[:es]
«No deja de ser un hecho significativo que, en la historia de la arquitectura y la ingeniería, las construcciones levantadas a la orilla del mar se hayan destacado en notables ocasiones por su masa y por su expresiva elocuencia. […] Quiere decir, a mi entender, que la línea costera es una zona de máxima tensión simbólica: el mar frente a la tierra; lo llano y lo húmedo, frente a lo quebrado y lo seco; lo blando frente a lo duro; lo arraigado frente a lo desarraigado; el ancla frente al velamen».
Ignacio Gómez de Liaño: Paisajes del placer y de la culpa
Desde la antigüedad, la conquista de la frontera con el mar se ha convertido en una empresa apasionante. Las casas en la costa siempre han tenido una connotación mítica de avanzadilla y baluarte, hecha manifiesto por los arquitectos de la modernidad, demostrando el poder del hombre frente a la tempestad, tomando y, al mismo tiempo, enmarcando el lejano horizonte, que pasa a formar parte de la vivienda.
Esa conquista del límite por parte de la arquitectura se aproxima a lo descrito por Heidegger en 1954:
«La frontera no es aquello en lo que termina algo, sino, como sabían los griegos, aquello a partir de donde algo comienza a ser lo que es (comienza su esencia). Para esto está el concepto horismos, es decir, frontera».
Es en el límite construido dónde la dualidad del paisaje marino se hace lugar y hogar.
Allí, las viviendas, presentadas incluso como paradigmas del pensamiento de sus autores —recordemos el Cabanon de Le Corbusier, el refugio de Aalto en Muuratsalo, las sucesivas moradas de Utzon en Mallorca o el escudo al viento de Neutra, entre otras notables casas sobre el mar—, comparten la idea de ser hábitats temporales y sueños de habitar al mismo tiempo.
Frente al Mediterráneo que dio origen y conectó a Europa, el mar gallego representa el Finisterrae, dónde los peregrinos continúan su viaje para llegar hasta la última marca fronteriza. «¿Acaso se trataba de reconocer allí, ante el océano infinito y amenazador que existían unas fronteras impuestas al ímpetu conquistador del hombre?», escribió Dieter Richter recordando ese límite real y mitológico. Cuando el hombre se enfrenta y convive con ese fin del mundo hasta hacerlo parte de su paisaje cotidiano, lo transforma y, en la medida de lo posible, se lo apropia y lo domestica a través de la arquitectura.
En la casa sobre el mar que Ramón Vázquez Molezún proyectó para su familia en las proximidades de Bueu, la construcción se hizo con los caminos y muros existentes, con la luz y los vientos, con la ría siempre presente. La modernidad como mínima intervención, como el uso práctico y preciso de los materiales. Luis Miquel lo expresó de un modo muy acertado:
«esta casa no tiene ninguna gana de salir en las revistas sino más bien de salir al mar».
Así, la arquitectura se hizo inseparable del borde marino.
El singular refugio de Molezún se fue adaptando a los cambios, al paso de los tiempos y de las mareas, de las generaciones. El arquitecto trasladó allí sus conocimientos sobre la arquitectura naval y sus invenciones personales. En su casa sobre el mar, pintaba, salía a navegar y continuaba, año a año, perfeccionando su construcción como si fuera un barco. Hoy, esa casa anclada al final de la playa seguirá navegando, ahora con ayuda de todos.
Antonio S. Río Vázquez . Doctor arquitecto
A Coruña.diciembre 2014
[:en]
«It does not stop being a significant fact that, in the history of the architecture and the engineering, the constructions raised to the shore of the sea have been outlined in notable occasions for his mass and for his expressive eloquence. […] it Wants to say, to my to understand, that the coastal line is a zone of maximum symbolic tension: the sea opposite to the land; the flat thing and the humid thing, opposite to the broken thing and the dry thing; the soft thing opposite to the hard thing; established opposite to the rooted out; the anchor opposite to the canvas».
Ignacio Gómez de Liaño: Landscapes of the pleasure and of the fault
From the antiquity, the conquest of the border with the sea has turned into an exciting company. The houses on the coast always have had a mythical connotation of avanzadilla and bastion, done manifestly for the architects of the modernity, demonstrating the power of the man opposite to the tempest, taking and, at the same time, framing the distant horizon, which happens to form a part of the housing.
This conquest of the limit on the part of the architecture comes closer to described by Heidegger in 1954:
«The border is not that one in what finishes anything, but, since there knew the Greeks, that one from where something begins to be what is (it begins his essence). For this the concept is horismos, that is to say, border».
It is in the constructed limit where the duality of the marine landscape does place and home to itself.
There, the housings, presented even as paradigms of the thought of his authors – let’s remember the Cabanon of Le Corbusier, Aalto‘s refuge in Muuratsalo, Utzon‘s successive mansions in Majorca or the shield to the wind of Neutra, between other notable houses on the sea-, they share the idea of being temporary habitats and dreams of living at the same time.
Opposite to the Mediterranean that gave origin and connected to Europe, the Galician sea represents the Finisterrae, where the pilgrims continue his trip to come up to the last frontier brand.«Perhaps was it a question of admitting there, before the infinite and menacing ocean that there existed a few borders imposed on the conquering impetus of the man?», he wrote Dieter Richter remembering this royal and mythological limit. When the man faces and coexists with this end of the world up to it be doing by part of his daily landscape, it transforms it and, as far as possible, one adapts it and domesticates it across the architecture.
In the house on the sea that Ramón Vázquez Molezún projected for his family in Bueu’s proximities, the construction was done by the ways and existing walls, by the light and the winds, with her present laughs always. The modernity like minimal intervention, as the practical and precise use of the materials. Luis Miquel expressed it in a very guessed right way:
«this house does not have any desire of going out in the magazines but rather of going out to the sea».
This way, the architecture became inseparable of the marine edge.
Molezún’s singular refuge was adapting to the changes, to the step of the times and of the tides, of the generations. The architect moved there his knowledge on the naval architecture and his personal inventions. In his house on the sea, it was doing, was going out to sail and was continuing, year a year, perfecting his construction as if it was a ship. Today, this house anchored at the end of the beach will continue sailing, now with help of all.
Antonio S. Río Vázquez . Doctor architect
A Coruña. dicember 2014
[:gl]
«Non deixa de ser un feito significativo que, na historia da arquitectura e a enxeñaría, as construcións levantadas á beira do mar se destacasen en notables ocasións pola súa masa e pola súa expresiva elocuencia. […] Quiere dicir, o meu entender, que a liña costeira é unha zona de máxima tensión simbólica: o mar fronte á terra; o chairo e o húmido, fronte ao quebrado e o seco; brándoo fronte ao duro; o arraigado fronte ao desarraigado; a áncora fronte ao velame».
Ignacio Gómez de Liaño: Paisaxes do pracer e da culpa
Dende a antigüidade, a conquista da fronteira co mar converteuse nunha empresa apaixonante. As casas na costa sempre tiveron unha connotación mítica de avanzada e baluarte, feita manifesto polos arquitectos da modernidade, demostrando o poder do home fronte á tempestade, tomando e, ao mesmo tempo, enmarcando o afastado horizonte, que pasa a formar parte da vivenda.
Esa conquista do límite por parte da arquitectura aproxímase ao descrito por Heidegger en 1954:
«A fronteira non é aquilo no que remata algo, senón, como sabían os gregos, aquilo a partir de onde algo comeza a ser o que é (comeza a súa esencia). Para isto está o concepto horismos, é dicir, fronteira».
É no límite construído onde a dualidade da paisaxe mariña se fai lugar e fogar.
Alí, as vivendas, presentadas mesmo como paradigmas do pensamento dos seus autores -recordemos o Cabanon de Le Corbusier, o refuxio de Aalto en Muuratsalo, as sucesivas moradas de Utzon en Mallorca ou o escudo o vento de Neutra, entre outras notables casas sobre o mar-, comparten a idea de ser hábitats temporais e sonos de habitar ao mesmo tempo.
Fronte ao Mediterráneo que deu orixe e conectou a Europa, o mar galego representa o Finisterrae, onde os peregrinos continúan a súa viaxe para chegar ata a última marca fronteiriza. «¿Acaso se trataba de recoñecer alí, ante o océano infinito e ameazador que existían unhas fronteiras impostas ao ímpeto conquistador do home?», escribiu Dieter Richter recordando ese límite real e mitolóxico. Cando o home se enfronta e convive con ese fin do mundo ata facelo parte da súa paisaxe cotiá, transfórmao e, na medida do posible, aprópiallo e domestícao a través da arquitectura.
Na casa sobre o mar que Ramón Vázquez Molezún proxectou para a súa familia nas proximidades de Bueu, a construción fíxose cos camiños e muros existentes, coa luz e os ventos, coa ría sempre presente. A modernidade como mínima intervención, como o uso práctico e preciso dos materiais. Luis Miquel expresouno dun modo moi acertado:
«esta casa non ten ningunha gana de saír nas revistas senón máis ben de saír ao mar».
Así, a arquitectura fíxose inseparable do bordo mariño.
O singular refuxio de Molezún foise adaptando aos cambios, ao paso dos tempos e das mareas, das xeracións. O arquitecto trasladou alí os seus coñecementos sobre a arquitectura naval e as súas invencións persoais. Na súa casa sobre o mar, pintaba, saía a navegar e continuaba, ano a ano, perfeccionando a súa construción coma se fose un barco. Hoxe, esa casa ancorada ao final da praia seguirá navegando, agora con axuda de todos.
Antonio S. Río Vázquez . Doutor arquitecto
A Coruña. decembro 2014
[:]




