente aquí, como no seu día o foi, tamén a evidente perdida da autonomía do ámbito narrativo da arte, con peores consecuencias para este último.2
Para acabar de entender o papel do construtivo como teoría na arquitectura, deberiamos aclarar que no ámbito da post-postmodernidade,3 a produción teórica non se entende como obxecto en si mesmo, senón máis ben dende un uso estratéxico, como unha ferramenta da que debemos servirnos para avanzar na construción dunha narrativa da complexidade do específico. En consecuencia, o espazo narrativo propio da arquitectura non está motivado por cuestións teóricas; non derivan as súas preguntas dos seus intereses teóricos, senón da fascinación pola continxencia. Soamente deste xeito se consegue evitar que ao definir por anticipado as preguntas e as respostas, as apostas teóricas reduzan a posibilidade de contar unha historia distinta e mellor, unha historia de sorpresa e descubrimento. Cada caso admite unha teoría. Quizais moitas teorías.
Lonxe da metamodernidade ou de calquera outra etiqueta do momento, podemos volver a Peter Eisenman para recordar como xa na súa tese doutoral The Formal Basis of Modern Architecture,4 avogaba por unha interpretación aberta da teoría, e polo tanto a posibilidade de constitución dunha teoría ad-hoc, mediante a idea dunha teoría polemista de final aberto. Esta é a categoría do ensaio polémico que pode lerse nos escritos de Geoffrey Scot principalmente, e de xeito menor noutros autores como Abbe Laugler ou Augustus Welby Northmore Pugin. En Geoffrey Scott parece que nos encontramos ante a fundación dunha teoría de final aberto que permite que esta estea sempre en proceso de expansión e de continua aplicación.
En resumo parece que o espazo narrativo da arquitectura se constrúe dende unha forma de entender o contextual, un xeito de aglutinar coñecemento dende o construtivo e todo iso enfíase tanto na práctica teórica pura da arquitectura, como na práctica experimental desta, que como vimos, tamén é susceptible de crear teoría.
Miquel Lacasta. Doutor arquitecto
Barcelona, xuño 2012
A fotografía que encabeza o post é da Ville Savoye en construción, Poissy 1929. Quero facer mención especial á enerxía e a capacidade de encontrar fotografías míticas por parte de VAUMM Arkitekturak, que foron a fonte desta imaxe.
Notas
1 Deplazes, Andrea. Construir la arquitectura. Del material en bruto al edificio. Un manual. Gustavo Gili, Barcelona, 2010
2 Se a arte perde a súa autonomía, e polo tanto non pode facerse a arte pola arte, o seu ámbito de reflexión, de conceptualización, desaparece baixo o xugo daquel ámbito ao que serve. A estética é indisociable á autonomía da arte e da institución arte, polo que a desaparición da estética na arte é o alto prezo que acaba pagando.
3 Como introduxo Tom Turner en City as Landscape: A Post Post-modern View of Design and Planning, e máis tarde se transformou da man de Timotheus Vermeulen e Robin van dean Akker no termo metamodernism no artigo Notes on metamodernism, que sucintamente viría a determinar a emerxencia dunha sensibilidade que oscila entre posicións modernas e estratexias postmodernas.
4 Eisenman, Peter. The Formal Basis of Modern Architecture, publicado orixinalmente como tesis doutoral pola Trinity College de la Universidad de Cambridge en Agosto de 1963 e posteriormente reeditada en Lars Müller Publishers no ano 2006.
Interior. Pabellón español. XIV Bienal de Arquitectura de Venecia 2014
Catálogo del Pabellón español en la XIV Bienal de Venecia 2014, editado por la Fundación Arquia. Recoge la exposición Interior que ha llevado a cabo el equipo del comisariado que ha dirigido Iñaki Ábalos, formado por Inmaculada E. Maluenda, Enrique Encabo y Lluis Ortega. Iñaki Ábalos y José Luis Pardo son los autores de los ensayos contenidos en el libro.
Inmaculada E. Maluenda y Erique Encabo han sido asimismo los autores de la investigación histórica absorbing modernity 1913-2014.
A propósito de la elección del ‘interior’ como tema central del Pabellón de España, escribe Iñaki Ábalos:
«El proyecto implícito […] no es tanto la reivindicación de un saber hacer retroactivo, que se mira en el pasado, como la utilización de las dos fórmulas propuestas por el comisario general de la Bienal, Rem Koolhaas, Fundamentals y Absorbing Modernity: 1914-2014, para provocar y proyectar una discusión sobre la vigencia de la experiencia moderna en el contexto contemporáneo».
Interior. Pavillón español. XIV Bienal de Arquitectura de Venecia 2014
Catálogo do Pavillón español na XIV Bienal de Venecia 2014, editado pola Fundación Arquia. Recolle a exposición Interior que levou a cabo o equipo do comisariado que dirixiu Iñaki Ábalos, formado por Inmaculada E. Maluenda, Enrique Encabo e Lluis Ortega. Iñaki Ábalos e José Luis Pardo son os autores dos ensaios contidos no libro.
Inmaculada E. Maluenda e Erique Encabo foron así mesmo os autores da investigación histórica absorbing modernity 1913-2014.
A propósito da elección do ‘interior’ como tema central do Pavillón de España, escribe Iñaki Ábalos:
«O proxecto implícito […] non é tanto a reivindicación dun saber facer retroactivo, que se mira no pasado, como a utilización das dúas fórmulas propostas polo comisario xeral da Bienal, Rem Koolhaas, Fundamentals e Absorbing Modernity: 1914-2014, para provocar e proxectar unha discusión sobre a vixencia da experiencia moderna no contexto contemporáneo».
Interior. Spanish pavilion. The Biennial XIVth of Architecture of Venice 2014
Catalogue of the Spanish Pavilion in the Biennial show XIV of Venice 2014 edited by the Foundation Arquia. He gathers the Interior exhibition that has carried out the equipment of the comisariado that has directed Iñaki los Abuse, formed by Inmaculate Conception And. Maluenda, Enrique Encabo y Lluis Imperial sand grouse. Iñaki Them Abuse and Jose Luis Pardo they are the authors of the tests contained in the book.
Inmaculate Conception E. Maluenda and Erique Encabo have been likewise the authors of the historical investigation absorbing modernity 1913-2014.
About the choice of the ‘interior’ as central topic of the Pavilion of Spain, Iñaki Ábalos write:
«The implicit project […] is not so much the recovery of one to be able to do retroactively, that looks in the past, as the utilization of both formulae proposed by the commissioner general of the Biennial show, Rem Koolhaas, Fundamentals and Absorbing Modernity: 1914-2014, to provoke and to project a discussion on the force of the modern experience in the contemporary context».
Documental de Canal Arte de Francia sobre el convento de la Tourette diseñado por Le Corbusier en Lyon. Esta obra, junto a otras, marca un punto de inflexión en la carrera del arquitecto hacia el brutalismo, dejando atrás la arquitectura de planos blancos y puros que caracterizó su obra hasta el momento.
En el diseño contó con Iannis Xenakis, que se sirvió del concepto del modulor para el diseño de la fachada.
Todo el edificio se organiza en torno a un patio interior. El monasterio, en forma de “C”, abraza a dicho patio y la iglesia, con forma de caja, cierra la “C”.
En la obra, el protagonista es el hormigón, con él se realiza toda la estructura de losas, vigas, tabiques, caja de escaleras, columnas y muros de carga que confieren al conjunto un aspecto rotundo y pesado.
Nombre de la serie: Architectures
Producción: Arte France y Les Films d’Ici.
Directores: Richard Copans, Catherine Adda, Frederic Compain, et alt.
País: Francia
Año: 1995-2005
Duración: 25′
Documental de Canle Arte de Francia sobre o convento da Tourette deseñado por Le Corbusier en Lyon. Esta obra, xunto a outras, marca un punto de inflexión na carreira do arquitecto cara ao brutalismo, deixando atrás a arquitectura de planos brancos e puros que caracterizou a súa obra ata o momento.
No deseño contou con Iannis Xenakis, que se serviu do concepto do modulor para o deseño da fachada.
Todo o edificio se organiza en torno a un patio interior. O mosteiro, en forma de «C», abraza ao devandito patio e a igrexa, con forma de caixa, pecha a «C».
Na obra, o protagonista é o formigón, con el realízase toda a estrutura de lousas, vigas, tabiques, caixa de escaleiras, columnas e muros de carga que confiren ao conxunto un aspecto rotundo e pesado.
Nome da serie: Architectures
Producción: Arte France and Les Films d’Ici.
Directores: Richard Copans, Catherine Adda, Frederic Compain, et alt.
País: Francia
Ano: 1995-2005
Duración: 25′
Documentary of Channel Art of France on the convent of the Tourette designed by Le Corbusier in Lyons. This work, together with others, marks a point of inflexion in the career of the architect towards the brutalismo, leaving behind the architecture of white and pure planes that characterized his work up to the moment.
In the design it relied on Iannis Xenakis, that it was served the concept of the modulor for the design of the front.
The whole building is organized concerning an interior court. The monastery, in the shape of «C», embraces to the above mentioned court and the church, with form of box, closes it «C».
In the work, the protagonist is the concrete, with him there are realized the whole structure of slabs, girders, partitions, box of stairs, columns and walls of load that award to the set a round and heavy aspect.
Name of the series: Architectures
Production: Arte France and Les Films d’Ici.
Director: Richard Copans, Catherine Adda, Frederic Compain, et alt.
Country: Francia
Year: 1995-2005
Duration: 25′
El maestro portugués Álvaro Siza, premio Pritzker 1992, nos enseña hoy una parte importante de su obra variada. Iglesias, estaciones, museos, restaurantes piscinas, cualquier espacio sirve al talento de Siza.
«Elogio de la luz» es una serie documental que hace un retrato de arquitectura contemporánea, entendida no sólo como actividad artística, sino también pragmática y utiliario.
[:gl]
O mestre portugués, premio Pritzker 1992, ensínanos hoxe unha parte importante da súa obra variada. Igrexas, estacións, museos, restaurantes piscinas, calquera espazo serve ao talento de Siza.
«Eloxio da luz» é unha serie documental que fai un retrato de arquitectura contemporánea, entendida non só como actividade artística, senón tamén pragmática e utiliario.
[:en]
The portuguese teacher, prize Pritzker 1992, teaches us today an important part of his varied work. Churches, stations, museums, restaurants swimming pools, any space serves to Siza’s talent.
«Praise of the light» is a documentary series that does a portrait of contemporary, understood architecture not only as artistic activity, but also pragmatic and utiliario.
El sol brillaba en el cielo de Bruselas abrasando a los visitantes de la explanada de Heysel. Sverre y Reima bebían, a pequeños sorbos, un café africano. Reima respiró hondo, pensó unos segundos, y dijo:
-Según se aprende a imaginar con mayor y mayor concentración dejas de poder trabajar con objetos o esquemas prefabricados… Lo realmente imaginable es lo que realmente necesito. Presupongo que existe subjetivamente; al hacerlo, rompo con toda la tradición cultural europea, y usted podría decir que soy un chamán.1
La cara de Sverre se contrajo en una mueca. En cierto modo, estaba de acuerdo con ese finlandés:
-Las construcciones realizadas por los animales son racionalistas: precisas e inmutables, son siempre iguales cada día y cada año… – Tras un largo trago de café, añadió- El modo de pensar del hombre, en cambio, no es rígidamente racional y lógico; comprende chistes, mentiras, caprichos irracionales. Si la arquitectura es completamente racional, los hombres se convierten en animales.2
Exposición Universal de Bruselas, vista general. Via Flickr, por ElectroSpark
La conversación se interrumpió. Un niño disfrazado de cosmonauta llamó la atención de Reima y Sverre para preguntar dónde estaba el Sputnik; señalaron hacia el pabellón de la U.R.S.S. y durante unos segundos observaron cómo se alejaba apresuradamente en aquella dirección. De fondo se escuchaba un partido en el que Garrincha se divertía con los defensas soviéticos. Pararlo no parecía tan sencillo como poner en órbita un satélite. Reima continuó:
-El ritmo de mi lenguaje influye en las formas que dibujo, expresa mis trazos, delimita mis superficies. Las expresiones locales y el vocabulario regional son elementos de mi genuina manera de expresar la arquitectura… Pienso en mi idioma nativo, en finlandés. Hablo mientras trabajo, el ritmo y la entonación del finlandés gobiernan los movimientos de mi lápiz. ¿Dibujo en finlandés?3
Sverre estalló en una carcajada. ¿Dibujaba él en noruego? Tras unos segundos, replicó:
-Trabajamos con letras, con un alfabeto, escribimos una historia… Veo los materiales como las letras que utilizamos para escribir nuestros pensamientos poéticos.4
Reima Pietilä, bocetos para la residencia presidencial de Finlandia Mäntyniemi, 1983
En ese momento pasaron frente a ellos dos hombres de pequeña estatura hablando un idioma que ni Reima ni Sverre conocían. Sólo acertaron a identificar la palabra hexágono. Sverre miró más allá; la gente se agolpaba en la puerta del pabellón francés. Era feliz mientras imaginaba que después irían a visitar su pabellón, o el de Reima. Quería disfrutar de esa mañana de verano porque intuía que su tristeza lo estaría esperando siempre ahí… escondida, poniéndose guapa.
Sverre confesó:
-Nunca me he considerado un moderno, aunque sin duda al principio absorbí el mundo antimonumental y pictórico de Le Corbusier. El funcionalismo descubrió un mundo nuevo, el de las aldeas de Grecia, Italia y el Norte de África…Y nosotros, nacidos a la sombra de la modernidad, fuimos a verlo con nuestros propios ojos.5
Agitado por esas palabras, Reima exclamó:
-¿Acaso cada generación no tiene claros sus propios campos y los exprime al máximo antes de que desaparezcan? -Inquirió retórico- Claro que, por otra parte, esos rebeldes pioneros avanzaron ciegamente hasta el borde dejando tras ellos parte de los frutos para quienes venían detrás. ¡Ahí lo tienes! Empecé a pensarlo hace mucho tiempo, y sigo pensando lo mismo.6 -Bebió el último trago de su café y prosiguió- La tradición moderna es un árbol, un tronco de la cultura. Tengo la hipótesis de que hasta ahora no hemos utilizado más que un 30% del tronco. Un 70% permanece latente.7
Se hacía tarde. Reima se puso en pie y sacó una moneda. Mientras la apoyaba en la mesa, agregó:
-¿Soportarán las obras maestras de la arquitectura la evaluación final de la historia? ¿Qué evaluación final? ¿Qué historia?’.8 –Guardó su cartera y comenzó a caminar hacia la avenida principal.
Sverre Fehn, boceto de viaje a Marruecos (1951)
La radio emitía ahora un prolongado acorde eléctrico. Tal vez Muddy Waters. Sverre cerró con fuerza los ojos y levantó su rostro hacia el sol de mediodía.
Entonces comenzó a recordar aquel invierno en Marruecos:
-En África encontré un modo de construir muy sencillo- se dijo a sí mismo. – Allí, en el desierto, un cubo con una puertecita y a veces una ventana, tal vez una palmera al lado… y ya está.9
Borja López Cotelo. Doctor arquitecto
A Coruña. febrero 2012
Notas:
1 Reima Pietilä, en conversación con Kaisa Broner-Bauer. Ver VV.AA. (1995) ‘Price, Culot, Pietilä. De la pasión de la tierra’. Revista Fisuras, no.2, p.7 2 Extracto de una entrevista publicada en 1992 bajo el título de ‘Una autobiografía arquitectónica’, incluido en: NORBERG-SCHULZ, Ch. & G. POSTIGLIONE [1997]2007. Sverre Fehn. Opera Completa. Milán, Mondadori Electa S.p.A., p.279 3 Reima Pietilä en ARTTO, A., R. CONNAH y otros (1985). Pietilä. Intermediate zones in modern architecture. Helsinki, Museum of Finish Architecture, p.9 4 VV.AA.: ‘Sverre Fehn. Above and Below the Horizon’. a+u, Architecture and Urbanism, no.340, p. 17 5 Extracto de una conversación entre Mathilde Petri y Sverre Fehn. Ver NORBERG-SCHULZ, Ch. & G. POSTIGLIONE, Op. cit., p. 286. 6 R. Pietilä en JOHANSSON, E., K. PAATERO, T. TUOMI (2009). Raili:Reima Pietilä. Un desafío a la arquitectura moderna. Madrid, Fundación ICO, p. 20 7Ibid., p. 70 8 R. Pietilä en ARTTO, A., R. CONNAH y otros: Op. cit., p.24 9 Sverre Fehn en NORBERG-SCHULZ, Ch. & G. POSTIGLIONE, Op. cit., p. 281
El jurado que se reunió el pasado 28 de abril en la sede de la Caja de Arquitectos de Madrid, preseleccionó 221 de las 670 nuevas realizaciones presentadas en la presente edición y eligió las 120 realizaciones que formaran parte del catálogo on-line, así como las 29 realizaciones que serán explicadas por sus autores en el marco del IV FORO ARQUIA/PRÓXIMA 2014: FUERA que tendrá lugar el próximo 23 DE OCTUBRE en Granada y en el que se dará a conocer:
PREMIO ARQUIA/PRÓXIMA 2014, dotado con 15.000 euros y los 4 premios de línea:
PREMIO OBRA NUEVA/PROYECTO
PREMIO INTERIORISMO Y REHABILITACIÓN
PREMIO CULTURA, INVESTIGACIÓN Y FORMACIÓN
PREMIO CIUDAD Y TERRITORIO
Junto con los premios
PREMIO VOTACIÓN ONLINE
PREMIO COMUNICACIÓN
PREMIO OPINIÓN
Respecto a los 120 catalogados y 29 seleccionados el jurado ha premiado proyectos que constituyen una reconstrucción del valor de la arquitectura mediante la construcción de nuevos pactos de la sociedad con el ciudadano, la ciudad, la industria y el territorio capaces de redefinir los roles del arquitecto como ente social activo capaz de desvelar las virtudes emergentes de las relaciones existentes entre lo público y lo privado, lo local y lo foráneo. El jurado ha valorado enfáticamente proyectos que construyen arquitectónicamente una reivindicación de lo histórico, critico, ecológico y social a través de una gestión del capital y de los excedentes arquitectónicos, medioambientales y humanos.
Puedes descargarte el acta y el listado de realizaciones aquí.
¡ENHORABUENA A TODOS LOS CATALOGADOS Y SELECCIONADOS!
O xurado que se reuniu o pasado 28 de abril na sede da Caixa de Arquitectos de Madrid, preseleccionou 221 das 670 novas realizacións presentadas na presente edición e elixiu as 120 realizacións que formaran parte do catálogo on-line, así como as 29 realizacións que serán explicadas polos seus autores no marco do IV FORO ARQUIA/PRÓXIMA 2014: FORA que terá lugar o próximo 23 DE OUTUBRO en Granada e no que se dará a coñecer:
PREMIO ARQUIA/PRÓXIMA 2014, dotado con 15.000 euros e os 4 premios de línea:
PREMIO OBRA NOVA/PROXECTO
PREMIO INTERIORISMO E REHABILITACIÓN
PREMIO CULTURA, INVESTIGACIÓN E FORMACIÓN
PREMIO CIUDAD E TERRITORIO
Xunto cos premios:
PREMIO VOTACIÓN ONLINE
PREMIO COMUNICACIÓN
PREMIO OPINIÓN
Respecto aos 120 catalogados e 29 seleccionados o xurado premiou proxectos que constitúen unha reconstrución do valor da arquitectura mediante a construción de novos pactos da sociedade co cidadán, a cidade, a industria e o territorio capaces de redefinir os roles do arquitecto como ente social activo capaz de desvelar as virtudes emerxentes das relacións existentes entre o público e o privado, o local e o foráneo. O xurado valorou enfaticamente proxectos que constrúen arquitectonicamente unha reivindicación do histórico, critico, ecolóxico e social a través dunha xestión do capital e dos excedentes arquitectónicos, ambientais e humanos.
Podes descargarche a acta e o listado de realizacións aquí.
¡PARABÉN A TODOS OS CATALOGADOS E SELECCIONADOS!
The juror who met last April 28 in the headquarters of the Architects’ Box of Madrid, shortlisted 221 of 670 new accomplishments presented in the present edition and chose 120 accomplishments that were forming a part of the on-line catalogue, as well as 29 accomplishments that will be explained by his authors in the frame of the FORUM IV ARQUIA/PRÓXIMA 2014: FUERA that will take place the near one 23 OCTOBER in Granada and in the one that will be announced:
ARQUIA/PRÓXIMA AWARD 2014, endowed with 15.000 Euros and 4 prizes of line:
PRIZE ACTS NEW / NEW
INTERIOR DESIGN AND REHABILITATION PRIZE
CULTURE, INVESTIGATION AND FORMATION PRIZE
CITY AND TERRITORY PRIZE
Together with the prizes.
VOTING ONLINE PRIZE
COMMUNICATION PRIZE
OPINIO PRIZE
With regard to the catalogued 120 and 29 selected ones the juror has rewarded projects that constitute a reconstruction of the value of the architecture by means of the construction of new agreements of the company with the citizen, the city, the industry and the capable territory of re-defining the roles of the architect as a social entity assets capable of revealing the emergent virtues of the existing relations between the public thing and the private thing, the local thing and the foreign thing. The juror has valued emphatically projects that construct architectonically a recovery of the historical thing, I criticize, ecologically and socially across a management of the capital and of the architectural, environmental and human surpluses.
You can disburden the record and the list of accomplishments here.
CONGRATULATION TO ALL THE CATALOGUED ONES AND SELECTED!
Una súper-manzana es una nueva célula urbana que está ideada para conseguir la liberación de la mayor parte del espacio que hoy está motorizado para conseguir que el peatón vuelva a ser ciudadano. Es decir realizar todas las funciones que ahora no se le permite ya que sólo se le deja una cinta, las aceras, al lado de los edificios.
El Ayuntamiento de Barcelona, con la modificación de la red de autobuses, ha dado un primer paso hacia la nueva urbanización de la ciudad, recuperando las súpermanzanas de Cerdà.
El ámbito que proponemos queda delimitado entre las calles Entença y Muntaner en vertical y París y Mallorca en horizontal como plan general. Para mejorar el control del espacio se propone una acotación entre las calles Entença y Viladomat. Se trata de una propuesta a nivel de supermanzana siendo el objetivo final la implantación en toda la ciudad, sin que la acotación altere el carácter del concurso.
Las calles tranquilas de las super-manzanas nos dan la oportunidad de imaginar un espacio público diferente: más verde, accesible, agradable para pasear en bicicleta,… y a la vez podemos transformar este entorno para que sea más autosuficiente.
Programa de concurso
Hemos creado siete grandes grupos de objetivos para repensar la súpermanzana. Debe tratarse de un modelo extrapolable al resto de la ciudad que pueden encontrarse fuera del tejido del Ensanche de Cerdà. Es por esto que planteamos un ámbito de actuación como plan general y una acotación del mismo como pro- puesta de actuación concreta.
+ info
Reformulación da cidade.
Unha super-mazá é unha nova célula urbana que está ideada para conseguir a liberación da maior parte do espazo que hoxe está motorizado para conseguir que o peón volva ser cidadán. É dicir realizar todas as funcións que agora non se lle permite xa que só se lle deixa unha fita, as beirarrúas, ao lado dos edificios.
O Concello de Barcelona, coa modificación da rede de autobuses, deu un primeiro paso cara á nova urbanización da cidade, recuperando as súpermanzanas de Cerdà.
O ámbito que propoñemos queda delimitado entre as rúas Entença e Muntaner en vertical e París e Mallorca en horizontal como plan xeral. Para mellorar o control do espazo proponse unha anotación entre as rúas Entença e Viladomat. Trátase dunha proposta a nivel de supermazá sendo o obxectivo final a implantación en toda a cidade, sen que a anotación altere o carácter do concurso.
As rúas tranquilas das super-mazás dannos a oportunidade de imaxinar un espazo público diferente: máis verde, accesible, agradable para pasear en bicicleta,… e á vez podemos transformar este ámbito para que sexa máis autosuficiente.
Programa de concurso
Creamos sete grandes grupos de obxectivos para repensar a súpermanzana. Debe tratarse dun modelo extrapolable ao resto da cidade que poden encontrarse fóra do tecido do Ensanche de Cerdà. É por isto que formulamos un ámbito de actuación como plan xeral e unha anotación deste como pro- posta de actuación concreta.
+ info
Cerdà’s super-blocks. Redesigning the city
A super-block is a new urban quarter that is created to achieve the liberation of the majority of the area that today is mechanized in order to turn the pedestrian into a citizen again. In short, it is done to give citizens the chance to benefit from all the functions that they can´t use now as it only leaves them with the use of a tiny line, the pavement, next to the buildings.Barcelona’s city hall, through the modification of the bus network, has provided the first step towards the new urbanization of the city, recovering Cerdà’s super-blocks.The area we propose is between Entença Street and Muntaner Street (in vertical) and Paris Street and Mallorca Street (in horizontal) as a general plan. In order to improve the area’s control, we propose a shortening between Entença Street and Viladomat Street. The proposal we’re offering only concerns this super-block.
Nevertheless, City Hall’s goal is to implement the changes made in this super-block, later, in the whole city.
Super-blocks’ quiet streets give us the opportunity to imagining a different public area: greener, more accessible, pleasant, where we can ride a bike… and at the same time we can remodel this setting to make it more self-sufficient.
Programme
We´ve created seven main objectives in our consideration of the super block project. It must be a model capable of being applied to the rest of the city, in other words, a model that can be expanded to the area outside of Eixample de Cerdà.
That is to say, we would like you to keep in mind the construction of the whole city but just create a design for the block.on the redesign of the block.
«en los años 60 y 70 el HAPPENING aparece como un tipo de obra donde se agrupan diferentes sentidos y sensaciones, siendo frecuente el uso de la música, el tacto, el teatro, el gusto, etc., con el fin de buscar la obra de arte total que unifique todas las artes.»
Este viernes 20 a partir de las 20h tenemos el gustazo de invitaros al primer happening en BENITA.
Carlos Álvarez presenta una instalación relámpago en la que las fotografías se escapan de las paredes, música, cócteles y aperitivos para teletransportarse y perderse por un momento en el más allá.
Viaje al centro de la tierra
Inauguración 20 de Junio, a las 20:00
Sala BENITA. Ángel Rebollo 88
A Coruña, España
«nos anos 60 e 70 o HAPPENING aparece como un tipo de obra onde se agrupan diferentes sentidos e sensacións, sendo frecuente o uso da música, o tacto, o teatro, o gusto, etc., co fin de buscar a obra de arte total que unifique todas as artes. «
Este venres 20 a partir das 20 h temos o gustazo de invitarvos ao primeiro happening en BENITA.
Carlos Álvarez presenta unha instalación lóstrego na que as fotografías se escapan das paredes, música, cócteles e aperitivos para teletransportarse e perder por un momento no alén.
Viaxe o centro da tierra
Inauguración 20 de Xuño, ás 20:00
Sala BENITA. Ángel Rebollo 88
A Coruña, España
«In the 60s and 70s the HAPPENING it appears as a type of work where different senses and sensations are grouped, being frequent the use of the music, the tact, the theatre, the taste, etc., in order to look for the work of total art that unifies all the arts.»
This Friday, the 20th from 20 a.m. we have the great pleasure of inviting the first happening in BENITA.
Carlos Álvarez presents an installation lightning in that the photographies escape of the walls, music, coctails and appetizers for teletransportarse and to get lost for a moment in beyond.
Trip to the center of the land
Inauguration On June 20, to them 20:00
Room BENITA. Ángel Rebollo 88
A Coruña, Spain
Rara vez la autoedición viaja. Nosotros la hemos traído en las maletas.
Porque nos gustan los papeles grapados, las fotos, los textos, lo que se habla y lo que se piensa. Y porque creemos en que la producción independiente necesita alimentarse, y queremos darle de comer. Nos han invitado a la fiesta y nosotros os invitamos a vosotros también. La selección no es abundante, pero está aquí (¡Y ha venido de Brasil a juntarse con maravillas ibéricas autoeditadas!). El FanFunZine se bautizó en Oporto ( Portugal, Portugal, Portugal / todos te conocen tarde y mal), se fue de Erasmus a Sao Paulo y ahora lo traemos a Madrid. Dos días opíparos, porque las buenas conversaciones son sentados a la mesa.
El viernes tenemos, para abrir boca, una Merienda Tropical. A las cinco, y esperamos que se alargue hasta el plato principal, que llegará a las ocho y media, con la sesión de Zine Fanzine.
El sábado nos levantamos tarde, a eso de las doce que es la hora del vermú, que se hace largo y ya, pues comes. Seguro que da tiempo incluso a una siesta antes de las seis. Café, té, pastas y conversaciones con autores, gracias. Y para cerrar, a las nueve, cañas, cacahuetes, samba.
[cuándo]
viernes 20 junio de 16:00h a 22:00h
sábado 21 junio de 11:00h a 22:00h
[dónde]
espacio B: Calle Buenavista 39, Madrid, España espacioB
La Convocatoria
Vendedores de Humo organiza la edición española de FanFunzine, feria internacional de publicaciones independientes relacionadas con el ámbito de las universidades de arquitectura y el diseño.
Esta feria que lleva celebrándose desde 2010 en Sao Paulo, tiene el propósito principal de mostrar, promover, distribuir y vender el trabajo dentro de la ilustración, el diseño gráfico, la fotografía, el dibujo, el grabado… El tema y el formato de las publicaciones es libre y abierto.
Rara vez a autoedición viaxa. Nós trouxémola nas maletas.
Porque nos gustan os papeis grampados, as fotos, os textos, o que se fala e o que se pensa. E porque cremos en que a produción independente necesita alimentarse, e queremos dalo de comer. Invitáronnos á festa e nós invitámosvos a vós tamén. A selección non é abundante, pero está aquí (E veu de Brasil a xuntarse con marabillas ibéricas autoeditadas!). O FanFunZine bautizouse en Porto ( Portugal, Portugal, Portugal / todos che coñecen tarde e mal), foise de Erasmus a Sao Paulo e agora traémolo a Madrid. Dous días opíparos, porque as boas conversacións son sentados á mesa.
O venres temos, para abrir boca, unha Merenda Tropical. Ás cinco, e esperamos que se alongue ata o prato principal, que chegará ás oito e media, coa sesión de Zine Fanzine.
O sábado levantámonos tarde, a iso das doce que é a hora do vermú, que se fai longo e xa, pois comes. Seguro que dá tempo mesmo a unha sesta antes das seis. Café, té, pastas e conversacións con autores, grazas. E para pechar, ás nove, canas, cacahuetes, samba.
[cando]
venres 20 xuño de 16:00h a 22:00h
sábado 21 xuño de 11:00h a 22:00h
[onde]
espazo B: Rúa Buenavista 39, Madrid, España espacioB
A Convocatoria
Vendedores de Humo organiza a edición española de FanFunzine, feira internacional de publicacións independentes relacionadas co ámbito das universidades de arquitectura e o deseño.
Esta feira que leva celebrándose dende 2010 en Sao Paulo, ten o propósito principal de mostrar, promover, distribuír e vender o traballo dentro da ilustración, o deseño gráfico, a fotografía, o debuxo, o gravado… O tema e o formato das publicacións é libre e aberto.
Rarely the autoedition travels.
We have brought it in the suitcases. Because we like the papers grapados, the photos, the texts, which one speaks and what is thought. And because we believe that the independent production needs to be fed, and we want to feed him. They have invited us to the holiday and we invite ours you also. The selection is not abundant, but it is here (and it has come from Brazil to join with Iberian autopublished marvels!). The FanFunZine was baptized in Oporto (Portugal, Portugal, Portugal / all know you late and badly), it went away of Erasmus to Sao Paulo and now we it bring to Madrid. Two sumptuous days, because the good conversations are sat to the table.
On Friday we have, to open mouth, a Tropical Snack. At five o’clock, and we hope that it gets longer up to the principal plate, which will come at half after eight, with Zine Fanzine’s session.
On Saturday we get up late, at about twelve o’clock that it is the hour of the vermú, which becomes long and already, so you eat. Sure that it has time to a siesta before six o’clock. Coffee, tea, pastas and conversations with authors, graces. And to close, at nine o’clock, canes, peanuts, samba.
[When]
on Friday, the 20th June of 16:00h to 22:00h
on Saturday, the 21st June of 11:00h to 22:00h
The Summons
Vendedores de Humo organize FanFunzine’s Spanish edition, international fair of independent publications related to the area of the universities of architecture and the design.
This fair that goes being celebrated from 2010 in Sao Paulo, it has the principal intention of showing, of promoting, of distributing and selling the work inside the illustration, the graphical design, the photography, the drawing, the engraving… The topic and the format of the publications is free and opened.
Volver a construir una pequeña vivienda de poco más de 3 metros de ancho y 16 de fondo en el extremo de una manzana. Resolver con claridad la escena urbana, aportando una visión renovada del modo de construir, sin olvidar la propia identidad, mediante referencias a la historia y cultura del lugar.
Edificar en madera, recordando la construcción marinera, utilizando tabla pintada de blanco, color insistente en galerías y entrepaños de las casas de la villa. Hacer pétrea parte de la planta baja, en continuidad con las fachadas de la calle tradicional.
Recoger el espíritu de la arquitectura popular sin renunciar a una expresión propia.
Tener aproximadamente 120m² útiles repartidos entre b+2+bc. La planta baja como entrada y garaje para 2 coches. La primera, zona de día: estar y cocina. La segunda, habitación con estudio y baño. El bajo cubierta, habitación con baño.
Hacer un planteamiento sencillo basado en la dimensión longitudinal de un espacio diáfano y en la centralidad de los accesos.
La escalera, arrimada a la medianería, deja estancias a cada lado, mientras la fachada, en su parte central, le hace sitio como saliente en plantas altas o la aproxima como entrada a cubierto en el acceso principal.
Las alturas dobles y las estrechas ventanas-balcón, relacionan las plantas entre sí y el espacio exterior, sin llegar a mostrarlo todo.
Reinventar, con su apariencia urbana, un nuevo espacio vivo, hasta ahora en ruina y sin resolver.
Obra: Casa Chao
Localización: Corcubión, A Coruña, Galicia, España
Autores: Juan Creus y Covadonga Carrasco
Colaboradores: Bárbara Mesquita, Celsa Pesqueira
Promotor: José Manuel Chao
Constructora: J. M. Rodríguez Garrido
Estructura: Félix Suárez Riestra
Instalaciones: Isabel Francos Anllo
Fecha de Proyecto/Terminación: Junio 2012 / Diciembre 2013
Superficie útil: 162,74m² / Superficie construida: 221,78m²
Fotógrafo: Héctor Santos-Díez | BISimages + creusecarrasco.es
To return to construct a small housing of little more than 3 meters of width and 16 of bottom in the end of an apple. To solve with clarity the urban scene, contributing a vision renewed of the way of constructing, without forgetting the own identity, by means of references to the history and local culture.
To build in wood, remembering the seaworthy construction, using table identical with white, insistent color in galleries and piers of the houses of the villa. To do stony part of the ground floor, in continuity with the fronts of the traditional street.
To gather the spirit of the popular architecture without resigning an own expression.
To have approximately 120m² useful distributed between b+2+bc. The ground floor like entry and garage for 2 cars. The first one, zone by day: to be and cooks. Second, room with study and bath. Under cover, room with bath.
To do a simple exposition based on the longitudinal dimension of a diaphanous space and on the centralidad of the accesses.
The stairs brought closer to the party wall, leaves stays to every side, while the front, in his central part, does site to him as projection in high plants or brings it near as entry to cutlery in the principal access.
The double heights and the narrow windows – balconies, they relate the plants between yes and the exterior space, without managing to show everything.
To reinvent, with his urban appearance, a new alive space, till now in ruin and without resolving.
Work: Chao House
Location: Corcubión, A Coruña, Galicia, Spain
Authors: Juan Creus and Covadonga Carrasco
Collaborators: Bárbara Mesquita, Celsa Pesqueira
Promoter: José Manuel Chao
Construction: J. M. Rodríguez Garrido
Structure: Félix Suárez Riestra
Facilities: Isabel Francos Anllo
Date of Project / completion: June, 2012 / December, 2013
Volver construír unha pequena vivenda de pouco máis de 3 metros de ancho e 16 de fondo no extremo dunha mazá. Resolver con claridade a escena urbana, achegando unha visión renovada do modo de construír, sen esquecer a propia identidade, mediante referencias á historia e cultura do lugar.
Edificar en madeira, recordando a construción mariñeira, utilizando táboa pintada de branco, cor insistente en galerías e entrepanos das casas da vila. Facer pétrea parte da planta baixa, en continuidade coas fachadas da rúa tradicional.
Recoller o espírito da arquitectura popular sen renunciar a unha expresión propia.
Ter aproximadamente 120 m² útiles repartidos entre b+2+bc. A planta baixa como entrada e garaxe para 2 coches. A primeira, zona de día: estar e cociña. A segunda, cuarto con estudo e baño. O baixo cuberta, cuarto con baño.
Facer unha formulación sinxela baseada na dimensión lonxitudinal dun espazo diáfano e na centraliade dos accesos.
A escaleira, arrimada á medianeira, deixa estanzas a cada lado, mentres a fachada, na súa parte central, lle fai sitio como saliente en plantas altas ou a aproxima como entrada a cuberto no acceso principal.
As alturas dobres e as estreitas ventás-balcón, relacionan as plantas entre si e o espazo exterior, sen chegar a mostralo todo.
Reinventar, coa súa aparencia urbana, un novo espazo vivo, ata agora en ruína e sen resolver.
Obra: Casa Chao
Localización: Corcubión, A Coruña, Galicia, España
Autores: Juan Creus e Covadonga Carrasco
Colaboradores: Bárbara Mesquita, Celsa Pesqueira
Promotor: José Manuel Chao
Constructora: J. M. Rodríguez Garrido
Estructura: Félix Suárez Riestra
Instalacións: Isabel Francos Anllo
Data de Proxecto/Terminación: Xuño 2012 / Decembro 2013
Superficie útil: 162,74m² / Superficie construida: 221,78m²
Jobtonic es el sistema que busca ofertas de trabajo y currículos en todos los sitios dedicados al empleo y carrera, y los hace accesibles a todos con grandes beneficios. Nuestra tarea es ofrecer un instrumento conveniente y eficaz para todas las personas y profesionales en busca de empleo.
Las ventajas para los usuarios:
– El acceso a la bolsa de trabajo más grande formada por las ofertas de empleo en las bolsas trabajo..
– La búsqueda es rápida y exacta gracias a su sistema de filtrado de información que proporciona resultados flexibles.
– Interfaz cómoda y fácil de entender
La web como herramienta esencial de búsqueda
Llega el momento de enfrentar una nueva etapa laboral en tu vida y necesitas las herramientas prefectas para lograr tu objetivo, entonces debes usar internet para tener éxito. Sin lugar a dudas, si estás buscando trabajo, y quieres analizar «todas ofertas de trabajos en Barcelona«, entonces es indispensable que utilices los sitios web diseñados especialmente para la oferta y demanda de empleo.
Existen diferentes tipos de páginas web en donde puedes encontrar trabajo. Sitios muy interesantes en los que se ofrece búsquedas por categorías con un solo clic, o puedes completar los campos de búsqueda para obtener una lista de todas las ofertas laborales vigentes en forma de enlaces para llegar a los clasificados originales.
¿Quiénes buscan y ofrecen trabajo en internet?
Es muy importante tener en cuenta que no sólo las personas que buscan trabajo usan internet como fuente de recursos. También los empleadores publican sus avisos clasificados para recibir los CV de los postulantes y elegir los candidatos más apropiados. Para poder hacerlo, en general, se suscriben a un sitio web como usuarios o socios y pagar un arancel de acuerdo a las normas de cada página web. Existe una gran variedad de opciones y cada empleador elige la o las que más le convienen.
Pasos a seguir para conseguir trabajo en el mercado laboral actual
Aunque el mercado laboral actual es muy competitivo, existen algunos consejos y sugerencias que te ayudarán a conseguir el empleo que buscas.
– En primer lugar debes tener tu CV actualizado y en un formato simple pero con los detalles más importantes de tu preparación y experiencia.
– Carta de presentación: Aunque los CV ya no se envían por correo tradicional sino por email, es necesario preparar un pequeño texto de presentación para el cuerpo del email, casi una carta de presentación. Si creas una sencilla podrás adaptarla para diferentes candidaturas.
– Capacitarse. No importa el tipo de trabajo que quieras realizar, siempre puedes hacer algún curso corto o seminario para seguir perfeccionándote.
– Lleva una agenda de las postulaciones realizadas con fecha para no volverte a postular a una misma búsqueda.
Buscar trabajo lleva tiempo, pero debes ser paciente para encontrar lo que realmente buscas, y sentirte satisfecho con tus logros. Recuerda que el mercado laboral es cambiante pero siempre habrá oportunidades disponibles.
Jobtonic is the system that looks for offers of work and curricula in all the sites dedicated to the employment and career, and makes them accessible to all with big benefits. Our task is to offer a suitable and effective instrument for all the persons and professionals in search of employment.
The advantages for the users:
– The access to the biggest employment exchange formed by the offers of employment at the bags I am employed ..
– The search is rapid and exact thanks to his system of leaked of information that provides flexible results.
– Interface comfortable and easy to deal
The web like essential tool of search
There comes the moment to face a new labor stage in your life and you need the tools prefectas to achieve your aim, at the time you must use Internet to be successful. No doubt, if you are looking for work, and you want to analyze «all offers of works in Barcelona», then it is indispensable that you use the web sites designed specially for the offer and demand of employment.
Different types of web pages exist where you can find work. Very interesting sites in which one offers searches for categories with an alone click, or you can complete the fields of search to obtain a list of all the labor in force offers in the shape of links to come to the classified original ones.
Who do those look and offer work in Internet?
It is very important bear in mind that not only the persons who look for work use Internet as source of resources. Also the employers publish his notices classified to receive the CV of the candidates and to choose the most appropriate candidates. To be able to do it, in general, they subscribe to a web site as users or partners and to pay a duty of agreement to the procedure of every web page. A great variety of options exists and every employer chooses her or those who more are convenient for him.
Steps to continuing to obtain work on the labor current market
Though the labor current market is very competitive, there exist some advices and suggestions that will help you to obtain the employment for that you look.
– First you must have your updated CV and in a simple format but with the most important details of your preparation and experience.
– Letter of introduction: Though the CV already are not sent by post traditionally but for e-mail, it is necessary to prepare a small text of presentation for the body of the e-mail, almost a letter of introduction. If you create the simple one you will be able to adapt it for different candidacies.
– To qualify. It does not import the type of work that you want to realize, always you can do some short course or seminar to be still perfecting you.
– It takes an agenda of the postulations realized with date not to return to postulate to the same search.
To look for work goes time, but you must be a patient to find for what really you look, and to feel satisfied with your achievements. He remembers that the labor market is changeable but always there will be available opportunities.
Jobtonic é o sistema que busca ofertas de traballo e currículos en todos os sitios dedicados ao emprego e carreira, e os fai accesibles a todos con grandes beneficios. A nosa tarefa é ofrecer un instrumento conveniente e eficaz para todas as persoas e profesionais en busca de emprego.
As vantaxes para os usuarios:
– O acceso á bolsa de traballo máis grande formada polas ofertas de emprego nas bolsas traballo..
– A busca é rápida e exacta grazas ao seu sistema de filtrado de información que proporciona resultados flexibles.
– Interface cómoda e doada de entender
A web como ferramenta esencial de busca
Chega o momento de enfrontar unha nova etapa laboral na túa vida e necesitas as ferramentas prefectas para lograr o teu obxectivo, entón debes usar internet para ter éxito. Sen lugar a dúbidas, se estás a buscar traballo, e queres analizar «tódalas ofertas de traballos en Barcelona», entón é indispensable que utilices os sitios web deseñados especialmente para a oferta e demanda de emprego.
Existen diferentes tipos de páxinas web onde podes encontrar traballo. Sitios moi interesantes nos que se ofrece buscas por categorías cun só clic, ou podes completar os campos de busca para obter unha lista de todas as ofertas laborais vixentes en forma de enlaces para chegar aos clasificados orixinais.
¿Quen busca e ofrecen traballo en internet?
É moi importante ter en conta que non só as persoas que buscan traballo usan internet como fonte de recursos. Tamén os empregadores publican os seus avisos clasificados para recibir os CV dos postulantes e elixir os candidatos máis apropiados. Para poder facelo, en xeral, subscríbense a un sitio web como usuarios ou socios e pagar un arancel de acordo ás normas de cada páxina web. Existe unha gran variedade de opcións e cada empregador elixe a ou as que máis lle conveñen.
Pasos a seguir para conseguir traballo no mercado laboral actual
Aínda que o mercado laboral actual é moi competitivo, existen algúns consellos e suxestións que che axudarán a conseguir o emprego que buscas.
– En primeiro lugar debes ter o teu CV actualizado e nun formato simple pero cos detalles máis importantes da túa preparación e experiencia.
– Carta de presentación: Aínda Que os CV xa non se envían por correo tradicional senón por email, é necesario preparar un pequeno texto de presentación para o corpo do email, case unha carta de presentación. Se creas unha sinxela poderás adaptala para diferentes candidaturas.
– Capacitarse. Non importa o tipo de traballo que queiras realizar, sempre podes facer algún curso curto ou seminario para seguir perfeccionándote.
– Leva unha axenda das postulacións realizadas con data para non te volver postular a unha mesma busca.
Buscar traballo leva tempo, pero debes ser paciente para encontrar o que realmente buscas, e sentirte satisfeito cos teus logros. Recorda que o mercado laboral é cambiante pero sempre haberá oportunidades dispoñibles.
A muchos el amor por la arquitectura nos hace venerar a sus autores, querer saber más de sus vidas y, ay, de sus muertes. Parece como si así fuéramos capaces de entenderlos mejor y de valorar más sus obras, que son, en definitiva, las únicas que importan. Estas muertes de grandísimos arquitectos los bajan del inalcanzable pedestal, los hacen más humanos y nos unen más a ellos.
Por otra parte, cuando leemos un relato sobre alguien estamos leyendo también de alguna manera un relato sobre nosotros mismos, y así sentimos, de esta retorcida manera, una sintonía con la gran arquitectura.
Es una colección de veintitrés relatos sobre las muertes de veintitrés arquitectos ilustres:
1.- Caín
2.- Dédalo
3.- Hiram-Abib
4.- Apolodoro de Damasco
5.- Michelangelo Buonarroti
6.- Sinan Ibn Adülmennan
7.- Francesco Borromini
8.- Claude-Nicolas Ledoux
9.- Frederick Law Olmsted
10.- Antonio Sant’Elia
11.- Louis Henri Sullivan
12.- Antoni Gaudí i Cornet
13.- Charles Rennie Mackintosh
14.- José Manuel Aizpúrua y Azqueta
15.- Josep Torres Clavé
16.- Giuseppe Terragni
17.- Lilly Reich
18.- Ivan Ilich Leonidov
19.- Le Corbusier
20.- Louis I. Kahn
21.- Carlo Scarpa
22.- Albert Speer
23.- Enric Miralles
[:gl]
A moitos o amor pola arquitectura fainos venerar os seus autores, querer saber máis das súas vidas e, ai, das súas mortes. Parece coma se así fosemos capaces de entendelos mellor e de valorar máis as súas obras, que son, en definitiva, as únicas que importan. Estas mortes de grandes arquitectos báixanos do inalcanzable pedestal, fanos máis humanos e únennos máis a eles.
Por outra parte, cando lemos un relato sobre alguén estamos a ler tamén dalgún xeito un relato sobre nós mesmos, e así sentimos, deste retorcido xeito, unha sintonía coa grande arquitectura.
Presentámosvos un xogo literario, unha broma, un pasatempo que manifesta dende a primeira liña ata a última un acendido amor pola arquitectura e os arquitectos.
É unha colección de veinitrés relatos sobre as mortes de vinte e tres arquitectos ilustres:
1.- Caín
2.- Dédalo
3.- Hiram-Abib
4.- Apolodoro de Damasco
5.- Michelangelo Buonarroti
6.- Sinan Ibn Adülmennan
7.- Francesco Borromini
8.- Claude-Nicolas Ledoux
9.- Frederick Law Olmsted
10.- Antonio Sant’Elia
11.- Louis Henri Sullivan
12.- Antoni Gaudí i Cornet
13.- Charles Rennie Mackintosh
14.- José Manuel Aizpúrua y Azqueta
15.- Josep Torres Clavé
16.- Giuseppe Terragni
17.- Lilly Reich
18.- Ivan Ilich Leonidov
19.- Le Corbusier
20.- Louis I. Kahn
21.- Carlo Scarpa
22.- Albert Speer
23.- Enric Miralles
[:en]
The love for the architecture makes many people venerate his authors, want to know more of his lives and, sigh, of his deaths. It seems as if this way we were capable of understanding them better and of valuing more his works, which are, definitively, the only ones that matter. These deaths of the biggest architects them go down the unattainable pedestal, make them more human and join more theirs them.
On the other hand, when we read a statement on someone we are reading also somehow a statement on us themselves, and like that feel, of this involved way, a tuning in with the great architecture.
Let’s sense beforehand a literary game, a joke, a pastime that demonstrates from the first line up to the last one a flushed love for the architecture and the architects.
It is a collection of veinitrés statements on the deaths of twenty-three illustrious architects:
Llamamos ignición a la acción y efecto de producirse una combustión, un punto de inflexión a partir del cual nada vuelve a ser como antes.
Esta exposición está compuesta por veinte proyectos de jóvenes fotógrafos. Sus obras oscilan entre el anhelo de equilibrio emocional ante situaciones de crisis y la búsqueda de una ruptura con las limitaciones que encuentra el autor en el desarrollo de su mirada personal sobre el mundo que le rodea.
Nos encontramos ante una muestra colectiva que parte de una apuesta por la mirada única, por la voz individual de cada participante. Se trata de una visión poliédrica en la que las series fotográficas convergen en vértices como son el duelo por el paraíso perdido, la recreación de una memoria familiar, la redención después de una historia de violencia o las obsesiones que proceden, quizás, de nuestra infancia.
No sólo hay miradas introspectivas: también hay otros planos en los que se abordan con desasosiego los estereotipos familiares y sociales, el negocio de los tratamientos de infertilidad, el conflicto de identidad de una tierra atrapada en un limbo entre el este y el oeste, sin olvidar otros proyectos que reflexionan sobre el acto fotográfico, sobre el propio acto de la visión y sobre el milagro diario de la luz ante unos sentidos insensibilizados, tal vez, por el exceso de estímulos.
Os invitamos a contemplar estas obras y a reconocer un territorio que se sitúa entre el equilibrio y la ruptura: en el punto de ignición.
Ignición: Entre equilibrio y ruptura
Exposición fotográfica colectiva.
Del 12 al 30 de junio de 2014 en LaSede del COAM (Hortaleza 63, Madrid).
+ info
Chamamos ignición á acción e efecto de producirse unha combustión, un punto de inflexión a partir do cal nada volve ser como antes.
Esta exposición está composta por vinte proxectos de novos fotógrafos. As súas obras oscilan entre o anhelo de equilibrio emocional ante situacións de crise e a busca dunha ruptura coas limitacións que encontra o autor no desenvolvemento da súa mirada persoal sobre o mundo que o rodea.
Encontrámonos ante unha mostra colectiva que parte dunha aposta pola mirada única, pola voz individual de cada participante. Trátase dunha visión poliédrica na que as series fotográficas converxen en vértices como son o duelo polo paraíso perdido, a recreación dunha memoria familiar, a redención despois dunha historia de violencia ou as obsesións que proceden, quizais, da nosa infancia.
Non só hai miradas introspectivas: tamén hai outros planos nos que se abordan con desasosego os estereotipos familiares e sociais, o negocio dos tratamentos de infertilidade, o conflito de identidade dunha terra atrapada nun limbo entre o leste e o oeste, sen esquecer outros proxectos que reflexionan sobre o acto fotográfico, sobre o propio acto da visión e sobre o milagre diario da luz ante uns sentidos insensibilizar, talvez, polo exceso de estímulos.
Invitámosvos a contemplar estas obras e a recoñecer un territorio que se sitúa entre o equilibrio e a ruptura: no punto de ignición.
Ignición: Entre equilibrio e ruptura
Exposición fotográfica colectiva.
Do 12 ao 30 de xuño de 2014 en LaSede do COAM (Hortaleza 63, Madrid).
+ info
We call ignition to the action and effect of taking place a combustion, a point of inflexion from which nothing returns to be like before.
This exhibition is composed by twenty projects of young photographers. His works range between the longing of emotional balance before situations of crisis and the search of a break with the limitations that the author thinks in the development of his personal look on the world that it surrounds him.
We think before a collective sample that it departs from a bet for the only look, for the individual voice of every participant. It is a question of a vision poliédrica in that the photographic series converge on vertexes since are the duel for the lost paradise, the recreation of a familiar memory, the redemption after a history of violence or the obsessions that come, probably, from our infancy.
Not only it has looked introspective: also there are other planes in which there are approached by uneasiness the familiar and social stereotypes, the business of the treatments of unfertility, the conflict of identity of a land caught in a limbo between this and the west, without forgetting other projects that think about the photographic act, about the own act of the vision and about the daily miracle of the light before a few rendered insensitive senses, maybe, for the excess of stimuli.
We invite you to contemplate these works and to recognizing a territory that places between the balance and the break: in the point of ignition.
Ignition: Between balance and break
Photographic collective Exhibition.
From June 12 to June 30, 2014 in LaSede of the COAM (Hortaleza 63, Madrid).
Casa Kaufmann, Frank Lloyd Wright | Wright Monograph Vol 5
De las muchas torpezas que los arquitectos promovemos con frecuencia, el hecho de dibujar la naturaleza constituye, quizá, la más hermosa. En nuestros planos aparecen representados de alguna manera árboles y plantas, ríos y mares, océanos desprovistos del azul celeste de los mapas. Pero ¿acaso es posible condensar las mareas o los paisajes en un pedazo de papel? “Las bellezas desaparecerán en mi pluma como asesinatos reiterados”, escribe el propio Le Corbusier consciente de las limitaciones del dibujo cuando se trata de abordar la Naturaleza1.
Sin embargo, y paradójicamente al mismo tiempo, la naturaleza forma parte indisoluble de cualquier documento gráfico relacionado con la arquitectura. La señal necesaria del norte giratorio, el gran Norte de la planta, nos hermana con el sol y las estrellas; los niveles saltarines de la sección, reivindican arrogantes su lugar sobre la cota cero del nivel del mar (siempre el Mar); el terreno seccionado muestra el espesor de la Tierra bajo el vapor de agua contenido en el aire que respiramos. La naturaleza contempla la arquitectura incluso cuando nosotros no la contemplamos.
Dibujar la naturaleza supone el primer y más importante acto de reconocimiento:
“todo lo que se mueve o se balancea, todo lo que tiembla o se estremece, ha reconocido ante sí a un ser semejante. […] Haz que se muevan (los árboles dibujados) como nosotros nos movemos” 2.
La práctica consistiría entonces no en dibujar el cuerpo sólido de la naturaleza, sino su vocación oscilante, su agitación como ser vivo y, por lo tanto, vacilante; como la representación del agua en Fallingwater3. Si se observa con la suficiente calma, se puede observar el movimiento de la corriente del río bajo la casa, adivinar (como hacen los pescadores) la velocidad y profundidad del cauce antes y después de la cascada. El agua derramada fluye hacia los extremos, se extiende, se arremolina y vuelve al centro, se detiene y avanza de nuevo hacia las rocas de la orilla liberando remansos y recovecos. Más allá está el mar, no importa la distancia ni las fuerzas que se interpongan. No hace falta dibujarlo.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. marzo 2014
Notas
1 Le Corbusier, La Voyage d’Orient, 1911 (publicado por primera vez en 1965). Ver “Oh, Brueghel (El Doble del mundo)”, Luis Moreno Mansilla, Circo 2000.79 2 “Principios”, Luis Martínez Santa-Maria, Madrid, Lampreave 2012, pág. 95. 3 Casa Kaufmann, Frank Lloyd Wright, Arroyo Bear Run, Pensilvania, EEUU, 1936-39.
Biblioteca en Tailandia, Tyin Tegnestue Architects | Fotografía: Pasi Aalto
Durante los años precrisis muchos arquitectos llenaron las portadas del éxito en la prensa. Es tal vez esta actitud la que ha supuesto que se equipare la profesión con una de las causas de la crisis y que los arquitectos no ostenten ahora una gran autoridad moral.
Evidentemente existe en estas líneas una parte de verdad pero, si se quiere oculta hay también otra realidad, la de los arquitectos que trabajan a diario de forma esforzada para llevar adelante las ilusiones de sus clientes.
Un caso extremo es el de los arquitectos comprometidos con las causas sociales, que ya no aquí, sino allí, en Asia o en África levantan proyectos concebidos desde la óptica de Europa. Allí donde el término refugio, la casa como protección, adquiere todo su significado, arquitectos como los noruegos de TYIN trabajan llevando arquitectura imaginativa, pero llena de calidad.
Biblioteca y baños en Tailandia, Tyin Tegnestue Architects | Fotografía: Pasi Aalto
En el año 2008 crearon una organización humanitaria para construir casas a los adolescentes huérfanos, bibliotecas de pueblo y baños públicos, con la población local y dentro de las condiciones necesarias para proteger el medio ambiente.
En enero de 2009, TYIN reclutó 15 estudiantes de arquitectura de la NTNU para asistir a un taller en Tailandia, y mejorar las instalaciones del Orfanato Safe Haven, bajo la dirección del profesor Sami Rintala. Las dos necesidades básicas eran la de crear una biblioteca y un edificio de servicios sanitarios. El edificio sanitario debía cubrir las necesidades básicas, como baños, higiene personal y lavandería. Existía ya uno de dimensiones mínimas construido en el lugar, y éste fue el punto de partida para la nueva casa de baños.
El nuevo volumen se divide en dos partes, una tapiada de piedra y hormigón que se cierra sobre sí misma y genera los espacios interiores para las funciones más íntimas. En el centro se coloca un cuarto de baño, que se abre a las plantaciones de teca existentes detrás del edificio. A pesar de que esta sala se utiliza para el lavado del cuerpo, está parcialmente abierta a las vistas del paisaje ya que en el pueblo Karen culturamente este acto de limpieza se realiza de forma conjunta. Una fachada inclinada de bambú corre a lo largo del lado largo del edificio y permite la construcción de un pasillo protegido del sol que conecta todas las estancias.
Baños en Tailandia, Tyin Tegnestue Architects | Fotografía: Pasi Aalto
El edificio de la Biblioteca se encuentra sobre una base de piedra del lugar, las paredes de piedra y hormigón pulido protegen el edificio del calor durante el día, mientras que la fachada abierta de lamas de bambú hacia el oeste ofrece una buena ventilación. Con madera local se construyó un entramado robusto que genera un espacio en la cubierta separado de la humedad en la época de lluvias y que se adopta como espacio de lectura.
Las estanterías corren a lo largo de las paredes aumentando la inercia de éstas, mientras que el frente se abre al paisaje generando una especie de escenario que permite la realización de diferentes actividades. El área de entrada general crea un espacio confortable entre exterior e interior, y se amplía hacia el exterior en una especie de terraza separada del suelo.
Esto ha cargado al edificio con un papel importante como lugar de reunión y es ampliamente utilizado para el juego, la estancia o la realización de actividades conjuntas.
Escuela en Bangladesh, Anna Heringer
Otro caso similar es el de Anna Heringer, una arquitecta licenciada en 2004 en la Universidad de Linz, Austria. Bajo la idea de que la arquitectura es un mecanismo para mejorar la vida y que tiene la capacidad de estimular la confianza de la gente, se trasladó a Rudrapur, un pequeño pueblo de la zona más rural de Bangladesh, donde construyó su proyecto fin de carrera, una escuela levantada con barro y bambú. Este trabajo se llevó a cabo con la cooperación de los artesanos locales y con la implicación de toda la comunidad, lo que además de dotar a la región de un equipamiento necesario como una escuela, fortaleció el sentimiento de pertenencia y de identidad cultural local.
El edificio llena de alegría la planta baja mediante unas cortinas llenas de color. Los dos pisos de la escuela primaria han surgido de una profunda comprensión de los materiales locales y de una sincera conexión con la comunidad local. Su innovación reside en la adaptación de los métodos y materiales tradicionales de construcción para la creación de espacios contemporáneos, llenos de luz, así como espacios informales para los niños, en los que éstos puedan experimentar el disfrute del juego. Materiales terrestres, tales como el barro, la arcilla y la paja se combinan con elementos más ligeros, como palos de bambú y cuerdas de amarre de nylon para dar forma a una construcción que se ocupa de la sostenibilidad y del equilibrio con la naturaleza de una manera ejemplar. La solución de diseño no puede ser replicable, es lo contrario a la arquitectura del derroche, donde el lugar no importa.
Las condiciones locales determinan el resultado final, porque éste nace precisamente de ese aprovechamiento del conocimiento acumulado en un lugar. El diseño permite nuevas soluciones para utilizar el profundo conocimiento del contexto local y de las formas de construcción tradicionales.
Escuela en Bangladesh, Anna Heringer
El resultado final de estos esfuerzos voluntarios son edificios muy dignos de arquitectura contemporánea que más allá de sus hermosos espacios, tienen el valor de lo colectivo y de lo humano, ya que suponen un aprendizaje, tanto para los niños a los que sirven como para los que participaron en su construcción. Este modelo y no el que ha desembocado en la crisis, puede ser entendido como un modelo de esperanza para la construcción adecuada y sostenible a nivel mundial.
íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. junio 2012
Artículo publicado en ZAZPIKA 2012.07.15
Library in Thailand, Tyin Tegnestue Architects | Photography: Pasi Aalto
During the years precrisis many architects filled the front pages of the success in the press. It is maybe this attitude the one that has supposed that compares the profession with one of the reasons of the crisis and that the architects do not show now a great moral authority.
Evidently a part exists in these lines indeed but, if it is wanted secret there is also another reality, that of the architects who work daily of form strengthened to take forward the illusions of his clients.
An extreme case is that of the architects compromised with the social reasons, who already not here, but there, in Asia or in Africa raise projects conceived from Europa’s optics. There where the term I shelter, the house as protection, he acquires all his meaning, architects like the Norwegians of TYIN work taking architecture imaginative, but full of quality.
Library and baths in Thailand, Tyin Tegnestue Architects | Photography: Pasi Aalto
In the year 2008 they created a humanitarian organization to construct houses the orphan teenagers, libraries of people and public baths, with the local population and inside the necessary conditions to protect the environment.
In January, 2009, TYIN recruited 15 students of architecture of the NTNU to be present at a workshop in Thailand, and Safe Haven improved the facilities of the Orphanage, under the direction of the teacher Sami Rintala. Both basic needs were it of creating a library and a building of sanitary services. The sanitary building had to cover the basic needs, as baths, personal hygiene and laundry. There existed already one of minimal dimensions constructed in the place, and this one was the point of item for the new bathhouse.
The new volume divides in two parts, the blocked one of stone and concrete that is closed on yes same and generates the interior spaces for the most intimate functions. In the center there is placed a bathroom, which is opened for the existing plantations of teak behind the building. In spite of the fact that this room is in use for the wash of the body, it is partially opened for the sights of the landscape since in the people Karen culturamente this act of cleanliness is realized of joint form. A sloping front of bamboo runs along the long side of the building and allows the construction of a corridor protected from the Sun that connects all the stays.
Baths in Thailand, Tyin Tegnestue Architects | Photography: Pasi Aalto
The building of the Library is on a base of local stone, the walls of stone and polished concrete protect the building of the heat during the day, whereas the front opened of muds of bamboo towards the west offers a good ventilation. With local wood there was constructed a robust studding that generates a space in the cover separated from the dampness in the epoch of rains and that is adopted as space of reading.
The racks run along the walls increasing the inertia of these, whereas the front is opened for the landscape generating a species of scene that allows the accomplishment of different activities. The area of general entry creates a comfortable space between exterior and interior, and is extended towards the exterior in a species of terrace separated from the soil.
This has loaded to the building with an important paper as place of meeting and is widely used for the game, the stay or the accomplishment of joint activities.
School in Bangladesh, Anna Heringer
Another similar case is that of Anna Heringer, an arquitecta licensed in 2004 in the University of Linz, Austria. Under the idea of that the architecture is a mechanism to improve the life and that has the aptitude to stimulate the confidence of the people, moved to Rudrapur, a small people of the most rural zone of Bangladesh, where his project constructed end of career, a school raised with mud and bamboo. This work carried out with the cooperation of the local craftsmen and with the implication of the whole community, which of providing to the region of a necessary equipment as a school, strengthened the feeling of belonging and of cultural local identity.
The building fills with happiness the ground floor by means of a few curtains full of color. Both floors of the primary school have arisen from a deep comprehension of the local materials and from a sincere connection with the local community. His innovation resides in the adjustment of the methods and traditional materials of construction for the creation of contemporary spaces, full of light, as well as informal spaces for the children, in whom these could experience the enjoyment of the game. Terrestrial, such materials as the mud, the clay and the straw combine with more light elements, as sticks of bamboo and ropes of tie of nylon to give form to a construction that deals with the sustainability and with the balance with the nature of an exemplary way. The solution of design cannot be replicable, is the opposite to the architecture of the waste, where the place does not matter.
The local conditions determine the final result, because this one is born precisely of this utilization of the knowledge accumulated in a place. The design allows new solutions to use the deep knowledge of the local context and of the traditional forms of construction.
School in Bangladesh, Anna Heringer
The final result of these voluntary efforts they are very worthy buildings of contemporary architecture that beyond his beautiful spaces, have the value of the collective thing and of the human thing, since they suppose a learning, so much for the children to those who serve like for those who took part in his construction. This model and not the one that has ended in the crisis, can be understood as a model of hope for the suitable and sustainable construction worldwide.
íñigo garcía odiaga . architect
san sebastián. june 2014
Article is published in ZAZPIKA 2012.07.15
Biblioteca en Thailandia, Tyin Tegnestue Architects | Fotografía: Pasi Aalto
Durante os anos precrises moitos arquitectos encheron as portadas do éxito na prensa. É talvez esta actitude a que supuxo que se equipare a profesión cunha das causas da crise e que os arquitectos non ostenten agora unha grande autoridade moral.
Evidentemente existe nestas liñas unha parte de verdade pero, se se quere oculta hai tamén outra realidade, a dos arquitectos que traballan a diario de forma esforzada para levar adiante as ilusións dos seus clientes.
Un caso extremo é o dos arquitectos comprometidos coas causas sociais, que xa non aquí, senón alí, en Asia ou en África levantan proxectos concibidos dende a óptica de Europa. Alí onde o termo refuxio, a casa como protección, adquire todo o seu significado, arquitectos como os noruegueses de TYIN traballan levando arquitectura imaxinativa, pero chea de calidade.
Biblioteca e baños en Thailandia, Tyin Tegnestue Architects | Fotografía: Pasi Aalto
No ano 2008 crearon unha organización humanitaria para construír casas aos adolescentes orfos, bibliotecas de pobo e baños públicos, coa poboación local e dentro das condicións necesarias para protexer o medio.
En xaneiro de 2009, TYIN recrutou 15 estudantes de arquitectura da NTNU para asistir a un taller en Thailandia, e mellorar as instalacións do Orfanato Safe Haven, baixo a dirección do profesor Sami Rintala. As dúas necesidades básicas eran a de crear unha biblioteca e un edificio de servizos sanitarios. O edificio sanitario debía cubrir as necesidades básicas, como baños, hixiene persoal e lavandaría. Existía xa un de dimensións mínimas construído no lugar, e este foi o punto de partida para a nova casa de baños.
O novo volume divídese en dúas partes, unha tapiada de pedra e formigón que se pecha sobre si mesma e xera os espazos interiores para as funcións máis íntimas. No centro colócase un cuarto de baño, que se abre ás plantacións de teca existentes detrás do edificio. A pesar de que esta sala se utiliza para o lavado do corpo, está parcialmente aberta ás vistas da paisaxe xa que no pobo Karen culturamente este acto de limpeza se realiza de forma conxunta. Unha fachada inclinada de bambú corre ao longo do lado longo do edificio e permite a construción dun corredor protexido do sol que conecta todas as estanzas.
Baños en Tailandia, Tyin Tegnestue Architects | Fotografía: Pasi Aalto
O edificio da Biblioteca encóntrase sobre unha base de pedra do lugar, as paredes de pedra e formigón pulido protexen o edificio da calor durante o día, mentres que a fachada aberta de lamas de bambú cara ao oeste ofrece unha boa ventilación. Con madeira local construíuse unha armazón robusta que xera un espazo na cuberta separado da humidade na época de chuvias e que se adopta como espazo de lectura.
Os estantes corren ao longo das paredes aumentando a inercia destas, mentres que a fronte se abre á paisaxe xerando unha especie de escenario que permite a realización de diferentes actividades. A área de entrada xeral crea un espazo confortable entre exterior e interior, e amplíase cara ao exterior nunha especie de terraza separada do chan.
Isto cargou o edificio cun papel importante como lugar de reunión e é utilizado amplamente para o xogo, a estanza ou a realización de actividades conxuntas.
Escola en Bangladesh, Anna Heringer
Outro caso similar é o de Anna Heringer, unha arquitecta licenciada en 2004 na Universidade de Linz, Austria. Baixo a idea de que a arquitectura é un mecanismo para mellorar a vida e que ten a capacidade de estimular a confianza da xente, trasladouse a Rudrapur, un pequeno pobo da zona máis rural de Bangla Desh, onde construíu o seu proxecto fin de carreira, unha escola levantada con barro e bambú. Este traballo levouse a cabo coa cooperación dos artesáns locais e coa implicación de toda a comunidade, o que ademais de dotar á rexión dun equipamento necesario como unha escola, fortaleceu o sentimento de pertenza e de identidade cultural local.
O edificio enche de alegría a planta baixa mediante unhas cortinas cheas de cor. Os dous pisos da escola primaria xurdiron dunha profunda comprensión dos materiais locais e dunha sincera conexión coa comunidade local. A súa innovación reside na adaptación dos métodos e materiais tradicionais de construción para a creación de espazos contemporáneos, cheos de luz, así como espazos informais para os nenos, nos que estes poidan experimentar o desfrute do xogo. Materiais terrestres, tales como o barro, a arxila e a palla se combinan con elementos máis lixeiros, como paus de bambú e cordas de amarre de nailon para dar forma a unha construción que se ocupa da sostibilidade e do equilibrio coa natureza dun xeito exemplar. A solución de deseño non pode ser replicable, é o contrario á arquitectura do dispendio, onde o lugar non importa.
As condicións locais determinan o resultado final, porque este nace precisamente dese aproveitamento do coñecemento acumulado nun lugar. O deseño permite novas solucións para utilizar o profundo coñecemento do contexto local e das formas de construción tradicionais.
Escuela en Bangladesh, Anna Heringer
O resultado final destes esforzos voluntarios son edificios moi dignos de arquitectura contemporánea que máis alá dos seus fermosos espazos, teñen o valor do colectivo e do humano, xa que supoñen unha aprendizaxe, tanto para os nenos aos que serven coma para os que participaron na súa construción. Este modelo e non o que desembocou na crise, pode ser entendido como un modelo de esperanza para a construción axeitada e sostible a nivel mundial.
La arquitectura clásica es un lenguaje visual y, como cualquier otro lenguaje, tiene sus propias normas gramaticales. Con esta premisa de partida, John Summerson nos introduce en los fundamentos y los orígenes de la arquitectura clásica y, por medio de un recorrido histórico, pone de manifiesto el sustrato clásico que se esconde en la arquitectura desde los tiempos antiguos hasta la modernidad.
Este libro compila seis programas radiofónicos que John Summerson realizó en 1963 para explicar la arquitectura clásica al gran público en un momento de crisis de la modernidad. Académico erudito y experto en arquitectura inglesa, Summerson no solo fue capaz de aunar rigor y nivel divulgativo, sino que a través de estos breves ensayos ofreció una visión totalmente nueva de la arquitectura clásica que rápidamente se propagó y fue adoptada como argumento del posmodernismo.
John Summerson (1904-1992) fue uno de los historiadores de la arquitectura británica más importantes del siglo xx. Entre sus libros más importantes destacan John Nash (1935), Georgian London (1946), Heavenly Mansions (1949) y la monumental obra Architecture in Britain, 1530-1830 (1953), reeditada en diversas ocasiones. En 1945 fue nombrado director del Sir John Soane’s Museum, puesto que ocupó hasta 1984. Junto a Nikolaus Pevsner y Rudolf Wittkower, Summerson es considerado uno de los grandes teóricos de la arquitectura en el Reino Unido.
[:gl]
A arquitectura clásica é unha linguaxe visual e, como calquera outra linguaxe, ten as súas propias normas gramaticais. Con esta premisa de partida, John Summerson introdúcenos nos fundamentos e as orixes da arquitectura clásica e, por medio dun percorrido histórico, pon de manifesto o substrato clásico que se esconde na arquitectura dende os tempos antigos ata a modernidade.
Este libro compila seis programas radiofónicos que John Summerson realizou en 1963 para explicar a arquitectura clásica ao gran público nun momento de crise da modernidade. Académico erudito e experto en arquitectura inglesa, Summerson non só foi capaz de xuntar rigor e nivel divulgativo, senón que a través destes breves ensaios ofreceu unha visión totalmente nova da arquitectura clásica que rapidamente se propagou e foi adoptada como argumento do postmodernismo.
John Summerson (1904-1992) foi un dos historiadores da arquitectura británica máis importantes do século xx. Entre os seus libros máis importantes destacan John Nash (1935), Georgian London (1946), Heavenly Mansions (1949) e a monumental obra Architecture in Britain, 1530-1830 (1953), reeditada en diversas ocasións. En 1945 foi nomeado director do Sir John Soane’s Museum, posto que ocupou ata 1984. Xunto a Nikolaus Pevsner e Rudolf Wittkower, Summerson é considerado un dos grandes teóricos da arquitectura no Reino Unido.
[:en]
The classic architecture is a visual language and, as any other language, has his own grammatical procedure. With this premise of item, John Summerson introduces us in the foundations and the origins of the classic architecture and, by means of a historical tour, reveals the classic substratum that one hides in the architecture from the ancient times up to the modernity.
This book compiles six wireless programs that John Summerson realized in 1963 to explain the classic architecture to the great public in a moment of crisis of the modernity. Academician erudite and expert in English architecture, Summerson not only was capable of uniting rigor and divulgative level, but across these brief tests it offered a totally new vision of the classic architecture that rapidly propagated and was adopted as argument of the postmodernism.
John Summerson (1904-1992) He was one of the more important historians of the British architecture of the century xx. Between his more important books John Nash (1935), Georgian London (1946), Heavenly Mansions (1949) and the monumental work Architecture in Britain, 1530-1830 (1953), re-edited in diverse occasions. In 1945 he was nominated the director of the Sir John Soane’s Museum, since it occupied until 1984. Together with Nikolaus Pevsner and Rudolf Wittkower, Summerson is considered to be one of the big theoretical ones of the architecture in the United Kingdom.
The Big Parade. Serie The American Way of Life, 2, 1957
El artista valenciano Josep Renau (1907–1982) destacó sobremanera en la técnica del fotomontaje. Vinculado desde 1931 al Partido Comunista, su preocupación por la política y la influencia que recibió de movimientos artísticos como el expresionismo, el dadaísmo y el surrealismo le llevaron al convencimiento de que debía usar el arte como arma revolucionaria.
Al término de la contienda española, se exilió en México, donde, influido por la proximidad con Estados Unidos, comenzó la serie Fata-Morgana. USA – The American Way of Life. En este trabajo critica la Guerra Fría, el capitalismo, el racismo o el militarismo, muy influido por el artista alemán John Heartfield y con la pretensión de lograr la mejora de las condiciones de vida del ser humano. Esta exposición reúne la serie completa, compuesta por 69 obras, y rescata un trabajo que, lejos de envejecer, cobra especial interés en la actualidad, tanto por el contexto de crisis socioeconómica como por su reflexión sobre la función social del arte y la cultura.
Círculo de Bellas Artes de Madrid (España)
De martes a domingos de 11:00 > 14:00 y de 17:00 > 21:00 lunes cerrado
The Big Parade. Serie The American Way of Life, 2, 1957
O artista valenciano Josep Renau (1907-1982) destacou sobremanera na técnica da fotomontaxe. Vinculado dende 1931 ao Partido Comunista, a súa preocupación pola política e a influencia que recibiu de movementos artísticos como o expresionismo, o dadaísmo e o surrealismo lle levaron ao convencemento de que debía usar a arte como arma revolucionaria.
Ao termo da contenda española, exiliouse en México, onde, influído pola proximidade con Estados Unidos, comezou a serie Fata-Morgana. USA – The American Way of Life. Neste traballo critica a Guerra Fría, o capitalismo, o racismo ou o militarismo, moi influído polo artista alemán John Heartfield e coa pretensión de lograr a mellora das condicións de vida do ser humano. Esta exposición reúne a serie completa, composta por 69 obras, e rescata un traballo que, lonxe de envellecer, cobra especial interese na actualidade, tanto polo contexto de crise socioeconómica coma pola súa reflexión sobre a función social da arte e a cultura.
Círculo de Bellas Artes de Madrid (España)
De martes a domingos de 11:00 > 14:00 y de 17:00 > 21:00 lunes cerrado
The Big Parade. Serie The American Way of Life, 2, 1957
The Valencian artist Josep Renau (1907–1982) was a remarkable exponent of the photomontage technique. His links with the Communist Party, dating back to 1931, together with his political views and the influence of art movements such as Expressionism, Dadaism and Surrealism, led him to the conviction that art should be used as a revolutionary weapon.
After the Spanish Civil War, he went into exile in Mexico; it was there, influenced by the proximity of the United States, that he started to work on his series Fata-Morgana. USA – The American Way of Life. The series – a criticism of the Cold War, capitalism, racism and militarism, heavily influenced by the German artist John Heartfield – sought ultimately to improve man’s living conditions. This exhibition brings together the whole series of 69 pieces, highlighting a project that, far from becoming dated, has taken on new relevance today; both as a reflection of the current socioeconomic crisis and as a meditation on the social function of art and culture.
Círculo de Bellas Artes de Madrid (España)
Exhibitions open Tuesdays to Sundays 11:00 – 14:00 and 17:00 – 21:00. Closed Mondays.
Beatriz Colomina es teórica e historiadora de la arquitectura, reconocida internacionalmente por sus publicaciones que relacionan la arquitectura y los medios de comunicación masivos. Comenzó haciendo clases en Princeton en 1988, Universidad a la cuál llegó en 1982 desde su país natal, España. En esta misma Universidad es Directora Fundadora del Programa en Medios y Modernidad, programa de postgrado que promueve el estudio interdisciplinario de las formas de cultura que alcanzaron la fama en el siglo pasado estudiando las distintas interacciones entre cultura y tecnología.
http://vimeo.com/88667273
Beatriz Colomina é teórica e historiadora da arquitectura, recoñecida internacionalmente polas súas publicacións que relacionan a arquitectura e os medios de comunicación masivos. Comezou facendo clases en Princeton en 1988, Universidade á cal chegou en 1982 dende o seu país natal, España. Nesta mesma Universidade é Directora Fundadora do Programa en Medios e Modernidade, programa de postgrao que promove o estudo interdisciplinario das formas de cultura que alcanzaron a fama no século pasado estudando as distintas interaccións entre cultura e tecnoloxía.
Beatriz Colomina is theoretical and a historian of the architecture, recognized internationally by his publications that relate the architecture and the massive mass media. It started by doing classes in Princeton in 1988, University to which it came in 1982 from his natal country, Spain. In the same University she is A Director Founder of the Program in Means and Modernity, program of postdegree that promotes the interdisciplinary study of the forms of culture that reached the reputation in last century studying the different interactions between culture and technology.
We use cookies on our website to give you the most relevant experience by remembering your preferences and repeat visits. By clicking “Accept”, you consent to the use of ALL the cookies.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
Functional cookies help to perform certain functionalities like sharing the content of the website on social media platforms, collect feedbacks, and other third-party features.
Cookie
Duración
Descripción
mailmunch_second_pageview
never
Mailmunch sets this cookie to manage subscription service to mailing lists.
_mailmunch_visitor_id
never
Mailmunch sets this cookie to create a unique visitor ID for the Mailmunch mailing list software.
Performance cookies are used to understand and analyze the key performance indexes of the website which helps in delivering a better user experience for the visitors.
Analytical cookies are used to understand how visitors interact with the website. These cookies help provide information on metrics the number of visitors, bounce rate, traffic source, etc.
Cookie
Duración
Descripción
CONSENT
2 years
YouTube sets this cookie via embedded youtube-videos and registers anonymous statistical data.
_ga
2 years
The _ga cookie, installed by Google Analytics, calculates visitor, session and campaign data and also keeps track of site usage for the site's analytics report. The cookie stores information anonymously and assigns a randomly generated number to recognize unique visitors.
_gat_gtag_UA_11257418_2
1 minute
Set by Google to distinguish users.
_gid
1 day
Installed by Google Analytics, _gid cookie stores information on how visitors use a website, while also creating an analytics report of the website's performance. Some of the data that are collected include the number of visitors, their source, and the pages they visit anonymously.
Advertisement cookies are used to provide visitors with relevant ads and marketing campaigns. These cookies track visitors across websites and collect information to provide customized ads.
Cookie
Duración
Descripción
NID
6 months
NID cookie, set by Google, is used for advertising purposes; to limit the number of times the user sees an ad, to mute unwanted ads, and to measure the effectiveness of ads.
VISITOR_INFO1_LIVE
5 months 27 days
A cookie set by YouTube to measure bandwidth that determines whether the user gets the new or old player interface.
YSC
session
YSC cookie is set by Youtube and is used to track the views of embedded videos on Youtube pages.
yt-remote-connected-devices
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.
yt-remote-device-id
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.