Hablar de tradición en Occidente es adentrarse en los múltiples significados de la historia, abordar el progreso y el concepto de evolución, lo que se pierde y se gana para una sociedad, hablar del sentimiento de una cultura, de la traición a unas tradiciones heredadas, de la moral y la ética, del pudor del individuo, de la nostalgia, del miedo a la entrega y a los disfraces que adopta la supervivencia, de lo auténtico y lo falso, de sus imposturas, de las relaciones con el pasado y de la vuelta al origen. Hablar de tradición es hacerlo de síntesis y creación, de regresión y modernidad, de preexistencias y de un patrimonio que nos explica de dónde venimos y hacia dónde intuimos ir. También de la interpretación a través de la cual nos llegan las obras del pasado y trascienden en el tiempo, de la conciencia de la continuidad, de las rupturas y el cambio, de lo que significa transgredir ritos y costumbres, de desobediencia, rebeldía y arrepentimiento. Hablar de tradición es ser conscientes de la fidelidad y la deslealtad a la historia, de la cultura de lo nuevo y de la moda en una sociedad que necesita renovarse en todo momento. Hablar de tradición es hablar de controversias, desencuentros y contradicciones, de heridas y errores que se arrastran, de la pérdida y la recuperación de la memoria, de las dudas ante el rumbo que toman los acontecimientos, de la sorpresa de ciertos actos regresivos que han supuesto la renovación de nuestra cultura: la de las artes y la de la ciencia. Tiene algo que afecta a nuestra propia existencia esta agridulce tradición.
JUAN DOMINGO SANTOS
Nace en Granada en 1961. Es arquitecto por la Escuela de Arquitectura de Sevilla (1986), profesor de Proyectos arquitectónicos en la Escuela de Arquitectura de Granada desde 1994, visiting professor en la Technischen Univertät München (Alemania, 2010) y profesor invitado en diversas escuelas de arquitectura nacionales e internacionales.
En su trabajo desarrolla una línea de investigación en torno a la intervención arquitectónica sobre el patrimonio y los paisajes en transformación. Sus proyectos y obras han sido seleccionados para exposiciones internacionales y nacionales como On-Site, New Architecture in Spain, organizada por el MoMA de Nueva York; la 7.ª Bienal de Arquitectura de Venecia y la Bienal de Arquitectura Española (1993-1994 y 2010-2011), entre otras. Ha sido nominado a los premios Mies van der Rohe; ha ganado el premio Enor y obtenido reconocimiento de Arquitectura en la XI Bienal de Arquitectura y Urbanismo Española, y premio en la VIII Bienal Iberoamericana de Arquitectura y Urbanismo.
Recientemente ha ganado con Álvaro Siza el concurso internacional Atrio de la Alhambra.
Su estudio está en la torre alcoholera de una antigua fábrica de azúcar en Granada, recuperada mediante un proyecto de revitalización de un espacio industrial como lugar para vivir y trabajar; un lugar que ha condicionado su manera de entender la relación entre arquitectura y patrimonio; y una actividad que se ha revelado como una acción de rescate de este recinto industrial abandonado. Sobre este tema ha realizado, con el director de cine Juan S. Bollaín, el cortometraje Un encuentro, en el que relata la ocupación de la fábrica en 1986 y las experiencias llevadas a cabo desde entonces.
Falar de tradición en Occidente é internarse nos múltiples significados da historia, abordar o progreso e o concepto de evolución, o que se perde e se gaña para unha sociedade, falar do sentimento dunha cultura, da traizón a unhas tradicións herdadas, da moral e a ética, do pudor do individuo, da nostalxia, do medo á entrega e aos disfraces que adopta a supervivencia, do auténtico e o falso, das súas imposturas, das relacións co pasado e da volta á orixe. Falar de tradición é facelo de síntese e creación, de regresión e modernidade, de preexistencias e dun patrimonio que nos explica de onde vimos e cara a onde intuímos ir. Tamén da interpretación a través da cal nos chegan as obras do pasado e transcenden no tempo, da conciencia da continuidade, das rupturas e o cambio, do que significa transgredir ritos e costumes, de desobediencia, rebeldía e arrepentimento. Falar de tradición é ser conscientes da fidelidade e a deslealdade á historia, da cultura do novo e da moda nunha sociedade que necesita renovarse en todo momento. Falar de tradición é falar de controversias, desencontros e contradicións, de feridas e erros que se arrastran, da perda e a recuperación da memoria, das dúbidas ante o rumbo que toman os acontecementos, da sorpresa de certos actos regresivos que supuxeron a renovación da nosa cultura: a das artes e a da ciencia. Ten algo que afecta á nosa propia existencia esta agridoce tradición.
JUAN DOMINGO SANTOS
Nace en Granada en 1961. É arquitecto pola Escola de Arquitectura de Sevilla (1986), profesor de Proxectos arquitectónicos na Escola de Arquitectura de Granada dende 1994, visiting professor na Technischen Univertät München (Alemaña, 2010) e profesor invitado en diversas escolas de arquitectura nacionais e internacionais.
No seu traballo desenvolve unha liña de investigación en torno á intervención arquitectónica sobre o patrimonio e as paisaxes en transformación. Os seus proxectos e obras foron seleccionados para exposicións internacionais e nacionais como On-Site, New Architecture in Spain, organizada polo MoMA de Nova York; a 7. ª Bienal de Arquitectura de Venecia e a Bienal de Arquitectura Española (1993-1994 e 2010-2011), entre outras. Ten sido nominado aos premios Mies van der Rohe; gañou o premio Enor e obtido recoñecemento de Arquitectura na XI Bienal de Arquitectura e Urbanismo Española, e premio na VIII Bienal Iberoamericana de Arquitectura e Urbanismo.
Recentemente gañou con Álvaro Siza o concurso internacional Adro da Alhambra.
O seu estudo está na torre alcoholera dunha antiga fábrica de azucre en Granada, recuperada mediante un proxecto de revitalización dun espazo industrial como lugar para vivir e traballar; un lugar que condicionou o seu xeito de entender a relación entre arquitectura e patrimonio; e unha actividade que se revelou como unha acción de rescate deste recinto industrial abandonado. Sobre este tema realizou, co director de cine Juan S. Bollaín, a curtametraxe Un encontro, no que relata a ocupación da fábrica en 1986 e as experiencias levadas a cabo dende entón.
To speak about tradition in West is to enter the multiple meanings of the history, to approach the progress and the concept of evolution, which gets lost and is gained for a company, to speak about the feeling of a culture, about the perfidy to a few inherited traditions, about the morality and the ethics, about the modesty of the individual, about the nostalgia, about the fear of the delivery and of the disguises that the survival adopts, about the authentic thing and the false thing, about his deceits, about the relations with the past and about the return to the origin. To speak about tradition is to do it of synthesis and creation, of regression and modernity, of preexistences and of a heritage that explains to us wherefrom we come and towards where we feel to go. Also of the interpretation across which the works of the past come to us and come out in the time, of the conscience of the continuity, of the breaks and the change, of what it means to transgress rites and customs, of disobedience, rebelliousness and repentance. To speak about tradition is to speak about controversies, misunderstandings and contradictions, of wounds and mistakes that crawl, of the loss and the recovery of the memory, of the doubts before the course that the events take, of the surprise of certain regressive acts that have supposed the renovation of our culture: that of the arts and that of the science. It has something that concerns our own existence this sweet and sour tradition.
JUAN DOMINGO SANTOS
It is born in Granada in 1961. He is an architect for the School of Architecture of Seville (1986), teacher of architectural Projects in the School of Architecture of Granada from 1994, visiting professor in the Technischen Univertät München (Germany, 2010) and teacher invited in diverse national and international schools of architecture.
In his work it develops a line of investigation concerning the architectural intervention on the heritage and the landscapes in transformation. His projects and works have been selected for international and national exhibitions like On-Site, New Architecture in Spain organized by the MoMA of New York; 7. ª Biennial show of Architecture of Venice and the Biennial show of Spanish Architecture (1993-1994 and 2010-2011), between others. Mies van der Rohe has been nominated to the prizes; it has gained the prize Enor and obtained recognition of Architecture in the Biennial show XI Spanish of Architecture and Urbanism, and I reward in the Biennial show VIII Latin-American of Architecture and Urbanism.
Recently the international contest has gained with Álvaro Siza Porch of the Alhambra.
His study is in the tower alcoholera of a former factory of sugar in Granada recovered by means of a project of revitalización of an industrial space as place to live and to work; a place that has determined his way of understanding the relation between architecture and heritage; and an activity that has been revealed as an action of rescue of this industrial left enclosure. On this topic it has realized, with the director of cinema Juan S. Bollaín, the short A meeting, in which it reports the occupation of the factory in 1986 and the experiences carried out since then.





