[:es]
En 1968 el artista norteamericano John Baldessari establecía sus términos más utilizados para definir trabajos creativos en el arte, plasmando sobre un lienzo las que, según él, eran las palabras capaces de explicar esta práctica en el siglo XX (buscó en libros de arte cuáles eran las acciones más repetidas y se las dictó a un cartelista que fijó en la tela aquellos verbos). La arquitectura podría ser sintetizada de un modo parecido, a través de las acciones que convoca, más allá de intenciones o retóricas. Un proyecto de arquitectura puede enunciarse como un catálogo de verbos, sucesión de actuaciones establecidas en un lugar concreto que desencadena otra serie de actos por parte de los habitantes; una suerte de ley de Newton actualizada por la que las acciones desplegadas por la arquitectura conllevan reacciones ciudadanas.
Casi a la vez que Baldessari conjugaba su acopio de términos, Richard Serra publicaba una lista de infinitivos que precisaba la relación de acciones que se pueden aplicar a la materia, un manual para un escultor, o cualquier creador, de aquello que puede llegar a hacer; en su centenar de acciones se condensa la práctica escultórica de la humanidad, la que fue y también la que pudiera llegar a ser. El comienzo de un proyecto de arquitectura en la ciudad también podría sintetizarse en la simiente de un glosario de expresiones que indicasen diversos modos de proceder, apilar, sustraer, plegar…, que se enraizarán o ramificarán luego en nuestras calles; todo proyecto es una metamorfosis de la materia.
En la misma fecha que Baldessari, otro artista contemporáneo, Carl André, realizaba un ejercicio parecido, una sucesión sustantiva que explicaba su obra: una personalización subjetiva y un enriquecimiento complementario de la frialdad intelectual que podría achacarse a la potencia conceptual de la cuestación de Baldessari. Entre estas listas nos movemos todos, artistas, arquitectos, y en definitiva, habitantes de la ciudad, escenario palpitante que transformamos con nuestras miradas, pensamientos, y acciones comunes.
Proyectar la arquitectura de la ciudad, suma de múltiples acciones, requiere de una taxonomía operativa de funciones: algunas podrían referirse a los reacciones que genera la arquitectura al entrar en contacto con el medio, como en el inventario de Baldessari, otras a la transformación que causa en la materia, reciprocidad de nuestras ideas, al igual que en el catálogo de Serra, y otras, como en la lista de André, a nuestra implicación vivencial y comprometida, todo artista desea estar siempre a los dos lados de una línea inexistente, creando y al mismo tiempo, viviendo. Y así pasamos del pensamiento a la acción. Desde la mirada a nuestro espacio común, quisiéramos proclamar la fructífera convergencia de la práctica artística y arquitectónica, y definir ambas en continuidad como una acumulación de acciones colectivas en un lugar. Artistas, arquitectos, ciudadanos, estamos interesados en el entendimiento de la ciudad como una acumulación de hechos y vivencias, Acciones Comunes que dan sentido al espacio público y de las que todos los interesados podemos aprender estrategias de reflexión y acción para transformarlo y mejorarlo.
La presente publicación recoge las intervenciones y encuentros del curso celebrado en la Universidad Internacional Menéndez Pelayo en otoño de 2013, con la participación de autores, arquitectos, artistas, escritores, de sensibilidad contemporánea y urbana, y de gran relevancia en los ámbitos académicos, creativos e intelectuales, acerca de las relaciones entre arte y arquitectura.
[:gl]
En 1968 o artista norteamericano John Baldessari establecía os seus termos máis utilizados para definir traballos creativos na arte, plasmando sobre un lenzo as que, segundo el, eran as palabras capaces de explicar esta práctica no século XX (buscou en libros de arte cales eran as accións máis repetidas e llas ditou a un cartelista que fixou na tea aqueles verbos). A arquitectura podería ser sintetizada dun modo parecido, a través das accións que convoca, máis alá de intencións ou retóricas. Un proxecto de arquitectura pode enunciarse como un catálogo de verbos, sucesión de actuacións establecidas nun lugar concreto que desencadea outra serie de actos por parte dos habitantes;
unha sorte de lei de Newton actualizada pola que as accións despregadas pola arquitectura levan consigo reaccións cidadás.
Case á vez que Baldessari conxugaba o seu abasto de termos, Richard Serra publicaba unha lista de infinitivos que precisaba a relación de accións que se poden aplicar á materia, un manual para un escultor, ou calquera creador, daquilo que pode chegar a facer; no seu centenar de accións condénsase a práctica escultórica da humanidade, a que foi e tamén a que puidese chegar a ser. O comezo dun proxecto de arquitectura na cidade tamén podería sintetizarse na semente dun glosario de expresións que indicasen diversos modos de proceder, amorear, subtraer, pregar…, que se enraizarán ou ramificarán logo nas nosas rúas; todo proxecto é unha metamorfose da materia.
Na mesma data que Baldessari, outro artista contemporáneo, Carl André, realizaba un exercicio parecido, unha sucesión substantiva que explicaba a súa obra: unha personalización subxectiva e un enriquecemento complementario da frialdade intelectual que podería achacarse á potencia conceptual da colecta de Baldessari. Entre estas listas movémonos todos, artistas, arquitectos, e, en definitiva habitantes da cidade, escenario palpitante que transformamos coas nosas miradas, pensamentos, e accións comúns.
Proxectar a arquitectura da cidade, suma de múltiples accións, require dunha taxonomía operativa de funcións: algunhas poderían referirse aos reaccións que xera a arquitectura ao entrar en contacto co medio, como no inventario de Baldessari, outras á transformación que causa na materia, reciprocidade das nosas ideas, ao igual que no catálogo de Serra, e outras, como na lista de André, á nosa implicación vivencial e comprometida, todo artista desexa estar sempre aos dous lados dunha liña inexistente, creando e ao mesmo tempo, vivindo. E así pasamos do pensamento á acción. Dende a mirada ao noso espazo común, quixeramos proclamar a frutífera converxencia da práctica artística e arquitectónica, e definir ambas as dúas en continuidade como unha acumulación de accións colectivas nun lugar. Artistas, arquitectos, cidadáns, estamos interesados no entendemento da cidade como unha acumulación de feitos e vivencias, Accións Comúns que dan sentido ao espazo público e das que todos os interesados podemos aprender estratexias de reflexión e acción para transformalo e melloralo.
A presente publicación recolle as intervencións e encontros do curso celebrado na Universidade Internacional Menéndez Pelayo en outono de 2013, coa participación de autores, arquitectos, artistas, escritores, de sensibilidade contemporánea e urbana, e de gran relevancia nos ámbitos académicos, creativos e intelectuais, acerca das relacións entre arte e arquitectura.
[:en]
In 1968 the North American artist John Baldessari was establishing his terms more used to define creative works in the art, forming on a linen those who, according to it, were the words capable of explaining this practice in the 20th century (it searched in books of art which were the most repeated actions and it them was dictated to a poster-artist who fixed in the fabric those verbs). The architecture might be synthesized in a similar way, across the actions that it summons, beyond intentions or rhetorics. A project of architecture can be enunciated as a catalogue of verbs, succession of actions established in a concrete place that unleashes another series of acts on the part of the inhabitants; a luck of Newton’s law updated by that the actions opened by the architecture carry civil reactions.
Almost simultaneously that Baldessari was bringing together his collection of terms, Richard Serra was publishing a list of infinitives that specified the relation of actions that can be applied to the matter, a manual for a sculptor, or any creator, of that one that it can manage to do; in his hundred of actions there becomes condensed the sculptural practice of the humanity, which was and also the one that could manage to be. The beginning of a project of architecture in the city also might synthesize in the seed of a glossary of expressions that were indicating diverse manners of proceeding, piling up, removing, folding up …, that they will take root or branch out then in our streets; any project is a metamorphosis of the matter.
In the same date that Baldessari, another contemporary artist, Carl André, realized a similar exercise, a substantive succession that was explaining his work: a subjective customization and a complementary enrichment of the intellectual coldness that might be imputed to the conceptual power of Baldessari’s collection. Between these lists move we all, artists, architects, and definitively, inhabitants of the city, palpitating scene that we transform with our looks, thoughts, and common actions.
To project the architecture of the city, sum of multiple actions, it needs of an operative taxonomía of functions: some of them might refer to the reacciones that the architecture generates on having entered in touch with the way, since in Baldessari’s inventory, others to the transformation that it causes in the matter, reciprocity of our ideas, as in Serra’s catalogue, and others, since in the list of André, to our existential and awkward implication, every artist wants to be always to both sides of a non-existent line, creating and at the same time, living. And this way we go on from the thought to the action. From the look to our common space, we wanted to proclaim the fruitful convergence of the artistic and architectural practice, and to define both in continuity as an accumulation of collective actions in a place. Artists, architects, citizens, we are interested in the understanding of the city as an accumulation of facts and experiences, Common Actions that give sense to the public space and of which all the interested parties we can learn strategies of reflection and action to transform it and improve it.
The present publication Menéndez Pelayo gathers the interventions and meetings of the course celebrated in the International University in autumn of 2013, with the participation of authors, architects, artists, writers, of contemporary and urban sensibility, and of great relevancy in the academic, creative and intellectual areas, brings over of the relations between art and architecture.
[:]





