[:es]
Las variaciones de la identidad.
El objeto de este trabajo es contribuir a una teoría del proyecto arquitectónico en que la idea de tipo no se conciba como un mecanismo reproductor sino como una estructura de la forma capaz de múltiples desarrollos. En esta clave, el proyecto arquitectural se sitúa tan lejos de la invención de la forma como del determinismo del modelo.
El texto se articula en cuatro capítulos: en el primero se establecen las bases filosóficas del concepto de tipo considerado como fundamento epistemológico de la arquitectura; el segundo se centra en el estudio de algunos ejemplos de la experiencia histórica, examinando a través de ellos los procesos de permanencia y transformación de los tipos; el tercero afronta el problema de situar el análisis tipológico dentro del marco definido por el pensamiento estructuralista; el cuarto constituye un acercamiento, en clave tipológica, a la obra de algunos maestros de la arquitectura moderna, mostrando la capacidad del pensamiento tipológico para superar la estéril disyuntiva entre historicismo y experimentalismo.
Carlos Martí Aris
Nació en Barcelona el 10 de junio de 1948. Cursó los estudios de Arquitectura en la ETSAB, titulándose en 1972, pero su verdadera escuela fue la redacción de la revista 2C Construcción de la Ciudad de la que fue subdirector hasta 1985, año en que dejó de editarse. El Grupo 2c, aglutinado en torno a la carismática personalidad de Salvador Tarragó, tomó como principal referencia la figura intelectual de Aldo Rossi, aunque los 22 números editados muestran un campo de intereses mucho más amplio que va desde la casa sevillana o el territorio véneto hasta la obra de Cerdá, Torres Clavé o Sostres. El último número, «la línea dura», fue un beligerante alegato contra el posmodernismo que entonces triunfaba en casi todos los frentes.
El año 1976 fue para él decisivo, marcado por dos experiencias que dejaron huella: los siete meses de estancia en la región nororiental de Argelia formando parte de un grupo dirigido por Emilio Donato, para proyectar seis «villages agricoles pour la revolution agraire»; y la participación en el Primer SIAC de Santiago de Compostela, momento álgido de la tendencia liderada por Rossi. Poco después se incorporó a la Escuela de Arquitectura de Barcelona como profesor de Proyectos, dentro del equipo coordinado por Raimon Torres. A partir de entonces la docencia se convierte en su principal dedicación, que hace compatible con el trabajo profesional en asociación con Antonio Armesto.
Entres sus libros cabe destacar Las variaciones de la identidad. Ensayo sobre el tipo en arquitectura (1990), Silencios elocuentes (1999), Las formas de la residencia en la ciudad moderna (1991) y Santiago de Compostela. La ciudad histórica como presente (1996). Ha sido el impulsor de iniciativas editoriales como la colección Arquitectura—Teoría de Ediciones del Serbal, la colección Arquia/tesis de la Fundación Caja de Arquitectos o la revista DPA del Departamento de proyectos de la UPC. Sus actuales temas de investigación son, entre otros, Lugar público y ciudad contemporánea y La arquitectura del cine. Estudios sobre Dreyer, Hitchcock, Ford y Ozu (en colaboración con José Manuel García Roig).
[:gl]
As variacións da identidade.
O obxecto deste traballo é contribuír a unha teoría do proxecto arquitectónico en que a idea de tipo non se conciba como un mecanismo reprodutor senón como unha estrutura da forma capaz de múltiples desenvolvementos. Nesta clave, o proxecto arquitectural sitúase tan lonxe da invención da forma como do determinismo do modelo.
O texto articúlase en catro capítulos: no primeiro establécense as bases filosóficas do concepto de tipo considerado como fundamento epistemológico da arquitectura; o segundo céntrase no estudo dalgúns exemplos da experiencia histórica, examinando a través deles os procesos de permanencia e transformación dos tipos; o terceiro afronta o problema de situar a análise tipológico dentro do marco definido polo pensamento estructuralista; o cuarto constitúe un achegamento, en clave tipológica, á obra dalgúns mestres da arquitectura moderna, mostrando a capacidade do pensamento tipológico para superar a estéril disxuntiva entre historicismo e experimentalismo.
Carlos Martí Aris
Nado en Barcelona o 10 de xuño de 1948. Cursou os estudos de Arquitectura na ETSAB, titulándose en 1972, pero a súa verdadeira escola foi a redacción da revista 2C Construción da Cidade da que foi subdirector até 1985, ano en que deixou de editarse. O Grupo 2c, aglutinado ao redor da carismática personalidade de Salvador Tarragó, tomou como principal referencia a figura intelectual de Aldo Rossi, aínda que os 22 números editados mostran un campo de intereses moito máis amplo que vai desde a casa sevillana ou o territorio véneto até a obra de Cerdá, Torres Cravei ou Sostres. O último número, «a liña dura», foi unha belixerante alegación contra o posmodernismo que entón triunfaba en case todas as frontes.
O ano 1976 foi para el decisivo, marcado por dúas experiencias que deixaron pegada: os sete meses de estancia na rexión nororiental de Argelia formando parte dun grupo dirixido por Emilio Donato, para proxectar seis «villages agricoles pour a revolution agraire»; e a participación no Primeiro SIAC de Santiago de Compostela, momento álgido da tendencia liderada por Rossi. Pouco despois incorporouse á Escola de Arquitectura de Barcelona como profesor de Proxectos, dentro do equipo coordinado por Raimon Torres. A partir de entón a docencia convértese na súa principal dedicación, que fai compatible co traballo profesional en asociación con Antonio Armesto.
[:en]
The variations of the identity
The object of this work is to contribute to a theory of the architectural project in which the idea of type is not conceived as a breeding mechanism but as a structure of the capable form of multiple developments. In this key, the project arquitectural places so far away of the invention of the form as of the determinism of the model.
The text is articulated in four chapters: in the first one there are established the philosophical bases of the concept of type considered as foundation epistemológico of the architecture; the second one centres on the study of some examples of the historical experience, examining across them the processes of permanency and transformation of the types; the third party confronts the problem of placing the analysis tipológico inside the frame defined by the thought estructuralista; the quarter constitutes an approximation, in key tipológica, to the work of some teachers of the modern architecture, showing the capacity of the thought tipológico to overcome the sterile dilemma between historicismo and experimentalism.
Carlos Martí Aris
It was born in Barcelona on June 10, 1948. It dealed the studies of Architecture in the ETSAB, being entitled in 1972, but his real school was the draft of the magazine 2C Construction of the City of the one that was an assistant director until 1985, year in which it stopped being edited. The Group 2c, agglutinated concerning Salvador Tarragó’s charismatic personality, took as a principal reference Aldo Rossi’s intellectual figure, though 22 published numbers show a field of interests much more wide that it goes from the Sevillian house or the territory véneto up to Cerdá’s work, Towers I Fixed or Sostres. The last number, «the line lasts», it was a belligerent allegation against the postmodernism that at the time was triumphing in almost all the fronts.
The year 1976 was for him decisive, marked for two experiences that left fingerprint: seven months of stay in the northeastern region of Algeria forming a part of a group directed by Emilio Donato, to project six » villages agricoles pour the revolution agraire «; and the participation in the First SIAC of Santiago de Compostela, culminating moment of the trend led by Rossi. Little later it joined to the School of Architecture of Barcelona as project teacher, inside the equipment coordinated by Raimon Torres. From then the teaching turns into his principal dedication, which it makes compatible with the professional work in association with Antonio Armesto.
Enter his books it is necessary to emphasize The variations of the identity. I test on the type in architecture (1990), eloquent Silences (1999), The forms of the residence in the modern city (1991) and Santiago de Compostela. The historical as present city (1996). It has been the impeller of publishing initiatives as the collection Architecture – theory of Editions of the Serbal, the collection Arquia/tesis of the Foundation Architects’ Box or the magazine DPA of the Project department of the UPC. His current topics of investigation are, between others, public Place and contemporary city and The architecture of the cinema. Studies on Dreyer, Hitchcock, Ford and Ozu (in collaboration with Jose Manuel García Roig).
[:]






¡Nos alegramos Andrés!¡Saludos!
Hola amigos: no conocía esta reedición, y me alegro mucho de que se haga; es un libro estupendo (de mi director de tesis), que estuvo en la cabecera de mi mesa durante toda mi investigación doctoral. Un abrazo, Andrés