Inicio Blog Página 104

[:es]Oíza desencadenado | José Ramón Hernández Correa[:gl]Oíza desencadedo | José Ramón Hernández Correa[:en]Unleashed Oíza | José Ramón Hernández Correa[:]

[:es]

Francisco Javier Sáenz de Oíza era un genio. Sí, un genio. En todas las acepciones de la palabra, incluso en la de «tener mucho genio».

Siempre decía cosas ingeniosas, creativas, estimulantes. Era imposible saber qué fértiles asociaciones de ideas iba a hacer, y eso hacía su discurso apasionante.

A no ser que te tocara terminarle una frase. Eso era angustioso.

A veces tenía un chispazo brillante, lo insinuaba y pretendía que alguien de entre los presentes lo rematara. Imposible.

¿Cómo saber qué era lo que se le había ocurrido?
Francisco Javier Sáenz de Oíza | arquitectamoslocos.blogspot.com.es

Una vez, en un curso de doctorado, mencionó de pasada un problema cotidiano que tenía con su caja de compases, y preguntó cuál era la solución. A mí (como supongo que al resto de alumnos) se me ocurrió una respuesta evidente de puro tonta, pero me abstuve (como los demás) de decirla en voz alta. Oíza insistió: Quien diera con ella tenía aprobado automáticamente el curso. Nadie dijo nada. Decepcionado por tener unos alumnos tan lerdos, el maestro dio la solución: Era la que supongo que habíamos pensado todos.

Pero con Oíza eso no era lo normal. Podría haber sido cualquier cosa. Y si no acertabas te exponías a su durísima (por aguda, divertida y mordaz) crítica. Y nadie era capaz de resistir eso.

(Aparte de que, de haber acertado, a ver quién era el guapo que le decía luego que cumpliera su promesa).

A Oíza le gustaba dar cursos sobre «vocabulario arquitectónico» o, mejor dicho, sobre «conceptos básicos sobre los elementos arquitectónicos». Reflexionar sobre qué era un muro, una cubierta, un hueco, una columna, etc. Lo hacía con un ánimo constructivista, concreto y práctico, como para explicar las bases, pero lo bañaba todo de poesía, de espacio, de creación, de filosofía de la habitación humana.

Eran unas clases apasionantes, en las que desde la necesidad estructural del muro de carga y desde su realidad constructiva, se llegaba al espacio y a la definición de las condiciones de vida y función.

Era algo extraordinario.

Oíza adolecía de falta de orden y rigor expositivos. Era incapaz de desarrollar un programa coherente. Pero eso no tenía la menor importancia, porque a cada frase te sugería mil ideas y te abría mil caminos, y cada historia que se salía del temario previsto te sumergía en la aventura. Siempre era mucho mejor el destino encontrado que el previsto.

Lo malo, como digo, es cuando pretendía que alguien le siguiera la idea. Nadie era capaz de hacerlo.

Una vez, en uno de estos cursos, le propuso a su profesor ayudante Francisco Alonso (el magnífico Pacoalonso) que diera una lección sobre «la puerta».

Paco Alonso se preparó el tema con la dedicación y perseverancia acostumbradas en él, y dio una charla exhaustiva y magistral sobre la puerta: Tipos de puerta (correderas, abatibles, basculantes, pivotantes…); materiales (madera, vidrio, acero, aluminio, piedra…), sistemas, cierres, estilos, etc, etc, etc.

La charla duró sus buenos tres cuartos de hora, durante los que Oíza asistió atento y callado. Al terminar, todo el mundo esperaba la felicitación del maestro y, acaso, un par de frases para poner la guinda.

Pero no fue así. Oíza se levantó y le dijo a Paco Alonso que se había equivocado completamente. Que la puerta no es la membrana que cierra el hueco, sino el hueco. La puerta es la apertura. La hoja anula la puerta, quiere que el hueco vuelva a ser muro, que deje de ser puerta. La hoja abatible, pivotante, basculante, etc, lucha contra la puerta.

La puerta es puerta cuando está abierta. Todo lo demás es no-puerta.

«No te has enterado de nada».

Paco Alonso argumentó, habló, expuso, razonó. Pero ya era todo inútil. (En mi modesta opinión, Oíza tenía toda la razón, pero fue innecesariamente cruel. Podía haber intervenido al principio y haber reconducido la charla de su ayudante, o haberla convertido en un fértil debate).

Hace poco, Santiago de Molina ha escrito una reflexión sobre la puerta. Me pareció muy hermosa y os animo a que la leáis. Creo que a Oíza le habría gustado mucho. «Las puertas dejan pasar ríos».

José Ramón Hernández Correa
Doctor Arquitecto y autor de Arquitectamos locos?
Toledo · febrero 2013[:en]

Francisco Javier Sáenz de Oíza was a genius. Yes, a genius. In all the meanings of the word, even in her of «having very much genius».

Francisco Javier Sáenz de Oíza | arquitectamoslocos.blogspot.com.es

Always he was saying ingenious, creative, stimulant things. It was impossible to know what fertile associations of ideas it was going to do, and it was doing his exciting speech.

Unless you him were having to finish a phrase. It was distressing.

Sometimes it had a brilliant spark, it it was insinuating and claiming that someone of between the presents was finishing off it. Impossible. How to know what age what had happened to him?

Once, in a course of doctorate, it mentioned of spent a daily problem that had with his box of compases, and asked which was the solution. To me (since I suppose that to the rest of pupils) an evident silly response of cigar happened to me, but I abstained (as the others) of saying it loudly. Oíza insisted: The one who was meeting her had the course approved automatically. Nobody said anything. Disappointed for having a few so slow pupils, the teacher gave the solution: It was the one that I suppose that we had thought all.

But with Oíza it was not the normal thing. It might have been any thing. And if you were not succeeding you were exposing to his durísima (for sharp, enterteining and biting) your critique. And nobody was capable of resisting it.

(Apart from the fact that, of having succeeded, when sees the one who was the gallant who was saying to him then that should fulfill his promise).

To Oíza it liked to give courses on «architectural vocabulary» or, rather, on «basic concepts on the architectural elements». To think what was a wall, a cover, a hollow, a column, etc. It was doing it with a spirit constructivista, concretly and practically, since to explain the bases, but it was bathing everything of poetry, of space, of creation, of philosophy of the human room.

They were a few exciting classes, in which from the structural need of the wall of load and from his constructive reality, it was coming near to the space and to the definition of the living conditions and function.

It was something extraordinary.

Oíza was suffering from lack of order and rigor explanatory. It was unable to develop a coherent program. But it did not have the minor importance, because to every phrase it was suggesting thousand ideas to you and was opening thousand ways you, and every history that was leaving of the foreseen agenda was immersing you in the adventure. Always it was a much better the opposing destination than the foreseen one.

The bad thing, as I say, it is when he was claiming that someone was following the idea. Nobody was capable of doing it.

Once, in one of these courses, there proposed his teacher assistant Francisco Alonso (the magnificent Pacoalonso) to give a lesson on «the door».

Alpaca Alonso prepared the topic for himself with the dedication and perseverance accustomed in him, and gave an exhaustive and magisterial chat on the door: Types of door (sliding, flip-top, bascule, pivotantes …); materials (wood, glass, steel, aluminium, stone …), systems, closings, styles, etc, etc, etc.

The chat lasted his good three quarters of hour, during which Oíza represented attentivly and quietly. On having ended, the whole world was waiting for the letter of congratulation of the teacher and, perhaps, a couple of phrases to put the cherry.

But it was not like that. Oíza got up and said to him to Alpaca Alonso who had been wrong completely. That the door is not the membrane that closes the hollow, but the hollow. The door is the opening. The leaf annuls the door, wants that the hollow turns to be a wall, which stops being a door. The flip-top leaf, pivotante, bascule, etc, fights against the door.

The door is a door when it is opened. Everything else is a non-door.

«You have not found out about anything».

Alpaca Alonso argued, spoke, exhibited, reasoned. But already it was quite useless. (In my modest opinion, Oíza had the whole reason, but it was unnecessarily cruel. It could have intervened initially and have re-led the chat of his assistant, or have turned her into a fertile debate).

It does little, Santiago de Molina has written a reflection on the door. It seemed to me to be very beautiful and I encourage you to that you her read. I believe that Oíza would have liked very much. «The doors stop to spend rivers».

José Ramón Hernández Correa

Doctor Architect and author de Arquitectamos locos?

Toledo · february 2013

[:gl]

Francisco Javier Sáenz de Oíza era un xenio. Si, un xenio. En todas as acepciones da palabra, ata na de «ter moito xenio».

Francisco Javier Sáenz de Oíza | arquitectamoslocos.blogspot.com.es

Sempre dicía cousas enxeñosas, creativas, estimulantes. Era imposible saber que fértiles asociacións de ideas ía facer, e iso facía o seu discurso apaixonante.

A non ser que che tocase terminarlle unha frase. Iso era angustioso.

Ás veces tiña un chispazo brillante, insinuábao e pretendía que alguén de entre os presentes rematáseo. Imposible. ¿Como saber que era o que se lle ocorreu?

Unha vez, nun curso de doutorado, mencionou de pasada un problema cotián que tiña coa súa caixa de compases, e preguntou cal era a solución. A min (como supoño que ao resto de alumnos) se me ocorreu unha resposta evidente de puro parva, pero abstívenme (como os demais) de dicila en voz alta. Oíza insistiu: Quen dera con ela tiña aprobado automaticamente o curso. Ninguén dixo nada. Decepcionado por ter uns alumnos tan lerdos, o mestre deu a solución: Era a que supoño que pensaramos todos.

Pero con Oíza iso non era o normal. Podería ter sido calquera cousa. E se non acertabas expoñíaste á súa dura (por aguda, divertida e mordaz) crítica. E ninguén era capaz de resistir iso.

(Á parte de que, de ter acertado, a ver a quen era o guapo que lle dicía logo que cumprise a súa promesa).

A Oíza gustáballe dar cursos sobre «vocabulario arquitectónico» ou, mellor dito, sobre «conceptos básicos sobre os elementos arquitectónicos». Reflexionar sobre que era un muro, unha cuberta, un oco, unha columna, etc. Facíao cun ánimo constructivista, concreto e práctico, como para explicar as bases, pero o bañaba todo de poesía, de espazo, de creación, de filosofía do cuarto humano.

Eran unhas clases apaixonantes, nas que dende a necesidade estrutural do muro de carga e dende a súa realidade construtiva, se chegaba ao espazo e á definición das condicións de vida e función.

Era algo extraordinario.

Oíza adoecía de falta de orde e rigor expositivos. Era incapaz de desenvolver un programa coherente. Pero iso non tiña a menor importancia, porque a cada frase che suxería mil ideas e che abría mil camiños, e cada historia que se saía do temario previsto somerxíate na aventura. Sempre era moito mellor o destino encontrado que o previsto.

O malo, como digo, é cando pretendía que alguén lle seguise a idea. Ninguén era capaz de facelo.

Unha vez, nun destes cursos, propúxoo ao seu profesor axudante Francisco Alonso (o magnífico Pacoalonso) que dera unha lección sobre «a porta».

Paco Alonso preparouse o tema coa dedicación e perseveranza acostumadas nel, e deu unha charla exhaustiva e maxistral sobre a porta: Tipos de porta (corredías, abatibles, basculantes, pivotantes…); materiais (madeira, vidro, aceiro, aluminio, pedra…), sistemas, peches, estilos, etc, etc, etc.

A charla durou os seus bos tres cuartos de hora, durante os que Oíza asistiu atento e calado. Ao rematar, todo o mundo esperaba a felicitación do mestre e, acaso, un par de frases para poñer a guinda.

Pero non foi así. Oíza ergueuse e díxolle a Paco Alonso que se equivocara completamente. Que a porta non é a membrana que pecha o oco, senón o oco. A porta é a apertura. A folla anula a porta, quere que o oco volva ser muro, que deixe de ser porta. A folla abatible, pivotante, basculante, etc, loita contra a porta.

La puerta es puerta cuando está abierta. Todo lo demás es no-puerta.

«No te has enterado de nada».

Paco Alonso argumentó, habló, expuso, razonó. Pero ya era todo inútil. (En mi modesta opinión, Oíza tenía toda la razón, pero fue innecesariamente cruel. Podía haber intervenido al principio y haber reconducido la charla de su ayudante, o haberla convertido en un fértil debate).

Hace poco, Santiago de Molina ha escrito una reflexión sobre la puerta. Me pareció muy hermosa y os animo a que la leáis. Creo que a Oíza le habría gustado mucho. «Las puertas dejan pasar ríos».

José Ramón Hernández Correa

Doutor Arquitecto e autor de Arquitectamos locos?

Toledo · febreiro 2013

[:]

[:es]Proyectos para no dormir (I) | Alberto Ruiz[:gl]Proxectos para non durmir (I) | Alberto Ruiz[:en]Projects not to sleep (I) | Alberto Ruiz[:]

[:es]

El síndrome de “obediencia debida”.

En estos tiempos convulsos de leyes demoledoras y esclavos disfrazados de falso autónomo, permitan a este minúsculo blog relajar el ambiente intentando contestar a una de las grandes preguntas de la humanidad: ¿por qué es mala la mala arquitectura?

Dice un famoso corolario, atribuido creo yo a todos los profesores de la escuela de arquitectura, que “sobre gustos hay mucho escrito, el problema es que a la gente no le gusta leer”. En esta serie, dedicada a los más variados espantos arquitectónicos intentaremos huir de argumentos manidos y fobias preconcebidas. Simplemente vamos a  intentar explicar, desde nuestro humilde punto de vista, cuales son algunos de los males de esta profesión nuestra.

Y hablando de corolarios, es importante evitar ver la paja en el ojo ajeno, sin que a uno le moleste la viga en el propio. Así que empecemos por la autocrítica. El artefacto de la foto que sigue es obra (al menos en parte, de un servidor). Y sí, es malo. Malo con ganas. Pero, ¿por qué es malo?

Fotografía: Alberto Ruiz

La explicación (que no excusa) viene por lo que podemos llamar síndrome de “obediencia debida”. Se mezclan un arquitecto joven y con ideas poco claras, con uno de aquellos jefes de estudio de colmillo retorcido y, sobre todo, con un cliente de planteamientos algo “caprichosos”. El resultado: una mezcla de esquemas funcionales basados en el fascinante mundo oriental del feng-shui (tan apropiado para un edificio en la mancha), con modificaciones “al vuelo” del programa, los acabados, los usos previstos y el presupuesto de la obra y, para rematar el pastel, la intervención a última hora de un prestigiosísimo estudio de interiorismo que terminó por decidir que el espíritu de la obra necesitaba una decoración de estilo tailandés. Estoy convencido de que, el hecho de que el otro negocio del ínclito decorador fuera una empresa de importación de muebles orientales no tuvo nada que ver.

En tan propicio caldo de cultivo, la labor de aquel joven y desubicado arquitecto era, básicamente, decir que sí. Las visitas de obra consistían en pasear por aquel secarral manchego con la propiedad y el jefe del estudio anotando las últimas ocurrencias de ambos, para ponerlas en práctica a la mayor brevedad, sin importar la viabilidad técnica, ni por descontado, el correspondiente desfase presupuestario. Obvia decir que el mencionado desfase presupuestario se volvió algo más importante cuando desapareció la financiación antes de terminar la obra, pero ese es otro tema.

Aquel joven y desubicado arquitecto nunca se decidió a decir en voz alta que aquello le parecía una barbaridad. Y tragó. Y firmó. Y nunca llegó a defender que su criterio, acertado o no, debía tener importancia en el proceso de construcción de aquel, o cualquier otro, edificio. Y durante un tiempo se indignó cuando escuchaba a alguien criticar al arquitecto responsable de algún otro espanto porque seguro que el pobre no tuvo la culpa, que fueron las presiones, que él quería hacer algo estupendo pero apareció algún decorador desalmado que lo estropeó todo…

Pero el joven y desubicado arquitecto tenía (y tiene) una responsabilidad, aunque no le hayan preparado para ella. Una responsabilidad hacia su cliente al que, por muy caprichoso que este sea, a veces hay que decir no. Una responsabilidad hacia la sociedad (en este caso la de aquel adorable pueblito manchego) que tendrá que sufrir o disfrutar sus edificios. Y una responsabilidad hacia su profesión. Que ya sabemos que en este país todos somos críticos de arte y seleccionadores de fútbol y todos los arquitectos posamos para las fotos con foulard y tenemos palco en el open de tenis.

Alberto Ruiz. Arquitecto, docente e investigador
Madrid. Mayo 2013

P.D. La redacción de este blog quiere hacer notar que ningún decorador fue maltratado durante la redacción de este artículo.

[:gl]

A síndrome de “obediencia debida”.

Nestes tempos convulsos de leis demoledoras e escravos disfrazados de falso autónomo, permitan a este minúsculo blog relaxar o ambiente intentando contestar a unha das grandes preguntas da humanidade: ¿por que é mala a mala arquitectura?

Di un famoso corolario, atribuído creo eu a todos os profesores da escola de arquitectura, que “sobre gustos hai moito escrito, o problema é que á xente non lle gusta ler”. Nesta serie, dedicada aos máis variados espantos arquitectónicos intentaremos fuxir de argumentos manidos e fobias preconcibidas. Simplemente imos intentar explicar, dende o noso humilde punto de vista, cuales son algúns dos males desta profesión nosa.

E falando de corolarios, é importante evitar ver a palla no ollo alleo, sen que a un lle moleste a viga no propio. así que empecemos pola autocrítica. O artefacto da foto que segue é obra (polo menos en parte, dun servidor). E si, é malo. malo con ganas. pero, ¿por que é malo?

Fotografía: Alberto Ruiz

A explicación (que non escusa) vén polo que podemos chamar síndrome de “obediencia debida”. Mestúranse un arquitecto novo e con ideas pouco claras, cun daqueles xefes de estudo de cairo retorcido e, sobre todo, cun cliente de formulacións algo “caprichosas”. O resultado: unha mestura de esquemas funcionais baseados no fascinante mundo oriental do feng-shui (tan apropiado para un edificio na mancha), con modificacións “ao voo” do programa, os acabados, os usos previstos e o presuposto da obra e, para rematar o pastel, a intervención a última hora dun prestixioso estudo de interiorismo que rematou por decidir que o espírito da obra necesitaba unha decoración de estilo tailandés. Estou convencido de que, o feito de que o outro negocio do ínclito decorador fose unha empresa de importación de mobles orientais non tivo nada que ver.

En tan propicio caldo de cultivo, o labor daquel novo e desituado arquitecto era, basicamente, dicir que si. As visitas de obra consistían en pasear por aquel secarral manchego coa propiedade e o xefe do estudo anotando as últimas ocorrencias de ambos os dous, para poñelas en práctica á maior brevidade, sen importar a viabilidade técnica, nin por descontado, o correspondente desfase presupostario. Obvia dicir que o mencionado desfase presupostario se volveu algo máis importante cando desapareceu o financiamento antes de rematar a obra, pero ese é outro tema.

Aquel novo e desituado arquitecto nunca se decidiu a dicir en voz alta que aquilo lle parecía unha barbaridade. E tragou. e asinou. E nunca chegou a defender que o seu criterio, acertado ou non, debía ter importancia no proceso de construción daquel, ou calquera outro, edificio. E durante un tempo indignouse cando escoitaba alguén criticar o arquitecto responsable dalgún outro espanto porque seguro que o pobre non tivo a culpa, que foron as presións, que el quería facer algo estupendo pero apareceu algún decorador desalmado que o estragou todo…

Pero o novo e desituado arquitecto tiña (e ten) unha responsabilidade, aínda que non o preparasen para ela. unha responsabilidade cara ao seu cliente ao que, por moi caprichoso que este sexa, ás veces hai que dicir non. Unha responsabilidade cara á sociedade (neste caso a daquel adorable pueblito manchego) que terá que sufrir ou gozar os seus edificios. E unha responsabilidade cara á súa profesión. Que xa sabemos que neste país todos somos críticos de arte e seleccionadores de fútbol e todos os arquitectos posamos para as fotos con foulard e temos palco no open de tenis.

Alberto Ruiz. Arquitecto, docente e investigador

Madrid. Maio 2013

P.D. A redacción deste blog quere facer notar que ningún decorador foi maltratado durante a redacción deste artigo.

[:en]

The syndrome of “due obedience”.

In these times convulsed with devastating laws and slaves disguised of false autonomous, allow to this minuscule blog to relax the environment trying to answer one of the big questions of the humanity: why is bad architecture bad?

He says a famous corollary, attributed I believe all the teachers of the school of architecture, which “on tastes there is the very much written one, the problem is that it does not like to read the people”. In this series dedicated to the most varied architectural frights we will try to flee of stale arguments and preconceived phobias. Simply we are going to try to explain, from our humble point of view, which are some of the males of this our profession.

And speaking about corollaries, it is important to avoid to see the straw in the foreign eye, without to one he cannot stand the girder in the own one. So we begin for the self-criticism. The appliance of the photo that continues is a work (at least partly, of a servant). And yes, it is bad. Villain with desire. But, why is it bad?

Photography: Alberto Ruiz

The explanation (that it does not excuse) comes by what we can call syndrome of “due obedience”. They are mixed a young architect and with slightly clear ideas, with one of those chiefs of study of involved fang and, especially, with a client of slightly “capricious expositions”. The result: a mixture of functional schemes based on the fascinating oriental world of the feng-shui (so adapted for a building in the spot), with modifications “to the flight” of the program, the finished ones, the foreseen uses and the budget of the work and, to finish off the cake, the intervention at the last moment of a prestigiosísimo I study of interiorismo that ended for deciding that the spirit of the work needed a decoration of Thai style. I am sure of the fact that, the fact that another business of the illustrious interior decorator was a company of import of oriental furniture it did not have anything to see.

In so propitious favorable environment, the labor of that young person and desubicado architect was, basically, to say that yes. The visits of work were consisting of walking along that of La Mancha secarral with the property and the chief of the study annotating the last occurrences of both, to put them into practice to the major briefness, without importing the technical viability, not for discounted, the corresponding budgetary lack of coordination. Obvious to say that the mentioned budgetary lack of coordination became slightly more important when it eliminated the financing before finishing the work, but this it is another topic.

That young person and desubicado architect never decided to say loudly that that one was looking like to him a barbarity. And it swallowed. And he signed. And it never managed to defend that his criterion, succeeded or not, had to have importance in the process of construction of that one, or any other one, building. And during a time he got angry when he was listening to someone criticizing the architect responsible for some another fright because insurance that the poor person did not have the fault, which they were the pressures, that he wanted to make something marvellous but there appeared some cruel interior decorator who spoilt everything…

But the young person and desubicado architect had (and it has) a responsibility, though they have not prepared him for her. A responsibility towards his client to that, for very capricious that this one is, sometimes it is necessary to say not. A responsibility towards the company (in this case that of that adorable of La Mancha hamlet) that will have to suffer or enjoy his buildings. And a responsibility towards his profession. That already we know that in this country we all are critics of art and seleccionadores of football and all the architects we pose for the photos with headscarf and have theater box in the open of tennis.

Alberto Ruiz. Architect, teacher and investigator

Madrid. May 2013

P.D. The draft of this blog wants to make notice that no interior decorator was ill-treated during the draft of this article.

[:]

Recordando a CoderchRecordando a CoderchRemembering Coderch

1

La película «Recordando a Coderch» es un retrato coral sobre el arquitecto como ser humano. Dirigida por Poldo Pomés, recoge los testimonios de aquellos que trabajaron con Coderch, que le conocieron, o que luego han hecho aportaciones significativas al estudio de su obra. Lejos de las etiquetas, aparece un hombre amado y respetado por quienes le conocieron bien. Un retrato coral sobre un hombre complejo, recto, a veces severo, siempre honesto, libre, generoso y transparente, en la que han participado, entre otros, Federico Correa, Óscar Tusquets, Oriol Bohigas, Carlos Ferrater y Rafael Moneo.

Dirección: Poldo Pomés, a partir de una idea de Ginés Górriz, Pati Núñez y Elina Vila.
Producción: MINIM.
Guión y entrevistas: Pati Núñez y Ginés Górriz.
Edición: Poldo Pomés.
Con la participación de: Antonio Armesto, Josep María Ballarín, Josep Benedito, Oriol Bohigas, Pepe Coderch, Federico Correa, Emilio Donato, Carlos Ferrater, Carlos Fochs, Josep Llinàs, Joan Margarit, Rafael Moneo, Víctor Rahola, Josep Maria Rovira, Jesús Sanz Masdeu, Jesús Sanz Luengo, Enric Soria, Óscar Tusquets y Jordi Viola.
Agradecimientos: Ana Coderch, Fernando Amat, Leopoldo Pomés, Robert Terrades, Jaume Prat, Gerardo García-Ventosa.

A película «Recordando a Coderch» é un retrato coral sobre o arquitecto como ser humano. Dirixida por Poldo Pomés, recolle os testemuños daqueles que traballaron con Coderch, que o coñeceron, ou que logo fixeron achegas significativas ao estudo da súa obra. Lonxe das etiquetas, aparece un home amado e respectado polos que o coñeceron ben. Un retrato coral sobre un home complexo, recto, ás veces severo, sempre honesto, libre, xeneroso e transparente, na que participaron, entre outros, Federico Correa, Óscar Tusquets, Oriol Bohigas, Carlos Ferrater e Rafael Moneo.

Dirección: Poldo Pomés, a partir dunha idea de Ginés Górriz, Pati Núñez e Elina Vila.
Producción: MINIM.
Guión e entrevistas: Pati Núñez e Ginés Górriz.
Edición: Poldo Pomés.
Ca participación de: Antonio Armesto, Josep María Ballarín, Josep Benedito, Oriol Bohigas, Pepe Coderch, Federico Correa, Emilio Donato, Carlos Ferrater, Carlos Fochs, Josep Llinàs, Joan Margarit, Rafael Moneo, Víctor Rahola, Josep Maria Rovira, Jesús Sanz Masdeu, Jesús Sanz Luengo, Enric Soria, Óscar Tusquets e Jordi Viola.
Agradecementos: Ana Coderch, Fernando Amat, Leopoldo Pomés, Robert Terrades, Jaume Prat, Gerardo García-Ventosa.

The movie «Remembering Coderch» it is a portrait coral on the architect as being a human being. Directed by Poldo Pomés, he gathers the testimonies from those that worked with Coderch, which knew him, or that then have done significant contributions to the study of his work. Far from the labels, a man dear appears and respected by who they knew him well. A portrait coral on a complex, straight, sometimes severe man, always honest, free, generous and transparent, in that Carlos Ferrater and Rafael Moneo have taken part, between others, Federico Correa, Oscar Tusquets, Oriol Bohigas.

Direction: Poldo Pomés, from an idea of Ginés Górriz, Pati Núñez and Elina Vila.
Production: MINIM.
Script and interviews: Pati Núñez and Ginés Górriz.
Edition: Poldo Pomés.
With the participation of:Antonio Armesto, Josep María Ballarín, Josep Benedito, Oriol Bohigas, Pepe Coderch, Federico Correa, Emilio Donato, Carlos Ferrater, Carlos Fochs, Josep Llinàs, Joan Margarit, Rafael Moneo, Víctor Rahola, Josep Maria Rovira, Jesús Sanz Masdeu, Jesús Sanz Luengo, Enric Soria, Óscar Tusquets and Jordi Viola.
Gratefulnesses:Ana Coderch, Fernando Amat, Leopoldo Pomés, Robert Terrades, Jaume Prat, Gerardo García-Ventosa.

[:es]Pensado a mano. La arquitectura de Flores & Prats[:gl]Pensado a man. A arquitectura de Flores & Prats[:en]Thought by Hand. The work of Flores & Prats[:]

0

[:es]

“En el mundo homogéneo en el que las herramientas son armas que sirven sólo para cortar por lo sano, instantáneamente, la obra de Flores & Prats se demora y demora en una experiencia desarmada, en la que la herramienta se forma en la mano, y la obra en la mano y la herramienta, continuamente.

Su obra parece oponerse a cualquier corte, sin dramatismos, a pesar de que las circunstancias la han enviado por lo general a los márgenes, a las tierras de nadie y a las periferias, o sea, a los lugares donde el corte parece ineludible, irremediable. Su trabajo parece afirmar que sólo atando y desatando crece la experiencia, es decir, lo verdadero. Hacer y usar: una cosa transforma a la otra, y viceversa”.

Juan José Lahuerta

Pensado a mano. La arquitectura de Flores & Prats
Pensado a mano. La arquitectura de Flores & Prats

Es una monografía que recoge nuestros trabajos a lo largo de los 15 años del estudio de Flores & Prats, pero sobre todo es un libro que trata de cómo se trabaja en el estudio, pensado a mano.

Para que esto pueda estar bien explicado en el libro, hemos colaborado directamente con Arquine en la compaginación y edición del material, y el resultado nos gusta mucho.

Contiene un texto crítico de Juan José Lahuerta, y aportaciones de Miquel Adrià, Adrià Goula, Joan Enric Prats, Cesc Segura, Manuel De Solà-Morales, Manuel Arguijo, Carlota Coloma, Adrià Lahuerta, Soraya Smithson Miralda y Toni Casares.

 [:gl]

“No mundo homoxéneo no que as ferramentas son armas que serven só para cortar polo san, instantaneamente, a obra de Flores & Prats se demora e demora nunha experiencia desarmada, na que a ferramenta se forma na man, e a obra na man e a ferramenta, continuamente. A súa obra parece opoñerse a calquera corte, sen dramatismos, a pesar de que as circunstancias a enviaron polo xeral ás marxes, ás terras de ninguén e ás periferias, ou sexa, aos lugares onde o corte parece ineludible, irremediable. O seu traballo parece afirmar que só atando e desatando crece a experiencia, é dicir, o verdadeiro. Facer e usar: unha cousa transforma á outra, e viceversa”.

Juan José Lahuerta

É unha monografía que recolle os nosos traballos ao longo dos 15 anos do estudo, pero sobre todo é un libro que trata de como se traballa no estudo.

Para que isto poida estar ben explicado no libro, colaboramos directamente con Arquine na compaxinación e edición do material, e o resultado gústanos moito.

Contén un texto crítico de Juan José Lahuerta, e achegas de Miquel Adrià, Manuel de Solà-Morales, Adrià Goula, Soraya Smithson, Toni Casares e Miralda.


[:en]

“In the homogeneous world in which the tools are weapon that serve only to cut for the healthy thing, instantaneously, the work of Flowers and Prats it is delayed and delays in an unarmed experience, in which the tool is formed in the hand, and the work in the hand and the tool, constant. His work seems to be opposed to any court, without dramatic qualities, in spite of the fact that the circumstances have sent it in general to the margins, to the lands of nobody and to the peripheries, or, to the places where the cut seems to be unavoidable, irremediably. His work seems to affirm that only tying and untying the experience grows, that is to say, the real thing. To make and to use: a thing transforms other one, and vice versa”.

Juan José Lahuerta

It is a monograph that gathers our works throughout 15 years of the study, but especially it is a book that treats of how one is employed at the study.

In order that this could be explained well in the book, we have collaborated directly with Arquine in the page lay-out and edition of the material, and we like the result much.

It contains Juan Jose Lahuerta’s critical text, and contributions of Miquel Adrià, Manuel of Solà-mulberry trees, Adrià Goula, Soraya Smithson, Toni Casares y Miralda.


[:]

BeeFreeBeeFreeBeeFree

0

BeeFree es una aplicación online gratuita y disponible en varios idiomas (actualmente inglés, español e italiano) para diseñar emails HTML que se adaptarán al tamaño de la pantalla que los reciba.

Es un editor de sencillo manejo que dispone de varias plantillas tipo para crear emails, para informar de novedades o productos. La interface permite, de una forma muy intuitiva, diseñar el email tipo que se enviará a los suscriptores. Es posible alterar las plantillas predefinidas, plantillas, colores, fondos, imágenes, textos… Tiene como peculiaridad que adapta a los emails a los dispositivos móviles.

Siempre es importante conocer opciones que ayuden a mejorar la imagen que mostramos en los boletines.

BeeFree is an application online free and available in several languages (English, Spanish and Italian) to design HTML e-mails that they will adapt to the size of the screen that receives them.

He is a publisher of simple managing who has several insoles type to create e-mails, to report of innovations or products. The interface allows, of a very intuitive form, to design the e-mail type that will be sent to the subscribers. It is possible to alter the predefined insoles, insoles, colors, funds, images, texts … It Has as peculiarity that he adapts to the e-mails to the mobile devices.

Always it is important to know options that help to improve the image that we show in the bulletins.

BeeFree é unha aplicación online gratuíta e dispoñible en varios idiomas (actualmente inglés, español e italiano) para deseñar emails HTML que se adaptarán ao tamaño da pantalla que os reciba.

É un editor de sinxelo manexo que dispón de varios equipos tipo para crear emails, para informar de novidades ou produtos. A interface permite, dunha forma moi intuitiva, deseñar o email tipo que se enviará aos subscritores. É posible alterar os equipos predefinir, equipos, cores, fondos, imaxes, textos… Tiene como peculiaridade que adapta aos emails aos dispositivos móbiles.

Sempre é importante coñecer opcións que axuden a mellorar a imaxe que mostramos nos boletíns.

Casa de Campaña | ARKB-Arrokabe arquitectosCasa de Campaña | ARKB-Arrokabe arquitectosCampaña House | ARKB-Arrokabe arquitectos

Se trata de una vivienda con un uso ocasional concebida en su volumetría, composición y materiales de acabado exterior como un almacén agrícola.

Se construyen cerramientos ligeros que permitan alcanzar condiciones interiores de confort en el mínimo tiempo posible e incorporan un sistema de correderas que posibilitan cerrar totalmente la edificación.

Se resuelve mediante un volumen compacto de planta rectangular con cubierta a dos aguas. Aunque acoge dos niveles, la altura de «cornisa» equivale a la habitual en las construcciones de planta baja del entorno.

Se ejecuta mediante una construcción sencilla que pone acento en la facilidad de montaje basada en un primer orden estructural de cuatro pórticos metálicos situados a tres metros de distancia sobre los que apoyan escuadrías de madera que sirven como pontones de piso o correas de cubierta.

Un único tipo de panel «sándwich» resuelve la hoja interior de toda la envolvente solucionando el acabado, el aislamiento y la base para la fijación del rastrelado.

Éste conforma la cámara de aire ventilada y se utiliza como sujeción de la tabla de abeto que funciona como revestimiento de la cara exterior del cerramiento vertical y como base para la chapa de zinc de la cubierta.

Obra: Casa de Campaña
Autores: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela]
Emplazamiento: Galicia, España
Año: 2005
Fotografías: Bernardo Diéguez y Arrokabe Arquitectos
+ arrokabe.com

Concebida treats itself about a housing with an occasional use in his volumetry, composition and materials of finished exterior as an agricultural store.

There are constructed light closings that allow to reach interior conditions of comfort in the minimal possible time and incorporate a system of sliding panels that they make possible to close totally the building.

It is solved by means of a compact volume of rectangular plant by cover to two waters. Though it receives two levels, the height of «cornice» is equivalent to the habitual one in the constructions of ground floor of the environment.

He executes by means of a simple construction that puts accent in the facility of assembly based on the first structural order of four metallic porticoes placed to three meters of distance on those who rest escuadrías of wood that they serve as pontoons of floor or straps of cover.

The only type of panel «sándwich» solves the interior leaf of everything the surrounding one solving the finished one, the isolation and the base for the fixation of the rastrelado.

This one shapes the air chamber ventilated and is in use as subordination of the table of fir that works as coating of the exterior face of the vertical closing and as base for the sheet of zinc of the cover.

Work: Campaña House

Authors: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela]

Location: Galicia, Spain

Year: 2005

Photography: Bernardo Diéguez and Arrokabe Arquitectos

+ arrokabe.com

Trátase dunha vivenda cun uso ocasional concibida na súa volumetría, composición e materiais de rematado exterior como un almacén agrícola.

Constrúense cerramentos lixeiros que permitan alcanzar condicións interiores de confort no mínimo tempo posible e incorporan un sistema de corredías que posibilitan pechar totalmente a edificación.

Resólvese mediante un volume compacto de planta rectangular con cuberta a dúas augas. Aínda que acolle dous niveis, a altura de «aleiro» equivale á habitual nas construcións de planta baixa do ámbito.

Execútase mediante unha construción sinxela que pon acento na facilidade de montaxe baseada nunha primeira orde estrutural de catro pórticos metálicos situados a tres metros de distancia sobre os que apoian escuadrías de madeira que serven como pontóns de piso ou correas de cuberta.

Un único tipo de panel «sándwich» resolve a folla interior de toda a envolvente solucionando o rematado, o illamento e a base para a fixación do rastrelado.

Este conforma a cámara de aire ventilada e utilízase como suxeición da táboa de abeto que funciona como revestimento da cara exterior do cerramento vertical e como base para a chapa de cinc da cuberta.

Obra: Casa de Campaña

Autores: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela]

Emplazamiento: Galicia, España

Año: 2005

Fotografías: Bernardo Diéguez y Arrokabe Arquitectos

+ arrokabe.com

Arquitectura y verdad. Un curso de críticaArquitectura e verdade. Un curso de críticaArchitecture and truth. A course of critique

0

Frente a las formas de horror (ma­lignas o » kitsch » ), frente al horror de las formas falsas, fáciles y retro-sentimentales (formas mitad liberales, mitad fascistas), se ofrecen aquí once lecciones para una sola ecuación poética, es decir, antiartística: Arquitec­tura = Civilización = Racionalidad = Modernidad.

Quizá ella nos pueda proteger del obsceno facilismo cómico, decorado y plebeyo que nos rodea.

Lejos de las Artes y las Cultu­ras, lejos de los Monumentos, Mitos, Estilos y Lenguajes, la es­casa arquitectura auténtica es, sobre todo, asunto poético, esto es: construcción industrial, racional, objetiva, civil y panhumana.

Fronte ás formas de horror (ma­lignas ou » kitsch » ), fronte ao horror das formas falsas, doadas e retro-sentimentais (formas metade liberais, metade fascistas), ofrécense aquí once leccións para unha soa ecuación poética, é dicir, antiartística: Arquitec­tura = Civilización = Racionalidade = Modernidade.

Quizais ela nos poida protexer do obsceno facilismo cómico, decorado e plebeo que nos rodea.

Lonxe das Artes e as Cultu­ras, lonxe dos Monumentos, Mitos, Estilos e Linguaxes, a es­casa arquitectura auténtica é, sobre todo, asunto poético, isto é: construción industrial, racional, obxectiva, civil e panhumana.

Opposite to the forms of horror (malignant or «kitsch»), opposite to the horror of the false, easy and retro-sentimental forms (you form half liberal, half fascists), eleven lessons offer here for an alone poetical equation, that is to say, unartistic: Architecture = Civilization = Rationality = Modernity.

Probably she could protect us from the obscene comical, decorated and plebeian facilismo that surrounds us.

Far from the Arts and the Cultures, far from the Monuments, Myths, Styles and Languages, the scanty authentic architecture is, especially, a poetical matter, this is: industrial, rational, objective, civil construction and panhuman.

[:es]Retratos a través de los ojos de un miope (XI) | epR [:gl]Retratos a través dos ollos dun miope (XI) | epR[:en]Portraits across the eyes of a near-sighted person (XI) | epR[:]

[:es]

Ramón Vázquez Molezún sujetando el timón, los ojos entornados, mientras la nave baila sobre las olas rizadas de la ría.

Ramón Vázquez Molezún recorriendo Europa a lomos de su Lambretta.

Ramón Vázquez Molezún desperdigando hexágonos en una planta inmensa.

Ramón Vázquez Molezún dibujando secciones imposibles encaramadas a una ladera.

Ramón Vázquez Molezún imaginando una casa mínima a horcajadas de la tierra y la mar, flotante como aquella nave y mundana como aquel viaje por Europa.

Una casa incapaz de ceñirse a un tablero de dibujo.

Retratos a través de los ojos de un miope (XI) epR Ramón Vázquez Molezún
Ramón Vázquez Molezún | Fuente: Fotografía original de José Antonio Corrales y Ramón Vázquez Molezún . Image Cortesía de Open House Madrid

El primo Ramón
Bueu, invierno de 2014

[:en]

Ramón Vázquez Molezún holding the helm, the half-open eyes, while the ship dances on the waves curled of her laugh.

Ramón Vázquez Molezún crossing Europe to loins of his Lambretta.

Ramón Vázquez Molezún dispersing hexagons in an immense plant.

Ramón Vázquez Molezún drawing impossible sections risen up a hillside.

Ramón Vázquez Molezún imagining a minimal house astraddle of the land and the sea, floating as that ship and mundane as that trip for Europe.

A house unable to be limited to a board of drawing.

El primo Ramón

Bueu, Winter of 2014

[:gl]

Ramón Vázquez Molezún suxeitando o leme, os ollos entornados, mentres a nave baila sobre as ondas rizadas da ría.

Ramón Vázquez Molezún percorrendo Europa a lombos da súa Lambretta.

Ramón Vázquez Molezún desperdigando hexágonos nunha planta inmensa.

Ramón Vázquez Molezún debuxando seccións imposibles empolicadas a unha aba.

Ramón Vázquez Molezún imaxinando unha casa mínima a carranchapernas da terra e o mar, flotante como aquela nave e mundana como aquela viaxe por Europa.

Unha casa incapaz de cinguirse a un taboleiro de debuxo.

El primo Ramón

Bueu, invierno de 2014

[:]

[:es]Instrumentos de medida del tiempo (II) | Jorge Rodríguez[:gl]Instrumentos de medida do tempo (II) | Jorge Rodríguez[:en]Instruments of measure of the time (II) | Jorge Rodríguez[:]

[:es]https://veredes.es/blog/instrumentos-de-medida-del-tiempo-i-jorge-rodriguez/

Small house for a Kolonihaven | Fuente: EMBT

‘Somos nuestra memoria,
somos ese quimérico museo de formas inconstantes,
ese montón de espejos rotos.’

JL Borges

Quizás vivir no sea más que una eterna construcción de recuerdos. Nos empeñamos en anticipar la melancolía que nos traerá la memoria, proyectando nuestro futuro pasado.

Quizás por eso, cuando Enric Miralles hizo su pequeño Kolonihavehus,  una casita de no más de 6 m2, una piedra en miniatura en un paisaje bonsái, decidió que tenía que ser un calendario. Así, quedaría registrado el paso del tiempo, que en definitiva, es lo que somos. De lo que estamos hechos.

Quizás, colocó la casa junto a un cerezo para que fuesen sus biorritmos los que anunciasen que el tiempo, a su paso, iba construyendo sus vidas y arquitecturas. Un almanaque nos recuerda que los claveles estarán abiertos los fríos días de Diciembre y disfrutaremos de los nenúfares las mañanas de Junio. Construir un entorno, casi como un reloj de arena, como un instrumento de medida del tiempo.

Quizás también, el crecimiento fugaz de su hija Caterina le hipnotizaba tanto, que quería que el mundo creciese con ella, y así, también su casa. Como un vestido que abraza los movimientos de la pequeña inquilina, que cuando se escapa de su piccolo mondo e interrumpe la charla de sus padres alrededor de una mesa, se siente aun más pequeña. Mucho más. Y también él, cuando asiste como invitado de excepción al religioso ritual que es el juego para un niño, se siente ajeno, de otro tiempo.

Quizás, consciente de la caducidad del tiempo y la eternidad de su recuerdo, decidió que un proyecto es mucho más que sí mismo, es cada uno de los seres que lo constituyen. Y por eso, en la lista de autores del proyecto, Caterina Miralles Tagliabue ocupa un lugar privilegiado.

Quizás este pequeño Kolonihaven no sea nada más que la manera en que Enric Miralles veía pasar la vida. Un constante mirar de izquierda a derecha, sin gafas.

Quizás, como suele ocurrir cada vez que me acerco a Enric Miralles, todo lo anterior solo sea un tremendo quizás.

Jorge Rodríguez Seoane
Diciembre 2014. Coruña

[:es]Instrumentos de medida del tiempo (III) | Jorge Rodríguez[:gl]Instrumentos de medida do tempo (III) | Jorge Rodríguez[:en]Instruments of measure of the time (III) | Jorge Rodríguez[:]

[:gl]Instrumentos de medida do tempo (I) | Jorge Rodríguez

Small house for a Kolonihaven | Fonte: EMBT

‘Somos nuestra memoria,

somos ese quimérico museo de formas inconstantes,

ese montón de espejos rotos.’

JL Borges

Quizais vivir non sexa máis que unha eterna construción de recordos. Empeñámonos en anticipar a melancolía que nos traerá a memoria, proxectando o noso futuro pasado.

Quizais por iso, cando Enric Miralles fixo o seu pequeno Kolonihavehus, unha casiña de non máis de 6 m2, unha pedra en miniatura nunha paisaxe bonsai, decidiu que tiña que ser un calendario. Así, quedaría rexistrado o paso do tempo, que en definitiva, é o que somos. Do que estamos feitos.

Quizais, colocou a casa xunto a unha cerdeira para que fosen os seus biorritmos os que anunciaran que o tempo, ao seu paso, ía construíndo as súas vidas e arquitecturas. Un almanaque recórdanos que os caraveis estarán abertos os fríos días de Decembro e gozaremos dos nenúfares as mañás de Xuño. Construír un ámbito, case como un reloxo de area, como un instrumento de medida do tempo.

Quizais tamén, o crecemento fugaz da súa filla Caterina hipnotizáballe tanto, que quería que o mundo crecese con ela, e así, tamén a súa casa. Como un vestido que abraza os movementos da pequena inquilina, que cando se escapa do seu piccolo mondo e interrompe a charla dos seus pais ao redor dunha mesa, séntese aínda máis pequena. Moito máis. E tamén el, cando asiches como convidado de excepción o relixioso ritual que é o xogo para un neno, se sente alleo, doutro tempo.

Quizais, consciente da caducidade do tempo e a eternidade do seu recordo, decidiu que un proxecto é moito máis ca el mesmo, é cada un dos seres que o constitúen. E por iso, na lista de autores do proxecto, Caterina Miralles Tagliabue ocupa un lugar privilexiado.

Quizais este pequeno Kolonihaven non sexa nada máis que o xeito en que Enric Miralles vía pasar a vida. Un constante mirar de esquerda a dereita, sen lentes.

Quizais, como adoita acontecer cada vez que me achego a Enric Miralles, todo o anterior só sexa un tremendo quizais.

Jorge Rodríguez Seoane
Decembro 2014. Coruña

Instrumentos de medida do tempo (III) | Jorge Rodríguez

[:en]

Instruments of measure of the time (I) | Jorge Rodríguez

Small house for a Kolonihaven | Source: EMBT

‘We are our memory,

are this fantastic museum of inconstant forms,

this heap of torn mirrors.’

JL Borges

Probably living is any more than an eternal construction than recollections. We pledge in anticipating the melancholy that us will bring the memory, projecting our past future.

Probably because of it, when Enric Miralles did his small Kolonihavehus, a little house of not more than 6 m2, one stone in miniature in a landscape bonsai, it decided that it had to be a calendar. This way, the passage of time would remain registered, that definitively, it is what we are. Of what we are made.

Probably, he placed the house close to a cherry-tree in order that they were his biorritmos those who were announcing that the time, to his step, was constructing his lives and architectures. An almanac us remembers that the carnations will be opened the cold days of December and we will enjoy the nenuphars the mornings of June. To construct an environment, almost as an hourglass, as an instrument of measure of the time.

Probably also, the fleeting growth of his daughter Caterina was hypnotizing him so much, that wanted that the world was growing with her, and this way, also his house. As a garment that embraces the movements of the small inquilina, which when it escapes of his piccolo mondo and there interrupts the chat of his parents about a table, she feels furthermore small. Much more. And also he, when he is present as guest of exception at the religious ritual that is the game for a child, feels foreign, of another time.

Probably this small Kolonihaven is not anything any more than the way in which Enric Miralles saw to spend the life. A constant to look from left side to right, without glasses.

Probably this small Kolonihaven is not anything any more than the way in which Enric Miralles saw to spend the life. A constant to look from left side to right, without glasses.

Probably, since it is in the habit of happening whenever I approach Enric Miralles, everything alone previous is the tremendous one probably.

Jorge Rodríguez Seoane
December 2014. Coruña

Instruments of measure of the time (III) | Jorge Rodríguez[:]

[:es]Museos | Antonio S. Río Vázquez[:gl]Museos | Antonio S. Río Vázquez[:en]Museums | Antonio S. Río Vázquez[:]

[:es]

«En las catedrales ya nadie reza fuera de las horas preestablecidas. Ningún creyente se abandona al recogimiento siquiera un instante durante su paseo turístico. Es posible que hayamos perdido hasta nuestra capacidad de emocionarnos —de llorar, dice James Elkins— también frente al hecho artístico. Y la hemos perdido porque carecemos del tiempo necesario, porque no regresamos a ver, porque despreciamos lo que tenemos cerca y apreciamos lo que está lejos. Porque nuestros museos y monumentos, con su masificación y su iluminación cuidada, con su orden, con sus programas guiados para turistas, nos alejan de cierto sentimiento trascendente, sea el que sea para cada uno».

Estrella de Diego: Rincones de postales. Turismo y hospitalidad

Thomas Struth, Pergamon Museum 2 (2001)

Hace casi una década, a raíz del proyecto de un centro de arte contemporáneo, escribí una pequeña reflexión sobre el papel de los museos en la sociedad actual. Entonces tomé de Magritte una metáfora para simular la contradicción imperante en el panorama museístico del momento, dónde coexistían dos hechos aparentemente opuestos: eran instituciones inmersas en una gran crisis y, sin embargo, nunca en la historia habían despertado tantas expectativas.

La riqueza de la paradoja se manifestaba también en el concepto de «museo de arte contemporáneo»: por una parte, nos remite a un lugar dónde se almacenan objetos para ser examinados, conservados y, en cierta manera, congelados en el tiempo; por otra, el arte contemporáneo reclama convertirse en algo cada vez más conceptual, público, e incluso efímero.

Progresivamente, los avances tecnológicos permiten el acceso libre desde cualquier lugar del mundo a una inmensa galería virtual con obras artísticas de todos los tiempos, generando un nuevo tipo de museo, una estructura intangible, abierta y compartida dónde los creadores edifican sus parcelas y dónde cualquier individuo puede convertirse en autor, como reclamaban muchos artistas.

El museo actual ha querido buscar otros caminos alternativos, complementarios al espacio expositivo: ciclos de actividades, talleres didácticos, mediatecas, tiendas y cafeterías… mientras intenta pervivir como el lugar dónde cada persona pueda tener un encuentro directo, vivo y personal con la obra de arte.

Recientemente he podido leer el interesante libro de Estrella de Diego Rincones de postales, dónde dedica el capítulo «Focos sobre la historia: museos y catedrales» a reflexionar sobre la actualidad de estos espacios, observando cómo han cambiado los museos porque su público también se ha transformado, ese público que retrata magistralmente Struth en sus series fotográficas.

«No solo son ahora mucho más abundantes, sino mucho más distraídos, piensan en sus cosas mientras el guía o la autoguía, muy popularizada, va explicando las salas. Da igual lo que tengan delante, nada consigue atraparles genuinamente».

Y así, mientras el visitante pierde la capacidad de emoción, los museos siguen proliferando por todo pueblo y ciudad, invadiendo lugares y recursos públicos independientemente del interés de su contenido. O incluso más grave: tristemente vacíos.

Hace una década escribí que el museo debería ser un lugar acogedor, dónde lo más importante fuera lo expuesto en su interior y no el propio museo, y que su presencia en una ciudad debía ser la de un organismo vivo abierto a la gran diversidad de manifestaciones que la sociedad pudiera ofrecer, desdibujando las fronteras entre lo privado y lo público, entre la obra de arte y la cultura de lo cotidiano, y ahora añado: dónde el visitante recupere la capacidad de emocionarse porque, como bien lo expresó Estrella de Diego, «cada vez quedan menos lugares donde soñar».

Antonio S. Río Vázquez . Doctor arquitecto
A Coruña. noviembre 2014

[:en]

«In the cathedrals already nobody prays out of the pre-established hours. No believer gives up to the concentration even an instant during his tourist walk. It is possible that we have lost up to our aptitude to get excited – of crying, says James Elkins– also opposite to the artistic fact. And we have lost it because we lack the necessary time, because we do not return to see, because we despise what we have nearby and estimate what is far. Because our museums and monuments, with his mass-production and his elegant lighting, with his order, with his programs guided for tourists, remove us from certain transcendent feeling, be the one that is for each one».

Estrella de Diego: Rincones de postales. Turismo y hospitalidad

Thomas Struth, Pergamon Museum 2 (2001)

Almost a decade ago, immediately after the project of a center of contemporary art, I wrote a small reflection on the paper of the museums in the current company. Then I took of Magritte a metaphor to simulate the commanding contradiction in the panorama museístico of the moment, where two seemingly opposite facts were coexisting: they were immersed institutions in a great crisis and, nevertheless, in the history they had never woken so many expectations up.

The wealth of the paradox was demonstrating also in the concept of «contemporary art museum»: on one hand, he sends to a place his where objects are stored to be examined, preserved and, in certain way, frozen in the time; for other one, the contemporary art protests to turn into something increasingly conceptual, publicly, and even ephemeral.

Progressively, the technological advances allow the free access from any place of the world to an immense virtual gallery with artistic works of all the times, generating a new type of museum, an intangible, opened and shared structure where the creators build his plots and where any individual can turn into author, since many artists were protesting.

The current museum has wanted to look for other alternative, complementary ways to the explanatory space: cycles of activities, didactic workshops, mediatecas, shops and cafeterias … while it tries pervivir as the place where every person could have a direct, alive and personal meeting with the work of art.

Recently I could have read de Estrella de Diegos´interesting book of postcards, Rincones de postales, where he dedicates the chapter «Areas on the history: museums and cathedrals» to thinking about the current importance of these spaces, observing how they have changed the museums because his public also has transformed, this public who portrays masterfully Struth in his photographic series.

«Not only they are now much more abundant, but much more absent-minded, the guide or the autoguide think about his things while, very popularized, it is explaining the rooms. There is all the same what they have ahead, nothing manages to catch them genuinely».

And this way, while the visitor loses the capacity of emotion, the museums continue proliferating for every people and city, invading places and public resources independently of the interest of his content. Or even more seriously: sadly empty.

A decade ago I wrote that the museum should be a cozy place, where the most important thing was exposed in his interior and not the own museum, and that his presence in a city had to be that of an alive organism opened for the great diversity of manifestations that the company could offer, blurring the borders between the private thing and the public thing, between the work of art and the culture of the daily thing, and now I add: where the visitor recovers the aptitude to get excited because, as well Estrella de Diego expressed it, «every time fewer places stay where to dream».

Antonio S. Río Vázquez . Doctor architect

A Coruña. november 2014

[:gl]

«Nas catedrais xa ninguén reza fóra das horas preestablecer. Ningún crente se abandona ao recollemento sequera un instante durante o seu paseo turístico. É posible que perdésemos ata a nosa capacidade de emocionarnos -de chorar, di James Elkins— tamén fronte ao feito artístico. E perdémola porque carecemos do tempo necesario, porque non regresamos a ver, porque desprezamos o que temos preto e apreciamos o que está lonxe. Porque os nosos museos e monumentos, coa súa masificación e a súa iluminación coidada, coa súa orde, cos seus programas guiados para turistas, nos afastan de certo sentimento transcendente, sexa que sexa para cada un».

Estrella de Diego: Recunchos de postais. Turismo e hospitalidade

Thomas Struth, Pergamon Museum 2 (2001)

Hai case unha década, a raíz do proxecto dun centro de arte contemporánea, escribín unha pequena reflexión sobre o papel dos museos na sociedade actual. Entón tomei de Magritte unha metáforaa para simular a contradición imperante no panorama museístico do momento, onde coexistían dous feitos aparentemente opostos: eran institucións inmersas nunha gran crise e, non obstante, nunca na historia espertaran tantas expectativas.

A riqueza do paradoxo manifestábase tamén no concepto de «museo de arte contemporánea»: por unha parte, remítenos a un lugar onde se almacenan obxectos para ser examinados, conservados e, en certo xeito, conxelados no tempo; por outra, a arte contemporánea reclama converterse en algo cada vez máis conceptual, público, e mesmo efémero.

Progresivamente, os avances tecnolóxicos permiten o acceso libre dende calquera lugar do mundo a unha inmensa galería virtual con obras artísticas de todos os tempos, xerando un novo tipo de museo, unha estrutura intanxible, aberta e compartida onde os creadores edifican as súas parcelas e onde calquera individuo pode converterse en autor, como reclamaban moitos artistas.

O museo actual quixo buscar outros camiños alternativos, complementarios ao espazo expositivo: ciclos de actividades, talleres didácticos, mediatecas, tendas e cafetarías… mentres intenta pervivir como o lugar onde cada persoa poida ter un encontro directo, vivo e persoal coa obra de arte.

Recentemente puiden ler o interesante libro de Estrella de Diego Recunchos de postais, dónde adicaba o capítulo «Focos sobre a historia: museos e catedrais» a reflexionar sobre a actualidade destes espazos, observando como cambiaron os museos porque o seu público tamén se transformou, ese público que retrata maxistralmente Struth nas súas series fotográficas.

«Non só son agora moito máis abundantes, senón moito máis distraídos, pensan nas súas cousas mentres o guía ou a autoguía, moi popularizada, vai explicando as salas. Dá igual o que teñan diante, nada consegue atraparlles xenuinamente».

E así, mentres o visitante perde a capacidade de emoción, os museos seguen proliferando por todo pobo e cidade, invadindo lugares e recursos públicos independentemente do interese do seu contido. O mesmo máis grave: tristemente baleiros.

Hai unha década escribín que o museo debería ser un lugar acolledor, onde o máis importante fose o exposto no seu interior e non o propio museo, e que a súa presenza nunha cidade debía ser a dun organismo vivo aberto á gran diversidade de manifestacións que a sociedade puidese ofrecer, esvaecendo as fronteiras entre o privado e o público, entre a obra de arte e a cultura do cotián, e agora engado: onde o visitante recupere a capacidade de emocionarse porque, como ben o expresou Estrela de Diego, «cada vez quedan menos lugares onde soñar».

Antonio S. Río Vázquez . Doutor arquitecto

A Coruña. novembro 2014

[:]

Somos PaisaxeSomos PaisaxeSomos Paisaxe

0

Somos Paisaxe es una iniciativa de divulgación que trata de acercar los paisajes y las personas a través del re-conocimiento de los elementos que las componen, la comprensión de sus dinámicas y procesos y la actuación por la puesta en valor del carácter competitivo que tienen los Paisajes Gallegos.

Un paisaje es un espacio que es percibido y podríamos decir que la percepción es algo dinámico dado que no todos los observadores perciben lo mismo. Sin embargo el paisaje no es so percepción es algo más: es el resultado siempre inestable de una dinámica en la que intervienen elementos bióticos, abióticos y antrópicos. Po eso, sí bien es importante el perceptivo en la comprensión de los paisajes, parece te convine ir más allá y entrar también en su dialéctica concreta fruto de una morrena de elementos, factores y procesos a lo largo del tiempo.

Uno de los principales característicos de Galicia es su riqueza paisajística. Su situación geográfica en el planeta, la cercanía del océano y la existencia de las altas sierras orientales, una contrastada morfología, los millares de ríos que surcan este territorio, la presencia de rocas graníticas y louseñas, así como un variado mosaico climático y una elevada diversidad biológica, configuran una riqueza paisajística única e irrepetible.

El Convenio Europeo del Paisaje desplaza la mirada desde los espacios singulares, hacia los ordinario, los vividos por la mayoría de los ciudadanos. Esta universalidad del paisaje está ligada nuestra calidad de vida, al derecho ciudadano de disfrutar de unos paisajes armónicos. La ley de protección del paisaje de Galicia, pretende, en sintonía con este principio, darle forma a la voluntad de nuestra sociedad de poder intervenir en las transformaciones paisajísticas, garantizando la preservación de los suyo valores.

+ info

Somos Paisaxe is an initiative of spreading that tries to bring the landscapes and the persons over across the recognition of the elements that compose them, the comprehension of his dynamics and processes and the action for the putting in value of the competitive character that the Galician Landscapes have.

A landscape is a space that is perceived and we might say that the perception is something dynamic provided that not all the observers perceive the same thing. Nevertheless the landscape is not so perception is something more: it is the result always unstably of a dynamics in which they control biotic elements, abióticos and antrópicos. Po it, yes well the perceptive one is important in the comprehension of the landscapes, seems I was convenient for you to go beyond and to enter also in his concrete dialectics fruit of a morrena of elements, factors and processes throughout the time.

One of the principal typical ones of Galicia is his landscape wealth. His geographical situation in the planet, the nearness of the ocean and the existence of the high oriental saws, a confirmed morphology, the thousands of rivers that furrow this territory, the presence of granitic rocks and louseñas, as well as a varied climatic mosaic and a high biological diversity, form the landscape only and unrepeatable wealth.

The European Agreement of the Landscape displaces the look from the singular spaces, towards them ordinarily, lived by the majority of the citizens. This universality of the landscape is tied our quality of life, to the civil right to enjoy a few harmonic landscapes. The protection law of the landscape of Galicia, it tries, in tuning in with this beginning, to give him form to the will of our company to be able to intervene in the landscape transformations, guaranteeing the preservation of them his value.

+ info

Somos Paisaxe é unha iniciativa de divulgación que trata de achegar as paisaxes e as persoas a través do re-coñecemento dos elementos que as compoñen, a comprensión das súas dinámicas e procesos e a actuación pola posta en valor do carácter competitivo que teñen as Paisaxes Galegas.

Unha paisaxe é un espazo que é percibido e poderiamos dicir que a percepción é algo dinámico dado que non todos os observadores perciben o mesmo. Sen embargo a paisaxe non é so percepción é algo máis: é o resultado sempre inestable dunha dinámica na que interveñen elementos bióticos, abióticos e antrópicos. Po iso, si ben é importante o perceptivo na comprensión das paisaxes, parece convinte ir máis aló e entrar tamén na súa dialéctica concreta froito dunha morea de elementos, factores e procesos ao longo do tempo.

Unha das principais características de Galicia é a súa riqueza paisaxística. A súa situación xeográfica no planeta, a proximidade do océano e a existencia das altas serras orientais, unha contrastada morfoloxía, os milleiros de ríos que sucan este territorio, a presenza de rochas graníticas e louseñas, así como un variado mosaico climático e unha elevada diversidade biolóxica, configuran unha riqueza paisaxística única e irrepetible.

O Convenio Europeo da Paisaxe despraza a mirada dende os espazos singulares, cara os ordinarios, os vividos pola maioría dos cidadáns. Esta universalidade da paisaxe está ligada a nosa calidade de vida, ó dereito cidadán de gozar dunhas paisaxes harmónicas. A lei de protección da paisaxe de Galicia, pretende, en sintonía con este principio, darlle forma á vontade da nosa sociedade de poder intervir nas transformacións paisaxísticas, garantindo a preservación dos seu valores.

+ info

AgronautasAgronautasAgronautas

1

Existen planteamientos, modos de vida y formas de hacer que proponen una relación más equilibrada entre el ser humano y el planeta. La mayoría de ellos, sin embargo, no han sido desarrollados por grandes compañías ni disponen de altos presupuestos gubernamentales. En muchos casos se trata, por el contrario, de personas anónimas organizadas en redes, de profesionales que desarrollan nuevos sistemas fuera del mercado o de individuos que han decidido actuar por su cuenta. Los llamamos Agronautas.

http://youtu.be/0lwK-odnN1k

Un documental de Juan Dopico Massobrio y Pez Estudio.

Agronautas [Documental] es una película documental fruto de la primera fase de exploración del proyecto Agronautas. Durante 2011 y 2012 se registraron 40 experiencias colectivas, un total de 56 personas que desarrollan iniciativas que reformulan la relación entre las personas y el medio natural, ya sea a nivel individual, en comunidades o a través de su actividad profesional.

Agronautas [Documental] recoge los mejores momentos de estas entrevistas con el objetivo de difundir proyectos y actividades basadas en la minimización del impacto humano sobre el entorno, así como del consumo de recursos y energía. Estas opiniones y experiencias, pese a su importancia como beneficio colectivo, resultan muchas veces poco visibles para la ciudadanía. El proyecto es un primer paso de investigación y pretende abrir el debate y la reflexión sobre la reformulación de los intercambios de las personas con el medio ambiente de una manera holística.

Agronautas [Documental] está registrada con licencias libres, con el objetivo de ser ampliamente difundida.

El documental está dividido en cuatro bloque temáticos: Agricultura, Energía y Ecología, Arquitectura y Tecnología, y Política y Sociedad

Agricultura:  Se abordan algunas de las problemáticas y alternativas presentes en relación al sector: agricultura ecológica, redes de semillas, alimentos transgénicos, agroindustria, grupos de consumo, soberanía alimentaria, huertos urbanos.

Energía y Ecología. A través del testimonio de los “agronautas” entrevistados se hace un repaso sobre temas como la globalización, el agotamiento de recursos, el decrecimiento, las energías renovables, el consumismo, la dicotomía natural-artificial o el equilibrio con la naturaleza.

Arquitectura y Tecnología. Se proponen alternativas para que la utilización de ambas disciplinas suponga un equilibrio con la naturaleza y con la sociedad. En este sentido, los testimonios se centran, entre otros, en la bioconstrucción, autoconstrucción, ecoconstrucción, arquitectura genética, arquitectura algorítmica y las nuevas tecnologías.

Política y Sociedad. Se plantean alternativas al sistema político actual así como posibles soluciones para salir de la crisis global actual. Los modelos horizontales, los sistemas de participación ciudadana, las colonias colectivizadas, las alternativas al sistema capitalista o los movimientos sociales son algunos de las opciones tratadas.

Existen formulacións, modos de vida e formas de facer que propoñen unha relación máis equilibrada entre o ser humano e o planeta. A maioría deles, non obstante, non foron desenvolvidos por grandes compañías nin dispoñen de altos presupostos gobernamentais. En moitos casos trátase, pola contra, de persoas anónimas organizadas en redes, de profesionais que desenvolven novos sistemas fóra do mercado ou de individuos que decidiron actuar pola súa conta. Chamámolos Agronautas.

http://youtu.be/0lwK-odnN1k

Un documental de Juan Dopico Massobrio e Peixe Estudo.

Agronautas [Documental] é unha película documental froito da primeira fase de exploración do proxecto Agronautas. Durante 2011 e 2012 rexistráronse 40 experiencias colectivas, un total de 56 persoas que desenvolven iniciativas que reformulan a relación entre as persoas e o medio natural, xa sexa a nivel individual, en comunidades ou a través da súa actividade profesional.

Agronautas [Documental] recolle os mellores momentos destas entrevistas co obxectivo de difundir proxectos e actividades baseadas na minimización do impacto humano sobre o ámbito, así como do consumo de recursos e enerxía. Estas opinións e experiencias, malia a súa importancia como beneficio colectivo, resultan moitas veces pouco visibles para a cidadanía. O proxecto é un primeiro paso de investigación e pretende abrir o debate e a reflexión sobre a reformulación dos intercambios das persoas co medio dun xeito holístico.

Agronautas [Documental] está rexistrada con licenzas libres, co obxectivo de ser difundida amplamente.

O documental está dividido en catro bloque temáticos: Agricultura, Enerxía e Ecoloxía, Arquitectura e Tecnoloxía, e Política e Sociedade.

Agricultura: Abórdanse algunhas das problemáticas e alternativas presentes en relación ao sector: agricultura ecolóxica, redes de sementes, alimentos transxénicos, agroindustria, grupos de consumo, soberanía alimentaria, hortos urbanos.

Enerxía e Ecoloxía. A través do testemuño dos «agronautas» entrevistados faise un repaso sobre temas como a globalización, o esgotamento de recursos, o decrecemento, as enerxías renovables, o consumismo, a dicotomía natural-artificial ou o equilibrio coa natureza.

Arquitectura e Tecnoloxía. Propóñense alternativas para que a utilización de ambas as dúas disciplinas supoña un equilibrio coa natureza e coa sociedade. Neste sentido, os testemuños céntranse, entre outros, na bioconstrucción, autoconstrución, ecoconstrucción, arquitectura xenética, arquitectura algorítmica e as novas tecnoloxías.

Política e Sociedade. Formúlanse alternativas ao sistema político actual así como posibles solucións para saír da crise global actual. Os modelos horizontais, os sistemas de participación cidadá, as colonias colectivizadas, as alternativas ao sistema capitalista ou os movementos sociais son algúns das opcións tratadas.

There exist expositions, manners of life and ways of doing that they propose a relation more balanced between the human being and the planet. The majority of they, nevertheless, they neither have been developed by big companies nor have presupposed governmental high places. In many cases it is a question, on the contrary, of anonymous persons organized in networks, of professionals that they develop new systems out of the market or of individuals who have decided to act for his account. We are called them Agronautas.

http://youtu.be/0lwK-odnN1k

Juan Dopico Massobrio and Pez Estudio’s documentary

Agronautas [documentary] is a documentary movie fruit of the first phase of exploration of the project Agronautas. During 2011 and 2012 40 collective experiences were registered, a total of 56 persons who develop initiatives that re-formulate the relation between the persons and the natural way, already be to individual level, in communities or across his professional activity.

Agronautas [documentary] gathers the best moments of these interviews with the aim to spread projects and activities based on the minimization of the human impact on the environment, as well as of the consumption of resources and energy. These opinions and experiences, in spite of his importance as collective benefit, turn out to be often slightly visible for the citizenship. The project is the first step of investigation and tries to open the debate and the reflection on the reformulation of the exchanges of the persons with the environment of a holistic way.

Agronautas [documentary] is registered by free licenses, with the aim to be widely spread.

The documentary is divided in four block thematic: Agriculture, Energy and Ecology, Architecture and Technology, and Politics and Company

Agriculture: There are approached some of the problematic ones and present alternatives in relation to the sector: ecological agriculture, networks of seeds, food transgénicos, agroindustry, groups of consumption, food sovereignty, urban gardens.

Energy and Ecology. Across the testimony of the interviewed «agronautas» a revision is done on topics like the globalization, the depletion of resources, the decrease, the renewable energies, the consumerism, the natural – artificial dichotomy or the balance by the nature.

Architecture and Technology. They propose alternatives in order that the utilization of both disciplines supposes a balance with the nature and with the company. In this respect, the testimonies centre, between others, on the bioconstrucción, autoconstruction, ecoconstrucción, genetic architecture, algorithmic architecture and the new technologies.

Politics and Company. Alternatives appear to the political current system as well as possible solutions to go out of the global current crisis. The horizontal models, the systems of civil participation, the collectivized colonies, the alternatives to the capitalist system or the social movements are some of the treated options.

5º Premios IS ARCH para estudiantes de arquitectura5º Premios IS ARCH para estudantes de arquitectura5º IS ARCH Award for students of architecture

0

Los premios Is Arch para estudiantes de arquitectura llegan a su quinta edición. Hasta el 16 de febrero se pueden presentar los proyectos, trabajos académicos realizados dentro del marco universitario, y los tres proyectos ganadores se repartirán 6.000 € en premios. El jurado está formado por arquitectos de estudios internacionales como Foster and partners, Ateliers Jean Nouvel, OMA, Benedetta Tagliabue o Kengo Kuma & Associates.

IS ARCH nace de la inquietud de dos estudiantes de arquitectura de la ETSAB (Escuela técnica Superior de Arquitectura de Barcelona, de la Universidad Politécnica de Cataluña) por crear una plataforma internacional de difusión y debate de las soluciones aportadas por los alumnos de Arquitectura dentro del marco de la universidad.

Los Premios IS ARCH quieren alentar a los más jóvenes en el debate arquitectónico desde su particular punto de vista, entendiendo que ésta será la concepción de la Arquitectura del futuro.

Los Premios IS ARCH tiene dos años de vida, ya se han llevado a cabo cuatro ediciones y actualmente está vigente la quinta. En este tiempo se han presentado a los premios cerca de 1.000 proyectos de estudiantes de todo el mundo, se han dado premios por valor de 20.000 €, hemos conseguido el apoyo de partners como Roca, HP, Editorial Gustavo Gili, Sika, Vinçon, On Diseño etc., y el soporte también de muchas revistas, bloggers y medios del sector.

+ info

Os premios Is Arch para estudantes de arquitectura chegan á súa quinta edición. Ata o 16 de febreiro pódense presentar os proxectos, traballos académicos realizados dentro do marco universitario, e os tres proxectos gañadores repartiranse 6.000 € en premios. O xurado está formado por arquitectos de estudos internacionais como Foster and partners, Ateliers Jean Nouvel, OMA, Benedetta Tagliabue ou Kengo Kuma & Associates.

IS ARCH nace da inquietude de dous estudantes de arquitectura da ETSAB (Escola técnica Superior de Arquitectura de Barcelona, da Universidade Politécnica de Cataluña) por crear unha plataforma internacional de difusión e debate das solucións achegadas polos alumnos de Arquitectura dentro do marco da universidade.

Os Premios IS ARCH queren alentar os máis novos no debate arquitectónico dende o seu particular punto de vista, entendendo que esta será a concepción da Arquitectura do futuro.

Os Premios IS ARCH ten dous anos de vida, xa se levaron a cabo catro edicións e actualmente está vixente a quinta. Neste tempo presentáronse aos premios preto de 1.000 proxectos de estudantes de todo o mundo, déronse premios por valor de 20.000 €, conseguimos o apoio de partners como Roca, HP, Editorial Gustavo Gili, Sika, Vinçon, On Diseño etc., e o soporte tamén de moitas revistas, bloggers e medios do sector.

+ info

The prizes Is Arch for students of architecture comes to his fifth edition. Until February 16 they can present the projects, academic works realized inside the university frame, and three winning projects will distribute 6.000 € in prizes. The juror is formed by architects of international studies as Foster and partners, Ateliers Jean Nouvel, OMA, Benedetta Tagliabue or Kengo Kuma and Associates.

IS ARCH is born of the worry of two students of architecture of the ETSAB (technical Top School of Architecture of Barcelona, of the Technical University of Catalonia) for creating an international platform of diffusion and debate of the solutions contributed by the pupils of Architecture inside the frame of the university.

The Prizes IS ARCH want to encourage the youngest in the architectural debate from his particular point of view, understanding that this one will be the conception of the Architecture of the future.

The Prizes IS ARCH it has two years of life, already four editions have been carried out and nowadays the fifth one is in force. In this time they have appeared to the prizes near 1.000 students’ projects of the whole world, have given him prizes for value of 20.000 €, we have obtained the support of partners as Rock, HP, Publishing Gustavo Gili, Sika, Vinçon, On Diseño etc., and the support also of many magazines, bloggers and means of the sector.

+ info

Casa en Bueu | Villacé y ComingesCasa en Bueu | Villacé y ComingesHouse in Bueu | Villacé y Cominges

El terreno, con forma de L, pronunciada pendiente en diagonal y magníficas vistas al norte y al oeste es el punto de partida del proyecto.

La vivienda consiste en dos volúmenes maclados que se sitúan en el vértice de la L, dividiendo de esta forma el terreno en una serie de espacios bien acotados con usos diferenciados según su altura, topografía, soleamiento y vistas.

Se establecen dos niveles, uno de entrada a la cota inferior, y un nivel principal contiene las zonas de estar y la piscina.

La llegada a la casa se produce a través de los restos de una edificación existente en la cota inferior de la parcela, los arranques de sus muros y una gran roca se utilizan como zona de aparcamiento.

Hacia esta zona, la casa abre dos huecos, la entrada, que se protege con un voladizo de hormigón, y un asiento ventana que permite una vista panorámica sobre Bueu desde el dormitorio principal.

En la planta principal el volumen se perfora en dos de sus frentes, norte y sur, haciendo que la sala principal sea una zona de unión entre las zonas bien soleadas y el mar, que de esta forma tiene una fuerte presencia en todo este nivel.

La geometría de la cubierta hace que este espacio tenga una gran altura en su punto de unión con el volumen que contiene la escalera y el dormitorio principal, equilibrando la dirección norte sur con la orientación este, que marca el acceso y la presencia de la ciudad.

Una piscina de hormigón en el sur y una grada en la salida norte completarán la intervención, dando forma a las zonas de estar exteriores.

Obra: Vivienda en Bueu
Localización: A Carrasqueira, Bueu, Galicia, España
Arquitectos: Villacé y Cominges (José Villacé y Martín de Cominges Carvallo)
Aparejadores: Jordán Romero Sobral, Sancho Páramo Cerqueira
Colaboradores: María Pintos Pavón, Verónica Gallego Sotelo
Estructura: Antonio Reboreda Martínez
Constructora: Construcciones Antón
Promotores: Carolina Bernárdez Pena, Miguel Chapela González
Fotografías: Manuel G. Vicente

The area, with form of L, pronounced slope in diagonal and magnificent conference in the northern part and in the western part is the point of item of the project.

The housing consists of two volumes maclados that place in the vertex of the L, dividing of this form the area in a series of spaces well annotated with uses differentiated according to his height, topography, soleamiento and conference.

There are established two levels, one of entry to the low level, and a principal level contains the zones of being and the swimming pool.

The arrival to the house takes place across the remains of an existing building in the low level of the plot, the take-offs of his walls and a great rock they are in use as zone of parking.

Towards this zone, the house opens two hollows, the entry, which is protected by the projecting one of concrete, and a seat window that allows a panoramic sight on Bueu from the principal bedroom.

In the principal plant the volume is perforated in two of his foreheads, north and south, doing that the principal room is a zone of union between the sunny well zones and the sea, which of this form has a strong presence in all this level.

The geometry of the cover does that this space has a great height in his point of union with the volume that contains the stairs and the principal bedroom, balancing the north south direction with the orientation this one, which marks the access and the presence of the city.

A swimming pool of concrete in the south and a step in the north exit they will complete the intervention, giving way to the zones of being exterior.

Work: House in Bueu

Location: A Carrasqueira, Bueu, Galicia, Spain

Arquitectos: Villacé and Cominges (José Villacé and Martín de Cominges Carvallo)

Riggers: Jordán Romero Sobral, Sancho Páramo Cerqueira

Collaborators: María Pintos Pavón, Verónica Gallego Sotelo

Structure: Antonio Reboreda Martínez

Construction: Construcciones Antón

Promotors: Carolina Bernárdez Pena, Miguel Chapela González

Photography: Manuel G. Vicente

O terreo, con forma de L, pronunciada pendente en diagonal e magníficas vistas ao norte e ao oeste é o punto de partida do proxecto.

A vivenda consiste en dous volumes maclados que se sitúan no vértice da L, dividindo desta forma o terreo nunha serie de espazos ben acoutados con usos diferenciados segundo a súa altura, topografía, soleamiento e vistos.

Establécense dous niveis, un de entrada á cota inferior, e un nivel principal contén as zonas de estar e a piscina.

A chegada á casa prodúcese a través dos restos dunha edificación existente na cota inferior da parcela, os arranques dos seus muros e unha gran rocha utilízanse como zona de aparcadoiro.

Cara a esta zona, a casa abre dous ocos, a entrada, que se protexe cun beiril de formigón, e un asento ventá que permite unha vista panorámica sobre Bueu dende o dormitorio principal.

Na planta principal o volume perfórase en dúas das súas frontes, norte e sur, facendo que a sala principal sexa unha zona de unión entre as zonas ben soleadas e o mar, que desta forma ten unha forte presenza en todo este nivel.

A xeometría da cuberta fai que este espazo teña unha grande altura no seu punto de unión co volume que contén a escaleira e o dormitorio principal, equilibrando a dirección norte sur coa orientación este, que marca o acceso e a presenza da cidade.

Unha piscina de formigón no sur e unha bancada na saída norte completarán a intervención, dando forma ás zonas de estar exteriores.

Obra: Vivenda en Bueu

Emprazamento: A Carrasqueira, Bueu, Galicia, España

Arquitectos: Villacé e Cominges (José Villacé e Martín de Cominges Carvallo)

Aparelladores: Jordán Romero Sobral, Sancho Páramo Cerqueira

Colaboradores: María Pintos Pavón, Verónica Gallego Sotelo

Estructura: Antonio Reboreda Martínez

Constructora: Construcciones Antón

Promotores: Carolina Bernárdez Pena, Miguel Chapela González

Fotografías: Manuel G. Vicente

Elogio de la incorrección | Miguel Ángel Díaz Camacho

Elogio de la incorrección | Miguel Ángel Díaz Camacho
A+P Smithson, Sugden, 1955

La arquitectura habita plácidamente en el ámbito de la ortodoxia, bendecida por las reglas comúnmente aceptadas por el colectivo, libre de errores o defectos. Los códigos justifican, los cánones legitiman. Aunque no siempre. La historia nos ha regalado magníficos ejemplos de arquitectura surgida desde lo que Enrique Walker califica como “lo ordinario” 1, es decir, lo cotidiano, lo popular, lo banal hasta el límite de la incorrección. Arquitectura ejercida desde la alteración del canon.

Alison y Peter Smithson finalizan en 1954 su austera y miesiana escuela secundaria de Hunstanton, Norfolk (Reino Unido), considerada el manifiesto del nuevo brutalismo. Tan solo un año después abordan un pequeño proyecto doméstico en Wattford: la casa para el ingeniero de estructuras Derek Sugden2. Su aspecto exterior renuncia a cualquier presunción de singularidad y se integra con desparpajo en el tejido anónimo de la casa suburbana, ejercicios con cubierta inclinada y fachada de ladrillo visto para una clase media de salón, cocina y cuatro dormitorios3. Sin embargo la arquitectura no entiende de materiales, programas, escalas ni ortodoxias y aparece siempre inesperada. La lectura atenta de plantas y secciones muestra mecanismos complejos del habitar; la fotografía del espacio interior revela una modernidad radical y vivificante, una contemporaneidad desarrollada desde la franqueza de la cotidianidad, sin la deliberada intervención de la arquitectura.

La incorrección puede ser una poderosa herramienta de transformación. Cuentan que Pío Baroja, gracias al uso de ciertas incorrecciones del lenguaje, fue “el iniciador más destacado de la revolución lingüística en España” 4. En este caso, como en el de los Smithson, se supera la mera provocación, la sorpresa o sencillamente la farsa: la mayor incorrección es ser uno mismo; la incorrección supone la alteridad del sistema y desde su conocimiento riguroso, propone su disponibilidad para ser otro; la incorrección supone la extralimitación, el abandono de la cautela disciplinar, salir de la cueva y explorar el extrarradio soleado de la arquitectura.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. junio 2014

Notas

1 Enrique Walker, (Ed.), Lo ordinario, Barcelona, Gustavo Gili, 2010.

2 Casa Sugden, Wattford, Reino Unido 1955.

3 El cliente rechazó una primera propuesta más ortodoxa, diríamos de “arquitectura”, lo que al parecer enojó sobremanera a Alison Smithson. El relato de Sugden aparece en el libro Alison y Peter Smithson – from the House of the Future to the house of today, editado por Dirk van der Heuvel y Max Risselada, Rotterdam, 010 Publishers, 2004.

4 F. Bello Vázquez, Lenguaje y estilo en la obra de Pío Baroja, Salamanca, Ediciones Universidad de Salamanca, 1988. Pág. 113.

 

Premios FAD 2015Premios FAD 2015FAD Award 2015

0

ARQUINFAD convoca la 57a edición de los  PREMIOS FAD 2015. El ámbito de los premios es la península Ibérica y las islas. Pueden optar a los mismos las obras acabadas entre el uno de enero y el treinta y uno de diciembre de 2014.

El período para la propuesta de obras y presentación de materiales finalizará a las 12h del miércoles día 4 de febrero de 2015.
Las categorías son: Arquitectura, Interiorismo, Ciudad y Paisaje e Intervenciones Efímeras.

El jurado de este año está integrado por:
Presidente:
Victor López Cotelo
Vocales:
Ignasi Bonet, Agustí Costa, Mariana Pestana, Mónica Rivera, Gabriel Valeri

Bases catalán

Bases castellano

Bases portugués

EL PRÓXIMO 1 DE DICIEMBRE SE ABRIRÁ LA INSCRIPCIÓN

Próximamente las bases de Pensamiento y Crítica y las Internacionales!!!

ARQUINFAD convoca a 57a edición dos PREMIOS FAD 2015. O ámbito dos premios é a península Ibérica e as illas. Poden optar a estes as obras acabadas entre o un de xaneiro e o trinta e un de decembro de 2014.

O período para a proposta de obras e presentación de materiais finalizará ás 12 h do mércores día 4 de febreiro de 2015.
As categorías son: Arquitectura, Interiorismo, Cidade e Paisaxe e Intervencións Efémeras.

O xurado deste ano está integrado por:
Presidente:
Victor López Cotelo
Vogais:
Ignasi Bonet, Agustí Costa, Mariana Pestana, Mónica Rivera, Gabriel Valeri

Bases catalán

Bases castelán

Bases portugués

O PRÓXIMO 1 DE DECEMBRO ABRIRASE A INSCRIPCIÓN

Próximamente as bases de Pensamiento e Crítica e as Internacionales!!!

ARQUINFAD summons her 57a edition of the PRIZES FAD 2015. The area of the prizes is the Iberian peninsula and the islands. They can compete for the same ones the works ended between January, one and December, thirty one, 2014.

The period for the offer of works and presentation of materials will finish at 12 a.m. of Wednesday, the 4th of February, 2015. The categories are: Architecture, Interiorismo, City and Landscape and Ephemeral Interventions.

The juror of this year is integrated for:
President:
Victor López Cotelo
Members:
Ignasi Bonet, Agustí Costa, Mariana Pestana, Mónica Rivera, Gabriel Valeri

Bases catalán

Bases castellano

Bases portugués

THE NEAR ONE 1 GIVES IN DECEMBER THE INSCRIPTION WILL BE OPENED

Soon the bases of Thought and Critique and the International ones!!!

[:es]De dar forma desde el dolor y la miseria | Landa Hernández Martínez[:gl]De dar forma dende a dor e a miseria | Pedro Hernández[:en]From giving form from the pain and the misery | Pedro Hernández[:]

[:es]

De dar forma desde el dolor y la miseria | Landa Hernández Martínez
Silla Paimio, de Alvar Aalto

“Paimio es un elogio de la civilización filtrada por un ideal humanista; pero, pese a esta caracterización, no puede ocultar que el destino final de todo este esfuerzo puede reducirse a acoger y tratar de reconfortar una enfermedad. Formulado en otros términos, es en el mismo descenso desde el ideal teórico del primer racionalismo hacia la realidad del sujeto individual en donde se abren las puertas para reconocer la miseria y el dolor como sus únicos elementos constituyentes”

La anterior cita aparece extraída (arrancada a la fuerza, si se prefiere) de un texto de Martí Perán a propósito del proyecto de Domènec ’24 horas de luz artificial’ realizado en 1998 y en el que se ‘recrea a escala real una habitación del hospital Antituberculoso de Paimio en Finlandia’. El texto cuestiona la arquitectura moderna y su excesiva racionalización. Esa ‘máquina de habitar’ que fuera cuestionada por el arquitecto finlandés en la búsqueda de una arquitectura más humana. Aspecto éste que puede apreciarse en citas de Aalto como:

No se puede estandarizar el entorno de forma simplista como un producto mecánico’

o

‘Debemos trabajar buscando cosas simples, útiles, sin adornos, pero que estén orgánicamente adaptadas al hombre corriente y en armonía con el ser humano. Se  ha olvidado al hombre y, sin embargo, la verdadera arquitectura solo esta allí donde el hombre constituye el centro. Tanto su comedia como su tragedia

y que apuntan en esa dirección. Sin embargo la ultima palabra de la segunda cita apunta a un aspecto pocas veces contenido en la arquitectura en su diseño: la noción de tragedia que ya había sido atendida por Perán en esa la miseria y el dolor ‘como sus únicos elementos constituyentes’ en pos de una arquitectura para ‘tan sólo de salvar al hombre, condenado a vivir en un hormiguero sin sentido’.

Aalto y Perán atienden a aspectos que van más allá del tema del diseño para adentrarse en aspectos sombríos y alternos de la arquitectura (moderna); ¿cómo manifestaría el dolor el espacio y la materia arquitectónica? o ¿cómo sanar el dolor o producirlo? Si atendemos a la idea que el dolor es una manifestación de lo real, de que si nos duele no podemos estar ante un simulacro (¡Ah, cuántas veces hemos oído lo de pellízcame para saber que no estoy soñando!)… ¿no serían estos espacios constituidos en su misma esencia por ‘la miseria y el dolor’ los únicos capaces de dar una confirmación de la experiencia?

Dejo la cuestión hoy abierta… pero me quedo entre una última concordancia que me expreso la cita. La silla Paimio del mismo Aalto, cuyo forma responde a la búsqueda de la forma óptima para facilitar la respiración forzando la posición del cuerpo enfermo y la que voy a denominar Silla Guantanamo, usada para obligar a “comer” a los presos del tristemente famoso centro de detención.

Aprovecho y adjunto algunos de las impresiones acontecidas en otro texto que escribí para Arquine:

Las teorías higiénicas de la modernidad eran tenidas en cuenta en todos los aspectos del diseño. La arquitecta Beatriz Colomina se ha referido ocasionalmente a la relación entre la salud y la arquitectura apuntando que 

“La arquitectura moderna era entendida de forma unánime como una suerte de equipo médico, un mecanismo para proteger y mejorar el cuerpo”, 

capaz de aliviar los males humanos. (…) como ha apuntado Beatriz Colomina la arquitectura, auspiciada en la modernidad, se convertiría en una herramienta para el alivio tanto físico como mental de los cuerpos (…) estamos apuntando a que la arquitectura tiene el poder de modificar a quienes en ella habitan, por lo que no sería inadmisible decir que un diseño puede repercutir en un sentido opuesto sobre esa misma persona: atacar su ánimo y desgastarlo. Por cruel que pueda parecer podemos poner ejemplos: cárceles, espacios de tortura, campos de prisioneros e incluso los mismos hospitales y sanatorios –en sus malas variantes– han sido alguna vez diseñados por alguien –tal vez un arquitecto– y  darían buena cuenta de esas capacidades a la sombra de la arquitectura, donde la miseria y el dolor no sean ya sus “únicos elementos constituyentes” sino donde estos son sus fines últimos. (…) 

La arquitectura o el espacio son neutrales en sí, carecen de ética; la arquitectura, abstraída a su variante mecánica, puede ser usada como elemento de cura o arma de represión. En este punto corresponderá a los arquitectos qué están dispuestos a hacer, a configurar sus propios límites profesionales (incluso éticos). Más allá de la clásica pregunta que todos podemos haber oído alguna vez:

“Tú como arquitecto, ¿diseñarías una cárcel?”

o similares, el punto está en saber en las posibles implicaciones que un diseño pueda tener.

Pedro Hernández · arquitecto
ciudad de méxico. febrero 2014

[:en]

Silla Paimio Chair, by Alvar Aalto

“Paimio is a praise of the civilization filtered through an ideal humanist; but, in spite of this characterization, it cannot conceal that the final destination of all this effort can come down to receiving and trying to encourage a disease. Formulated in other terms, it is in the same decrease from the ideal theoretical one of the first rationalism towards the reality of the individual subject where the doors are opened to recognize the misery and the pain as his only constituent elements”

The previous appointment turns out to be extracted (started by force, if it is preferred) of Martí Perán’s text about Domènec’s project ‘24 horas de luz artificial’‘ realized in 1998 and in the one that ‘recreates to royal scale a room of Paimio’s Anti-tuberculosis hospital in Finland’. The text questions the modern architecture and his excessive rationalization. This ‘machine of living’ that was questioned by the Finnish architect in the most human search of an architecture. Aspect this one that it can appreciate in Aalto’s appointments as:

It is not possible to standardize the environment of simplistic form as a mechanical product’

or

We must work looking for simple, useful things, without adornments, but that are organically adapted to the current man and in harmony with the human being. One has forgotten the man and, nevertheless, the real architecture only this there where the man constitutes the center. Both his comedy and his tragedy

and that appear in this direction. Nevertheless the last word of the second appointment points at an aspect rarely contained in the architecture in his design: the notion of tragedy that already had been attended by Perán in this misery and the pain ‘as his only constituent elements in pursuit of an architecture for just of saving the man, condemned to live in a senseless anthill’.

Aalto and Perán attend to aspects that go beyond the topic of the design to enter shaded and alternate aspects of the (modern) architecture; how would pain demonstrate the space and the architectural matter? Or how to cure the pain or to produce it? If we attend to the idea that the pain is a manifestation of the royal thing, of which if it hurts us we cannot be before a sham (Ah, what a lot of times we have heard it of pinch me to know that I am not dreaming!) … would not they be these spaces constituted in the same essence by ‘the misery and the pain’ the only ones capable of giving a confirmation of the experience?

I make the question today opened … but I remain between a last conformity that I express the appointment to myself. The chair Paimio of the same Aalto, which form answers to the search of the ideal form to facilitate the breathing forcing the position of the sick body and that I am going to name Guantanamo Chair, used to force “to eat” the prisoners of the sadly famous center of detention.

Guantanamo Chair | freedom.press

I take advantage and attach some of the impressions happened in another text that I wrote for Arquine:

The hygienic theories of the modernity were had in account in all the aspects of the design. The arquitecta Beatriz Colomina has referred occasionally to the relation between the health and the architecture aiming that “The modern architecture was understood of unanimous form as a luck of medical equipment, a mechanism to protect and to improve the body, capablly of relieving the human males. (…) since Beatriz Colomina has aimed at the architecture supported in the modernity, it would turn into a tool for the relief so much physically as mental of the bodies (…) we are pointing that the architecture has the power to modify whom in her they live, for what it would not be inadmissible to say that a design can reverberate in a sense objected on the same person: to attack his spirit and to spoil it. For cruel that could seem we can put examples: jails, spaces of torture, prisoners’ fields and even the same hospitals and sanatoria – in his bad variants – have been designed at some time by someone – maybe time an architect – and they would give good account of these capacities in the shade of the architecture, where the misery and the pain are not already his “only constituent elements” but where these are his last ends. (…) The architecture or the space are neutral in yes, lack ethics; the architecture abstracted to his mechanical variant, can be used as priest’s element or weapon of repression. In this point there will correspond to the architects what they are arranged to doing, to forming his own professional limits (even ethical). Beyond the classic question that we we all can have heard at some time: “You as architect, would you design a jail?” Or similar, the point is in knowing in the possible implications that a design could have.

Pedro Hernández · architect

ciudad de méxico. february 2014

[:gl]

Cadeira Paimio, de Alvar Aalto

“Paimio é un eloxio da civilización filtrada por un ideal humanista; pero, malia esta caracterización, non pode ocultar que o destino final de todo este esforzo pode reducirse a acoller e tratar de reconfortar unha enfermidade. Formulado noutros termos, é no mesmo descenso dende o ideal teórico do primeiro racionalismo cara á realidade do suxeito individual onde se abren as portas para recoñecer a miseria e a dor como os seus únicos elementos constituíntes”

A anterior cita aparece extraida (arrancada á forza, se se prefire) dun texto de Martí Perán a propósito do proxecto de Domènec ’24 horas de luz artificial’ realizado en 1998 e no que se ‘recrea a escala real un cuarto do hospital Antituberculoso de Paimio en Finlandia. O texto cuestiona a arquitectura moderna e a súa excesiva racionalización. Esa ‘máquina de habitar’ que fose cuestionada polo arquitecto finlandés na busca dunha arquitectura máis humana. Aspecto este que pode apreciarse en citas de Aalto como:

Non se pode estandarizar o ámbito de forma simplista como un produto mecánico’

o

Debemos traballar buscando cousas simples, útiles, sen adornos, pero que estean organicamente adaptadas ao home corrente e en harmonía co ser humano. Esqueceuse ao home e, non obstante, a verdadeira arquitectura só esta alí onde o home constitúe o centro. Tanto a súa comedia coma a súa traxedia

e que apuntan nesa dirección. Non obstante ultímaa palabra da segunda cita apunta a un aspecto poucas veces contido na arquitectura no seu deseño: a noción de traxedia que xa fora atendida por Perán nesa a miseria e a dor ‘como os seus únicos elementos constituíntes detrás dunha arquitectura paratan só de salvar o home, condenado a vivir nun formigueiro sen sentido’.

Aalto e Perán atenden a aspectos que van máis alá do tema do deseño para internarse en aspectos sombríos e alternos da arquitectura (moderna); ¿como manifestaría a dor o espazo e a materia arquitectónica? ou ¿como sandar a dor ou producilo? Se atendemos á idea que a dor é unha manifestación do real, de que se nos doe non podemos estar ante un simulacro (¡Ah, cantas veces oímos o de belíscame para saber que non estou a soñar!)… ¿non serían estes espazos constituídos na súa mesma esencia por ‘a miseria e a dor’ os únicos capaces de dar unha confirmación da experiencia?

Deixo a cuestión hoxe aberta… pero quédome entre unha última concordancia que me expreso a cita. A cadeira Paimio do mesmo Aalto, cuxo forma responde á busca da forma óptima para facilitar a respiración forzando a posición do corpo enfermo e a que vou denominar Silla Guantanamo, usada para obrigar a “comer” os presos do tristemente famoso centro de detención.

Cadeira Guantanamo | freedom.press

Aproveito e adxunto algúns das impresións acontecidas noutro texto que escribín para Arquine:

As teorías hixiénicas da modernidade eran tidas en conta en todos os aspectos do deseño. A arquitecta Beatriz Colomina referiuse ocasionalmente á relación entre a saúde e a arquitectura apuntando que «A arquitectura moderna era entendida de forma unánime como unha sorte de equipo médico, un mecanismo para protexer e mellorar o corpo, capaz de aliviar os males humanos. (…) como apuntou Beatriz Colomina a arquitectura, auspiciada na modernidade, converteríase nunha ferramenta para o alivio tanto físico coma mental dos corpos (…) estamos apuntando a que a arquitectura ten o poder de modificar os que nela habitan, polo que non sería inadmisible dicir que un deseño pode repercutir nun sentido oposto sobre esa mesma persoa: atacar o seu ánimo e desgastalo. Por cruel que poida parecer podemos poñer exemplos: cárceres, espazos de tortura, campos de prisioneiros e mesmo os mesmos hospitais e sanatorios -nas súas malas variantes- foron algunha vez deseñados por alguén -talvez un arquitecto- e darían boa conta desas capacidades á sombra da arquitectura, onde a miseria e a dor non sexan xa os seus “únicos elementos constituíntes” senón onde estes son os seus fins últimos. (…) La arquitectura ou o espazo son neutrais en si, carecen de ética; a arquitectura, abstraída á súa variante mecánica, pode ser usada como elemento de cura ou arma de represión. Neste punto corresponderá aos arquitectos que están dispostos a facer, a configurar os seus propios límites profesionais (mesmo éticos). Máis alá da clásica pregunta que todos puidemos oír algunha vez: “Ti como arquitecto, deseñarías un cárcere?” ou similares, o punto está en saber nas posibles implicacións que un deseño poida ter.

Pedro Hernández · arquitecto

ciudad de méxico. febreiro 2014

[:]

Towards BiologyTowards BiologyTowards Biology

0

http://vimeo.com/110172472

Towards Biology es una pieza creada en conjunto con Ricardo Bofill Taller de Arquitectura para la exposición «Time, Space, Existence» celebrada en Palazzo Bembo dentro del marco de la Bienal de Arquitectura de Venecia de 2014.

En Towards Biology abstraemos, bajo la perspectiva de la exposición, los valores de La Fábrica, espacio y epicentro de creación del Taller de Arquitectura desde mediados de los años 70 hasta la actualidad. Un espacio que además construye las bases y la metodología para el desarrollo de la línea creativa del taller, asentada sobre la innovación que se centra en la ecología, lo social y lo tecnológico.

Créditos:
Produced by Ricardo Bofill Taller de Arquitectura and Onionlab
Technical direction: Onionlab
Technical engineering: Lloc Audiovisuals
Space construction: Montaggio
Voice-over Italian version: Serena Vergano
Voice-over English version: Molly Malcolm
Music & sound design: Leiko

Equipo Onionlab:
Direction: Aleix Fernández
Technical direction: Jordi Pont
Producer: Joel Mestre
3D artists: Carles Munne, Pepe Vegas, Mike van der Noordt y David Mir
Compositing: Gerard Rubio y Mariane Paoleti

http://vimeo.com/110262855

Towards Biology é unha peza creada en conxunto con Ricardo Bofill Taller de Arquitectura para a exposición «Time, Space, Existence» celebrada en Palazzo Bembo dentro do marco da Bienal de Arquitectura de Venecia de 2014.

En Towards Biology abstraemos, baixo a perspectiva da exposición, os valores de La Fábrica, espazo e epicentro de creación do Taller de Arquitectura dende mediados dos anos 70 ata a actualidade. Un espazo que ademais constrúe as bases e a metodoloxía para o desenvolvemento da liña creativa do taller, asentada sobre a innovación que se centra na ecoloxía, o social e o tecnolóxico.

Créditos:

Produced by Ricardo Bofill Taller de Arquitectura and Onionlab

Technical direction: Onionlab

Technical engineering: Lloc Audiovisuals

Space construction: Montaggio

Voice-over Italian version: Serena Vergano

Voice-over English version: Molly Malcolm

Music & sound design: Leiko

Equipo Onionlab:

Direction: Aleix Fernández

Technical direction: Jordi Pont

Producer: Joel Mestre

3D artists: Carles Munne, Pepe Vegas, Mike van der Noordt y David Mir

Compositing: Gerard Rubio y Mariane Paoleti

Towards Biology is a piece created in collaboration with Ricardo Bofill Taller de Arquitectura for the exhibition «Time, Space, Existence» held at Palazzo Bembo within the framework of the 2014 Venice Architecture Biennale.

In Towards Biology we consider abstractly, from the exhibition’s perspective, the values of La Fábrica, creative epicenter and space of the Taller de Arquitectura from the mid-1970s to the present day. A space that moreover lays the foundations and the methodology for the development of the workshop’s creative approach, which is based on innovation and focuses on ecology as well as on social and technological aspects.

Créditos:

Produced by Ricardo Bofill Taller de Arquitectura and Onionlab

Technical direction: Onionlab

Technical engineering: Lloc Audiovisuals

Space construction: Montaggio

Voice-over Italian version: Serena Vergano

Voice-over English version: Molly Malcolm

Music & sound design: Leiko

Equipo Onionlab:

Direction: Aleix Fernández

Technical direction: Jordi Pont

Producer: Joel Mestre

3D artists: Carles Munne, Pepe Vegas, Mike van der Noordt y David Mir

Compositing: Gerard Rubio y Mariane Paoleti

[:es]Difusión turístico-cultural | ArchiBikes. Barcelona architecture on two wheels[:gl]Difusión turístico-cultural | ArchiBikes. Barcelona architecture on two wheels[:en]Tourist-cultural diffusion | ArchiBikes. Barcelona architecture on two wheels[:]

Hoy nos desplazamos hasta Barcelona para charlar con Viki Llinares, Jaume Asensi y Rafael Berengena, sobre su iniciativa turístico-cultural llamada ArchiBikes. Su objetivo es difundir el patrimonio urbanístico y arquitectónico de la ciudad de Barcelona a través de la selección de unos itinerarios alejados de los destinos turísticos habituales.

Para desplazarse y realizar estos itinerarios atípicos, que mejor manera que utilizar un medio de transporte en alza, sostenible y saludable como la bicicleta, que se adapta perfectamente a las condiciones  naturales de la ciudad condal.

“Nos entusiasma la idea de que nuestros acompañantes, viajeros o los propios habitantes de Barcelona, puedan descubrir, o redescubrir, esta ciudad bajo una perspectiva diferente.”

Los usuarios pueden disfrutar durante los recorridos de un discurso riguroso, crítico y apasionado de las obras visitadas gracias a su formación como arquitectos, desde un punto de vista personal.  Todo ello con un objetivo final:

“establecer un diálogo estimulante y enriquecedor con nuestros acompañantes”.

Os dejamos con la entrevista que les hemos realizado para que sean los propios autores, nos expliquen con detalle su propuesta.

Difusión turístico-cultural | ArchiBikes. Barcelona architecture on two wheels
Rafael, Jaume y Viki frente a la reconstrucción del Pabellón Alemán para la Exposición Universal de 1.929 de Barcelona, obra de Ludwig Mies Van der Rohe | “Declaración de principios”

¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a ArchiBikes?

Los tres nos hemos formado en arquitectura, Jaume y Viki estudiamos en Valencia y Rafael lo hizo en Barcelona. También participamos en el programa ERASMUS, los tres en Portugal, Oporto y Lisboa concretamente.

Tras finalizar nuestros estudios coincidimos en Barcelona, sobre el año 2.001, donde trabajamos en diversos e importantes despachos (Mateo Arquitectura, BAAS Arquitectura, Estudi Massip-Bosch, Enric Soria, RQP Arquitectura, etc). Durante estos años Jaume también realiza estudios de doctorado en la UPC y ahora mismo se encuentra en fase de finalización de su tesis doctoral sobre “Espacios comunes en edificios de vivienda social colectiva”, para el Departamento de Proyectos Arquitectónicos.

¿Qué os llevó a poner en marcha este proyecto? ¿Por qué en este sector?

¿Pasar a menudo cerca de la Sagrada Familia, que cada día recibe miles de visitantes, y ver que al mismo tiempo hay tantas otras obras de arquitectura interesantes que “nadie” mira? Este fue sin duda alguna un motivo de peso, pero también lo fueron nuestros momentos vitales, la necesidad de transmitir conocimiento, la oportunidad de diversificación profesional, la importancia de construir nuestro propio proyecto…

¿Teníais alguna experiencia previa?

Todos nos habíamos enfrentado a defender proyectos en los que hemos trabajado y eso nos había dado cierta soltura, pero la verdad es que la experiencia previa específica es escasa. Aun así, nunca nos asustó esto, los miedos son de otra índole…

¿Os encontrasteis con muchas dificultades? ¿Cuáles fueron las más problemáticas?

Por el camino que hemos recorrido hasta ahora nos hemos encontrado con diversas dificultades, algunas muy sorprendentes como por ejemplo la reticencia del sector turístico a tener arquitectos en sus filas como “guías”, pues lo consideran “intrusismo laboral”. Y otras más previsibles como la comunicación y el marketing en un mercado en el que existen muchas opciones… Todo eso mezclado con las dificultades económicas: ¡¡¡la bomba!!! Bromas aparte, como estamos tan convencidos de que tenemos un proyecto fantástico, lo echaremos adelante cueste lo que cueste.

¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?

Siempre que hemos hecho un tour, durante y al final del itinerario, cuando paramos para tomar alguna cosa y charlamos un poco sobre lo que hemos descubierto juntos, la gente está contenta y éste, como decíamos antes, es el objetivo que nos mueve.

Difusión turístico-cultural | ArchiBikes. Barcelona architecture on two wheels
Instante del tour Montjuïc frente al Caixa Fòrum Barcelona | “Captando la atención”

¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a vuestro trabajo actual?

Sin lugar a dudas nuestra formación académica ha sido hasta ahora el pasaporte necesario para nuestra trayectoria profesional, de la que ArchiBikes es el capítulo más personal. Ahora bien, trabajo actual, si entendemos trabajo como aquello que nos genera los ingresos necesarios para vivir…ArchiBikes todavía no lo es, aunque esperamos que algún día lo sea!

¿Qué expectativas y proyectos de futuro tenéis para ArchiBikes?

ArchiBikes nace como un proyecto extensible a otras ciudades: “XXXX architecture on two wheels”. Siempre hemos contemplado el salto a Madrid, Valencia, Sevilla, Bilbao, Girona…incluso Palma ha sonado! De hecho hemos iniciado contactos con colegas arquitectos de algunas de estas ciudades, pero ahora necesitamos centrar esfuerzos en Barcelona, lanzar el proyecto definitivamente, consolidar la marca y aprender de la experiencia para evitar cometer los mismos errores con otras ciudades.

¿Compagináis o complementáis esta actividad con otras labores o en otros campos?

Si, a ninguno de los tres nos interesaba abandonar por completo la vertiente profesional que hemos desarrollado durante todos estos años y seguimos colaborando con diferentes despachos de arquitectura y de interiorismo de Barcelona.

¿Son rentables este tipo de iniciativas?¿Os sentís bien remunerados por la labor que realizáis?

Nosotros llevamos casi un año de actividad y hemos de confesar que de momento no nos resulta rentable, en el sentido de que dedicas muchísimo esfuerzo personal y un buen pellizco económico para obtener un escaso retorno. Francamente, sabíamos que una iniciativa empresarial como ésta iba a ser así… Luchamos entre los tres para que el desánimo no se apodere de nosotros y el optimismo que nos empujó a montar ArchiBikes esté siempre presente.

Difusión turístico-cultural | ArchiBikes. Barcelona architecture on two wheels
Final del tour Eixample en la Biblioteca Joan Oliver, obra de RCR | “Hay luz al final del túnel”

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

Nosotros somos de carácter optimista y tendemos a animar a todo el mundo a emprender. Ahora bien, hay que dejarse asesorar y recurrir a otros colegas que hayan tenido experiencias similares. ¿Verdad que cuando alguien “se abría un despacho” a nadie se le ocurría que sus colegas en situaciones similares no le iban a ayudar a evitar determinados errores? Pues en otro tipo de iniciativas profesionales tendría que suceder lo mismo. Los arquitectos tendríamos que hacer “lobby en positivo”, en dar sin pensar en recibir a nivel personal.

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Indudablemente, nunca dejará de sorprendernos que un ingeniero industrial pueda, desde controlar la logística de una macroempresa de automoción a diseñar las instalaciones de un edificio, pasando por muchísimas otras posibilidades.

Es fundamental que los arquitectos, como colectivo, logremos que la sociedad nos vea capaces de llevar a cabo todas las actividades para las que estamos preparados profesionalmente, que son muchísimas también en nuestro caso. Hemos de lograr que no se nos considere unos “intrusos” o unos “aficionados” cuando queremos hacer algo para lo que estamos más que preparados y seguramente aquí también entran las universidades, los colegios profesionales…

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

De hecho, nosotros tres nos hemos marchado a trabajar lejos de nuestros lugares de procedencia, no tan lejos como si nos hubiésemos ido a París, Londres o Santiago de Chile, pero tampoco nos arrepentimos en absoluto.

Todos nosotros hemos hecho ERASMUS, sabemos cuan positivo es estar en el extranjero, conocer otras sociedades, otras culturas, así que no sólo no nos resulta dramático salir a trabajar al extranjero sino que creemos que puede ser muy enriquecedor. Por otro lado, resulta preocupante que esa sea la única opción y ahí es cuando hablamos de la crisisssssssss…

¿Cómo veis el futuro de la profesión?

¡Diversifica y vencerás! Además de acabar con lastres del modelo de profesión de hace años, consiguiendo por ejemplo que se regule, de una vez por todas, la situación laboral de los arquitectos que trabajan para otros arquitectos, etc, etc

Difusión turístico-cultural | ArchiBikes. Barcelona architecture on two wheels
Múltiple exposición de la Torre de Sant Sebastià en el Puerto de Barcelona. Imagen de Markus Mailov © para ArchiBikes | “Atentos a nuestro alrededor”

Jaume Asensi-Rafael Berengena-Viki Llinares · Difusión turístico-cultural | ArchiBikes. Barcelona architecture on two wheels
Noviembre 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Viki, Rafael y Jaume su tiempo y predisposición con este espacio.

Domoestudio | soma arquitectura

[:es]

Reforma de un local comercial para el estudio de fotografía Domoestudio.

Nuestra intención principal al abordar esta reforma era dotar al espacio de trabajo de cálidez y confort. Transformar el estudio en un entorno “DomÉstico” y agradable.

Además, también queríamos satisfacer las necesidades autoimpuestas de que fuera abierto, conectado y con carácter propio.

Así que construimos una casa en un árbol.

Utilizamos el ladrillo y la madera. El blanco y las texturas, para que nos aportaran espacios íntimos pero sin disfraces.

Y para resolver el programa, había que disponer de un espacio de atención, de producción y de posproducción que respondiera a las exigencias de un estudio fotográfico de la manera más económica posible.

Nuestra casa del árbol es una gran pieza de madera en L, con paños continuos que se apoyan puntualmente en el suelo, y a la que se accede a través de la escalera, casi escultórica, compuesta por cubos de madera que vuelan y se enroscan formando el tronco que nos da acceso a ella.

En este altillo, se encuentran la sala de reuniones y el espacio de posproducción de fotos, con vistas cruzadas hacia el estudio de fotografía propiamente dicho, a doble altura y situado en planta baja, del mismo modo que una pequeña sala de espera.

¿Quién no ha querido tener una casa en el árbol?

obra: domoestudio
autor: soma arquitectura (Inés García Dintén, Susana Vázquez Rodríguez, Fernando Martínez López , Miguel Carballido Pensado)
año: 2014
emplazamiento: Oleiros. A Coruña. Galicia. España
constructora: Aticoruña
presupuesto: 36.500 euros
superficie: 100m2
coste: 365 euros/m2
fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ somaa.es

[:gl]

Reforma de un local comercial para el estudio de fotografía Domoestudio.

Nuestra intención principal al abordar esta reforma era dotar al espacio de trabajo de cálidez y confort. Transformar el estudio en un entorno “DomÉstico” y agradable.

Además, también queríamos satisfacer las necesidades autoimpuestas de que fuera abierto, conectado y con carácter propio.

Así que construimos una casa en un árbol.

Utilizamos el ladrillo y la madera. El blanco y las texturas, para que nos aportaran espacios íntimos pero sin disfraces.

Y para resolver el programa, había que disponer de un espacio de atención, de producción y de posproducción que respondiera a las exigencias de un estudio fotográfico de la manera más económica posible.

Nuestra casa del árbol es una gran pieza de madera en L, con paños continuos que se apoyan puntualmente en el suelo, y a la que se accede a través de la escalera, casi escultórica, compuesta por cubos de madera que vuelan y se enroscan formando el tronco que nos da acceso a ella.

En este altillo, se encuentran la sala de reuniones y el espacio de posproducción de fotos, con vistas cruzadas hacia el estudio de fotografía propiamente dicho, a doble altura y situado en planta baja, del mismo modo que una pequeña sala de espera.

¿Quién no ha querido tener una casa en el árbol?

obra: domoestudio
autor: soma arquitectura (Inés García Dintén, Susana Vázquez Rodríguez, Fernando Martínez López , Miguel Carballido Pensado)
año: 2014
emplazamiento: Oleiros. A Coruña. Galicia. España
constructora: Aticoruña
presupuesto: 36.500 euros
superficie: 100m2
coste: 365 euros/m2
fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ somaa.es

[:en]

Reform of a commercial place for the study of photography Domoestudio.

Our principal intention on having approached this reform was to provide to the working space of cálidez and comfort. To transform the study into a “Domestic” and agreeable environment.

Besides, also we wanted to satisfy the autowell versed needs of that was opened, connected and with own character.

So we construct a house in a tree.

We use the brick and the wood. The target and the textures, in order that they were contributing theirs intimate spaces but without disguises.

And to solve the program, it was necessary to have a space of attention, of production and of postproduction that was answering to the requirements of a photographic study of an as economic as possible way.

Our house of the tree is a great piece of wood in L, with constant cloths that rest punctually on the soil, and to that one accedes across the stairs, almost sculptural, composed by buckets of wood that fly and enroscan forming the trunk that us leads to her.

In this hillock, they find the room of meetings and the space of postproduction of photos, with conference crossed towards the study of photography in strict sense, to double height and placed in ground floor, in the same way that a small room of wait.

Who has not one person wanted to have a house in the tree?

work: domoestudio

author: soma arquitectura (Inés García Dintén, Susana Vázquez Rodríguez, Fernando Martínez López , Miguel Carballido Pensado)

year: 2014

location: Oleiros. A Coruña. Galicia. Spain

constructor: Aticoruña

budget: 36.500 euros

surface: 100m2

cost: 365 euros/m2

photography: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ somaa.es

[:]

Architecture on the web. A Critical Approach to CommunicationArchitecture on the web. A Critical Approach to CommunicationArchitecture on the web. A Critical Approach to Communication

0

¿Cómo ha cambiado la forma de comunicar la arquitectura en la era de internet? ¿Cuál es la diferencia entre la arquitectura y su mito? ¿Qué ocurre cuando se intenta hacer coincidir la obra arquitectónica con su fotografía? ¿Qué caminos toma la obra cuando viaja a través de su imagen? ¿Qué tienen que ver Facebook y Twitter con la promoción del proyecto de un edificio? Estas preguntas, de gran actualidad, son el eje del volumen “Architecture on the web. A Critical Approach to Communication” compilado por Paolo Schianchi.

«Internet y los medios sociales han cambiado la forma de divulgar la información» es una afirmación que se repite y se aplica también a la comunicación en arquitectura. Actualmente, cuando se pasa del proyecto de una obra arquitectónica a su difusión se plantean dilemas inevitables. Por ejemplo, las formas y plazos en que los usuarios consumen esa información, o la relación entre la obra de arquitectura y su interpretación a través de los medios.

Gracias a los ensayos elaborados por los cuatro autores históricos de la redacción de Floornature (Paolo Schianchi, Mara Corradi, Christiane Bürklein y Agnese Bifulco) el libro «Architecture on the web. A Critical Approach to Communication» lanza un tema actual en el campo de la arquitectura, dando rienda suelta al debate y estableciendo las bases para una disciplina, «la imagen de la arquitectura en la web», que surge y se desarrolla en nuestros días.

Completan el volumen una serie de colaboraciones sobre el tema por parte de arquitectos de fama internacional como C.F. Møller Architects, Alberto Campo Baeza, Giancarlo Mazzanti, Mauricio Pezo y Sofia von Ellrichshausen, MVRDV, TYIN tegnestue, fotógrafos como Ken Schluchtmann y Tom Vack, profesores como Angelo Maggi de IUAV de Venecia, Luca Molinari de la Seconda Facoltà di Architettura “Luigi Vanvitelli” de Nápoles, Kuba Snopek del Strelka Institute for Architecture, Media and Design de Moscú y Alexis Kraft de la Parsons The New School of Design de Nueva York, evidencias directas del interés que levanta una cuestión que llega a influir en la propia forma de hacer arquitectura.

Architecture on the web. A Critical Approach to Communication
Idiomas: inglés e italiano
Editado por Libreriauniversitaria.it, colección Nuovi Pensieri
Traducción al inglés: Nina Taranto
Ilustraciones e imagen de portada: Francesco Cibati
Han colaborado: Ricardo Devesa, Jordi Guerrero, Shirish Beri, blauraum architekten, Esteban Suárez, Louise Cole, Alberto Campo Baeza, Julian Weyer, Cintya Concari, Benjamin Denef, Carlos Medellín, Giancarlo Mazzanti, Leonardo G. Militello, Hans Ibelings, Boris Ignatov, Angelo Maggi, Federica Minozzi, Luca Molinari, Jan Knikker, David Driscoll, Alexis Kraft, Mauricio Pezo, Sofia von Ellrichshausen, Ester Pirotta, Tom Vack, Marco Privato, Ken Schluchtmann, Space Intelligence Unit, Kuba Snopek, Margaux de Noiron y Yashar Hanstad.

¿Como cambiou a forma de comunicar a arquitectura na era de internet? ¿Cal é a diferenza entre a arquitectura e o seu mito? ¿Que acontece cando se intenta facer coincidir a obra arquitectónica coa súa fotografía? ¿Que camiños toma a obra cando viaxa a través da súa imaxe? ¿Que teñen que ver Facebook e Twitter coa promoción do proxecto dun edificio? Estas preguntas, de grande actualidade, son o eixe do volume “Architecture on the web. A Critical Approach to Communication” compilado por Paolo Schianchi.

«Internet e os medios sociais cambiaron a forma de divulgar a información» é unha afirmación que se repite e se aplica tamén á comunicación en arquitectura. Actualmente, cando se pasa do proxecto dunha obra arquitectónica á súa difusión formúlanse dilemas inevitables. Por exemplo, as formas e prazos en que os usuarios consumen esa información, ou a relación entre a obra de arquitectura e a súa interpretación a través dos medios.

Grazas aos ensaios elaborados polos catro autores históricos da redacción de Floornature (Paolo Schianchi, Mara Corradi, Christiane Burklein e Agnese Bifulco) o libro «Architecture on the web. A Critical Approach to Communication» lanza un tema actual no campo da arquitectura, dando renda solta ao debate e establecendo as bases para unha disciplina, «a imaxe da arquitectura na web», que xorde e se desenvolve nos nosos días.

Completan o volume unha serie de colaboracións sobre o tema por parte de arquitectos de fama internacional como C.F. Møller Architects, Alberto Campo Baeza, Giancarlo Mazzanti, Mauricio Pezo e Sofia von Ellrichshausen, MVRDV, TYIN tegnestue, fotógrafos como Ken Schluchtmann e Tom Vack, profesores como Angelo Maggi de IUAV de Venecia, Luca Molinari de la Seconda Facoltà dei Architettura «Luigi Vanvitelli» de Nápoles, Kuba Snopek del Strelka Institute for Architecture, Media and Design de Moscú e Alexis Kraft de la Parsons The New School of Design de Nova York, evidencias directas do interese que levanta unha cuestión que chega a influír na propia forma de facer arquitectura.

Architecture on the web. A Critical Approach to Communication

Idiomas: inglés e italiano

Editado por Libreriauniversitaria.it, colección Nuovi Pensieri

Traducción o inglés: Nina Taranto

Ilustracións e imaxe de portada: Francesco Cibati

Colaboran: Ricardo Devesa, Jordi Guerrero, Shirish Beri, blauraum architekten, Esteban Suárez, Louise Cole, Alberto Campo Baeza, Julian Weyer, Cintya Concari, Benjamin Denef, Carlos Medellín, Giancarlo Mazzanti, Leonardo G. Militello, Hans Ibelings, Boris Ignatov, Angelo Maggi, Federica Minozzi, Luca Molinari, Jan Knikker, David Driscoll, Alexis Kraft, Mauricio Pezo, Sofia von Ellrichshausen, Ester Pirotta, Tom Vack, Marco Privato, Ken Schluchtmann, Space Intelligence Unit, Kuba Snopek, Margaux de Noiron e Yashar Hanstad.

How has it changed the way of communicating the architecture in the Internet age? Which is the difference between the architecture and his myth? What does happen when one tries to make coincide the architectural work with his photography? What ways does it take the work when he travels across his image? What have they to see Facebook and Twitter with the promotion of the project of a building? These questions, of great current importance, are the axis of the volume “Architecture on the web. A Critical Approach to Communication” compiled by Paolo Schianchi.

«Internet and the social means have changed the way of spreading the information» it is an affirmation that repeats itself and is applied also to the communication in architecture. Nowadays, when it passes from the project of an architectural work to his diffusion inevitable dilemmas appear. For example, the forms and period in which the users consume this information, or the relation between the work of architecture and his interpretation across the means.

Thanks to the tests elaborated by four historical authors of Floornature’s draft (Paolo Schianchi, Mara Corradi, Christiane Bürklein and Agnese Bifulco) the book «Architecture on the web. A Critical Approach to Communication» throws a current topic in the field of the architecture, giving free rein to the debate and establishing the bases for a discipline, » the image of the architecture in the web «, that arises and develops in our days.

They complete the volume a series of collaborations on the topic on the part of architects of international reputation as C.F. Møller Architects, Alberto Campo Baeza, Giancarlo Mazzanti, Mauricio Pezo and Sofia von Ellrichshausen, MVRDV, TYIN tegnestue, photographers like Ken Schluchtmann and Tom Vack, teachers as Angelo Maggi of IUAV of Venice, Luca Molinari de la Seconda Facoltà I gave Architettura «Luigi Vanvitelli» of Naples, Kuba Snopek of the Strelka Institute for Architecture, Average and Design of Moscow and Alexis Kraft de la Parsons The New School of Design of New York, direct evidences of the interest that raises a question that manages to influence the own way of doing architecture.

Architecture on the web. A Critical Approach to Communication

Languages: Englishman and Italian

Published by Libreriauniversitaria.it, colección Nuovi Pensieri

Translation to the Englishman: Nina Taranto.

Illustrations and image of front page: Francesco Cibati.

They have collaborated: Ricardo Devesa, Jordi Guerrero, Shirish Beri, blauraum architekten, Esteban Suárez, Louise Cole, Alberto Campo Baeza, Julian Weyer, Cintya Concari, Benjamin Denef, Carlos Medellín, Giancarlo Mazzanti, Leonardo G. Militello, Hans Ibelings, Boris Ignatov, Angelo Maggi, Federica Minozzi, Luca Molinari, Jan Knikker, David Driscoll, Alexis Kraft, Mauricio Pezo, Sofia von Ellrichshausen, Ester Pirotta, Tom Vack, Marco Privato, Ken Schluchtmann, Space Intelligence Unit, Kuba Snopek, Margaux de Noiron and Yashar Hanstad.

“100 años con Alejandro de la Sota” en Tarragona“100 anos con Alejandro de la Sota” en Tarragona“100 years with Alejandro de la Sota” in Tarragona

0

Hoy martes 18 de noviembre a las 16.30 h se inaugurará en Tarragona la exposición “100 años con Alejandro de la Sota”, producida con la colaboración de la Fundación Alejandro de la Sota.

La inauguración, a cargo de la Ministra de Fomento, Sra. Dña Ana Pastor Julián, se enmarca dentro los actos de conmemoración del 50 Aniversario de la construcción del Gobierno Civil en Tarragona:

Martes 18 de noviembre
16:30 h Inauguración de la exposición “100 años con Alejandro de la Sota”. A cargo de la Ministra de Fomento, Sra. Dña Ana Pastor Julián
17:15 h Recorrido por la exposición
18:00 h Conferencia “A los Cincuenta años del Gobierno Civil de Tarragona”. A cargo del arquitecto Mariano Bayón
19:00 h Coloquio. Fila Cero: Josep Llinás y Moisés Puente

Miércoles 19 de noviembre
11:30 h Conferencia “La restauración del patrimonio arquitectónico moderno: análisis y crítica del Gobierno Civil de Tarragona”. A cargo del Dr. arquitecto Santiago Barge Ferreiros
12:30 h Conferencia “El Gobierno Civil de Tarragona. La percepción precisa de un lugar” A cargo del arquitecto Jordi Guerrero.
18:00 h Conferencia “Obra propia. La Hospedería de Poblet” A cargo del arquitecto Mariano Bayón

Todos los actos tendrán lugar en la Subdelegación del Gobierno de Tarragona, excepto la conferencia de clausura del arquitecto Mariano Bayón que será en la Demarcació de Tarragona del Col·legi d’Arquitectes de Catalunya.

“100 años con Alejandro de la Sota”
Inauguración: 18 de noviembre, 16:30h
Subdelegación del Gobierno Civil en Tarragona
Plaza Imperial Tarraco, 3. Tarragona

Hoxe martes 18 de novembro ás 16.30 h inaugurarase en Tarragona a exposición “100 anos con Alejandro de la Sota”, producida coa colaboración da Fundación Alejandro de la Sota.

A inauguración, a cargo da Ministra de Fomento, Sr.a Dña Ana Pastor Julián, enmárcase dentro os actos de conmemoración do 50 Aniversario da construción do Goberno Civil en Tarragona:

Martes 18 de novembro
16:30 h Inauguración da exposición “100 anos con Alejandro de la Sota”. A cargo da Ministra de Fomento, Sra. Dña Ana Pastor Julián
17:15 h Percorrido pola exposición
18:00 h Conferencia “Aos Cincuenta anos do Goberno Civil de Tarragona”. A cargo do arquitecto Mariano Bayón
19:00 h Coloquio. Fila Cero: Josep Llinás e Moisés Ponte

Mércores 19 de novembro
11:30 h Conferencia “A restauración do patrimonio arquitectónico moderno: análise e crítica do Goberno Civil de Tarragona”. A cargo do Dr. arquitecto Santiago Barge Ferreiros
12:30 h Conferencia “O Goberno Civil de Tarragona. A percepción precisa dun lugar” a cargo do arquitecto Jordi Guerrero.
18:00 h Conferencia “Obra propia. A Hospedaxe de Poblet” a cargo do arquitecto Mariano Bayón

Todos os actos terán lugar na Subdelegación do Goberno de Tarragona, agás a conferencia de clausura do arquitecto Mariano Bayón que será na Demarcació de Tarragona do Col·legi d’Arquitectes de Catalunya.

“100 anos con Alejandro de la Sota”
Inauguración: 18 de novembro, 16:30h
Subdelegación do Governo Civil en Tarragona
Plaza Imperial Tarraco, 3. Tarragona

Today on Tuesday, the 18th of November to the 16.30 h the exhibition will be inaugurated in Tarragona “100 years by Alejandro de la Sota”, produced by the collaboration of the Alejandro de la Sota Foundation.

The inauguration, at the expense of the Secretary of Promotion, Ms Dña Ana Pastor Julián, places inside the acts of commemoration of 50 Anniversary of the construction of the Civil government in Tarragona:

Tuesday on November 18
16:30 h Inauguration of the exhibition “100 years with Alejandro de la Sota”. At the expense of the Secretary of Promotion, Ms Dña Ana Pastor Julián
17:15 h Crossed by the exhibition
18:00 h Confers “Fifty years after the Civil government of Tarragona”. At the expense of the architect Mariano Bayón
19:00 h Colloquium. Row Zero: Josep Llinás and Moisés Puente.

Wednesday on November 19
11:30 h There confers “The restoration of the architectural modern heritage: analysis and critique of the Civil government of Tarragona”. At the expense of the Dr. architect Santiago Barge Ferreiros
12:30 h Confers “The Civil government of Tarragona. The perception is necessary a place”. At the expense of The architect Jordi Guerrero.
18:00 h Confers.“Own work. Poblet’s Hostelry”. At the expense of The architect Mariano Bayón.

All the acts will take place in the Subdelegation of the Government of Tarragona, except the conference of closing of the architect Mariano Bayón who will be in the Demarcació de Tarragona del Col·legi d’Arquitectes de Catalunya.

“100 years with Alejandro de la Sota”
Inauguration: on November 18, 16:30h
Subdelegación del Gobierno Civil in Tarragona
Plaza Imperial Tarraco, 3. Tarragona

Havana 7. Historias que cuentan. Grandes Historias de la RadioHavana 7. Historias que contan. Grandes Historias da RadioHavana 7. Histories that count. Big Histories of the Radio

0

El próximo 24 de noviembre, se inaugura en el inaugura Teatro Rialto de Madrid, la tercera temporada de “Havana 7. Historias que cuentan”, donde se homenajeará a los grandes de la radio. Andrés Aberasturi, Juan Ramón Lucas, Pepa Fernández y Juan Luis Cano (Gomaespuma), con Javier Gallego (Carne Cruda) como moderador serán las figuras con los que recorremos su dilatada carrera, y nos contarán Grandes Historias de la Radio.

“Havana 7. Historias que cuentan”, una iniciativa del ron Havana Club 7 Años que nos brinda la oportunidad de conocer las apasionantes vivencias de los mejores profesionales del Periodismo y la Cultura, contadas por ellos mismos en grandes eventos y en vídeos online, y que incluye una colección de retratos fotográficos de todos esos grandes nombres, entre los que se incluyen Javier Bauluz, Diego Manrique, Carlos Boyero, Gallego y Rey, Antoni Daimiel, Hernán Zin, Sebastián Álvaro o Javier Reverte.”

También se celebrará  el vigésimo aniversario de Radio 5 Todo Noticias, un pequeño reconocimiento a este longevo programa de radio. Chema Forte, director de la emisora, hará de maestro de ceremonia y proyectará un pequeño documental realizado para la ocasión.

Durante las proyecciones  audiovisuales, se disfrutará de la cena y una banda de jazz proporcionará ambiente a la ceremonia.




O próximo 24 de novembro, inaugúrase no inaugura Teatro Rialto de Madrid, a terceira tempada de «Havana 7. Historias que contan», onde se homenaxeará os grandes da radio. Andrés Aberasturi, Juan Ramón Lucas, Pepa Fernández e Juan Luis Cano (Caucho), con Javier Gallego (Carne Crua) como moderador serán as figuras cos que percorremos a súa dilatada carreira, e nos contarán Grandes Historias da Radio.

“Havana 7. Historias que cuentan”, unha iniciativa do ron Havana Club 7 Anos que nos brinda a oportunidade de coñecer as apaixonantes vivencias dos mellores profesionais do Periodismo e a Cultura, contadas por eles mesmos en grandes eventos e en vídeos online, e que inclúe unha colección de retratos fotográficos de todos eses grandes nomes, entre os que se inclúen Javier Bauluz, Diego Manrique, Carlos Boyero, Galego e Rei, Antoni Daimiel, Hernán Zin, Sebastián Álvaro ou Javier Reverte.”

Tamén se celebrará o vixésimo aniversario de Raio 5 Todo Noticias, un pequeno recoñecemento a este lonxevo programa de raio. Chema Forte, director da emisora, fará de mestre de cerimonia e proxectará un pequeno documental realizado para a ocasión.

Durante as proxeccións audiovisuais, gozarase da cea e unha banda de jazz proporcionará ambiente á cerimonia.




Next November 24, it is inaugurated in inaugurates Rialto Theatre in Madrid, the third season of “Havana 7. Historias que cuentan”, where the big ones of the radio will be honoured. Andrés Aberasturi, Juan Ramón Lucas, Pepa Fernández and Juan Luis Cano (Gomaespuma), with Javier Gallego (Carne Cruda) like moderator will be the figures with that we cross his extensive career, and will tell us Big Histories of the Radio.

“Havana 7. Historias que cuentan”, an initiative of the rum Havana Club 7 Years that there offers to us the opportunity to know the exciting experiences of the best professionals of the Journalism and the Culture, counted by them themselves in big events and in videoes online, and that includes a collection of photographic portraits of all these big names, between which there are included Javier Bauluz, Diego Manrique, Carlos Boyero, Galician and King, Antoni Daimiel, Hernán Zin, Sebastián Álvaro or Javier Reverte.”

Also the twentieth anniversary of Radio will celebrate 5 Quite You Notify, a small recognition of this long-lived program of radio. Chema Forte, the director of the issuer, will play the role of a teacher of ceremony and will project a small documentary realized for the occasion.

During the audio-visual projections, it will be enjoyed the dinner and a band of jazz will provide environment to the ceremony.




La Kunsthaus en Graz, de Peter Cook | Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez MerinaA Kunsthaus en Graz, de Peter Cook | Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez MerinaThe Kunsthaus en Graz, by Peter Cook | Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez Merina

Desde principios de los sesenta, Peter Cook (n. 1936) ha sacudido constantemente la cultura arquitectónica con sus fantásticos dibujos, como Ciudad Ambulante, Ciudad Enchufable y Ciudad Instantánea.

«De todos los edificios que nos rodean en la ciudad, son contados aquellos que nos llaman la atención y, literalmente, responden a nuestra mirada.»

La Kunsthaus toma por sorpresa al viandante del centro barroco de Graz.

La nueva Kunsthaus de Graz es un museo de arte que se comunica con los viandantes a través de la fachada, en espera de sus respuestas. Sus arquitectos, los británicos Peter Cook y Colin Fournier, la proyectaron para propagar el trabajo de artistas contemporáneos y ser, en sí misma, un punto de reunión para escuchar, responder e intercambiar ideas. Su imagen ya es un nuevo símbolo de Graz: un esponjoso volumen azul marino que flota sobre un edificio histórico de la ilustre ciudad austriaca, que fue la «Capital Europea de la Cultura» durante el año 2003, además de haber sido, en septiembre del 2000, la primera «Ciudad de Derechos Humanos» declarada en Europa.

Planta baja de la Kunsthaus de Graz (2003)

La ciudad de Graz
Siendo la segunda ciudad del país, con una población de 270.000 habitantes y gran reputación en investigación científica, Graz se ha mostrado históricamente abierta hacia las nuevas ideas y ha sido valiente al yuxtaponer edificios antiguos y modernos en su trazado urbano.

A pesar de ello, no siempre ha existido un equilibrio en su estructura social. La historia moderna de Austria relata su incorporación a la Alemania nazi en 1938 y, más recientemente, el resurgir de los xenófobos durante los noventa. El equilibrio social es un objetivo político de la sociedad contemporánea de Graz, compromiso que ya quedó explícito al solicitar ser proclamada «Ciudad de Derechos Humanos». Con este nombramiento la ciudad invocó el flujo de información, la libertad de opinión y una mejora en la relación con los inmigrantes. Para ello, el Consejo Municipal de Graz ha puesto en marcha diversas iniciativas, por ejemplo, organizando actividades de capacitación en materia de derechos humanos para funcionarios locales o, en los colegios, actividades de educación contra el racismo.

La piel azul de la Kunsthaus es una pantalla de baja resolución, pero del tamaño de todo el edificio, que reproduce textos e imágenes en movimiento.

La Casa de las Artes
También en el 2000, y como parte del programa preparativo para ser Graz la «Capital Europea de la Cultura», se organizó un concurso internacional para diseñar la nueva Kunsthaus en un solar de la rivera del río Mur. El grupo Spacelab, dirigido por Cook y Fournier, ganó con una propuesta que tomaba al viandante por sorpresa. Una vez construido el edificio, son todavía muchos los que se cuestionan si éste se encuentra fuera de contexto e incluso si no es un tanto arrogante frente al denso vecindario. A pesar de ello, y aún admitiendo la potente presencia de sus lucernarios, que aparecen como salpullidos en su piel azul, sería precipitado establecer conclusiones sin realizar un análisis más profundo.

Vista desde la calle, la Kunsthaus vuela sobre la histórica Eisernes (1847), el primer edificio de estructura metálica construido en Europa. A él se enlaza delicadamente por medio de una plataforma de observación llamada «la aguja», que ofrece vistas panorámicas de la ciudad y sus montañas circundantes. Comparado con el histórico edificio vecino, que tiene fachadas y planta perfectamente rectangulares, uno no puede realmente referirse al Kunsthaus como edificio de tenga una fachada o un tejado absolutamente determinado. Es más bien una piel compuesta por un millar de planchas de fibra de vidrio acrílico, que está agujereada por dieciséis toberas para dejar entrar la luz y el aire fresco. Estos lucernarios son, además, perforaciones que enmarcan vistas específicas del paisaje e incluso, desde uno de ellos, los visitantes pueden contemplar la pintoresca torre del Reloj, emblema de la ciudad.

Bajo esta burbuja azul hay una sencilla triangulación de acero, revestida con una lámina del mismo material, que geometriza la doble curvatura, y, entre ambas, un total de 925 anillos fluorescentes de 40 watios. Cada anillo de luz funciona como un píxel ya que está controlado por un sistema informático; un sencillo ingenio que convierte la piel azul en una gran pantalla, del tamaño de todo el edificio, donde se pueden reproducir textos e imágenes en movimiento.

Desde el vestíbulo, una escalera mecánica introduce al visitante en las salas de exposiciones del museo, que ocupan las dos plantas superiores.

Comunicando con la ciudad
Debido al reconocimiento internacional que Peter Cook alcanzó en los años sesenta como miembro del mítico grupo Archigram, autores de increíbles dibujos de arquitectura que aunaban la cultura Pop y la creencia en tecnología para generar posibilidades y alternativas a nuestro modo de vida; no pocos han sido los críticos que catalogan la Kunsthaus como la realización del viejo sueño de construir un edificio a partir de aquellos dibujos. Algunos han llegado incluso a afirmar que esta obra pertenece al siglo pasado.

La Kunsthaus o «el extraterrestre amistoso», como lo llaman sus autores, va más allá de ser meramente un gesto irónico ligado a un nuevo símbolo de Graz. Esta obra se ofrece como un lugar de reunión para percibir diferentes voces en sociedad. Artistas y comisarios de exposiciones pueden comunicar sus creencias, deseos y emociones, a la ciudad a través del alzado, y así el edificio en su conjunto se convierte en un icono contemporáneo de comunicación. En este sentido, la Kunsthaus refleja una actitud, una libertad de palabra, que es cuestión primordial en la «Ciudad de Derechos Humanos». Su alzado no es un mero mensaje sino que provoca un diálogo con la ciudad misma.

Aparte de satisfacer los requerimientos funcionales de todo museo, este edificio da la ciudad una nueva forma de comunicación que anima a grupos radicales a cuestionar su comportamiento: la fachada reescribible de ideas, los distintos lucernarios apuntando a diferentes puntos de vista y la flexibilidad del edificio amoldándose al histórico edificio vecino. La Kunsthaus en Graz produce efectos que pueden llegar a cambiar mentalidades.

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina
doctora en historia del arte. doctor arquitecto
Murcia. octubre 2014

From beginning of the sixties, Peter Cook (n. 1936) has shaken constant the architectural culture with his fantastic drawings, as Ambulant City, City Enchufable and Instantaneous City.

«Of all the buildings that surround us in the city, are counted those that are called us the attention and, literally, they answer to our look.»

The Kunsthaus takes as a surprise the viandante of the baroque center of Graz.

The new Kunsthaus of Graz is a museum of art that one communicates with the viandantes across the front, in wait of his answers. His architects, the Britishers Peter Cook and Colin Fournier, projected it to spread the work of contemporary artists and to be, in yes same, a point of meeting to listen, to answer and to exchange ideas. His image already is a new symbol of Graz: a spongy navy blue volume that floats on a historical building of the illustrious Austrian city, which was the «European Capital of the Culture» during the year 2003, beside having been, in September, 2000, first «City of Human rights» declared in Europe.

Ground floor of the Kunsthaus of Graz (2003)

The city of Graz

Being the second city of the country, with a population of 270.000 inhabitants and great reputation in scientific investigation, Graz has proved to be historically opened towards the new ideas and has been brave on having juxtaposed ancient and modern buildings in his urban tracing.

In spite of it, not always a balance has existed in his social structure. The modern history of Austria Nazi reports his incorporation to the Germany in 1938 and, more recently, to re-arise from the xenophobic ones during the nineties. The social balance is a political aim of the contemporary company of Graz, commitment that already remained explicit on having requested to there be proclaimed » City of Human rights «. With this appointment the city invoked the flow of information, the freedom of opinion and an improvement in the relation with the immigrants. For it, the Municipal Advice of Graz has started diverse initiatives, for example, organizing activities of training as for human rights for local civil servants or, in the colleges, activities of education against the racism.

The blue skin of the Kunsthaus is a screen of low resolution, but of the size of the whole building, which reproduces texts and images in movement.

The House of the Arts

Also in 2000, and as part of the program preparation to be Graz the «European Capital of the Culture», organized an international contest to design the new Kunsthaus in a lot of the rivera of the river Mur. The group Spacelab, directed by Cook and Fournier, won with an offer that was taking the viandante as a surprise. Once constructed the building, they are still great those who question if this one is out of context and even if it is not rather arrogant opposite to the dense neighborhood. In spite of it, and still admitting the powerful presence of his lucernarios, which they appear as rashes in his blue skin, it would be precipitated to establish conclusions without realizing a deeper analysis.

Sight from the street, the Kunsthaus flies on the historical Eisernes (1847), the first building of metallic structure constructed in Europe. He is connected delicately by means of a platform of so called observation «the needle», which offers conference panoramic of the city and his surrounding mountains. Compared with the historical neighboring building, which has fronts and plants perfectly rectangular, one cannot refer really to the Kunsthaus as building of have a front or an absolutely certain roof. It is rather a skin composed by a thousand of plates of fiber of acrylic glass, which is pierced by sixteen tewels to stop to enter the light and the fresh air. These lucernarios are, in addition, perforations that frame conference specific of the landscape and even, from one of them, the visitors can contemplate the picturesque tower of the Clock, emblem of the city.

Under this blue bubble there is a simple triangulation of steel, re-dressed in a sheet of the same material, that geometriza the double curvature, and, between both, a total of 925 fluorescent rings of 40 watios. Every ring of light works as a pixel since it is controlled by an IT system; a simple ingenuity that turns the blue skin on a great screen, of the size of the whole building, where texts and images can be reproduced in movement.

From the foyer, a mechanical stairs introduces the visitor in the rooms of exhibitions of the museum, which occupy both top floors.

Reporting with the city

Due to the international recognition that Peter Cook reached in the sixties as member of the mythical group Archigram, authors of incredible drawings of architecture who were uniting the culture Pop and the belief in technology to generate possibilities and alternatives to our way of life; not few ones have been the critics who catalogue the Kunsthaus as the accomplishment of the old dream of constructing a building from those drawings. Some of them have managed to affirm even that this work belongs to last century

The Kunsthaus or «the friendly extraterrestrial being», since his authors call it, goes beyond being merely an ironic gesture tied to a new symbol of Graz. This work offers as a place of meeting to perceive different voices in company. Artists and commissioners of exhibitions can communicate his beliefs, desires and emotions, to the city across the gathering, and this way the building in his set turns into a contemporary icon of communication. In this respect, the Kunsthaus reflects an attitude, a freedom of word, which is a basic question in the «City of Human rights». His gathering is not a mere message but it provokes a dialog with the city itself.

Apart from satisfying the functional requirements of any museum, this building gives the city new form of communication that encourages to radical groups to question his behavior: the front reescribible of ideas, the different lucernarios pointing at different points of view and the flexibility of the building being molded to the historical neighboring building. The Kunsthaus in Graz produces effects that can manage to change mentalities.

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina

doctor in history of the art. doctor architect

Murcia. october 2014

Dende principios dos sesenta, Peter Cook (n. 1936) sacudiu constantemente a cultura arquitectónica cos seus fantásticos debuxos, como Cidade Ambulante, Cidade Enchufable e Cidade Instantánea.

«De todos os edificios que nos rodean na cidade, son contados aqueles que nos chaman a atención e, literalmente, responden á nosa mirada.»

A Kunsthaus toma por sorpresa o viandante do centro barroco de Graz.

A nova Kunsthaus de Graz é un museo de arte que se comunica cos viandantes a través da fachada, en espera das súas respostas. Os seus arquitectos, os británicos Peter Cook e Colin Fournier, proxectárona para propagar o traballo de artistas contemporáneos e ser, en si mesmo, un punto de reunión para escoitar, responder e intercambiar ideas. A súa imaxe xa é un novo símbolo de Graz: un esponxoso volume azul mariño que flota sobre un edificio histórico da ilustre cidade austríaca, que foi a «Capital Europea da Cultura» durante o ano 2003, ademais de ser, en setembro do 2000, a primeira «Cidade de Dereitos Humanos» declarada en Europa.

Planta baixa da Kunsthaus de Graz (2003)

A cidade de Graz

Sendo a segunda cidade do país, cunha poboación de 270.000 habitantes e gran reputación en investigación científica, Graz mostrouse historicamente aberta cara ás novas ideas e foi valente ao xustapoñer edificios antigos e modernos no seu trazado urbano.

A pesar diso, non sempre existiu un equilibrio na súa estrutura social. A historia moderna de Austria relata a súa incorporación á Alemaña nazi en 1938 e, máis recentemente, rexurdir dos xenófobos durante os noventa. O equilibrio social é un obxectivo político da sociedade contemporánea de Graz, compromiso que xa quedou explícito ao solicitar ser proclamado «Cidade de Dereitos Humanos». Con este nomeamento a cidade invocou o fluxo de información, a liberdade de opinión e unha mellora na relación cos inmigrantes. Para iso, o Consello Municipal de Graz puxo en marcha diversas iniciativas, por exemplo, organizando actividades de capacitación en materia de dereitos humanos para funcionarios locais ou, nos colexios, actividades de educación contra o racismo.

A pel azul da Kunsthaus é unha pantalla de baixa resolución, pero do tamaño de todo o edificio, que reproduce textos e imaxes en movemento.

A Casa das Artes

Tamén no 2000, e como parte do programa preparativo para ser Graz a «Capital Europea da Cultura», organizouse un concurso internacional para deseñar a nova Kunsthaus nun soar da rivera do río Mur. O grupo Spacelab, dirixido por Cook e Fournier, gañou cunha proposta que tomaba o viandante por sorpresa. Unha vez construído o edificio, son aínda moitos os que se cuestionan se este se encontra fóra de contexto e mesmo se non é un tanto arrogante fronte á densa veciñanza. A pesar del, e aínda admitindo a potente presenza dos seus lucernarios, que aparecen como sarabullos na súa pel azul, sería precipitado establecer conclusións sen realizar unha análise máis profunda.

Vista dende a rúa, a Kunsthaus voa sobre a histórica Eisernes (1847), o primeiro edificio de estrutura metálica construído en Europa. A el enlázase delicadamente por medio dunha plataforma de observación chamada «a agulla», que ofrece vistas panorámicas da cidade e as súas montañas circundantes. Comparado co histórico edificio veciño, que ten fachadas e planta perfectamente rectangulares, un non pode realmente referirse ao Kunsthaus como edificio de teña unha fachada ou un tellado absolutamente determinado. É máis ben unha pel composta por un millar de pranchas de fibra de vidro acrílico, que está perforada por dezaseis tobeiras para deixar entrar a luz e o aire fresco. Estes lucernarios son, ademais, perforacións que enmarcan vistas específicas da paisaxe e mesmo, dende un deles, os visitantes poden contemplar a pintoresca torre do Reloxo, emblema da cidade.

Baixo esta burbulla azul hai unha sinxela triangulación de aceiro, revestida cunha lámina do mesmo material, que geometriza a dobre curvatura, e, entre ambas as dúas, un total de 925 aneis fluorescentes de 40 watios. Cada anel de luz funciona como un pixel xa que está controlado por un sistema informático; un sinxelo enxeño que converte a pel azul nunha gran pantalla, do tamaño de todo o edificio, onde se poden reproducir textos e imaxes en movemento.

Dende o vestíbulo, unha escaleira mecánica introduce o visitante nas salas de exposicións do museo, que ocupan as dúas plantas superiores.

Comunicando coa cidade

Debido ao recoñecemento internacional que Peter Cook alcanzou nos anos sesenta como membro do mítico grupo Archigram, autores de incribles debuxos de arquitectura que xuntaban a cultura Pop e a crenza en tecnoloxía para xerar posibilidades e alternativas ao noso modo de vida; non poucos foron os críticos que catalogan a Kunsthaus como a realización do vello sono de construír un edificio a partir daqueles debuxos. Algúns chegaron mesmo a afirmar que esta obra pertence ao século pasado.

A Kunsthaus ou «o extraterrestre amigable», como o chaman os seus autores, vai máis alá de ser meramente un xesto irónico ligado a un novo símbolo de Graz. Esta obra ofrécese como un lugar de reunión para percibir diferentes voces en sociedade. Artistas e comisarios de exposicións poden comunicar as súas crenzas, desexos e emocións, á cidade a través do alzado, e así o edificio no seu conxunto convértese nunha icona contemporánea de comunicación. Neste sentido, a Kunsthaus reflicte unha actitude, unha liberdade de palabra, que é cuestión primordial na «Cidade de Dereitos Humanos». O seu alzado non é unha mera mensaxe senón que provoca un diálogo coa cidade mesma.

Á parte de satisfacer os requirimentos funcionais de todo museo, este edificio dá a cidade unha nova forma de comunicación que anima a grupos radicais a cuestionar o seu comportamento: a fachada reescribible de ideas, os distintos lucernarios apuntando a diferentes puntos de vista e a flexibilidade do edificio adaptándose ao histórico edificio veciño. A Kunsthaus en Graz produce efectos que poden chegar a cambiar mentalidades.

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina

doutora en historia da arte. doutor arquitecto

Murcia. outubro 2014

Vive la résistance! | María González-Juanjo López de la CruzVive la résistance! | María González-Juanjo López de la CruzVive la résistance! | María González-Juanjo López de la Cruz

Leica de Alexander Ródchenko y su cuaderno de notas para la cubierta de la revista Jurnalist, 1930

«Dirigimos nuestro saludo fraternal a todos los artistas expresionistas, cubistas y futuristas que se sientan llamados y responsables, deseando que se adhieran a nosotros como socios. Nosotros nos sentimos jóvenes, libres y puros.»

Manifiesto del Novembergruppe, 3 de diciembre de 1918

Bajo el estado de shock en el que se encuentra actualmente la profesión de arquitecto proliferan múltiples predicciones que vaticinan cómo será este oficio en el futuro inmediato. De todos estos augurios, entre los que abundan los apocalípticos que anuncian un mañana sin arquitectura, algunos parecen interesados en polarizar la profesión bajo el paradigma de la gran oficina que irradia una ilusión de eficacia y profesionalidad donde los departamentos creativos son una parte estanca, casi siempre menor, frente a los dedicados a la producción del proyecto, a su control burocrático o a su publicidad. El argumento esgrimido es que en un nuevo mundo post-crisis no habrá cabida para la práctica lenta y artesanal de los pequeños estudios y estos serán inevitablemente absorbidos por un mercado que sólo concibe la calidad como un estándar pretendidamente infalible sin margen para la experimentación. Frente a este razonamiento y los argumentos neoliberales que oculta, sorprendentemente asumidos con docilidad por la administración pública cuando requiere de un arquitecto, reclamamos una actitud de resistencia, acaso como la del poeta, el artesano, el filósofo o el científico, dispuestos a participar del mundo para después repensarlo pacientemente desde nuestras mesas. Llamamos a la resistencia a todos aquellos arquitectos dispuestos a luchar contra la imposición de un modelo que aprovecha los lodos de esta crisis para hacernos polvo, a la espera de que se retire el barrizal para dejar lo que quede de arquitectura en manos de intermediarios. Reclamamos a aquellos que hacen de su mesa su trinchera, pertrechados de libros, cuadernos, lápices, dibujos y maquetas. Reconocemos a nuestros colegas de la resistencia por su actitud, sabemos que es un arquitecto resistente porque:

1.- No empieza un proyecto sabiendo cómo acaba.

2.- Cree que no existe proyecto pequeño.

3.- No utiliza la falta de presupuesto como excusa.

4.- Procura nutrirse de todos los mundos reales e imaginarios, vividos y leídos.

5.- Sabe que el proyecto cabe dentro de la mina de un lápiz y que sólo gastándolo conseguirá sacarlo.

6.- Investiga asuntos insospechados de dudosa rentabilidad que no empiezan ni terminan necesariamente con el proyecto.

7.- Piensa con las manos formas y materiales que no siempre parecen arquitecturas.

8.- Tiene interés y preocupación por todo el proceso que atañe a la arquitectura, desde la conversación con sus habitantes hasta la construcción última y de ahí, hacia la vida.

9.- No utiliza las palabras de moda del pensamiento correcto y hegemónico.

10.- Se deja acompañar por gigantes de todos los tiempos, lugares y quehaceres.

Vive la résistance!

María González-Juanjo López de la Cruz
arquitectos y docentes
Sevilla, noviembre 2014

Alexander Ródchenko’s Leica and his notebook of notes for the cover of the Jurnalist magazine, 1930

«We direct our brotherly greeting all the artists expressionists, cubists and futurists who feel so called and responsible, wishing to stick fast to us as partners. We feel young, free and pure.»

Manifest of the Novembergruppe, on December 3, 1918

Under the condition of shock in the one that is nowadays the architect’s profession there proliferate multiple predictions that predict how it will be this trade in the immediate future. Of all these auguries, between which there abound the apocalyptic ones that they announce one tomorrow without architecture, some they seem to be interested in polarizing the profession under the paradigm of the great office that radiates an illusion of efficiency and professionalism where the creative departments are a part it suspends, almost always minor, opposite to the dedicated ones to the production of the project, to his bureaucratic control or to his advertising. The used argument is that in a new world post-crisis will not have fitted for the slow and handcrafted practice of the small studies and these will be inevitably absorbed by a market that only conceives the quality as a standard allegedly infallibly without margin for the experimentation. Opposite to this reasoning and the neoliberal arguments that it conceals, surprisingly assumed with docility for the public administration when it needs of an architect, we claim an attitude of resistance, chance as that of the poet, the craftsman, the philosopher or the scientist, ready to take part of the world later to rethink it patiently from our tables. We call to the resistance all those architects ready to fight against the imposition of a model who takes advantage of the muds of this crisis to do powder to us, the wait from which one withdraws the clay-pit to leave what stays of architecture in intermediaries’ hands. We claim those that do of his table his trench, supplied with books, notebooks, pencils, drawings and models. We recognize our colleagues of the resistance as his attitude, know that he is a resistant architect because:

1.- It does not begin a project knowing how it finishes.

2.- He believes that small project does not exist.

3.- The lack of budget does not use as excuse.

4.- It tries to be nourished of all the real and imaginary worlds, lived and read.

5.- It knows that the project fits inside the mine of a pencil and that only spending it it will manage to extract it.

6.- It investigates unsuspected matters of doubtful profitability that they neither begin they do not even end necessarily with the project.

7.- He thinks with the hands forms and materials that not always look like architectures.

8.- It takes interest and worry as the whole process that concerns the architecture, from the conversation with his inhabitants up to the last construction and of there, towards the life.

9.- It does not use the fashionable words of the correct and hegemonic thought.

10.- It is left to accompany for giants of all the times, places and housekeeping.

Vive la résistance!

María González-Juanjo López de la Cruz

Architects and teachers

Sevilla, november 2014

Leica de Alexander Ródchenko e o seu caderno de notas para a cuberta da revista Jurnalist, 1930

«Diriximos o noso saúdo fraternal a todos os artistas expresionistas, cubistas e futuristas que se sintan chamados e responsables, desexándonos que se adhiran como socios. Nós sentímonos novos, libres e puros.»

Manifesto do Novembergruppe, 3 de decembro de 1918

Baixo o estado de shock no que se encontra actualmente a profesión de arquitecto proliferan múltiples predicións que vaticinan como será este oficio no futuro inmediato. De todos estes augurios, entre os que abundan os apocalípticos que anuncian un mañá sen arquitectura, algúns parecen interesados en polarizar a profesión baixo o paradigma da grande oficina que irradia unha ilusión de eficacia e profesionalidade onde os departamentos creativos son unha parte estanca, case sempre menor, fronte aos dedicados á produción do proxecto, ao seu control burocrático ou á súa publicidade. O argumento esgrimido é que nun novo mundo post-crise non haberá cabida para a práctica lenta e artesanal dos pequenos estudos e estes serán absorbidos inevitablemente por un mercado que só concibe a calidade como un estándar pretendidamente infalible sen marxe para a experimentación. Fronte a este razoamento e os argumentos neoliberais que oculta, sorprendentemente asumidos con docilidade pola administración pública cando require dun arquitecto, reclamamos unha actitude de resistencia, acaso como a do poeta, o artesán, o filósofo ou o científico, dispostos a participar do mundo para despois repensalo pacientemente dende as nosas mesas. Chamamos á resistencia a todos aqueles arquitectos dispostos a loitar contra a imposición dun modelo que aproveita os lamas desta crise para desfacernos, á espera de que se retire o lamazal para deixar o que quede de arquitectura en mans de intermediarios. Reclamamos a aqueles que fan da súa mesa a súa trincheira, abastecidos de libros, cadernos, lapis, debuxos e maquetas. Recoñecemos os nosos colegas da resistencia pola súa actitude, sabemos que é un arquitecto resistente porque:

1.- Non empeza un proxecto sabendo como remata.

2.- Cre que non existe proxecto pequeno.

3.- Non utiliza a falta de presuposto como escusa.

4.- Procura nutrirse de todos os mundos reais e imaxinarios, vividos e lidos.

5.- Sabe que o proxecto cabe dentro da mina dun lapis e que só gastándoo conseguirá sacalo.

6.- Investiga asuntos insospeitados de dubidosa rendibilidade que non empezan nin rematan necesariamente co proxecto.

7.- Pensa coas mans formas e materiais que non sempre parecen arquitecturas.

8.- Ten interese e preocupación por todo o proceso que atinxe á arquitectura, dende a conversación cos seus habitantes ata a construción última e de aí, cara á vida.

9.- Non utiliza as palabras de moda do pensamento correcto e hexemónico.

10.- Déixase acompañar por xigantes de todos os tempos, lugares e quefaceres.

Vive la résistance!

María González-Juanjo López de la Cruz

arquitectos e docentes

Sevilla, novembro 2014

FasudirFasudirFasudir

0

El acercamiento tradicional a la eficiencia energética de un edificio trae unos resultados mediocres en relación con la sostenibilidad urbana, la eficacia de recurso y el retorno económica. Aunque actualmente el acercamiento sea con frecuencia el más sostenible y rentable, la complejidad de toma de decisiones crece exponencialmente cuando los objetivos de la intervención son más grande, aún más considerando la fragmentación del sector de construcción.

El proyecto de FASUDIR ha nacido para desarrollar nuevos modelos de negocio e instrumentos de apoyo financieros, apoyar la movilización del mercado necesario para la modernización de la construcción en Europa y realizar los Objetivos de la Unión Europea el 2020 y 2050. El instrumento clave será el IDST, desarrollado para ayudar a los proyectistas a seleccionar la mejor energía para aumentar la sostenibilidad del distrito entero. Con bucles de retroalimentación de apuestas, educación, y la validación en tres áreas diversas urbanas, el IDST asegurará la robustez y la aplicabilidad en la cadena de valor entera.

+ info

The traditional approach to the building energy efficient retrofitting brings poor results in relation to the urban sustainability, resource efficiency and economic return. Although the district retrofitting approach is frequently the most sustainable and cost-effective, the complexity of decision making grows exponentially when the intervention targets larger scale, even more when considering the fragmentation of the construction sector.

The FASUDIR project was born to develop new business models and financial supporting tools, to support the necessary building-retrofitting market mobilization in Europe to fulfill EU-targets in 2020 and 2050. The key instrument will be the Integrated Decision Support Tool (IDST), developed to help decision makers to select the best energy retrofitting strategy to increase the sustainability of the whole district. With stakeholder feedback loops, training, and validation in three diverse urban areas, the IDST will ensure robustness and applicability in the entire value chain.

+ info

O achegamento tradicional á eficiencia enerxética dun edificio trae uns resultados mediocres en relación coa sostibilidade urbana, a eficacia de recurso e o retorno económica. Aínda que actualmente o achegamento sexa con frecuencia o máis sostible e rendible, a complexidade de toma de decisións crece exponencialmente cando os obxectivos da intervención son máis grande, aínda máis considerando a fragmentación do sector de construción.

O proxecto de FASUDIR naceu para desenvolver novos modelos de negocio e instrumentos de apoio financeiros, apoiar a mobilización do mercado necesario para a modernización da construción en Europa e realizar os Obxectivos da Unión Europea o 2020 e 2050. O instrumento clave será o IDST, desenvolvido para axudar aos proxectistas a seleccionar a mellor enerxía para aumentar a sostibilidade do distrito enteiro. Con bucles de retroalimentación de apostas, educación, e a validación en tres áreas diversas urbanas, o IDST asegurará a robustez e a aplicabilidade na cadea de valor enteira.

+ info

[:es]VI Premio de Arquitectura Ascensores ENOR 2014. José María Sánchez García y Estudio SOL 89 [:gl]VI Premio de Arquitectura Ascensores ENOR 2014. José María Sánchez García e Estudio SOL 89[:en]VI Architecture Elevators ENOR Award 2014. José María Sanchez García and Estudio SOL 89 [:]

1

[:es]

Los proyectos ganadores se hicieron públicos el miércoles, 12 de noviembre, a través de la página web oficial del premio. El jurado, formado por Eduardo Souto de Moura como presidente, Carlos Quintáns Eiras, secretario, Juan Domingo Santos, ganador del Gran Premio Enor en el año 2011, Juan Creus Andrade, Luis Martínez Santa-María y Fredy Massad, leyó su fallo donde anunciaron las dos obras galardonadas de entre los 20 finalistas que optaban a los premios. Una gran edición con más de 300 proyectos presentados a concurso.

Edificio Perimetral y adecuación del entorno del tlempo de Diana
Edificio Perimetral y adecuación del entorno del tlempo de Diana

El ganador del Gran Premio Enor de esta convocatoria recayó sobre José María Sanchez García, por su la obra del “Edificio Perimetral y adecuación del entorno del tlempo de Diana” en Mérida, Badajoz. El jurado consideró que éste proyecto demuestra de forma muy acertada las posibilidades que tiene la arquitectura contemporánea para recuperar un contexto histórico determinado y ofrecer una valiosa manera de entenderlo, además de poner a disposición de la ciudad diferentes espacios para nuevos usos.

Escuela de Hostelería en el Antiguo Matadero
Escuela de Hostelería en el Antiguo Matadero

Por su parte, María González García y Juanjo López de la Cruz del estudio SOL 89, consiguieron el Premio Enor de Arquitectura Joven por la “Escuela de Hostelería en el Antiguo Matadero” en Medina Sidonia, Cádiz. Se trata de una obra que, según el jurado, resuelve con mucho interés la integración con el edificio existente y el espacio público ya que, siendo diferente, convive de manera adecuada con las preexistencias. Resalta, además, las dificultades que ofrece el lugar y el programa, y lo  hace mediante una acertada composición de los volúmenes y un sugerente empleo de los materiales.

La gala de entrega de Premios se celebrará el lunes 17 de noviembre a partir de las 20:00 H en las instalaciones centrales de Enor, en el Parque Tecnológico y Logístico de Vigo. El jurado, junto con representantes de Ascensores Enor, hará entrega de los galardones a los arquitectos premiados, los cuales expondrán en una breve charla su obra a todos los asistentes. Además, se presentará el libro “VI Premio de Arquitectura Ascensores Enor”, que recoge los proyectos ganadores, finalistas y seleccionados de esta edición. Con una tirada de 3000 ejemplares en español y portugués, este libro se repartirá entre todas las personas que acudan al evento.

En este acto, Enor pretende abrir sus puertas a los todos los profesionales del sector para que disfruten, no solo de las presentación de las obras premiadas, sino que además puedan conocer las instalaciones de la empresa que, con más de 60 años de experiencia, da servicio a través de sus delegaciones por el noroeste de España y Portugal, y donde se fabrican equipos especiales para todo el mundo y para un sector tan especial como el naval, en el que Enor es líder del mercado.

[:gl]

Os proxectos gañadores fixéronse públicos o mércores, 12 de novembro, a través da páxina web oficial do premio. O xurado, formado por Eduardo Souto de Moura como presidente, Carlos Quintáns Eiras, secretario, Juan Domingo Santos gañador do Gran Premio Enor no ano 2011, Juan Creus Andrade, Luis Martínez Santa-María e Fredy Massad, leu o seu fallo onde anunciaron as dúas obras galardoadas de entre os 20 finalistas que optaban aos premios. Unha grande edición con máis de 300 proxectos presentados a concurso.

Edificio Perimetral e adecuación do ámbito do tempo de Diana

O gañador do Gran Premio Enor desta convocatoria recaeu sobre José María Sanchez García, pola súa a obra do «Edificio Perimetral e adecuación do ámbito do tempo de Diana» en Mérida, Badaxoz. O xurado considerou que este proxecto demostra de forma moi acertada as posibilidades que ten a arquitectura contemporánea para recuperar un contexto histórico determinado e ofrecer un valioso xeito de entendelo, ademais de poñer a disposición da cidade diferentes espazos para novos usos.

Escola de Hostalaría no Antigo Matadoiro

Pola súa parte, María González García e Juanjo López de la Cruz do estudo SOL 89, conseguiron o Premio Enor de Arquitectura Joven pola «Escola de Hostalaría no Antigo Matadoiro» en Medina Sidonia, Cádiz. Trátase dunha obra que, segundo o xurado, resolve con moito interese a integración co edificio existente e o espazo público xa que, sendo diferente, convive de xeito axeitado coas preexistencias. Resalta, ademais, as dificultades que ofrece o lugar e o programa, e faino mediante unha acertada composición dos volumes e un suxestivo emprego dos materiais.

A gala de entrega de Premios celebrarase o luns 17 de novembro a partir das 20:00 H nas instalacións centrais de Enor, no Parque Tecnolóxico e Loxístico de Vigo. O xurado, xunto con representantes de Ascensores Enor, fará entrega dos galardóns aos arquitectos premiados, os cales expoñerán nunha breve charla a súa obra a todos os asistentes. Ademais, presentarase o libro «VI Premio de Arquitectura Ascensores Enor», que recolle os proxectos gañadores, finalistas e seleccionados desta edición. Cunha tirada de 3000 exemplares en español e portugués, este libro repartirase entre todas as persoas que acudan ao evento.

Neste acto, Enor pretende abrir as súas portas aos todos os profesionais do sector para que gocen, non só das presentación das obras premiadas, senón que ademais poidan coñecer as instalacións da empresa que, con máis de 60 anos de experiencia, dá servizo a través das súas delegacións polo noroeste de España e Portugal, e onde se fabrican equipos especiais para todo o mundo e para un sector tan especial como o naval, no que Enor é líder do mercado.

[:en]

The winning projects were publicized on Wednesday, the 12th of November, across the official web page of the prize. The juror formed by Eduardo Souto de Moura as president, Carlos Quintáns Eiras, secretary, Juan Domingo Santos, winner of the Great Prize Enor in the year 2011, Juan Creus Andrade, Luis Martínez Santa-María and Fredy Massad, read his failure where they announced both works rewarded of between 20 finalists who were choosing to the prizes. A great edition with more than 300 projects presented to contest.

Building Perimetral and adequacy of the environment of Diana’s temple

The winner of the Great Prize Enor of these summons relapsed on José María Sanchez García, for his work of the «Building Perimetral and adequacy of the environment of Diana’s temple» in Merida, Badajoz. The juror thought that this one I project it demonstrates of very guessed right form the possibilities that the contemporary architecture has to recover a historical certain context and to offer a valuable way of understanding it, beside putting at the disposal of the city different spaces for new uses.

School of Hotel and catering business in the Former Slaughter house

For your part, María González García y Juanjo Lopez de la Cruz of the estudio SOL 89, obtained the Prize Enor of Young Architecture for the «School of Hotel and catering business in the Former Slaughter house» in Medina Sidonia, Cadiz. It is a question of a work that, according to the juror, it solves with a lot of interest the integration with the existing building and the public space since, being different, it coexists of way adapted with the preexistences. It highlights, in addition, the difficulties that the place and the program offers, and does it by means of a guessed right composition of the volumes and a suggestive employment of the materials.

The show of delivery of Prizes will be celebrated on Monday, the 17th of November from 20:00 H in Enor’s central facilities, in the Technological and Logistic Park of Vigo. The juror, together with representatives of Elevators Enor, will do delivery of the awards to the winning architects, which will expose in a brief chat his work to all the assistants. In addition, one will present the book » I SAW Prize of Architecture Elevators Enor «, that gathers the winning projects, finalists and selected of this edition. With an issue of 3000 copies in Spanish and Portuguese, this book will distribute between all the persons who come to the event.

In this act, Enor tries to open his doors to all the professionals of the sector in order that they enjoy, not only of the presentación of the winning works, but in addition they could know the facilities of the company that, with more than 60 years of experience, gives service across his delegations for the northwest of Spain and Portugal, and where special equipments are made for the whole world and for a sector as special as the naval one, in that Enor is a leader of the market.

[:]

Casa Escribenta | Emilio Rodríguez BlancoCasa Escribenta | Emilio Rodríguez BlancoEscribenta house | Emilio Rodríguez Blanco

Un emplazamiento, un lugar sin claras referencias, una pradera en suave pendiente que baja hasta el rio, un núcleo rural relativamente lejano, ninguna orientación con vistas privilegiadas.

La vivienda encuentra su acomodo y su escala a través de 5 patios que serán esos lugares amables entre lo doméstico y la pradera entre lo humano y lo natural.

El tiempo en su dimensión ancestral del paso de las estaciones de las variaciones climáticas, el cielo gris, azul limpio, a veces amenazador penetra en la vivienda a través de grandes lucernarios convirtiendolo en la auténtica referencia del lugar.

Un muro perimetral de bloque de hormigon arropa el conjunto como un pequeño asentamiento, de cierto caracter defensivo, introvertido y al mismo tiempo los grandes lucernarios se lanzan al paisaje lejano a las vistas inexistentes a la conquista de la boveda celeste.

Los materiales que construyen la casa son los mismos que han construido la arquitectura popular del rural, los galpones, las naves, los cerramientos de las fincas. Fungibles, de texturas profundas, cambiantes con el tiempo, con la edad esperando el musgo que los colonice , el liquen, el sol que los abrase o la lluvia que los ennegrezca.

Obra: Casa Escribenta
Emplazamiento:Lugar de Arderís, Oroso, A Coruña, España
Autor: Emilio Rodríguez Blanco
Colaboradores: Julio Ordax Rodríguez, Antón Pena Auge
Aparejador: Jose Manuel Mirás
Construcción: Celsa Ferreiro Farto
Cliente: Celsa Ferreiro Farto
Costo: 208.000 euros (p.e.m.)
Área: 330.0 sqm
Año: 209-2013
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ rodriguezblancoarquitectos.com

Premios

Premio Juana de Vega de Arquitectura 2014.

An emplacement, a place without clear references, a meadow in soft earring that goes down up to the river, a rural relatively distant core, no orientation with conference favoured.

The housing finds his arrangement and his scale across 5 courts that will be these nice places between the domestic thing and the meadow between the human thing and the natural thing.

The time in his ancient dimension of the step of the stations of the climatic variations, the gray, blue clean, sometimes menacing sky penetrates in the housing across big lucernarios turning it into the authentic local reference.

A wall perimetral of block of concrete covers the set as a small accession, of certain defensive, introverted character and at the same time the big lucernarios throw to the distant landscape to the non-existent sights to the conquest of the celestial vault.

The materials that construct the house are the same that have constructed the popular rural architectura, the sheds, the ships, the closings of the estates. Fungibles, of deep, changeable textures with the time, with the age waiting for the moss that colonizes them, the lichen, the Sun that burns them or the rain that blackens them.

Work: Escribenta House

Location: Lugar de Arderís, Oroso, A Coruña, España

Author: Emilio Rodríguez Blanco

Collaborators: Julio Ordax Rodríguez, Antón Pena Auge

Rigger: Jose Manuel Mirás

Construction: Celsa Ferreiro Farto

Promoter: Celsa Ferreiro Farto

Cost: 208.000 euros (p.e.m.)

Surface: 330.0 sqm

Year: 209-2013

Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ rodriguezblancoarquitectos.com

Award

Juana de Vega of Architecture Award 2014.

Unha localización, un lugar sen claras referencias, unha pradaría en suave pendente que baixa ata o rio, un núcleo rural relativamente afastado, ningunha orientación con vistas privilexiadas.

A vivenda encontra o seu acomodo e a súa escala a través de 5 patios que serán eses lugares amables entre o doméstico e a pradaría entre o humano e o natural.

O tempo na súa dimensión ancestral do paso das estacións das variacións climáticas, o ceo gris, azul limpo, ás veces ameazador penetra na vivenda a través de grandes lucernarios convirtiendolo na auténtica referencia do lugar.

Un muro perimetral de bloque de hormigon arroupa o conxunto como un pequeno asentamento, de certo caracter defensivo, introvertido e ao mesmo tempo os grandes lucernarios lánzanse á paisaxe afastada ás vistas inexistentes á conquista da boveda celeste.

Os materiais que constrúen a casa son os mesmos que construíron a arquitectura popular do rural, os galpones, as naves, os cerramentos dos terreos. Funxibles, de texturas profundas, cambiantes co tempo, coa idade esperando o mofo que os colonice, o lique, o sol que os abrase ou a chuvia que os ennegreza.

Obra: Casa Escribenta

Emplazamiento:Lugar de Arderís, Oroso, A Coruña, España

Autor: Emilio Rodríguez Blanco

Colaboradores: Julio Ordax Rodríguez, Antón Pena Auge

Aparejador: Jose Manuel Mirás

Construcción: Celsa Ferreiro Farto

Cliente: Celsa Ferreiro Farto

Costo: 208.000 euros (p.e.m.)

Área: 330.0 sqm

Año: 209-2013

Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ rodriguezblancoarquitectos.com

Premios

Premio Juana de Vega de Arquitectura 2014.

[:es]Entrevistas a los miembros del jurado del VI Premio de Arquitectura Ascensores Enor 2014[:gl]Entrevistas os miembros d xurado do VI Premio de Arquitectura Ascensores Enor 2014[:en]Interviews the members of the juror of the VI of Architecture Elevators Enor Award 2014 [:]

1

[:es]

Durante los próximos días, y antes del anuncio de los premios, compartiremos las entrevistas completas realizadas a los miembros del jurado tras la deliberación. Empezamos con el presidente del jurado Eduardo Souto de Moura.

Seguimos con las entrevistas a los miembros del jurado. Juan Domingo Santos nos cuenta sus impresiones sobre temas tan variados como qué valores identifica en las obras presentadas, la multidisciplinariedad, el patrimonio o el papel de los premios en la arquitectura actual.

Entrevista a Luis Martínez Santa-María, miembro del jurado de la VI edición de los Premios de Arquitectura Ascensores Enor 2014.

Os dejamos con la entrevista que realizamos en el mes de mayo a Juan Creus Andrade, miembro del jurado de la presente edición.

Antes de que se anuncien mañana los Premios Enor2014, comenzamos hoy el día compartiendo la entrevista que realizamos a Fredy Massad , miembro del jurado de la VI edición, crítico de arquitecura y autor del blog La Viga en el Ojo. Además, Fredy Massad, ha elaborado un contexto crítico para el libro de los premios de esta edición con el título «Autocrítica. Resistencia». El libro de los Premios Enor 2014 se presentará el día 17 de noviembre en el acto de entrega de premios que tendrá lugar en la sede de Ascensores Enor.

Acabamos la serie de entrevistas a los miembros del jurado de esta edición con la entrevista a Carlos Quintáns Eiras, secretario del jurado y director de los Premios Enor desde la primera edición.

Entrevistas a los miembros del jurado del VI Premio de Arquitectura Ascensores Enor 2014.[:gl]

Durante os próximos días, e antes do anuncio dos premios, compartiremos as entrevistas completas realizadas aos membros do xurado tras a deliberación. Empezamos co presidente do xurado Eduardo Souto de Moura.

Seguimos coas entrevistas os membros do xurado. Juan Domingo Santos cóntanos as súas impresións sobre temas tan variados como que valores identifica nas obras presentadas, a multidisciplinariedad, o patrimonio ou o papel dos premios na arquitectura actual.

Entrevista a Luis Martínez Santa-María, membro do xurado da VI edición dos Premios de Arquitectura Ascensores Enor 2014.

Deixámosvos coa entrevista que realizamos no mes de maio a Juan Creus Andrade, membro do xurado da presente edición.

Antes de que se anuncien mañá os Premios Enor2014, comezamos hoxe o día compartindo a entrevista que realizamos a Fredy Massad, membro do xurado da VI edición, crítico de arquitecura e autor do blog A Viga no Ollo. Ademais, Fredy Massad, elaborou un contexto crítico para o libro dos premios desta edición co título «Autocrítica. Resistencia». O libro dos Premios Enor 2014 presentarase o día 17 de novembro no acto de entrega de premios que terá lugar na sede de Ascensores Enor.

Rematamos a serie de entrevistas aos membros do xurado desta edición coa entrevista a Carlos Quintáns Eiras, secretario do xurado e director dos Premios Enor dende a primeira edición.

Entrevistas os miembros d xurado do VI Premio de Arquitectura Ascensores Enor 2014[:en]

During the next days, and before the advertisement of the prizes, we will share the complete interviews realized to the members of the juror after the deliberation. We begin with the president of the juror Eduardo Souto de Moura.

We follow with the interviews the members of the juror. Juan Domingo Santos tells us his impressions on topics so changed as what values identifies in the presented works, the multidisciplinariedad, the heritage or the paper of the prizes in the current architecture.

He interviews Luis Martínez Santa-María, member of the juror of the edition VI Architecture Elevators Enor Award 2014.

We leave you with the interview that we realize in May to Juan Creus Andrade, member of the juror of the present edition.

Before promise to be tomorrow the Enor Award 2014, we begin today the day sharing the interview that we realize to Fredy Massad, member of the juror of the edition VI, critic of arquitecura and author of the blog La Viga en el Ojo. In addition, Fredy Massad, has elaborated a critical context for the book of the prizes of this edition with the title «Self-criticism. Resistance». The book of the Enor Award 2014 will appear on November 17 forthwith of delivery of prizes that will take place in the headquarters of Elevators Enor.

We end the series of interviews to the members of the juror of this edition with the interview to Carlos Quintáns Eiras, secretary of the juror and the director of the Prizes Enor from the first edition.

Interviews the members of the juror of the VI of Architecture Elevators Enor Award 2014[:]