Inicio Blog Página 104

Intermediae-Matadero | Arturo Franco-Fabrice van TeslaarIntermediae-Matadero | Arturo Franco-Fabrice van TeslaarIntermediae-Matadero | Arturo Franco-Fabrice van Teslaar

El proyecto nace dentro del ámbito del antiguo Matadero de Madrid perteneciendo a un programa de contenido cultural promovido por el Ayuntamiento. Un complejo de más de veinte naves construidas por el arquitecto Luis Bellido hacia 1907 que pretende, ahora, convertirse en un nuevo foco cultural de vanguardia donde distintas instituciones han asumido la gestión y las rehabilitaciones de algunas de las naves. La Fundación ARCO, la fundación Ruipérez, el Teatro Español, la Asociación de Diseñadores, la Fundación COAM y el Ayuntamiento de Madrid entre otras serán las primeras en ocupar este espacio.

La nave 17c ha sido asignada en un principio a Intermediae, nueva institución creada por el Ayuntamiento de Madrid para promover la creación contemporánea a través de un programa de becas e iniciativas que unirán la producción artística y la participación ciudadana. Todo ello se plantea como un proceso continuo de producción, donde precisamente el proceso se convertirá en el hilo conductor de este espacio.

La nave 17c ha sido la primera intervención llevada a cabo en todo el complejo Matadero y como tal puede ser considerada una experiencia piloto. El proyecto nació con dos clientes muy definidos. Por un lado el propio Ayuntamiento por medio de su Concejalía de las Artes y por otro Intermediae y sus condicionantes programáticos como futuro inquilino de la nave.

La filosofía de Intermediae se planteó como primera condición a la hora de abordar el proyecto y el concepto de proceso tal y como relata Pedro Aullón no se ha perdido hasta el final.

 “El proceso.

Proceso es idea relativa a relación y dinámica de cambios y presupone, en nuestra perspectiva de cosas, un sentido vivaz de la experiencia. Entendido así, el proceso no opta por la preponderancia del análisis o de la síntesis sino que convive con naturalidad entre éstos instalado sobre una base que es la intuición, lo primero, y el cielo abierto de una imaginación no separable del entendimiento. El proceso como necesario devenir, no ya en sentido teórico o práctico sino en tanto que realidad que, por así decir, supera esa distinción, es indesligable tanto de una idea de reflexión sobre el devenir como de la idea de devenir mismo, pues cabría pensar que todo devenir se confunde en una misma marcha de acontecimientos. Es la procesión de las procesiones, la totalidad. Si cierto pensamiento de la primera mitad del siglo XX puso su empeño en conducir un proceso de argumento físico al igual que metafísico por un camino capaz de superar la tradición filosófica de la substancia, no deja de ser verdad que también puede encontrarse una tradición no contradictoria con la substancia la cual, mediante una interpretación no restrictiva, hace patente aquí la exigencia de movimiento y novedad, acción y procesualismo, capacidad funcional y duración. Esto no se quiere ajeno a un criterio de las valoraciones sino que lo enriquece. Se trata de la continuidad, la discontinuidad y la continuidad del proceso, realidad viva.

Pedro Aullón”

Desde el principio asumimos la intervención como una oportunidad para explorar las posibilidades de la rehabilitación. Se trató de aportar una nueva postura ante la actuación en el patrimonio histórico, una postura radical, una experiencia sobre los límites, los límites de la no actuación, reducir al mínimo necesario la intervención.

La tradicional inseguridad e indefinición teórica que afecta continuamente a las intervenciones actuales en el patrimonio con resultados a medio camino entre lo que debe y no debe hacerse desapareció desde un principio en este proyecto. La postura ha sido la de decidirse por una idea y explorarla hasta el final, sin miedo, sin complejos. Decidimos intervenir radicalmente sin intervenir, llevando la idea hasta sus últimas consecuencias.

Esta postura cruda ante la rehabilitación y la necesidad de dar servicio a Intermediae como una institución en gestación y en constante evolución, así como las indefiniciones naturales de un cliente bicéfalo forjaron la dureza natural de este proyecto.

Se ha trabajado sin concesiones sobre la rehabilitación como respeto a la ruina, potenciando sus valores sin apenas intervención. Se ha establecido un diálogo constante entre lo nuevo y lo antiguo, sin mezclarlos, juntos pero no revueltos. Estos dos lenguajes se muestran y se miran de cerca potenciando lo nuevo el valor de lo antiguo y lo antiguo el valor de lo nuevo. Dos posturas enfrentadas manifestadas ambas con su máxima crudeza. Se ha pretendido voluntariamente mantener los cortes producidos en los muros tal y como una radial los va cortando. Las bajantes de PVC cobran interés al desnudo. Las marcas de la retroexcavadora originan texturas imprevistas al retirar el revoco. Los aislamientos de corcho aparecen aquí como un testigo de su historia frigorífica, sin complejos. Así el pasado se muestra, la obra se muestra. Cualquier testigo del proceso permanece sin alteraciones. El azulete de los niveles, la reparación y consolidación de los pilares, señales, arrugas, heridas sin cicatrizar como la vida de un anciano sin manías, donde su personalidad excesiva parece estar por encima de todo.

Frente a esto lo nuevo: muy poco, muy duro, muy limpio y muy recto. Lo nuevo aparece con mucha fuerza, muy pesado, muy seguro en otras ocasiones, muy transparente, muy frágil en otras. La juventud mirando al pasado y viceversa.

Su condición de espacio transformable nos ha llevado a pensar en la reutilización, en su reubicación, en su constante manipulación y en su alta resistencia al uso. Para ello hemos utilizado materiales procedentes directamente de la industrialización, sin transformación ninguna, de medidas estándar. Así perfiles de acero descontextualizados, sin tratar, se convierten aquí en bancos, barras, suelos técnicos, rodapiés, puertas, junquillos, etc. El vidrio montado de la manera más sencilla con sus dimensiones máximas sin cortar puede ser también reutilizado. Un mundo de materiales industriales cargados de densidad es capaz de establecer una comunicación abierta con lo viejo, con lo antiguo, alcanzando ambos su máxima expresividad.

Obra: Intermediae – Matadero
Situación: C/ Paseo de la Chopera, 14. NAVE 17 C. Antiguo Matadero Legazpi. Madrid. España.
Fecha de redacción del proyecto y fin de obra: Enero 2006_Diciembre 2006.
Autor: Arturo Franco (arquitecto) y Fabrice van Teslaar (arquitecto)
Colaborador: Diego Castellanos (arquitecto de interiores)
Aparejador: Jose H. Largo Díaz y Javier Muñoz.
Fotógrafo: Carlos Fernandez Piñar.
Promotor/Propietario: Concejalía de las Artes del Ayuntamiento de Madrid
+ arturofranco.es
+ diegocastellanos.es

The project is born inside the area of the former Slaughter house of Madrid belonging to a program of cultural content promoted by the Town hall. A complex of more than twenty ships constructed by the architect Luis Bellido towards 1907 who tries to turn, now, into a new cultural area of forefront where different institutions have assumed the management and the rehabilitations of some of the ships. The Foundation ARCH, the foundation Ruipérez, the Spanish Theatre, the Designers’ Association, the Foundation COAM and the Town hall of Madrid between others will be the first ones in occupying this space.

La nave 17c ha sido asignada en un principio a Intermediae, nueva institución creada por el Ayuntamiento de Madrid para promover la creación contemporánea a través de un programa de becas e iniciativas que unirán la producción artística y la participación ciudadana. Todo ello se plantea como un proceso continuo de producción, donde precisamente el proceso se convertirá en el hilo conductor de este espacio.

The ship 17c has been the first intervention carried out in the whole complex Slaughter house and as such it can be considered to be a pilot experience. The project was born with two very definite clients. On the one hand the own Town hall by means of his Councillorship of the Arts and for another Intermediae and his determining programmatical ones like future tenant of the ship.

Intermediae’s philosophy appeared as the first condition at the moment of approaching the project and the process concept as reports Pedro Aullón has not got lost until the end.

“The process.

Process is an idea relative to relation and dynamics of changes and presupposes, in our perspective of things, a vivacious sense of the experience. Understood this way, the process does not choose for the prevalence of the analysis or of the synthesis but it coexists with naturalness between these installed on a base that is the intuition, the first thing, and the sky opened of a not separable imagination of the understanding. The process as necessary to develop, not already in theoretical or practical sense but while reality that, so to speak, overcomes this distinction, is indesligable so much of one idea of reflection on to develop like of the idea of developing same, since it would be necessary to think that everything to develop gets confused in the same march of events. It is the procession of the processions, the totality. If certain thought of the first half of the 20th century put his determination in leading a process of physical as metaphysical argument for a way capable of overcoming the philosophical tradition of the substance, he does not stop being true that also can meet a not contradictory tradition the substance which, by means of a not restrictive interpretation, does patent here the exigency of movement and innovation, action and procesualismo, functional capacity and duration. This is not wanted foreign to a criterion of the valuations but it enriches it. It is a question of the continuity, the discontinuity and the continuity of the process, alive reality.

Pedro Aullón”

 From the beginning we assume the intervention as an opportunity to explore the possibilities of the rehabilitation. A new position was a question to contribute before the action in the historical heritage, a radical position, an experience on the limits, the limits of not action, to reduce to the necessary minimum the intervention.

The traditional insecurity and theoretical lack of definition that it affects constant to the current interventions in the heritage with results to half a way between what it has to and it must not be done disappeared from a beginning in this project. The position has been it of be deciding by an idea and to explore it until the end, without fear, without complexes. We decide to intervene radically without intervening, taking the idea up to his last consequences.

This raw position before the rehabilitation and the need to give service to Intermediae as an institution in gestation and in constant evolution, as well as the natural lacks of definitions of a two-headed client forged the natural hardness of this project.

One has worked without concessions on the rehabilitation as respect to the ruin, promoting his values without scarcely intervention. A constant dialog has been established between the new thing and the ancient thing, without mixing them, united but not in a mess. These two languages appear and look closely promoting new the value of the ancient thing and former the value of the new thing. Two conflicting demonstrated positions both with his maximum crudeness. One has tried to support voluntarily the cuts produced in the walls as the radial one is cutting them. The bajantes of PVC receive interest to the nude. The brands of the retroexcavadora originate unforeseen textures on having withdrawn I revoke. The isolations of cork appear here as a witness of his refrigerating history, without complexes. This way the past appears, the work appears. Any witness of the process remains without alterations. The azulete of the levels, the repair and consolidation of the props, signs, wrinkles, wounds without healing as the life of an elder without obsessions, where his excessive personality seems to be over everything.

Opposite to this the new thing: very little, very hard, very clean and very straight. The new thing appears with a lot of force, very heavily, very surely in other occasions, very transparently, very fragile in others. The youth looking at the past and vice versa.

His condition of transformable space has led us to thinking about the reutilization, about his relocation, about his constant manipulation and about his high resistance to the use. For it we have used proceeding materials directly of the industrialization, without transformation none, of measures standard. Profiles like that of steel descontextualizados, without treating, turn here into banks, bars, technical soils, skirting boards, doors, jonquils, etc. The mounted glass of a simplest way with his maximum dimensions without cutting can be re-used also. A world of industrial materials loaded with density is capable of establishing a communication opened with the old thing, with the ancient thing, reaching both his maximum expressiveness.

Work: Intermediae – Matadero
Location: C/ Paseo de la Chopera, 14. NAVE 17 C. Antiguo Matadero Legazpi. Madrid. Spain.
Date of draft of the project and end of work: January 2006_Diciembre 2006.
Author: Arturo Franco (architect) and Fabrice van Teslaar (architect)
Collaborator: Diego Castellanos (interior designer)
Rigger: Jose H. Largo Díaz y Javier Muñoz.
Photography: Carlos Fernandez Piñar.
Promoter/Owner: Concejalía de las Artes del Ayuntamiento de Madrid
+ arturofranco.es
+ diegocastellanos.es

O proxecto nace dentro do ámbito do antigo Matadoiro de Madrid pertencendo a un programa de contido cultural promovido polo Concello. Un complexo de máis de vinte naves construídas polo arquitecto Luis Bellido cara a 1907 que pretende, agora, converterse nun novo foco cultural de vangarda onde distintas institucións asumiron a xestión e as rehabilitacións dalgunhas das naves. A Fundación ARCO, a fundación Ruipérez, o Teatro Español, a Asociación de Deseñadores, a Fundación COAM e o Concello de Madrid entre outras serán as primeiras en ocupar este espazo.

A nave 17 c foi asignada nun principio a Intermediae, nova institución creada polo Concello de Madrid para promover a creación contemporánea a través dun programa de bolsas e iniciativas que unirán a produción artística e a participación cidadá. Todo iso formúlase como un proceso continuo de produción, onde precisamente o proceso se converterá no fío condutor deste espazo.

A nave 17c foi a primeira intervención levada a cabo en todo o complexo Matadoiro e como tal pode ser considerada unha experiencia piloto. O proxecto naceu con dous clientes moi definidos. Por un lado o propio Concello por medio da súa Concellaría das Artes e por outro Intermediae e os seus condicionantes programáticos como futuro inquilino da nave.

A filosofía de Intermediae formulouse como primeira condición á hora de abordar o proxecto e o concepto de proceso tal e como relata Pedro Aullón non se perdeu ata o final.

“El proceso.

Proceso é idea relativa a relación e dinámica de cambios e presupón, na nosa perspectiva de cousas, un sentido vivaz da experiencia. Entendido así, o proceso non opta pola preponderancia da análise ou da síntese senón que convive con naturalidade entre estes instalado sobre unha base que é a intuición, o primeiro, e o ceo aberto dunha imaxinación non separable do entendemento. O proceso como necesario devir, non xa en sentido teórico ou práctico senón en tanto que realidade que, por así dicir, supera esa distinción, é indesligable tanto dunha idea de reflexión sobre o devir coma da idea de devir mesmo, pois cabería pensar que todo devir se confunde nunha mesma marcha de acontecementos. É a procesión das procesións, a totalidade. Se certo pensamento da primeira metade do século XX puxo o seu empeño en conducir un proceso de argumento físico ao igual que metafísico por un camiño capaz de superar a tradición filosófica da substancia, non deixa de ser verdade que tamén pode encontrarse unha tradición non contraditoria coa substancia a cal, mediante unha interpretación non restritiva, fai patente aquí a esixencia de movemento e novidade, acción e procesualismo, capacidade funcional e duración. Isto non se quere alleo a un criterio das valoracións senón que o enriquece. Trátase da continuidade, a descontinuidade e a continuidade do proceso, realidade viva.

Pedro Aullón”

Dende o principio asumimos a intervención como unha oportunidade para explorar as posibilidades da rehabilitación. Tratouse de achegar unha nova postura ante a actuación no patrimonio histórico, unha postura radical, unha experiencia sobre os límites, os límites da non actuación, reducir ao mínimo necesario a intervención.

A tradicional inseguridade e indefinición teórica que afecta continuamente ás intervencións actuais no patrimonio con resultados a medio camiño entre o que debe e non debe facerse desapareceu dende un principio neste proxecto. A postura foi a de decidirse por unha idea e explorala ata o final, sen medo, sen complexos. Decidimos intervir radicalmente sen intervir, levando a idea ata as súas últimas consecuencias.

Esta postura crua ante a rehabilitación e a necesidade de dar servizo a Intermediae como unha institución en xestación e en constante evolución, así como as indefinicións naturais dun cliente bicéfalo forxaron a dureza natural deste proxecto.

Traballouse sen concesións sobre a rehabilitación como respecto á ruína, potenciando os seus valores sen apenas intervención. Estableceuse un diálogo constante entre o novo e o antigo, sen mesturalos, xuntos pero non revoltos. Estas dúas linguaxes móstranse e míranse de preto potenciando o novo o valor do antigo e o antigo o valor do novo. Dúas posturas enfrontadas manifestadas ambas as dúas coa súa máxima crueza. Pretendeuse voluntariamente manter os cortes producidos nos muros tal e como unha radial os vai cortando. As baixantes de PVC cobran interese ao nu. As marcas da retroescavadora orixinan texturas imprevistas ao retirar a revocadura. Os illamentos de cortiza aparecen aquí como unha testemuña da súa historia frigorífica, sen complexos. Así o pasado se mostra, a obra móstrase. Calquera testemuña do proceso permanece sen alteracións. O azulete dos niveis, a reparación e consolidación dos piares, sinais, engurras, feridas sen cicatrizar como a vida dun ancián sen manías, onde a súa personalidade excesiva parece estar por enriba de todo.

Fronte a isto o novo: moi pouco, moi duro, moi limpo e moi recto. O novo aparece con moita forza, moi pesado, moi seguro noutras ocasións, moi transparente, moi fráxil noutras. A xuventude mirando ao pasado e viceversa.

A súa condición de espazo transformable levounos a pensar na reutilización, na súa recolocación, na súa constante manipulación e na súa alta resistencia ao uso. Para iso utilizamos materiais procedentes directamente da industrialización, sen transformación ningunha, de medidas estándar. Así perfís de aceiro descontextualizados, sen tratar, se converten aquí en bancos, barras, chans técnicos, rodapés, portas, molduras estreitas, etc. O vidro montado do xeito máis sinxelo coas súas dimensións máximas sen cortar pode ser tamén reutilizado. Un mundo de materiais industriais cargados de densidade é capaz de establecer unha comunicación aberta co vello, co antigo, alcanzando ambos os dous a súa máxima expresividade.

Obra: Intermediae – Matadero
Situación: C/ Paseo de la Chopera, 14. NAVE 17 C. Antiguo Matadero Legazpi. Madrid. España.
Dataa de redacción do proxecto e fin de obra: Xaneiro 2006_Decembro 2006.
Autor: Arturo Franco (arquitecto) e Fabrice van Teslaar (arquitecto)
Colaborador: Diego Castellanos (arquitecto de interiores)
Aparellador: Jose H. Largo Díaz y Javier Muñoz.
Fotógrafo: Carlos Fernandez Piñar.
Promotor/Propietario: Concellalía das Artes do Concello de Madrid
+ arturofranco.es
+ diegocastellanos.es

La máquina de escribir. Colección SirventA máquina de escribir. Colección The typewriter. Sirvent Collection

0

Este año, coincidiendo con nuestro 75 ANIVERSARIO, queremos invitaros a un evento muy especial, no habitual, pero que tiene mucho que ver con nuestros orígenes, que es la inauguración de la exposición La máquina de escribir. COLECCIÓN SIRVENT en Casa das Artes, Policarpo Sanz, 15 – VIGO (Galicia, España).

En esta exposición vamos a mostrar una selección de máquinas que por su curiosidad histórica o técnica, por su importancia en nuestro país o por el interés en relación al diseño y otras cuestiones anejas, supusieron un revulsivo en el progreso tecnológico y laboral de nuestro pasado más reciente.

También podremos ver elementos y objetos relacionados con las máquinas, como son carteles, cajas de cintas y herramientas para el aprendizaje de mecanografía, reparación y reconstrucción de las mismas.

Este ano, coincidindo co noso 75 ANIVERSARIO, queremos invitarvos a un evento moi especial, non habitual, pero que ten que ver moito coas nosas orixes, que é a inauguración da exposición A máquina de escribir. COLECCIÓN SIRVENT na Casa das Artes, Policarpo Sanz, 15 – VIGO (Galicia, España).

Nesta exposición imos mostrar unha selección de máquinas que pola súa curiosidade histórica ou técnica, pola súa importancia no noso país ou polo interese en relación ao deseño e outras cuestións anexas, supuxeron un revulsivo no progreso tecnolóxico e laboral do noso pasado máis recente.

Tamén poderemos ver elementos e obxectos relacionados coas máquinas, como son carteis, caixas de fitas e ferramentas para a aprendizaxe de mecanografía, reparación e reconstrución destas.

This year, coinciding with our 75 ANNIVERSARY, we want to invite you to a very special, not habitual event, but that there has much that to see with our origins, that it is the inauguration of the exhibition The typewriter. COLLECTION SIRVENT in Casa das Artes, Policarpo Sanz, 15 – VIGO (Galicia, Spain).

In this exhibition we are going to show a selection of machines that for his historical or technical curiosity, for his importance in our country or for the interest in relation to the design and other attached questions, they supposed a revulsive in the most recent technological and labor progress of our past.

Also we will be able to see elements and objects related to the machines, since they are cartels, boxes of tapes and tools for the learning of typing, repair and reconstruction of the same ones.

[:es]Manuel Gallego. Por el territorio de la Arquitectura[:gl]Manuel Gallego. Polo territorio da Arquitectura[:en]Manuel Gallego. For the territory of the Architecture[:]

0

[:es]

El documental narra, a modo de viaje introspectivo, el proceso de proyecto de cinco obras del arquitecto Manuel Gallego, entrelazadas por el tiempo, por el territorio de Galicia y por el pensamiento del arquitecto.

En él se muestran sucesivamente la Casa en Corrubedo (1967-1970), Casa en Oleiros (1977-1979), Casa da Cultura en Valdoviño (1981-1993), Institutos de Investigación en Santiago de Compostela (1992-1997), y Casa del Presidente de la Xunta de Galicia en Santiago de Compostela (1998-2001); al mismo tiempo que durante el viaje-conversación de un día con el arquitecto se vierten diferentes reflexiones sobre la obra y la arquitectura.

Manuel Gallego. Por el territorio de la Arquitectura
Manuel Gallego. Por el territorio de la Arquitectura
ARQUITECTO. Manuel Gallego Jorreto

Nace en Carballiño, Ourense, en 1936. Titulado y Doctor Arquitecto por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Trabaja en Madrid con Alejandro de la Sota de 1963 a 1966. En 1969 es becado en los Cours des Techniques d’Urbanisme, ASTEF, París, Francia.

Miembro fundador del Museo do Pobo Galego y del Seminario de Estudos Galegos, fue Profesor en el Primer Seminario Internacional de Arquitectura, SIAC, 1976. Arquitecto del Ministerio de la Vivienda por oposición ha sido Arquitecto Jefe de los Servicios Provinciales de Urbanismo de A Coruña hasta 1986. Profesor Titular de Urbanística I y Tutor de Proyecto Fin de Carrera, ETSA Coruña desde 1987. En 1988 fue profesor invitado en el máster del Laboratori DʼUrbanisme de Barcelona, y en 2002, 2007 y 2008, profesor de proyectos invitado en la ETSA de la Universidad de  Navarra.

Medalla Castelao, VIII Premio COAG y Premio Nacional de la Arquitectura por el Museo de Bellas Artes de A Coruña, en 1997 recibe el Premio Pedrón de Ouro, Premio de la Crítica para las Artes y las Ciencias de Galicia, y el Premio Nacional de Arquitectura. Catedrático del Departamento de Proyectos Arquitectónicos y Urbanismo de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universidad de A Coruña desde 2002. En 2008 recibe el Premio Nacional da Cultura Galega y la Medalla de Oro de la Arquitectura en 2011. Premio en la XII Bienal Española de Arquitectura y Urbanismo en 2013.

Desde sus inicios ha participado en diversas exposiciones a nivel nacional e internacional, impartido cursos, conferencias, ponencias en centros y universidades de España y el extranjero. Jurado en concursos nacionales e internacionales, su trabajo ha sido ampliamente publicado en diversas monografías y  publicaciones periódicas nacionales e internacionales.

REALIZADOR. Pablo Gallego Picard

Arquitecto y doctor por la ETSAM, es profesor en la ETSA de A Coruña y en el CA Institute. Como arquitecto tiene obra construida en Londres, Nueva York y Galicia. Colaborador, desde 1998 hasta 2006, en los estudios de arquitectura de Víctor López Cotelo, Manuel  Gallego, Ábalos y Herreros, David Chipperfield, Stan Allen y Tuñón y Mansilla; en 1998 fue becado por la Fundación Barrié de la Maza para realizar un Master of Science por la Universidad de Columbia. Galardonado con la William Kinne Fellows Award en el año 2000, Primer Premio Europan 8 en la ciudad de Coimbra Portugal y por el Museo del Neandertal en Piloña, recientemente  ha sido finalista de los Premios FAD 2013, VI premio de arquitectura  Enor, y de la XII BEAU, por su proyecto de Recuperación Ambiental de la Playa Fluvial en Goián. Publicada en diferentes revistas nacionales e internacionales su obra ha sido expuesta en diversas exposiciones colectivas: Bienal de Arquitectura de Venecia, Carré DʼArt de la Ville de Paris, Centro Gallego de Arte Contemporánea.

Como fotógrafo y realizador, estudia en Londres con los hermanos Doyle (Pánico Studio) y en Nueva York con el fotógrafo Thomas Roma y el realizador Jeff Scher en la School of Visual Arts y Film School, Universidad  de Columbia en Nueva Cork.  Asimismo, ha participado en los Talleres de Gabriele  Basilico y Joan Fontcuberta en el CGAC. Su obra ha sido expuesta de forma colectiva en la XXX Bienal de Arte de Pontevedra y, de forma individual, en la Fundación Gonzalo Torrente Ballester, Arquerías de Nuevos Ministerios, COAG Coruña, COAG Vigo y en la Galería Spring de Nueva York.

En el año 2008 dirige Polo territorio da Arquitectura,  Manuel Gallego, bajo  encargo de Eloy Lozano para la TVG (TV de Galicia). Seleccionada por la VI Bienal Iberoamericana de Arquitectura y Urbanismo de Montevideo, entre 2007 y 2009 realiza el documental Unha  Viaxe Por…  1929-2009. Deriva   I.  En estos momentos se encuentra terminando la segunda parte.

Co-director de la revista de arte y arquitectura  O-monografías desde 2001 hasta 2009, ha publicado diferentes ensayos y fotografías en diversas revistas así como diferentes libros: A Aldea Terremota con Xurzo Souto, Os Centros da Terra, O viaxe a fin da Terra, Terra, o Unha Viaxe por…1929-2009 Deriva I, apuntes.

+ info

[:gl]

O documental narra, a modo de viaxe introspectivo, o proceso de proxecto de cinco obras do arquitecto Manuel Galego, entrelazadas polo tempo, polo territorio de Galicia e polo pensamento do arquitecto. Nel móstranse sucesivamente a Casa en Corrubedo (1967-1970), Casa en Oleiros (1977-1979), Casa dá Cultura en Valdoviño (1981-1993), Institutos de Investigación en Santiago de Compostela (1992-1997), e Casa do Presidente da Xunta de Galicia en Santiago de Compostela (1998-2001); ao mesmo tempo que durante a viaxe-conversación dun día co arquitecto vértense diferentes reflexións sobre a obra e a arquitectura.

ARQUITECTO. Manuel Gallego Jorreto.

Nace en Carballiño, Ourense, en 1936. Titulado e Doutor Arquitecto pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Traballa en Madrid con Alejandro da Sota de 1963 a 1966. En 1969 é bolseiro nos Cours des Techniques d’Urbanisme, ASTEF, Parides, Francia.

Membro fundador do Museo do Pobo Galego e do Seminario de Estudos Galegos, foi Profesor no Primeiro Seminario Internacional de Arquitectura, SIAC, 1976. Arquitecto do Ministerio da Vivenda por oposición foi Arquitecto Xefe dos Servizos Provinciales de Urbanismo da Coruña ata 1986. Profesor Titular de Urbanística I e Titor de Proxecto Fin de Carreira, ETSA Coruña desde 1987. En 1988 foi profesor invitado no máster do Laboratori DʼUrbanisme de Barcelona, e en 2002, 2007 e 2008, profesor de proxectos invitado na ETSA da Universidade de Navarra.

Medalla Castelao, VIII Premio COAG e Premio Nacional da Arquitectura polo Museo de Belas Artes da Coruña, en 1997 recibe o Premio Pedrón de Ouro, Premio da Crítica para as Artes e as Ciencias de Galicia, e o Premio Nacional de Arquitectura. Catedrático do Departamento de Proxectos Arquitectónicos e Urbanismo da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universidade da Coruña desde 2002. En 2008 recibe o Premio Nacional dá Cultura Galega e a Medalla de Ouro da Arquitectura en 2011. Premio na XII Bienal Española de Arquitectura e Urbanismo en 2013.

Desde os seus inicios participou en diversas exposicións a nivel nacional e internacional, impartido cursos, conferencias, relatorios en centros e universidades de España e o estranxeiro. Xurado en concursos nacionais e internacionais, o seu traballo foi ampliamente publicado en diversas monografías e publicacións periódicas nacionais e internacionais.

REALIZADOR. Pablo Gallego Picard

Arquitecto e doutor pola ETSAM, é profesor na ETSA da Coruña e no CA Institute. Como arquitecto ten obra construída en Londres, Nova York e Galicia. Colaborador, desde 1998 ata 2006, nos estudos de arquitectura de Víctor López Cotelo, Manuel Galego, Ábalos e Herreros, David Chipperfield, Stan Allen e Tuñón e Mansilla; en 1998 foi bolseiro pola Fundación Barrié da Maza para realizar un Master of Science pola Universidade de Columbia. Galardonado coa William Kinne Fellows Award no ano 2000, Primeiro Premio Europan 8 na cidade de Coimbra Portugal e polo Museo do Neandertal en Piloña, recientemente foi finalista dos Premios FAD 2013, VIN premio de arquitectura Enor, e da XII BEAU, polo seu proxecto de Recuperación Ambiental da Praia Fluvial en Goián. Publicada en diferentes revistas nacionais e internacionais a súa obra foi exposta en diversas exposicións colectivas: Bienal de Arquitectura de Venecia, Carré D?Art da Ville de Paris, Centro Galego de Arte Contemporánea.

Como fotógrafo e realizador, estuda en Londres cos irmáns Doyle (Pánico Studio) e en Nova York co fotógrafo Thomas Roma e o realizador Jeff Scher na School of Visual Arts e Filme School, Universidade de Columbia en Nova Cork. Así mesmo, participou nos Talleres de Gabriele Basilico e Joan Fontcuberta no CGAC. A súa obra foi exposta de forma colectiva na XXX Bienal de Arte de Pontevedra e, de forma individual, na Fundación Gonzalo Torrente Ballester, Arquerías de Novos Ministerios, COAG Coruña, COAG Vigo e na Galería Spring de Nova York.

No ano 2008 dirixe Polo territorio da Arquitectura, Manuel Gallego, por encargo de Eloy Lozano para a TVG (TV de Galicia). Seleccionada por VINA Bienal Iberoamericana de Arquitectura e Urbanismo de Montevideo, entre 2007 e 2009 realiza o documental Unha Viaxe Por… 1929-2009. Deriva I. Nestes momentos atópase terminando a segunda parte.

Co-director da revista de arte e arquitectura O-monografías desde 2001 ata 2009, publicou diferentes ensaios e fotografías en diversas revistas así como diferentes libros: A Aldea Terremota con Xurzo Souto, Os Centros da Terra, O viaxe a fin da Terra, Terra, o Unha Viaxe por…1929-2009 Deriva I, apuntes.

+ info

[:en]

The documentary narrates, like introspective trip, the project process of five works of the architect Manuel Gallego, interlaced in the time, for the territory of Galicia and for the thought of the architect. In him they show successively the House in Corrubedo (1967-1970), House in Oleiros (1977-1979), House gives Culture in Valdoviño (1981-1993), Institutes of Investigation in Santiago de Compostela (1992-1997), and Marries of the President of the Autonomous government of Galicia of Galicia in Santiago de Compostela (1998-2001); at the same time as during the trip – conversation of one day with the architect different reflections are spilt on the work and the architecture.

ARCHITECT. Manuel Gallego Jorreto.

It is born in Carballiño, Ourense, in 1936. Graduate and Doctor Architect for the Technical Top School of Architecture of Madrid. It is employed at Madrid with Alejandro de la Sota from 1963 to 1966. In 1969 he is a scholarship holder in the Cours des Techniques d’Urbanisme,, ASTEF, Paris, France.

Charter member of the Museum do Pobo Galego and of Estudos Galegos’s Seminar, was A Teacher in the First International Seminar of Architecture, SIAC, 1976. Architect of the Department of the Housing for opposition has been An Architect Chief of the Provincial Services of Urbanism of To Corunna until 1986. Teacher Titular of Urban development I and Project tutor End of Career, ETSA Corunna from 1987. In 1988 he was a teacher invited in the máster of the Laboratori DʼUrbanisme of Barcelona, and in 2002, 2007 and 2008, project teacher invited in the ETSA of the University of Navarre.

Medal Castelao, the VIIIth I Reward COAG and National Prize of the Architecture for the Museum of Fine arts of To Corunna, in 1997 Pedrón de Ouro receives the Prize, Prize of the Critique for the Arts and the Sciences of Galicia, and the National Prize of Architecture. Professor of the Department of Architectural Projects and Urbanism of the Technical Top School of Architecture of the University of To Corunna from 2002. In 2008 it receives the National Prize gives Culture Galega and the Golden medal of the Architecture in 2011. I reward in the Biennial show XII Spanish of Architecture and Urbanism in 2013.

From his beginnings it has taken part in diverse national exhibitions and international, given courses, conferences, presentations in centers and universities of Spain and the foreigner. Juror in national and international contests, his work has been widely published in diverse monographs and periodic national and international publications.

PRODUCER. Pablo Gallego Picard

Architect and doctor for the ETSAM, is a teacher in the ETSA of To Corunna and in the CA Institute. Since architect has work constructed in London, New York and Galicia. Collaborator, from 1998 until 2006, in the studies of architecture of Víctor Lopez Cotelo, Manuel Gallego, Them Abuse and Blacksmiths, David Chipperfield, Stan Allen y Tuñón and Mansilla; in 1998 he was a scholarship holder for the Foundation Barrié of the Mace to realize a Master of Science for Columbia’s University. Award winner with the William Kinne Fellows Award in the year 2000, The First Prize Eurobread 8 in Coimbra Portugal’s city and for the Museum of the Neanderthal in Piloña, recently has been a finalist of the Prizes FAD the 2013, VIth prize of architecture Enor, and of the XIIth BEAU, for his project of Environmental Recovery of the Fluvial Beach in Goián. Published in different national and international magazines his work has been exposed in diverse collective exhibitions: Biennial show of Architecture of Venice, Carré D’Art of the Ville of Paris, Galician Center of Contemporary Art.

As photographer and producer, he studies in London with the brothers Doyle (Panic Studio) and in New York with the photographer Thomas Roma and the producer Jeff Scher in the Visual School of Arts and Film School, Columbia’s University in New Cork. Likewise, it has taken part in the Workshops of Gabriele Basilico and Joan Fontcuberta in the CGAC. His work has been exposed of collective form in the Biennial show XXX of Art of Pontevedra and, of individual form, in the Foundation Gonzalo Torrente Ballester, Series of arches of New Departments, COAG Corunna, COAG Vigo and in the Gallery Spring of New York.

In the year 2008 it directs Polo territorio da Arquitectura, Manuel Gallego, under Eloy Lozano’s order for the TVG (TV of Galicia). Selected by the Biennial show VI Latin-American of Architecture and Urbanism of Montevideo, between 2007 and 2009 the documentary Unha Viaxe Por… 1929-2009. Drift I. In these moments it is finishing the second part.

Joint manager of the magazine of art and architecture O-monografías from 2001 until 2009, has published different tests and photographies in diverse magazines as well as different books: A Aldea Terremota with Xurzo Souto, Os Centros da Terra, O viaxe a fin da Terra, Terra, o Unha Viaxe por…1929-2009 Deriva I, apuntes.

+ info

[:]

Espacio muerto | Íñigo García Odiaga

Banaball, de KOZ architectes | Fotografía: Martin Argyroglo

El verano, las vacaciones y el ocio invitan a salir a la calle, a conquistar el espacio público y a socializar. A menudo el urbanismo actual, centrado en lo que podríamos llamar el desarrollo del centro de la ciudad, abandona otros espacios para proponer escenarios a estas actividades estivales. En los bordes de la ciudad los espacios abandonados, los espacios muertos pueden reciclarse en públicos, atrayendo actividades temporales de diversa índole para un amplio espectro de personas.

Un buen ejemplo de estos eventos es el desarrollado por la ciudad de Nantes Saint-Nazaire. Los responsables culturales de la ciudad han  invitado a diferentes arquitectos y artistas a que diseñen instalaciones temporales que ocupen durante el verano diferentes espacios de la ciudad con capacidad de desarrollar usos públicos ligados al ocio y la diversión. De alguna manera estas instalaciones, que permanecerán abiertas entre el 15 junio y el 19 agosto de 2012, pretenden que el arte, la arquitectura y un pensamiento más social, intervengan en la ciudad a través de propuestas insólitas y poéticas capaces, desde su mínima dimensión, de generar cambios a mayor escala.

Banaball, de KOZ architectes | Fotografía: Martin Argyroglo

En este contexto, la mayoría de las instalaciones propuestas tienen relación con los juegos infantiles, implicando el desarrollo de parques infantiles, realizados por equipos de arquitectos en su mayoría jóvenes, por lo que la propia iniciativa, desde el punto de vista más técnico, también tiene una componente social. La de dar oportunidades a los jóvenes creadores. Cubiertas o al aire libre, estas instalaciones invitan al público en general a participar, a tomarlas como propias y a pasar un rato agradable. Ludovic Duccasse y Clement Bacle han propuesto un campo de juego que reinterpreta la cesta punta de Iparralde y la convierte en un divertimento lúdico a escala infantil, denominado Banaball. Este nuevo deporte se juega en el interior de una jaula de 6 metros por 12, con un suelo de madera de color amarillo intenso en la que los extremos han sido ligeramente elevados. Las reglas se resumen en la utilización de bolas de espuma que dos equipos de tres jugadores deben arrojar para golpear al rival y así eliminarlo, utilizando unas cestas asemejadas a la iconografía jocosa de un plátano. Esta instalación adopta la iconografía del plátano para convertirse en un reclamo publicitario a lo Robert Venturi, y destacar en el paisaje de la isla de Nantes, ya que su primera ubicación ha sido la cubierta de la escuela de arquitectura de la ciudad.

Banaball, de KOZ architectes | Fotografía: Martin Argyroglo

A cientos de kilómetros de Francia pero con una intención similar, el estudio de arquitectura de Avi Laiser ha construido otra intervención que persigue también convertirse en un nuevo referente de la vida social de los vecinos de Bat-Yam, una ciudad mediterránea de las más densamente pobladas de Israel. La mayoría de los residentes del barrio viven en viviendas  construidas con escasos recursos en los años cincuenta para los nuevos inmigrantes.

Zona de juego en Bat Yam, Israel | AL/Arch – Avi Laiser Architecture, Dana Hirsch Laiser | Fotografía: AL/Arch

El proyecto está situado en el extremo de una amplia zona residencial moderna que, inesperadamente, termina en un muro de hormigón que funciona como una barrera acústica hacia la autopista que atraviesa la barriada. Esta condición de borde es la causa de la existencia de una larga franja de suelo abandonada, un espacio basura que se había convertido en el lugar al que iban a parar los electrodomésticos usados, las bicicletas robadas o las hogueras de las festividades judías.

El proyecto trata de aprovechar las condiciones del muro de hormigón y la franja de terrenos baldíos para crear un parque público que permita las actividades humanas sociales y que devuelva a la población su dominio sobre lo público.

La fachada principal del proyecto, hacia la calle residencial, es una pared de tablillas de madera a través de la cual se puede ver un gran espacio salón al aire libre, que se extiende entre la nueva fachada y el muro acústico de hormigón. Un gran cartel de neón rosa da la bienvenida a todos los que se acerquen al lugar, sugiriendo que los activos reales de las densas ciudades urbanas son los espacios públicos al aire libre.

La superficie del parque, se convierte en una topografía de madera, en una superficie continua que se pliega para albergar siete espacios que generan diferentes ambientes y estancias. El suelo del parque trepa por el antiguo muro de la autopista, humanizando su construcción y transformando su condición de barrera final a la condición de lugar.

Zona de juego en Bat Yam, Israel | AL/Arch – Avi Laiser Architecture, Dana Hirsch Laiser | Fotografía: AL/Arch

El proyecto es una colaboración entre el arquitecto Avi Laiser, y el artista Dana Hirsch Laiser. Dana ha trabajado con los adolescentes del centro social de la comunidad para crear un marco en el que los jóvenes se sientan dueños del lugar y así lo mantengan y cuiden. El objetivo del trabajo fue explorar el comportamiento humano individual en el ámbito público e introducirlo en la definición del propio proyecto. El proyecto fue presentado en el marco de la Bienal internacional de urbanismo y el paisaje del año 2012 y recibió un premio en la categoría de diseño del paisaje urbano.

Zona de juego en Bat Yam, Israel | AL/Arch – Avi Laiser Architecture, Dana Hirsch Laiser | Fotografía: AL/Arch

Estas instalaciones y muchas otras representan una oportunidad de reconquista, una oportunidad para que los ciudadanos recuperen el espacio público que les fue negado de modo que se reactive la actividad social de la ciudad.

íñigo garcía odiaga. arquitecto
san sebastián. agosto 2012

Artículo publicado el 12.08.2012 en ZAZPIKA

420 Nominees420 Nominees420 Nominees

La Exposición 420 Nominees presenta, a través de imágenes y planos, las 420 obras nominadas para el Premio de Arquitectura Contemporánea de la Unión Europea – Premio Mies van der Rohe 2015. La exposición estará abierta al público en la ETSAB, Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona, desde el 2 de Febrero hasta el 19 Marzo de 2015.

El objetivo del Premio, organizado por la Fundació Mies van der Rohe y la Unión Europea, es reconocer y elogiar la excelencia de la arquitectura construida en Europa en los últimos dos años.

La propuesta de los nominadores para esta edición incluye viviendas, establecimientos culturales, centros educativos deportivos, oficinas, proyectos comerciales e institucionales, proyectos de infraestructuras y urbanos con el denominador común de la aportación que todas estas obras hacen a la construcción de la ciudad. En este sentido, el Premio aspira a ser una plataforma para la investigación, desarrollo e implementación de una práctica arquitectónica sostenible que promueve los beneficios de un crecimiento social, cultural y económico sostenible.

+ info

A Exposición 420 Nominees presenta, a través de imaxes e planos, as 420 obras nomeadas para o Premio de Arquitectura Contemporánea da Unión Europea – Premio Cereal van der Rohe 2015. A exposición estará aberta ao público na ETSAB, Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona, dende o 2 de Febreiro ata o 19 Marzo de 2015.

O obxectivo do Premio, organizado pola Fundació Mies van der Rohe e a Unión Europea, é recoñecer e eloxiar a excelencia da arquitectura construída en Europa nos últimos dous anos.

A proposta dos nominadores para esta edición inclúe vivendas, establecementos culturais, centros educativos deportivos, oficinas, proxectos comerciais e institucionais, proxectos de infraestruturas e urbanos co denominador común da achega que todas estas obras fan á construción da cidade. Neste sentido, o Premio aspira a ser unha plataforma para a investigación, desenvolvemento e implementación dunha práctica arquitectónica sostible que promove os beneficios dun crecemento social, cultural e económico sostible.

+ info

420 works nominated for the European Union Prize for Contemporary Architecture – Mies van der Rohe Award 2015 will be exhibited at Barcelona School of Architecture (ETSAB). The exhibition will remain open at the hall of the Barcelona School of Architecture (ETSAB), from February 2 to March 19, 2015.

The aim of the European Union Prize for Contemporary Architecture is to highlight recent, excellent examples of architectural creativity of works which are less than two years old and to underline that modern architecture is socially and culturally rooted in European cities and is important to people’s everyday lives.

The 420 works will compete for the Prize.

35 of the projects are constructed in Spain

27 of the projects are constructed in Germany

25 of the projects are constructed in France

21 of the projects are constructed in The Netherlands

21 of the projects are constructed in Turkey

20 of the projects are constructed in United Kingdom

19 of the projects are constructed in Austria

19 of the projects are constructed in Portugal

18 of the projects are constructed in Poland

15 of the projects are constructed in Greece

15 of the projects are constructed in Hungary

13 of the projects are constructed in Belgium

12 of the projects are constructed in Norway

12 of the projects are constructed in Romania

11 of the projects are constructed in Cyprus

11 of the projects are constructed in Czech Republic

10 of the projects are constructed in Denmark

10 of the projects are constructed in Sweden

9 of the projects are constructed in Bulgaria

9 of the projects are constructed in Italy

9 of the projects are constructed in Latvia

9 of the projects are constructed in Luxembourg

8 of the projects are constructed in Croatia

8 of the projects are constructed in Lithuania

8 of the projects are constructed in Slovenia

6 of the projects are constructed in Estonia

6 of the projects are constructed in Serbia

5 of the projects are constructed in Ireland

5 of the projects are constructed in Finland

4 of the projects are constructed in Albania

4 of the projects are constructed in Former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM)

4 of the projects are constructed in Slovakia

3 of the projects are constructed in Iceland

3 of the projects are constructed in Malta

3 of the projects are constructed in Montenegro

3 of the projects are constructed in Bosnia and Herzegovina

27% of the proposals deal with Housing while 24% are Cultural facilities. 11% are connected to Education, 5% to Offices and the other 33% include mostly Sport, Commercial, Governmental, Transport and Urban typologies.

+ info

La arquitectura software. Las ficciones visuales de Reyner Banham | Ignacio Grávalos – Patrizia Di Monte

La arquitectura software. Las ficciones visuales de Reyner Banham | Ignacio Grávalos - Patrizia Di Monte | Barbarella, de R. Vadim.
La arquitectura software. Las ficciones visuales de Reyner Banham | Ignacio Grávalos – Patrizia Di Monte | Barbarella, de R. Vadim.
La arquitectura software. Las ficciones visuales de Reyner Banham

En 1968 Reyner Banham escribió The Triumph of Software1, un artículo que anticiparía una nueva manera de entender el mundo y que afectaría de manera especialmente sutil a la arquitectura. Su discurso se apoyó principalmente en dos películas que se estrenaron ese mismo año y que le permitieron ilustrar sus tesis.

2001: una odisea del espacio, de S. Kubrik y Barbarella, de R. Vadim, ambas del género de ciencia-ficción, arrojaban lecturas muy distintas sobre la tecnología espacial. La película de Kubrik, estaba basada en El centinela, un cuento de Arthur C. Clark de 1948, mientras que la de Vadim, tenía su origen en un cómic del mismo nombre creado por Jean-Claude Forest en 1962. Una vez más, se iban a infiltrar a través de las pantallas indicios de actitudes que, sustentados por un potentísimo lenguaje visual,  pretendían imaginar el futuro.

En 1957, la confianza en el progreso y en los avances científicos se materializaba con el lanzamiento al espacio del Sputnik, el primer satélite artificial, y se escenificaba con  la Exposición Universal de Bruselas de 1958 bajo el lema “por un mundo más  humano”. Una década después, este entusiasmo empieza a dar signos de agotamiento. En 1970 Roszak publica El nacimiento de una contracultura, que recoge una nueva sensibilidad y argumenta las inquietudes de  una incipiente y descontenta juventud hippie, que daba la espalda al mundo prometido por la ciencia, y se alejaba de las promesas de la modernidad para emprender un nuevo retorno a la Tierra. En ese momento, el desencanto por el futuro era ya manifiesto. Sin embargo, en este contexto, la visión de Banham permanece todavía optimista y las cuestiones tecnológicas y espaciales mantienen aún un carácter fundamental en la evolución de la arquitectura y la sociedad.

La arquitectura software. Las ficciones visuales de Reyner Banham | Ignacio Grávalos - Patrizia Di Monte | Secuencias de 2001, una odisea del espacio. Interior de la nave espacial.
Secuencias de 2001, una odisea del espacio. Interior de la nave espacial.
2001, una odisea del espacio

Pero volvamos a las dos películas. Esas dos ficciones fílmicas sobre la deriva humana, presentaban dos versiones muy distintas sobre el futuro. 2001, una odisea del espacio representaba, con una precisión sin precedentes, la evolución de un universo mecánico. La nave espacial, geométricamente definida, estaba constituida por una serie de piezas metálicas ensambladas.

Era una sublimación de la producción en serie, del montaje, de lo articulado y del acoplamiento perfecto de diversas planchas modulables. Y esta perfección estaba transmitida por la rigidez, lo metálico y lo uniforme. Los espacios se podían descomponer en planos euclidianos. Y todo ello estaba realzado por la adopción de encuadres herederos del Quattrocento italiano, con posiciones del punto de vista centrales, simétricos, más propios de un universo divino, en la que desaparecía la posición subjetiva y humana en favor del objeto.

Del mismo modo, los tripulantes de la nave eran portadores de equipos espaciales que creaban una piel superpuesta, ajustados mecánicamente a las necesidades térmicas y tecnológicas necesarias. Un conjunto de mecanismos y conexiones conformaban una segunda silueta artificial que no dejaba entrever las peculiaridades de un cuerpo humano recubierto.

Secuencias de Barbarella. Interior de la nave espacial
Secuencias de Barbarella. Interior de la nave espacial
Barbarella

Barbarella, sin embargo, adoptaba una posición bien distinta. Presentaba una nave espacial forrada de piel, en la que se había perdido la cuestión mecánica y los interiores estaban definidos por una piel continua, flexible y adaptable a una geometría difusa. Para subrayar este efecto, la tripulante, una jovencísima Jane Fonda, presenta por primera vez un ajustado vestido de plástico (una inspiración que sería desarrollada por Pierre Cardin en el mundo de la moda).

La arquitectura software. Las ficciones visuales de Reyner Banham | Ignacio Grávalos - Patrizia Di Monte Pierre Cardin. Colección invierno 1968
La arquitectura software. Las ficciones visuales de Reyner Banham | Ignacio Grávalos – Patrizia Di Monte | Pierre Cardin. Colección invierno 1968
Reyner Banham, un visionario

Es en estos detalles donde Banham intuye una nueva sensibilidad, proponiendo una dialéctica entre el mundo hardware, ilustrado por 2001 y el mundo software, expresado por Barbarella. Esta última introduce el concepto “soft”, una nueva manera suave, personalizada, no estandarizada; una manera blanda de concebir los elementos constructivos, en que se muestran lo “flexible, continuo y adaptable” como configuradores de un nuevo ambiente sensible. Se inicia así una puesta en valor del plástico como material que será capaz de dar forma polimérica a las nuevas aspiraciones de finales de los sesenta.

Es allí donde aparece el Banham visionario, que detecta este cambio de actitud, un cambio que afectará a la misma arquitectura, convirtiendo Barbarella en una pieza de culto. Por un lado, se nos presenta la máquina de habitar, significada por una serie de mecanismos necesarios para el acondicionamiento del edificio. Es fácil imaginar el Centro Pompidou como paradigma de esta visión. Por contra, el modo “software”, estaría más relacionado con la máquina suave, con procesos metabólicos e interactivos, en esta ocasión representada por la arquitectura pop y muy especialmente por el grupo Archigram. Se pone de manifiesto la importancia de la piel como elemento regulador y transpirador que permite reaccionar y establecer un control del espacio según las interacciones del exterior. En este marco, el autor establece una relación entre la piel natural y la membrana artificial.

Banham, a su vez, sueña con la posibilidad de un material cultivable, orgánico, que pudiera ir creciendo con el edificio e ir dando respuestas abiertas, con la posibilidad de una manipulación genética de los nuevos materiales (pieles, musgo, polvo, etc.)2. Del mismo modo, propone una arquitectura cercana al objeto de consumo, caducable y desechable. Y todo ello, programado para reaccionar a estímulos, para improvisar respuestas, para salirse de un camino lineal hacia la muerte.

La arquitectura software. Las ficciones visuales de Reyner Banham | Ignacio Grávalos – Patrizia Di Monte Cápsula plástica
La arquitectura software. Las ficciones visuales de Reyner Banham | Ignacio Grávalos – Patrizia Di Monte | Barbarella. Cápsula plástica
Reyner Banham, referencias tecnológicas

La arquitectura promovida por Banham busca las referencias tecnológicas de la cápsula espacial, de los incipientes ordenadores, de los elementos fundadores de la era atómico electrónica, conformando lo que él mismo llamó “la historia de un futuro inmediato”. La apología de una membrana plástica adaptable ya la había ensayado tres años antes en el texto “A Home is not a House”, en el que presenta el Environmental Bubble, una burbuja de plástico habitable. La arquitectura pop, desarrollada durante esos años fundamentalmente por los Archigram, avanzaba en ese sentido hasta su disolución en 1974. A partir de entonces estas propuestas utópicas se disolverían en el tiempo.

Años después, el sueño metabólico sería sustituido por la programación digital. La paulatina desaparición de las infraestructuras físicas sería sustituida paulatinamente por una nueva piel formada por códigos y datos. El mismo planeta, se cubriría con una red de satélites flotantes y redes de fibra… El mundo, aunque en otro sentido, sería definitivamente software.

Ignacio Grávalos – Patrizia Di Monte. Arquitectos (estonoesunsolar)
Zaragoza-Venezia-Foggia. febrero 2015.

Notas:

1 Publicado originalmente en la revista New Society en 1968. Posteriormente fue recogido en el libro Design by choice, publicado en 1981.
2 Las cuestiones relativas a los nuevos materiales ecológicos han sido estudiadas por Lydia Kallipoliti en The Soft Cosmos of AD’s ‘Cosmorama’ in the 1960s and 1970s.

Renoir, la arquitectura | Jorge Gorostiza>

Jean Renoir: El jefe, 1994, Francia | Fuente: incaatv.gov.ar

Estoy seguro que Jean Renoir es uno de los grandes maestros de la historia del cine, basta con ver grandes películas como La gran ilusión, La Marsellesa, La regla del juego, Esta tierra es mía y El río, para comprobarlo. Además sus memorias son estupendas y cada vez que he leído algo que había dicho me pareció interesante, ahora he encontrado una entrevista que le hicieron Michel Delahaye y Jean-André Fieschi en Cahiers du cinema, en ella dice lo siguiente sobre la arquitectura:

«Desconfío terriblemente de los planes. Y creo, creo firmemente, que lo peor de nuestra civilización -que, por supuesto, tiene aspectos superiores, gran belleza- creo que todo lo inferior, todo lo que es feo en la civilización del siglo XX, viene de los planes. Los planes son feos. Planos. Planos de arquitectos. Es por eso que no hay arquitectura, porque hay planos.

Creo que la gran arquitectura consiste en construir un edificio y después decir: ¿Qué vamos a hacer aquí? Aquí, bueno, podríamos poner la cocina, esto realmente parece una cocina, y entonces podemos poner el dormitorio en otro lugar… pero todo es ya del constructor, y todo se adapta. La materia se adapta al espíritu; se fusiona con ella después del hecho. ¡En otras palabras, viva Sartre, y larga vida a la idea que la existencia precede a la esencia!…

Oh, sí, realmente lo creo. Porque en definitiva, hoy en día todo, absolutamente cada cosa, se ha planeado. Imagínense esto. Conozco algunas personas que tienen una casa que se construirá pronto, cuyos planos están todos acabados, y que tienen un dibujo preparado con antelación que indica el lugar donde irán el sofá y la mesa y las sillas ¡Es realmente increíble! Es como la creación de un marco para uno mismo en la vida, pero ¿Cómo puede entrar la vida en este marco? Es un marco destructivo. Pero demasiadas cosas hoy se hacen de esta manera; empiezan con un plano».

Comencé alabando a Renoir con razón, pero no puedo estar de acuerdo con lo que declaró sobre la arquitectura y los planos -aunque pudiera aceptar lo que dice con respecto a los planes-, un proyecto arquitectónico es esencial para lograr un edificio digno y la prueba es que la mayoría de los edificios construidos sin proyecto son espantosos e invivibles. Este desacuerdo no impide que siga admirando la obra de Renoir, quizás porque pienso que siempre se puede separar lo que se dice de quién lo dice.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, noviembre 2014

Foros ESARQ 2015 “Cuestión de Cosas”Foros ESARQ 2015 “Cuestión de Cousas”Forums ESARQ 2015 “A matter of Things”

1

El próximo 9 de febrero comienza una nueva edición del ciclo Foros ESARQ, en el que arquitectos de prestigio nacionales e internacionales visitarán la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC) y compartirán su visión de la arquitectura y de  la profesión a través de sus trabajos.

Bajo el título de “Cuestión de Cosas”, el director del ciclo, Jorge Vidal, propone reflexionar sobre el trabajo del arquitecto en el contexto urbano:

“Todo con lo que trabajamos es una cuestión de cosas. Se establecen relaciones o contradicciones entre ellas. Este conjunto de relaciones, expuestas ante un espacio y un tiempo histórico, forman lo que es la arquitectura. Reivindicamos una arquitectura de relacionales y abierta, pasando del concepto de objeto al concepto de atmósfera. Una arquitectura que desarrolle su presencia atendiendo a las cualidades del entorno que compartimos para que enriquezca la permanencia de la percepción. Que haga de la arquitectura un espacio para el encuentro y descubrimiento. Un proceso de comprensión donde detrás de cada proyecto encontraremos compromiso humano y condición de arquitectura.”

Durante Foros ESARQ 2015, de febrero a mayo, nos acompañarán:

Francesc Muñoz, 9 de febrero
Raphael Zuber, 16 de febrero
Maio, 23 de febrero
Dogma, 9 de marzo
Ted’A, 23 de marzo
Piovene Fabi, 13 abril
Bosshard Vaquer, 27 de abril
De Vylder Vink Taillieu, 6 de mayo

Todas las conferencias tendrán lugar en el Aula Magna de la ESARQ-UIC .
(C/Immaculada 22, Barcelona) a las 19h.

O próximo 9 de febreiro comeza unha nova edición do ciclo Foros ESARQ, no que arquitectos de prestixio nacionais e internacionais visitarán a Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC) e compartirán a súa visión da arquitectura e da profesión a través dos seus traballos.

Baixo o título de “Cuestión de Cousas”, o director do ciclo, Jorge Vidal, propón reflexionar sobre o traballo do arquitecto no contexto urbano:

“Todo co que traballamos é unha cuestión de cousas. Establécense relacións ou contradicións entre elas. Este conxunto de relacións, expostas ante un espazo e un tempo histórico, forman o que é a arquitectura. Reivindicamos unha arquitectura de relacionales e aberta, pasando do concepto de obxecto ao concepto de atmosfera. Unha arquitectura que desenvolva a súa presenza atendendo ás calidades da contorna que compartimos para que enriqueza a permanencia da percepción. Que faga da arquitectura un espazo para o encontro e descubrimento. Un proceso de comprensión onde detrás de cada proxecto atoparemos compromiso humano e condición de arquitectura.”

Durante Foros ESARQ 2015, de febreiro a maio, acompañarannos:

Francesc Muñoz, 9 febreiro
Raphael Zuber, 16 febreiro
Maio, 23 febreiro
Dogma, 9 marzo
Ted’A, 23 marzo
Piovene Fabi, 1abril
Bosshard Vaquer, 27 abril
De Vylder Vink Taillieu, 6 mayo

Todas as conferencias terán lugar no Aula Magna da ESARQ-UIC .
(C/Immaculada 22, Barcelona) ás 19h.

Next February 9 begins a new edition of the cycle Forums ESARQ, in which national and international architects of prestige will visit the Technical Top School of Architecture of the Universitat Internacional of Catalonia (ESARQ-UIC) and will share his vision of the architecture and of the profession across his works.

Under the title of “A matter of things”, the director of the cycle, Jorge Vidal, proposes to think about the work of the architect in the urban context:

“Everything with what we work is a question of things. Relations or contradictions are established between them. This set of relations, exposed before a space and a historical time, form what is the architecture. We claim an architecture of relational and opened, going on from the concept of object to the concept of atmosphere. An architecture that develops his presence attending to the qualities of the environment that we share in order that it enriches the permanency of the perception. That does of the architecture a space for the meeting and discovery. A process of comprehension where behind every project we will find human commitment and condition of architecture.”

During Forums ESARQ 2015, from February to May, they will accompany us:

Francesc Muñoz, 9 february
Raphael Zuber, 16 february
Maio, 23 february
Dogma, 9 march
Ted’A, 23 march
Piovene Fabi, 13 april
Bosshard Vaquer, 27 april
De Vylder Vink Taillieu, 6 may

All the conferences will take place in the Assembly hall of the ESARQ-UIC.
(C/Immaculada 22, Barcelona) at 7 p.m..

Rebel Architecture – Trabajando sobre el agua Rebel Architecture – Traballando sobre a agua Rebel Architecture – Working on water

0

El arquitecto Kunle Adeyemi intenta solucionar los problemas de inundaciones y hacinamiento en los barrios bajos ribereños de la Nigeria.

http://youtu.be/ciG2OJvlWb0

Architect Kunle Adeyemi sets out to solve the issues of flooding and overcrowding in Nigeria’s waterside slums.

O arquitecto Kunle Adeyemi intenta solucionar os problemas de inundacións e amoreamento nos barrios baixos ribeiráns da Nixeria.

Centro de actividades marineras y Cabañas del Barranco en Ousesende | Salgado+LiñaresCentro de actividades mariñeiras e Cabanas do Barranco en ousesende | Salgado+LiñaresCenter of seaworthy activities and Ravine Cabins in Ousesende | Salgado+Liñares

Recibimos el encargo de una intervención hotelera singular con apartamentos independientes en una vacío del núcleo de Ousesende, ayuntamiento de Outes (Galicia, España). Fruto de lo abrupto de su topografía y del paulatino abandono de este tipo de núcleos, sobre el solar se había derramado un bosque espontáneo y heterogéneo que cercaba la aldea amenazando con recuperar lo que un día fue suyo.

La premisa de conservar la vegetación y sus caprichos así como el no realizar ningún movimiento de tierra que pudiera dañar las raíces de las diferentes especies nos lleva a establecer las pautas para determinar la forma y la implantación de cada unidad en tres niveles de detalle.

A nivel global, se realiza una primera aproximación a la parcela desde su sección. Conseguimos unas primeras manchas asomándonos a los diferentes bordes y haciendo nuestros los terrenos circundantes, liberando espacio y buscando la intimidad de cada edificación sin renunciar a una sorprendente perspectiva, entre las ramas, sobre la desembocadura del Rio Tines, los montes Barbanza, Trémuzo y A Pena, y el nacimiento de la ría de Muros-Noia.

En un segundo nivel, se definen formalmente las diferentes edificaciones así como su implantación atendiendo a la evolución caprichosa de las diferentes especies, buscando huecos entre sus ramas, condicionados por sus orígenes, su presente y su futuro.

En un tercer nivel, se definen los apoyos sobre los que soportar las ligeras estructuras de madera sin dañar las raíces de los diferentes árboles entre los que se integran, se definen también las alturas de las diferentes edificaciones y los accesos, buscando difuminar la línea entre edificación y entorno, natural y artificial.

La intervención se realiza con un elaborado sistema constructivo en madera que determina acabados y proporciones. Las fachadas se rematan con maderas recicladas que aceleran la natural integración del conjunto.

La inspiración, aquellas primeras construcciones que, cuando niños, evidenciaban ese instinto atávico de desear vivir entre las ramas de los árboles.

Obra: Centro de actividades marineras e Cabañas del Barranco en Ousesende
Autores. Salgado e Liñares arquitectos. (Alfonso Salgado y Francisco Liñares)
Colaboradores: Jaime Novoa Míguez, arquitecto. Carla Agra García, arquitecta. Manuel Liñares Túñez, ingeniero industrial. Miguel Ángel Raposo Rodríguez, ingeniero industrial. Sergio Sánchez Alcalde, delineante.
Emplazamiento: Lugar de Ousesende, Ayuntamiento de Outes, A Coruña, Galicia, España
Construcción: Tente construcciones modulares.
Año: 2014
Promotor: Privado
PEM: 396.619,00 €
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages . Nacho Santas.
+ salgadoeliñares.com

We receive the order of a hotel singular intervention with independent apartments in one emptiness of Ousesende’s core, Outes’s town hall (Galicia, Spain). Fruit of the abrupt of his topography and of the gradual abandon of this type of cores, on the lot there had been spilt a spontaneous and heterogeneous forest that was surrounding the village threatening to recover what one day was his.

The premise of preserving the vegetation and his caprices as well as not to realize any movement of land that could damage the roots of the different species leads us to establishing the guidelines to determine the form and the implantation of every unit in three levels of detail.

Worldwide, the first approximation is realized to the plot from his section. We obtain a few first spots appearing to the different edges and making the surrounding areas ours, liberating space and looking for the intimacy of every building without Trémuzo resigning a surprising perspective, between the branches, on the river mouth of the Rio Tines, the mounts Barbanza, and A Sorrow, and the birth of her laughs at Muros-Noia.

In the second level, the different buildings as well as his implantation are defined formally attending to the capricious evolution of the different species, looking for hollows between his branches, determined by his origins, his present and his future.

In the third level, the apoyos are defined on that to support the light structures of wood without damaging the roots of the different trees between those who join, there are defined also the heights of the different buildings and the accesses, seeking to blur the line between building and environment, natural and artificial.

The intervention is realized by an elaborated constructive system in wood that it determines ended and provide. The fronts are finished off by recycled wood that accelerate the natural integration of the set.

The inspiration, those first constructions that, when children, were demonstrating this atavistic instinct of wanting to live between the branches of the trees.

Work: Center of seaworthy activities and Ravine Cabins in Ousesende

Authors. Salgado e Liñares arquitectos. (Alfonso Salgado and Francisco Liñares)

Collaborators: Jaime Novoa Míguez, architect. Carla Agra García, architect. Manuel Liñares Túñez, Industrial engineer. Miguel Ángel Raposo Rodríguez, Industrial engineer. Sergio Sánchez Alcalde, Draughtsman.

Location: Lugar de Ousesende, Outes Town hall, A Coruña, Galicia, Spain

Construction: Tente construcciones modulares.

Year: 2014

Promoter: Privado

PEM: 396.619,00 €

Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages . Nacho Santas.

+ salgadoeliñares.com

Recibimos o encargo dunha intervención hoteleira singular con apartamentos independentes nunha baleiro do núcleo de Ousesende, concello de Outes (Galicia, España). Froito do abrupto da súa topografía e do paulatino abandono deste tipo de núcleos, sobre o soar derramárase un bosque espontáneo e heteroxéneo que cercaba a aldea ameazando con recuperar o que un día foi seu.

A premisa de conservar a vexetación e os seus caprichos así como non realizar ningún movemento de terra que puidese danar as raíces das diferentes especies nos leva a establecer as pautas para determinar a forma e a implantación de cada unidade en tres niveis de detalle.

A nivel global, realízase unha primeira aproximación á parcela dende a súa sección. Conseguimos unhas primeiras manchas asomándonos aos diferentes bordos e facendo nosos os terreos circundantes, liberando espazo e buscando a intimidade de cada edificación sen renunciar a unha sorprendente perspectiva, entre as ramas, sobre a desembocadura do Rio Tines, os montes Barbanza, Trémuzo e A Pena, e o nacemento da ría de Muros-Noia.

Nun segundo nivel, defínense formalmente as diferentes edificacións así como a súa implantación atendendo á evolución caprichosa das diferentes especies, buscando ocos entre as súas ramas, condicionados polas súas orixes, o seu presente e o seu futuro.

Nun terceiro nivel, defínense as apoios sobre os que soportar as lixeiras estruturas de madeira sen danar as raíces das diferentes árbores entre as que se integran, defínense tamén as alturas das diferentes edificacións e os accesos, buscando esvaer a liña entre edificación e ámbito, natural e artificial.

A intervención realízase cun elaborado sistema construtivo en madeira que determina acabados e proporcións. As fachadas remátanse con madeiras recicladas que aceleran a natural integración do conxunto.

A inspiración, aquelas primeiras construcións que, cando nenos, evidenciaban ese instinto atávico de desexar vivir entre as ramas das árbores.

Obra: Centro de actividades mariñeiras e Cabanas do Barranco en Ousesende

Autores. Salgado e Liñares arquitectos. (Alfonso Salgado e Francisco Liñares)

Colaboradores: Jaime Novoa Míguez, arquitecto. Carla Agra García, arquitecta. Manuel Liñares Túñez, enxeñeiro industrial. Miguel Ángel Raposo Rodríguez, enxeñeiro industrial. Sergio Sánchez Alcalde, delineante.

Emprazamento: Lugar de Ousesende, Concello de Outes, A Coruña, Galicia, España

Construcción: Tente construcciones modulares.

Ano: 2014

Promotor: Privado

PEM: 396.619,00 €

Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages . Nacho Santas.

+ salgadoeliñares.com

[:es]Columnismo de opinión – Historias que cuentan[:gl]Columnismo de opinión – Historias que contan[:en]Columnismo de opinión – Historias que cuentan[:]

0

[:es]

“Havana 7. Historias que cuentan” es un proyecto, una apuesta cultural del ron Havana Club 7 Años que rinde tributo a los mejores profesionales de la comunicación y la cultura, y que ha dedicado sus entregas previas a ramas del periodismo como la crítica de cine, a la tira cómica o el periodismo de investigación, contando con la participación de grandes nombres como Diego Manrique, Enric González, Gallego y Rey o Sebastián Álvaro.

Esta décima primera edición de “Havana 7. Historias que cuentan” estuvo dedicada homenajear a los periodistas de opinión, uno de los géneros más longevos de la prensa, y en especial de la española que a lo largo de su historia ha contado con ilustres firmas como Cela, Rafael Azcona o Vázquez Montalbán.

“El columnismo es el solo de violín del periodismo”.

Francisco Umbral

El pasado 26 de enero, en el Teatro Rialto de Madrid, fue un nuevo evento muy especial en el que participaron referentes del columnismo y las tertulias de opinión de diversas generaciones, como Nativel Preciado (TVE, Tiempo), Juan Cruz (El País), Manuel Jabois (El Mundo, Jot Down) y Rubén Amón (La Sexta, Onda Cero).

La maestra de ceremonias fue Raquel Martos (Infolibre, Cuatro) y moderó la charla que mantuvieron entre sí estos profesionales, compartiendo sus mejores vivencias y un análisis de su sector de trabajo.

Como siempre, la conversación se aderezaron con distintas proyecciones audiovisuales; entre ellos, un breve documental de homenaje a Francisco Umbral, creado ex profeso para la ocasión y en el que participaron antiguos colegas del escritor; Jesús Nieto, columnista del periódico El Mundo y miembro de la Fundación Francisco Umbral, subió al escenario del Teatro Rialto a presentar la pieza.

El acto también contó con el directo de la banda Havana Club 7 Jazz Band, una degustación de minibocados gourmet y de cinco perfect serves inspirados en la personalidad de cada uno de los cuatro ponentes y la presentadora, que estuvieron bautizados con sus respectivos nombres. Una velada única para compartir con profesionales de primera línea la trastienda de su trabajo, y sus mejores historias profesionales.

[:gl]

“Havana 7. Historias que cuentan” é un proxecto, unha aposta cultural do ron Havana Club 7 Anos que rende tributo aos mellores profesionais da comunicación e a cultura, e que dedicou as súas entregas previas a ramas do periodismo como a crítica de cine, á tira cómica ou o periodismo de investigación, contando coa participación de grandes nomes como Diego Manrique, Enric González, Galego e Rei ou Sebastián Álvaro.

Esta décima primeira edición de «Havana 7. Historias que contan» estará dedicada homenaxear os xornalistas de opinión, un dos xéneros máis lonxevos da prensa, e en especial da española que ao longo da súa historia contou con ilustres firmas como Cela, Rafael Azcona ou Vázquez Montalbán.

“O columnismo é o só de violín do periodismo”.

Francisco Umbral

O próximo 26 de xaneiro, a partir das 20 h no Teatro Rialto de Madrid, será un novo evento moi especial no que participarán referentes do columnismo e os faladoiros de opinión de diversas xeracións, como Nativel Preciado (TVE, Tempo), Juan Cruz (O País), Manuel Jabois (O Mundo, Jot Down) e Rubén Amón (A Sexta, Onda Cero).

A mestra de cerimonias será Raquel Martos (Infolibre, Cuatro) e moderará a charla que manterán entre si estes profesionais, compartindo as súas mellores vivencias e unha análise do seu sector de traballo.

Como sempre, a conversación aderezarase con distintas proxeccións audiovisuais; entre eles, un breve documental de homenaxe a Francisco Umbral, creado ex profeso para a ocasión e no que participarán antigos colegas do escritor; Jesús Nieto, columnista do xornal El Mundo e membro da Fundación Francisco Umbral, subirá ao escenario do Teatro Rialto a presentar a peza.

O acto tamén contará co directo da banda Havana Club 7 Jazz Band, unha degustación de minibocados gastrónomo e de cinco perfect serves inspirados na personalidade de cada un dos catro relatores e a presentadora, que estarán bautizados cos seus respectivos nomes e terán como base o ron Havana Club 7 Anos, que coincide cos profesionais homenaxeados nos seus valores, no seu carácter e na súa aposta pola cultura. Unha reunión única para compartir con profesionais de primeira liña a trastenda do seu traballo, e as súas mellores historias profesionais.

[:en]

“Havana 7. Historias que cuentan” is a project, a cultural bet of the rum Havana Club 7 Years that it produces I pay to the best professionals of the communication and the culture, and that has dedicated his deliveries before branches of the journalism as the critique of cinema, to the comical strip or the investigative journalism, possessing the participation of big names as Diego Manrique, Enric Gonzalez, Galician and King or Sebastián Álvaro.

This first tenth edition of “Havana 7. Historias que cuentan” will be dedicated to honour the journalists of opinion, one of the most long-lived kinds of the press, and especially of the Spanish woman who along his history has possessed illustrious signatures since Watches, Rafael Azcona or Vázquez Montalbán.

“The columnism is the alone one of violin of the journalism”.

Francisco Umbral

Next January 26, from the 20 h in the Theatre Rialto of Madrid, will be a new very special event in which there will inform modals of the columnismo and the gatherings opinions of diverse generations, as Nativel Preciado (TVE, Time), Juan Cruz (El País newspaper), Manuel Jabois (El Mundo, Jot Down) and Rubén Amón (La Sexta, Onda Cero).

The teacher of ceremonies will be Raquel Martos (Infolibre, Cuatro) and will moderate the chat that they will support between yes these professionals, sharing his better experiences and an analysis of his sector of work.

Since always, the conversation will make up with different audio-visual projections; between them, a brief documentary of honoring to Francisco Umbral, created ex-I practise for the occasion and in that former colleagues of the writer will take part; Jesus Nieto, columnist of the newspaper El Mundo and member of the Foundation Francisco Umbral, will rise to the scene of the Theatre Rialto to presenting the piece.

The act also will possess the direct one of the band Havana Club 7 Jazz Band, a degustation of minimorsels gourmet and of five perfect serves inspired by the personality of each one of four referees and the presenter, that they will be baptized by his respective names and will take the rum as a base Havana Club 7 Years, which it coincides with the professionals honoured in his values, in his character and in his bet by the culture. The only party to share with professionals of the first line the back-room of his work, and his better professional histories.

[:]

DraftsightDraftsightDraftsight

DraftSight es un programa gratuito (tienes versiones de pago) propietario de 3DS para ingenieros, arquitectos, diseñadores, estudiantes y educadores. El producto fue desarrollado por Dassault Systèmes y permite a los usuarios crear, editar y visualizar archivos DWG y DXF.

«Software CAD de DraftSight® permite acceder a los archivos DWG existentes y crear otros nuevos a una fracción del coste de los productos CAD alternativos. DraftSight tiene una interfaz de usuario familiar y una curva de aprendizaje mínima que facilita una transición sencilla desde su aplicación CAD actual.»

Un archivo DWG contiene los datos binarios para el diseño CAD y es el formato de dibujo de muchos programas de CAD. DWG es una abreviatura de «drawing» («dibujo», en inglés). Un archivo DXF se utiliza para convertir archivos de CAD a un formato genérico que puede ser leído por otros productos de software de CAD.

DraftSight compite en el mercado con más de tres docenas de productos 2D o 2D/3D híbridos. DraftSight para Windows fue lanzado en febrero de 2011 y ha sido descargado más de 1,8 millones de veces a diciembre de 2011. DraftSight utiliza como plataforma a ARES de Graebert, basándose en Qt.

Está disponible para estos sistemas operativos: Windows, Mac OS X, Linux.

Está disponible en estos idiomas: inglés, chino simplificado, chino tradicional, checo, francés, alemán, italiano, español, japonés, coreano, polaco, portugués brasileño, turco y ruso.

Fuente: Wikipedia

DraftSight is a free program (you have versions of payment) owner of 3DS for engineers, architects, designers, students and educators. The product was developed by Dassault Systèmes and it allows to the users to create, to edit and to visualize files DWG and DXF.

«Software CAD of DraftSight® allows to accede to the files existing DWG and to create new others to a fraction of the cost of the products alternative CAD. DraftSight has an interface of familiar user and a minimal curve of learning that facilitates a simple transition from his application current CAD.»

A file DWG contains the binary information for the design CAD and is the format of drawing of many CAD’s programs. DWG is an abbreviation of «drawing». A file DXF is in use for turning CAD’s files to a generic format that can be read by other products of CAD’s software.

DraftSight competes on the market with more than three dozens of products 2D or 2D/3D hybrids. DraftSight for Windows was thrown in February, 2011 and it has been unloaded more than 1,8 million times to December, 2011. DraftSight uses as platform to PLOUGH of Graebert, being based on Qt.

It is available for these operating systems: Windows, Mac YOU X, Linux.

It is available in these languages: Englishman, simplified Chinese, traditional, Czech, French, German, Italian, Spanish, Japanese, Korean, Polish Chinese, Portuguese Brazilian, Turk and Russian.

Source: Wikipedia

DraftSight é un programa gratuito (tes versións de pago) propietario de 3DS para enxeñeiros, arquitectos, diseñadores, estudantes e educadores. O produto foi desenvolvido por Dassault Systèmes e permite aos usuarios crear, editar e visualizar arquivos DWG e DXF.

«Software CAD de DraftSight® permite acceder aos arquivos DWG existentes e crear outros novos a unha fracción do custo dos produtos CAD alternativos. DraftSight ten unha interfaz de usuario familiar e unha curva de aprendizaxe mínima que facilita unha transición sinxela desde a súa aplicación CAD actual.»

Un arquivo DWG contén os datos binarios para o deseño CAD e é o formato de debuxo de moitos programas de CAD. DWG é unha abreviatura de «drawing» («debuxo», en inglés). Un arquivo DXF utilízase para converter arquivos de CAD a un formato genérico que pode ser lido por outros produtos de software de CAD.

DraftSight compite no mercado con máis de tres ducias de produtos 2D ou 2D/3D híbridos. DraftSight para Windows foi lanzado en febreiro de 2011 e foi descargado máis de 1,8 millóns de veces a decembro de 2011. DraftSight utiliza como plataforma a ARES de Graebert, baseándose en Qt.

Está dispoñible para estes sistemas operativos: Windows, Mac VOS X, Linux.

Está dispoñible nestes idiomas: inglés, chinés simplificado, chinés tradicional, checo, francés, alemán, italiano, español, xaponés, coreano, polaco, portugués brasileiro, turco e ruso.

Fonte: Wikipedia

[:es]Bartlebooth 3 · Los opuestos[:gl]Bartlebooth 3 · Os opuestos[:en]Bartlebooth 3 · The opposite ones[:]

0

[:es]

“Paul Dirac predijo en 1928 la existencia de una serie de partículas que no se regían por las leyes de la materia, sino que eran contrarias a ellas; surgía pues, de forma teórica, la existencia de la antimateria. Tesis que sería finalmente confirmada en el año 1965, cuando en el acelerador de partículas del CERN se logró crear un antideuterión. A raíz de este evento, de la confrontación por vez primera de ambas naturalezas se pudo extraer la siguiente consideración: El contacto entre materia y antimateria supone su aniquilación mutua, esto no significa la destrucción sino una transformación.”

Extracto de la editorial

Bartlebooth ha vuelto al laboratorio al igual que Zichichi y Lederman lo hicieron para intentar averiguar qué ocurría al confrontar dos opuestos (materia y antimateria). Se ha convertido la publicación en una mesa de experimentos, donde sólo el lector actuará como científico. Se encontrará a través de las páginas dieciséis casos de estudio, hipótesis de partida, elaborados de forma independiente por cada uno de los colaboradores; pero confrontados físicamente con su opuesto. Así pues, a través de este contacto entre un término y su némesis, su opuesto, se pueden extraer diversas conclusiones. Todas ellas quedan en manos del lector. El fracaso o éxito del experimento sólo depende de él.

En este número han colaborado:

Lo instantáneo / Lo eterno
Fala Atelier / H. Darger y E.Johns
Lo natural / Lo artificial
Flu.or / Joaquín García Vicente
Lo ligero / Lo pesado
Defensa india antigua y Julio C.Pérez / Helena Rovira
Lo feo / Lo bello
Miguel Noguera / Simone Maestra
Lo material / Lo intangible
César Losada Romero / Jorge Meijide
El ruido / El silencio
Fernando Castro Flórez / Pedro Pitarch
La razón / La pasión
Fernando Agrasar / Juan Creus
Lo preciso / Lo difuso
Tamara Feijoó / Pedro Bandeira

+ info[:gl]

“Paul Dirac predijo en 1928 a existencia dunha serie de partículas que non se rexían polas leis da materia, senón que eran contrarias a elas; xurdía pois, de forma teórica, a existencia da antimateria. Tese que sería finalmente confirmada no ano 1965, cando no acelerador de partículas do CERN logrouse crear un antideuterión. A raíz deste evento, da confrontación por vez primeira de ambas naturezas púidose extraer a seguinte consideración: O contacto entre materia e antimateria supón a súa aniquilación mutua, isto non significa a destrución senón unha transformación.”

Extracto de la editorial

Bartlebooth volveu ao laboratorio do mesmo xeito que Zichichi e Lederman fixérono para intentar pescudar que ocorría ao confrontar dous opostos (materia e antimateria). Converteuse a publicación nunha mesa de experimentos, onde só o lector actuará como científico. Atoparase a través das páxinas dezaseis casos de estudo, hipótese de partida, elaborados de forma independente por cada un dos colaboradores; pero confrontados físicamente co seu oposto. Así pois, a través deste contacto entre un término e o seu némesis, o seu oposto, pódense extraer diversas conclusións. Todas elas quedan en mans do lector. O fracaso ou éxito do experimento só depende del.

Neste número colaboraron:

O instantáneo / O eterno
Fala Atelier / H. Darger y E.Johns
Onatural / O artificial
Flu.or / Joaquín García Vicente
O lixeiro / O pesado
Defensa india antigua y Julio C.Pérez / Helena Rovira
O feo / O belo
Miguel Noguera / Simone Maestra
O material / O intanxible
César Losada Romero / Jorge Meijide
O ruido / O silencio
Fernando Castro Flórez / Pedro Pitarch
A razón / A paixón
Fernando Agrasar / Juan Creus
O preciso / O difuso
Tamara Feijoó / Pedro Bandeira

+ info

[:en]

“Paul Dirac predicted in 1928 the existence of a series of particles that were not ruled by the laws of the matter, but they were opposite to them; the existence of the antimatter was arising so, of theoretical form. Thesis that would be finally confirmed in the year 1965, when in the accelerator of particles of the CERN it was achieved to create an antideuterión. Immediately after this event, the confrontation for the first time of both natures it was possible to extract the following consideration: The contact between matter and antimatter supposes his mutual annihilation, this does not mean the destruction but a transformation.”

Extract of the publishing house

Bartlebooth has returned to the laboratory as Zichichi and Lederman did it to try to verify what happened on having confronted two objected ones (matter and antimatter). The publication has turned into a table of experiments, where only the reader will act as scientist. One will find across the pages sixteen cases of study, hypothesis of item, elaborated of independent form for each of the collaborators; but confronted physically with his opposite one. This way so, across this contact between a term and his némesis, his opposite one, diverse conclusions can be extracted. All of them stay in hands of the reader. The failure or success of the experiment only depends on him.

In this number they have collaborated:

The instantaneous thing / The eternal thing
Fala Atelier / H. Darger y E.Johns
The natural thing / The artificial thing
Flu.or / Joaquín García Vicente
The light thing / The heavy thing
Defensa india antigua y Julio C.Pérez / Helena Rovira
The ugly thing / The beautiful thing
Miguel Noguera / Simone Maestra
The material thing / The intangible thing
César Losada Romero / Jorge Meijide
The noise / The silence
Fernando Castro Flórez / Pedro Pitarch
The reason / The passion
Fernando Agrasar / Juan Creus
The precise thing / The diffuse thing
Tamara Feijoó / Pedro Bandeira

+ info

[:]

Ciclo arquitecturas cercanas 2015: “Proyecto punto y aparte. Y ahora, ¿Cómo seguimos la historia?”Ciclo arquitecturas próximas 2015: “Proxecto punto e separadamente. E agora, ¿Como seguimos a historia?”Cycle nearby architectures 2015: “Project point and new paragraph. And now, how do we follow the history?”

0

En este nuevo ciclo de “arquitecturas cercanas” se pretende analizar la situación de la profesión de los arquitectos hoy en día, analizando la realidad social y los antecedentes hasta la fecha. Una vez establecido el punto de partida, será el momento de pararse a pensar y analizar los esquemas y formas de trabajo más tradicionales, los recursos que tenemos a nuestro alcance, la forma de hacer de otros profesionales, el panorama general, las inquietudes de la sociedad… y a partir de aquí, poder definir algunas hojas de ruta a seguir o caminos por lo que poder avanzar.

Este ciclo se compone de 4 sesiones, en las que a través de una exposición inicial a través de la experiencia de varios arquitectos o expertos en la materia, para después abrir el debate entre todos los asistentes, con un moderador que sintetice y coordine el debate:

 1. I Jornada: Pisando tierra. La situación del arquitecto hoy en día”_ 5 de febrero 19.00h.

Se busca establecer la situación actual de la profesión, a partir del testimonio de un estudio de arquitectura de mayor recorrido y experiencia, y otro de más reciente creación.

2.  II Jornada: “¿El tamaño importa? Modelos de organización de equipos de trabajo”_ 5 de marzo 19:00h.

Se pretende analizar los distintos tipos de organización de los equipos de trabajo, tomando como punto de partido la experiencia de un estudio de una gran estructura y equipo multidisciplinar y la de un estudio de equipo más reducido que pueda subcontratar o colaborar con otros profesionales.

3.   III Jornada: “Y una vuelta más. Pensando otras líneas de negocio”_ 26 de marzo 19:00h.

Se  propone  tomar  conciencia,  a  través  de  la  experiencia  de  varios  arquitectos  que  no  trabajan directamente en estudios de arquitectura, de cómo nuestra formación y capacitación nos permite dedicarnos a actividades muy diversas.

4.   IV Jornada: “Arquitectos 2.0 . Como comunicamos los arquitectos en la red”_ 9 de abril 19:00h.

Se trata de analizar los distintos medios de comunicación digital existentes y el uso que hacemos o podemos hacer los arquitectos de ellos. Ventajas e inconvenientes.

Todas las jornadas tendrán lugar en la sala de exposiciones de la delegación de Bizkaia del CAVN (Alda Mazarredo 69-71, bajo. Bilbao), en un ambiente distendido que propicie el diálogo y la interacción entre los participantes.

Neste novo ciclo de “arquitecturas cercanas” preténdese analizar a situación da profesión dos arquitectos hoxe en día, analizando a realidade social e os antecedentes ata a data. Unha vez establecido o punto de partida, será o momento de pararse a pensar e analizar os esquemas e formas de traballo máis tradicionais, os recursos que temos ao noso alcance, a forma de facer doutros profesionais, o panorama xeral, as inquietudes da sociedade? e a partir de aquí, poder definir algunhas follas de ruta a seguir ou camiños polo que poder avanzar.

Este ciclo componse de 4 sesións, nas que a través dunha exposición inicial a través da experiencia de varios arquitectos ou expertos na materia, para despois abrir o debate entre todos os asistentes, cun moderador que sintetice e coordine o debate:

1. I Xornada: Pisando terra. A situación do arquitecto hoxe en día_ 5 de febreiro 19.00h.

Búscase establecer a situación actual da profesión, a partir do testemuño dun estudo de arquitectura de maior percorrido e experiencia, e outro de máis recente creación.

2. II Xornada: O tamaño importa? Modelos de organización de equipos de traballo_ 5 de marzo 19:00h.

Preténdese analizar os distintos tipos de organización dos equipos de traballo, tomando como punto de partido a experiencia dun estudo dunha gran estrutura e equipo multidisciplinar e a dun estudo de equipo máis reducido que poida subcontratar ou colaborar con outros profesionais.

3. III Xornada: E unha volta máis. Pensando outras liñas de negocio_ 26 de marzo 19:00h.

Proponse tomar conciencia, a través da experiencia de varios arquitectos que non traballan directamente en estudos de arquitectura, de como nosa formación e capacitación permítenos dedicarnos a actividades moi diversas.

4. IV Xornada: Arquitectos 2.0 . Como comunicamos os arquitectos na rede_ 9 de abril 19:00h.

Trátase de analizar os distintos medios de comunicación digital existentes e o uso que facemos ou podemos facer os arquitectos deles. Vantaxes e inconvenientes.

Todas as xornadas terán lugar na sala de exposicións da delegación de Bizkaia do CAVN (Alda Mazarredo 69-71, baixo. Bilbao), nun ambiente distendido que propicie o diálogo e a interacción entre os participantes.

In this new cycle of “nearby architectures” one tries to analyze the situation of the profession of the architects nowadays, analyzing the social reality and the precedents up to the date. Once established the point of item, it will be the moment to stop to think and analyze the schemes and the most traditional forms of work, the resources that we have to our scope, the way of playing the role of other professionals, the general panorama, the worries of the company … and from here, being able to define some roadmaps to continuing or ways for what to be able to advance.

This cycle consists of 4 meetings, in which across an initial exhibition across the experience of several architects or experts in the matter, later to open the debate between all the assistants, with a moderator that synthesizes and coordinates the debate:

1. I Day: “Treading on land. The situation of the architect nowadays” _ on February 5 19.00h.

One seeks to establish the current situation of the profession, from the testimony of a study of architecture of major tour and experience, and other one of more recent creation.

2. II Day: “Does size matter? Models of organization of equipments of work” _ on March 5 19:00h.

Se pretende analizar los distintos tipos de organización de los equipos de trabajo, tomando como punto de partido la experiencia de un estudio de una gran estructura y equipo multidisciplinar y la de un estudio de equipo más reducido que pueda subcontratar o colaborar con otros profesionales.

3. III Day: “And one more return. Thinking other lines of business” _ on March 26 19:00h.

It proposes to be aware, across the experience of several architects who are not employed directly at studies of architecture, of how our formation and training allows us to dedicate us to very diverse activities.

4. IV Day: “Architects 2.0. As we report the architects in the network” _ on April 9 19:00h.

It is a question of analyzing the different existing media of digital communication and the use that we make or can do the architects of them. Advantages and disadvantages.

All the days will take place in the room of exhibitions of the delegation of Biscay of the CAVN (Alda Mazarredo 69-71, down. Bilbao), in a distended environment that propitiates the dialog and the interaction between the participants.

5º edición de los Premios Is Arch para estudiantes de arquitectura5º edición dos Premios Is Arch para estudantes de arquitectura5th edition Is Arch Awards for architecture students

0

Los premios Is Arch para estudiantes de arquitectura llegan a su quinta edición. Son unos premios internacionales dirigidos a estudiantes de arquitectura.

Is Arch nace de la inquietud de dos estudiantes de arquitectura de la Escuela técnica Superior de Arquitectura de Barcelona de la Universidad Politécnica de Cataluña (ETSAB ) y se crean con la finalidad de configurar una plataforma para la difusión y el debate de las soluciones aportadas por los alumnos de arquitectura dentro del marco de la universidad.

Desde los premios Is Arch queremos alentar a los más jóvenes en el debate arquitectónico desde su particular punto de vista, entendiendo que está será la concepción de la arquitectura del futuro.

Hasta el 16 de febrero se pueden presentar los proyectos, trabajos académicos realizados dentro del marco universitario, y los tres proyectos ganadores se repartirán 6.000 € en premios. El jurado está formado por arquitectos de estudios internacionales como Foster and partners, Ateliers Jean Nouvel, OMA, Benedetta Tagliabue o Kengo Kuma & Associates.

Estamos contentos de haber contado con el apoyo en pasadas ediciones de: Profesor Sir.Peter Cook, OMA, Toyo Ito, Herzog & de Meuron, Kengo Kuma, Sou Fujimoto, Foster + Partners, David Chipperfield Architects, Atelier Jean Nouvel, Rogers Stirk Harbour + Partners, Zaha Hadid, Benedetta Tagliabue – EMBT, Odile Decq … quienes participan en el debate en forma de jurado y algunos  incorporando a estudiantes en sus equipos de trabajo.

Los Premios Is Arch tiene dos años de vida, ya se han llevado a cabo cuatro ediciones y actualmente está vigente la quinta. En este tiempo se han presentado a los premios cerca de 1.000 proyectos de estudiantes de todo el mundo, se han dado premios por valor de 20.000 €. Partners como Roca, HP, Editorial Gustavo Gili, Sika, Vinçon, On Diseño etc., apoyan esta iniciativa , así como revistas, bloggers y medios del sector.

Is Arch en su interés por difundir las obras premiadas, mantiene contacto con diferentes revistas y webs especializadas, con la finalidad de gestionar que las obras sean publicadas.Todas las obras seleccionadas se publicarán en las diferentes plataformas de ISARCH y en la misma web.

+ info

The Is Arch Award for students of architecture comes to his fifth edition. They are a few international prizes directed students of architecture.

Is Arch is born of the worry of two students of architecture of the technical Top School of Architecture of Barcelona of the Technical University of Catalonia (ETSAB) and believe themselves with the purpose of forming a platform for the diffusion and the debate of the solutions contributed by the pupils of architecture inside the frame of the university.

From the prizes Is Arch we want to encourage the youngest in the architectural debate from his particular point of view, understanding that it is will will be the conception of the architecture of the future.

Until February 16 they can present the projects, academic works realized inside the university frame, and three winning projects will distribute 6.000 € in prizes. The juror is formed by architects of international studies as Foster and partners, Ateliers Jean Nouvel, OMA, Benedetta Tagliabue or Kengo Kuma and Associates.

We are satisfied to have possessed the support in past editions of: Teacher Sir. Peter Cook, OMA, Toyo Ito, Herzog and of Meuron, Kengo Kuma, Sou Fujimoto, Foster + Partners, David Chipperfield Architects, Atelier Jean Nouvel, Rogers Stirk Harbour + Partners, Zaha Hadid, Benedetta Tagliabue – EMBT, Odile Decq … those who take part in the debate in the shape of juror and some incorporating into students in his equipments of work.

The Prizes Is Arch has two years of life, already four editions have been carried out and nowadays the fifth one is in force. In this time they have appeared to the prizes near 1.000 students’ projects of the whole world, have given him prizes for value of 20.000 €. Partners as Rock, HP, Publishing Gustavo Gili, Sika, Vinçon, On Diseño etc., they support this initiative, as well as magazines, bloggers and means of the sector.

Is Arch in his interest to spread the winning works, supports contact with different magazines and specialized webs, with the purpose of managing that the works are published. All the selected works will be published in ISARCH’s different platforms and in the same web.

+ info

Os premios Is Arch para estudantes de arquitectura chegan á súa quinta edición. Son uns premios internacionais dirixidos a estudantes de arquitectura.

Is Arch nace da inquietude de dous estudantes de arquitectura da Escola técnica Superior de Arquitectura de Barcelona da Universidade Politécnica de Cataluña (ETSAB ) e créanse coa finalidade de configurar unha plataforma para a difusión e o debate das solucións achegadas polos alumnos de arquitectura dentro do marco da universidade.

Dende os premios Is Arch queremos alentar aos máis novos no debate arquitectónico dende o seu particular punto de vista, entendendo que está será a concepción da arquitectura do futuro.

Ata o 16 de febreiro pódense presentar os proxectos, traballos académicos realizados dentro do marco universitario, e os tres proxectos gañadores repartiranse 6.000 € en premios. O xurado está formado por arquitectos de estudos internacionais como Foster and partners, Ateliers Jean Nouvel, OMA, Benedetta Tagliabue ou Kengo Kuma & Associates.

Estamos contentos de ter contado co apoio en pasadas edicións de: Profesor Sir.Peter Cook, OMA, Toyo Ito, Herzog & de Meuron, Kengo Kuma, Sou Fujimoto, Foster + Partners, David Chipperfield Architects, Atelier Jean Nouvel, Rogers Stirk Harbour + Partners, Zaha Hadid, Benedetta Tagliabue – EMBT, Odile Decq… os que participan no debate en forma de xurado e algúns incorporando estudantes nos seus equipos de traballo.

Os Premios Is Arch ten dous anos de vida, xa se levaron a cabo catro edicións e actualmente está vixente a quinta. Neste tempo presentáronse aos premios preto de 1.000 proxectos de estudantes de todo o mundo, déronse premios por valor de 20.000 €. Partners como Rocha, HP, Editorial Gustavo Gili, Sika, Vinçon, On Diseño etc., apoian esta iniciativa, así como revistas, bloggers e medios do sector.

Is Arch no seu interese por difundir as obras premiadas, mantén contacto con diferentes revistas e webs especializadas, coa finalidade de xestionar que as obras sexan publicadas.Todas as obras seleccionadas publicaranse nas diferentes plataformas de ISARCH e na mesma web.

+ info

Ocasiones perdidas | José Ramón Hernández Correa

El mes pasado, el compañero Joan Carles Sánchez, como consecuencia de unos comentarios que hicimos en twitter sobre la humildad y la sencillez de trato de los grandes maestros, me sugirió que le dedicara una entrada de este blog a Alejandro de la Sota; no tanto para exponer un discurso académico como para contar mis vivencias personales con el genio.
Pues bien: No tuve vivencias personales con él. No lo conocí.

Alejandro de la Sota | arquitectamoslocos.blogspot.com.es

Alejandro de la Sota fue profesor de la Escuela de Madrid durante un breve período, que terminó en 1971 (si no estoy mal informado), y yo empecé la carrera en septiembre de 1977.

Es cierto que fue más de una vez a la escuela, llamado por algún profesor amigo, a dar alguna charla, pero la mayoría de estudiantes éramos tan bobos que no veíamos más allá de nuestras narices. Estábamos tan agobiados con nuestras asignaturas que si una figura de esas no iba a tu clase, llamado por tu profesor, para que tú hicieras algún ejercicio sobre lo que contara, no te afectaba. No era cosa tuya y no tenía nada que ver contigo.

Por ejemplo, una tarde Miguel Fisac vino a mi clase de Análisis II, y le escuchamos unos veinte alumnos. Nada más. Tuve la suerte de que me tocó, y nunca olvidaré lo que nos contó (ya lo he escrito en parte en este blog, y lo seguiré contando porque soy muy repetitivo). Pero los de la clase de al lado (y de todas las demás) se lo perdieron, como me lo habría perdido yo si él hubiera ido a hablar a la clase de al lado (o a cualquier otra).

A otra clase, la de un amigo mío, vino Pablo Palazuelo, que les contó que había empezado a estudiar arquitectura, pero que lo dejó. Lo dijo tímidamente; sólo le faltó añadir:

«Yo no soy tan inteligente como ustedes».

Y les habló de cuestiones que él tenía muy presentes en su pintura, y cómo entendía la escultura. Y, por lo visto, con esa seriedad que tenía y esa mirada tan acerada, fue muy amable y muy cariñoso con todos ellos. Los alumnos de esa clase tenían que hacer un trabajo sobre las esculturas de Palazuelo que se estaban exponiendo entonces en Madrid. Como yo no era de ese grupo y no tenía que hacer ese trabajo, pues no fui a la charla. Me la ahorré. (Dios, qué listo era).

Muchos años después (también lo he contado ya), en el curso en que fui profesor, José Antonio Corrales tuvo la amabilidad y la generosidad de venir a clase para explicar el Pabellón de Bruselas. Le escucharon mis alumnos, y no todos. Tampoco hubo una afluencia masiva de otras clases. (Creo recordar que vino un alumno que no era del grupo. Lo mismo fueron dos).

El compañero de Corrales y coautor del citado pabellón, Molezún, fue también profesor de la escuela de Madrid, y tampoco asistí a ninguna de sus clases (aunque afortunadamente sí le escuché en el Johnny). Ahí no tengo excusa: Fue profesor en los años en los que yo estudiaba allí. Él iba por la mañana, yo por la tarde… Excusas imperdonables.

Repito: Estábamos demasiado agobiados con nuestras clases como para ir a otras, sobre todo en los primeros cursos. Ahora lo recuerdo con rabia: Tantas ocasiones perdidas; tantos hombres de talento pasando a mi lado, y yo sin darme cuenta.

En parte, no me daba cuenta porque ellos no parecían personajes importantes. No iban por la vida como «personajes». Yo apenas sabía nada de arquitectura, pero cuando oía hablar de alguna obra maestra (el Gimnasio Maravillas, Bankunión, la iglesia de los dominicos…) me decía:

«Ah, ¿pero esta obra es de ese señor que vi hace unos meses en el pasillo?» No lo parecía. No iba de «genio». Parecía tan «normal»…

A este respecto, Fullaondo nos contó una anécdota del profesor Molezún, para hacernos ver la paciencia infinita y la humildad de aquel gigante:

Estaba corrigiéndole unos croquis a un alumno, sugiriéndole que cambiara alguna cosa (imaginaos a uno de los mejores arquitectos de Europa analizándoos un croquis y sugiriéndoos algún cambio), y el alumno porfiaba y porfiaba, discutía y discutía, se negaba y se negaba.

(Comentario: Una teoría muy extendida en la escuela era que no se debía asentir con mansedumbre a cualquier indicación que te hiciera el profesor. Había que mostrar carácter, defender las propias ideas y no dar el brazo a torcer. Con esta técnica, unida a un cansinismo inagotable, muchos alumnos conseguían agotar a su profesor. A veces funcionaba).

El caso es que Molezún le indicaba que la entrada podría ser más amplia, o estar algo más protegida si la planta hiciera un ligero quiebro, o que el espacio a doble altura del vestíbulo era demasiado angosto y si se ensanchara un poco podría recibir más luz… o lo que fuera. Y el alumno, muy en plan artista, que no y que no, que si «yo, lo que pretendo…», que si «yo quiero enfatizar…», que si yo, yo, yo, me imagino con qué nivel y con qué maestría ante aquel aficionadillo de profesor.

Molezún tomaba el lápiz, le dibujaba variantes (seguramente mucho peores), le indicaba ejemplos señeros… y el alumno que no y que no y que no.

Al final el profesor dejó el portaminas sobre la mesa, miró al alumno y le dijo:

«Bueno; de acuerdo. Si usted lo ve así…»

Con una actitud de humildad, de «quién soy yo para indicarle nada, si el proyecto es suyo».

Años después me di cuenta de que me había rozado (incluso físicamente) con toda esa pléyade de grandes talentos (y más que no he mencionado), a los que había despreciado sistemáticamente porque tenía que estudiar álgebra o hacer una práctica de instalaciones, porque los árboles no me dejaban ver el bosque y porque mi miserable punto de vista estaba a la altura del pasto que tenía que rumiar.

José Ramón Hernández Correa
Doctor Arquitecto y autor de Arquitectamos locos?
Toledo · agosto 2013

La arquitectura del viaje | Miguel Ángel Díaz Camacho

Dibujo de portada MADC, «Right Wing», Stavanger – Oslo, 1 de julio 2014

No existe para los arquitectos un estado de mayor excitación que aquel que promueve la antesala del viaje: el mejor texto para aprender arquitectura es la propia arquitectura. Como adictos sometidos a una poderosa influencia, leemos y documentamos con cuidado aquellos lugares y espacios que nos aguardan en un verdadero ejercicio de (re)descubrimiento. Sin embargo, el viaje supone una valiosa herramienta de conocimiento cuyos estadios van más allá de la sorpresa ante el hallazgo, la revelación, o la conquista.

El viaje de arquitectura supone siempre una (re)construcción, una alianza de ideas e intuiciones que producimos para completar el conocimiento acumulado con anterioridad1. Entre los planos, fotografías y memorias (extraídas con frecuencia de publicaciones especializadas), y la experiencia real posterior, se genera un espacio interior, un margen suficiente para la (re)construcción: dibujos, exploraciones e interpretaciones propias sobre la obra que en ocasiones, se abordan tan solo unas horas antes del encuentro, desde el tren o el avión2. Tras el rodar de maletas, las noches ligeras y los espejos crueles de los albergues, alcanzamos por fin la obra que presentíamos a tres o cuatro idiomas de distancia. Es entonces cuando la (re)construcción se transforma en (re)conocimiento y la arquitectura se desvela a través  de ciertas señales que hasta ahora habían permanecido ocultas: la atmósfera de la luz y la penumbra, los matices de los brillos y reflejos, la escala y relación del espacio con nuestro cuerpo, el tacto de (¡oh!) los detalles o el sonido tras las puertas que nos acogen. La arquitectura es una experiencia y conocemos la emoción que produce porque así  la hemos experimentado en primera persona:

“viajando uno no se hastía; uno se vuelve tan solo un poco aristócrata en sus amores”3.

La primera vez nunca se olvida. La emoción de la arquitectura produce un placer intenso y, sin embargo, se hace necesario un último estadio en el camino hacia el conocimiento, la distancia que separa el hecho de (re)conocer y (re)pensar, es decir, considerar en el regreso toda la experiencia desde su origen: el viaje de arquitectura se dilata más allá de cualquier retorno. El viaje de arquitectura, al margen de la luz nórdica o mediterránea, (re)configura nuestra mirada sobre el Mundo y el Hombre, el paisaje y nosotros: el viaje de arquitectura es un viaje hacia uno mismo. Como escribiría Le Corbusier en el último fragmento de su Viaje a Oriente: Rien n’est transmisible que la pensé. Solo es transmisible el pensamiento. La arquitectura late (¡y cómo!) en la arquitectura del viaje.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. julio 2014. Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos

Notas:

1 Recomendamos “El proyecto como (re)construcción”, de Helio Piñón, Barcelona, Ediciones UPC, 2005, no por su relación directa con el viaje, sino por la importancia de la reconstrucción en el proceso de aprendizaje del proyecto de arquitectura.
2 La documentación de cualquier obra en una publicación se encuentra sometida tanto al implacable filtro del autor como a las leyes selectivas del editor, es decir, su compresión siempre será parcial, dirigida e incompleta.
3 Le Corbusier, El Viaje de Oriente, Colegio Oficial de Aparejadores y Arquitectos Técnicos, Librería Yerba, Murcia, 1993, pág. 25.

Mª José Torregrosa Mira-Loles Simó Bailén · Educación | arquiexploradores

«Siempre que enseñes, enseña también a dudar de lo que enseñas.»

 José Ortega y Gasset

El filósofo Robert Swartz defiende que enseñar a pensar es algo básico en la educación infantil para fomentar las ganas de aprender y aprehender, a los futuros adultos.

Dentro de esta filosofía nace Arquiexploradores, una iniciativa de dos arquitectas valencianas, Mª José Torregrosa Mira y Loles Simó Bailén. Arquiexploradores es un proyecto educativo basado en la arquitectura que tiene como objetivo desarrollar habilidades y aptitudes creativas a través del trabajo por competencias y la educación por proyectos (EpP).

“Reconocer, registrar, inquirir o averiguar con diligencia una cosa o un lugar, es la definición que recoge la RAE de “explorar”.

Arquiexploradores, al igual que otras iniciativas educativas, fue incorporado al informe sobre Educación arquitectónica para niños “Manifiesto sobre educación, arquitectura e infancia”, manifiesto resultado de los dos encuentros sobre arquitectura e infancia celebrados en Madrid y Barcelona, en los meses de mayo y julio de 2014, respectivamente.

Os dejamos con la entrevista que les hemos realizado para que sean los propios autores, nos expliquen con detalle su propuesta.

arquiexploradores
Taller impartido por arquiexploradores | Fotografía: arquiexploradores
¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a arquiexploradores?

Nos conocimos acabando la carrera de Arquitectura y desde un primer momento conectamos. Cada una poseía unas habilidades un tanto diferentes, por ejemplo Mª José siempre había tenido inclinación hacia el marketing y la empresa y Loles a las manualidades. Loles trabajó durante cuatro años de técnico en una empresa constructora y Mª José acabó hace unos meses un máster en Dirección de Marketing y Comunicación, después de una serie de encargos relacionados con el diseño para empresas.

El plan de estudios de la Escuela de Arquitectura de Valencia y el mundo de la docencia eran un debate habitual entre nosotras. Y, de repente, surgió la IDEA.

¿Qué os llevó a abriros camino en la educación?¿Por qué principalmente con niños?

¿Quién no ha cuestionado alguna vez el contenido o la estructura de las materias que estudia? Por fortuna, la Arquitectura aglutina un gran número de disciplinas, tanto científicas como artísticas. La Educación no tenía porqué ser menos.

Ambas habíamos trabajado con niños anteriormente y la experiencia había sido positiva. La diferencia es que no proponemos una ‘materia reglada’, unas lecciones ‘fijas’ que impartir. Nosotras no somos profesoras, somos una especie de ‘coach’ que acompañan a explorar el mundo de la arquitectura, y a través de él los niños extraen experiencia y conocimiento aprehendido.

¿Teníais alguna experiencia previa?

Como os comentábamos, ambas habíamos trabajado con niños. Loles a nivel particular y Mª José con grupos. Esta cuestión nos daba un poco de vértigo al principio. Pronto se nos pasó, pues en realidad los niños no nos ven como un profesor al uso, nos adentramos con ellos en la aventura. Nuestra actividad en sí misma no es una asignatura como tal, y ellos lo perciben enseguida.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades?¿Cuáles fueron las más problemáticas?

Emprender un negocio siempre es complicado, y si la idea es novedosa más. Las circunstancias socio-económicas de hoy día no ayudan, pero cuando hablamos con profesores o padres de los beneficios y la metodología de Arquiexploradores, acaban siendo ellos los que nos animan a seguir luchando.

Siendo honestas, creemos que actualmente el principal problema es la situación económica de las familias. Además de esta cuestión, siempre está la dificultad añadida de explicar al público general qué es Arquiexploradores, una idea nueva que envuelve la Arquitectura y la Educación por Proyectos…ehhh??? jeje.

¿Estáis contentas con los objetivos alcanzados?

Arquiexploradores es un proyecto a largo plazo, en el que la inversión principal es nuestro tiempo e ilusión. Somos un tanto perfeccionistas y cautas. Procuramos marcarnos objetivos reales y tangibles. Ir paso a paso. Comenzamos a trabajar en él hace sólo dos años y el proyecto va evolucionando con nuestra experiencia. Hemos impartido talleres en diferentes lugares de Valencia y sabemos que la actividad funciona. Ahora estamos incorporando al proyecto la visión y los conocimientos de diferentes personas que se dedican a la Educación para acabar de profesionalizarlo y dar el siguiente paso. La verdad es que poco a poco vamos cumpliendo metas.

Taller impartido por arquiexploradores
Taller impartido por arquiexploradores | Fotografía: arquiexploradores
¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a vuestro trabajo actual?

Desde luego, para impartir Talleres de Arquitectura sí… jaja. No obstante, el sistema educativo tiene una ardua tarea por delante, pues nuestros niños/as han nacido en el siglo XXI y carece de sentido que sigan ‘formándose’ cómo, y en materias, del XX. Existen otras muchas iniciativas que vienen de otros campos y son realmente interesantes.

Y esto lo vemos también en nuestro día a día, en los trabajos que cada una, por su cuenta, compagina con Arquiexploradores. Nuestra formación nos ha dado una base muy vasta de dónde nutrirnos y nos da las competencias y habilidades para desarrollar trabajos tangenciales… ya sea empresa, diseño, interiorismo, gráfico, organización de eventos, trabajos para empresas técnicas…. Las posibilidades son infinitas.

¿Qué expectativas y proyectos de futuro tenéis para arquiexploradores?

Ahora mismo estamos trabajando en dos líneas.

Por un lado, asesorándonos con profesores con el fin de poder ‘hablar su idioma’ e implementar Arquiexploradores como una actividad extraescolar en los Centros Educativos, por ahora para Primaria, más adelante iremos ampliando… Nuestras metas son altas, como ves, nos aplicamos a nosotras mismas lo que enseñamos a nuestros arquiexploradores.

Por otro lado Arquicoach, nuestra nueva linea, ha derivado precisamente de ser nosotras mismas emprendedoras. Nos dimos cuenta que el Trabajo por Proyectos fomentaba muchas habilidades necesarias para casi cualquier tarea que implique colaboración. Así que nos hemos atrevido a lanzar Arquicoach, en donde el camino es tan importante como el resultado.

¿Compagináis o complementáis esta actividad con otras labores o en otros campos?

Somos Arquiexploradoras!!!, meternos en diferentes ‘fregaos’ va con el título… jaja.

Compaginamos otros trabajos con Arquiexploradores, pero todos ellos relacionados con la arquitectura, el diseño de interiores y la construcción.

¿Son rentables este tipo de iniciativas?¿Os sentís bien remuneradas por la labor que realizáis?

Los comienzos siempre son duros. Pero no nos cabe duda de que una vez tienes un volumen de encargos importante los números salen.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

El camino que nosotras hemos emprendido es una opción tan válida como cualquier otra. Lo bueno de la Arquitectura es que toca tangencialmente otras muchas disciplinas, y ser conscientes de ello es un plus añadido. Por ejemplo, los arquitectos solemos ser muy organizados y concienzudos, ¿por qué no trabajar en una empresa de logística o en control de calidad?

Aquí lo importante durante los primeros años de carrera es ir pensando qué aptitudes tengo, en qué campo me gustaría trabajar y, a partir de ahí, especializarte. Os animamos a que hagáis un auto-arquicoach y no lo perdáis de vista mientras os vais formando.

Taller impartido por arquiexploradores
Taller impartido por arquiexploradores | Fotografía: arquiexploradores
¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

¡Por supuesto! En España los arquitectos estaban muy acostumbrados a estar sentados en sus despachos. Por suerte para ellos, el trabajo casi llegaba solo. No hace falta recordar que la situación es bien distinta actualmente.

Ahora somos muchos más licenciados y el sector está muy parado. Los Arquitectos tenemos muchas aptitudes y capacidades por explotar, así que , sin dudarlo decimos:

‘ SÍ… RENOVARSE O MORIR’.

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Sinceramente, todos los arquitectos que se han licenciado recientemente se lo han planteado seriamente, por suerte o por desgracia esta profesión tiene un alto contenido vocacional.

Tenemos gran parte de nuestros colegas en el extranjero. Por nuestra parte, hemos optado por quemar hasta el último cartucho. Siempre apoyaremos al que decida irse… aunque nos duele profundamente esa FUGA DE TALENTOS.

¿Cómo veis el futuro de la profesión?

Muy diferente al de ahora, eso esperamos. Siempre existirán los Estudios de Arquitectura tradicionales, pero estamos seguras de que otros muchos emprenderemos iniciativas nuevas que tendrán vínculos con el marketing, la empresa, el diseño de escenarios para videojuegos, especialistas en planificación… y, con todas nuestras fuerzas, Arquiexploradores.

Taller impartido por arquiexploradores
Taller impartido por arquiexploradores | Fotografía: arquiexploradores

Mª José Torregrosa Mira-Loles Simó Bailén · Educación | arquiexploradores
Diciembre 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Mª José y Loles su tiempo y predisposición con este espacio.

[:es]Entomología Local II. Fredy Massad [:gl]Entomoloxía Local II. Fredy Massad [:en]IInd Local entomology Fredy Massad [:]

0

[:es]

Entomología Local. Fredy Massad
Entomología Local

Entomología Local con Fredy Massad

¿Tiene algún sentido hablar de lo local en la arquitectura? Ágata Gómez, introduce el segundo encuentro de Entomologías en el Museo de Bellas Artes de Santa Cruz. En el que participaron el crítico de arquitectura Fredy Massad y la arquitecta Ángela Ruiz.

Entomología Local con Fredy Massad

Arquitecto por la Facultad de Arquitectura, Diseño y Urbanismo de la Universidad de Buenos Aires. Crítico de arquitectura del periódico ABC y responsable del blog La viga en el ojo. Sus artículos de reflexión sobre el estado de la arquitectura contemporánea aparecen regularmente en medios especializados internacionales. Ha ejercido asimismo como fotógrafo de arquitectura.

Profesor Titular de Teoría y crítica en la School of Architecture UIC (Barcelona) y profesor invitado en la FADU UBA (Buenos Aires). 

Editor y autor de varios libros, entre los que destacar: a+a architecturanimation (COAC-Actar, Barcelona, 2002) Enric Miralles: Metamorfosi del paesaggio (Testo & Immagine, Turín, 2004), La viga en el ojo. Escritos a tiempo (Ediciones Asimétricas, Madrid, 2015) y Crítica de choque (Bisman Ediciones, Buenos Aires, 2017; Qut Ediciones, Barcelona 2018).

[:gl]https://youtu.be/4Ah1QKYGwsk

Ten algún sentido falar do local na arquitectura? Agata Gómez, introduce o segundo encontro de Entomoloxías no Museo de Belas Artes de Santa Cruz. No que participaron o Critico de Arquitectura Fredy Massad e a Arquitecta Ángela Ruiz.

[:en]https://youtu.be/4Ah1QKYGwsk

Does some sense make speak about the local thing in the architecture? Agata Gómez, introduces the second meeting of Entomologies in the Museum of Fine arts of Santa Cruz. In that there took part the Critic of Architecture Fredy Massad and the architect Ángela Ruiz.

[:]

[:es]Reforma de local para despacho de arquitectura/coworking | as-built [:gl]Reforma de local para despacho de arquitectura/coworking | as-built [:en]Reform of place for office of arquitectura/coworking | as-built [:]

La cabaña del arquitecto.

Muchos historiadores sitúan la Cabaña, junto con el menhir y la cueva, como el origen mismo de la arquitectura. Sin querer ser tan pretenciosos, “buscamos con este proyecto construir nuestra propia cabaña”, un espacio de cobijo donde sentirnos cómodos para desarrollarnos como arquitectos, y finalmente, como personas.

Con este objetivo tratamos de ordenar una planta baja típica del trazado dieciochesco de la Ilustración del barrio de A Magdalena en Ferrol. Un solar estrecho y alargado de 5 x 16 m, con pocas horas de luz directa.

Para ello creamos una estructura blanca lineal bajo la que nos cobijamos, y donde se desarrollará el espacio de trabajo, “una suerte de quilla de barco invertida”. Ésta se retrasa respecto a fachada, creando un vestíbulo donde recibir y desde donde contemplar estas formas. Aquí nos recibe una “instalación” en forma de árbol, realizada mediante vasos geométricos de plástico blanco. El Árbol como primer cobijo que nos ofrece la Naturaleza, y que posteriormente acabará dando paso a la cabaña…

Se pinta todo el contenedor (paredes y techos) en un gris muy oscuro, que contrasta con el blanco del suelo y de las superficies de DM lacado de nuestra cabaña.

Una iluminación directa y de ambiente enteramente en LED dota de gran luminosidad a un espacio en principio muy poco propicio para ello, y además, permite reducir en gran medida el gasto energético.

Todo el montaje se realiza con junta seca, mediante un sistema similar al “balloon frame” americano, mediante una estructura de perfiles de madera de pino rojo de 70x100mm, revestidos (y arriostrados) mediante tablas longitudinales de DM de 19x150mm, lacadas en blanco.

El espacio de Office, fuera ya de la envolvente de nuestra cabaña se remata con un material más cálido, tablero de virutas OSB de 16mm en contraste con paredes y techo en gris oscuro.

Todo el cableado se lleva por el trasdós de nuestra cabaña, oculto a la vista, reduciendo a la mínima expresión la necesidad de rozas en paredes.

Obra: Reforma de local para despacho de arquitectura/coworking
Autores: as-built ARQUITECTURA, INTERIORISMO, INFOGRAFÍA (Moncho Rey + Pablo Ríos)
Año: 2014
Emplazamiento: c/ Pardo Bajo 23, Ferrol, A Coruña, España
Fotografías: Moncho Rey
+ as-built.es

[:es]J.Ll. Sert. Un sueño nómada[:gl]J.Ll. Sert. Un soño nómada[:en]J.Ll. Sert. A nomadic dream [:]

[:es]

El documental Un sueño nómada narra la interesante historia de Josep Lluís Sert que, nacido en un ambiente aristocrático y cosmopolita, se implicó con entusiasmo en los cambios que trajo la República Española. Al final de la Guerra Civil tuvo que exiliarse, recalando en los Estados Unidos, primero en Nueva York y después en Boston. Vitalista lúcido, católico socializante, hombre de mundo y fiel a sus amigos, Sert fue descrito como un urbanista que no construyó ciudades y artista que no pintaba y que predicó racionalidad pero sin olvidar la necesidad de lo bello.

J.Ll. Sert. Un sueño nómada
ARQUITECTO. Josep Lluís Sert (1902-1983)

Arquitecto catalán que alcanzó fama mundial a mediados del siglo xx. Apóstol del racionalismo en España, discípulo de Le Corbusier, amigo de Gropius, Sert supo encontrar un lenguaje arquitectónico propio y una síntesis entre planeamiento y arquitectura que denominó «diseño urbano» y que hoy en día forma parte del vocabulario profesional. Decano de la Harvard School of Design durante quince años formó generaciones de arquitectos y trabajó profesionalmente cosechando importantes premios. Trabajó también en América Latina, Oriente Medio y sobre todo en su querida Europa mediterránea, que él consideraba una región con cultura común, más allá de las fronteras.

REALIZADOR. Pablo Bujosa Rodríguez

Ha desarrollado gran parte de su carrera en el terreno del documental de carácter cultural. Sus trabajos han sido proyectados en instituciones como la Fundació Miró (España), la Graduate School of Design de la Universidad de Harvard, la Fondation Maeght (Francia) o la National Gallery de Washington. Trabajando a caballo entre Estados Unidos y España desde hace casi una década, Bujosa inició su carrera en los Servicios Informativos de la televisión pública española. Poco después se incorporó a la productora Sagrera Audiovisual, desde donde desarrolló numerosos formatos audiovisuales para los principales operadores del mercado español. Durante aquella primera etapa también asumió la dirección y el guión del documental Spanish Hollywood (Premio al Mejor Documental Internacional en el Festival de Cine y Video de Nueva York).

Tras iniciar su carrera como productor independiente, Pablo Bujosa Rodríguez trabajó para canales como ARTE GEIE, RTVE o Televisió de Catalunya. Entre sus proyectos recientes destacan Aigüestortes: A Jannis Kounellis & Rebecca Horn Exhibition (documental observacional sobre la exposición conjunta que ambos artistas organizaron para conmemorar su intervención en la Documenta de Kassel de 1972) o Allà on no hi havia ningú (obra audiovisual sobre el cuadragésimo aniversario de la primera galería de arte contemporáneo fundada en España). En el terreno de la videodanza, Bujosa también firmó la pieza What I Believe, trabajo basado en el poema de título homónimo de J. G. Balard y realizada en colaboración con las organizaciones Folkwang Universität der Künste y Pina Bausch Theater.

Su último trabajo documental, J. LL. Sert / A Nomadic Dream, ha sido seleccionado para participar en festivales como el AFFR (Architecture Film Festival Rotterdam), el FICARQ (Festival Internacional de Cine y Arquitectura de Avilés) o el Arquiteturas Film Festival de Lisboa.

Pablo Bujosa Rodríguez ha sido profesor de Historia del Cine en el Máster de Dirección y Producción de Cine y Televisión de la Universidad Ramon Llull y consultor de contenidos de diversas empresas españolas y estadounidenses. Actualmente trabaja como editor para el canal de noticias NY1 y prepara dos nuevos documentales: Postcards & Souvenirs (obra sobre la vida del fotógrafo Josep Planas i Montanyà) y Good-Bye Fat Larry.

AUTOR DEL LIBRETO. Jaume Freixa Janariz

Arquitecto (1967). Doctor en Arquitectura y Master of Architecture por la Universidad de Harvard (1978). Ha sido hasta 2011 profesor de Proyectos Arquitectónicos en la Universitat Politècnica de Catalunya (Escola Tècnica Superior d’Arquitectura del Vallès). Desde 2009, es Presidente de la Fundación Joan Miró.

Trabajó durante diez años, de 1969 a 1979, en la oficina de Sert, Jackson and Associates en Cambridge (Massachusetts, Estados Unidos), donde llegó a ser responsable de proyectos europeos. A su regreso a Barcelona mantuvo su estrecha relación profesional y personal con Josep Lluís Sert.

Es autor del libro “Josep Lluís Sert” (Gustavo Gili, Barcelona, 1979), la primera edición en español de la obra sertiana completa y de “Josep Lluís Sert” (Santa & Cole, Barcelona, 2005) una aproximación al Sert diseñador. También su tesis  doctoral (Premi Extraordinari de la Universitat Politècnica de Catalunya 1994) estaba dedicada a la obra americana de Sert.

En 1997, fue comisario de la exposición “Sert y el Mediterráneo” patrocinada por el Ministerio de Fomento y por el Col·legi  d’Arquitectes de Catalunya. En 2005 comisario, con Josep Maria Rovira, la exposición “Sert. Medio siglo de arquitectura. 1929 – 1979”.

En el ejercicio de su profesión ha realizado, entre otros proyectos, la ampliación del Museo de Arte Moderno de Céret, en Francia, tres escuelas,  la sede del Colegio de Odontólogos de Catalunya en Barcelona, las dos ampliaciones de la Fundación Joan Miró de Barcelona y un grupo de viviendas adosadas para profesores de la Universidad Autónoma de Barcelona, que estuvieron incluidas en la selección FAD de 1988.

Su relación con la Fundació Joan Miró se remonta al proyecto y la construcción del edificio, que siguió directamente mientras trabajaba en Sert, Jackson and Associates. Este trabajo le permitió conocer personalmente a Joan Miró.

 [:gl]

[:en]

[:]

Hacia una arquitectura informacional | Miguel Villegas

Informational Москва | Foto CC by-nc-sa Villegas-Bueno
Hacia una arquitectura informacional.
O cómo hacer lo mismo de una manera completamente distinta.

Llevo tiempo dando la tabarra con lo de la arquitectura informacional. Tanto que no pude dejar de recoger el órdago de Alberto cuando me pidió que lo explicara aquí.

El salto que podría producirse en los modos de hacer arquitectura me parece tan importante como el que en su día se produjo con la transición entre la delineación manual y el CAD. Lo interesante es que no tarde tanto en producirse, y por eso tratamos de aclarar el asunto.

¿Qué es lo informacional?

Simplificando la definición de Manuel Castells hasta límites casi absurdos:

«lo informacional es todo aquello que usa la información como recurso productivo.» 1

Entonces, si el ser humano funciona en sociedad comunicándose información ¿no han sido informacionales todas las actividades sociales del ser humano durante toda su existencia ?

No. Por el simple hecho de que, hasta ahora, la información no era lo trascendente. En la prehistoria lo trascendente no era cómo se hacía el fuego si no poseerlo. En el medievo lo importante no era lo que decían los libros si no poseerlos. En los cincuenta, para McLuhan lo importante no era la programación de la tele si no que existía la tele y nos podía comunicar a distancia.2

Fijaos que eso esa forma de ver la realidad le llevó a acuñar su famosa frase de:

«El medio es el masaje»

(Y aquí debo ratificar que no es una errata, dice el masaje y creo que la afirmación fue intencionada).

¿Qué ha cambiado? Pues por no liarme y en aras de la claridad, lo mejor será usar ejemplos, que hay muchos:

El genoma humano, en el que sin saber todavía qué hace cada gen, hemos conseguido leerlos, y podemos anticipar que sabremos usarlos.

Los documentos de wikileaks en el que lo importante no es la forma que tienen, sino que se han distribuido y han roto mordazas.

Los portales de transparencia que pese a que nos abruman con ingentes cantidades de datos en los que será difícil encontrar lo que buscamos, sabemos que podemos encontrarlo.

La Wikipedia, en la que parece que vamos a encontrar la respuesta a cualquier duda que podamos tener…

Y ahora –y más con el último ejemplo, que está llevando a que los trabajos escolares se conviertan cada vez más en un copiapega– me decís que el exceso de información nos está estupidizando3, pero, para mi, la potencia no está en la accesibilidad de esa información, ya casi universal.

La potencia está en el uso productivo de esa información.

Entonces ¿cómo se usa la información cuando hablamos de diseño o de proyecto de arquitectura?

¿Cómo se diseña informacionalmente?

Todavía no puedo dar recetas. Muy posiblemente no haya recetas. Pero si hay dinámicas que creo que son factibles.

· Podemos explicitar las decisiones que tomamos a lo largo del proceso.

Verbalizar cada acción de proyecto, documentando gráfica o textualmente la cuestión y las distintas opciones.

· Construir las relaciones.

Desde el conjunto de acciones explicitadas anteriormente, realizar el esfuerzo de evidenciar las relaciones que cada una de ellas tiene con las demás, especialmente si hay afecciones.

· Ajustar de forma iterativa.

En tanto que estamos hablando de arquitectura, huelga decir que los dos procesos anteriores deberían tomar forma de espacio ¿no? La discretización de la toma de decisiones y la construcción de la relacionalidad entre ellas, debería formar una suerte de metaproyecto. Algo similar a una variación matemática o en términos de metodología de diseño, eso que tanta urticaria produce a muchos compañeros, un escenario de diseño.

Aquí es donde, manque me pese, introducimos las máquinas. He desarrollado experimentos docentes en los que hemos hecho ejercicios de diseño informacional mediante métodos analógicos, lápiz y mucho papel mayoritariamente, y os puedo decir que los resultados se parecen mucho al cálculo matricial de estructuras cuando algunos profesores veteranos nos contaban que se tendían en el suelo sobre sábanas de papel… Con máquinas es otra cosa.

Sobre el software no me voy a extender mucho –porque mi interés está en el campo del proyecto como proceso abstracto de pensamiento que trata de producir espacios– pero hay herramientas muy potentes: Grasshopper, plugin de Rhinoceros y Dynamo–el clon de Grasshopper– que trabaja como plugin de casi todos los programas del gigante Autodesk.

Estos programas se han popularizado sobre todo porque posibilitan una gran capacidad de generación formal que posibilitan –el mal llamado parametricismo (aquí el manifiesto parametricismo como estilo de Patrick Schumacher) ha hecho estragos en una línea con un enorme potencial propositivo– pero mi interés va más allá de lo plástico, así que me permitís que no entre a tratar el diseño paramétrico, sería limitar demasiado las implicaciones de nuestra propuesta.

¿No trabajamos con espacio antes que con formas?

¿Por qué no tratar de descender a estados previos de la arquitectura para usar estos modelos de pensamiento? Ya hay grupos de trabajo dentro de las comunidades de conocimiento que trabajan sobre la sintaxis espacial. Si comparamos esta apertura con las claras limitaciones que suponía el trabajo con las gramáticas formales resulta interesante ¿verdad?

¿Cómo empezar con lo informacional?

Creo que una de las direcciones puede ser trabajar por analogía. El BIM(Building Information Modelling) lleva mucho en desarrollo y ya está alcanzando cotas de madurez importantes.

¿Por qué no empezar a hacer PIM?

Quizás por que el acrónimo suena ridículo, pero se me antoja la vía: Project Information Modelling. Un modo de proyectar que sea capaz de manejar la realidad convertida en información, que construya redes relacionales sólidas y coherentes, que nos permitirán armar estructuras de conocimiento: metaproyectos.

Miguel Villegas, arquitecto
Editor en arquitextónica
Sevilla, enero 2015

Notas:

1 Castells, M. «La Era de la Información«. Ed. Alianza. Madrid, 2001. pág 51 (cita no literal).
2 McLuhan, Marshall and Quentin Fiore. El Medio Es El Masaje :[Un Inventario de Efectos]. Paidós Studio. Vol. 65. Barcelona: Paidós, 2007.
3 cf. Enrique Dans “perdiendo el tren”.

_Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’

0

Los próximos días 5 y 6 de febrero, una veintena de estudios catalanes viajarán a Ginebra (Suiza) como representantes de una amplia muestra del modelo de arquitectura de vivienda social construida en Barcelona en los últimos diez años. Las veinte obras seleccionadas se podrán ver en Pavillon SICLI de Ginebra bajo el lema _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ hasta el 22 del mismo mes, gracias a la colaboración entre el Cities Connection Project y la Maison de l’Architecture.

“Pretendemos que el evento _Export BARCELONA sea una puerta abierta para el proceso de internacionalización de la arquitectura catalana y que genere relaciones duraderas entre los profesionales de ambos países”,

explica Xavier Bustos, cofundador del Cities Connection Project.

EDICIÓN DEL CATÁLOGO

El evento _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ incluye la edición de un catálogo que recoge la información de las veinte obras seleccionadas, incorpora Realidad Aumentada y contextualiza la selección de proyectos en un timeline histórico de obras de referencia. Asimismo, la publicación pretende ser un compendio actualizado de la arquitectura social catalana más reciente y destacada.

“Los estudios seleccionados forman parte de una generación de arquitectos que ha tratado de responder a las demandas sociales de la coyuntura económica actual repensando las tipologías y formas de integración con la ciudad”,

cuenta Nicola Regusci, también cofundador del Cities Connection Project. El catálogo incluye textos de Ferran Mascarell, Conseller de Cultura de la Generalitat de Catalunya, Antonio Hodgers, Conseiller d’État de Genève, y de Vicente Guallart, Arquitecto Jefe del Ayuntamiento de Barcelona, así como de Xavier Bustos y Nicola Regusci, comisarios del proyecto.

EXPOSICIÓN Y CONFERENCIA INAUGURAL

La exposición empezará el día 5 de febrero con una conferencia inaugural de Vicente Guallart, Arquitecto Jefe del Ayuntamiento de Barcelona, y contará con la presencia de Antonio Hodgers, Conseiller d’État de Genève, y Francesco Della Casa, Architecte cantonal, representando las instituciones suizas, y de Jordi Sellas, Director General de Creación y Empresas Culturales. El evento de los días 5 y 6 de febrero también incluirá entrevistas, encuentros de debate entre profesionales e instituciones de Barcelona y suizas y visitas a edificios clave en la historia de la vivienda colectiva de Ginebra. La exposición de los proyectos estará abierta en el Pavillon SICLI de Ginebra (Route des Acacias, 45) hasta el 22 del mismo mes.

CITIES CONNECTION PROJECT

El evento _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ se enmarca dentro del Cities Connection Project que conecta regularmente la arquitectura más destacada de dos regiones europeas en un encuentro de ida y vuelta, y que en esta ocasión ha escogido Ginebra y Barcelona. La primera fase del intercambio, _Import GENEVA ‘Building Geneva: projects versus challenges’, tuvo lugar en Barcelona los pasados días 13 al 24 de noviembre de 2014 en el Arts Santa Mònica Centre de la Creativitat. Edición tras edición, Cities Connection Project (CCP) pretende conectar la arquitectura europea comprometida con la realidad social, huyendo de una arquitectura mediática. “La vivienda social es el presente y es el futuro. Uno de los elementos característicos del ”Modelo Barcelona” es la calidad de los edificios residenciales y la optimización de las tipologías que recoge la herencia de los grandes arquitectos catalanes desde los años treinta”, añade Bustos.

FUTURAS EDICIONES

Para las próximas ediciones, Cities Connection Project ya tiene previsto enlazar ciudades como Marsella, Zúrich, Berlín y Bruselas. El objetivo final de Cities Connection Project es que cada edición sea sólo el inicio de un diálogo continuado entre la arquitectura de las ciudades elegidas. “Nos imaginamos un futuro con una amplia red europea de conexiones entre profesionales e instituciones, un sistema de neuronas capaz de generar una mirada crítica y abierta sobre la proyección de nuestras ciudades”, apuntan Bustos y Regusci.

Sobre el Cities Connection Project

Cities Connection Project (CCP) es un conector entre ciudades a través de su arquitectura, creado por los arquitectos Nicola Regusci y Xavier Bustos, con el objetivo de generar sinergias entre arquitectos, agentes culturales, administraciones y universidades entre ciudades europeas.

Cities Connection Project (CCP) nació con el deseo de establecer una conexión cultural entre dos ciudades europeas con una importante tradición arquitectónica y cultural. Una serie de exposiciones de arquitectura son el centro de este proyecto, que también incluye conferencias, encuentros, reuniones entre las universidades y el deseo de crear vínculos entre los arquitectos involucrados. Cada evento, llamado Connection, se compone de una primera exposición en Barcelona de proyectos de la ciudad invitada, seguida de una segunda presentación de proyectos de Barcelona en la ciudad invitada. Cada nueva conexión muestra una nueva temática que tendrá en cuenta la idiosincrasia y el legado cultural y arquitectónico de la ciudad o región invitada.

Cities Connection Project cuenta con el apoyo de diversas instituciones públicas de las ciudades implicadas, fundaciones, universidades y patrocinadores privados.

“Hemos conseguido juntar los profesionales que realmente están incidiendo en el panorama arquitectónico actual de Europa y que los arquitectos puedan conectar de una forma tan directa y real es un logro porque no ocurre a menudo”

Os próximos días 5 e 6 de febreiro, unha vintena de estudos cataláns viaxarán a Xenebra (Suíza) como representantes dunha ampla mostra do modelo de arquitectura de vivenda social construída en Barcelona nos últimos dez anos. As vinte obras seleccionadas poderanse ver en Pavillon SICLI de Xenebra baixo o lema _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ ata o 22 do mesmo mes, grazas á colaboración entre o Cities Connection Project e a Maison de l’Architecture.

“Pretendemos que o evento _Export BARCELONA sexa unha porta aberta para o proceso de internacionalización da arquitectura catalá e que xere relacións duradeiras entre os profesionais de ambos os dous países”,

explica Xavier Bustos, cofundador do Cities Connection Project.

EDICIÓN DO CATÁLOGO

O evento _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ inclúe a edición dun catálogo que recolle a información das vinte obras seleccionadas, incorpora Realidade Aumentada e contextualiza a selección de proxectos nun timeline histórico de obras de referencia. Así mesmo, a publicación pretende ser un compendio actualizado da arquitectura social catalá máis recente e destacada.

“Os estudos seleccionados forman parte dunha xeración de arquitectos que tratou de responder ás demandas sociais da conxuntura económica actual repensando as tipoloxías e formas de integración coa cidade”,

conta Nicola Regusci, tamén cofundador do Cities Connection Project. O catálogo inclúe textos de Ferran Mascarell, Conseller de Cultura da Generalitat de Catalunya, Antonio Hodgers, Conseiller d’État de Genève, e de Vicente Guallart, Arquitecto Xefe do Concello de Barcelona, así como de Xavier Bustos e Nicola Regusci, comisarios do proxecto.

EXPOSICIÓN E CONFERENCIA INAUGURAL

A exposición empezará o día 5 de febreiro cunha conferencia inaugural de Vicente Guallart, Arquitecto Xefe do Concello de Barcelona, e contará coa presenza de Antonio Hodgers, Conseiller d’État de Genève, e Francesco Della Casa, Architecte cantonal, representando as institucións suízas, e de Jordi Sellas, Director Xeral de Creación e Empresas Culturais. O evento dos días 5 e 6 de febreiro tamén incluirá entrevistas, encontros de debate entre profesionais e institucións de Barcelona e suízas e visitas a edificios clave na historia da vivenda colectiva de Xenebra. A exposición dos proxectos estará aberta no Pavillon SICLI de Xenebra (Route deas Acacias, 45) ata o 22 do mesmo mes.

CITIES CONNECTION PROJECT

O evento _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ enmárcase dentro do Cities Connection Project que conecta regularmente a arquitectura máis destacada de dúas rexións europeas nun encontro de ida e volta, e que nesta ocasión escolleu Xenebra e Barcelona. A primeira fase do intercambio, _Import GENEVA ‘Building Geneva: projects versus challenges’, tivo lugar en Barcelona os pasados días 13 ao 24 de novembro de 2014 no Arts Santa Mònica Centre de la Creativitat. Edición tras edición, Cities Connection Project (CCP) pretende conectar a arquitectura europea comprometida coa realidade social, fuxindo dunha arquitectura mediática. «A vivenda social é o presente e é o futuro. Un dos elementos característicos do «Modelo Barcelona» é a calidade dos edificios residenciais e a optimización das tipoloxías que recolle a herdanza dos grandes arquitectos cataláns dende os anos trinta», engade Bustos.

FUTURAS EDICIÓNS

Para as próximas edicións, Cities Connection Project xa ten previsto enlazar cidades como Marsella, Zúrich, Berlín e Bruxelas. O obxectivo final de Cities Connection Project é que cada edición sexa só o inicio dun diálogo continuado entre a arquitectura das cidades elixidas. Imaxinámonos un futuro cunha ampla rede europea de conexións entre profesionais e institucións, un sistema de neuronas capaz de xerar unha mirada crítica e aberta sobre a proxección das nosas cidades», apuntan Bustos e Regusci.

Sobre o Cities Connection Project

Cities Connection Project (CCP) é un conector entre cidades a través da súa arquitectura, creado polos arquitectos Nicola Regusci e Xavier Bustos, co obxectivo de xerar sinerxías entre arquitectos, axentes culturais, administracións e universidades entre cidades europeas.

Cities Connection Project (CCP) naceu co desexo de establecer unha conexión cultural entre dúas cidades europeas cunha importante tradición arquitectónica e cultural. Unha serie de exposicións de arquitectura son o centro deste proxecto, que tamén inclúe conferencias, encontros, reunións entre as universidades e o desexo de crear vínculos entre os arquitectos involucrados. Cada evento, chamado Connection, componse dunha primeira exposición en Barcelona de proxectos da cidade invitada, seguida dunha segunda presentación de proxectos de Barcelona na cidade invitada. Cada nova conexión mostra unha nova temática que terá en conta a idiosincrasia e o legado cultural e arquitectónico da cidade ou rexión invitada.

Cities Connection Project conta co apoio de diversas institucións públicas das cidades implicadas, fundacións, universidades e patrocinadores privados.

“Conseguimos xuntar os profesionais que realmente están a incidir no panorama arquitectónico actual de Europa e que os arquitectos poidan conectar dunha forma tan directa e real é un logro porque non acontece a miúdo”

January 2015_ On 5th and 6th February, twenty Catalan studios will travel to Geneva (Switzerland), representing a broad cross section of the social housing models that have been built in Barcelona over the last ten years. Twenty selected works will be exhibited in the Geneva Pavillon SICLI under the title _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ until 22nd of the same month, thanks to the collaboration between the Cities Connection Project and the Maison de l’Architecture. «We want the _Export BARCELONA event to be an open door for the internationalization process of Catalan architecture and to generate lasting relationships between professionals from both countries», explains Xavier Bustos, co-founder of the Cities Connection Project.

CATALOGUE EDITION

The event _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ includes the publication of a catalogue with information about the twenty selected works, incorporating Augmented Reality and contextualizing the selected projects in a historical timeline of reference works. The catalogue is also intended to be the most up to date compendium of recent and prominent Catalan social architecture. «Selected studios are part of an architectural generation who have tried to respond to social demands of the current economic situation by rethinking the typology and integration ways within the city,» says Nicola Regusci, also cofounder of the Cities Connection Project. The catalogue includes texts by Ferran Mascarell, Conseller de Cultura de la Generalitat de Catalunya, Antonio Hodgers, Conseiller d’État de Genève, Vicente Guallart, chief architect of the Barcelona City Council and Xavier Bustos and Nicola Regusci, the project curators.

EXHIBITION AND INAUGURAL CONFERENCE

The exhibition will start on February 5th with an inaugural conference presented by Vicente Guallart, Chief Architect of the City of Barcelona, and will be attended by Antonio Hodgers, Conseiller d’État de Genève, and Francesco Della Casa, Architecte cantonal, representing Swiss institutions, and by Jordi Sellas,Director General for Creation and Cultural Industries. The event on 5th and 6th February will also include interviews, discussion meetings between professionals and institutions from Barcelona and Switzerland, with visits to emblematic buildings of Geneva’s collective housing history. The exhibition will run until 22nd March at the Geneva Pavillon SICLI (Route des Acacias, 45).

CITIES CONNECTION PROJECT

The event _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ is part of the Cities Connection Project, which regularly connects outstanding architecture from two European regions via a “back and forth” event that on this occasion has selected Geneva and Barcelona. The first phase of the exchange, _Import GENEVA ‘Building Geneva: projects versus challenges’, took place in Barcelona from 13th to 24th November 2014 at the Arts Santa Mònica Centre de la Creativitat. The Cities Connection Project (CCP) aspires to annually connect European architecture that is committed to the current social reality, while breaking away from mass media. «Social housing is the present and the future. One of the characteristic features of the «Barcelona Model» is the quality of residential buildings and optimization of typologies that reflect the heritage of the great Catalan architects from the 30s», adds Bustos.

NEXT EDITIONS

For future editions, the Cities Connection Project will link cities like Marseille, Zurich, Berlin and Brussels. The aim of the Cities Connection Project is for each event to be the catalyst for an ongoing dialogue between architects from the selected cities. «We imagine a future with a wide European network of connections between professionals and institutions, a neuronal system capable of generating a critical and open-minded vision about the projection of our cities». Bustos and Regusci point out.

ABOUT THE CITIES CONNECTION PROJECT

The Cities Connection Project (CCP) is a connector between cities and their architecture, created by architects Nicola Regusci and Xavier Bustos, with the aim of generating synergies between architects, cultural agents, governments and universities among European cities.

The Cities Connection Project (CCP) was created with the desire to establish a cultural connection between two European cities with an important architectural and cultural tradition. Architecture exhibitions are the focus of this project, which also includes lectures, networking, meetings between universities and the desire to create links between the architects involved. Each event, called Connection, consists firstly of an exhibition in Barcelona featuring guest city projects, followed by a second presentation of Barcelona projects in the guest city. Each new connection will offer a new theme that will always take into account the idiosyncrasies and the cultural and architectural background of the invited city or region.

The Cities Connection Project has the support of foundations, universities, private sponsors and many public institutions of the cities involved.

«We have managed to bring together professionals that are actually affecting today’s architecture in Europe, where architects can connect in a direct and authentic way. This rarely happens and is therefore a significant achievement»

La arquitectura pública en Madrid y en el inicio del siglo XXI (III) | Antón Capitel

[:es]La arquitectura pública en Madrid y en el inicio del siglo XXI (II) | Antón Capitel[:gl]A arquitectura pública en Madrid e no inicio do século XXI (II) | Antón Capitel[:en]The public architecture in Madrid and in the beginning of the 21st century (II) | Antón Capitel[:]

La arquitectura pública en Madrid y en el inicio del siglo XXI (III) | Antón Capitel. Playa del Manzanares y Puente de Perrault. Madrid Río, del equipo de Burgos y Garrido
Playa del Manzanares y Puente de Perrault. Madrid Río, del equipo de Burgos y Garrido

La otra realización pública, del Ayuntamiento de Madrid, no es arquitectónica sino urbana, y es el gran parque lineal a lo largo del río Manzanares, llamado “Madrid río”, y proyectado y construido por los arquitectos Francisco Burgos, Ginés Garrido, Fernando Porras, y sus equipos.

Resulta imposible olvidar el hecho de que este parque es un disimulo o coartada, un disfraz, para el enterramiento de la autovía “M-30”, tan cara y tan absurda. El hecho de que ya que esta obra se hizo haya supuesto que se haya hecho encima de ella un parque, probablemente esté bien, como especie de compensación. Pero ello no nos va a hacer olvidar –no me lo hace olvidar a mí, al menos- el absurdo asunto del enterramiento de la autovía.

Absurdo porque una autovía se deja o se quita, no se entierra. Las soluciones de ingeniería, los milagros técnicos, no son sino engaños. Habrían cabido al respecto dos soluciones. Una de ellas es eliminar la condición de autovía sin eliminar la gran calle. Esto es, reducir su sección de tránsito rodado, poner semáforos y pasos de cebra, convertir la autovía en una calle-parque, siguiendo ejemplos ya muy consolidados en Madrid, como es la Avenida de la Ilustración, de un lado, o la calle de Arturo Soria, de otro.  O la propia Castellana, sin ir más lejos.

Otra de ellas era la de eliminar la vía como gran calle y pasar a realizar una calle de orden menor, con muy poca capacidad de tránsito, pero con algo de capacidad, y ajardinarlo todo convenientemente. Esta segunda solución hubiera podido ser muy parecida a la realización actual, si bien hubiera pasado por entender que la M-30 se podía eliminar como vía importante de tránsito rodado. Personalmente pienso que este hubiera sido positivo para la ciudad, aunque hubiera exigido otros ajustes. Y creo que también hubiera sido positivo para el diseño urbano concreto, pues hubiera sido también una vía parque, lo que creo que lo hubiera mejorado al darle un argumento urbano de carácter normal. A lo mejor, más parque que vía, en este segundo caso, pero vía al fin.

Porque, a mi entender, lo peor de “Madrid río” (siendo en sí mismo positivo, y también en su diseño, entendámonos) es esa sensación de tener que convertirse en una suerte de “paraíso”, en vez de en un simple parque, obligación que viene, naturalmente, de compensar el infierno oculto sobre el que se asienta y al que tapa. Como debajo está el absurdo túnel, tan siniestro en sí mismo y que ha costado tanto dinero, que está además sin pagar, resulta necesario hacer arriba un “cielo”. Es como lo que ocurre en la famosa novela de H.G. Wells, “El túnel del tiempo”, cuando el protagonista va al futuro y encuentra un paraíso verde, con arquitecturas clásicas y maravillosas, y gentes rubias y bellas, que triscan y cantan por su verde jardín. Hasta que se da cuenta de que, los que mandan, son oscuros y feos, y viven, con sus máquinas, en negros subterráneos. Y que, de vez en cuando, cazan a los rubios y bellos de la parte superior, y se los comen, pues éstos no son más que el ganado.

Un trauma semejante parece que ocurre en la M-30: la existencia de un infierno inferior que exige un paraíso superior. Lo de arriba no puede ser un simple parque, ha de ser algo especial. Y, sin embargo, lo bueno sería que fuera un simple parque.

Así, pues, la característica que llama principalmente la atención es la de la espectacularidad formal del nuevo parque, cuestión que viene de lo ya dicho, por un lado, y del modo algo mentecato en el que se quieren y se hacen las cosas ahora, en el mundo contemporáneo, por otro. Los parques, a mi entender, deberían de ser más sencillos. No pueden ser tan sencillos como en el Reino Unido o en el norte de España; esto es, con hierba y árboles, simplemente, puesto que la hierba no debe de plantarse en Castilla, y, así es de agradecer que en este caso se haya hecho un importante esfuerzo para plantar un jardín castellano, y evitar el césped. Pero todo es en “Madrid Río” muy complejo y variado, demasiado barroco, y buscando con frecuencia lo que, hace tiempo, se llamaba “Folie”. El síndrome del concurso del parque de “La Vilette”, en París, ya de hace tantos años, sobrevuela todavía el caso que nos ocupa.

Aunque ello no quiere decir que el resultado esté mal, ni mucho menos. El encontrar en Madrid un nuevo e inmenso parque –el gran tamaño es, desde luego, una de sus características muy positivas, probablemente la que más-  es extraordinariamente atractivo y la espectacularidad y la obsesión de forma y de variedad de su tratamiento no son, en realidad, defectos. Se trata, simplemente, de un disentimiento por mi parte en relación a lo que hubiera sido, a mi entender, un más adecuado carácter. Encontrar en el río algo así como un trozo del Retiro, de la Dehesa de la Villa, o del Monte de El Pardo, hubiera sido, opino yo, más satisfactorio. Quizá era imposible, no sé.

Por otro lado, hay un cultivo del detalle y de su sistemática, expreso en las obras realizadas en piedra –bordillos, bancos, muros, etc.- que es enormemente acertado y que cualifica la obra y le da una atractiva continuidad. Y que en buena medida contrarresta la excesiva variedad antes comentada. Me parece que esto es algo muy importante y que es capaz de hablarnos de la alta calidad de los proyectistas más que las cosas singulares.

Entre éstas, lo más aparatoso son los puentes, y quizá sean ellos los que más trasmiten la idea de espectacularidad innecesaria y de excesiva variedad, caracterizando y contagiando a la totalidad. Pero es preciso reconocer, además, que el más pretencioso y el peor no es un puente de un ingeniero, sino de un arquitecto. Eso sí, de un arquitecto francés, Dominique Perrault, uno de los falsos valores típicos de la arquitectura contemporánea. Resulta bastante difícil de entender por qué a este prescindible personaje se le ha pedido que se meta a mal ingeniero y peor escultor, cuando precisamente la arquitectura que mejor hizo fue siempre, y únicamente, la de tradición miesiana y racionalista. La espectacularidad de la pasarela de Perrault inunda y contagia todo, teniendo el peligro de convertirse en el emblema mismo de la actuación.

No obstante, quedémonos finalmente con lo mejor: tenemos en Madrid un nuevo y grandísimo parque, capaz de poner en valor incluso al aprendiz de río. No se nos olvida que ha sido hecho para tapar, y hacer olvidar, un infierno. Pero, algo es algo, y es bastante.

(continuará…)

La arquitectura pública en Madrid y en el inicio del siglo XXI (IV) | Antón Capitel

Antonio González-Capitel Martínez · Doctor arquitecto · catedrático en ETSAM
Madrid · marzo 2013

Regenerar la ciudad. Revolución urbana 4.0 Rexenerar a cidade. Revolución urbana 4.0 Regenerar la ciudad. Revolución urbana 4.0

3

«Regenerar la ciudad. Revolución urbana 4.0», charla de Paisaje Transversal en la primera edición de las primeras jornadas Ciutat Orgànica en Ontinyent,y cuyos contenidos ponemos ahora a vuestra disposición. Hemos decidido compartirlos con la esperanza de que os puedan resultar útiles.

Ciutat Orgànica se dividiño en dos jornadas. La primera abordó la reflexión sobre la participación ciudadana y las propuestas y experiencias que se inician desde los movimientos ciudadanos para inspirar en la creación de ciudad. La segunda trató sobre la eficiencia urbana como criterio a la hora de diseñar cualquier modelo urbano.

A continuación podéis ver el vídeo de la intervención de nuestro compañero Iñaki Romero Fernández de Larrea (@territorista) y descargaros la presentación que la acompañó.

http://youtu.be/h5a-TcfWzgI

«Regenerar la ciudad. Revolución urbana 4.0», charla de Paisaje Transversal en la primera edición de las primeras jornadas Ciutat Orgànica en Ontinyent,y cuyos contenidos ponemos ahora a vuestra disposición. Hemos decidido compartirlos con la esperanza de que os puedan resultar útiles.

Ciutat Orgànica se dividiño en dos jornadas. La primera abordó la reflexión sobre la participación ciudadana y las propuestas y experiencias que se inician desde los movimientos ciudadanos para inspirar en la creación de ciudad. La segunda trató sobre la eficiencia urbana como criterio a la hora de diseñar cualquier modelo urbano.

A continuación podéis ver el vídeo de la intervención de nuestro compañero Iñaki Romero Fernández de Larrea (@territorista) y descargaros la presentación que la acompañó.

«Regenerar la ciudad. Revolución urbana 4.0», charla de Paisaje Transversal en la primera edición de las primeras jornadas Ciutat Orgànica en Ontinyent,y cuyos contenidos ponemos ahora a vuestra disposición. Hemos decidido compartirlos con la esperanza de que os puedan resultar útiles.

Ciutat Orgànica se dividiño en dos jornadas. La primera abordó la reflexión sobre la participación ciudadana y las propuestas y experiencias que se inician desde los movimientos ciudadanos para inspirar en la creación de ciudad. La segunda trató sobre la eficiencia urbana como criterio a la hora de diseñar cualquier modelo urbano.

A continuación podéis ver el vídeo de la intervención de nuestro compañero Iñaki Romero Fernández de Larrea (@territorista) y descargaros la presentación que la acompañó.

Rehabilitación Integral y Reforma de edificio para sede del Colegio de Farmacéuticos y dependencias del Colegio de Médicos de la provincia de A Coruña | AJ ArquitectosRehabilitación Integral y Reforma de edificio para sede del Colegio de Farmacéuticos y dependencias del Colegio de Médicos de la provincia de A Coruña | AJ ArquitectosIntegral rehabilitation and Building reform for headquarters of the Pharmacists’ College and dependences of the Doctors’ College of the province of A Coruña | AJ Arquitectos

La edificación en la que se interviene es un edificio entre medianeras ubicado en una de las zonas más marcadamente características de la ciudad de A Coruña, como es la representada por los dos frentes a los que abre luces: la avenida de La Marina y la calle Riego de Agua (desde la que se produce el acceso).

Originado sobre todo en la segunda mitad del siglo XIX  como ensanche burgués de la Ciudad Alta, el Barrio de la Pescadería salvará el espacio situado en el istmo urbano en el que se asienta la ciudad, y será edificado configurando un manzana característica en el que prevalece la dimensión longitudinal sobre el ancho de las parcelas. Con el paso del tiempo, las edificaciones pasarán a convertirse en la imagen de galerías más emblemática de la ciudad, configurando un conjunto de indiscutible interés arquitectónico y ambiental.

La edificación que nos ocupa, deudora de todas y cada una de las características mencionadas, añade a las mismas un diseño arquitectónico de sus elementos de gran nobleza, visible y apreciable en sus cornisas, soportales, galerías de madera, impostas, trazas de arcos y molduras, en sus fachadas a las calles de Riego de Agua y La Marina. La disposición triaxial de sus huecos y alzados es también frecuente en inmuebles del ancho que nos ocupa (sobre 6,80 metros).

El edificio, cuya construcción data del año 1870, con dirección de las obras de Juan de Ciórraga, se desarrolla en planta Baja, en la que se ubican el portal de acceso y un gran bajo accesible desde la calle Riego de Agua y desde el soportal de la avenida de La Marina. Las plantas superiores (Primera, Segunda Tercera y Bajo cubierta) se destinan en principio a viviendas, y poseen una estructura similar, con galería en sus extremos (exceptuando la planta primera y segunda en el alzado a la calle Riego de Agua). Del año 1959 procede el cambio de uso y la primera reforma y ampliación (plantas Cuarta, Quinta y Bajo cubierta) del edificio de viviendas, para su adecuación a las oficinas y sede del entonces Colegio provincial de Médicos y de Farmacéuticos (posteriormente segregado en los dos Colegios actuales).

Las especiales condiciones de la edificación, que se encuentra en un área muy sensible de la ciudad, y con un Nivel de Protección Integral, hacen que a la complejidad de las actuaciones de reforma y adecuación contempladas se le sumen las determinaciones específicas previstas en la normativa de protección del Plan Especial de Protección y Reforma Interior de la Ciudad Vieja y Pescadería.

 

La intervención sobre el edificio propone la rehabilitación integral de la totalidad de la edificación, actuando en una primera fase con labores rehabilitadoras y recuperadoras de elementos comunes como el portal, la caja de escaleras-ascensor, la cubierta, los forjados de madera y de cerámica, las fachadas y el patio del inmueble (desaparecido y cegado en las sucesivas intervenciones que han tenido lugar a lo largo de la vida útil del edificio), al tiempo que elimina aquellas actuaciones ejecutadas que desvirtuaban las características principales de la edificación. La reapertura del patio original, busca descongestionar e iluminar con luz natural los espacios centrales de unas plantas definidas por la desproporción entre su anchura y su fondo, al tiempo que introduce un nuevo foco de interés visual en el interior. Se respetan y recuperan aquéllos elementos de relevancia patrimonial (escalera, mosaicos, vidrieras), integrándolos en las actuaciones y operaciones de recuperación de los espacios interiores. El proyecto se extiende particularmente a la renovación de elementos estructurales, como son el refuerzo y la nueva ejecución de elementos de la estructura horizontal del inmueble, en las zonas en estado ruinoso.

Durante la ejecución de las obras se procede a realizar un reestudio de la estructura del edificio, que se restituye con mayor precisión que en la documentación histórica consultada. Las diferencias obtenidas son notables, puesto que la realidad observada indica la presencia y convivencia de diferentes materiales en la estructura horizontal del edificio.

Se aprecia claramente como la intervención del año 1959 contemplaba la ejecución de la zona de escalera y ascensor en forjado cerámico y vigas de hormigón armado de canto en todas las plantas. Con dicha solución se ejecutan la totalidad de los suelos de la planta 1ª, 5ª y sobreático (en este caso con forjado de bovedillas y semiviguetas prefabricadas), y la zona del suelo de la planta 2ª entre la escalera de acceso y la fachada hacia la avenida de la Marina. El resto de forjados (suelo de planta 2ª hacia Riego de Agua, y la totalidad de los suelos de las plantas 3ª y 4 ª-excluidas las zonas de acceso) presentan una estructura de vigas (troncos rollizos de castaño con poco desbaste) y pontones de madera, con entrevigado de entablado de madera, sobre el que se dispone una losa de hormigón ligeramente armado, y el terrazo in situ que constituye el pavimento general de las plantas.

Existen áreas y zonas enteras que requieren un saneado intenso de la estructura portante (ya sea de madera o de hormigón) que no supongan un incremento del peso de ésta o de su espesor, al tiempo que se respeten las consideraciones inherentes a un edificio del grado de protección como el que nos ocupa. Se concluye un buen estado general de la estructura portante horizontal, con la excepción de parte del forjado de piso de la planta 2ª hacia Riego de Agua, y de las áreas de piso de aseos en las zonas de forjado de madera, que requieren una actuación más drástica que el resto. Por tanto, se extiende la intervención de las zonas comunes a nuevas áreas, con actuaciones diversas como:

Derribos y demoliciones de tabiquería, acabados, falsos techos, mamparas, pavimentos y carpinterías interiores de cada una de las plantas de la edificación, quedando la totalidad de las plantas diáfanas.

Saneado, consolidación y refuerzo de áreas de estructura.

Ejecución de un nuevo forjado mixto de madera-hormigón, compuesto por vigas y pontones de madera laminada de castaño, tablero de madera microlaminada y losa de hormigón armado en el suelo de la planta 2ª en Riego de Agua, tras observarse el mal estado de esta zona de forjado, afectado hasta comprometer su estabilidad.

Saneado de áreas de suelo de antiguos aseos, en las zonas de forjado de madera, afectados por la humedad y la carcoma, debidas a filtraciones de agua.

Ejecución de nuevos aseos, así como de los cerramientos y  zonas de paso colindantes al patio de la edificación, recuperado en cada planta.

Las siguientes fases de la obra habilitan dependencias del Colegio provincial de Médicos organizadas en las dos primeras plantas del edificio, destinadas a usos expositivos y relacionados con la reunión y el ocio. El resto de alturas del inmueble corresponde a la sede del Colegio provincial de Farmacéuticos, con usos de formación, administración, secretaría, recepción de colegiados, presidencia, sala de juntas, laboratorio, centro de información del medicamento, archivos y oficinas del colegio.

El aspecto más significativo y definitorio del interior de las plantas del edificio es la notoria desproporción entre el frente a las calles hacia las que abren luces (6,50 m) y el fondo de la parcela (38,00 m). Este hecho es muy relevante a la hora de definir las dependencias del programa, puesto que se considera muy importante evitar la presencia de elementos opacos que impidan y obstaculicen el paso de la luz natural hacia el interior de la edificación. Esta cuestión puede considerarse como el leit motiv de la propuesta de actuación, que organiza las plantas del edificio con elementos constructivos o de mobiliario que permiten el paso de la luz natural sin construir tabiques opacos (resultado de la reforma y ampliación del año 1959, que organizaba y distribuía las plantas existentes quedando muy oscuras las zonas interiores). La recuperación del patio original de la edificación contribuye a iluminar áreas que de otra manera presentarían un diseño más lóbrego.

De esta manera surge la idea de encerrar en volúmenes de vidrio transparente los elementos del programa que requieren representación, compacidad o segregación en su uso (sobre todo despachos directivos), impidiendo su lectura como elementos ciegos. Estas cajas tienen una definición de materiales en sus falsos techos y pavimentos que las singulariza del resto. También se logra una mejor eficacia en el tendido de las instalaciones de climatización, permitiendo efectuar una climatización general de las plantas, al tiempo que se consigue una regularización personalizada en los despachos individuales. El resto de las áreas se organiza como una oficina abierta, con cubículos para trabajo separados por muebles estanterías con baldas abiertas que contribuyen a una lectura espacial conjunta en cada una de las plantas.

En cuanto a la organización general, la descripción del programa en cada planta es la que sigue:

En la Planta Primera se dispone una zona de lectura y estar hacia la calle Riego de Agua, y la sala de exposiciones del Colegio de Médicos hacia la avenida de La Marina. La sala de exposiciones presenta una definición que permite apreciar en parte la estructura portante de vigas de hormigón de canto, que quedan en parte a la vista, conviviendo con los nuevos falsos techos previstos (en placa de cartón yeso pintado de blanco), siendo a su vez el soporte de unos paneles expositivos móviles, y consiguiendo al mismo tiempo una mayor altura libre en las dependencias.

En la Planta Segunda se organizan dos salas de usos múltiples.

En la Planta Tercera se acomoda un aula de formación y la zona de reuniones de la sala de juntas del Colegio de Farmacéuticos, con un despacho anexo. Su disposición en esta planta facilita el uso más esporádico, y mejora la accesibilidad desde el exterior sin acceder a otras áreas más íntimas del colegio. El aula de formación y la sala de reuniones presentan una definición análoga, que permite apreciar la estructura portante de madera del piso superior, que queda a la vista, tratada y saneada, conviviendo con los nuevos falsos techos previstos (ya sea en tablero de madera o en placa de cartón yeso pintado de blanco), consiguiendo una mejor expresividad de los materiales como oposición nuevo-existente, y una mayor altura libre en las dependencias. El área de formación se completa con un aula de informática que se puede incorporar al aula de formación mediante la apertura de un tabique móvil acústico.

En la Planta Cuarta se dispone la recepción y el control general en una zona central, con despachos en los extremos de Riego de Agua y av/Marina (en cajas de vidrio transparente como ya se ha indicado), una caja transparente que encierra los archivos compactos del departamento de secretaría, y el resto de puestos de trabajo abiertos al corredor y flanqueados por estanterías también abiertas. A sus espaldas se organiza el sistema de almacenaje de las oficinas, en forma de agrupaciones de armarios y estanterías bajas que recorren longitudinalmente el flanco medianero opuesto al núcleo de ascensor-escalera, coronadas por un volumen en cuyo interior se ubican los conductos de instalaciones, que distribuyen a través del falso techo o de las estanterías, los cableados de las mesas de trabajo. De este modo se puede salvar la escasa altura de algunos puntos, debido a la existencia de vigas de canto. El sistema de armarios se une a los patinillos de instalaciones configurados en armarios de la zona central, quedando el diseño definido y organizado de modo conjunto y compacto (este esquema organizativo se repite en todas las plantas, con mayor o menor extensión).

La Planta Quinta está ocupada por el Centro de Información del Medicamento (CIM) y el Laboratorio, ambos con apertura de luces hacia la terraza de Riego de Agua, una nueva escalera de acceso a la planta Sobreático, necesaria porque la existente no cumple la normativa (ancho de escalera, dimensiones de huellas y tabicas), otra caja transparente que encierra los archivos compactos del departamento de facturación, y el resto de puestos de trabajo abiertos al pasillo y flanqueados por estanterías, con un diseño que repite el de la planta cuarta. También se retira la fachada de aluminio anodizado existente en la terraza de la av/Marina (impropia en un edificio catalogado y protegido), y se sustituye por otra de carpintería de madera organizada con los ritmos generales de la galería existente.

La Planta Sobreático se destina al departamento de informática, y se configura como una oficina abierta (con estanterías y armarios más bajos que los del resto de plantas para no agobiar en exceso, al existir zonas con alturas más bajas) con su techo definido por la inclinación de la cubierta de la edificación. También se ubican los almacenes generales y una habitación para los servidores informáticos.

Se disponen dos zonas de archivos modulares compactos metálicos deslizantes, de accionamiento mecánico sobre raíles empotrados en el pavimento de parquet industrial en la planta 4ª y 5ª. Dichos raíles apoyan, a su vez, en soportes metálicos anclados en una nueva subestructura horizontal portante dispuesta al efecto y compuesta por perfiles metálicos HEB apoyados en los muros medianeros. Todo el peso de los archivos compactos se recoge en estas nuevas vigas, no interviniendo por tanto la estructura existente en el comportamiento o funcionamiento del conjunto para no sobrecargar las vigas de hormigón o madera existentes.

En cuanto a la definición interior de la intervención, viene precisada por actuaciones de retirada de materiales de revestimiento en zonas de los muros medianeros, dejando descubierta la piedra de mampostería de aquéllos, con operaciones de consolidación, limpieza y tratamientos hidrofugante y antipolvo. En los falsos techos, se opta por dejar vista la estructura de madera de los forjados en algunas zonas, compuesta por vigas y pontones de castaño, en muy buen estado, sometidas a tratamientos específicos. La convivencia y el contraste de las texturas irregulares de la madera y la piedra con los nuevos materiales (vidrio, cartón yeso pintado de blanco, tableros de madera, instalaciones de iluminación, etc) contribuye a otorgar carácter a la actuación, haciendo convivir elementos actuales con las preexistencias habituales en un edificio de la solera del que nos ocupa.

En resumen, la intervención propuesta pretende resolver la organización y los requisitos de uso y actividad colegial aunando lo funcional y lo representativo. Los materiales, sistemas y acabados dispuestos respetan la nobleza del inmueble y favorecen su luminosidad interior, eliminando en lo posible las compartimentaciones y opacidades de intervenciones anteriores.

Obra: Rehabilitación Integral y Reforma de edificio para sede del Colegio Oficial de Farmacéuticos y dependencias del Colegio Oficial de Médicos de la provincia de A Coruña
Emplazamiento: c/Riego de Agua, nº 29, A Coruña, Galicia, España
Autores: AJ Arquitectos (Andrés Patiño Eirín, José Manuel Gallego Fernández)
Cliente: Colegio Oficial de Farmacéuticos de la Provincia de A Coruña/Colegio Oficial de Médicos de la Provincia de A Coruña
Dirección de Obra: AJ Arquitectos (Andrés Patiño Eirín, José Manuel Gallego Fernández)
Empresa Constructora: Arkivolta, S.L.
Año: Proyectos: 2009-2013 / Fin de Obra: 2013
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages

The building in which it is controlled is a building between dividing located in one of the zones more marcadamente typical of the city of To Corunna, since it is the represented one for both fronts for which it opens lights: the avenue of The Sea-coast and the street I Act rashly of Water (from the one that produces the access to herself).

Originated especially in the second half of the 19th century as bourgeois widening of the High City, the Neighborhood of the Fish market will save the space placed in the urban isthmus in which one agrees the city, and will be built forming one typical manzana in that the longitudinal dimension prevails over the width of the plots. With the passage of time, the buildings will happen to turn into the most emblematic image of galleries of the city, forming a set of indisputable architectural and environmental interest.

The building that occupies us, debtor of each and every of the mentioned characteristics, adds to the same ones an architectural design of his elements of great nobility, visible and valuable in his cornices, porches, galleries of wood, fascias, traces of arches and moldings, in his fronts to the streets of Water irrigation and The Sea-coast. The disposition triaxial of his hollows and gatherings is also frequent in real estate of the width that occupies us (on 6,80 meters).

The building, which construction dates back of the year 1870, with direction of Juan de Ciórraga’s works, develops in ground floor, in which the portal of access is located and great under accessible from the street I Act rashly of Water and from the porch of the avenue of The Sea-coast. The top floors (The First, The Second Third and Under cover) are destined at first to housings, and possess a similar structure, with gallery in his ends (exempting the first and second plant in the gathering to the street I Act rashly of Water). Of the year 1959 there proceeds the change of use and the first reform and extension (you plant Fourth, Fifth and Under cover) of the building of housings, for his adequacy to the offices and headquarters of the provincial College at the time of Doctors and of Pharmacists (later segregated in both current Colleges).

The special conditions of the building, which one finds in a very sensitive area of the city, and with a Level of Integral Protection, do that to the complexity of the actions of reform and adequacy contemplated there add the specific determinations foreseen in the protection regulation of the Special Plan of Protection and Interior Reform of the Ciudad Vieja and Pescadería.

The intervention on the building proposes the integral rehabilitation of the totality of the building, acting in the first phase with labors rehabilitadoras and recuperadoras of common elements as the portal, the box of stairs – elevators, the cover, forged of wood and of ceramics, the fronts and the court of the building (missing person and blocked up in the successive interventions that have taken place along the useful life of the building), at the time that it eliminates those executed actions that were spoiling the principal characteristics of the building. The reopening of the original court, it seeks to clear and to illuminate with natural light the central spaces of a few plants defined by the disproportion between his width and his bottom, at the time that it introduces a new area of visual interest in the interior. Those are respected and recover elements of patrimonial relevancy (stairs, mosaics, windows), integrating them in the actions and operations of recovery of the interior spaces. The project spreads particularly to the renovation of structural elements, since it are the reinforcement and the new execution of elements of the horizontal structure of the building, in the zones in ruinous condition.

During the execution of the works one proceeds to realize a restudy of the structure of the building, which returns with major precision that in the historical consulted documentation. The obtained differences are notable, since the observed reality indicates the presence and conviviality of different materials in the horizontal structure of the building.

It is estimated clearly as the intervention of the year 1959 he was contemplating the execution of the zone of stairs and elevator in forged ceramic and girders of reinforced concrete of singing in all the plants. With the above mentioned solution they execute the totality of the soils of the plant 1 ª, 5 ª and sobreático (in this case with forged of roof spaces and prefabricated semijoists), and the zone of the soil of the plant 2 ª between the stairs of access and the front towards the avenue of the Sea-coast. The rest of forged (soil of plant 2 ª towards Irrigation of Water, and the totality of the soils of the plants 3 ª and 4 ª – excluded the zones of access) present a structure of girders (plump trunks of chestnut-tree with little refine) and pontoons of wood, with entrevigado of paneling of wood, on which one arranges a slab of concrete lightly armed, and the terrazo in situ that constitutes the general pavement of the plants.

There exist areas and entire zones that need the select intense one of the structure amble (already be of wood or of concrete) that they do not suppose an increase of the weight of this one or of his thickness, at the time that there are respected the considerations inherent in a building of the protection degree as the one that occupies us. There concludes a good general condition of the structure horizontal amble, with the exception on behalf of forged of floor of the plant 2 ª towards Irrigation of Water, and of the areas of floor of bathrooms in the zones of forged of wood, which they need an action more drastic than the rest. Therefore, there spreads the intervention of the common zones to new areas, with diverse actions as:

Demolitions and demolitions of tabiquería, finished, false ceilings, screens, pavements and interior carpentries of each one of the plants of the building, staying the totality of the diaphanous plants.

Select, consolidation and reinforcement of areas of structure.

Execution of a new wrought compound of wood – concrete, composed by girders and pontoons of wood laminated of chestnut-tree, board of microlaminated wood and slab of reinforced concrete in the soil of the plant 2ª in Water irrigation, after be observing the evil been of this zone of wrought, affected up to compromising his stability.

Select of areas of soil of former bathrooms, in the zones of forged of wood, affected by the dampness and the wood-worm owed to water filterings.

Execution of new bathrooms, as well as from the closings and adjacent zones to step to the court of the building, recovered in every plant.

The following phases of the work enable dependences of the Doctors’ provincial College organized in the first two plants of the building, destined to uses explanatory and related to the meeting and the leisure. The rest of heights of the building corresponds to the headquarters of the Pharmacists’ provincial College, with uses of formation, administration, secretary, receipt of become a member of  association, presidency, room of meetings, laboratory, center of information of the medicine, files and offices of the college.

The most significant aspect and definitorio of the interior of the plants of the building it is the well-known disproportion between opposite to the streets towards those who open lights (6,50 m) and the bottom of the plot (38,00 m). This fact is very relevant at the moment of defining the dependences of the program, since it is considered very important to avoid the presence of opaque elements that prevent and prevent the step of the natural light towards the interior of the building. This question can be considered to be the leit motiv of the offer of action, which organizes the plants of the building with constructive elements or of furniture that they allow the step of the natural light without constructing opaque partitions (result of the reform and extension of the year 1959, which was organizing and distributing the existing plants remaining very dark the interior zones). The recovery of the original court of the building helps to illuminate areas that otherwise would present a more dark design.

Hereby there arises the idea of enclosing in volumes of transparent glass the elements of the program that need representation, compactness or segregation in his use (especially managerial offices), preventing his reading as blind elements. These boxes have a definition of materials in his false ceilings and pavements that it distinguishes them of the rest. Also a better efficiency is achieved in the laying of the facilities of air conditioning, allowing to effect a general air conditioning of the plants, at the time that there is obtained a regularization personalized in the individual offices. The rest of the areas is organized as an opened office, with cubicles for work separated by furniture racks with you disable opened that contribute to a spatial joint reading in each of the plants.

As for the general organization, the description of the program in every plant is the one that continues:

In the First Plant one arranges a zone of reading and Irrigation of Water is towards the street, and the room of exhibitions of the Doctors’ College towards the avenue of The Sea-coast. The room of exhibitions presents a definition that allows to estimate partly the structure amble of girders of concrete of singing, which stay partly at sight, coexisting with the new false ceilings foreseen (in plate of carton plaster identical with white), being in turn the support of a few explanatory mobile panels, and obtaining at the same time a major vertical clearance in the dependences.

In the Second Plant there are organized two rooms of multiple uses.

In the Third Plant there gets accommodated a classroom of formation and the zone of meetings of the room of meetings of the Pharmacists’ College, with an attached office. His disposition in this plant facilitates the most sporadic use, and improves the accessibility from the exterior without acceding to other more intimate areas of the college. The classroom of formation and the room of meetings present an analogous definition, which allows to estimate the structure amble of wood of the top floor, which stays at sight, treated and select, coexisting with the new false ceilings foreseen (already be in board of wood or in plate of carton plaster identical with white), obtaining a better expressiveness of the materials as new – existing opposition, and a major vertical clearance in the dependences. The area of formation is completed by a classroom of computer science that can join to the classroom of formation by means of the opening of a mobile acoustic partition.

In the Fourth Plant one arranges the receipt and the general control in a central zone, with offices in the ends of Water irrigation and av/Marina (in boxes of transparent glass since already it has been indicated), a transparent box that encloses the compact files of the department of secretary, and the rest of working places opened for the corridor and flanked by racks also opened. To his backs one organizes the system of storage of the offices, in the shape of groups of cupboards and low racks that cross longitudinally the dividing flank opposite to the core of elevator – stairs, crowned by a volume in whose interior the wired up ones of the desks locate the conduits of facilities, which they distribute across the false ceiling or the racks. Thus it is possible to save the scanty height of some points, due to the existence of girders of singing. The system of cupboards joins the patinillos of facilities formed in cupboards of the central zone, staying the design definite and organized of a joint and compact way (this organizational scheme repeats itself in all the plants, with major or minor extension).

The Fifth Plant is occupied by the Center of Information of the Medicine (CIM) and the Laboratory, both by opening light towards the terrace of Water irrigation, a new stairs of access to the plant Sobreático, necessary because the existing one does not fulfill the regulation (width of stairs, dimensions of fingerprints and you block), another transparent box that encloses the compact files of the billing department, and the rest of working places opened for the corridor and flanked by racks, with a design that repeats that of the fourth plant. Also one withdraws the front of anodized existing aluminium in the terrace of the av/Marina (improper in a catalogued and protected building), and is replaced with other one of carpentry of wood organized with the general paces of the existing gallery.

The Attic Plant is destined to the department of computer science, and is formed as an office opened (with racks and cupboards lower that those of the rest of plants not to overwhelm in excess, when zones exist with lower heights) with his ceiling defined by the inclination of the cover of the building. Also the general stores and a room are located for the IT servants.

Its deslizantes arrange two zones of modular compact metallic files, of mechanical operation on rails fixed in the pavement of industrial parquet in the plant 4ª and 5ª. The above mentioned rails support, in turn, in metallic supports anchored in a new horizontal substructure amble arranged the effect and composed by metallic profiles HEB rested on the dividing walls. The whole weight of the compact files is gathered in these new girders, not controlling therefore the existing structure in the behavior or functioning of the set not to overload the existing girders of concrete or wood.

As for the interior definition of the intervention, it comes needed by actions of retreat of materials of coating in zones of the dividing walls, making the stone of masonry disclosed of those, with operations of consolidation, cleanliness and treatments hidrofugante and antipowder. In the false ceilings, sight chooses to leave the structure of wood him of forged in some zones, composed by girders and pontoons of chestnut-tree, in very good condition, submitted to specific treatments. The conviviality and the contrast of the irregular textures of the wood and the stone with the new materials (glass, carton plaster identical with white, boards of wood, facilities of lighting, etc) helps to grant character to the action, making coexist current elements with the habitual preexistences in a building of the crossbeam of the one that occupies us.

In short, the proposed intervention tries to solve the organization and the requirements of use and collegiate activity uniting the functional thing and the representative thing. The materials, systems and ended ready they respect the nobility of the building and favor his interior luminosity, eliminating in the possible thing the compartimentaciones and opaquenesses of previous interventions.

Work: Integral Rehabilitation and Building reform for headquarters of the Pharmacists’ Official College and dependences of the Doctors’ Official College of the province of A Coruña
Location: c/Riego de Agua, nº 29, A Coruña, Galicia, Spain
Authors: AJ Arquitectos (Andrés Patiño Eirín, José Manuel Gallego Fernández)
Client: Colegio Oficial de Farmacéuticos de la Provincia de A Coruña/Colegio Oficial de Médicos de la Provincia de A Coruña
Direction of Work: AJ Arquitectos (Andrés Patiño Eirín, José Manuel Gallego Fernández)
Construction company: Arkivolta, S.L.
Year: Project: 2009-2013 / End of the work: 2013
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages

A edificación na que se intervén é un edificio entre medianeiras situado nunha das zonas máis marcadamente características da cidade da Coruña, como é a representada polas dúas frontes ás que abre luces: a avenida de La Marina e a rúa Riego de Auga (dende a que se produce o acceso).

Orixinado sobre todo na segunda metade do século XIX como ensanche burgués da Cidade Alta, o Barrio da Peixaría salvará o espazo situado no istmo urbano no que se asenta a cidade, e será edificado configurando un mazá característica no que prevalece a dimensión lonxitudinal sobre o ancho das parcelas. Co paso do tempo, as edificacións pasarán a converterse na imaxe de galerías máis emblemática da cidade, configurando un conxunto de indiscutible interese arquitectónico e ambiental.

A edificación que nos ocupa, debedora de todas e cada unha das características mencionadas, engade a estas un deseño arquitectónico dos seus elementos de gran nobreza, visible e apreciable nas súas cornixas, soportais, galerías de madeira, impostas, trazas de arcos e molduras, nas súas fachadas ás rúas de Rego de Auga e La Marina. A disposición triaxial dos seus ocos e alzados é tamén frecuente en inmobles do ancho que nos ocupa (sobre 6,80 metros).

O edificio, cuxa construción data do ano 1870, con dirección das obras de Juan de Ciórraga, desenvólvese en planta Baixa, na que se sitúan o portal de acceso e un grande baixo accesible dende a rúa Riego de Auga e dende o soportal da avenida de La Marina. As plantas superiores (Primeira, Segunda Terceira e Baixo cuberta) destínanse en principio a vivendas, e posúen unha estrutura similar, con galería nos seus extremos (exceptuando a planta primeira e segunda no alzado á rúa Riego de Auga). Do ano 1959 procede o cambio de uso e a primeira reforma e ampliación (plantas Cuarta, Quinta e Baixo cuberta) do edificio de vivendas, para a súa adecuación ás oficinas e sede do entón Colexio provincial de Médicos e de Farmacéuticos (posteriormente segregado nos dous Colexios actuais).

As especiais condicións da edificación, que se encontra nunha área moi sensible da cidade, e cun Nivel de Protección Integral, fan que á complexidade das actuacións de reforma e adecuación contempladas se lle sumen as determinacións específicas previstas na normativa de protección do Plan Especial de Protección e Reforma Interior da Cidade Vella e Peixaría.

A intervención sobre o edificio propón a rehabilitación integral da totalidade da edificación, actuando nunha primeira fase con labores rehabilitadoras e recuperadoras de elementos comúns como o portal, a caixa de escaleiras-ascensor, a cuberta, os forxados de madeira e de cerámica, as fachadas e o patio do inmoble (desaparecido e cegado nas sucesivas intervencións que tiveron lugar ao longo da vida útil do edificio), ao tempo que elimina aquelas actuacións executadas que desvirtuaban as características principais da edificación. A reapertura do patio orixinal, busca desconxestionar e iluminar con luz natural os espazos centrais dunhas plantas definidas pola desproporción entre a súa anchura e o seu fondo, ao tempo que introduce un novo foco de interese visual no interior. Respéctanse e recuperan aqueles elementos de relevancia patrimonial (escaleira, mosaicos, vidreiras), integrándoos nas actuacións e operacións de recuperación dos espazos interiores. O proxecto esténdese particularmente á renovación de elementos estruturais, como son o reforzo e a nova execución de elementos da estrutura horizontal do inmoble, nas zonas en estado ruinoso.

Durante a execución das obras procédese a realizar un reestudo da estrutura do edificio, que se restitúe con maior precisión que na documentación histórica consultada. As diferenzas obtidas son notables, posto que a realidade observada indica a presenza e convivencia de diferentes materiais na estrutura horizontal do edificio.

Apréciase claramente como a intervención do ano 1959 contemplaba a execución da zona de escaleira e ascensor en forxado cerámico e vigas de formigón armado de canto en todas as plantas. Coa devandita solución execútanse a totalidade dos chans da planta 1ª, 5ª e sobreático (neste caso con forxado de bovedillas e semiviguetas prefabricadas), e a zona do chan da planta 2ª entre a escaleira de acceso e a fachada cara á avenida da Mariña. O resto de forxados (chan de planta 2º cara a Rego de Auga, e a totalidade dos chans das plantas 3ª e 4ª-excluídas as zonas de acceso) presentan unha estrutura de vigas (madeiros repoludos de castaño con pouco desbaste) e pontóns de madeira, con entrevigado de tarima de madeira, sobre o que se dispón unha lousa de formigón lixeiramente armado, e o terrazo in situ que constitúe o pavimento xeral das plantas.

Existen áreas e zonas enteiras que requiren un saneado intenso da estrutura portante (xa sexa de madeira ou de formigón) que non supoñan un incremento do peso desta ou do seu espesor, ao tempo que se respecten as consideracións inherentes a un edificio do grao de protección como o que nos ocupa. Conclúese un bo estado xeral da estrutura portante horizontal, coa excepción de parte do forxado de piso da planta 2ª cara a Rego de Auga, e das áreas de piso de aseos nas zonas de forxado de madeira, que requiren unha actuación máis drástica que o resto. Polo tanto, esténdese a intervención das zonas comúns a novas áreas, con actuacións diversas como:

Derrubamentos e demolicións de tabiquería, rematados, falsos teitos, biombos, pavimentos e carpintarías interiores de cada unha das plantas da edificación, quedando a totalidade das plantas diáfanas.

Saneado, consolidación e reforzo de áreas de estrutura.

Execución dun novo forxado mixto de madeira-formigón, composto por vigas e pontóns de madeira laminada de castaño, taboleiro de madeira microlaminada e lousa de formigón armado no chan da planta 2ª en Rego de Auga, tras observarse o mal estado desta zona de forxado, afectado ata comprometer a súa estabilidade.

Saneado de áreas de chan de antigos aseos, nas zonas de forxado de madeira, afectados pola humidade e a couza, debidas a filtracións de auga.

Execución de novos aseos, así como dos cerramentos e zonas de paso lindantes ao patio da edificación, recuperado en cada planta.

As seguintes fases da obra habilitan dependencias do Colexio provincial de Médicas organizadas nas dúas primeiras plantas do edificio, destinadas a usos expositivos e relacionados coa reunión e o ocio. O resto de alturas do inmoble corresponde á sede do Colexio provincial de Farmacéuticos, con usos de formación, administración, secretaría, recepción de colexiados, presidencia, sala de xuntas, laboratorio, centro de información do medicamento, arquivos e oficinas do colexio.

O aspecto máis significativo e definitorio do interior das plantas do edificio é a notoria desproporción entre o fronte ás rúas cara ás que abren luces (6,50 m) e o fondo da parcela (38,00 m). Este feito é moi relevante á hora de definir as dependencias do programa, posto que se considera moi importante evitar a presenza de elementos opacos que impida e obstaculice o paso da luz natural cara ao interior da edificación. Esta cuestión pode considerarse como o leit motiv da proposta de actuación, que organiza as plantas do edificio con elementos construtivos ou de mobiliario que permiten o paso da luz natural sen construír tabiques opacos (resultado da reforma e ampliación do ano 1959, que organizaba e distribuía as plantas existentes quedando moi escuras as zonas interiores). A recuperación do patio orixinal da edificación contribúe a iluminar áreas que doutro xeito presentarían un deseño máis lóbrego.

Deste xeito xorde a idea de encerrar en volumes de vidro transparente os elementos do programa que requiren representación, compactidade ou segregación no seu uso (sobre todo despachos directivos), impedindo a súa lectura como elementos cegos. Estas caixas teñen unha definición de materiais nos seus falsos teitos e pavimentos que as singulariza do resto. Tamén se logra unha mellor eficacia no tendido das instalacións de climatización, permitindo efectuar unha climatización xeral das plantas, ao tempo que se consegue unha regularización personalizada nos despachos individuais. O resto das áreas organízase como unha oficina aberta, con cubículos para traballo separados por mobles estantes con andeis abertos que contribúen a unha lectura espacial conxunta en cada unha das plantas.

En canto á organización xeral, a descrición do programa en cada planta é a que segue:

Na Planta Primeira disponse unha zona de lectura e estar cara á rúa Riego de Auga, e a sala de exposicións do Colexio de Médicos cara á avenida de La Marina. A sala de exposicións presenta unha definición que permite apreciar en parte a estrutura portante de vigas de formigón de canto, que quedan en parte á vista, convivindo cos novos falsos teitos previstos (en placa de cartón xeso pintado de branco), sendo á súa vez o soporte duns paneis expositivos móbiles, e conseguindo ao mesmo tempo unha maior altura libre nas dependencias.

Na Planta Segunda organízanse dúas salas de usos múltiples.

Na Planta Terceira acomódase unha aula de formación e a zona de reunións da sala de xuntas do Colexio de Farmacéuticos, cun despacho anexo. A súa disposición nesta planta facilita o uso máis esporádico, e mellora a accesibilidade dende o exterior sen acceder a outras áreas máis íntimas do colexio. A aula de formación e a sala de reunións presentan unha definición análoga, que permite apreciar a estrutura portante de madeira do piso superior, que queda á vista, tratada e saneada, convivindo cos novos falsos teitos previstos (xa sexa en taboleiro de madeira ou en placa de cartón xeso pintado de branco), conseguindo unha mellor expresividade dos materiais como oposición novo-existente, e unha maior altura libre nas dependencias. A área de formación complétase cunha aula de informática que se pode incorporar á aula de formación mediante a apertura dun tabique móbil acústico.

Na Planta Cuarta disponse a recepción e o control xeral nunha zona central, con despachos nos extremos de Rego de Auga e av/Mariña (en caixas de vidro transparente como xa se indicou), unha caixa transparente que encerra os arquivos compactos do departamento de secretaría, e o resto de postos de traballo abertos ao corredor e flanqueados por estantes tamén abertos. Ás súas costas organízase o sistema de almacenaxe das oficinas, en forma de agrupacións de armarios e estantes baixos que percorren lonxitudinalmente o flanco medianeiro oposto ao núcleo de ascensor-escaleira, coroadas por un volume en cuxo interior se sitúan os condutos de instalacións, que distribúen a través do falso teito ou dos estantes, os cableados das mesas de traballo. Deste modo pódese salvar a escasa altura dalgúns puntos, debido á existencia de vigas de canto. O sistema de armarios únese aos patinillos de instalacións configurados en armarios da zona central, quedando o deseño definido e organizado de modo conxunto e compacto (este esquema organizativo repítese en todas as plantas, con maior ou menor extensión).

A Planta Quinta está ocupada polo Centro de Información do Medicamento (CIM) e o Laboratorio, ambos os dous con apertura de luces cara á terraza de Rego de Auga, unha nova escaleira de acceso á planta Sobreático, necesaria porque a existente non cumpre a normativa (ancho de escaleira, dimensións de pegadas e tabicas), outra caixa transparente que encerra os arquivos compactos do departamento de facturación, e o resto de postos de traballo abertos ao corredor e flanqueados por estantes, cun deseño que repite o da planta cuarta. Tamén se retira a fachada de aluminio anodizado existente na terraza da av/Mariña (impropia nun edificio catalogado e protexido), e substitúese por outra de carpintaría de madeira organizada cos ritmos xerais da galería existente.

A Planta Sobreático destínase ao departamento de informática, e configúrase como unha oficina aberta (con estantes e armarios máis baixos que os do resto de plantas para non sufocar en exceso, ao existir zonas con alturas máis baixas) co seu teito definido pola inclinación da cuberta da edificación. Tamén se sitúan os almacéns xerais e un cuarto para os servidores informáticos.

Dispóñense dúas zonas de arquivos modulares compactos metálicos deslizantes, de accionamento mecánico sobre raís encaixados no pavimento de parqué industrial na planta 4ª e 5ª. Os devanditos raís apoian, á súa vez, en soportes metálicos ancorados nunha nova subestrutura horizontal portante disposta para o efecto e composta por perfís metálicos HEB apoiados nos muros medianeiros. Todo o peso dos arquivos compactos se recolle nestas novas vigas, non intervindo polo tanto a estrutura existente no comportamento ou funcionamento do conxunto para non sobrecargar as vigas de formigón ou madeira existentes.

En canto á definición interior da intervención, vén precisada por actuacións de retirada de materiais de revestimento en zonas dos muros medianeiros, deixando descuberta a pedra de cachotaría daqueles, con operacións de consolidación, limpeza e tratamentos hidrofugante e antipo. Nos falsos teitos, óptase por deixar vista a estrutura de madeira dos forxados nalgunhas zonas, composta por vigas e pontóns de castaño, en moi bo estado, sometidas a tratamentos específicos. A convivencia e o contraste das texturas irregulares da madeira e a pedra cos novos materiais (vidro, cartón xeso pintado de branco, taboleiros de madeira, instalacións de iluminación, etc) contribúe a outorgar carácter á actuación, facendo convivir elementos actuais coas preexistencias habituais nun edificio da soleira do que nos ocupa.

En resumo, a intervención proposta pretende resolver a organización e os requisitos de uso e actividade colexial xuntando o funcional e o representativo. Os materiais, sistemas e acabados dispostos respectan a nobreza do inmoble e favorecen a súa luminosidade interior, eliminando no posible as compartimentacións e opacidades de intervencións anteriores.

Obra: Rehabilitación Integral e Reforma de edificio para sede do Colexio Oficial de Farmacéuticos e dependencias do Colexio Oficial de Médicos da provincia de A Coruña
Emprazamento: c/Riego de Agua, nº 29, A Coruña, Galicia, España
Autores: AJ Arquitectos (Andrés Patiño Eirín, José Manuel Gallego Fernández)
Cliente: Colexio Oficial de Farmacéuticos da Provincia de A Coruña/Colexio Oficial de Médicos da Provincia de A Coruña
Dirección de Obra: AJ Arquitectos (Andrés Patiño Eirín, José Manuel Gallego Fernández)
Empresa Constructora: Arkivolta, S.L.
Ano: Proxectos: 2009-2013 / Fin de Obra: 2013
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages

Andrés Fenández-Albalat Lois, ArquitectoAndrés Fenández-Albalat Lois, ArquitectoAndrés Fenández-Albalat Lois, Architect

2

El martes 20 de enero se inauguró en la sala de exposiciones de la Delegación del COAG en A Coruña la exposición, Andrés Fenández-Albalat Lois, Arquitecto. La muestra, abierta hasta el 20 de febrero, es la primera exposición del arquitecto coruñés y recoge material de su archivo, planos originales, dibujos, fotografías y demás documentos de tres de sus obras: la fábrica de Sargadelos en Cervo, 50 viviendas subvencionadas en Fontán-Sada y el Núcleo parroquial de San Fernando en Santiago de Compostela.

Es la tercera exposición dedicada a la revisión del material original procedente del archivo de distintos arquitectos gallegos que realizamos y comisariamos dentro del espacio del COAG A CORUÑA. Esta serie de exposiciones comenzó con un recuerdo dedicado a Carlos Meijide revisitando sus proyectos de viviendas, principalmente del edificio Trébol, y continuó con la exposición de los proyectos del Mercado de Santa Lucia y del Museo de Arte Sacra, ambas en A Coruña, obra de Manuel Gallego.

Andrés Fenández-Albalat Lois, Arquitecto
20 de enero / 20 de febrero de 2015
Delegación del COAG
c/ Federico Tapia, nº64, A Coruña, Galicia, España

O martes 20 de xaneiro inaugurouse na sala de exposicións da Delegación do COAG na Coruña a exposición, Andrés Fenández-Albalat Lois, Arquitecto. A mostra, aberta ata o 20 de febreiro, é a primeira exposición do arquitecto coruñés e recolle material do seu arquivo, planos orixinais, debuxos, fotografías e demais documentos de tres das súas obras: a fábrica de Sargadelos en Cervo, 50 vivendas subvencionadas en Fontán-Sada e o Núcleo parroquial de San Fernando en Santiago de Compostela.

É a terceira exposición dedicada á revisión do material orixinal procedente do arquivo de distintos arquitectos galegos que realizamos e comisariamos dentro do espazo do COAG A CORUÑA. Esta serie de exposicións comezou cun recordo dedicado a Carlos Meijide revisitando os seus proxectos de vivendas, principalmente do edificio Trevo, e continuou coa exposición dos proxectos do Mercado de Santa Lucia e do Museo de Arte Sacra, ambas as dúas na Coruña, obra de Manuel Gallego.

Andrés Fenández-Albalat Lois, Arquitecto

20 de xaneiro / 20 de febreiro de 2015

Delegación do COAG

c/ Federico Tapia, nº64, A Coruña, Galicia, España

On Tuesday, the 20th of January the exhibition is inaugurated in the room of exhibitions of the Delegation of the COAG in A Coruña, Andrés Fenández-Albalat Lois, Architect. The sample, opened until February 20, is the first exhibition of the architect native of Corunna and gathers material of his file, original planes, drawings, photographies and other documents of three of his works: Sargadelos’s factory in Cervo, 50 housings subsidized in Fontán-Sada and San Fernando’s parochial Core in Santiago de Compostela.

It is the third exhibition dedicated to the review of the original material proceeding from the file of different Galician architects that we realize and comisariamos inside the space of the COAG A CORUÑA. This series of exhibitions began with a recollection dedicated to Carlos Meijide re-visiting his projects of housings, principally of the building Clover, and it continued with the exhibition of the projects of the Market of Holy Shiny and of the Museum of Sacred Art, both in To Corunna, Manuel Gallego’s work.

Andrés Fenández-Albalat Lois, Architect

20 de enero / 20 de febrero de 2015

Delegation of the COAG

c/ Federico Tapia, nº64, A Coruña, Galicia, Spain

Designing the futureDesigning the futureDesigning the future

Designing the future es una revista para estudiantes de arquitectura, arquitectos y también para amantes del arte y el diseño.  DTF magazine recopila PFCs de diferentes escuelas españolas para explicárselos a nuestros lectores.

En esta revista, mostramos cómo dibujar un PFC con muchos trucos y consejos. Se explican de una manera gráfica y técnica para una comprensión global del proyecto arquitectónico. Cada revista contiene 12 proyectos diseñados por jóvenes arquitectos españoles, resumidos en 4 páginas y descargables en la web, con un total de 10 a 14 láminas en formato A1.

También en cada página se describe el proyecto según 3 iconos: Bombilla, Info y Plumillas.

Así mismo, la revista contiene diferentes secciones como pueden ser:

· ARQUITECTO INVITADO. Un arquitecto del mundo docente introduce la revista.
· ARQUITECTOS POR EL MUNDO. Entrevistamos a un arquitecto español en el extranjero.
· ARQUITECTURAS TANGENTES. Arquitectos que se dedican a artes tangentes a la arquitectura
· TECNICADS. Trucos Tutoriales y Técnicas.

Designing the future é unha revista para estudantes de arquitectura, arquitectos e tamén para amantes da arte e o deseño. DTF magazine recopila PFCs de diferentes escolas españolas para explicárllelos aos nosos lectores.

Nesta revista, mostramos como debuxar un PFC con moitos trucos e consellos. Explícanse dun xeito gráfico e técnico para unha comprensión global do proxecto arquitectónico. Cada revista contén 12 proxectos deseñados por novos arquitectos españois, resumidos en 4 páxinas e descargables na web, cun total de 10 a 14 láminas en formato A1.

Tamén en cada páxina se describe o proxecto segundo 3 iconas: Lámpada, Información e Plumiñas.

Así mesmo, a revista contén diferentes s seccións como poden ser:

· ARQUITECTO INVITADO. Un arquitecto do mundo docente introduce a revista.

· ARQUITECTOS POLO MUNDO. Entrevistamos un arquitecto español no estranxeiro.

· ARQUITECTURAS TANXENTES. Arquitectos que se dedican a artes tanxentes á arquitectura

· TECNICADS. Trucos Titoriais e Técnicas.

Designing the future is a magazine for students of architecture, architects and also for lovers of the art and the design. DTF magazine compiles PFCs of different Spanish schools they to be explained to our readers.

In this magazine, we show how to draw a PFC with many tricks and advices. They explain in a graphical and technical way for a global comprehension of the architectural project. Every magazine contains 12 projects designed by young Spanish architects, summarized in 4 pages and downloadable in the web, with a total from 10 to 14 sheets in format A1.

Also in every page the project is described according to 3 icons: Bulb, Info and Nibs.

Likewise, the magazine contains different sections since they can be::

· INVITED ARCHITECT. An architect of the educational world introduces the magazine.

· ARCHITECTS FOR THE WORLD. We interview a Spanish architect abroad.

· TANGENT ARCHITECTURES. Architects who devote themselves to tangent arts to the architecture

· TECNICADS. Tricks Tutoriales and Technologies.

EuropeanaEuropeanaEuropeana

Europeana es la biblioteca digital europea, de acceso libre, cuyo prototipo comenzó a funcionar el 20 de noviembre de 2008,1 que reúne contribuciones ya digitalizadas de reconocidas instituciones culturales de los 28 Estados miembros de la Unión Europea. Sus fondos incluyen libros, películas, pinturas, periódicos, archivos sonoros, mapas, manuscritos y otros archivos.

Desde el punto de vista técnico, Europeana es el portal del patrimonio cultural europeo que comenzó con dos millones de objetos digitales y cuya colección alcanzó los 29 millones de documentos2 en el año 2013, aportados por unas 2.300 instituciones formadas por Bibliotecas, Archivos, Galerías y Museos. La colección está formada por una gran variedad de documentos de 45 idiomas: libros, periódicos, revistas, cartas, diarios, documentos de archivo, cuadros, pinturas, mapas, dibujos, fotografías, música, tradición oral grabada, emisiones de radio, películas y otros programas televisivos.

“La app —que se puede bajar via iTunes o Google Play— está preparada para tabletas —todavía no para smarthphones, pero es cuestión de días—, cargados con sistemas Apple o Android, tiene código abierto para que cualquiera pueda reutilizar la aplicación o modificarla [alojado en esta wiki] y viene con una interfaz traducida a siete idiomas (español, inglés, alemán, francés, holandés, búlgaro y sueco). Las imágenes pueden ser utilizadas libremente, incluso con fines de lucro, en proyectos, trabajos de investigación, blogs personales y todo el amplio etcétera que al usuario se le ocurra.”

La app permite el acceso a 17 colecciones de museos e instituciones culturales de países europeos, entre ellos cinco de España, la nación que más material aporta. La interfaz de la aplicación está traducida a siete idiomas. Todas las imágenes, entre ellas obras de arte y colecciones de fotos antiguas, son de uso público sin restricciones. Pueden ser utilizadas con fines comerciales (…).

¿Qué es la Red Europeana?

La Red Europeana es un foro abierto a expertos de toda Europa: desde proveedores de contenido y agregadores de todos los dominios aproveedores de conocimiento técnico, legal y estratégico y lasindustrias creativas. Este foro representa y refleja la diversidad de Europeana y ofrece a sus miembros la oportunidad de expresar sus puntos de vista.

La Red Europeana está unida por una misión común:

‘trabajar juntos para mejorar el acceso al patrimonio cultural europeo de una manera sostenible y equilibrada”.

Reúne a todos los profesionales que tienen un interés activo en Europeana con el objetivo de asegurar un diálogo efectivo entre los proveedores de datos y otros contribuyentes al espacio de información europeo, la Fundación y la Oficina, a nivel estratégico y práctico.

Fuente: wikipedia + 20minutos

Europeana is the digital European library, of free access, which prototype began to work on November 20 of 2008,1 that it assembles contributions already digitized of recognized cultural institutions of 28 members states of the European Union. His funds include books, movies, paintings, newspapers, sonorous files, maps, manuscript and other files.

From the technical point of view, Europedestal is the portal of the cultural European heritage that began with two million digital objects and which collection reached 29 millions of documentos2 in the year 2013, contributed by approximately 2.300 institutions formed by Libraries, Files, Galleries and Museums. The collection is formed by a great variety of documents of 45 languages: books, newspapers, magazines, letters, diaries, archival documents, pictures, paintings, maps, drawings, photographies, music, oral engraved tradition, radio broadcasts, movies and other television programs.

“La app —que se puede bajar via iTunes o Google Play— está preparada para tabletas —todavía no para smarthphones, pero es cuestión de días—, cargados con sistemas Apple o Android, tiene código abierto para que cualquiera pueda reutilizar la aplicación o modificarla [alojado en esta wiki] y viene con una interfaz traducida a siete idiomas (español, inglés, alemán, francés, holandés, búlgaro y sueco). Las imágenes pueden ser utilizadas libremente, incluso con fines de lucro, en proyectos, trabajos de investigación, blogs personales y todo el amplio etcétera que al usuario se le ocurra.”

The app allows the access to 17 collections of museums and cultural institutions of European countries, between them five of Spain, the nation that more material reaches. The interface of the application is translated into seven languages. All the images, between them works of art and collections of ancient photos, are of public use without restrictions. They can be used by commercial ends (…).

What is the Network Europedestal?

The Network Europedestal is a forum opened experts of the whole Europe: from suppliers of content and agregadores of all the domains aproveedores of technical, legal and strategic knowledge and lasindustrias creative. This forum represents and reflects the diversity of Europedestal and offers to his members the opportunity to express his points of view.

The Network Europedestal is joined by a common mission:

‘Working together to improve the access to the cultural European heritage of a sustainable and balanced way”.

It assembles all the professionals who have an active interest in Europedestal with the aim to assure an effective dialog between the suppliers of information and other contributors to the European space of information, the Foundation and the Office, strategic and practical level.

Source: wikipedia + 20minutos

Europeana é a biblioteca dixital europea, de acceso libre, cuxo prototipo comezou a funcionar o 20 de novembro de 2008,1 que reúne contribucións xa dixitalizadas de recoñecidas institucións culturais dos 28 Estados membros da Unión Europea. Os seus fondos inclúen libros, películas, pinturas, periódicos, arquivos sonoros, mapas, manuscritos e outros arquivos.

Dende o punto de vista técnico, Europeaña é o portal do patrimonio cultural europeo que comezou con dous millóns de obxectos dixitais e cuxa colección alcanzou os 29 millóns de documentos2 no ano 2013, achegados por unhas 2.300 institucións formadas por Bibliotecas, Arquivos, Galerías e Museos. A colección está formada por unha gran variedade de documentos de 45 idiomas: libros, xornais, revistas, cartas, diarios, documentos de arquivo, cadros, pinturas, mapas, debuxos, fotografías, música, tradición oral gravada, emisións de raio, películas e outros programas televisivos.

“A app -que se pode baixar via iTunes ou Google Play- está preparada para comprimidos -aínda non para smarthphones, pero é cuestión de días-, cargados con sistemas Apple ou Android, ten código aberto para que calquera poida reutilizar a aplicación ou modificala [aloxado nesta wiki] e vén cunha interface traducida a sete idiomas (español, inglés, alemán, francés, holandés, búlgaro e sueco). As imaxes poden ser utilizadas libremente, mesmo con fins de lucro, en proxectos, traballos de investigación, blogs persoais e todo o amplo etcétera que ao usuario se lle ocorra.”

A app permite o acceso a 17 coleccións de museos e institucións culturais de países europeos, entre eles cinco de España, a nación que máis material achega. A interface da aplicación está traducida a sete idiomas. Todas as imaxes, entre elas obras de arte e coleccións de fotos antigas, son de uso público sen restricións. Poden ser utilizadas con fins comerciais (…).

¿Que é a Rede Europeana?

A Rede Europeana é un foro aberto a expertos de toda Europa: dende provedores de contido e agregadores de todos os dominios aproveedores de coñecemento técnico, legal e estratéxico e lasindustrias creativas. Este foro representa e reflicte a diversidade de Europeana e ofrece aos seus membros a oportunidade de expresar os seus puntos de vista.

A Rede Europeaña está unida por unha misión común:

‘traballar xuntos para mellorar o acceso ao patrimonio cultural europeo» «dun xeito sostible e equilibrada”.

Reúne a todos os profesionais que teñen un interese activo en Europeaña co obxectivo de asegurar un diálogo efectivo entre os provedores de datos e outros contribuíntes ao espazo de información europeo, a Fundación e a Oficina, a nivel estratéxico e práctico.

Fonte: wikipedia + 20minutos

La ESARQ-UIC y Roca organizan un ciclo de conferencias sobre la igualdad y el desarrollo en el mundo de la arquitecturaA ESARQ-UIC e Rocha organizan un ciclo de conferencias sobre a igualdade e o desenvolvemento no mundo da arquitecturaThe ESARQ-UIC and Roca organize a cycle of conferences on the equality and the development in the world of the architecture

0

Expertos y ONG del ámbito del desarrollo dialogarán con profesores del Master of International Cooperation in Sustainable Emergency Architecture de la ESARQ-UIC sobre los problemas que derivan de la práctica de la arquitectura y el diseño. El ciclo arranca el día 22 de enero a las 19.00h en el Roca Barcelona Gallery con la participación de Nathaniel Corum (Architecture for Humanity).

El ciclo, que se realizará en inglés como idioma vehicular, arranca el día 22 de enero a las 19.00 h con la participación de Nathaniel Corum (Architecture for Humanity) que dialogará con la codirectora del Master of International Cooperation in Sustainable Emergency Architecture, Carmen Mendoza. Nacido en Boston, el arquitecto Nathaniel Corum proporciona, a través de Architecture for Humanity, soluciones arquitectónicas a las crisis humanitarias y presta servicio a las comunidades necesitadas. Algunas de sus actuaciones han sido tras el tsunami de Japón, las inundaciones de Río de Janeiro (Brasil) o los terremotos de Christchurch (Nueva Zelanda) y Port-au-Prince (Haití).

El ciclo se desarrollará en formato de conversaciones entre dos expertos y pretende fomentar el debate sobre los problemas que derivan de la práctica de la arquitectura y el diseño, especialmente en el ámbito del desarrollo y en la construcción de ciudades.

La rápida urbanización ha provocado problemas a gran escala que suponen grandes retos y oportunidades en la consecución de un futuro más justo y sostenible. El desarrollo urbano sostenible, los efectos de la migración masiva en las ciudades, la participación de la comunidad, la reducción de los riesgos de catástrofe y las respuestas ante éstas son factores clave que aborda el máster y que pretenden trasladarse ahora no solo a profesionales de la arquitectura, sino también a la opinión pública a través de este formato.

En estas conversaciones, se emparejará un invitado especial de reputadas agencias y ONG del ámbito del desarrollo con uno de los profesores de la ESARQ de la UIC. Este profesor de la ESARQ será el encargado de dirigir la entrevista y fomentar un diálogo animado que conduzca a un debate en el que el público también podrá participar.

De enero a abril, la Roca Barcelona Gallery acogerá una conferencia al mes, siempre a las 19.00 h. Tras la sesión del próximo 22 de enero, el ciclo se completará con las siguientes sesiones:

El 10 febrero intervendrá Dan Lewis (UN- HABITAT, Urban Resilience Institute), acompañado del profesor Hug March. El canadiense Dan Lewis cuenta con más de 30 años de experiencia en el trabajo humanitario y de desarrollo. Actualmente, administra la cartera mundial de UN-HABITAT para hacer frente a los impactos de los conflictos políticos y los desastres naturales en África, Oriente Medio, Sur y Sudeste de Asia, el Pacífico Sur, América del Norte y América del Sur.

El 26 de marzo será el turno de Susana Oliver (World Vision), junto con el profesor y arquitecto Emilio Hormias. Esta tercera sesión cuenta con el apoyo de la Fundación We Are Water. Susana Oliver dirige el departamento de proyectos de World Vision, organización internacional cristiana que, desde 1950, trabaja por los niños y las familias más pobres. Está presente en 98 países y, gracias a la ayuda de las personas que apoyan a la organización como padrinos, socios o donantes, ofrecen ayuda a más de 4 millones de niños en todo el mundo.

El ciclo se cierra el 21 de abril con Teddy Cruz (Center for Urban Ecologies), acompañado del arquitecto y crítico de arquitectura Fredy Massad. Teddy Cruz es arquitecto, de origen guatemalteco y profesor de urbanismo en la Universidad de California en San Diego. Su investigación se ha centrado en las particularidades del urbanismo y la arquitectura de la frontera entre México y Estados Unidos. Ha sido reconocido con varios premios internacionales, entre ellos el Premio de Arquitectura de la Academia de las Artes y las Letras de Nueva York y su nominación por la revista “Fast Company” como uno de los 50 diseñadores más influyentes de Estados Unidos.

+ info

Expertos e ONG do ámbito do desenvolvemento dialogarán con profesores do Máster of International Cooperation in Sustainable Emergency Architecture da ESARQ-UIC sobre os problemas que derivan da práctica da arquitectura e o deseño. O ciclo arranca o día 22 de xaneiro ás 19.00 h no Rocha Barcelona Gallery coa participación de Nathaniel Corum (Architecture for Humanity).

O ciclo, que se realizará en inglés como idioma vehicular, arranca o día 22 de xaneiro ás 19.00 h coa participación de Nathaniel Corum (Architecture for Humanity) que dialogará coa codirectora do Máster of International Cooperation in Sustainable Emergency Architecture, Carmen Mendoza. Nacido en Boston, o arquitecto Nathaniel Corum proporciona, a través de Architecture for Humanity, solucións arquitectónicas ás crises humanitarias e presta servizo ás comunidades necesitadas. Algunhas das súas actuacións foron tras o tsunami de Xapón, as inundacións de Río de Janeiro (Brasil) ou os terremotos de Christchurch (Nova Zelandia) e Port-au-Prince (Haití).

O ciclo desenvolverase en formato de conversacións entre dous expertos e pretende fomentar o debate sobre os problemas que derivan da práctica da arquitectura e o deseño, especialmente no ámbito do desenvolvemento e na construción de cidades.

A rápida urbanización provocou problemas a grande escala que supoñen grandes retos e oportunidades na consecución dun futuro máis xusto e sostible. O desenvolvemento urbano sostible, os efectos da migración masiva nas cidades, a participación da comunidade, a redución dos riscos de catástrofe e as respostas ante estas son factores clave que aborda o máster e que pretenden trasladarse agora non só a profesionais da arquitectura, senón tamén á opinión pública a través deste formato.

Nestas conversacións, emparellarase un convidado especial de reputadas axencias e ONG do ámbito do desenvolvemento cun dos profesores da ESARQ da UIC. Este profesor da ESARQ será o encargado de dirixir a entrevista e fomentar un diálogo animado que conduza a un debate no que o público tamén poderá participar.

De xaneiro a abril, a Rocha Barcelona Gallery acollerá unha conferencia ao mes, sempre ás 19.00 h. Tras a sesión do próximo 22 de xaneiro, o ciclo completarase coas seguintes sesións:

O 10 febreiro intervirá Dan Lewis (UN- HÁBITAT, Urban Resilience Institute), acompañado do profesor Hug March. O canadense Dan Lewis conta con máis de 30 anos de experiencia no traballo humanitario e de desenvolvemento. Actualmente, administra a carteira mundial dun-HÁBITAT para facer fronte aos impactos dos conflitos políticos e os desastres naturais en África, Oriente Medio, Sur e Sueste de Asia, o Pacífico Sur, América do Norte e América do Sur.

O 26 de marzo será a quenda de Susana Oliver (World Vision), xunto co profesor e arquitecto Emilio Hormias. Esta terceira sesión conta co apoio da Fundación We Are Water. Susana Oliver dirixe o departamento de proxectos de World Vision, organización internacional cristiá que, dende 1950, traballa polos nenos e as familias máis pobres. Está presente en 98 países e, grazas á axuda das persoas que apoian á organización como padriños, socios ou doadores, ofrecen axuda a máis de 4 millóns de nenos en todo o mundo.

O ciclo péchase o 21 de abril con Teddy Cruz (Center for Urban Ecologies), acompañado do arquitecto e crítico de arquitectura Fredy Massad. Teddy Cruz é arquitecto, de orixe guatemalteca e profesor de urbanismo na Universidade de California en San Diego. A súa investigación centrouse nas particularidades do urbanismo e a arquitectura da fronteira entre México e Estados Unidos. Foi recoñecido con varios premios internacionais, entre eles o Premio de Arquitectura da Academia das Artes e as Letras de Nova York e a súa nominación pola revista «Fast Company» como un dos 50 deseñadores máis influentes de Estados Unidos.

+ info

Experts and NGO of the area of the development will compose in a dialogue with teachers of the Master of International Cooperation in Sustainable Emergency Architecture of the ESARQ-UIC on the problems that derive from the practice of the architecture and the design. The cycle starts on January 22 to them 19.00h in the Roca Barcelona Gallery with Nathaniel Corum’s participation (Architecture for Humanity).

The cycle, which will be realized in English as traffic language, starts on January 22 the 19.00 h with Nathaniel Corum’s participation (Architecture for Humanity) that there will compose in a dialogue with the joint manager of the Master of International Cooperation in Sustainable Emergency Architecture, Carmen Mendoza. Born in Boston, the architect Nathaniel Corum provides, across Architecture for Humanity, architectural solutions to the humanitarian crises and gives service to the needy communities. Some of his actions have been after the tsunami of Japan, the floods of Rio de Janeiro (Brazil) or Christchurch’s earthquakes (New Zealand) and Port-au-Prince (Haiti).

The cycle will develop in format of conversations between two experts and it tries to promote the debate on the problems that derive from the practice of the architecture and the design, specially in the area of the development and in the construction of cities.

The rapid urbanization has provoked large-scale problems that suppose big challenges and opportunities in the attainment of the most just and sustainable future. The urban sustainable development, the effects of the massive migration in the cities, the participation of the community, the reduction of the risks of catastrophe and the answers before these are key factors that the máster approaches and that try to move now not only to professionals of the architecture, but also to the public opinion across this format.

In these conversations, there will pair off a special guest of renowned agencies and ONG of the area of the development with one of the teachers of the ESARQ of the UIC. This teacher of the ESARQ will be the manager of directing the interview and promoting an animated dialog that he leads to a debate in which the public also will be able to take part.

From January to April, the Roca Barcelona Gallery will receive a conference a month, always to the 19.00 h. After the session of next January 22, the cycle will be completed by the following meetings:

On February 10 there will intervene Dan Lewis (UN-HABITAT, Urban Resilience Institute), accompanied of the teacher Hug March. The Canadian Dan Lewis counts with more than 30 years of experience in the humanitarian work and of development. Nowadays, he administers the world portfolio of UN-HABITAT to face to the impacts of the political conflicts and the natural disasters in Africa, Middle East, South and Southeast of Asia, the South Pacific, North America and South America.

March 26 will be Susana Oliver’s shift (World Vision), together with the teacher and architect Emilio Hormias. This third session We Are possesses the support of the Foundation Water closet. Susana Oliver directs World Vision’s project department, international Christian organization that, from 1950, works for the children and the poorest families. It is present in 98 countries and, thanks to the help of the persons who support the organization as godfathers, partners or donors, they offer help to more than 4 million children in the whole world.

The cycle is closed on April 21 with Teddy Cruz (Center for Urban Ecologies), accompanied of the architect and critic of architecture Fredy Massad. Teddy Cross is an architect, of Guatemalan origin and teacher of urbanism in the University of California in San Diego. His investigation has centred on the particularities of the urbanism and the architecture of the border between Mexico and The United States. It has been recognized by several international prizes, between them the Prize of Architecture of the Academy of the Arts and the Letters of New York and his nomination for the magazine «Fast Company» as one of 50 more influential designers of The United States.

+ info