Inicio Blog Página 105

[:es]Rem Koolhaas. Conversaciones con Hans Ulrich Obrist[:gl]Rem Koolhaas. Conversas con Hans Ulrich Obrist[:en]Rem Koolhaas. Conversations with Hans Ulrich Obrist[:]

0

[:es]

Este libro recopila seis entrevistas que Hans Ulrich Obrist ha venido manteniendo con Rem Koolhaas sobre los temas más recientes tratados por OMA y AMO. En ellas no sólo se dialoga sobre la trayectoria y el pensamiento de Rem Koolhaas, sino que se abordan sus últimas obras asiáticas, la biblioteca pública de Seattle, la Casa da Música en Oporto o la embajada de Holanda en Berlín.

Dada la dispersión de la obra de OMA/AMO por todo el planeta, los temas abordados en las entrevistas tratan también sobre geopolítica y sobre los diferentes condicionantes de trabajo a la hora de proyectar la arquitectura en las diferentes partes del mundo.

[:gl]

Este libro recompila seis entrevistas que Hans Ulrich Obrist veu mantendo con Rem Koolhaas sobre os temas máis recentes tratados por OMA e AMO. Nelas non só se dialoga sobre a traxectoria e o pensamento de Rem Koolhaas, senón que se abordan as súas últimas obras asiáticas, a biblioteca pública de Seattle, a Casa dá Música en Porto ou a embaixada de Holanda en Berlín.

Dada a dispersión da obra de OMA/amo por todo o planeta, os temas abordados nas entrevistas tratan tamén sobre xeopolítica e sobre os diferentes condicionantes de traballo á hora de proxectar a arquitectura nas diferentes partes do mundo.

[:en]

This book compiles six interviews that Hans Ulrich Obrist has come supporting with Rem Koolhaas on the most recent topics treated by OMA and I LOVE. In them not only it is composed in a dialogue on the path and the thought of Rem Koolhaas, but there are approached his last Asian works, the public library of Seattle, the House gives Music in Oporto or the embassy of Holland in Berlin.

Given the dispersion of OMA/AMO’s work all over the planet, the topics approached in the interviews treat also on geopolitics and on the different determining ones of work at the moment of projecting the architecture in the different parts of the world.

[:]

Premio Juana de Vega de Arquitectura 2014 · Emilio Rodríguez BlancoPremio Juana de Vega de Arquitectura 2014 · Emilio Rodríguez BlancoJuana de Vega of Architecture Award 2014 · Emilio Rodríguez Blanco

0

La sede de la Fundación Juana de Vega acogió el pasado 7 de noviembre el acto de lectura del fallo y entrega del undécimo Premio Juana de Vega de Arquitectura 2014. En él se premia la mejor vivienda unifamiliar, tanto rehabilitación como de nueva planta, construida en Galicia en el año natural anterior a la convocatoria. El jurado concedió el Premio Juana de Vega de Arquitectura a la Casa Escribenta situada en Arderís (Oroso, A Coruña, Galicia, España) del arquitecto Emilio Rodríguez Blanco. También se ha concedido un accésit y mención especial a otras dos viviendas. El primero de ellos para la vivienda situada en Vilagarcía de Arousa (Pontevedra, Galicia, España) de recunaedapena arquitectos. Mientras que la mención especial fue para la Casa en Silleda (Pontevedra, Galicia, España) de terceroderecha arquitectos.

Producción: Fundación Juana de Vega
Dirección: lasonceymedia and veredes
Guión: Borja López Cotelo
Montaje: Marcos Flórez
Fotografía: Carlos Álvarez
Agradecimientos: Luis Miguel Pereiro Santiso, Salomé Fondevila, José Carlos González, Juan Santiago, Celsa Ferreiro, Estela Santiago, Roi Santiago

Producción: Fundación Juana de Vega
Dirección: lasonceymedia and veredes
Guión: Borja López Cotelo
Montaje: Marcos Flórez
Fotografía: Carlos Álvarez
Traducción: Fundación Juana de Vega
Agradecimientos: Luis Miguel Pereiro Santiso, Salomé Fondevila, José Carlos González, Juan Santiago, Celsa Ferreiro, Estela Santiago, Roi Santiago

A sede da Fundación Juana de Vega acolleu o pasado 7 de novembro o acto de lectura do fallo e entrega do undécimo Premio Juana de Vega de Arquitectura 2014. Nel prémiase a mellor vivenda unifamiliar, tanto rehabilitación como de nova planta, construída en Galicia no ano natural anterior á convocatoria. O xurado concedeu o Premio Juana de Vega de Arquitectura á Casa Escribenta situada en Arderís (Oroso, A Coruña, Galicia, España) do arquitecto Emilio Rodríguez Blanco. Tamén se concedeu un accésit e mención especial a outras dúas vivendas. O primeiro deles para a vivenda situada en Vilagarcía de Arousa (Pontevedra, Galicia, España) de recunaedapena arquitectos. Mentres que a mención especial foi para a Casa en Silleda (Pontevedra, Galicia, España) de terceroderecha arquitectos.

Producción: Fundación Juana de Vega

Dirección: lasonceymedia and veredes

Guión: Borja López Cotelo

Montaxe: Marcos Flórez

Fotografía: Carlos Álvarez

Agradecementos: Luis Miguel Pereiro Santiso, Salomé Fondevila, José Carlos González, Juan Santiago, Celsa Ferreiro, Estela Santiago, Roi Santiago

Producción: Fundación Juana de Vega
Dirección: lasonceymedia and veredes
Guión: Borja López Cotelo
Montaxe: Marcos Flórez
Fotografía: Carlos Álvarez
Traducción: Fundación Juana de Vega
Agradecementos: Luis Miguel Pereiro Santiso, Salomé Fondevila, José Carlos González, Juan Santiago, Celsa Ferreiro, Estela Santiago, Roi Santiago

The headquarters of the Juana de Vega Foundation received last November 7 the act of reading of the failure and delivery of the Juana de Vega of Architecture Award 2014. In him the best one-family housing is rewarded, so much rehabilitation as of new plant constructed in Galicia in the natural year previous the summons. The juror Juana de Vega of Architecture Award to the Escribenta House placed in Arderís (Oroso, A Coruña, Galicia, Spain) of the architect Emilio Rodríguez Blanco. Also a second prize and special mention has been granted to other two housings. The first one of them for the housing placed in Vilagarcía de Arousa (Pontevedra, Galicia, Spain) of recunaedapena architects. Whereas the special mention was for the House in Silleda (Pontevedra, Galicia, Spain) by terceroderecha architects.

Production: Fundación Juana de Vega

Direction: lasonceymedia and veredes

Script: Borja López Cotelo

Editing: Marcos Flórez

Photography: Carlos Álvarez

With thanks to: Luis Miguel Pereiro Santiso, Salomé Fondevila, José Carlos González, Juan Santiago, Celsa Ferreiro, Estela Santiago, Roi Santiago

Production: Fundación Juana de Vega

Direction: lasonceymedia and veredes

Script: Borja López Cotelo

Editing: Marcos Flórez

Photography: Carlos Álvarez

Traduction: Fundación Juana de Vega

With thanks to: Luis Miguel Pereiro Santiso, Salomé Fondevila, José Carlos González, Juan Santiago, Celsa Ferreiro, Estela Santiago, Roi Santiago

Premio Juana de Vega de Arquitectura 2014. Emilio Rodríguez BlancoPremio Juana de Vega de Arquitectura 2014. Emilio Rodríguez BlancoJuana de Vega of Architecture Award 2014. Emilio Rodríguez Blanco

1

La sede de la Fundación Juana de Vega acogió el pasado 7 de noviembre el acto de lectura del fallo y entrega del Premio Juana de Vega de Arquitectura 2014. Consolidado como uno de los más destacados del sector y creado por la Fundación Juana de Vega para reconocer la labor de los arquitectos que, con sus proyectos, contribuyen a la mejora de calidad paisajística de Galicia. En él se premia la mejor vivienda unifamiliar, tanto de nueva planta como de rehabilitación, terminada en el año natural anterior a la convocatoria, en este caso 2013.

Los integrantes del jurado de esta décima edición fueron el decano del COAG, Antonio Maroño Cal (presidente); la directora de la Escuela Gallega del Paisaje, Isabel Aguirre (secretaria) y los vocales Enrique Sáez (presidente de la Fundación Juana de Vega); Fernando Agrasar (director de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la UDC), así como Gonçalo Byrne, Salvador Fraga, Manuel Caamaño y Xavier Seoane. Este año, a petición del director de la ETSA, el jurado fue acompañado por tres profesores visitantes extranjeros que muestran gran interés por el Premio y el trabajo de la Escuela Gallega del Paisaje de la Fundación Juana de Vega: Luis Eugenio da Silva Lage, director de la Facultad de Arquitectura y Planeamiento Físico de la Universidad Eduardo Mondlane, de Moçanbique; Henry Vicente, director de la Escuela de Arquitectura de la Universidad Simón Bolivar, de Cacaras, en Venezuela, y Amar Bnnadji, profesor en The Escott Stherland School of Architecture & Built Environmet de la Robert Gordon University, en Escocia.

El jurado concedió el Premio Juana de Vega de Arquitectura a la Casa Escribenta situada en Arderís (Oroso, A Coruña, Galicia, España) del arquitecto Emilio Rodríguez Blanco. También se ha concedido un accésit y mención especial a otras dos viviendas. El primero de ellos para la vivienda situada en Vilagarcía de Arousa (Pontevedra, Galicia, España) de recunaedapena arquitectos. Mientras que la mención especial fue para la Casa en Silleda (Pontevedra, Galicia, España) de terceroderecha arquitectos.

El jurado se congratula de que este premio siga contando con un número alto de viviendas presentadas, algo que prueba que la arquitectura actual se va integrando en las opciones de los residentes en Galicia (España) a la hora de construir su casa.

+ info

The headquarters of the Foundation Juana of Vega received last November 7 the act of reading of the failure and delivery of the Juana de Vega Architecture Award 2014. Consolidated as one of most emphasized from the sector and created by the Juana de Vega Foundation to recognize the labor of the architects who, with his projects, contribute to the improvement of landscape quality of Galicia. In him the best one-family housing is rewarded, both of new plant and of rehabilitation, finished in the natural year previous to the summons, in this case 2013.

The members of the juror of this tenth edition were the dean of the COAG, Antonio Maroño Cal (president); the director of the Galician School of the Landscape, Isabel Aguirre (secretary) and the members Enrique Sáez (president of the Foundation Juana of Vega); Fernando Agrasar (the director of the Technical Top School of Architecture of the UDC), as well as Gonçalo Byrne, Salvador Fraga, Manuel Caamaño and Xavier Seoane. This year, by request of the director of the ETSA, the juror was accompanied by three teachers foreign visitors who show great interest for the Prize and the work of the Galician School of the Landscape of the Foundation Juana of Vega: Luis Eugenio gives Forest Lage, the director of the Faculty of Architecture and Physical Planning of the University Eduardo Mondlane, of Moçanbique; Henry Vicente, the director of the School of Architecture of the University Simón Bolivar, of Cacaras, in Venezuela, and Loves Bnnadji, teacher in The Escott Stherland School of Architecture and Built Environmet of Robert Gordon University, in Scotland.

The juror awarded the Prize Juana of Vega of Architecture to the Escribenta House placed in Arderís (Oroso, To Corunna, Galicia, Spain) of the architect Emilio Rodríguez Blanco. Also a second prize and special mention has been granted to other two housings. The first one of them for the housing placed in Vilagarcía de Arousa (Pontevedra, Galicia, Spain) of recunaedapena architects. Whereas the special mention was for the House in Silleda (Pontevedra, Galicia, Spain) of terceroderecha architects.

The juror congratulates himself of that this prize continues possessing a high number of presented housings, something that tries that the current architecture is joining the options of the residents Galicia (Spain) at the moment of constructing his house.

+ info

A sede da Fundación Juana de Vega acolleu o pasado 7 de novembro o acto de lectura do fallo e entrega do Premio Juana de Vega de Arquitectura 2014. Consolidado como un dos máis destacados do sector e creado pola Fundación Juana de Vega para recoñecer o labor dos arquitectos que, cos seus proxectos, contribúen á mellora de calidade paisaxística de Galicia. Nel prémiase a mellor vivenda unifamiliar, tanto de nova planta coma de rehabilitación, rematada no ano natural anterior á convocatoria, neste caso 2013.

Os integrantes do xurado desta décima edición foron o decano do COAG, Antonio Maroño Cal (presidente); a directora da Escola Galega da Paisaxe, Isabel Aguirre (secretaria) e os vogais Enrique Sáez (presidente da Fundación Juana de Vega); Fernando Agrasar (director da Escola Técnica Superior de Arquitectura da UDC), así como Gonçalo Byrne, Salvador Fraga, Manuel Caamaño e Xavier Seoane. Este ano, a petición do director da ETSA, o xurado foi acompañado por tres profesores visitantes estranxeiros que mostran grande interese polo Premio e o traballo da Escola Galega da Paisaxe da Fundación Juana de Vega: Luis Eugenio dá Silva Lage, director da Facultade de Arquitectura e Plan Físico da Universidade Eduardo Mondlane, de Moçanbique; Henrio Vicente, director da Escola de Arquitectura da Universidade Simón Bolivar, de Cacaras, en Venezuela, e Amar Bnnadji, profesor en The Escott Stherland School of Architecture & Built Environmet de la Robert Gordon University, en Escocia.

O xurado concedeu o Premio Juana de Vega de Arquitectura á Casa Escribenta situada en Arderís (Oroso, A Coruña, Galicia, España) do arquitecto Emilio Rodríguez Blanco. Tamén se concedeu un accésit e mención especial a outras dúas vivendas. O primeiro deles para a vivenda situada en Vilagarcía de Arousa (Pontevedra, Galicia, España) de recunaedapena arquitectos. Mentres que a mención especial foi para a Casa en Silleda (Pontevedra, Galicia, España) de terceroderecha arquitectos.

O xurado congratúlase de que este premio siga contando cun número alto de vivendas presentadas, algo que proba que a arquitectura actual se vai integrando nas opcións dos residentes en Galicia (España) á hora de construír a súa casa.

+ info

Llamada a participantes. FETSAC15Chamada a participantes. FETSAC15Call for participants. FETSAC15

La organización de la FETSAC, Festival de la Escuela de Arquitectura de A Coruña, arranca un año más para hacer brillar el espíritu crítico, la voluntad experimental y las ganas de cambiar las cosas que como estudiantes llevamos dentro. Para ello, y por tercer año consecutivo, hacemos una llamada a la participación de manera individual o como colectivo, a todo aquel que quiera mostrar que existen otras formas de trabajar cuestionando los modelos establecidos de proyecto, investigación, comunicación o docencia.

La FETSAC busca gente que ame lo que hace y que además quiera compartirlo con nosotros. El festival tendrá lugar entre el 23 y 27 de Marzo de 2015. La fecha límite para enviar vuestras propuestas es el 14 de Diciembre de 2014.

+ info

A organización da FETSAC, Festival da Escola de Arquitectura da Coruña, arrinca un ano maís para facer relucir o espírito crítico, a vontade experimental e as ganas de cambiar as cousas que como estudantes levamos dentro. Para iso, e por terceiro ano consecutivo, facemos unha chamada á participación, de maneira individual ou como colectivo, a todo aquel que queira mostrar que existen outras formas de traballar cuestionando os modelos establecidos de proxecto, investigación, comunicación ou docencia.

A FETSAC busca xente que ame o que fai e que ademáis queira compartirlo connosco. O festival terá lugar entre o 23 e o 27 de Marzo de 2015. A data límite para enviar as vosas propostas é o 14 de Decembro de 2014.

+ info

The FETSAC´s organization , Festival of the School of Architecture of A Coruña, plucking one more year to make to shine the critical spirit, the experimental will and the desires of changing the things that as students we take inside. For it, and for the third year in a row, we do a call to the participation of an individual way or as group, to everything that one that wants to show that other ways of working exist questioning the models established of project, investigation, communication or teaching.

The FETSAC searchs people who loves what it does and who in addition wants to share it with us. The festival will take place between March 23 and 27, 2015. The deadline to send your offers is A December 14, 2014.

+ info

[:es]Gallinas en Seseña (II) | José Ramón Hernández Correa[:gl]Galiñas en Seseña (II) | José Ramón Hernández Correa[:en]Hens in Seseña (II) | José Ramón Hernández Correa[:]

[:es]https://veredes.es/blog/gallinas-en-sesena-i-jose-ramon-hernandez-correa/

«No lo dije en la primera parte, pero creo que es obvio que este relato se lo dedico a Juan Carlos Castillo Ochandiano (por supuesto) y (también por supuesto) a Juan Daniel Fullaondo, in memoriam.»

Ya conté que pasé esa noche inquieto. Por la mañana fue una gran alegría recibir en mi pueblo a tanta gente querida: Juan Daniel Fullaondo y su mujer, Paloma; Maite Muñoz; Juan Carlos Castillo y su mujer, Blanca; Darío Gazapo y Conchita Lapayese (no sé si ya estaban casados o aún eran novios); Diego Fullaondo (hijo de Juan Daniel y Paloma), que por entonces estudiaba arquitectura, y unos compañeros suyos de clase a quienes yo no conocía. No recuerdo cuántos eran; digamos cuatro o cinco.

O sea, que, con los mencionados más mi mujer y yo, los miembros del nuevo grupo vanguardista sin nombre éramos catorce o quince.
Cuando entramos en la nave vimos el ruedo vacío. Las gallinas estaban por ahí, campando a su gusto. Se habían escapado todas del minirredil que con tanto entusiasmo (él) y tanto escepticismo (yo) habíamos construido Juan Carlos (él) y yo (yo). Esa vaga sensación de «ya te lo decía» no me tranquilizó en absoluto.

Bueno. Al menos no se habían escapado de la nave.
Sin guión previo, sin plan alguno, sin criterio de ninguna clase, cada uno hizo lo que traía pensado de casa o lo que se le acababa de ocurrir, y con lo que pretendía sorprender, o experimentar, o qué sé yo.

Alguien (¿Juan Carlos?) puso en la pared un póster de Beuys con el coyote, con un innegable afán de ligar ambas experiencias: la de Nueva York y la de Seseña, como si ésta fuera una especie de continuación de aquélla.

Uno de los amigos de Diego, tranquilamente, como si tal cosa, se puso unas gafas de buceo y se echó una manta de cuadros al hombro.

En primer plano, a la derecha, yo con una cámara de fotos. ¿Dónde están las fotos que hice? En el centro de la imagen, el pasmoso hombre rana de secano. Al fondo, a la izquierda, el inútil ruedo de papel. Fila de ventanas abiertas por las que las gallinas (aves de vuelo muy corto, ciertamente) no habían escapado
Fotografía cortesía de Juan Carlos Castillo

No sé qué pasaba. Cada uno hacía la tontería que se le ocurría. Algunos hacíamos fotos (no conservo ninguna), e incluso vídeos.
Uno toreaba a una gallina, otro conversaba con otra, otro perseguía a otra más, otro se encerraba audazmente con dos en el ruedo de papel… Juan Carlos persistía en su propósito de hipnotizar a una. Darío quería pintar a una con un espray que afortunadamente no funcionó.Juan Daniel se reía. Disfrutaba como un niño ante la algarabía, y, sobre todo, ante las ocurrencias estúpidas pero divertidas de tanta gente joven a la que él siempre -tan disparatadamente generoso- le había supuesto algún tipo de talento.

En primer plano Juan Carlos Castillo, en uno de sus numerosos e infructuosos intentos de hipnotizar a una gallina. (Siempre se ha sabido que la gallina seseñera es muy suya, y muy dura de hipnotizar).
Al fondo Juan Daniel Fullaondo, fumando y riéndose ante algo que le está contando Maite Muñoz
Foto cortesía de Juan Carlos Castillo.

Estuvimos no sé cuánto tiempo. Tal vez dos horas. Hicimos el ganso (hoy diríamos que interactuamos con las gallinas), y finalmente llegó la hora de comer.

¿Qué hacíamos con las gallinas? Me las habían regalado. No podía (no debía) devolverlas. Tampoco las quería nadie para adoptarlas y llevárselas a Madrid. Y tampoco las podíamos dejar en la nave. Me la habían prestado sin ellas y yo la quería devolver tal cual.

Por cierto, ¿quitamos el póster de Beuys o se quedó puesto?. Veintiún años después de aquello me acaba de asaltar esa duda.
Lo recogimos todo (el ruedo de papel) y dejamos a las gallinas en libertad. ¡Pitas, pitas, pitas! ¡Eh! ¡Eh! En fila india se alejaron de la nave por el prao, hacia el arroyo, y desaparecieron en lontananza.
Juan Daniel las miró alejarse y suspiró.

-Qué bien me lo he pasado. No os podéis imaginar cuánto había deseado todo esto.

A mí me pareció exagerado, pero verdaderamente se le veía feliz. Me alegré. Yo, que no le había visto mayor interés a todo eso, me quedé muy impresionado y muy emocionado al ver a mi maestro tan lleno de alegría. Indudablemente, había merecido la pena.

No sé qué pudo ser de las gallinas. Tal vez se las comiera algún cruel depredador. Tal vez las encontrara algún vecino y se las apropiara. O tal vez fundaran una población de neogallinas asilvestradas que hoy, varias generaciones después, hayan evolucionado hacia quién sabe qué. Supergallinas. (Llevo ya varios años pasando por esa zona sólo en coche, pero creo que debería atreverme de una vez a caminar de nuevo, como cuando era niño, por el borde del arroyo y a explorarlo con calma y con valor).

Después de aquello nos fuimos a comer al Restaurante-Gasolinera San Luis, en la carretera de Andalucía (en Seseña Nuevo). Si queremos buscarle una relación con el cazador paleolítico que tanto emociona a Juan Carlos, sólo se me ocurre decir que es en ese restaurante donde paran a desayunar los amigos de la película La Caza antes de empezar la jornada.

El bar, restaurante y gasolinera San Luis, de Seseña, en una de las primeras secuencias de la película La Caza (1965)

Poco más dieron de sí las gallinas. (O poco más soy capaz de sacar de ellas).

Juan Carlos siguió dándole vueltas y tiene en su tesis un capítulo sobre el asunto. Podríais preguntarle a él. Yo lo he hecho, pero cuanto más hablo del asunto más lío me hago.

Veintisiete años después, un grupo de intrépidos neocazadores comen en el mismo bar-restaurante-gasolinera.
Izquierda: Blanca y su esposo (Juan Carlos Castillo), Mari Carmen y su esposo (yo), y «grupo Diego Fullaondo».
Derecha: Paloma y su esposo (Juan Daniel Fullaondo), Maite Muñoz, y «grupo Diego Fullaondo».
No veo a Darío ni a Conchita. Probablemente no pudieron quedarse a comer.
Foto cortesía de Juan Carlos Castillo.

Fue quien más en serio se lo tomó. Al poco tiempo hizo unos dibujos y escribió un poema sobre la experiencia, y nos regaló un ejemplar, enmarcado y todo, a cada uno de los protagonistas de aquello. Yo tengo el mío en la subida al altillo de mi casa, y lo veo todos los días.

Cuadro-poema de Juan Carlos Castillo sobre las gallinas de Seseña, numerado, firmado y dedicado.
(Colección de José Ramón Hernández Correa)

Algún  tiempo después los Fullaondo y los Castillo volvieron a honrarme con su visita a mi casa.

Fotografía de Juan Carlos Castillo

Tengo sobre mi regazo a mi hijo mayor, Diego, nacido dos meses después de lo de las gallinas. Ahí tendrá un añito, si acaso. No sé de qué estaríamos hablando en ese momento. Seguramente de más proyectos gallináceos neo-post-paleolíticos.

Algo de ese estilo sería, porque empezaron a pasar cosas raras.

Fotografía de Juan Carlos Castillo, hecha en aquella época pre-photoshop «maquinando animales en Seseña»

Adenda. 29 de noviembre, a las 22:30 h

Tengo que añadir tres nuevos datos: Dos que había olvidado (y que están en el mencionado cuadro-poema de Juan Carlos Castillo) y otro que acabo de conocer.

1.- El grupo de gallinas tenía un gallo. El más cobarde y vil de todos los gallos. La mañana en cuestión, en cuanto nos vio entrar en la nave, echó a correr y a aletear y salió huyendo por una de las ventanas, dejando a su harén (menos dotado para el vuelo) abandonado a su suerte. Todos los varones presentes nos reímos mucho de él, sí, pero nos avergonzamos de nuestro sexo. ¡Qué vergüenza!

2.- ¡La gallina inhipnotizable de Juan Carlos puso un huevo! En uno de los «pases mágicos» de nuestro héroe la gallina cloqueó un poco y depositó un perfecto huevo moreno para pasmo de todos. Muy orgulloso, Juan Carlos declaró que si como hipnotizador no era muy bueno, como provocador de aovamientos era una máquina infalible. (Pero no se dedicó a ello, echando a perder un brillante futuro profesional. En todo caso, mucho más gratificante y digno que el de arquitecto). No tengo la menor idea de qué se hizo con aquel protohuevo inaugural.

3.- Me dice Nacho Rodríguez por el twitter (allí es @zahagalp) que el pasmoso hombre rana de secano bien podría ser Ángel Gil Bernaldo de Quirós. Conste así pues para su honra y buena fama.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · noviembre 2013

[:gl]

Galiñas en Seseña (I) | José Ramón Hernández Correa

«Non o dixen na primeira parte, pero creo que é obvio que este relato llo dedico a Juan Carlos Castillo Ochandiano (por suposto) e (tamén por suposto) a Juan Daniel Fullaondo, in memoriam.»

Xa contei que pasei esa noite inquedo. Pola mañá foi unha grande alegría recibir no meu pobo tanta xente querida: Juan Daniel Fullaondo e a sua muller, Paloma; Maite Muñoz; Juan Carlos Castillo e a sua muller, Blanca; Darío Gazapo e Conchita Lapayese (non sei se xa estaban casados ou aínda eran noivos); Diego Fullaondo (fillo de Juan Daniel e Paloma), que por entón estudaba arquitectura, e uns compañeiros seus de clase aos cales eu non coñecía. Non recordo cantos eran; digamos catro ou cinco.

Ou sexa, que, cos mencionados máis a miña muller e eu, os membros do novo grupo vangardista sen nome eramos catorce ou quince.

Cando entramos na nave vimos a arena baleira. As galiñas estaban por aí, campando ao seu gusto. Escapáranse todas do minirredil que con tanto entusiasmo (el) e tanto escepticismo (eu) construiramos Juan Carlos (el) e eu (eu). Esa vaga sensación de «xa dicíacho» non me tranquilizou en absoluto.

Bo. Polo menos non se escaparan da nave.

Sen guión previo, sen plan ningún, sen criterio de ningunha clase, cada un fixo o que traía pensado de casa ou o que se lle acababa de ocorrer, e co que pretendía sorprender, ou experimentar, ou que sei eu.

Alguén (¿Juan Carlos?) puxo na parede un póster de Beuys co coiote, cun innegable afán de ligar ambas as dúas experiencias: a de Nova York e a de Seseña, coma se esta fose unha especie de continuación daquela.

Un dos amigos de Diego, tranquilamente, coma se tal cousa, se puxo uns lentes de mergullo e botouse unha manta de cadros ao lombo.

En primeiro plano, á dereita, eu cunha cámara de fotos. ¿Onde están as fotos que fixen? No centro da imaxe, o abraiante home ra de secaño. Ao fondo, á esquerda, o inútil arena de papel. Fila de ventás abertas polas que as galiñas (aves de voo moi curto, certamente) non escaparan | Fotografía cortesía de Juan Carlos Castillo | arquitectamoslocos.blogspot.com.es

Non sei que pasaba. Cada un facía a parvada que se lle ocorría. Algúns faciamos fotos (non conservo ningunha), e mesmo vídeos.

Un toureaba a unha galiña, outro conversaba con outra, outro perseguía a outra máis, outro encerrábase audazmente con dous na arena de papel… Juan Carlos persistía no seu propósito de hipnotizar unha. Darío quería pintar a unha cun spray que afortunadamente non funcionó.Juan Daniel ría. Gozaba como un neno ante a algarabía, e, sobre todo, ante as ocorrencias estúpidas pero divertidas de tanta xente nova á que el sempre -tan disparatadamente xeneroso- lle supuxera algún tipo de talento.

En primeiro plano Juan Carlos Castillo, nun dos seus numerosos e infrutuosos intentos de hipnotizar unha galiña. (Sempre se soubo que a galiña seseñera é moi súa, e moi dura de hipnotizar).
Ao fondo Juan Daniel Fullaondo, fumando e rindo ante algo que lle está a contar Maite Muñoz
Foto cortesía de Juan Carlos Castillo.

Estivemos non sei canto tempo. Talvez dúas horas. Fixemos o ganso (hoxe diriamos que interactuar coas galiñas), e finalmente chegou a hora de comer.

¿Que faciamos coas galiñas? Regaláranmas. Non podía (non debía) devolvelas. Tampouco as quería ninguén para adoptalas e levárseas a Madrid. E tampouco as podiamos deixar na nave. Prestáranma sen elas e eu queríaa devolver tal cual.

Por certo, ¿quitamos o póster de Beuys ou quedou posto?. Vinte e un anos despois daquilo acábame de asaltar esa dúbida.

Recollémolo todo (a arena de papel) e deixamos as galiñas en liberdade. ¡Pitas, pitas, pitas! ¡Eh! ¡Eh! En fila india afastáronse da nave polo prao, cara ao regueiro, e desapareceron en lontananza.

Juan Daniel mirounas afastarse e suspirou.

-Que ben mo pasei. Non vos podedes imaxinar canto desexara todo isto.

A min pareceume esaxerado, pero verdadeiramente víaselle feliz. Alegreime. Eu, que non lle vira maior interese a todo iso, quedei moi impresionado e moi emocionado ao ver o meu mestre tan cheo de alegría. Indubidablemente, pagara a pena.

Non sei que puido ser das galiñas. Talvez as comese algún cruel depredador. Talvez as encontrase algún veciño e apropiásellas. O talvez fundasen unha poboación de neogallinas asilvestradas que hoxe, varias xeracións despois, evolucionasen cara a quen sabe que. Supergaliñas. (Levo xa varios anos pasando por esa zona só en coche, pero creo que debería atreverme dunha vez a camiñar de novo, como cando era neno, polo bordo do regueiro e a exploralo con calma e con valor).

Despois daquilo fómonos a comer ao Restaurante-Gasolineira San Luis, na estrada de Andalucía (en Seseña Nuevo). Se queremos buscarlle unha relación co cazador paleolítico que tanto emociona a Juan Carlos, só se me ocorre dicir que é nese restaurante onde paran a almorzar os amigos da película La Caza antes de empezar a xornada.

O bar, restaurante e gasolineira San Luis, de Seseña, nunha das primeiras secuencias da película La Caza (1965)

Pouco máis deron de si as galiñas. (O pouco máis son capaz de sacar delas).

Juan Carlos seguiu dándolle voltas e ten na súa tese un capítulo sobre o asunto. Poderiades preguntarllo. Eu fíxeno, pero canto máis falo do asunto máis lea fágome.

Vinte e sete anos despois, un grupo de intrépidos neocazadores comen no mesmo bar-restaurante-gasolineira.
Esquerda: Branca e o seu esposo (Juan Carlos Castillo), Mari Carmen e o seu esposo (eu), e «grupo Diego Fullaondo».
Dereita: Pomba e o seu esposo (Juan Daniel Fullaondo), Maite Muñoz, e «grupo Diego Fullaondo».
Non vexo Darío nin Conchita. Probablemente non puideron quedar a comer.
Foto cortesía de Juan Carlos Castillo.

Foi quen máis en serio o tomou. Ao pouco tempo fixo uns debuxos e escribiu un poema sobre a experiencia, e regalounos un exemplar, enmarcado e todo, a cada un dos protagonistas daquilo. Eu teño o meu na suba ao alzadeiro da miña casa, e véxoo todos os días.

Cadro-poema de Juan Carlos Castillo sobre as galliñas de Seseña, numerado, firmado e dedicado.
(Colección de José Ramón Hernández Correa)

Algún tempo despois os Fullaondo e os Castelo volveron a honrarme coa súa visita á miña casa.

Fotografía de Juan Carlos Castillo

Teño sobre o meu regazo o meu fillo maior, Diego, nacido dous meses despois do das galiñas. Aí terá un aniño, se acaso. Non sei de que estariamos a falar nese momento. Seguramente de máis proxectos galináceos neo-post-paleolíticos.

Algo dese estilo sería, porque empezaron a pasar cousas raras.

Fotografía de Juan Carlos Castillo, feita naquela época pre-photoshop «maquinando animais en Seseña»

Adenda. 29 de novembro, as 22:30 h

Teño que engadir tres novos datos: Dous que esquecera (e que están no mencionado cadro-poema de Juan Carlos Castillo) e outro que acabo de coñecer.

1.- O grupo de galiñas tiña un galo. O máis covarde e vil de todos os galos. A mañá en cuestión, en canto nos viu entrar na nave, botou a correr e a axitarse e saíu fuxindo por unha das ventás, deixando o seu harén (menos dotado para o voo) abandonado á súa sorte. Todos os varóns presentes nos rimos moito del, si, pero avergonzámonos do noso sexo. ¡Que vergoña!

2.- ¡A galiña in hipnotizable de Juan Carlos puxo un ovo! Nun dos «pases máxicos» do noso heroe a galiña cloqueó un pouco e depositou un perfecto ovo moreno para pasmo de todos. Moi orgulloso, Juan Carlos declarou que se como hipnotizador non era moi bo, como provocador de aovamientos era unha máquina infalible. (Pero non se dedicou a iso, botando a perder un brillante futuro profesional. En todo caso, moito máis gratificante e digno que o de arquitecto). Non teño a menor idea de que se fixo con aquel protohuevo inaugural.

3.- Dime Nacho Rodríguez polo twitter (alí é @zahagalp) que o abraiante home ra de secaño ben podería ser Ángel Gil Bernaldo de Quirós. Conste así pois para a súa honra e boa fama..

José Ramón Hernández Correa · Doutor Arquitecto

Toledo · novembro 2013[:en]

Hens in Seseña (I) | José Ramón Hernández Correa

«I did not say it in the first part, but I believe that it is obvious that this statement I it dedicate to Juan Carlos Castillo Ochandiano (certainly) and (also certainly) to Juan Daniel Fullaondo, in memoriam.»

Already I told that I happened this night I worry. In the morning it was a great happiness to receive in my people so many dear people: Juan Daniel Fullaondo and his wife, Paloma; Maite Muñoz; Juan Carlos Castillo and his wife, Blanca; Darío Gazapo and Conchita Lapayese (I do not know if already they were married or still they were boyfriends); Diego Fullaondo (son of Juan Daniel and Paloma), that for then was studying architecture, and a few his companions of class whom I did not know. I do not remember how many were; let’s say four or five.

Or, that, with the mentioned ones more my wife and I, the members of the new ultramodern group without name were fourteen or fifteen.

When we enter the ship we saw the empty turn. The hens were thereabouts, standing out to his taste. They had escaped all of the minirredil that with so much I fill with enthusiasm (he) and so much skepticism (I) (he) and I had constructed Juan Carlos (I). This vague sensation of «already was saying it to you» it did not calm me by no means.

When we enter the ship we saw the empty turn. The hens were thereabouts, standing out to his taste. They had escaped all of the minirredil that with so much I fill with enthusiasm (he) and so much skepticism (I) (he) and I had constructed Juan Carlos (I). This vague sensation of «already was saying it to you» it did not calm me by no means.

Good. At least they had not escaped of the ship.

Without previous script, without any plan, without criterion of any class, each one did what it was bringing thought about house or what had just happened to him, and with what it was trying to surprise, or to experiment, or what be I.

Someone (Juan Carlos?) it put in the wall Beuys´s cposter with the coyote, with an undeniable zeal to tie both experiences: that of New York and that of Seseña, as if this one was a species of continuation of that one.

One of the friends of Diego, calmly, as if such a thing, it put on a few glasses of skin-diving and one threw a blanket of pictures to the shoulder.

In the first plane, to the right, me with a chamber of photos. Where there are the photos that I did? In the center of the image, the amazing man frog of dryness. To the bottom, to the left side, the useless turn of paper. Row of windows opened by that the hens (birds of very short flight, certainly) had not escaped 
Photographs by Juan Carlos Castillo

Do not be what was happening. Each one was doing the bilge that happened to him. Some of us were doing photos (I do not preserve any), and enclosedly videoes.

One was fighting to a hen, other one was conversing with other one, other one was chasing another, other one was shutting in itself boldly with two in the turn of paper… Juan Carlos was persisting in his intention of hypnotizing one. Darío wanted to paint one with an espray that lucky did not work. Juan Daniel was laughing. He was enjoying as a child before the gabble, and, especially, before the stupid but enterteining occurrences of so many young people to whom he always – so ludicrously generous – had supposed some type of talent.

In the first flat Juan Carlos Castillo, in one of his numerous and fruitless attempts of hypnotizing to a hen.
(Always it has been known that the hen seseñera is very his, and very hard of hypnotizing).
To the bottom Juan Daniel Fullaondo, smoking and laughing before something that Maite Muñoz is telling him
Photographs by Juan Carlos Castillo

We were do not am how much time. Maybe two hours. We did the goose (today we would say that we interact with the hens), and finally the lunchtime came.

What were we doing with the hens? They had given them to me. It could not (it had not to) return them. Nobody wanted them to adopt them and to take them to him to Madrid not also. And neither we could leave them in the ship. They had given her to me without them and I wanted to return it as is.

Certainly, we remove Beuys’s poster or he remained put?. Twenty-one years after that one it has just assaulted this doubt.

We it gathered everything (the turn of paper) and stopped to the hens at liberty. Pitas, pitas, pitas! Eh! Eh! In Indian row they moved away from the ship for the prao, towards the creek, and disappeared in horizon.

Juan Daniel looked at them to move away and sighed.

-What good I it have passed. You cannot imagine how much he had wished all that.

It seemed to me to be exagerate, but really one saw him happy. I was glad. I, who had not seen major interest to all that, remained very impressed and very thrilled on having seen my teacher so full of happiness. Undoubtedly, it had been worth it.

Do not be what could be of the hens. Maybe some cruel predator was eating up them. Maybe some neighbor was finding them and one was adapting them. Or maybe they were founding a population of neogallinas asilvestradas that today, several generations later, they have evolved towards whom it knows what. Superhens. (I go already several years happening for this zone only in car, but I believe that it should dare of to travel me once again, as when he was a child, for the edge of the creek and to exploring it calmly and with value).

After that one we went away when San Luis ate to the Restaurant – gas station, in the road of Andalusia (in Seseña Nuevo). If we want to look for a relation with the paleolithic hunter who so much thrills Juan Carlos, only it happens to me to say that it is in this restaurant where they stop when the friends of the movie La Caza for breakfast before beginning the day.

The bar, restaurant and gas station San Luis, of Seseña, in one of the first sequences of the movie La Caza (1965)

Little more they gave of yes the hens. (Or little more I am capable of extracting of them).

Juan Carlos was still turning him and it has in his thesis a chapter on the matter. You might ask him him. I have done it, but the more I speak about the matter the more I tie do myself.

Twenty-seven years later, a group of intrepid neocazadores eat in the same bar – restaurante-gasolinera.
Left side: White and his husband (Juan Carlos Castillo), Mari Carmen and his husband (I), and «group Diego Fullaondo».
Right: Dove and his husband (Juan Daniel Fullaondo), Maite Muñoz, and «group Diego Fullaondo».
I see neither Darío nor to Conchita. Probably they could not remain to eating.
Photographs by Juan Carlos Castillo.

He was the one who more seriously took it. To a little time did a few drawings and wrote a poem on the experience, and a copy gave us, framed and everything, to each of the protagonists of that one. I have mine in the raise to the hillock of my house, and see it every day.

Juan Carlos Castillo’s picture – poem on Seseña’s hens, numbered, signed and dedicated.
(Jose Ramon Hernández Correa’s collection)

Some time later the Fullaondo and the Castillo returned to honor me by his visit to my house.

Photographs by Juan Carlos Castillo.

I have on my lap my major son, Diego, born two months after it of the hens. There an añito will have, if perhaps. Do not be about what we would be speaking in this moment. Surely of more projects gallináceos neo-post-paleolíticos.

Something of this style would be, because they started spending rare things.

Juan Carlos Castillo’s photography, done in that epoch pre-photoshop «scheming animals in Seseña»

Adenda. On November 29, at 22:30 h

I have to add three new information: Two that he had forgotten (and that are in Juan Carlos Castillo’s mentioned picture – poem) and other one that I have just known.

1.- The group of hens had a rooster. More coward and vile of all the roosters. The morning in question, in all that it saw us to enter the ship, it began to run and to flutter and went out fleeing for one of the windows, stopping to his harem (less endowed for the flight) left his luck. All the present males we laugh much of him, yes, but we are ashamed of our sex. What a shame!

2.- The hen inhipnotizable of Juan Carlos put an egg! In one of the » magic passes » of our hero the hen cloqueó a bit and it deposited a perfect brown egg for astonishment of all. Very proud, Juan Carlos declared that if as hypnotist it was not very good, as agitator of aovamientos was an infallible machine. (But he did not devote himself to it, beginning to lose a brilliant professional future. In any case, much more gratifying and worthy than that of architect). I do not have the minor idea of what was done by that inaugural protohuevo.

3.- Nacho Rodríguez says to me for the twitter (there it is @zahagalp) that the amazing man frog of dryness well might be Ángel Gil Bernaldo de Quirós. Consist this way so for his honor and good reputation.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Architect

Toledo · november 2013[:]

Jose Luis García Sánchez. Arquitectos y cineastas | Jorge GorostizaJose Luis García Sánchez. Arquitectos e Cineastas | Jorge GorostizaJose Luis García Sánchez. Architects and Filmmakers | Jorge Gorostiza

José Luis García Sánchez

En un serie de entradas que he denominado Arquitectos y cineastas  he ido recogiendo opiniones sobre arquitectura de diversos directores como Woody Allen, Ingmar Bergman, Valerian Borowczyk, Luigi Comencini, René Clair, Dziga Vertov, John Ford, Amos Gitai, Peter Greenaway, Abbas Kiarostami, Raúl Ruiz, La actriz Viola Dana, y el ensayista Sigfried Giedion.

Repasando la lista se puede comprobar que no hay cineastas españoles, aunque evidentemente, tampoco sea esencial que los hubiera.

Hace poco he encontrado en un viejo número de la estupenda revista vasca Nosferatu, una  entrevista que le hizo Jesús Angulo a José Luis García Sánchez sobre Rafael Azcona, en ella este último declaraba:

«El esquema de trabajo de Rafael parte siempre de saber qué tipo de historia quiere contar el director, o sea, saber qué tipo de poética debe servir. Como un arquitecto o un maestro de obra que tiene que hacer una casa, primero ve las necesidades del cliente. Si el cliente tiene un mundo poético que es ajeno a Rafael, él no escribe. Dicho de una manera descarnada, si el planteamiento es reaccionario, Rafael no lo hace. Se excusa muy educadamente, pero no lo hace».

Son curiosas estas dos comparaciones entre el guionista y el arquitecto, y entre el director y el cliente del arquitecto, cuando siempre se había comparado al director con el arquitecto y al productor con su cliente. Como se puede observar, las relaciones entre cine , arquitectura y ciudad son variadas  e inagotables.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, noviembre 2014

José Luis García Sánchez

In a serie of income that I have named Architects and filmmakers I have been gathering opinions about architecture of the diverse directors like Woody Allen, Ingmar Bergman, Valerian Borowczyk, Luigi Comencini, René Clair, Dziga Vertov, John Ford, Amos Gitai, Peter Greenaway, Abbas Kiarostami, Raúl Ruiz, The actress Viola Dana, and the essayist Sigfried Giedion.

Revising the list it is possible to verify that there are no Spanish filmmakers, though evidently, it is essential either that they were.

It does little I have found in an old number of the marvellous basque magazine Nosferatu, an interview that Jesus Angulo did to José Luis García Sánchez about Rafael Azcona, in her the latter was declaring:

«The scheme of work of Rafael divides always of knowing what type of history the director wants to count, or, to know what type of poetics it must serve. As an architect or a teacher of work who has to do a house, first it sees the needs of the client. If the client has a poetical world that belongs foreign to Rafael, he does not write. Saying of an emaciated way, if the exposition is reactionary, Rafael does not do it. He apologizes very educadamente, but it does not do it».

Two comparisons are curious these between the scriptwriter and the architect, and between the director and the client of the architect, when always the director had been compared by the architect and to the producer by his client. Since it is possible to observe, the relations between cinema, architecture and city are changed and inexhaustible.

Jorge Gorostiza, architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad

Santa Cruz de Tenerife, november 2014

José Luis García Sánchez

Nunha serie de entradas que denominei Arquitectos y cineastas fun recollendo opinións sobre arquitectura de diversos directores como Woody Allen, Ingmar Bergman, Valerian Borowczyk, Luigi Comencini, René Clair, Dziga Vertov, John Ford, Amos Gitai, Peter Greenaway, Abbas Kiarostami, Raúl Ruiz, La actriz Viola Dana, e o ensaísta Sigfried Giedion.

Repasando a lista pódese comprobar que non hai cineastas españois, aínda que evidentemente, tampouco sexa esencial que os houbese.

Hai pouco encontrei nun vello número da estupenda revista vasca Nosferatu, unha entrevista que lle fixo Jesús Angulo a José Luis García Sánchez sobre Rafael Azcona, ela este último declaraba:

«O esquema de traballo de Rafael parte sempre de saber que tipo de historia quere contar o director, ou sexa, saber que tipo de poética debe servir. Como un arquitecto ou un mestre de obra que ten que facer unha casa, primeiro ve as necesidades do cliente. Se o cliente ten un mundo poético que é alleo a Rafael, el non escribe. Dito dun xeito descarnado, se a formulación é reaccionaria, Rafael non o fai. Escúsase moi educadamente, pero non o fai».

Son curiosas estas dúas comparacións entre o guionista e o arquitecto, e entre o director e o cliente do arquitecto, cando sempre se comparara ao director co arquitecto e ao produtor co seu cliente. Como se pode observar, as relacións entre cine, arquitectura e cidade son variadas e inesgotables.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad

Santa Cruz de Tenerife, novembro 2014

Urban TV 2014. XII Festival Internacional de Cine y Televisión sobre Vida y Ecología UrbanasUrban TV 2014. XII Festival Internacional de Cine e Televisión sobre Vida e Ecoloxía UrbanasUrban TV 2014. The XIIth International Festival of Cinema and Television on Urban Life and Ecology

Una programación multidisciplinar llena de proyecciones, debates, visitas y safaris urbanos con un único objetivo: hablar de la vida y la ecología de las ciudades.

URBAN TV arranca con la entrega de premios a las producciones más destacadas, en un año en el que se han presentado más de 300 producciones audiovisuales de 48 países diferentes. Una ceremonia que intenta ser cita anual de productoras y distribuidoras nacionales.

Este año, el foro de debate “Transformar la televisión”, dedicado a plantear una mejoría en la calidad de las parrillas de programación, llevará por título “La representación audiovisual del medio ambiente” y contará con Mario de la Mano (El escarabajo verde TVE), Juan Antonio Domínguez (Asociación Española de Productores de Documentales, ADN) y Álex Fernández Muerza (periodista científico). El periodista ambiental José María Montero inaugurará el foro con la conferencia «La trampa urbana».

El síndrome Venecia (Andreas Pichler), Historias de balcones (Helle Windelov-Limdzélius) y Microtopia (Jesper Wachtmeister) son los tres prestigiosos documentales seleccionados para participar en esta edición que cuenta con el apoyo de la Fundación Aquae, Canal +, Unesco, ZTE, NH Hoteles y BioCultura.

Las actividades incluyen la visita al huerto urbano en azotea más grande del mundo situado en la terraza del Hotel Wellington.

Desde hace doce años el Festival URBAN TV dirige toda su actividad hacia un único objetivo: ofrecer a la sociedad producciones de calidad que ayuden a conocer mejor el entorno urbano en que vivimos. Asimismo, con cada edición, el Festival se convierte en punto de encuentro y cita anual de la industria audiovisual nacional convocando a jóvenes productores y distribuidores de nuestro país.

ENTREGA DE PREMIOS.

Martes 11 de noviembre, URBAN TV arranca cada año premiando la producción más destacada del año. Así, el día 11 de noviembre tendrá lugar la ceremonia en el Patio de La Casa Encendida. El éxito de convocatoria no deja de confirmar la consolidación del certamen dentro del panorama del cine documental: más de 300 producciones de 48 países diferentes se han presentado en esta edición.

El concurso premia económicamente las categorías específicas para jóvenes realizadores con el ánimo de apoyar la producción de sus siguientes trabajos. Así, se entregarán los premios al Mejor Documental Profesional, Mejor Producción Amateur, Mejor Reportaje de Televisión y Mejor Video- Minuto. También se desvelará el ganador del Premio del Público del concurso de fotografía UrbanFlash Madrid patrocinado por ZTE.

El jurado de esta edición está formado por Clara Navío, periodista y presidenta de APIA; Kathryn Bonnici, productora de documentales; y Sergio Federovisky, periodista. Para terminar, se hará un reconocimiento a la carrera del periodista Jesús González Green. El presentador de televisión Goyo González será el conductor y los artistas del programa de televisión Ritmo Urbano amenizarán la gala.

FORO DE DEBATE “Transformar la televisión”. 12 de noviembre.

En su octava edición, el foro llevará por título “La representación audiovisual del medio ambiente” con el objetivo de suscitar un debate que aporte nuevas ideas para revitalizar el papel de los medios audiovisuales como agentes de información, divulgación y sensibilidad ambiental.

El periodista ambiental José María Montero inaugurará el foro con la conferencia «La trampa urbana».

PROYECCIONES. 12, 13 y 14 noviembre

Otro de los objetivos de URBAN TV es hacer accesible al público madrileño algunas de las mejores producciones recientes que tratan asuntos urbanos. Abre el festival la presentación del documental colaborativo Un día en la ciudad de Álex Lora.

El síndrome de Venecia (Andreas Pichler, 2012) relata los efectos de la presión turística sobre la ciudad italiana y sus nefastas consecuencias en la población de su centro histórico. El documental ha recorrido más de una veintena de festivales y recogido numerosos premios.

Historias de balcones (Helle Windelov-Lidzélius, 2013) es una coproducción cubano-danesa sobre Cuba, que dibuja las comunidades que se forman en los balcones de las viviendas de La Habana.

En Microtopia (Jesper Wachtmeister, 2013), arquitectos, constructores y artistas de todas partes del mundo proponen soluciones radicales a nuestra falta de espacio con la liberación de nuestros objetos y zona de confort.

ACTIVIDADES
A las actividades que comenzaron a principios de año se suman otras especiales que colocan al ciudadano en experiencias diferentes y enriquecedoras obligándole a mirar con nuevos ojos el lugar que habita.

“Safari Grafitti”. 4 noviembre. Recorrido por las manifestaciones de arte urbano efímero de la mano del equipo de Madrid Street Art Project donde se compararán obras de encargo con obras callejeras de iniciativa propia.

“De fósiles por Madrid”. 7 noviembre: En las antípodas de lo efímero, se rastrearán fósiles antiquísimos por las fachadas, baldosas, etc… del centro de Madrid.

“Safari urbano”. 12 de noviembre. Este safari se centra en una pauta de comportamiento muy singular: la que desarrollan muchas especies de aves en pleno invierno para poder defenderse de los predadores y sobre todo para aprovechar al máximo el beneficio que le aportan las ciudades.

“Visita a las Corralas de Lavapiés”. 13 de noviembre. La particular estructura de las corralas han suscitado un renovado interés en el siglo XXI ya que son, a día de hoy, las únicas viviendas que mantienen con vida la solidaridad, la humanidad entre vecinos y el intercambio de bienes sin necesidad de dinero

“Visita guiada al huerto del Hotel Wellington”. 14 de noviembre. De la mano del horticultor y chef Floren Domezáin, se descubrirá el huerto urbano en azotea más grande del mundo con 300 metros cuadrados y 35 tipos distintos de verduras y hortalizas situado en uno de los hoteles más emblemáticos de Madrid.

FESTIVAL URBAN TV 2014
XII Festival Internacional de Cine y Televisión sobre Vida y Ecología Urbanas
Fecha: del 11 al 14 de noviembre de 2014
Lugar: La Casa Encendida
Horarios: consulta
Precio: entrada libre
Proyecciones: 3 euros

Una programación multidisciplinar llena de proyecciones, debates, visitas y safaris urbanos con un único objetivo: hablar de la vida y la ecología de las ciudades.

URBAN TV arranca con la entrega de premios a las producciones más destacadas, en un año en el que se han presentado más de 300 producciones audiovisuales de 48 países diferentes. Una ceremonia que intenta ser cita anual de productoras y distribuidoras nacionales.

Este año, el foro de debate “Transformar la televisión”, dedicado a plantear una mejoría en la calidad de las parrillas de programación, llevará por título “La representación audiovisual del medio ambiente” y contará con Mario de la Mano (El escarabajo verde TVE), Juan Antonio Domínguez (Asociación Española de Productores de Documentales, ADN) y Álex Fernández Muerza (periodista científico). El periodista ambiental José María Montero inaugurará el foro con la conferencia «La trampa urbana».

El síndrome Venecia (Andreas Pichler), Historias de balcones (Helle Windelov-Limdzélius) y Microtopia (Jesper Wachtmeister) son los tres prestigiosos documentales seleccionados para participar en esta edición que cuenta con el apoyo de la Fundación Aquae, Canal +, Unesco, ZTE, NH Hoteles y BioCultura.

Las actividades incluyen la visita al huerto urbano en azotea más grande del mundo situado en la terraza del Hotel Wellington.

Desde hace doce años el Festival URBAN TV dirige toda su actividad hacia un único objetivo: ofrecer a la sociedad producciones de calidad que ayuden a conocer mejor el entorno urbano en que vivimos. Asimismo, con cada edición, el Festival se convierte en punto de encuentro y cita anual de la industria audiovisual nacional convocando a jóvenes productores y distribuidores de nuestro país.

ENTREGA DE PREMIOS.

Martes 11 de noviembre, URBAN TV arranca cada año premiando la producción más destacada del año. Así, el día 11 de noviembre tendrá lugar la ceremonia en el Patio de La Casa Encendida. El éxito de convocatoria no deja de confirmar la consolidación del certamen dentro del panorama del cine documental: más de 300 producciones de 48 países diferentes se han presentado en esta edición.

El concurso premia económicamente las categorías específicas para jóvenes realizadores con el ánimo de apoyar la producción de sus siguientes trabajos. Así, se entregarán los premios al Mejor Documental Profesional, Mejor Producción Amateur, Mejor Reportaje de Televisión y Mejor Video- Minuto. También se desvelará el ganador del Premio del Público del concurso de fotografía UrbanFlash Madrid patrocinado por ZTE.

El jurado de esta edición está formado por Clara Navío, periodista y presidenta de APIA; Kathryn Bonnici, productora de documentales; y Sergio Federovisky, periodista. Para terminar, se hará un reconocimiento a la carrera del periodista Jesús González Green. El presentador de televisión Goyo González será el conductor y los artistas del programa de televisión Ritmo Urbano amenizarán la gala.

FORO DE DEBATE “Transformar la televisión”. 12 de noviembre.

En su octava edición, el foro llevará por título “La representación audiovisual del medio ambiente” con el objetivo de suscitar un debate que aporte nuevas ideas para revitalizar el papel de los medios audiovisuales como agentes de información, divulgación y sensibilidad ambiental.

El periodista ambiental José María Montero inaugurará el foro con la conferencia «La trampa urbana».

PROYECCIONES. 12, 13 y 14 noviembre

Otro de los objetivos de URBAN TV es hacer accesible al público madrileño algunas de las mejores producciones recientes que tratan asuntos urbanos. Abre el festival la presentación del documental colaborativo Un día en la ciudad de Álex Lora.

El síndrome de Venecia (Andreas Pichler, 2012) relata los efectos de la presión turística sobre la ciudad italiana y sus nefastas consecuencias en la población de su centro histórico. El documental ha recorrido más de una veintena de festivales y recogido numerosos premios.

Historias de balcones (Helle Windelov-Lidzélius, 2013) es una coproducción cubano-danesa sobre Cuba, que dibuja las comunidades que se forman en los balcones de las viviendas de La Habana.

En Microtopia (Jesper Wachtmeister, 2013), arquitectos, constructores y artistas de todas partes del mundo proponen soluciones radicales a nuestra falta de espacio con la liberación de nuestros objetos y zona de confort.

ACTIVIDADES

A las actividades que comenzaron a principios de año se suman otras especiales que colocan al ciudadano en experiencias diferentes y enriquecedoras obligándole a mirar con nuevos ojos el lugar que habita.

“Safari Grafitti”. 4 noviembre. Recorrido por las manifestaciones de arte urbano efímero de la mano del equipo de Madrid Street Art Project donde se compararán obras de encargo con obras callejeras de iniciativa propia.

“De fósiles por Madrid”. 7 noviembre: En las antípodas de lo efímero, se rastrearán fósiles antiquísimos por las fachadas, baldosas, etc… del centro de Madrid.

“Safari urbano”. 12 de noviembre. Este safari se centra en una pauta de comportamiento muy singular: la que desarrollan muchas especies de aves en pleno invierno para poder defenderse de los predadores y sobre todo para aprovechar al máximo el beneficio que le aportan las ciudades.

“Visita a las Corralas de Lavapiés”. 13 de noviembre. La particular estructura de las corralas han suscitado un renovado interés en el siglo XXI ya que son, a día de hoy, las únicas viviendas que mantienen con vida la solidaridad, la humanidad entre vecinos y el intercambio de bienes sin necesidad de dinero

“Visita guiada al huerto del Hotel Wellington”. 14 de noviembre. De la mano del horticultor y chef Floren Domezáin, se descubrirá el huerto urbano en azotea más grande del mundo con 300 metros cuadrados y 35 tipos distintos de verduras y hortalizas situado en uno de los hoteles más emblemáticos de Madrid.

FESTIVAL URBAN TV 2014

XII Festival Internacional de Cine y Televisión sobre Vida y Ecología Urbanas

Fecha: del 11 al 14 de noviembre de 2014

Lugar: La Casa Encendida

Horarios: consulta

Precio: entrada libre

Proyecciones: 3 euros

Una programación multidisciplinar llena de proyecciones, debates, visitas y safaris urbanos con un único objetivo: hablar de la vida y la ecología de las ciudades.

URBAN TV arranca con la entrega de premios a las producciones más destacadas, en un año en el que se han presentado más de 300 producciones audiovisuales de 48 países diferentes. Una ceremonia que intenta ser cita anual de productoras y distribuidoras nacionales.

Este año, el foro de debate “Transformar la televisión”, dedicado a plantear una mejoría en la calidad de las parrillas de programación, llevará por título “La representación audiovisual del medio ambiente” y contará con Mario de la Mano (El escarabajo verde TVE), Juan Antonio Domínguez (Asociación Española de Productores de Documentales, ADN) y Álex Fernández Muerza (periodista científico). El periodista ambiental José María Montero inaugurará el foro con la conferencia «La trampa urbana».

El síndrome Venecia (Andreas Pichler), Historias de balcones (Helle Windelov-Limdzélius) y Microtopia (Jesper Wachtmeister) son los tres prestigiosos documentales seleccionados para participar en esta edición que cuenta con el apoyo de la Fundación Aquae, Canal +, Unesco, ZTE, NH Hoteles y BioCultura.

Las actividades incluyen la visita al huerto urbano en azotea más grande del mundo situado en la terraza del Hotel Wellington.

Desde hace doce años el Festival URBAN TV dirige toda su actividad hacia un único objetivo: ofrecer a la sociedad producciones de calidad que ayuden a conocer mejor el entorno urbano en que vivimos. Asimismo, con cada edición, el Festival se convierte en punto de encuentro y cita anual de la industria audiovisual nacional convocando a jóvenes productores y distribuidores de nuestro país.

ENTREGA DE PREMIOS.

Martes 11 de noviembre, URBAN TV arranca cada año premiando la producción más destacada del año. Así, el día 11 de noviembre tendrá lugar la ceremonia en el Patio de La Casa Encendida. El éxito de convocatoria no deja de confirmar la consolidación del certamen dentro del panorama del cine documental: más de 300 producciones de 48 países diferentes se han presentado en esta edición.

El concurso premia económicamente las categorías específicas para jóvenes realizadores con el ánimo de apoyar la producción de sus siguientes trabajos. Así, se entregarán los premios al Mejor Documental Profesional, Mejor Producción Amateur, Mejor Reportaje de Televisión y Mejor Video- Minuto. También se desvelará el ganador del Premio del Público del concurso de fotografía UrbanFlash Madrid patrocinado por ZTE.

El jurado de esta edición está formado por Clara Navío, periodista y presidenta de APIA; Kathryn Bonnici, productora de documentales; y Sergio Federovisky, periodista. Para terminar, se hará un reconocimiento a la carrera del periodista Jesús González Green. El presentador de televisión Goyo González será el conductor y los artistas del programa de televisión Ritmo Urbano amenizarán la gala.

FORO DE DEBATE “Transformar la televisión”. 12 de noviembre.

En su octava edición, el foro llevará por título “La representación audiovisual del medio ambiente” con el objetivo de suscitar un debate que aporte nuevas ideas para revitalizar el papel de los medios audiovisuales como agentes de información, divulgación y sensibilidad ambiental.

El periodista ambiental José María Montero inaugurará el foro con la conferencia «La trampa urbana».

PROYECCIONES. 12, 13 y 14 noviembre

Otro de los objetivos de URBAN TV es hacer accesible al público madrileño algunas de las mejores producciones recientes que tratan asuntos urbanos. Abre el festival la presentación del documental colaborativo Un día en la ciudad de Álex Lora.

El síndrome de Venecia (Andreas Pichler, 2012) relata los efectos de la presión turística sobre la ciudad italiana y sus nefastas consecuencias en la población de su centro histórico. El documental ha recorrido más de una veintena de festivales y recogido numerosos premios.

Historias de balcones (Helle Windelov-Lidzélius, 2013) es una coproducción cubano-danesa sobre Cuba, que dibuja las comunidades que se forman en los balcones de las viviendas de La Habana.

En Microtopia (Jesper Wachtmeister, 2013), arquitectos, constructores y artistas de todas partes del mundo proponen soluciones radicales a nuestra falta de espacio con la liberación de nuestros objetos y zona de confort.

ACTIVIDADES

A las actividades que comenzaron a principios de año se suman otras especiales que colocan al ciudadano en experiencias diferentes y enriquecedoras obligándole a mirar con nuevos ojos el lugar que habita.

“Safari Grafitti”. 4 noviembre. Recorrido por las manifestaciones de arte urbano efímero de la mano del equipo de Madrid Street Art Project donde se compararán obras de encargo con obras callejeras de iniciativa propia.

“De fósiles por Madrid”. 7 noviembre: En las antípodas de lo efímero, se rastrearán fósiles antiquísimos por las fachadas, baldosas, etc… del centro de Madrid.

“Safari urbano”. 12 de noviembre. Este safari se centra en una pauta de comportamiento muy singular: la que desarrollan muchas especies de aves en pleno invierno para poder defenderse de los predadores y sobre todo para aprovechar al máximo el beneficio que le aportan las ciudades.

“Visita a las Corralas de Lavapiés”. 13 de noviembre. La particular estructura de las corralas han suscitado un renovado interés en el siglo XXI ya que son, a día de hoy, las únicas viviendas que mantienen con vida la solidaridad, la humanidad entre vecinos y el intercambio de bienes sin necesidad de dinero

“Visita guiada al huerto del Hotel Wellington”. 14 de noviembre. De la mano del horticultor y chef Floren Domezáin, se descubrirá el huerto urbano en azotea más grande del mundo con 300 metros cuadrados y 35 tipos distintos de verduras y hortalizas situado en uno de los hoteles más emblemáticos de Madrid.

FESTIVAL URBAN TV 2014

XII Festival Internacional de Cine y Televisión sobre Vida y Ecología Urbanas

Fecha: del 11 al 14 de noviembre de 2014

Lugar: La Casa Encendida

Horarios: consulta

Precio: entrada libre

Proyecciones: 3 euros

Una casa en Finlandia. La fantasía y la memoria | Borja López Cotelo

Comencé a caminar entre las coníferas. Sus troncos geométricos filtraban los rayos de un sol pálido. Eran los últimos días de mayo y el sobre el lago Päijänne flotaban aún algunos trozos de hielo, remolones en esas últimas semanas de letargo invernal.

Caminaba lento, temiendo encontrarme de repente con la vivienda que Alvar Aalto había construido para sí mismo en ese lugar. El sendero esquivaba moles de granito que surgían aquí y allá. En su extremo, un repecho exigía el último esfuerzo antes de alcanzar la casa del arquitecto.

Una casa en Finlandia. La fantasía y la memoria | Borja López Cotelo
Vista exterior de la «Casa de verano experimental» (Muuratsalo, Finlandia) de Alvar Aalto 

Desde la distancia percibí la dimensión imponente del muro de cierre,  horadado sólo por un hueco. Un fino revestimiento blanco se esforzaba por traslucir las irregularidades del aparejo, pero la luz del Norte -más obstinada que Aalto- las hacía enmudecer. Sus imperfecciones se desvanecían en un mundo sin sombras.

Entré en el patio. Las paredes que me confinaban eran un mosaico de colores y texturas, todas ellas nacidas de la arcilla. Los azulejos replicaban a ladrillos rojizos que, con sus diferentes formas, configuraban un tejido hecho de retazos. Me acerqué a la ventana y pude entrever un interior modesto, protegido por los robustos bastidores de madera. La puerta estaba cerrada y decidí volver sobre mis pasos. Atravesé de nuevo el patio y pude distinguir una cavidad destinada a contener el fuego.

Patio de la «Casa de verano experimental» (Muuratsalo, Finlandia) de Alvar Aalto | Fotografía: Chen Yu Ching

Decidí sentarme en una roca pulida por el hielo y rumiar lo que había visto durante los días de viaje a través de Finlandia. Saqué un fajo de papeles desteñidos del azul de mi bolsillo y me puse a leer.

‘Podemos importar un pilar creado bajo el sol, lo podemos colocar aquí mismo…pero no podemos crear una columna dórica, o tal vez sólo levantarla por el gusto de hacerlo’ 1.

Me dio por pensar en el sol y en el Mediterráneo.

Y se hizo tarde.

Mientras guardaba mis hojas, distinguí entre ellas un dibujo de Alvar Aalto. Era un apunte hecho con carboncillo o lápiz blando, que mostraba un templo incrustado en un promontorio. Cada línea parecía contar una historia: las palmeras del primer plano sugerían una latitud, las montañas dibujadas más allá del edificio revelaban una topografía erizada que, en tiempos, debió de haber protegido la ciudad. Al dibujante no parecía importarle el orden del templo, su proporción o su materialidad. Tal vez era el Templo de la Concordia, o el de Juno Lacinia. Tal vez no. En su extremo inferior pude leer: Agrigento, 1952.

Boceto de Alvar Aalto en Agrigento, 1952
Boceto de Alvar Aalto en Agrigento, 1952

Días después me marché de Finlandia. El camino de regreso fue largo, y me entretuve observando el paisaje yermo punteado de construcciones rojas, aún más inquietante sin el amparo de la nieve. Pensé entonces en el esbozo de Agrigento. Había en él algo familiar.

Cuando llegué a casa, abrí con curiosidad mi único libro sobre Alvar Aalto. En una de sus páginas encontré un croquis de la vivienda en Muuratsalo, aquélla que había encontrado entre las coníferas días antes. Comprobé que el dibujo recordaba a aquél que Aalto había hecho en Sicilia: el punto de vista enfatizaba la posición del edificio en el paisaje, colocado en lo alto de un cerro. La casa se mostraba –como el templo- desde una cierta distancia y reducida a sus líneas esenciales. No era más que un volumen, una mole que nos observaba desde su atalaya. Unas líneas parecían esbozar las pequeñas piezas anexas, y un trazo quebrado ensayaba la forma definitiva de la cubierta. Pero poco importaban los detalles: se trataba de un objeto en duelo con el paisaje, con la topografía, con el lago y el camino garabateado en su parte inferior. Miré la fecha: 1952.

Bocetos de la "Casa de verano experimental" (Muuratsalo, Finlandia) de Alvar Aalto
Bocetos de la «Casa de verano experimental» (Muuratsalo, Finlandia) de Alvar Aalto

Guardé el libro y me puse a pensar en la memoria y en la fantasía.

Imaginé a Aalto, sentado en su tablero de dibujo en 1952. Debía dibujar una casa para él y para su segunda mujer, Elsa Mäkkiniemi. Así que empezó a pensar como un hombre racional, a delinear una casa finlandesa. Pero su memoria y sus fantasías empezaron a infectar esas intenciones, y la mano hizo brotar en el papel una casa en la colina, un templo que había admirado meses atrás en una costa lejana.

Leí entonces unas líneas escritas por Aalto:

Sólo cuando los componentes constructivos de un edificio, las formas que de ellos se deducen lógicamente, se colorean con lo que podríamos llamar el arte del juego, estamos en el camino correcto2.

Eso es, pensé. La casa en Muuratsalo no es más que un juego. Por eso Aalto jugó a imaginarse que, cuando desembarcaba en la orilla helada del Päijänne, en realidad lo hacía en los acantilados sicilianos, y que su casa era ese templo que había esbozado. Tal vez incluso imaginó que el reflejo plomizo del lago sería igual al del Mediterráneo.

Alvar Aalto | Alvar Aalto Foundation
Alvar Aalto | Alvar Aalto Foundation

Una vez más, se había hecho tarde. Antes de caer en un sueño profundo, se me ocurrió que tal vez el cerebro no esté formado por compartimentos estancos3, que la mano quizá sea el instrumento más eficaz de la memoria.

Me dormí.
Y al día siguiente, llegué tarde a trabajar.

Borja López Cotelo. Doctor arquitecto
A Coruña. septiembre 2011

Notas:
1. Sverre Fehn en Norberg-Schulz, Ch. y G. Postiglione: Sverre Fehn Opera Completa. Electa, Milán 2007, pag. 285
2. AALTO, Alvar (1953): ‘Casa experimental en Muuratsalo’, Arkkitehti num. 9/10.
3. Quizá por eso, John Berger se refirió a la interacción entre dibujo, análisis y memoria: ‘Es el propio acto de dibujar el que fuerza al artista a mirar el objeto que tiene ante él, a diseccionarlo en el ojo de su mente y volver a juntar las piezas. O, si está dibujando de memoria, el que le obliga a rastrear en el interior de su propia mente para descubrir el contenido de su almacén de observaciones pasadas’.

 

[:es]Valle Arredondo-Vicente Calabuig · plataforma profesional | Café con un arquitecto[:gl]Valle Arredondo-Vicente Calabuig · plataforma profesional | Café con un arquitecto[:en]Valley Arredondo-Vicente Calabuig · professional platform | Café con un arquitecto[:]

[:es]

Cuántas veces hemos realizado la siguiente pregunta a un amigo, un compañero, ¿Quién conoce a un….? cuando está a la búsqueda de un profesional. Seguramente más de una y más de dos. Por ello partiendo de esta premisa, Valle Arredondo y Vicente Calabuig unos arquitectos valencianos, han decido acortar las distancias entre particulares (individuales, asociaciones de vecinos, comunidad de propietarios u otros colectivos) como a otros profesionales.

«¿Quién conoce a su arquitecto?»

Para ello han creado y puesto a disposición de todos ellos una plataforma profesional a nivel nacional, que han denominado café con un arquitecto. A pesar de las crecientes redes sociales, este grupo de arquitectos abogan por una

una serie de eventos donde se le invita a acudir a un establecimiento para tener una charla con arquitectos de su barrio mientras se toma una taza de café”

en un ambiente distendido.

La asistencia al evento es libre, y para garantizar su plaza en estos eventos, tanto si eres un particular como si eres un arquitecto, debes registrarte a través de su página web. Una vez registrados, desde la plataforma organizan un evento en tu barrio o alrededores.

Café con un arquitecto

¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional?

Estudiamos en la Universidad Politécnica de Valencia. Hemos trabajado colaborando con distintos despachos de arquitectura y como profesionales autónomos tanto separada como conjuntamente en estos últimos años.

¿Qué os llevó a crear “café con un arquitecto”?

Surge como una forma de aumentar nuestros círculos de clientes dando la posibilidad de charlar informal y distendidamente fuera del estudio. Pensábamos que mucha gente no conoce a ningún arquitecto en su entorno y de esta forma puede acercarse a nuestra profesión.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades? ¿Cuáles fueron las más problemáticas?

Principalmente nuestra gran dificultad está siendo dar a conocer la iniciativa ya que tenemos que vencer la timidez de un primer encuentro y la desconfianza a que la consulta es gratuita y sin compromiso.

¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?

Estamos muy contentos con la acogida que está teniendo tanto entre arquitectos de todas las generaciones, establecimientos, asociaciones de vecinos y particulares que ya conocen café con un arquitecto y que nos apoyan en la difusión de la iniciativa, y muy sorprendidos por el interés mostrado desde todo el país.

Café con un arquitecto

¿Qué expectativas y proyectos de futuro tenéis para “café con un arquitecto”?

La difusión y calado de la iniciativa como un encuentro periódico por barrios a nivel nacional, donde los particulares cuenten habitualmente con lugares donde conocer a arquitectos, y donde los arquitectos además de tener contacto directo con posibles clientes puedan encontrarse con otros profesionales y favorecer futuras colaboraciones.

Nos gustaría que la plataforma fuese una herramienta útil que permita resolver las dudas iniciales de cualquier particular a la hora de hacer una reforma o abrir un negocio. Que sirva poner en contacto a los particulares con su arquitecto más próximo de forma informal y cercana.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar?

Por supuesto animaríamos a todos los arquitectos a unirse a nuestra iniciativa ayudándonos a extenderla a nivel nacional. Podrían convertirse en organizadores de eventos en sus propias ciudades aprovechando tanto nuestra plataforma online como la difusión en nuestras redes sociales.

Pensamos que una buena forma de colaborar con café con un arquitecto sería vincular en sus páginas personales y profesionales nuestra dirección web, a la vez que sugerirnos eventos en sus barrios o ciudades, y una vez convocados, difundirlos activamente.

café con un arquitecto nace como una propuesta colaborativa para profesionales.

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Abrir nuevas vías siempre es positivo, y más cuando la situación actual de la construcción en nuestro país y de los profesionales vinculados a la misma obliga a crearlas y a romper con los prejuicios que la sociedad tiene en este momento de los arquitectos.

Café con un arquitecto
Café con un arquitecto

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Que merecen el mayor apoyo y respeto al igual que los que han decidido quedarse y trabajar tanto dentro como fuera de la profesión.

¿Cómo veis el futuro de la profesión?

Vemos la necesidad de trabajar para hacer ver que la sociedad necesita de la arquitectura y los arquitectos.

Café con un arquitecto
Café con un arquitecto

Valle Arredondo-Vicente Calabuig · plataforma profesional | Café con un arquitecto
Noviembre 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Valle y Vicente su tiempo y predisposición con este espacio.

[:en]

How many times we have realized the following question to a friend, a companion, who knows one ….? When it is to the search of a professional. Surely more of one and more than two. For it departing from this premise, Valle Arredondo and Vicente Calabuig a few Valencian architects, they have I decide to shorten the distances between individuals (individuals, residents associations, owners’ community or other groups) as to other professionals.

«Who does one know his architect?»

For it have created and position at the disposal of all of them a professional national platform, which they have named café con un arquitecto. In spite of the increasing social networks, this group of architects plead for one “a series of events where one invites him to come to an establishment to have a chat with architects of his neighborhood while a cup of coffee takes in a distended environment.

The assistance to the event is free, and to guarantee his square in these events, so much if you are an individual as if you are an architect, you must register yourself across his web page. Once registered, from the platform they organize an event in your neighborhood or surroundings.

Café con un arquitecto

Which has been your formation and professional path?

We study in the Politécnica de Valencia University. We have worked collaborating with different offices of architecture and as autonomous professionals so much separated like together in the latter years.

What coffee led you to creating “café con un arquitecto”?

It arises as a way of increasing our clients’ circles giving the possibility of chatting informally and distendidamente out of the study. We were thinking that great people do not know any architect in his environment and of this form it can approach our profession.

Did you meet many difficulties? Which were the most problematic?

Principally our great difficulty is to announce the initiative since we have to conquer the coyness of the first meeting and the distrust to which the consultation is free and without commitment.

Are you satisfied with the reached aims?

We are very satisfied with the reception that is having so much between architects of all the generations, establishments, residents associations and individuals who already know café con un arquitecto and who us rest on the diffusion of the initiative, and very surprised by the interest showed from the whole country.

Café con un arquitecto

What expectations and projects of future you have for “café con un arquitecto”?

The diffusion and fret of the initiative like a periodic meeting for national neighborhoods, where the individuals possess habitually places where to know architects, and where the architects beside having direct contact with possible clients could meet other professionals and favor future collaborations.

We would like that the platform was a useful tool that allows to solve the initial doubts of any individual at the moment of doing a reform or opening a business. That serves contact the individuals with his more near architect of informal and nearby form.

Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give?

Certainly it would encourage all the architects to join our initiative helping ourselves to extending her on the national level. They might turn into organizers of events into his own cities taking advantage so much of our platform online as the diffusion in our social networks.

We think that a good way of collaborating with café con un arquitecto would be to link in his personal and professional pages our web direction, simultaneously that to suggest events to us in his neighborhoods or cities, and once summoned, to spread them actively.

café con un arquitecto is born as a collaborative offer for professionals.

Do you believe that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?

To open new routes always is positive, and more when the current situation of the construction in our country and of the professionals linked to the same one it forces to creating them and to breaking with the prejudices that the company has at this moment of the architects.

Café con un arquitecto

What do you think of those that they have been going to work abroad?

That deserve the major support and respect as those that they have decided to stay and to work so much inside like out of the profession.

How do you see the future of the profession?

We see the need to work to make to see that the company needs from the architecture and the architects.

Café con un arquitecto

Valle Arredondo-Vicente Calabuig · Professional platform | Café con un arquitecto

November 2014

Interview is realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Valle and Vicente his time and predisposition with this space.

[:gl]

Cantas veces realizamos a seguinte pregunta a un amigo, un compañeiro, ¿Quen coñece a un….? cando está á busca dun profesional. Seguramente máis dunha e máis de dúas. Por iso partindo desta premisa, Valle Arredondo e Vicente Calabuig uns arquitectos valencianos, teñen decido acurtar as distancias entre particulares (individuais, asociacións de veciños, comunidade de propietarios ou outros colectivos) como a outros profesionais.

«¿Quen coñece ao seu arquitecto?»

Para iso crearon e posto a disposición de todos eles unha plataforma profesional a nivel nacional, que denominaron café cun arquitecto. A pesar das crecentes redes sociais, este grupo de arquitectos avogan por unha “unha serie de eventos onde se lle invita a acudir a un establecemento para ter unha charla con arquitectos do seu barrio mentres se toma unha cunca de café nun ambiente distendido.

A asistencia ao evento é libre, e para garantir a súa praza nestes eventos, tanto se es un particular coma se es un arquitecto, debes rexistrarte a través da súa páxina web. Unha vez rexistrados, dende a plataforma organizan un evento no teu barrio ou arredores.

Café cun arquitecto

¿Cal foi a vosa formación e traxectoria profesional?

Estudamos na Universidade Politécnica de Valencia. Traballamos colaborando con distintos despachos de arquitectura e como profesionais autónomos tanto separada como conxuntamente nestes últimos anos.

¿Que vos levou a crearr “café cun arquitecto”?

Xorde como unha forma de aumentar os nosos círculos de clientes dando a posibilidade de charlar informal e distendidamente fóra do estudo. Pensabamos que moita xente non coñece ningún arquitecto no seu ámbito e desta forma pode achegarse á nosa profesión.

¿Encontrástesvos con moitas dificultades? ¿Cales foron as máis problemáticas?

Principalmente a nosa gran dificultade está a ser dar a coñecer a iniciativa xa que temos que vencer a timidez dun primeiro encontro e a desconfianza a que a consulta é gratuíta e sen compromiso.

¿Estades contentos cos obxectivos alcanzados?

Estamos moi contentos coa acollida que está a ter tanto entre arquitectos de todas as xeracións, establecementos, asociacións de veciños e particulares que xa coñecen café cun arquitecto e que nos apoian na difusión da iniciativa, e moi sorprendidos polo interese mostrado dende todo o país.

Café cun arquitecto

¿Que expectativas e proxectos de futuro tedes para “café cun arquitecto”?

A difusión e calado da iniciativa como un encontro periódico por barrios a nivel nacional, onde os particulares conten habitualmente con lugares onde coñecer a arquitectos, e onde os arquitectos ademais de ter contacto directo con posibles clientes poidan encontrarse con outros profesionais e favorecer futuras colaboracións.

Gustaríanos que a plataforma fose unha ferramenta útil que permita resolver as dúbidas iniciais de calquera particular á hora de facer unha reforma ou abrir un negocio. Que sirva poñer en contacto os particulares co seu arquitecto máis próximo de forma informal e próxima.

¿Animaríades a outros arquitectos a seguir os vosos pasos? ¿Que pasos considerades que deberían dar?

Por suposto animariamos a todos os arquitectos a unirse á nosa iniciativa axudándonos a estendela a nivel nacional. Poderían converterse en organizadores de eventos nas súas propias cidades aproveitando tanto a nosa plataforma online coma a difusión nas nosas redes sociais.

Pensamos que unha boa forma de colaborar con café cun arquitecto sería vincular nas súas páxinas persoais e profesionais a nosa dirección web, á vez que suxerirnos eventos nos seus barrios ou cidades, e unha vez convocados, difundilos activamente.

café cun arquitecto nace como unha proposta colaboradora para profesionais.

¿Credes que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

Abrir novas vías sempre é positivo, e máis cando a situación actual da construción no noso país e dos profesionais vinculados a esta obriga a crealas e a romper cos prexuízos que a sociedade ten neste momento dos arquitectos.

Café cun arquitecto

¿Que opinades dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

Que merecen o maior apoio e respecto ao igual que os que decidiron quedar e traballar tanto dentro coma fóra da profesión.

¿Como vedes o futuro da profesión?

Vemos a necesidade de traballar para facer ver que a sociedade necesita da arquitectura e os arquitectos

Café con un arquitecto

Valle Arredondo-Vicente Calabuig · plataforma profesional | Café con un arquitecto

Noviembre 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Valle y Vicente su tiempo y predisposición con este espacio.

[:]

UbiqaramaUbiqaramaUbiqarama

0

Ubiqarama es un ecosistema formado por una plataforma web y una aplicación móvil que facilitan la construcción de narrativas digitales territoriales.

Durante los últimos 2 años Úbiqa ha trabajado en el desarrollo de herramientas que permitan sistematizar y facilitar la realización de proyectos participativos de creación de narrativas digitales ciudadanas utilizando diferentes recursos: imágenes, fotos, vídeos, textos… a través de distintas tipologías narrativas: mosaicos, rutas y mapeados con contenidos digitales geoposicionados.

Ubiqarama permite crear proyectos y publicar los contenidos creados, etiquetados y geoposicionados con la aplicación móvil a través de una API que permite la sincronización de las dos herramientas. Los contenidos también se pueden publicar desde el panel de control de la plataforma. Una vez publicados los contenidos, las funcionalidades de la plataforma permiten el filtrado mediante diferentes criterios: localización, género, tramos de edad, etiquetas, etc., y organizar y consultar los contenidos de la plataforma a través de narrativas personalizadas en modo mosaico, mapa o rutas.

Con Ubiqarama cualquier persona u organización podrá crear y personalizar su propio proyecto de mapeado y narrativas digitales. Ubiqarama se ha desarrollado utilizando software libre y gratuito.

 + info

Ubiqarama is an ecosystem formed by a web platform and a mobile application that they facilitate the construction of digital territorial narratives.

During the last 2 years Úbiqa has been employed at the development of tools that allow to systematize and to facilitate the accomplishment of participative projects of creation of digital civil narratives using different resources: images, photos, videoes, texts … across different narrative tipologías: mosaics, routes and mapeados with digital contents geoposicionados.

Ubiqarama allows to create projects and to publish the created, labelled contents and geoposicionados with the mobile application across an API that allows the synchronization of both tools. The contents also can be published from the control panel of the platform. Once published the contents, the functionalities of the platform allow the leaked one by means of different criteria: location, kind, sections of age, labels, etc., and to organize and to consult the contents of the platform across narratives personalized in Mosaic way, map or routes.

With Ubiqarama any person or organization will be able to create and to personalize his own project of mapeado and digital narratives. Ubiqarama has developed using free and free software.

+ info

Ubiqarama é un ecosistema formado por unha plataforma web e unha aplicación móbil que facilitan a construción de narrativas dixitais territoriais.

Durante os últimos 2 anos Úbiqa traballou no desenvolvemento de ferramentas permitan que sistematizar e facilitar a realización de proxectos participativos de creación de narrativas dixitais cidadás utilizando diferentes recursos: imaxes, fotos, vídeos, textos… a través de distintas tipoloxías narrativas: mosaicos, rutas e mapeados con contidos dixitais geoposicionados.

Ubiqarama permite crear proxectos e publicar os contidos creados, etiquetaxes e geoposicionados coa aplicación móbil a través dunha API que permite a sincronización das dúas ferramentas. Os contidos tamén se poden publicar dende o panel de control da plataforma. Unha vez publicados os contidos, as funcionalidades da plataforma permiten o filtrado mediante diferentes criterios: localización, xénero, tramos de idade, etiquetas, etc., e organizar e consultar os contidos da plataforma a través de narrativas personalizadas en modo mosaico, mapa ou rutas.

Con Ubiqarama calquera persoa ou organización poderá crear e personalizar o seu propio proxecto de mapeado e narrativas dixitais. Ubiqarama desenvolveuse utilizando software libre e gratuíto.

+ info

Cities Connection Project Cities Connection Project Cities Connection Project

0

Cities Connection Project (CCP) es un conector entre ciudades a través de su arquitectura, creado por los arquitectos Nicola Regusci y Xavier Bustos, con el objetivo de generar sinergias entre los profesionales y operadores culturales de cada ciudad.

Cities Connection Project nació con el deseo de establecer una conexión cultural entre Barcelona y otras ciudades europeas con una importante tradición arquitectónica y cultural. Una serie de exposiciones de arquitectura son el centro de este proyecto, que también ofrece otras actividades como conferencias, reuniones entre las universidades y el deseo de crear vínculos entre los profesionales arquitectos involucrados. Cada evento, llamado Connection, se compone de una primera exposición en Barcelona, seguida de una segunda presentación en la ciudad invitada.

Cada nueva conexión ofrecerá una nueva temática que tendrá en cuenta la idiosincrasia y el legado cultural y arquitectónico de la ciudad o región invitada.

La primera edición de Cities Connection Project, que tuvo un gran éxito, conectó el cantón suizo del Ticino con Barcelona mediante dos exposiciones: _Import TICINO (COAC _Mayo 2013) / _Export BARCELONA (Accademia di Architettura _Octubre 2013).

Esta segunda edición del proyecto Cities Connection Project, conectará Ginebra y Barcelona, mediante dos exposiciones de arquitectura: _Import GENEVA. Building Geneva_Projects versus challenges (Arts Santa Mònica Centre de la Creativitat _Noviembre 2014) y _Export BARCELONA. Social Housing in Urban Context ( Pavillon SICLI _Febrero 2015).

+ info

Cities Connection Project (CCP) é un conector entre cidades a través da súa arquitectura, creado polos arquitectos Nicola Regusci e Xavier Bustos, co obxectivo de xerar sinerxías entre os profesionais e operadores culturais de cada cidade.

Cities Connection Project naceu co desexo de establecer unha conexión cultural entre Barcelona e outras cidades europeas cunha importante tradición arquitectónica e cultural. Unha serie de exposicións de arquitectura son o centro deste proxecto, que tamén ofrece outras actividades como conferencias, reunións entre as universidades e o desexo de crear vínculos entre os profesionais arquitectos involucrados. Cada evento, chamado Connection, componse dunha primeira exposición en Barcelona, seguida dunha segunda presentación na cidade invitada.

Cada nova conexión ofrecerá unha nova temática que terá en conta a idiosincrasia e o legado cultural e arquitectónico da cidade ou rexión invitada.

A primeira edición de Cities Connection Project, que tivo un grande éxito, conectou o cantón suízo do Ticino con Barcelona mediante dúas exposicións: _Import TICINO (COAC _Mayo 2013) / _Export BARCELONA (Accademia dei Architettura _Octubre 2013).

Esta segunda edición do proxecto Cities Connection Project, conectará Xenebra e Barcelona, mediante dúas exposicións de arquitectura: _Import GENEVA. Building Geneva_Projects versus challenges (Arts Santa Mònica Centre de la Creativitat _Noviembre 2014) e _Export BARCELONA. Social Housing in Urban Context ( Pavillon SICLI _Febrero 2015).

+ info

Cities Connection Project (CCP) is a connector between cities through its architecture, created by architects Nicola Regusci and Xavier Bustos, with the aim of generating synergies among professionals and cultural operators in each city.

Cities Connection Project was born with the desire to establish a cultural connection between Barcelona and other European cities with an important architectural and cultural tradition. A series of architecture exhibitions are the focus of this project that also offers other events such as conferences, meetings between universities and the desire to create synergies between the professional architects involved. Each event, which is called “connection”, is composed of a first exhibition in Barcelona, followed by a second presentation in the invited city.

Each new connection will offer a new theme that will always take into account the idiosyncrasy and the cultural and architectural background of the invited city or region.

The first edition of the Cities Connection Project, which had a major success, connected the area of Ticino (Swiss Canton) and Barcelona with two exhibitions: _Import TICINO (COAC _May 2013) / _Export BARCELONA (Accademia di Architettura _October 2013).

This second edition of the Cities Connection Project will connect Geneva and Barcelona, with two architecture exhibitions: _Import GENEVA. Building Geneva_Projects versus challenges (Arts Santa Mònica Centre de la Creativitat_November 2014) and _Export BARCELONA. Social Housing in Urban Context (Pavillon SICLI _February 2015).

+ info

Rehabilitación de vivienda para Centro Juvenil, Biblioteca, Mediateca y ludoteca en Castrelo de Miño | Muiños+OteroRehabilitación de vivenda para Centro Xuvenil, Biblioteca, Mediateca e ludoteca en Castrelo de Miño | Muiños+OteroRehabilitation of housing for Juvenile Center, Library, Mediateca and ludoteca in Castrelo de Miño | Muiños+Otero

Antecedentes y objetivo

La actuación planteada pretende la recuperación de la  antigua vivienda del médico, y sanatorio, para convertirla en centro social de Castrelo de Miño.

Se organiza todo el programa funcional aprovechando la envolvente y la configuración del edificio existente, disponiendo en la planta baja, además del vestíbulo de acceso, una mediateca, un taller para mujeres rurales, aseos, y núcleo de comunicaciones.

En la planta primera, además del núcleo de comunicaciones, se dedica la mayor parte del  espacio a sala de lectura y biblioteca, realizando también un taller para niños/ludoteca y una sala de usos múltiples para jóvenes.

Implantación

La idea central del proyecto es crear un referente a escala municipal, un edificio-plaza que articule el entorno de la vía principal de Castrelo de Miño.

Se busca un espacio flexible y polivalente que, a modo de ocupación espontánea y alternativa de la calle, se convierta en una nueva opción para los distintos colectivos, como jóvenes, mujeres, niños,lectores, etc.

Se busca que castrelo. info sea, un nodo y contenedor social poroso, abierto, reconocible por toda la comunidad y que invita a su entrada como generador de diferentes actividades culturales.

Construcción

Recuperar el carácter de la edificación preexistente fue el punto de partida de la intervención. Tras una labor de investigación, indagando en las trazas originales e identificando las posteriores modificaciones,  se persiguió el equilibrio entre materiales tradicionales y el empleo de sistemas constructivos actuales, simplificando el número de soluciones constructivas para conseguir una intervención de bajo coste.

Para la ejecución de suelos, se mantuvo la chapa de hierro natural empleado como elemento de reparto de cargas sobre la estructura.

La rehabilitación energética fue otro de los aspectos sobre los que se prestó más atención, aislando toda la envolvente exterior mediante un sistema de aislamiento térmico externo, al igual que en el espacio bajocubierta.

Refuerzo estructural

Al realizarse un cambio de uso, y debido a las deficiencias estructurales  en forjados, se planteó la ejecución de un entramado de refuerzo realizado con perfiles de acero laminado. Para suplir las carencias portantes de la capa de compresión de forjado y de solera, se dispuso chapa de reparto de hierro natural, que se mantienen al igual que el resto de los refuerzos vistos como acto de sinceridad constructiva.

Comunicaciones verticales_ escalera y elevador

En el núcleo de comunicaciones verticales se rehace el último tramo de la escalera, para permitir su adaptación a las nuevas cotas, y reorganizar el acceso para usuarios de movilidad reducida. Para garantizar el cumplimiento del CTE, se suplementa la barandilla existente, realizada en fábrica de ladrillo hueco doble, con la colocación de un marco metálico de hierro y tableros alistonados de madera de pino.

También se introduce un elevador para garantizar la accesibilidad a ambas plantas.

La luz

La premisa básica en el diseño de la iluminación es el empleo de luminarias de bajo consumo, como luminarias LED en iluminación indirecta, para la iluminación de emergencia y para la iluminación exterior y fluorescente en elementos de iluminación directa.

Grafismo y rotulación

Mediante la ejecución de una luminaria-elemento de señalización INFO, además de complementar a lectura en el espacio exterior, se referencia dicho centro desde la vía perpendicular, incluso desde las dependencias del Parque Náutico. Tiene además de la función de elemento icónico, que permite identificar fácilmente dicha edificación.

En el exterior se instala un monolito autoiluminado realizado en acero corten. A modo de directorio gráfico se identifica el programa funcional de castrelo.info asociando cada uso a su icono.

En el interior mediante la disposición de distintos logos, y textos de gran formato se indican las diferentes dependencias.

Materiales

El respeto por el carácter original de la edificación, marca claramente la elección de la paleta de materiales, reduciéndola a la mínima expresión y buscando el equilibrio entre materiales tradicionales y nuevos materiales.

Desnudar el edificio de cualquier revestimiento superfluo es el punto de partida, para remarcar la autenticidad de la intervención. En suelos se mantendrá visto el refuerzo estructural de la capa de compresión de los forjados y solera en chapa de hierro, aplicando un barnizado transparente mate como protección.

En paramentos verticales interiores, al efectuar el acondicionamiento energético por la fachada exterior, se mantienen los antiguos muros portantes enfoscados, con la aplicación de pintura color blanco, a excepción de la mediateca donde es obligatorio el color azul corporativo.

Para falso techos, además de dejar visibles las estructuras de refuerzo mediante perfiles de acero laminado, se aplica corcho proyectado para absorber las irregularidades del viejo forjado, y para mejorar el acondicionamiento acústico de las distintas dependencias.

Mobiliario y re-uso

Todo el mobiliario de diseña a propósito para cada uno de los espacios, tratando de dotar de unicidad toda la intervención.

Para las diferentes mesas, y estanterías, se realiza un armazón en acero galvanizado con perfil 25x50mm sobre los que se ejecutan los sobres, y las baldas con tablero alistonado de pino, con acabado lasur mate transparente.

En la zona de acceso se diseña un banco formado por entablado de madera de pino, como zona de espera.

De mismo modo se reutilizan diversos elementos recuperados de  de la demolición, como la antigua mesa del despacho en chapa de hierro, sillas plegables y dos bancos de madera.

En las aulas y talleres se realizan panelados en pizarra, y en la  mediateca pantallas para proyección digital, en un intento de maridaje entre nuevas tecnologías, y tradición.

Urbanización y conexión con el núcleo de Prado

Se pretende abrir la edificación a la calle, para lo cual se eliminan los muros de cierre preexistentes. Para facilitar la transición, se opta por la ejecución de una rampa que permite el acceso a personas de movilidad reducida, y por una plaza con zona de graderío.

Dichas gradas obedecen a la idea trasladar al exterior los distintos usos interiores de la edificación, articulando el graderío exterior a modo de pequeño anfiteatro para realizar actividades escénicas, monólogos, talleres de lectura, etc

También para implementar dicha zona como con áreas de intercambio de libros, o bookcrossing, la luminaria y señalética se convierte en un módulo mueble para préstamo de libros.

Obra: Rehabilitación de vivienda para Centro Juvenil, Biblioteca, Mediateca y ludoteca en Castrelo de Miño
Autores: C. Cecilia López Muiños+Juan José Otero Vázquez
Colaboradores: Luis Ángel López Gómez (Arq. técnico)
Emplazamiento: Av/ Alejandro Ferrer Nº71, Castrelo de Miño, Ourense, España
Promotores: Concello de Castrelo de Miño
Año: Proyecto 16/11/2012 y fin de obra 30/09/2012
Constructora: ATCON S.L.
Jefe de Obra: Víctor Lorenzo Salgado
Superficie: 184.50 m2
Presupuesto Ejecución Material: 88.574,70€
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ liberdade31.blogspot.com

Precedents and aim

The raised performance claims the recovery of the former housing of the doctor, and sanatorium, to turn her into Castrelo de Miño community center.

One organizes the whole functional program taking advantage of the surrounding one and the configuration of the existing building, arranging in the ground floor, besides the foyer of access, a mediateca, a workshop for rural women, bathrooms, and nucleus of communications.

In the first plant, besides the nucleus of communications, one dedicates most of the space to room of reading and library, realizing also a workshop for niños/ludoteca and a room of multiple uses for young men.

Implantation

The central idea of the project is to create a modal to municipal scale, a building – square that articulates the environment of the principal route of  Castrelo de Miño.

There is looked a flexible and polyvalent space that, like spontaneous and alternative occupation of the street, turns into a new option for the different groups, as young men, women, children, readers, etc.

There is looked that geld. Info is, a node and social porous, opened, recognizable container for the whole community and that he invites at his entry as generator of different cultural activities.

Construction

To recover the character of the preexisting building was the point of item of the intervention. After a labor of investigation, investigating in the original traces and identifying the later modifications, the balance was chased between traditional materials and the employment of constructive current systems, simplifying the number of constructive solutions to obtain an intervention of low cost.

For the execution of soils, there was kept the sheet of natural iron used as element of allotment of charges on the structure.

The energetic rehabilitation was different of the aspects on which attention lent more, isolating the whole surrounding exterior one by means of a system of thermal external isolation, as in the space bajocubierta.

Structural reinforcement

On a change of use having be realized, and due to the structural deficiencies in forged, there appeared the execution of a studding of reinforcement realized with profiles of laminated steel. For suplir the lacks ambles of the cap of compression of forged and of crossbeam, one arranged sheet of allotment of natural iron, which they support as the rest of the reinforcements seen as act of constructive sincerity.

Communications verticales_ stairs and elevator

In the nucleus of vertical communications the last section of the stairs is re-made, to allow his adjustment the new levels, and reorganize the access for users of limited mobility. To guarantee the fulfillment of the CTE, suplementa the existing rail realized in factory of hollow double brick, with the placement of a metallic frame of iron and boards alistonados of wood of pine.

Also an elevator interferes to guarantee the accessibility to both plants.

The light

The basic premise in the design of the lighting is the employment of lights of low consumption, as lights LED in indirect lighting, for the emergency lighting and for the exterior and fluorescent lighting in elements of direct lighting.

Grafismo and labeling

By means of the execution of a light – element of signposting INFO, beside complementing to reading in the exterior space, the above mentioned center is indexed from the perpendicular route, even from the dependences of the Nautical Park. It has besides the function of element icónico, that allows to identify the easily above mentioned building.

In the exterior one installs an autoilluminated monolith realized in steel cut. Like graphical directory the functional program is identified of castrelo.info associating every use with his icon.

In the interior by means of the disposition of different logos, and texts of great format indicate the different dependences to themselves.

Materials

The respect for the original character of the building, marks clearly the election of the palette of materials, reducing it to the simplest form and looking for the balance between traditional and new material materials.

To undress the building of any superfluous coating is the point of item, to notice the genuineness of the intervention. In soils there will be kept seen the structural reinforcement of the cap of compression of the wrought ones and crossbeam in sheet of iron, applying a varnished transparent mate as protection.

In paramentos vertical interiors, on having effected the energetic conditioning for the exterior front, are kept the former walls ambles plasters, with the application of painting white color, with the exception of the mediateca where there is obligatory the blue corporate color.

For false roofs, beside making the structures of reinforcement visible by means of profiles of laminated steel, cork is applied projected to absorb the irregularities of the wrought old man, and to improve the acoustic conditioning of the different dependences.

Furniture and re-use

The whole furniture of designs by the way for each of the spaces, trying to endow of unicidad the whole intervention.

For the different tables, and racks, a framework is realized in steel galvanized with profile 25x50mm on that the envelopes are executed, and you disable them with board alistonado of pine, with ended lasur transparent mate.

In the zone of access there is designed a bank formed by paneling of wood of pine, as zone of wait.

Of the same way diverse elements re-are in use recovered of of the demolition, as the former table of the office in sheet of iron, folding chairs and two banks of wood.

En las aulas y talleres se realizan panelados en pizarra, y en la mediateca pantallas para proyección digital, en un intento de maridaje entre nuevas tecnologías, y tradición.

Urbanization and connection with the nucleus of Prado

One tries to open the building for the street, for which the preexisting walls of closing are eliminated. To facilitate the transition, it is chosen for the execution of a ramp that allows the access to persons of limited mobility, and for a square with zone of graderío.

The above mentioned steps obey the idea to move on the outside the different interior uses of the building, articulating the exterior graderío like small amphitheatre to realize scenic activities, monologues, workshops of reading, etc

Also to implement the above mentioned zone as with areas of interchange of books, or bookcrossing, the light and señalética furniture turns into a module for lending of books.

Work: Rehabilitación de vivienda para Centro Juvenil, Biblioteca, Mediateca y ludoteca en Castrelo de Miño

Authors: C. Cecilia López Muiños+Juan José Otero Vázquez

Collaborators: Luis Ángel López Gómez (Technical architect)

Emplazamiento: Av/ Alejandro Ferrer Nº71, Castrelo de Miño, Ourense, Spain

Promoters: Concello de Castrelo de Miño

Year: project 16/11/2012 and end of work 30/09/2012

Construction: ATCON S.L.

Chief of Work: Víctor Lorenzo Salgado

Surface: 184.50 m2

Presupposed Material Execution: 88.574,70€

Photographies: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ liberdade31.blogspot.com

Antecedentes e obxectivo

A actuación formulada pretende a recuperación da antiga vivenda do médico, e sanatorio, para convertela en centro social de Castrelo de Miño.

Organízase todo o programa funcional aproveitando a envolvente e a configuración do edificio existente, dispoñendo na planta baixa, ademais do vestíbulo de acceso, unha mediateca, un taller para mulleres rurais, aseos, e núcleo de comunicacións.

Na planta primeira, ademais do núcleo de comunicacións, dedícase a maior parte do espazo a sala de lectura e biblioteca, realizando tamén un taller para nenos/ludoteca e unha sala de usos múltiples para mozos.

Implantación

A idea central do proxecto é crear un referente a escala municipal, un edificio-praza que articule o ámbito da vía principal de Castrelo de Miño.

Búscase un espazo flexible e polivalente que, a xeito de ocupación espontánea e alternativa da rúa, se converta nunha nova opción para os distintos colectivos, como mozos, mulleres, niños,lectores, etc.

Búscase que castrelo. información sexa, un nodo e colector social poroso, aberto, recoñecible por toda a comunidade e que invita á súa entrada como xerador de diferentes actividades culturais.

Construción

Recuperar o carácter da edificación preexistente foi o punto de partida da intervención. Tras un labor de investigación, indagando nas trazas orixinais e identificando as posteriores modificacións, perseguiuse o equilibrio entre materiais tradicionais e o emprego de sistemas construtivos actuais, simplificando o número de solucións construtivas para conseguir unha intervención de baixo custo

Para a execución de chans, mantívose a chapa de ferro natural empregado como elemento de repartición de cargas sobre a estrutura.

A rehabilitación enerxética foi outro dos aspectos sobre os que se puxo máis atención, illando toda a envolvente exterior mediante un sistema de illamento térmico externo, ao igual que no espazo bajocubierta.

Reforzo estructural

Ao realizarse un cambio de uso, e debido ás deficiencias estruturais en forxados, formulouse a execución dunha armazón de reforzo realizado con perfís de aceiro laminado. Para suplir as carencias portantes da capa de compresión de forxado e de soleira, dispúxose chapa de repartición de ferro natural, que se manteñen ao igual que o resto dos reforzos vistos como acto de sinceridade construtiva.

Comunicacións verticais_ escaleira e elevador

No núcleo de comunicacións verticais refaise o último tramo da escaleira, para permitir a súa adaptación ás novas cotas, e reorganizar o acceso para usuarios de mobilidade reducida. Para garantir o cumprimento do CORRENTE, se suplementa a varanda existente, realizada en fábrica de ladrillo oco dobre, coa colocación dun marco metálico de ferro e taboleiros alistonados de madeira de piñeiro.

Tamén se introduce un elevador para garantir a accesibilidade a ambas as dúas plantas.

A luz

A premisa básica no deseño da iluminación é o emprego de luminarias de baixo consumo, como luminarias LED en iluminación indirecta, para a iluminación de emerxencia e para a iluminación exterior e fluorescente en elementos de iluminación directa.

Grafismo y rotulación

Mediante a execución dunha luminaria-elemento de sinalización INFORMACIÓN, ademais de complementar lectura no espazo exterior, referénciase o devandito centro dende a vía perpendicular, mesmo dende as dependencias do Parque Náutico. Ten ademais da función de elemento icónico, que permite identificar doadamente a devandita edificación.

No exterior instálase un monolito autoiluminado realizado en aceiro corten. A xeito de directorio gráfico identifícase o programa funcional de castrelo.info asociando cada uso á súa icona.

No interior mediante a disposición de distintos logos, e textos de gran formato indícanse as diferentes dependencias.

Materiais

O respecto polo carácter orixinal da edificación, marca claramente a elección da paleta de materiais, reducíndoa á mínima expresión e buscando o equilibrio entre materiais tradicionais e novos materiais.

Espir o edificio de calquera revestimento superfluo é o punto de partida, para remarcar a autenticidade da intervención. En chans manterase visto o reforzo estrutural da capa de compresión dos forxados e soleira en chapa de ferro, aplicando un vernizado transparente mate como protección.

En paramentos verticais interiores, ao efectuar o acondicionamento enerxético pola fachada exterior, mantéñense os antigos muros portantes recebos, coa aplicación de pintura cor branca, a excepción da mediateca onde é obrigatoria a cor azul corporativa.

Para falso teitos, ademais de deixar visibles as estruturas de reforzo mediante perfís de aceiro laminado, aplícase cortiza proxectada para absorber as irregularidades do vello forxado, e para mellorar o acondicionamento acústico das distintas dependencias.

Mobiliario e re-uso

Todo o mobiliario de deseña a propósito para cada un dos espazos, tratando de dotar de unicidade toda a intervención.

Para as diferentes mesas, e estantes, realízase unha armazón en aceiro galvanizado con perfil 25 x 50 mm sobre os que se executan os sobres, e os andeis con taboleiro alistonado de piñeiro, con rematado lasur mate transparente.

Na zona de acceso deséñase un banco formado por tarima de madeira de piñeiro, como zona de espera.

De mesmo modo sreutilízanse diversos elementos recuperados da demolición, como a antiga mesa do despacho en chapa de ferro, cadeiras pregables e dous bancos de madeira.

Nas aulas e talleres realízanse panelados en lousa, e na mediateca pantallas para proxección dixital, nun intento de maridaxe entre novas tecnoloxías, e tradición.

Urbanización e conexión co núcleo de Prado

Preténdese abrir a edificación á rúa, para o cal se eliminan os muros de peche preexistentes. Para facilitar a transición, óptase pola execución dunha rampla que permite o acceso a persoas de mobilidade reducida, e por unha praza con zona de bancada.

As devanditas bancadas obedecen á idea trasladar ao exterior os distintos usos interiores da edificación, articulando a bancada exterior a xeito de pequeno anfiteatro para realizar actividades escénicas, monólogos, talleres de lectura, etc

Tamén para implementar a devandita zona como con áreas de intercambio de libros, ou bookcrossing, a luminaria e señalética se converte nun módulo moble para préstamo de libros.

Obra: Rehabilitación de vivenda para Centro Xuvenil, Biblioteca, Mediateca e ludoteca en Castrelo de Miño

Autores: C. Cecilia López Muiños+Juan José Otero Vázquez

Colaboradores: Luis Ángel López Gómez (Arq. técnico)

Emplazamiento: Av/ Alejandro Ferrer Nº71, Castrelo de Miño, Ourense, España

Promotores: Concello de Castrelo de Miño

Ano: Proxecto 16/11/2012 e fin de obra 30/09/2012

Constructora: ATCON S.L.

Xefe de Obra: Víctor Lorenzo Salgado

Superficie: 184.50 m2

Presuposto Execución Material: 88.574,70€

Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ liberdade31.blogspot.com

Sorteo · Curso online de Identidad Digital para arquitectos Sorte · Curso online de Identidade Dixital para arquitectos Drawing · Course online of Digital Identity for architects

36

Estrategia empresarial + comunicación online.

Desde el blog de arquitectura Stepienybarno nos cuentan que ponen a la disposición de los lectores de Veredes una asistencia gratuita para el nuevo curso sobre Identidad Digital que han montado, enfocado exclusivamente para, nosotros, los arquitectos.

Se trata de la segunda edición y, por los comentarios de los alumnos de la primera, el curso es muy práctico y fácil de realizar.

Así, si eres arquitecto y te interesa mejorar tu presencia en la red, este puede ser tu curso. También, señalar que tiene un horario flexible y se realiza totalmente online durante dos o tres horas al día, en las siguientes fechas: 9-19 de diciembre.

Por lo tanto, entre todos aquellos que dejéis un comentario definiendo en una frase lo que se podría entender, en vuestra opinión, por Identidad Digital, sortearemos una entrada gratuita.

El plazo para participar en el concurso es hasta el miércoles 12 de noviembre  a las 24 horas.

Acceder a la información detallada del curso.

Managerial strategy + communication online.

From the blog of architecture Stepienybarno they tell us that they put to the disposition of the readers of Veredes a free assistance for the new course on Digital Identity that they have mounted, focused exclusively for, we, the architects.

It is a question of the second edition and, for the comments of the pupils of the first one, the course is very practical and easy to realize.

This way, if you are an architect and you are interested in improving your presence in the network, this one can be your course. Also, to indicate that it has a flexible schedule and is realized totally online for two or three hours a day, in the following dates: on December 9-19.

Therefore, between all those that you leave a comment defining in a phrase what it might understand, in your opinion, for Digital Identity, we will avoid an admission free.

The term to take part in the contest is until Wednesday, the 12th from November to 12 p.m.

Accede to the detailed information of the course.

Estratexia empresarial + comunicación online.

Dende o blogue de arquitectura Stepienybarno cóntannos que poñen á disposición dos lectores de Veredes unha asistencia gratuíta para o novo curso sobre Identidade Dixital que montaron, enfocado exclusivamente para, nós, os arquitectos.

Trátase da segunda edición e, polos comentarios dos alumnos da primeira, o curso é moi práctico e doado de realizar.

Así, se es arquitecto e che interesa mellorar a túa presenza na rede, este pode ser o teu curso. Tamén, sinalar que ten un horario flexible e se realiza totalmente online durante dous ou tres horas ao día, nas seguintes datas: 9-19 de decembro.

Polo tanto, entre todos aqueles que deixedes un comentario definindo nunha frase o que se podería entender, na vosa opinión, por Identidade Dixital, sortearemos unha entrada gratuíta.

O prazo para participar no concurso é ata o mércores 12 de novembro ás 24 horas.

Acceder a información detallada do curso.

Extraño vídeo muestra a Le Corbusier comentando su obra en su departamento en París Extraño vídeo muestra a Le Corbusier comentando su obra en su departamento en París Rare film of Le Corbusier in his Paris home and studio

0

http://youtu.be/2qtsL3o5W_U

«Soy un joven de 71 años de edad. Soy un hombre visual, un hombre que trabaja con sus ojos y sus manos, motivado por las manifestaciones plásticas».

El documental muestra un poco de la visión y el espíritu de uno de los más grandes nombres de la arquitectura moderna mundial: Le Corbusier.

http://youtu.be/2qtsL3o5W_U

«Son un mozo de 71 anos de idade. Son un home visual, un home que traballa cos seus ollos e as súas mans, motivado polas manifestacións plásticas».

O documental mostra un pouco da visión e o espírito dun dos máis grandes nomes da arquitectura moderna mundial: Le Corbusier.

http://youtu.be/2qtsL3o5W_U

«I am a 71-year-old young person of age. I am a visual man, a man who works with his eyes and his hands, motivated by the plastic manifestation».

The documentary shows a bit of the vision and the spirit of one of the biggest names of the modern world architecture: Le Corbusier.

La casa en la arquitectura modernaA casa na arquitectura modernaThe house in the modern architecture

0

Este libro trata de los lugares de los doméstico en la modernidad; va dirigido a lectores interesados en la arquitectura de la casa, y en él se van a encontrar respuestas a la cuestión de si la vivienda moderna llegó a existir o no.

Tras un breve recorrido por ciertos antecedentes decimonónicos, se enuncian las tareas a las que se enfrentó la nueva arquitectura de la vivienda. A partir de ahí se hace una descripción de los tipos y mecanismos de referencia para la definición de la casa moderna y algunas de las más conocidas casas experimentales de las primeras décadas del siglo XX, lo que permite documentar sus verdaderas posibilidades.

Se muestra luego que donde la investigación arquitectónica resultó ser más rica fue en la búsqueda de modelos de agregación de unidades de vivienda, con todo el aparato experimental y político que permitió su época. Un recorrido por los nuevos equipamientos, acompañado por una mirada a la cultura japonesa, permite descubrir algunos mecanismos aplicados a la variabilidad del espacio y el tiempo domésticos. Finalmente se demostrará que la pregunta por la casa moderna tuvo efectivamente respuestas.

La casa en la arquitectura moderna
Manuel Martín Hernández,
Editorial Reverté
ISBN: 9788429121247

Este libro trata dos lugares dos doméstico na modernidade; vai dirixido a lectores interesados na arquitectura da casa, e nel vanse encontrar respostas á cuestión de se a vivenda moderna chegou a existir ou non.

Tras un breve percorrido por certos antecedentes decimonónicos, enúncianse as tarefas ás que se enfrontou a nova arquitectura da vivenda. A partir de aí faise unha descrición dos tipos e mecanismos de referencia para a definición da casa moderna e algunhas das máis coñecidas casas experimentais das primeiras décadas do século XX, o que permite documentar as súas verdadeiras posibilidades.

Móstrase logo que onde a investigación arquitectónica resultou ser máis rica foi na busca de modelos de agregación de unidades de vivenda, con todo o aparato experimental e político que permitiu a súa época. Un percorrido polos novos equipamentos, acompañado por unha mirada á cultura xaponesa, permite descubrir algúns mecanismos aplicados á variabilidade do espazo e o tempo domésticos. Finalmente demostrarase que a pregunta pola casa moderna tivo efectivamente respostas.

A casa na arquitectura moderna

Manuel Martín Hernández,

Editorial Reverté

ISBN: 9788429121247

This book servant treats of the places of in the modernity; it is directed for readers been interested in the architecture of the house, and in him they are going to find answers to the question of if the modern housing managed to exist or not.

After a brief tour for certain nineteenth-century precedents, there are enunciated the tasks which the new architecture of the housing faced. From there there are done a description of the types and mechanisms of reference to the definition of the modern house and some of the most known experimental houses of the first decades of the XXth century, which allows to document his real possibilities.

It appears then that where the architectural investigation turned out to be richer it was in the model search of aggregation of units of housing, with the whole experimental and political device that it allowed his epoch. A tour for the new equipments, accompanied by a look to the Japanese culture, allows to discover some mechanisms applied to the variability of the space and the time servants. Finally there will be demonstrated that the question as the modern house had really answers.

The house in the modern architecture

Manuel Martín Hernández,

Editorial Reverté

ISBN: 9788429121247

[:es]Retratos a través de los ojos de un miope (X) | epR [:gl]Retratos a través dos ollos dun miope (X) | epR[:en]Portraits across the eyes of a near-sighted person (X) | epR [:]

[:es]

José Antonio Coderch de Sentmenat, aristócrata catalán, capitán Scott de la España de posguerra.

Quizá llegó tarde, o demasiado pronto.

Tal vez en otro lugar habría obtenido un mayor reconocimiento, pero en la Cataluña actual ha sido relegado al desván de los antepasados incómodos.

Su primer boceto de la casa Ugalde vale más que cinco cursos de arquitectura.

Construyó un Girasol y una casa en Rosas.

A Coderch le habían dicho que un caballero era la persona que no hacía ciertas cosas, aun cuando la ley, la Iglesia y la mayoría las aprobasen o las permitiesen.

Y él lo dejó escrito. Él, que siempre rehusó crear escuela.

Escribió que no son genios lo que necesitamos ahora.

Los genios son fantasmas que persiguen a quien trata de sucederles.

Retratos a través de los ojos de un miope (X) | epR José Antonio Coderch de Sentmenat
José Antonio Coderch de Sentmenat | Fuente: arquimagazine.com

El primo Ramón
Arosa, Galicia, otoño de 2014

[:en]

Jose Antonio Coderch de Sentmenat, catalan aristocrat, captain Scott de la España of postwar period.

Probably it was late, or too soon.

Maybe in another place it would have obtained a major recognition, but in the current Catalonia it has been relegated to the garret of the inconvinient forbears.

His first sketch of the house Ugalde costs more than five courses than architecture.

He constructed a Sunflower and a house in Roses.

They had said to Coderch that a gentleman was the person who was not doing certain things, even if the law, the Church and the majority were approving them or were allowing them.

And he made it written. He, which always refused to create school.

He wrote that they are not geniuses what we need now.

The geniuses are ghosts that they chase whom it tries to happen to them.

El primo Ramón

Arosa, Galicia, autumn 2014

[:gl]

José Antonio Coderch de Sentmenat, aristócrata catalán, capitán Scott de la España de posguerra.

Quizais chegou tarde, ou demasiado pronto.

Talvez noutro lugar tería obtido un maior recoñecemento, pero na Cataluña actual foi relegado ao faiado de los antepasados incómodos.

O seu primeiro bosquexo da casa Ugalde vale máis que cinco cursos de arquitectura.

Construíu un Xirasol e unha casa en Rosas.

A Coderch dixéranlle que un cabaleiro era a persoa que non facía certas cousas, aínda cando a lei, a Igrexa e a maioría as aprobasen ou as permitisen.

E el deixouno escrito. El, que sempre rexeitou crear escola.

Escribiu que non son xenios o que necesitamos agora.

Os xenios son fantasmas que perseguen a quen trata de sucederlles.

El primo Ramón

Arosa, Galicia, outono de 2014

[:]

[:es]Gallinas en Seseña (I) | José Ramón Hernández Correa[:gl]Galiñas en Seseña (I) | José Ramón Hernández Correa[:en]Hens in Seseña (I) | José Ramón Hernández Correa[:]

[:es]

Me cuesta mucho escribir esta entrada, porque, aunque estuve en primera fila y no me perdí detalle, no terminé de entender todo lo que pasó. Me ha costado años comprender que todo el secreto consistía en que no había nada que comprender; que la cosa era así, y es así, y fue así; y punto.

Pero ahora, al tratar de contarlo, necesito ordenar las ideas, y no sé qué ideas ordenar.

Joseph Beuys, Coyote Gallery René Block, New York, 1974

Contábamos con estos antecedentes o puntos de partida:

1.- El espíritu de las gallinas, que sufrí al comenzar la carrera y del que escribí hace poco.
2.- Tauromaquias e interacciones diversas entre artista y animal.
3.- Oteiza y su elogio al avestruz (en oposición al toro).
4.- Otra vez Oteiza, y el moneador andino.
5.- Mi amigo y compañero Juan Carlos Castillo Ochandiano y su tesis sobre la prehistoria (en la que aparecen animales totémicos y mágicos).
6.- Juan Daniel Fullaondo, mi maestro y el de Juan Carlos Castillo. Su obsesión por un gesto conceptual y metafísico.
7.- Joseph Beuys, y su happening Coyote (que, naturalmente, desconocíamos minuciosamente, y fue Juan Daniel Fullaondo quien nos lo explicó).
8.- Instrucciones para hipnotizar una gallina.
9.- Recomendaciones para domesticar un avestruz.

Menudo lío. A ver cómo explico esto. Bueno, no; qué narices. No lo explico.

Juan Daniel Fullaondo llevaba mucho tiempo queriendo hacer un homenaje a Beuys. Pero quería que fuera algo colectivo: una acción de GRUPO. (Además, si éramos varios alguno podría salvarse). Teníamos que encerrarnos con un coyote. Pero a ver quién encontraba un coyote. No: Teníamos que encerrarnos con un meta-coyote, con un ultra-coyote. Juan Carlos Castillo, obsesionado con las cuevas prehistóricas, decía de encerrarnos con un oso. ¡Sí, hombre! O, en su defecto, con monos (el famoso moneador andino precolombino de Jorge Oteiza), con toros o con leones. Muy bien, machote. Naturalmente.

En algún momento salió a colación el avestruz de Oteiza, y, cómo no, las recomendaciones para domesticar un avestruz, de Gabino Alejandro Carriedo; y de ahí, sin solución de continuidad, diversas habilidades de ilusionista de pueblo hipnotizando una gallina. Juan Carlos dijo que él sabía hipnotizar una gallina: Había que trazar una línea con tiza en el suelo y ahí se quedaba clavado el animalito.

Risas y más risas, semanas de risas. Fullaondo leyendo poemas sobre gallinas o avestruces (al fin y al cabo un avestruz viene a ser una gallina grande) publicados en Nueva Forma, Juan Carlos depurando su técnica de hipnosis (en un solitario y concienzudo toreo de salón, sin bicho) y yo asumiendo que el proyecto iba tomando forma de verdad y no me iba a poder escaquear.

Consideramos que nuestra integridad física era vital para el desarrollo de todo el potencial artístico del GRUPO y no podíamos (NO DEBÍAMOS) morir en nuestra primera actuación (SE LO DEBÍAMOS A LA HUMANIDAD), así que descartamos definitivamente coyotes, osos, monos, toros, leones e incluso avestruces, y, con una encomiable modestia que iba a caracterizar ya todos nuestros actos artísticos, elegimos la gallina.

Y decidimos (decidieron) que yo, que vivía en Seseña (Toledo), tenía mucha mayor facilidad que ellos para alquilar, comprar o robar una nave más o menos abandonada y unas cuantas gallinas más o menos sanas.
No, si ya sabía yo que mucho jijijí jajajá, pero al final me tocaba a mí la china.

Un cliente tenía una nave vacía, que no usaba, en el prao, y unos tíos míos, Ángel y Paca, tenían tienda, y un corral con gallinas propias. Tanteé el campo y le pregunté a mi cliente si nos podría prestar la nave del prao a unos cuantos amigos y compañeros de la ESCUELA DE ARQUITECTURA DE MADRID, para hacer unos EXPERIMENTOS ARQUITECTÓNICOS y unas… más bien… cómo decirlo… unas… COSAS.

El hombre flipó. Se debió de imaginar que le íbamos a recalzar los cimientos, o a reforzar las cerchas. El caso es que me dijo que la tenía a mí disposición cuando quisiera.

A mis tíos les dije que si me podían vender unas gallinas. También les dije que eran para algo de arquitectos de Madrid (para que no lo relacionaran con mis padres ni les preguntaran a ellos). No sé por qué, yo le daba a todo esto un aire clandestino. Bueno: Sí lo sé. Porque los conozco y no habrían entendido nada de lo de Joseph Beuys ni de las instrucciones para hipnotizar o domesticar a una gallina o a un avestruz. (Tampoco lo entendía yo, si vamos a eso).
(Esta sensación rara, como de estar haciendo algo inconfesable, me persiguió durante todo el asunto este de las gallinas).
Me preguntaron que cuántas necesitaría. Yo había pensado en una gallina, pero dije que cuatro o cinco. Me dieron ocho o diez (no recuerdo ahora cuántas). Me las regalaron. Les dije que ya les diría qué día las iba a necesitar.
Les dije a mis cómplices que ya estaba todo apalabrado y fijamos el acontecimiento para el día dos de mayo (de aquel año de 1992), que caía en sábado.

El día anterior, que era festivo, vino Juan Carlos Castillo por la tarde para preparar el evento conmigo. Vino con su furgoneta y con una colección de listones de madera y un rollo de papel de embalar. Su idea era construir un ruedo con ello.

Yo tenía ya la llave de la nave. Fuimos para allá y montamos los listones de madera haciendo paneles rectangulares que a su vez apoyamos en el suelo haciendo un prisma poligonal con todos ellos, al modo de la barrera de un ruedo. Tapamos los rectángulos con el papel.

Yo había pensado que las gallinas iban a estar por toda la nave (como aquellas lejanas gallinas del aula de Análisis de Formas), pero Juan Carlos decía, con una gran autoridad de la que yo carecía, que había que localizar y focalizar el acto. Hablaba del ruedo taurino, de las remotas ceremonias prehistóricas, del cromlech oteizesco y de más cosas.

Yo le escuchaba con gran atención (se me da muy bien) y con cara de levemente idiota (se me da todavía mejor), y sin ánimo para contradecirle.

Cuando estaba ya todo montado fuimos al corral de mis tíos y cargamos las gallinas en la furgoneta. (Las cargó Juan Carlos: Yo soy medio bobo y me da cosica agarrar una gallina). Las llevamos a la nave y las dejamos tranquilas y cómodas dentro del ruedo, con una lata de agua y otra de grano; nos despedimos de ellas hasta el día siguiente y nos fuimos.

Dormí mal. Pensaba que se iban a escapar. Pensaba incluso cosas peores.

En uno de los días previos (tal vez meses antes del evento)
le pedí a Juan Daniel Fullaondo que me dedicara su libro de Alfaguara.
La dedicatoria muestra su entusiasmo por el proyecto gallináceo:
Para José Ramón Hernández Correa
maquinando gallinas en Seseña, al calor
del dístico de Borges.
¡Buzón! La nostalgia de los astros
abjura la docta astrología.
Ora pro nobis.
Juan Daniel

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · noviembre 2013

[:es]Gallinas en Seseña (II) | José Ramón Hernández Correa[:gl]Galiñas en Seseña (II) | José Ramón Hernández Correa[:en]Hens in Seseña (II) | José Ramón Hernández Correa[:]

[:gl]

Cústame moito escribir esta entrada, porque, aínda que estiven en primeira fila e non me perdín detalle, non rematei de entender todo o que pasou. Custoume anos comprender que todo o segredo consistía en que non había que comprender nada; que a cousa era así, e é así, e foi así; e punto.

Pero agora, ao tratar de contalo, necesito ordenar as ideas, e non sei que ideas ordenar.

Joseph Beuys, Coyote Gallery René Block, New York, 1974

Contabamos con estes antecedentes ou puntos de partida:

1.- O espírito das galiñas, que sufrín ao comezar a carreira e do que escribín fai pouco.

2.- Tauromaquias e interaccións diversas entre artista e animal.

3.- Oteiza e o seu eloxio á avestruz (en oposición ao touro).

4.- Outra vez Oteiza, e o moneador andino.

5.- Meu amigo e compañeiro Juan Carlos Castillo Ochandiano e a súa tese sobre a prehistoria (na que aparecen animais totémicos e máxicos).

6.- Juan Daniel Fullaondo, o meu mestre e o de Juan Carlos Castillo. A súa obsesión por un xesto conceptual e metafísico.

7.- Joseph Beuys, e o seu happening Coyote (que, naturalmente, descoñeciamos minuciosamente, e foi Juan Daniel Fullaondo quen nolo explicou).

8.- Instrucións para hipnotizar unha galiña.

9.- Recomendacións para domesticar unha avestruz.

Menuda lea. A ver como explico isto. Ben, non; que narices. Non o explico.

Juan Daniel Fullaondo levaba moito tempo querendo facer unha homenaxe a Beuys. Pero quería que fose algo colectivo: unha acción de GRUPO. (Ademais, se eramos varios algún podería salvarse). Tiñamos que encerrarnos cun coiote. Pero a ver quen encontraba un coiote. Non: Tiñamos que encerrarnos cun meta-coiote, cun ultra-coiote. Juan Carlos Castillo obsesionado coas covas prehistóricas, dicía de encerrarnos cun oso. ¡Si, home! Ou, no seu defecto, con monos (o famoso moneador andino precolombino de Jorge Oteiza), con touros ou con leóns. Moi ben, machote. Naturalmente.

Nalgún momento saíu a colación a avestruz de Oteiza, e, como, non as recomendacións para domesticar unha avestruz, de Gabino Alejandro Carriedo; e de aí, sen solución de continuidade, diversas habilidades de ilusionista de pobo hipnotizando unha galiña. Juan Carlos dixo que el sabía hipnotizar unha galiña: Había que trazar unha liña con xiz no chan e aí quedaba cravado o animalito.

Risas e máis risas, semanas de risas. Fullaondo lendo poemas sobre galiñas ou avestruces (á fin e ao cabo unha avestruz vén a ser unha galiña grande) publicadas en Nueva Forma, Juan Carlos depurando a súa técnica de hipnose (nun solitario e concienciudo toureo de salón, sen bicho) e min asumindo que o proxecto ía collendo forma de verdade e non me ía poder escaquear.

Consideramos que a nosa integridade física era vital para o desenvolvemento de todo o potencial artístico do GRUPO e non podiamos (NON DEBIAMOS) morrer na nosa primeira actuación (DEBIÁMOSLLO Á HUMANIDADE), así que descartamos definitivamente coiotes, osos, monos, touros, leóns e mesmo avestruces, e, cunha encomiable modestia que ía caracterizar xa todos os nosos actos artísticos, eliximos a galiña.

E decidimos (decidiron) que eu, que vivía en Seseña (Toledo), tiña moita maior facilidade que eles para alugar, comprar ou roubar unha nave máis ou menos abandonada e unhas cantas galiñas máis ou menos sas. Non, se xa sabía eu que moito jijijí jajajá, pero ao final me tocaba a min a chinesa.

Un cliente tiña unha nave baleira, que non usaba, no prao, e uns tíos meus, Anxo e Paca, tiñan tenda, e un curral con galiñas propias. Tenteei o campo e pregunteille ao meu cliente se nos podería prestar a nave do prao a uns cantos amigos e compañeiros da ESCOLA DE ARQUITECTURA DE MADRID, para facer uns EXPERIMENTOS ARQUITECTÓNICOS e unhas… máis ben… como dicilo… unhas… COUSAS.

O home flipó. Debeuse de imaxinar que lle iamos recalzar os alicerces, ou reforzar as cerchas. O caso é que me dixo que a tiña a min disposición cando quixese.

Aos meus tíos díxenlles que se me podían vender unhas galiñas. Tamén lles dixen que eran para algo de arquitectos de Madrid (para que non o relacionasen cos meus pais nin lles preguntasen a eles). Non sei por que, eu lle daba a todo isto un aire clandestino. Bo: Si o sei. Porque os coñezo e non terían entendido nada do de Joseph Beuys nin das instrucións para hipnotizar ou domesticar unha galiña ou unha avestruz. (Tampouco o entendía eu, se imos a iso). (Esta sensación rara, como de estar a facer algo inconfesable, me perseguiu durante todo o asunto este das galiñas). Preguntáronme que cantas necesitaría. Eu pensara nunha galiña, pero dixen que catro ou cinco. Déronme oito ou dez (non recordo agora cantas). Regaláronmas. Díxenlles que xa lles diría que día as ía necesitar. Díxenlles aos meus cómplices que xa estaba todo apalabrado e fixamos o acontecemento para o día dous de maio (daquel ano de 1992), que caía en sábado.

O día anterior, que era festivo, veu Juan Carlos Castillo pola tarde para preparar o evento comigo. Veu coa súa furgoneta e cunha colección de listóns de madeira e un rolo de papel de embalar. A súa idea era construír unha arena con iso.

Eu tiña xa a chave da nave. Fomos para alá e montamos os listóns de madeira facendo paneis rectangulares que á súa vez apoiamos no chan facendo un prisma poligonal con todos eles, ao modo da barreira dunha arena. Tapamos os rectángulos co papel.

Eu pensara que as galiñas ían estar por toda a nave (como aquelas afastadas galiñas da aula de Análise de Formas), pero Juan Carlos dicía, cunha grande autoridade da que eu carecía, que había que localizar e focalizar o acto. Falaba da arena taurina, das remotas cerimonias prehistóricas, do cromlech oteizesco e de máis cousas.

Eu escoitábao con grande atención (dáseme moi ben) e con cara de levemente idiota (dáseme aínda mellor), e sen ánimo para contradicilo.

Cando estaba xa todo montado fomos ao curral dos meus tíos e cargamos as galiñas na furgoneta. (Cargounas Juan Carlos: Eu son medio bobo e dáme cosica agarrar unha galiña). Levámolas á nave e deixámolas tranquilas e cómodas dentro da arena, cunha lata de auga e outra de gran; despedímonos delas ata o día seguinte e fómonos.

Durmín mal. Pensaba que se ían escapar. Pensaba mesmo cousas peores.

Nun dos días previos (talvez meses antes do evento)
pedinlle a Juan Daniel Fullaondo que me dedicase o seu libro de Alfaguara.
A dedicatoria mostra o seu entusiasmo polo proxecto galináceo:
Para José Ramón Hernández Correa
maquinando galiñas en Seseña, á calor
do dístico de Borges.
Caixa de correo! A nostalxia dos astros
abxura a douta astroloxía.
Ora pro nobis.
Juan Daniel

José Ramón Hernández Correa · Doutor Arquitecto

Toledo · novembro 2013

Gallinas en Seseña (II) | José Ramón Hernández Correa

[:en]

It is difficult to me to write very much this entry, because, though I was in the first row and I did not get lost detail, I did not stop understanding everything what happened. It has been difficult to me years to understand that the whole secret was consisting of the fact that there was nothing to understand; that the thing was like that, and it is like that, and it was like that; and point.

But now, on having tried to count it, I need to arrange the ideas, and do not be what ideas to order.

Joseph Beuys, Coyote Gallery René Block, New York, 1974 |arquitectamoslocos.blogspot.com.es

We were possessing these precedents or points of item:

1.- The spirit of the hens, which I suffered on having begun the career and of which I wrote for a short time.

2.- Bullfightings and diverse interactions between artist and animal.

3.- Oteiza and his praise to the ostrich (in opposition to the bull).

4.- Again Oteiza, and the Andean moneador.

5.- My friend and companion Juan Carlos Castillo Ochandiano and his thesis on the prehistory (in which they turn out to be animal totemic and magic).

6.- Juan Daniel Fullaondo, my teacher and that of Juan Carlos Castillo. His obsession for a conceptual and metaphysical gesture.

7.- Joseph Beuys, and his happening Coyote (that, naturally, we were not knowing meticulously, and he was Juan Daniel Fullaondo who explained it to us).

8.- Instructions to hypnotize a hen.

9.- Recommendations to domesticate an ostrich.

Tiny I tie. To seeing how I explain this. Well, not; what noses. I do not explain it.

Juan Daniel Fullaondo was going a lot of time queriendo to do an honoring to Beuys. But it wanted that it was something collective: an action of GROUP. (In addition, if we were different someone might be saved). We had to shut in with a coyote. But when sees the one who was finding a coyote. Not: we Had to shut in with a meta-coyote, with an ultra-coyote. Juan Carlos Castillo obsessed with the prehistoric caves, was saying of shutting in ourselves with a bear. Yes, man! Or, in his fault, with monkeys (Jorge Oteiza’s famous Andean pre-Columbian moneador), with bulls or with lions. Very well, hammer. Naturally.

In some moment Oteiza’s ostrich went out to collation, and, how not, the recommendations to domesticate an ostrich, of Gabino Alejandro Carriedo; and of there, without solution of continuity, illusionist’s diverse skills of people hypnotizing a hen. Juan Carlos said that he could hypnotize a hen: it was necessary to plan a line with chalk in the soil and there the little animal was remaining fixed.

Laughs and more laughs, weeks of laughs. Fullaondo reading poems on hens or ostriches (in the end an ostrich comes to be a big hen) published in Nueva Forma, Juan Carlos purifying his technology of hypnosis (in a solitary and conscientious bullfighting of lounge, without insect) and I assuming that the project was taking form indeed and going away to can extricating yourself.

We think that our physical integrity was vital for the development of the whole artistic potential of the GROUP and we could not (we HAD NOT TO) die in our first action (I KNOW OWED IT TO THE HUMANITY), so we reject definitively coyotes, bears, monkeys, bulls, from Leon and enclosedly ostriches, and, with an encomiable modesty that was going to characterize already all our artistic acts, we choose the hen.

And we decide (they) (decided) that I, who was living in Seseña (Toledo), had major facility great that they to rent, to buy or to steal a more or less left ship and a few more or less healthy hens.

Not, if already I knew that many jijijí jajajá, but ultimately me was touching the small stone.

A client had an empty ship, which it was not using, in the prao, and a few my uncles, Angel and Paca, they had shop, and a corral with own hens. I tested the field and asked my client him if the ship of the prao might give us to a few friends and companions of the SCHOOL OF ARCHITECTURE OF MADRID, to do a few ARCHITECTURAL EXPERIMENTS and some … rather … how to say it … some… THINGS.

The man are amazed. It was necessary to to have imagined that we him were going to re-wear the foundations, or to reinforce the roof truss. The case is that he said to me that it had to me disposition when it wanted.

I said to my uncles that if a few hens could sell me. Also I said to them that they belonged for something to architects of Madrid (in order that they neither were relating it to my parents they should not even ask them them). Do not be why, I was giving all that a clandestine air. Good: Yes I know it. Because I know them and they would have understood anything of it neither of Joseph Beuys nor of the instructions to hypnotize or to domesticate to a hen or to an ostrich. (I did not understand it either, if we go to it).

(This rare sensation, since of being making something unmentionable, chased me during the whole this matter of the hens).

They asked me that how many he would need. I had thought about a hen, but charm that four or five. They gave to me eight or ten (I do not remember now how many). They gave them to me. I said to them that already he would say to them what day was going to need them.

I said to my accomplices that already it was quite agreed and we fix the event for May two (of that year of 1992), that was falling down in Saturday.

The previous day, which was festive, Juan Carlos Castillo came in the evening to prepare the event with me. It came with his van and with a collection of strips of wood and a roll of brown paper. His idea was to construct a turn with it.

I had already the key of the ship. We were for there and mounted the strips of wood doing rectangular panels that in turn we rest on the soil doing a polygonal prism with all of them, like the barrier of a turn. We cover the rectangles with the paper.

I had thought that the hens were going to be for the whole ship (as those distant hens of the classroom of Analysis of Forms), but Juan Carlos was saying, with a great authority which I was lacking, that it was necessary to locate and focus the act. He was speaking about the bullfighting turn, about the remote prehistoric ceremonies, about the cromlech oteizesco and about more things.

I was listening to him with great attention (there am given I very well) and with face of slightly idiotically (there am given I even better), and without spirit to contradict him.

When it was already quite mounted we went to the corral of my uncles and loaded the hens in the van. (Juan Carlos loaded them: I am a stupid way and it gives me cosica to seize a hen). We take them to the ship and make them calm and comfortable inside the turn, with a water tin and other one of grain; we say goodbye of them until the following day and we went away.

I slept badly. He was thinking that they were going to escape. He was thinking even worse things.

In one of the previous days (maybe months before the event) I asked Juan Daniel Fullaondo to dedicate his Alfaguara’s book.
The dedication shows his enthusiasm for the chicken project:
For Jose Ramon Hernández Correa scheming hens in Seseña, to the heat of the dístico of Borges. Mailbox! The nostalgia of the stars recants the learned astrology. It prays pro nobis.
Juan Daniel

José Ramón Hernández Correa · Doctor Architect

Toledo · november 2013

Hens in Seseña (II) | José Ramón Hernández Correa

[:]

Produktionsmittel IIProduktionsmittel IIProduktionsmittel II

0

El jueves, 6 de noviembre a las 20.00, Espacio Sirvent Vigo (Gran Vía 129, Galicia, España) invita a la inauguración del estreno mundial absoluto de la obra Produktionsmittel II del compositor Joan Arnau Pàmies. Intervendrán Joan Arnau Pàmies y Ramón Souto.

La obra escrita para la formación musical viguesa Veritixe Sonora Ensemble,  fue concebida específicamente para el Espacio Sirvent.

Este acto inaugura la segunda edición del festival Vertixevigo’14 que  presenta siete estrenos mundiales absolutos de la última hornada de creadores internacionales.

El compositor catalán estrena una obra que explora las formas de producción sonora de los instrumentos convencionales.

La actuación irá precedida de una breve intervención del propio compositor y del director del festival Ramón Souto, también compositor, explicando las características de la obra.

JUEVES 6 DE NOVIEMBRE DE 2014
20.00 h PRODUKTIONSMITTEL II

+ info

O xoves, 6 de novembro ás 20.00, Espazo Sirvent Vigo (Gran Vía 129, Galicia, España) invita a inauguración da estrea mundial absoluta da obra Produktionsmittel II do compositor Joan Arnau Pàmies. Intervirán Joan Arnau Pàmies e Ramón Souto.

A obra escrita para a formación musical viguesa Veritixe Sonora Ensemble, foi concibida especificamente para o Espazo Sirvent..

Este acto inaugura la segunda edición del festival Vertixevigo’14 que presenta siete estrenos mundiales absolutos de la última hornada de creadores internacionales.

O compositor catalán estrea unha obra que explora as formas de produción sonora dos instrumentos convencionais.

A actuación irá precedida dunha breve intervención do propio compositor e do director do festival Ramón Souto, tamén compositor, explicando as características da obra.

XOVEs 6 DE NOVEMBRO DE 2014
20.00 h PRODUKTIONSMITTEL II

+ info

On Thursday, the 6th of November to the 20.00, I Spread Sirvent Vigo (Great Route 129, Galicia, Spain) he invites to the inauguration of the world absolute premiere of the work Produktionsmittel II of the composer Joan Arnau Pàmies. Joan Arnau Pàmies and Ramon Souto will intervene.

The work written for the musical formation viguesa Veritixe Sonora Ensemble, was concebida specifically for the Espacio Sirvent.

This act inaugurates the second edition of the festival Vertixevigo ‘ 14 that he presents seven world absolute premieres of the last batch of international creators.

The Catalan composer releases a work that explores the forms of sonorous production of the conventional instruments.

The action Ramon Souto will be preceded of a brief intervention of the own composer and of the director of the festival, also composer, explaining the characteristics of the work.

ON THURSDAY, THE 6TH GIVE NOVEMBER,2014
20.00 h PRODUKTIONSMITTEL II

+ info

ON THURSDAY, THE 6TH GIVE NOVEMBER GIVE 2014

Comisariado y jurado: Un asunto personal | bRijUNiComisariado e xurado: Un asunto persoal | bRijUNicuratorial and juror: A personal matter | bRijUNi

Fotografía: bRijUNi architects

Continuando con algunas de las ideas que se debatieron el pasado 7 de octubre en el Roca Madrid Gallery dentro de la primera de las “4 sesiones Al Borde de la Crítica 2014” cuya reseña inicial apareció en el blog de Arquia, nos gustaría detenernos ahora en uno de los temas que surgieron en la ronda de preguntas posterior a la mesa redonda.

Teniendo como referencia la importante exposición sobre el Estilo Internacional del MOMA de 1932 y el libro casi homónimo de Philip Johnson y Henry-Russell Hitchcok, este último publicó un artículo1 veinte años después donde de alguna manera realizaba una autocrítica señalando los aciertos y también algunos errores cometidos en relación al texto del libro y a la errática, por estricta, definición del propio estilo internacional en el libro. La pregunta en cuestión estaba dirigida a Martha Thorne y Terence Riley y era muy directa. ¿Cabía la posibilidad de que ellos realizaran un ejercicio similar de reflexión y conclusiones con respecto al trabajo realizado como comisarios de las exposiciones sobre arquitectura española para The Art Institute of Chicago (Thorne) y el MOMA (Riley)? La respuesta, sólo fue contestada por Terence Riley quien se remitió a Hans Ulrich Obrist y a una idea de este sobre catalogar o exponer las propias exposiciones, una suerte de meta-exposición, para negar esa posibilidad.

Si desde luego un comisario no está obligado a hacer ese trabajo, el de la autocrítica del trabajo propio, queda esa responsabilidad en manos de terceros. Veamos ahora por ejemplo el foro arquia celebrado en estos días en Granada. Quienes como nosotros no hayamos podido asistir, podríamos no obstante hacer una lectura de lo allí acontecido a través de las crónicas de quienes sí lo siguieron, por ejemplo esta de José María Echarte, o incluso antes de ello, podríamos simplemente leer el fallo del concurso y encontrar los siguientes hechos y datos incontestables. Frente a las 1445 nuevas realizaciones de la convocatoria anterior, este año sólo se recibieron como tales menos de la mitad: 670. Aún así, el fallo ha concentrado la selección con un sesgo muy marcado en realizaciones de equipos madrileños (casi un 60%)2, y del eje catalán3-alicantino4 –murciano -que no valenciano en ninguno de los casos- (casi un 30%)5 lo que deja hueco para un andaluz, un aragonés (aunque también residente en Madrid desde hace años), un equipo colombiano y una última realización de un, de nuevo, madrileño aunque realice su trabajo desde Islandia6 y se haya formado entre Londres y Nueva York, concretamente en Columbia.7

El análisis de este resultado es muy evidente y a pesar de que en el acta se señala que “con toda la información disponible se ha intentado, en suma, mostrar un panorama de la arquitectura que están produciendo los arquitectos con menos de 10 años de titulación y siempre desde premisas de calidad”, ello no se ha logrado ya que no sólo geográficamente no es representativo (no hay ningún seleccionado de Galicia, Asturias, Baleares, Canarias, Extremadura, Castilla-León o el País Vasco, por ejemplo), sino que además de las cuatro líneas planteadas, aunque parece lógico que la de obra nueva y proyecto sea la menos representada de acuerdo a la reducción de la actividad constructiva de nueva planta, no lo parece tanto que haya trece seleccionados en la línea ciudad y territorio y sólo siete en interiorismo y rehabilitación de los cuales en realidad sólo la mitad se corresponden a rehabilitación cuando parte de los esfuerzos de la economía y la sociedad están puestos en una mirada sobre lo construido que desde la ecología quiere proyectar un futuro con mayor respeto sobre el medio natural y urbano existente.

¿Se trata de un fallo malintencionado o perverso? En ningún caso. Sin embargo, quisiéramos aventurarnos respetuosamente en explicar estas coincidencias en lo que en su momento denominamos efecto Narciso y que no es otra cosa que la tendencia natural de aquel que juzga a interesarse sobre aquello que le es más próximo y conocido y por tanto ver la belleza del propio trabajo reflejado en el de otros similares como ocurre con muchos de los trabajos, sobre todo de la línea ciudad y territorio, donde lo performativo y las fronteras entre arte urbano y arquitectura se disipan y confluyen los intereses de tres de los cuatro comisarios de línea, concretamente los tres que estudiaron en Madrid, y el equipo con siete realizaciones de veintinueve (un 25% del total), también de Madrid, equipo y jueces de la ETSAM, de donde han salido también muchos de los demás seleccionados. La crítica, en este caso, queda claro, no se dirige ni discute la calidad de los trabajos seleccionados sino que subraya las coincidencias entre estos y los del jurado, quedando al descubierto no sólo eso sino también los muchos intereses comunes disciplinares de los comisarios, así como el desinterés por el resto de la profesión y sus múltiples manifestaciones y variantes, que no han sido mínimamente detectadas y puestas en valor.

Riyadh (Arabia Saudí), noviembre 2014 | Fotografía: bRijUNi architects

bRijUNi architects (Beatriz Villanueva y Francisco Javier Casas Cobo).
Riyadh (Arabia Saudí), noviembre 2014

Notas:

1. “The International Style Twenty Years Later”, Architectural Record, 1951

2. 1-2-3-12-21-22-26 (PKMN), 7 (Gutiérrez-delaFuente Arquitectos y tallerDe2),  9-15 (Elii), 4-11 (Zoohaus Zuloark), 14 (Marina Otero ETSAM Columbia), 19 (Mallo Villalba), 20 (Langarita Navarro), 24 (Praxis), 27 (Ana Peñalba).

3. De donde proceden el comisario de la línea de obra nueva y proyecto la comisaria de la cuarta bienal del programa ARQUIA/PRÓXIMA y por tanto uno de los seis miembros del jurado que estaba compuesto por cada uno de los cuatro comisarios de las cuatro líneas y un patrono de la Fundación.

4. Dos de los cuatro comisarios de línea y miembros del jurado han sido profesores en la Escuela de Arquitectura de Alicante.

5. Cataluña: 5-6-10-16-25. Alicante-Murcia: 8-13-28.

6. No ha sido contabilizado como madrileño a pesar de haber nacido en Madrid por su formación fuera de España.

7. Donde es profesor otro de los miembros del jurado de esta edición.

bRijUNi architects (Beatriz Villanueva y Francisco Javier Casas Cobo). Comisarios de “Menáge a Trois”, “F. A. Q.”, “Portfolio Speed Dating” y “Tres (2013) y Cuatro (2014-15) sesiones Al Borde de la Crítica”. Beatriz Villanueva es Arquitecta, Master en Gestión de Espacios Virtuales, Master en Proyectos Arquitectónicos Avanzados y PhD (ABD) con su tesis “Arquitectura y Compromiso. Actualización y revisión crítica de los manifiestos de arquitectura”, dentro del grupo ARKRIT de teoría y crítica (ETSAM). Francisco J. Casas es Arquitecto, Master en Análisis, Teoría e Historia de la Arquitectura y PhD (ABD) con su tesis “Fundamentos Historiográficos, Teóricos y Críticos de los años 50” dentro del Departamento de Composición Arquitectónica (ETSAM). Han sido profesores en IED Madrid, MADinU Salamanca, Universidad Europea de Madrid, UCJC, ETSA Zaragoza USJ y AA (Londres). Actualmente viven en Riyadh (Arabia Saudí) y trabajan en Prince Sultan University.

Photography: bRijUNi architects

Continuing with some of the ideas that there was debated last October 7 in the Roca Madrid Gallery inside the first one of the “4 meetings Al Borde de la Crítica 2014” whose initial review appeared in Arquia’s blog, we us would like to detain now in one of the topics that arose in the round of later questions to the round table.

Taking the important exhibition as a reference on the International Style of the MOMA of 1932 and Philip Johnson y Henry-Russell’s almost homonymous book Hitchcok, the latter published one article1 twenty years later where somehow it realized a self-criticism indicating the successes and also some mistakes committed in relation to the text of the book and to the erratic one, for strict, definition of the own international style in the book. The question in question was directed Martha Thorne and Terence Riley and was very direct. Was it fitting the possibility that they realized a similar exercise of reflection and conclusions with regard to the work realized as commissioners of the exhibitions on Spanish architecture for The Art Institute of Chicago (Thorne) and the MOMA (Riley)? The response, only it was answered by Terence Riley who was sent to Hans Ulrich Obrist and to an idea of this one on cataloguing or exposing the own exhibitions, a luck of goal – exhibition, to deny this possibility.

If certainly a commissioner is not forced to do this work, that of the self-criticism of the own work, this responsibility stays in hands of third parties. Let’s see now for example the forum arquia celebrated in these days in Granada. Who as us we could not have represented, we might do nevertheless a reading of there happened across the chronicles of those who yes followed it, for example this one of José María Echarte, or even before it, might read simply the failure of the contest and find the following facts and incontestable information. Opposite to 1445 new accomplishments of the previous summons, this year only they were received like fell less than the half: 670. Nonetheless, the failure has concentrated the selection with a bias very marked in accomplishments of equipments of Madrid (almost 60 %)2, and of the Catalan axis3-native of Alicante4-murciano- that not Valencian in none of the cases – (almost 30 %)5 what leaves hollow for an Andalusian, an Aragonese (though also resident in Madrid for years), a Colombian equipment and a last accomplishment of one, again, person from Madrid though it realizes his work from Iceland6 and he has been formed between London and New York, concretely in Columbia.7

The analysis of this result is very evident and in spite of the fact that in the record one indicates that “with all the available information one has tried, in sum, to show a panorama of the architecture that the architects are producing with less than 10 years of qualifications and always from qualit premises”, it has not been achieved since not only geographically it is not representative (there is no selected one of Galicia, Asturias, Balearics, Canaries, Estremadura, Castille and Leon or the Basque Country, for example), but besides four raised lines, though it seems to be logical that that of new work and project is least represented in agreement to the reduction of the constructive activity of new plant, it it does not seem so much that am thirteen selected ones in the line city and territory and only seven in interiorismo and rehabilitation of which actually only the half they correspond to rehabilitation when it departs from the efforts of the economy and the company they are put in a look on the constructed that from the ecology wants to project a future with major respect on the natural and urban existing way.

Is it a question of an ill-disposed or perverse failure? In no case. Nevertheless, we wanted to risk respectfully in explaining these coincidences in what in his moment we name Narcissus effect and that is not another thing that the natural trend of that one that judges to being interested on that one that him is more near and an acquaintance and therefore to see the beauty of the own work reflected in of similar others since it happens with many of the works, especially of the line city and territory, where performativo and the borders between urban art and architecture vanish and come together the interests of three of four commissioners of line, concretely the three who studied in Madrid, and the equipment with seven accomplishments of twenty-nine (25 % of the total), also of Madrid, equipment and judges of the ETSAM, wherefrom there have gone out also many of the others selected. The critique, in this case, remains clear, neither goes nor discusses the quality of the selected works but it underlines the coincidences between these and those of the juror, staying to the overdraft not only it but also a lot of common interests you will discipline of the commissioners, as well as the disinterest for the rest of the profession and his multiple manifestations and variants, that have been minimally detected and puttings in value.

Riyadh (Saudi Arabia), november 2014 | Photography: bRijUNi architects

bRijUNi architects (Beatriz Villanueva and Francisco Javier Casas Cobo).

Riyadh (Saudi Arabia), november 2014

Notes:

1. “The International Style Twenty Years Later”, Architectural Record, 1951

2. 1-2-3-12-21-22-26 (PKMN), 7 (Gutiérrez-delaFuente Arquitectos y tallerDe2), 9-15 (Elii), 4-11 (Zoohaus Zuloark), 14 (Marina Otero ETSAM Columbia), 19 (Mallo Villalba), 20 (Langarita Navarro), 24 (Praxis), 27 (Ana Peñalba).

3. Wherefrom they come the commissioner of the line of new work and I project the police station of the fourth biennial show of the program ARQUIA/PRÓXIMA and therefore one of six members of the juror who was composed by each of four commissioners of four lines and an employer of the Foundation.

4. Two of four commissioners of line and members of the juror have been teachers in the School of Architecture of Alicante.

5. Cataluña: 5-6-10-16-25. Alicante-Murcia: 8-13-28.

6. It has not been assessed as person from Madrid in spite of having born in Madrid for his formation out of Spain.

7. Where he is a different teacher of the members of the juror of this edition.

bRijUNi architects (Beatriz Villanueva and Francisco Javier Casas Cobo). Commissioners of “Menáge a Trois”, “F. A. Q.”, “Portfolio Speed Dating” and “Three (2013) and four (2014-15) meetings Al Borde de la Crítica”. Beatriz Villanueva is Arquitecta, Master in Management of Virtual Spaces, Master in Architectural Advanced Projects and PhD (ABD) with his thesis “Architecture and Commitment. Update and critical review of the manifests of architecture”, inside the group ARKRIT of theory and critique (ETSAM). Francisco J. Houses he is An Architect, Master in Analysis, Theory and History of the Architecture and PhD (ABD) with his thesis “Foundations Historiográficos, Theoretical and Critics of the 50s” inside the Department of Architectural Composition (ETSAM). They have been teachers in IED Madrid, MADinU Salamanca, European University of Madrid, UCJC, ETSA Saragossa USJ and AA (London). Nowadays they live in Riyadh (Saudi Arabia) and are employed at Prince Sultan University.

Fotografía: bRijUNi architects

Continuando con algunhas das ideas que se debateron o pasado 7 de outubro no Rocha Madrid Gallery dentro da primeira das “4 sesións Al Borde de la Crítica 2014” cuxa reseña inicial apareceu no blogue de Arquia, gustaríanos deternos agora nun dos temas que xurdiron na rolda de preguntas posterior á mesa redonda.

Tendo como referencia a importante exposición sobre o Estilo Internacional do MOMA de 1932 e o libro case homónimo de Philip Johnson e Henry-Russell Hitchcok, este último publicou un artigo1 vinte anos despois onde dalgún xeito realizaba unha autocrítica sinalando os acertos e tamén algúns erros cometidos en relación ao texto do libro e á errática, por estrita, definición do propio estilo internacional no libro. A pregunta en cuestión estaba dirixida a Martha Thorne e Terence Riley e era moi directa. ¿Cabía a posibilidade de que eles realizasen un exercicio similar de reflexión e conclusións con respecto ao traballo realizado como comisarios das exposicións sobre arquitectura española para The Art Institute of Chicago (Thorne) e o MOMA (Riley)? A resposta, só foi contestada por Terence Riley quen se remitiu a Hans Ulrich Obrist e a unha idea deste sobre catalogar ou expoñer as propias exposicións, unha sorte de meta-exposición, para negar esa posibilidade.

Se dende logo un comisario non está obrigado a facer ese traballo, o da autocrítica do traballo propio, queda esa responsabilidade en mans de terceiros. Vexamos agora por exemplo o foro arquia celebrado nestes días en Granada. Os que como nós non puidésemos asistir, poderiamos non obstante facer unha lectura do alí acontecido a través das crónicas dos que si o seguiron, por exemplo esta de José María Echarte, ou mesmo antes diso, poderiamos simplemente ler o fallo do concurso e encontrar os seguintes feitos e datos incontestables. Fronte ás 1445 novas realizacións da convocatoria anterior, este ano só se recibiron como tales menos da metade: 670. Aínda así, o fallo concentrou a selección cun nesgo moi marcado en realizacións de equipos madrileños (case un 60%)2, e do eixe catalán3-alicantino4-murciano -que non valenciano en ningún dos casos- (case un 30%)5 o que deixa oco para un andaluz, un aragonés (aínda que tamén residente en Madrid dende hai anos), un equipo colombiano e unha última realización dun, de novo, madrileño aínda que realice o seu traballo dende Islandia6 e se formase entre Londres e Nova York, concretamente en Columbia.7

A análise deste resultado é moi evidente e a pesar de que na acta se sinala que “con toda a información dispoñible se intentou, en suma, mostrar un panorama da arquitectura que están a producir os arquitectos con menos de 10 anos de titulación e sempre dende premisas de calidade”, iso non se logrou xa que non só xeograficamente non é representativo (non hai ningún seleccionado de Galicia, Asturias, Baleares, Canarias, Extremadura, Castela-León ou o País Vasco, por exemplo), senón que ademais das catro liñas formuladas, aínda que parece lóxico que a de obra nova e proxecto sexa a menos representada de acordo á redución da actividade construtiva de nova planta, non o parece tanto que haxa trece seleccionados na liña cidade e territorio e só sete en interiorismo e rehabilitación dos cales en realidade só a metade se corresponden a rehabilitación cando parte dos esforzos da economía e a sociedade están postos nunha mirada sobre o construído que dende a ecoloxía quere proxectar un futuro con maior respecto sobre o medio natural e urbano existente.

¿Trátase dun fallo malintencionado ou perverso? En ningún caso. Non obstante, quixeramos aventurarnos respectuosamente en explicar estas coincidencias no que no seu momento denominamos efecto Narciso e que non é outra cousa que a tendencia natural daquel que xulga a interesarse sobre aquilo que lle é máis próximo e coñecido e polo tanto ver a beleza do propio traballo reflectido no doutros similares como acontece con moitos dos traballos, sobre todo da liña cidade e territorio, onde o performativo e as fronteiras entre arte urbana e arquitectura se disipan e conflúen os intereses de tres dos catro comisarios de liña, concretamente os tres que estudaron en Madrid, e o equipo con sete realizacións de vinte e nove (un 25% do total), tamén de Madrid, equipo e xuíces da ETSAM, de onde saíron tamén moitos dos demais seleccionados. A crítica, neste caso, queda claro, non se dirixe nin discute a calidade dos traballos seleccionados senón que subliña as coincidencias entre estes e os do xurado, quedando ao descuberto non só iso senón tamén os moitos intereses comúns disciplinares dos comisarios, así como o desinterese polo resto da profesión e as súas múltiples manifestacións e variantes, que non foron minimamente detectadas e postas en valor.

Riyadh (Arabia Saudí), noviembre 2014 | Fotografía: bRijUNi architects

bRijUNi architects (Beatriz Villanueva e Francisco Javier Casas Cobo).

Riyadh (Arabia Saudí), novembro 2014

Notas:

1. “The International Style Twenty Years Later”, Architectural Record, 1951

2. 1-2-3-12-21-22-26 (PKMN), 7 (Gutiérrez-delaFuente Arquitectos e tallerDe2), 9-15 (Elii), 4-11 (Zoohaus Zuloark), 14 (Marina Otero ETSAM Columbia), 19 (Mallo Villalba), 20 (Langarita Navarro), 24 (Praxis), 27 (Ana Peñalba).

3. De onde proceden o comisario da liña de obra nova e proxecto a comisaria da cuarta bienal do programa ARQUIA/PRÓXIMA e polo tanto un dos seis membros do xurado que estaba composto por cada un dos catro comisarios das catro liñas e un patrón da Fundación.

4. Dous dos catro comisarios de liña e membros do xurado foron profesores na Escola de Arquitectura de Alicante.

5. Cataluña: 5-6-10-16-25. Alicante-Murcia: 8-13-28.

6. Non foi contabilizado como madrileño a pesar de nacer en Madrid pola súa formación fóra de España.

7. Onde é profesor outro dos membros do xurado desta edición.

bRijUNi architects (Beatriz Villanueva e Francisco Javier Casas Cobo). Comisarios de “Menáge a Trois”, “F. A. Q.”, “Portfolio Speed Dating” e “Tres (2013) y Cuatro (2014-15) sesións Al Borde de la Crítica”. Beatriz Villanueva é Arquitecta, Master en Xestión de Espazos Virtuais, Master en Proxectos Arquitectónicos Avanzados e PhD (ABD) coa súa tese “Arquitectura e Compromiso. Actualización e revisión crítica dos manifestos de arquitectura”, dentro do grupo ARKRIT de teoría e crítica (ETSAM). Francisco J. Casas é Arquitecto, Master en Análisis, Teoría e Historia da Arquitectura e PhD (ABD) coa súa tese “Fundamentos Historiográficos, Teóricos e Críticos dos anos 50” dentro do Departamento de Composición Arquitectónica (ETSAM). Foron profesores en IED Madrid, MADinU Salamanca, Universidade Europea de Madrid, UCJC, ETSA Zaragoza USJ e AA (Londres). Actualmente viven en Riyadh (Arabia Saudí) e traballan en Prince Sultan University.

[:es]Exodus, el imperio de la cínica | Miquel Lacasta Codorniu[:gl]Exodus, o imperio da cínica | Miquel Lacasta Codorniu[:en]Exodus, the empire of the cynic | Miquel Lacasta Codorniu[:]

[:es]

Exodus por Rem Koolhaas | thefunambulist.net

Exoduses el proyecto con el que Rem Koolhaas se introdujo en la escena internacional de la arquitectura en 1972 1. Rem Koolhaas se formó como arquitecto en la Architectural Association de Londres, donde estudió de 1968 a 1972. La Architectural Association era en ese momento un entorno anárquico donde Peter Cook marcaba la pauta,2 pero donde Leon Krier y Charles Jencks hacían sentir igualmente su presencia. En una entrevista, Koolhaas declara que ese entorno presentaba un verdadero desafío para él, ya que estuvieron a la altura de sus expectativas de muchas maneras diferentes3.

El muro de Berlín como Arquitectura4 fue una primera provocación, con la que respondió a este desafío. A Koolhaas se le asignó, al igual que a sus compañeros en la AA, estudiar y analizar un edificio existente. Él escogió el muro de Berlín. En el verano de 1971, visitó la ciudad y le golpearon dos cosas en particular. La primera era el hecho de que el muro no está orientado en la dirección Norte Sur, como la idea ingenua de Cortina de Hierro suponía, sino, más bien, rodeaba Berlín Oeste. La supuesta ciudad libre era en verdad un enclave amurallado. La segunda fue que se dio cuenta de que el muro no solamente se configuraba arquitectónicamente hablando de diferentes formas: alambre de púas, el vacío, paredes de hormigón de losas prefabricadas, sino también transformaba los edificios circundantes al tapiar con fábrica de ladrillo todas sus ventanas.

“La mayor sorpresa fue la siguiente: la pared era descorazonadamente hermosa”.5

Esta experiencia le puso en evidencia el ambiguo poder de la arquitectura.

La introducción a la realidad de Berlín, generó posteriormente la provocación a la ortodoxia hippie de la AA: Exodus de 1972.6 Era la primera vez que Rem Koolhaas, Elia Zenghelis, Madelon Vriesendorp y Zoe Zenghelis oficialmente unían sus fuerzas, los dos primeros como los diseñadores y las dos últimas como ilustradoras. Koolhaas y su antiguo profesor Elia Zenghelis diseñaron y escribieron un proyecto como una banda que cruzaba el lado derecho de Londres, un paraíso arquitectónico destinado a incitar a los Londinenses a abandonar su sonámbula metrópolis en masa, para recalar en un ambiente que cumple con todos sus sueños -y sus pesadillas-. Esta potente imagen se vio reforzada con collages, axonometrías y pinturas, que prestan al proyecto una peculiar intensidad. Los ecos de Berlín están presentes de forma destacada, no sólo en el concepto, sino también en los collages.

Exodus fue creado como una propuesta para un concurso sobre La ciudad como un medio ambiente significante organizado por la revista Casabella. Se publicó por primera vez en junio de 1973. Ilustrando la portada de la revista aparece, cautivadora, una imagen collage realizada por Madelon Vriesendorp en la que una pareja de campesinos de Millet, devotamente agachando la cabeza para recitar el Ángelus, están situados frente al amenazante telón de fondo de un muro con alambre de púas en la parte superior y detrás de una torre de vigilancia. El rico campo de Millet ha sido sustituido por una red de monótonas piezas blancas de mármol; a la izquierda y la derecha, reflejos de verde y gris indican que aún puede haber algunos restos de tierra y de naturaleza.

Lo que el proyecto intenta, de acuerdo con una entrevista realizada a Koolhaas en 1988, fue una crítica de la inocencia y el optimismo sin límites que caracterizan la arquitectura visionaria de 1960. A su vez, quiere ser una demostración del la arquitectura del poder y del poder de la arquitectura; De hecho, OMA, con su proyecto, quería hacer hincapié en que el poder de la arquitectura es más ambiguo y peligroso. (…) Exodus propone borrar una sección del centro de Londres para establecer allí una zona de vida muy metropolitana, inspirado en Baudelaire, y proteger esta zona de la ciudad antigua con paredes, creando la máxima diversidad y el máximo contraste. Los ciudadanos de Londres podían elegir: los que querían ser admitidos en esta zona de hiper-intensidad se convertían en Los Voluntarios prisioneros de la Arquitectura”.7 De acuerdo con el prólogo de Exodus, el proyecto aspira a hacer realidad el impacto del muro de Berlín: “Es posible imaginar una imagen reflejo de esta aterradora arquitectura, una fuerza tan intensa como devastadoras, pero contrariamente empleada aquí al servicio de intenciones positivas.8

Los habitantes de esta arquitectura, lo suficientemente fuertes como para amar esto, experimentarían una paradójica liberación: Una libertad extasiante en losconfines de los arquitectónico.9

Exodus, la ciudad lineal amurallada de Londres, orientada de oeste a este, se encuentra entre Hyde Park y Regent’s Park, y se compone de 10 plazas: el Tip of the Strip, el punto en que la construcción del muro continúa como ciudad, la Allotments, el Park of the Four Elements, la Ceremonial Square, la Recepcion Area,con una vista de la cubierta, la Central Area, el corte de un fragmento conservado de Londres con arquitectura de Nash, los Baths, la Square of the Arts, el Institute of Biological Transactions, y el Park of Aggression.1o La famosa perspectiva aquí publicada puede encontrarse en todas las publicaciones de Exodus y permite visualizar estos espacios desde Tip of Strip hasta The Baths.

Contra el espíritu destructivo que, según él mismo Natalini, quiere ir tan lejos como para abandonar la arquitectura, y contra el pesimismo de Tafuri de una dialéctica negativa de la vanguardia, Koolhaas y Zenghelis postulan la creencia en el poder de la arquitectura como una ciencia hedonista, así como una baudeleriana afirmación de una febril urbanidad. Koolhaas y Zenghelis hacen hincapié en el hecho de que Exodus es una reacción contra, lo que en ese momento consideraban, una ilegalización de la arquitectura, sobre todo de la arquitectura moderna.

La trayectoria posterior de Koolhaas ha demostrado que en Exodus se da una primera lectura a medio camino entre el cinismo y la proposición descarnada, tan propia del arquitecto en su infinidad de propuestas posteriores. Lejos de hacer de la negatividad una actitud improductiva, Koolhaas ha sabido fomentar una mirada dura sobre la realidad, asumiendo, eso sí, las paradojas del sistema capitalista y sus múltiples contradicciones.

No creo que pueda decirse que Koolhaas es un utopista nato, más bien al contrario, pero bien puede decirse que ha sido capaz de llevar a cabo proyectos y visiones más cercanas al espíritu de las utopías de los 60 que a la moderación pragmática de tantos y tantos proyectos posteriores de muchos de sus colegas.

Quizás el cinismo sea un motor de la arquitectura.

Miquel Lacasta. Doctor arquitecto
Barcelona, octubre 2012

Notas:

1 Exodus fue inicialmente publicado por Rem Koolhaas y Elia Zenghelis en Exodus or the Voluntary Prisoners of Architecture en Casabella, núm. 378 en Junio 1973, pp. 42-45. La publicación oficial es Exodus en Office for Metropolitan Architecture,Rem Koolhaas y Bruce Mau, S,M,X,XL. Ed. 010, Rotterdam y Montacelli Press, Nueva York, 1995, pp. 5-21. La publicación completa es Rem Koolhaas y Elia Zenghelis con Madelon Vriesendorp y Zoe Zenghelis, Exodus or the Voluntary Prisoners of Architecture, KIPNIS J. (ed), Perfect Acts of Architecture, MoMA, Nueva York, 2002, pp. 16-33.

2 “Allí estaba Peter Cook, que a la manera de Robespierre, creó un reino de terror-flower power”, del original il y avait Peter Cook qui, comme un Robespierre, faisait régner la terreure-flower power.

GOULET, Patrice, La dauxième chance de l’architecture moderne… entretien avec Rem Koolhaas. L’Architecture d’Ajourd’hui, núm. 238, Abril 1985, París, p. 2 Nota: traducción del autor.

3 Idem.

4 Publicado como Field Trip. A(A) Memoir.( First and Last…), en KOOLHAAS, Rem y MAU, Bruce, S,M,X,XL. 010, Rotterdam y Montacelli Press, Nueva York, 1995, pp. 215-231.

5 Ibídem, p. 226. The greatest surprise: The wall was heartbreakingly beautiful. …más adelante: The wall suggested that architecture’s beauty was directly proportional to its horror, “El muro sugería que la belleza en arquitectura era directamente proporcional al horror que representaba”. Nota: traducción del autor.

6 A la vez fue la despedida de Koolhaas como estudiante de la AA: J’ai en tout cas fait en sorte d’echapper à la cinquième et dernière année de l’étude pour éviter la confrontation terrible que Peter Cook m’avait promise. ”De todas maneras me escabullí y evité el quinto y último año de manera que evitaba la terrible confrontación que Peter Cook me había prometido”. Op. Cit., GOULET, p. 2 Nota: traducción del autor. En este sentido Exodus fue en realidad una despedida, una huida.

7 KOOLHAAS, Rem, Sixteen Years of OMA, Revista A+U, núm. 10, Tokio, 1988, p. 10

8 Op. Cit., KOOLHAAS, MAU, 1995. p. 5.

9 Ibídem. p. 7.

10 He querido mantener los nombres propios de cada área en inglés debido a la especificidad de cada uno de ellos, tratándolo como nombres propios. Una descripción de cada espacio puede encontrarse en Op. Cit., KOOLHAAS, MAU, 1995 pp. 7 a 17.

[:en]

Exodus by Rem Koolhaas | thefunambulist.net

Exoduses the project with which Rem Koolhaas got in the international scene of the architecture in 1972 1. Rem Koolhaas was formed as architect in the Architectural Association of London, where he studied from 1968 to 1972. The Architectural Association was in this moment an anarchic environment where Peter Cook was marking the guideline,2 but where Leon Krier and Charles Jencks were making feel equally his presence. In an interview, Koolhaas declares that this environment was presenting a real challenge for him, since were at a height of his expectations of many different ways3.

The wall of Berlin like Architecture4 was the first provocation, with which it answered to this challenge. Koolhaas was assigned, as to his companions in the AA, to study and to analyze an existing building. He chose the wall of Berlin. In the summer of 1971, he visited the city and two things struck him especially. The first age the fact that the wall is not orientated in the direction North South, since the ingenuous idea of Curtain of Iron supposed, but, rather, it was surrounding West Berlin. The supposed free city was really a walled enclave. The second one was that it realized that the wall not only was formed architectonically speaking about different forms: wire of prongs, the emptiness, walls of concrete of prefabricated slabs, but also was transforming the surrounding buildings on having blocked with factory of brick all his windows.

“The major surprise was the following one: the wall was descorazonadamente beautiful”.5

This experience put in evidence the ambiguous power of the architecture.

The introduction to the reality of Berlin, generated later the provocation to the orthodoxy hippie of the AA: Exodus of 1972.6 The introduction to the reality of Berlin, generated later the provocation to the orthodoxy hippie of the AA: Exodus of 1972.6 Was the first time that Rem Koolhaas, Elia Zenghelis, Madelon Vriesendorp y Zoe Zenghelis officially were joining his forces, both first ones like the designers and both last ones as illustrative. Koolhaas and his former teacher Elia Zenghelis designed and wrote a project as a band that was crossing the straight side of London, an architectural paradise destined to incite the Londoners to leave his moonstruck metropolis in mass, to end up at an environment that expires with all his dreams – and his nightmares-. This powerful image met reinforced with collages, axonometrías and paintings, which give to the project a peculiar intensity. The echoes of Berlin are present of out-standing form, not only in the concept, but also in the collages.

Exodus was created as an offer for a contest on The city as a significant environment organized by the magazine Casabella. It published for the first time in June, 1973. Illustrating the front page of the magazine an image appears, captivating, collage realized by Madelon Vriesendorp in whom a pair of peasants of Millet, devoutly bending the head to recite the Ángelus, they are placed opposite to the threatening backdrop of a wall by wire of prongs in the top part and behind a tower of alertness. Millet’s rich field has been replaced with a net of monotonous white pieces of marble; to the left side and the right, reflexes of green and gray indicate that still there can be some remains of land and of nature.

What the project tries, in agreement with an interview realized to Koolhaas in 1988, was a critique of the innocence and the optimism without limits that characterize the visionary architecture of 1960. In turn, it wants to be a demonstration of the architecture of the power and of the power of the architecture; In fact, OMA, with his project, wanted to emphasize in that the power of the architecture is more ambiguous and dangerous. (…) Exodus proposes to erase a section of the center of London to establish there a zone of very metropolitan life, inspired by Baudelaire, and to protect this zone of the ancient city with walls, creating the maximum diversity and the maximum contrast. The citizens of London could choose: those who wanted to be admitted into this zone of hyper-intensity were turning into The Voluntary prisoners of the Architecture”.7 In agreement with Exodus’s prologue, the project real aspires to make the impact of the wall of Berlin: » It is possible to imagine an image reflection of this frightening architecture, a force as intense as devastating, but by contrast used here to the service of positive intentions.8

The inhabitants of this architecture, it sufficiently strong as to love this, would experience a paradoxical liberation: A freedom extasiante in losconfines of them architectural.9

Exodus, the linear city walled of London, orientated from west to this one, is between Hyde Park and Regent’s Park, and consists of 10 squares: the Tip of the Strip, the point in which the construction of the wall continues as city, the Allotments, the Park of the Four Elements, the Ceremonial Square, the Receipt Area, with a sight of the cover, the Central Area, the cut of a fragment preserved of London with Nash’s architecture, the Baths, the Square of the Arts, the Institute of Biological Transactions, and the Park of Aggression.1o The famous perspective here published can be in all the Exodus’s publications and allows to visualize these spaces from Tip of Strip up to The Baths.

Against the destructive spirit that, according to him the same Natalini, wants to go so far away like to leave the architecture, and against Tafuri’s pessimism of a negative dialectics of the forefront, Koolhaas and Zenghelis postulate the belief in the power of the architecture as a hedonistic science, as well as a baudelerian affirmation of a feverish urbanity. Koolhaas and Zenghelis emphasize in the fact that Exodus is a reaction against, which in this moment they were considering, an outlawing of the architecture, especially of the modern architecture.

Koolhaas’s later path has demonstrated that in Exodus one gives the first reading to half a way between the cynicism and emaciated, so own proposition of the architect in his infinity of later offers. Far from doing of the negatividad an unproductive attitude, Koolhaas has could promote a hard look on the reality, assuming, it yes, the paradoxes of the capitalist system and his multiple contradictions.

I do not believe that it could be said that Koolhaas is a born utopista, rather on the contrary, but well it can be said that it has been capable of carrying out projects and visions more nearby to the spirit of the Utopias of the 60 than to the pragmatic moderation of so many people and so many later projects of many of his colleagues.

Probably the cynicism is an engine of the architecture.

Miquel Lacasta. Doctor architect

Barcelona, october 2012

Notes:

1 Architecture was initially published Exodus by Rem Koolhaas and Elia Zenghelis in Exodus or the Voluntary Prisoners of in Casabella, núm. 378 in June, 1973, pp. 42-45. The official publication is Exodus in Scullery for Metropolitan Architecture, Rem Koolhaas and Bruce Mau, S, M, X, the XLth. Ed. 010, Rotterdam and Montacelli Press, New York, 1995, pp. 5-21. The complete publication is Rem Koolhaas and Elia Zenghelis with Madelon Vriesendorp y Zoe Zenghelis, Exodus or the Voluntary Prisoners of Architecture, KIPNIS J. (ed), Perfect Acts of Architecture, MoMA, New York, 2002, pp. 16-33

2 “There there was Peter Cook, who like Robespierre, created a kingdom of terror-flower power”Of the original one “il y avait Peter Cook qui, comme un Robespierre, faisait régner la terreure-flower power”.

GOULET, Patrice, La dauxième chance de l’architecture moderne… entretien avec Rem Koolhaas. L’Architecture d’Ajourd’hui, núm. 238, Abril 1985, París, p. 2 Note: translation of the author.

3 Idem.

4 It´s published as Field Trip. A(A) Memoir.( First and Last…), en KOOLHAAS, Rem y MAU, Bruce, S,M,X,XL. 010, Rotterdam y Montacelli Press, Nueva York, 1995, pp. 215-231.

5 Ibídem, p. 226. The greatest surprise: The wall was heartbreakingly beautiful. …más adelante: The wall suggested that architecture’s beauty was directly proportional to its horror, “The wall was suggesting that the beauty in architecture was directly proportional to the horror that it was representing”. Note: translation of the author.

6 Simultaneously it was Koolhaas’s farewell as student of the AA: J’ai en tout cas fait en sorte d’echapper à la cinquième et dernière année de l’étude pour éviter la confrontation terrible que Peter Cook m’avait promise. ”Anyhow I slipped away and avoided the fifth and last year so that he was avoiding the terrible confrontation that Peter Cook had promised me”. Op. Cit., GOULET, p. 2 Note: translation of the author. In this respect Exodus was actually a farewell, a flight.

7 KOOLHAAS, Rem, Sixteen Years of OMA, Revista A+U, núm. 10, Tokio, 1988, p. 10

8 Op. Cit., KOOLHAAS, MAU, 1995. p. 5.

9 Ibídem. p. 7.

10 I have wanted to support the own names of every area in English due to the specificity of each one of them, treating it as own names. A description of every space can be in Op. Cit., KOOLHAAS, MAU, 1995 pp. 7 a 17.

[:gl]

Exodus por Rem Koolhaas | thefunambulist.net

Exoduses o proxecto co que Rem Koolhaas se introduciu na escena internacional da arquitectura en 1972 1. Rem Koolhaas formouse como arquitecto na Architectural Association de Londres, onde estudou de 1968 1972. A Architectural Association era nese momento un ámbito anárquico onde Peter Cook marcaba a pauta,2 pero onde Leon Krier e Charles Jencks facían sentir igualmente a súa presenza. Nunha entrevista, Koolhaas declara que ese ámbito presentaba un verdadeiro desafío para el, xa que estiveron á altura das súas expectativas de moitas maneiras diferentes3.

O muro de Berlín como Arquitectura4 foi unha primeira provocación, coa que respondeu a este desafío. A Koolhaas asignóuselle, ao igual que aos seus compañeiros na AA, estudar e analizar un edificio existente. El escolleu o muro de Berlín. No verán de 1971, visitou a cidade e golpeárono dúas cousas en particular. A primeira era o feito de que o muro non está orientado na dirección Norte Sur, como a idea inxenua de Cortina de Ferro supoñía, senón, máis ben, rodeaba Berlín Oeste. A suposta cidade libre era en verdade un enclave amurallado. A segunda foi que se deu conta de que o muro non soamente se configuraba arquitectonicamente falando de diferentes formas: arame de pugas, o baleiro, paredes de formigón de lousas prefabricadas, senón tamén transformaba os edificios circundantes ao tapiar con fábrica de ladrillo todas as súas fiestras.

“A maior sorpresa foi a seguinte: a parede era desanimadamente hermosa”.5

Esta experiencia púxolle en evidencia o ambiguo poder da arquitectura.

A introdución á realidade de Berlín, xerou posteriormente a provocación á ortodoxia hippy da AA: Exodus de 1972.6 Era a primeira vez que Rem Koolhaas, Elia Zenghelis, Madelon Vriesendorp e Zoe Zenghelis oficialmente unían as súas forzas, os dous primeiros como os deseñadores e as dúas últimas como ilustradoras. Koolhaas e o seu antigo profesor Elia Zenghelis deseñaron e escribiron un proxecto como unha banda que cruzaba o lado dereito de Londres, un paraíso arquitectónico destinado a incitar aos Londinienses a abandonar a súa somnámbula metrópoles en masa, para recalar nun ambiente que cumpre con todos os seus sonos -e os seus pesadelos-. Esta potente imaxe viuse reforzada con colaxes, axonometrías e pinturas, que prestan ao proxecto unha peculiar intensidade. Os ecos de Berlín están presentes de forma destacada, non só no concepto, senón tamén nas colaxes.

Exodus foi creado como unha proposta para un concurso sobre La cidade como un medio significante organizado pola revista Casabella. Publicouse por primeira vez en xuño de 1973. Ilustrando a portada da revista aparece, cativadora, unha imaxe colaxe realizada por Madelon Vriesendorp na que unha parella de campesiños de Millet, devotamente agachando a cabeza para recitar o Ánxelus, están situados fronte ao ameazante pano de fondo dun muro con arame de pugas na parte superior e detrás dunha torre de vixilancia. O rico campo de Millet foi substituído por unha rede de monótonas pezas brancas de mármore; á esquerda e a dereita, reflexos de verde e gris indican que aínda pode haber algúns restos de terra e de natureza.

O que o proxecto intenta, de acordo cunha entrevista realizada a Koolhaas en 1988, foi unha crítica da inocencia e o optimismo sen límites que caracterizan a arquitectura visionaria de 1960. Á súa vez, quere ser unha demostración do a arquitectura do poder e do poder da arquitectura; De feito, OMA, co seu proxecto, quería facer fincapé en que o poder da arquitectura é máis ambiguo e perigoso. (…) Exodus propón borrar unha sección do centro de Londres para establecer alí unha zona de vida moi metropolitana, inspirado en Baudelaire, e protexer esta zona da cidade antiga con paredes, creando a máxima diversidade e o máximo contraste. Os cidadáns de Londres podían elixir: os que querían ser admitidos nesta zona de hiper-intensidade convertíanse en Los Voluntarios prisioneiros da Arquitectura”.7 De acordo co prólogo de Exodus, o proxecto aspira a facer realidade o impacto do muro de Berlín: É posible imaxinar unha imaxe reflexo desta aterradora arquitectura, unha forza tan intensa como desvastadoras, pero contrariamente empregada aquí ao servizo de intencións positivas.8

Os habitantes desta arquitectura, o suficientemente fortes como para amar isto, experimentarían unha paradoxal liberación: Unha liberdade extasiante nos confins do arquitectónico.9

Exodus, a cidade lineal amurallada de Londres, orientada de oeste a leste, encóntrase entre Hyde Park e Regent’s Park, e componse de 10 prazas: o Tip of the Strip, o punto en que a construción do muro continúa como cidade, a Allotments, o Park of the Four Elements, a Cerimonial Square, a Recepcion Area,con unha vista da cuberta, a Central Area, o corte dun fragmento conservado de Londres con arquitectura de Nash, os Baths, a Square of the Arts, o Institute of Biological Transactions, e o Park of Aggression.1o La famosa perspectiva aquí publicada pode encontrarse en todas as publicacións de Exodus e permite visualizar estes espazos dende Tip of Strip ata The Baths.

Contra o espírito destrutivo que, segundo el mesmo Natalini, quere ir tan lonxe como para abandonar a arquitectura, e contra o pesimismo de Tafuri dunha dialéctica negativa da vangarda, Koolhaas e Zenghelis postulan a crenza no poder da arquitectura como unha ciencia hedonista, así como unha baudeleriana afirmación dunha febril urbanidade. Koolhaas e Zenghelis fan fincapé no feito de que Exodus é unha reacción contra, o que nese momento consideraban, unha ilegalización da arquitectura, sobre todo da arquitectura moderna.

A traxectoria posterior de Koolhaas demostrou que en Exodus se dá unha primeira lectura a medio camiño entre o cinismo e a proposición descarnada, tan propia do arquitecto na súa infinidade de propostas posteriores. Lonxe de facer da negatividade unha actitude improdutiva, Koolhaas soubo fomentar unha mirada dura sobre a realidade, asumindo, iso si, os paradoxos do sistema capitalista e as súas múltiples contradicións.

Non creo que poida dicirse que Koolhaas é un utopista nato, máis ben ao contrario, pero ben pode dicirse que foi capaz de levar a cabo proxectos e visións máis próximas ao espírito das utopías dos 60 que á moderación pragmática de tantos e tantos proxectos posteriores de moitos dos seus colegas.

Quizais o cinismo sexa un motor da arquitectura.

Miquel Lacasta. Doctor arquitecto

Barcelona, octubre 2012

Notas:

1 Exodus fue inicialmente publicado por Rem Koolhaas y Elia Zenghelis en Exodus or the Voluntary Prisoners of Architecture en Casabella, núm. 378 en Junio 1973, pp. 42-45. La publicación oficial es Exodus en Office for Metropolitan Architecture,Rem Koolhaas y Bruce Mau, S,M,X,XL. Ed. 010, Rotterdam y Montacelli Press, Nueva York, 1995, pp. 5-21. La publicación completa es Rem Koolhaas y Elia Zenghelis con Madelon Vriesendorp y Zoe Zenghelis, Exodus or the Voluntary Prisoners of Architecture, KIPNIS J. (ed), Perfect Acts of Architecture, MoMA, Nueva York, 2002, pp. 16-33.

2 “Allí estaba Peter Cook, que a la manera de Robespierre, creó un reino de terror-flower power”, del original il y avait Peter Cook qui, comme un Robespierre, faisait régner la terreure-flower power.

GOULET, Patrice, La dauxième chance de l’architecture moderne… entretien avec Rem Koolhaas. L’Architecture d’Ajourd’hui, núm. 238, Abril 1985, París, p. 2 Nota: traducción del autor.

3 Idem.

4 Publicado como Field Trip. A(A) Memoir.( First and Last…), en KOOLHAAS, Rem y MAU, Bruce, S,M,X,XL. 010, Rotterdam y Montacelli Press, Nueva York, 1995, pp. 215-231.

5 Ibídem, p. 226. The greatest surprise: The wall was heartbreakingly beautiful. …más adelante: The wall suggested that architecture’s beauty was directly proportional to its horror, “El muro sugería que la belleza en arquitectura era directamente proporcional al horror que representaba”. Nota: traducción del autor.

6 A la vez fue la despedida de Koolhaas como estudiante de la AA: J’ai en tout cas fait en sorte d’echapper à la cinquième et dernière année de l’étude pour éviter la confrontation terrible que Peter Cook m’avait promise. ”De todas maneras me escabullí y evité el quinto y último año de manera que evitaba la terrible confrontación que Peter Cook me había prometido”. Op. Cit., GOULET, p. 2 Nota: traducción del autor. En este sentido Exodus fue en realidad una despedida, una huida.

7 KOOLHAAS, Rem, Sixteen Years of OMA, Revista A+U, núm. 10, Tokio, 1988, p. 10

8 Op. Cit., KOOLHAAS, MAU, 1995. p. 5.

9 Ibídem. p. 7.

10 He querido mantener los nombres propios de cada área en inglés debido a la especificidad de cada uno de ellos, tratándolo como nombres propios. Una descripción de cada espacio puede encontrarse en Op. Cit., KOOLHAAS, MAU, 1995 pp. 7 a 17.

[:]

Barcelona Ceramics, 10 años de la Cátedra Cerámica ESARQ-UIC en el COACBarcelona Ceramics, 10 anos da Cátedra Cerámica ESARQ-UIC en el COACBarcelona Ceramics, 10 years of the Cátedra Cerámica ESARQ-UIC in the COAC

0

Una exposición de lujo conmemora el décimo aniversario de la Cátedra Cerámica ASCER de la ESARQ-UIC.

#BarcelonaCeramics se inaugura en el COAC el 6 de noviembre a las 19h con 20 piezas cerámicas seleccionadas para la ocasión y con la presencia del comunicador catalán Òscar Dalmau.

Diversas piezas expuestas, realizadas por los alumnos que han ido pasando por la Cátedra estos últimos diez años, han recibido premios y reconocimientos a nivel internacional.

En esta exposición se mostrarán 20 propuestas realizadas por alumnos de la ESARQ-UIC, tuteladas por los profesores de la Cátedra. Se trata de 20 novedosos formatos pensados para nuevas aplicaciones en el ámbito de la arquitectura, que conjugan la técnica rigurosa y la emoción creativa. Algunos de estos diseños se han protegido con patentes y modelos de utilidad.

De hecho, la mayoría de las innovadoras piezas que se expondrán captaron en su día la atención de la prensa y de publicaciones especializadas, e incluso ganaron concursos en el marco de la Cátedra; algunas de ellas fueron reconocidas en el concurso internacional Cevisama Lab, en la categoría al mejor diseño de piezas cerámicas. De hecho, la Cátedra Cerámica Barcelona ha conseguido el récord insólito de ganar premios y menciones en las últimas diez ediciones de este concurso de manera consecutiva.

+ info

Unha exposición de luxo conmemora o décimo aniversario da Cátedra Cerámica ASCER da ESARQ-UIC.

#BarcelonaCeramics inaugúrase no COAC o 6 de novembro ás 19 h con 20 pezas cerámicas seleccionadas para a ocasión e coa presenza do comunicador catalán Òscar Dalmau.

Diversas pezas expostas, realizadas polos alumnos que foron pasando pola Cátedra estes últimos dez anos, recibiron premios e recoñecementos a nivel internacional.

En esta exposición se mostrarán 20 propuestas realizadas por alumnos de la ESARQ-UIC, tuteladas por los profesores de la Cátedra. Se trata de 20 novedosos formatos pensados para nuevas aplicaciones en el ámbito de la arquitectura, que conjugan la técnica rigurosa y la emoción creativa. Algunos de estos diseños se han protegido con patentes y modelos de utilidad.

Nesta exposición mostraranse 20 propostas realizadas por alumnos da ESARQ-UIC, tuteladas polos profesores da Cátedra. Trátase de 20 novidosos formatos pensados para novas aplicacións no ámbito da arquitectura, que conxugan a técnica rigorosa e a emoción creativa. Algúns destes deseños protexéronse con patentes e modelos de utilidade.

+ info

An exhibition of luxury commemorates the tenth anniversary of the Cátedra Cerámica ASCER of the ESARQ-UIC.

#BarcelonaCeramics it is inaugurated in the COAC on November 6 at 7 p.m. by 20 ceramic pieces selected for the occasion and by the presence of the Catalan communicator Òscar Dalmau.

Diverse exposed pieces realized by the pupils who have been happening for the Cátedra the latter ten years, have received prizes and recognitions worldwide.

In this exhibition there will appear 20 offers realized by pupils of the ESARQ-UIC, tuteladas for the teachers of the Cátedra. It is a question of 20 new formats thought for new applications about the area of the architecture, that they bring together the rigorous technology and the creative emotion. Some of these designs have been protected by patents and models of usefulness.

In fact, the majority of the innovative pieces that will be exposed caught in his day the attention of the press and of specialized publications, and even they gained contests in the frame of the Chair; some of them Cevisama Lab was recognized in the international contest, in the category to the best design of ceramic pieces. In fact, the Ceramic Chair Barcelona has obtained the unusual record of gaining prizes and mentions in the last ten editions of this contest of a consecutive way.

+ info

[:es]Casa sobre el arroyo. Amancio Williams en Argentina[:gl]Casa sobre o regueiro. Amancio Williams en Arxentina[:en]House on the creek. Amancio Williams in Argentina[:]

1

[:es]

Casa sobre el arroyo. Amancio Williams en Argentina
Casa sobre el arroyo. Amancio Williams en Argentina

Una de las obras más interesantes de Amancio Williams, la Casa sobre el arroyo para su padre en Mar del Plata, Argentina, es reconocida como una de las viviendas paradigmáticas de la modernidad y del siglo XX.

Documental Amancio WilliamsDocumental Amancio WilliamsAmancio Williams Film

¿Cómo construir sin hacerlo? ¿Cómo poner allí una casa sin tocar el parque?

“Es como una caja de pájaros, como un sonido entre los árboles, y vas viendo que todo está absolutamente protegido y defendido con la figura del puente, es como si éste hiciera posible una casa que estuviera en otro sitio, es realmente sorprendente…”

Enric Miralles.

Luego de “El autor y el intérprete”, sobre la casa Curutchet de Le Corbusier, libro que consiguió varios premios, Daniel Merro Johnston se interna ahora en la historia de otro gran arquitecto y su relación con la cultura de su tiempo, relatada a través de un proyecto genial.

El libro incluye documentación inédita del proyecto y su construcción, de su amistad con Le Corbusier, Jean Prouvé, Georges Candilis y muchos otros. Correspondencia, planos, testimonios e historias paralelas que permiten inscribir la construcción de esta mítica casa en una época de profundos cambios sociales.

La casa sobre el arroyo. Amancio Williams en Argentina
Daniel Merro Johnston
1:100 Ediciones. Buenos Aires. 2014
20×26 cm.  169 pag.
ISBN 978-987-25893-9-

[:gl]

Unha das obras máis interesantes de Amancio Williams, a casa para o seu pai en Mar do Prata, Arxentina, é recoñecida como unha das vivendas paradigmáticas da modernidade e do século XX.

¿Como construír sen facelo? ¿Como poñer alí unha casa sen tocar o parque?

“É como unha caixa de paxaros, como un son entre as árbores, e vas vendo que todo está absolutamente protexido e defendido coa figura da ponte, é coma se este fixese posible unha casa que estivese noutro sitio, é realmente sorprendente…”

Enric Miralles.

Logo de «O autor e o intérprete», sobre a casa Curutchet de Le Corbusier, libro que conseguiu varios premios, Daniel Merro Johnston intérnase agora na historia doutro grande arquitecto e a súa relación coa cultura do seu tempo, relatada a través dun proxecto xenial.

O libro inclúe documentación inédita do proxecto e a súa construción, da súa amizade con Le Corbusier, Jean Prouvé, Georges Candilis e moitos outros. Correspondencia, planos, testemuños e historias paralelas que permiten inscribir a construción desta mítica casa nunha época de profundos cambios sociais.

La casa sobre el arroyo. Amancio Williams en Argentina

Daniel Merro Johnston

1:100 Ediciones. Bos Aires. 2014

20×26 cm. 169 pag.

ISBN 978-987-25893-9-

[:en]

One of the Amancio Williams’s most interesting works, the house for his father in Mar del Plata, Argentina, is recognized as one of the paradigmatic housings of the modernity and of the 20th century.

How to construct without doing it? How to put there a house without touching the park?

“It is like a box of birds, like a sound between the trees, and you see that everything is absolutely protected and defended with the figure of the bridge, it is as if this one was making possible a house that was in another site, is really surprising …”

Enric Miralles.

After » The author and the interpreter «, on the house Curutchet of Him Corbusier, book that obtained several prizes, Daniel Merro Johnston penetrates now in the history of another great architect and his relation with the culture of his time, reported across a brilliant project.

The book includes unpublished documentation of the project and his construction, of his friendship with Le Corbusier, Jean Prouvé, Georges Candilis and different many. Correspondence, planes, testimonies and parallel histories that allow to inscribe the construction of this mythical house in an epoch of deep social changes.

House on the creek. Amancio Williams in Argentina

Daniel Merro Johnston

1:100 Ediciones. Buenos Aires. 2014

20×26 cm. 169 pag.

ISBN 978-987-25893-9-

[:]

Oficinas y almacén para actividades de jardinería de Isoriparia | ARKB-Arrokabe arquitectosOficinas e almacén para actividades de xardinería de Isoriparia | ARKB-Arrokabe arquitectosIsoriparia´s offices and store for activities of gardening | ARKB-Arrokabe arquitectos

El edificio está pensado para albergar las funciones administrativas, de almacenaje, reparación de maquinaria  preparación de material, etc. Relacionadas con la actividad de la empresa, dedicada a trabajos de jardinería y cultivo de productos de agricultura ecológica.

 

Creada conjuntamente por la Confederación gallega de minusválidos y por la Asociación de minusválidos de la comarca está encaminada, en último término, a crear empleo para este colectivo y fomentar, de esta forma, la integración social del mismo.

Se plantea una primera construcción sencilla, barata, ligera y modular. Se persigue, como objetivo primordial, la integración y la minimización de su presencia en el valle, alejándose del modelo de las edificaciones cercanas, descontextualizadas y de excesivo tamaño. Se establece, por tanto en su materialización, un diálogo directo con la topografía y las masas vegetales del entorno.

Su implantación se resuelve siguiendo una estrategia sencilla; aprovechando la pendiente se dispone con su eje longitudinal (norte-sur) en perpendicular a ésta. Excavando mínimamente en la ladera, se crea una plataforma en la que se desarrolla el programa. De esta forma, la construcción se resuelve parcialmente enterrada con una cubierta inclinada en dirección opuesta a la pendiente, que se percibe, desde el este, como una continuación del terreno.

Para la fachada oeste se utiliza una malla metálica que sirve de soporte a una plantación de Hedera Hélix. Ésta funciona como protección solar y tamiz visual. Para su franja superior, en el encuentro con la cubierta, se utiliza un vidrio que permite la presencia de luz en el interior y que, mediante los reflejos que origina, ayuda en la estrategia general de camuflaje.

Dos años después, se construye una ampliación que consta de una pieza similar (con uso de  almacenamiento en su totalidad) y una intermedia, translúcida, que funciona como garaje, resuelta con placas de policarbonato ondulado. Esta solución resuelve, además, de forma evidente y eficaz la imagen representativa de la actividad de la empresa.

Obra: Oficinas y almacén para actividades de jardinería de Isoriparia
Autores: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela]
Emplazamiento: Ponte do Gato, Rendal, Arzúa, A Coruña, Galicia, España
Año: 2001-2003
Fotografías: Arrokabe Arquitectos
+ www.arrokabe.com

The building is thought to shelter the administrative functions, of storage, repair of machinery preparation of material, etc. Related to the activity of the company, dedicated to works of gardening and culture of products of ecological agriculture.

Created together by the handicapped persons’ Galician Federation and by the handicapped persons’ Association of the region employment is directed, in last term, to create for this group and to foment, of this form, the social integration of the same one.

There appears the first simple, cheap, light and modular construction. There is chased, as basic aim, the integration and the minimization of his presence in the valley, moving away from the model of the nearby buildings, descontextualizadas and from excessive size. It is established, therefore in his materialization, a direct dialogue with the topography and the vegetable masses of the environment.

His implantation is solved following a simple strategy; taking advantage of the slope one arranges with his longitudinal axis (north – south) in perpendicularly this one. Excavating minimally in the hillside, one believes a platform in the one that develops the program. Of this form, the construction is solved partially buried by a cover inclined in direction opposite to the slope, which is perceived, from this, as a continuation of the area

For the front west is in use a metallic mesh that uses as support to Hedera Hélix’s plantation. This one works as solar protection and visual sieve. For his top band, in the meeting with the cover, there is in use a glass that allows the presence of light in the interior and that, by means of the reflexes that it originates, helps in the general strategy of camouflage.

Two years later, there is constructed an amplification that is clear of a similar piece (with use of storage in its entirety) and the intermediate, translucent one, that it works as garage, solved with plates of wavy polycarbonate. This solution solves, besides, of evident and effective form the representative image of the activity of the company.

Work: Isoriparia´s offices and store for activities of gardening

Authors: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela]

Location: Ponte do Gato, Rendal, Arzúa, A Coruña, Galicia, Spain

Year: 2001-2003

Photography: Arrokabe Arquitectos

+ www.arrokabe.com

O edificio está pensado para albergar as funcións administrativas, de almacenaxe, reparación de maquinaria preparación de material, etc. Relacionadas coa actividade da empresa, dedicada a traballos de xardinaría e cultivo de produtos de agricultura ecolóxica.

Creada conxuntamente pola Confederación galega de minusválidos e pola Asociación de minusválidos da bisbarra está encamiñada, en último termo, a crear emprego para este colectivo e fomentar, desta forma, a integración social deste.

Formúlase unha primeira construción sinxela, barata, lixeira e modular. Perséguese, como obxectivo primordial, a integración e a minimización da súa presenza no val, afastándose do modelo das edificacións próximas, des contextualizadas e de excesivo tamaño. Establécese, polo tanto na súa materialización, un diálogo directo coa topografía e as masas vexetais do ámbito.

A súa implantación resólvese seguindo unha estratexia sinxela; aproveitando a pendente disponse co seu eixe lonxitudinal (norte-sur) en perpendicular a esta. Escavando minimamente na aba, créase unha plataforma na que se desenvolve o programa. Desta forma, a construción resólvese parcialmente enterrada cunha cuberta inclinada en dirección oposta á pendente, que se percibe, dende o leste, como unha continuación do terreo.

Para a fachada oeste utilízase unha malla metálica que serve de soporte a unha plantación de Hedera Hélix. Esta funciona como protección solar e baruto visual. Para a súa franxa superior, no encontro coa cuberta, utilízase un vidro que permite a presenza de luz no interior e que, mediante os reflexos que orixina, axuda na estratexia xeral de camuflaxe.

Dous anos despois, constrúese unha ampliación que consta dunha peza similar (con uso de almacenamento na súa totalidade) e unha intermedia, translúcida, que funciona como garaxe, resolta con placas de policarbonato ondulado. Esta solución resolve, ademais, de forma evidente e eficaz a imaxe representativa da actividade da empresa.

Obra: Oficinas e almacén para actividades de xardinería de Isoriparia

Autores: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela]

Emprazamento: Ponte do Gato, Rendal, Arzúa, A Coruña, Galicia, España

Ano: 2001-2003

Fotografías: Arrokabe Arquitectos

+ www.arrokabe.com

[:es]El autor y el interprete. Le Corbusier y Amancio Williams en la Casa Curutchet[:gl]O autor e o interprete. Le Corbusier e Amancio Williams na Casa Curutchet[:en]The author and the interpreter. Le Corbusier and Amancio Williams in the Curutchet House [:]

0

[:es]

Este libro es el resultado de una asombrosa investigación, devenida en Tesis Doctoral, sobre uno de los proyectos más interesantes que ha dado la arquitectura moderna, la casa Curutchet de Le Corbusier.

El texto aquí presentado es el relato definitivo de su concepción, proyecto y construcción, así como de la sorprendente relación establecida entre Le Corbusier y Amancio Williams en el proceso que dio vida a la singular obra, situada en La Plata, Argentina.

En estas 200 páginas se condensa el trabajo de años del profesor Daniel Merro Johnston, con el apoyo de la Fundación Le Corbusier de París, el Archivo Williams de Buenos Aires y la Editorial 1:100.

El libro cuenta además, con más de 150 planos originales, imágenes de época, fotografías actuales de Facundo de Zuviría y prólogo de Juan Calatrava.

[:gl]

Este libro é o resultado dunha asombrosa investigación, devida en Tese Doutoral, sobre un dos proxectos máis interesantes que deu a arquitectura moderna, a casa Curutchet de Le Corbusier.

O texto aquí presentado é o relato definitivo da súa concepción, proxecto e construción, así como da sorprendente relación establecida entre Le Corbusier e Amancio Williams no proceso que deu vida á singular obra, situada en La Plata, Arxentina.

Nestas 200 páxinas condénsase o traballo de anos do profesor Daniel Merro Johnston, co apoio da Fundación Le Corbusier de París, o Arquivo Williams de Bos Aires e a Editorial 1:100.

O libro conta ademais, con máis de 150 planos orixinais, imaxes de época, fotografías actuais de Facundo de Zuviría e prólogo de Juan Calatrava.

[:en]

This book is the result of an amazing investigation, developed into Doctoral Thesis, on one of the most interesting projects that has given the modern architecture, the house Curutchet of Him Corbusier.

The text here presented is the definitive statement of his conception, project and construction, as well as of the surprising relation established between Him Corbusier and Amancio Williams in the process that gave life to the singular work placed in La Plata, Argentina.

In these 200 pages there becomes condensed the work of years of the teacher Daniel Merro Johnston, with the support of the Le Corbusier Foundation in Paris, the File Williams of Buenos Aires and the Publishing house 1:100.

The book counts in addition, with more than 150 original planes, images of epoch, Facundo de Zuviría’s current photographies and Juan Calatrava’s prologue.

[:]

[:es]Siza en Évora[:gl]Siza en Évora[:en]Siza in Évora[:]

0

[:es]

5 minutos y un bolígrafo. El arquitecto Álvaro Siza visita la escuela de arquitectura de la Universidad de Évora.

 [:gl]http://vimeo.com/107168479

5 minutos e u bolígrafo. O arquitecto Álvaro Siza visita na escola de arquitectura da Universidade de Évora.

[:en]http://vimeo.com/107168479

5 minutes and a pen. The architect Álvaro Siza visits the school of architecture of Évora’s University.

[:]

Objet trouvé [03] : Jørn Utzon y las torres-paisaje de Elineberg | Rodrigo Almonacid

Sección y alzado del proyecto de Jorn Utzon, en colaboración con Erik y Henry Andersson, para el proyecto de 6 torres de apartamentos en Elineberg, Suecia, c.1954. | Fuente: www.utzon-archives.aau.dk

En Elineberg, Jørn Utzon tuvo ocasión de desplegar una arquitectura orgánica, resuelta con sencillez admirable y sin recurrir a fórmulas de edificios residenciales en altura ya conocidas. La idea de repetición, inherente a un bloque de múltiples pisos (como es este el caso), es sutilmente alterada por el arquitecto danés para darle un sentido plenamente humano, vinculado con la experiencia del paisaje desde el interior de cada apartamento. Basta con leer las anotaciones que hizo sobre dos de los bocetos que trazó sobre la sección vertical del bloque tipo para advertirlo:

“Por encima del quinto piso, normalmente solo se tiene la vista del cielo” (izquierda).

“Vista maravillosa al Oresund situado a un kilómetro y medio de distancia” (derecha).

Sobre un basamento común, destinado a aparcamiento y acceso a cada torre, se disponen entre 13 y 15 plantas con 4 apartamentos en cada una, con una solución espacial de crujía única tipo megaron 1 para cada unidad de vivienda, primando la orientación solar meridional. Reunidos en torno a un muy reducido núcleo de comunicaciones situado en la espalda de la torre, cada megaron se desliza respecto al contiguo para evitar una fachada plana y lograr una mayor privacidad visual desde las terrazas in antis que se asoman entre los muros de ladrillo paralelos. La secuencia funcional en su interior es modélica, con el dormitorio al norte, la cocina y recibidor en el centro, y el salón con la terraza al sur.

La sección nos revela la segmentación vertical y decreciente de la torre: los tres primeros pisos formando una base ancha, con las terrazas de mayor tamaño; los tres siguientes menguan el espacio-megaron tanto en el salón como en el vuelo de la terraza, conservando aún el nivel del piso en una única cota como los pisos inferiores (salvo por el escalón de salida a la terraza); en el resto de plantas, el forjado se resuelve ya en tres cotas distintas, cuyo desnivel se acentúa conforme el piso está más alejado del terreno, al escalonar el salón en dos tramos y la terraza (convertida en balcón). Al plegar el forjado, el techo de la crujía desciende y limita la visión del anodino cielo nórdico, y, a cambio, al situar el antepecho del balcón al nivel del suelo del comedor, el habitante puede divisar el distante estrecho marino del Øresund. Para evitar la sensación de vértigo, y de nuevo rompiendo con las reglas del funcionalismo más fordiano en el alzado, Utzon proyectó una vibrante celosía de delgados listones verticales cuya densidad era directamente proporcional a la sensación de vértigo, “sobre los que crecerá el verde” según palabras de su autor.

Planta tipo de los pisos superiores de una de las torres de apartamentos en Elineberg, Suecia, c.1954. | Fuente: www.utzon-archives.aau.dk

El proyecto de Elineberg tardó en construirse y perdió gran parte de su intensidad orgánica al simplificar las soluciones que habían permitido al arquitecto huir de la idea de serie, motivo por el que esta obra apenas ha tenido reconocimiento en el conjunto de la obra de Utzon. Sin embargo, es éste un proyecto muy fructífero, pues sirvió al arquitecto como modelo de torre para residencias de estudiantes (recuérdense la propuesta para el concurso del “LO College” en Helsingør, o para la escuela “Højstrup” en Elsinore, ambas de 1958); y también como sistema de implantación orgánica en el terreno en forma de racimo serpenteante, que luego serían la base de sus encantadores conjuntos residenciales de las “casas Kingo” en Helsingør (1957) o las de Fredensborg (1965).

En todos los proyectos mencionados se presiente esa sentencia de Ralph Erskine que Utzon hizo suya al afirmar que “en el desarrollo de un proyecto, el cliente, es decir, el futuro usuario del edificio, con su particular estilo de vida, es un material de construcción tan importante como el hormigón, el ladrillo, la piedra, la madera y el acero”. 2 Esa actitud vitalista y humana del arquitecto danés se trasluce en la frescura de esta precoz obra sueca, desde sus grandes trazas y hasta sus pormenores, haciendo verosímil sus palabras premonitorias de su ensayo “La esencia de la Arquitectura” de 1948, con las que parece describir su propia casa de retiro mallorquina en Porto Petro:

“Es necesario tener una sana visión de la vida. Entender el concepto que significa caminar, sentarse y tumbarse cómodamente, disfrutar del sol, la sombra, el agua contra el cuerpo, la tierra y todas las sensaciones menores. El bienestar debe ser la base de la arquitectura si se quiere alcanzar la armonía entre el espacio que se crea y lo que en él se va a desarrollar. Resulta simple y muy razonable”. 3

Tan simple y tan razonable como este proyecto, verdadero objet trouvé que uno se topó por el camino preparando un concurso para realizar la vivienda que atendiera las demandas contemporáneas y futuras. Y, paradójicamente, encontré esa sensatez en una obra que ya había sido soñada nada menos que 60 años antes por Utzon. No estoy tan seguro de que hoy aún podamos siquiera emular aquellos experimentos residenciales del empirismo nórdico que aún permanecen con dignidad contrastada entre nosotros.

Rodrigo Almonacid [r-arquitectura] · doctor arquitecto
valladolid. octubre 2014

Notas:

1 Kenneth Frampton describe a estas torres como el resultado de diversas “combinaciones de la misma unidad tipo megaron”. Cfr. FRAMPTON, Kenneth: “Jørn Utzon: Froma transcultural y metáfora tectónica”. Catálogo monográfico dedicado a Jørn Utzon, Ministerio de Obras Públicas, Transporte y Medio Ambiente, Madrid, 1995, p.25.
2 Citado por el propio Jørn Utzon en su ensayo “La importancia de los arquitectos”. Op. Cit. p.13.
3 UTZON, Jørn: “La esencia de la Arquitectura” (orig. 1948). Ibidem p.15.

[:es]Los espacios del poder | Íñigo García Odiaga[:gl]Os espacios do poder | Íñigo García Odiaga[:en]The spaces of the power | Íñigo García Odiaga[:]

[:es]

El hombre del tanque de Tiananmen Copyright © 1989 Jeff Widener

El espacio público tiene múltiples entradas, su paradigma puede ser la plaza, pero tal vez también puede serlo en la actualidad Internet. Para colocar una gran fuente o una estatua en un gran plaza, en la antigüedad se esperaba a un día de intensas nevadas. Se observaba qué espacio de la plaza quedaba virgen, libre de pisadas o tránsitos de carros y mercancías, y así se detectaba un espacio muerto en el que colocar el mobiliario urbano.

Este curioso mecanismo fue recogido por Camillo Sitte en 1889 al publicar el libro que le encumbraría a la historia del urbanismo, «El arte de construir las ciudades». Sitte recorrió todas las grandes ciudades de Europa tratando de identificar los aspectos que las hacían acogedoras, interesantes y agradables. Intentó descifrar el código de leyes que habían creado esos cascos históricos llenos de vida.

En el libro el autor propone construir las ciudades sobre una trama irregular salpicada de espacios abiertos en forma de plazas que llenen de actividad urbana la ciudad. Hay que tener en cuenta que en su época cuestionó el urbanismo clásico centrado en la planta de la ciudad en detrimento de la dimensión vertical y criticó también la rigidez y la esterilidad del urbanismo racionalista frente a la riqueza formal y espacial de los diseños antiguos. De alguna manera postuló una ciudad pensada para el peatón, entendiendo que los cascos históricos pertenecían más algo al ciudadano mientras los nuevos barrios inspirados en el urbanismo del movimiento moderno pertenecían al coche.

Las conclusiones de Camillo Sitte aunque entendibles entrañan una gran contradicción. La plaza Roja de Moscú, Tian´anmen, la plaza Tahrir o la parisina plaza de la Concordia son probablemente algunos de los espacios públicos más famosos del mundo y todos ellos serían también un claro ejemplo de los postulados contrarios a los defendidos en «El arte de construir las ciudades». Los espacios públicos más nombrados de las grandes capitales no suelen ser lugares cómodos. Están fuera de escala, el viento los barre, no responden claramente a ninguna idea de uso. Únicamente suelen responder a una idea que poco o nada tiene que ver con la forma o con la estética, la representación del poder.

Es precisamente esa concentración de memoria, suma de acontecimientos pasados, enfrentamientos, en definitiva la sedimentación de la historia sobre un lugar, lo que los convierte en espacios centrales de la vida ciudadana.

Plaza Tahrir, febrero 2011

Un buen ejemplo de esta otra realidad del espacio público es la plaza de Tian’anmen, la más grande del mundo, con 880 metros de norte a sur y 500 metros de este a oeste y un área total de 440.000 metros cuadrados, mucho más grande que algunos pequeños pueblos. Su importancia como espacio público no viene determinada por su arquitectura, el tratamiento de los bordes o los edificios contiguos sino más bien por la memoria que atesora. Ubicada en el centro geográfico y político de la capital china, desde el año 1000 estaba destinada a la celebración de ceremonias públicas. En este lugar se proclamaban los nuevos emperadores y se celebraban todos los eventos sociales de relevancia en el calendario Chino.

La pregunta a resolver es si la plaza tendría hoy el mismo valor simbólico si por ejemplo no hubiese sido escenario de la revuelta estudiantil de 1989 con la célebre imagen de un hombre colocándose pacíficamente frente a un tanque para impedir su avance grabada ya para siempre en el recuerdo de millones de personas.

Algo similar cabría preguntarse de la famosa plaza de Jamaa el Fna en Marrachek. Son su arquitectura, su construcción, sus materiales y su escala determinantes o es su condición de centro neurálgico de la ciudad lo que le otorga un valor incalculable como espacio público. En este caso es su desbordante actividad la que genera el lugar, miles de personas se dan cita entre sus edificios llenándolos de olores, colores, comercio, tradición y cultura. Un infinito número de actividades y personas que se juntan y van abarrotando la plaza para convertirla en corazón de la ciudad.

Plaza Jamaa el Fna, Marrachek

Evidentemente estos espacios no son sólo espacios, el lugar es una realidad física, arquitectónica pero también es un espacio cargado de historia que lo determina como un espacio de representación del poder.

Tal vez es precisamente éste el acierto de las redes sociales, haber proporcionado un espacio, en este caso virtual, que permita el intercambio de actividad entre los ciudadanos, que complementado con la ocupación de los espacios físicos de la ciudad ha derivado en movimientos como el 15M o en la revolución pacífica de la plaza Tahrir de El Cairo.

En definitiva cuando la ciudadanía quiere recuperar su protagonismo tiene que recuperar los dos mundos que componen los espacios del poder, el lugar físico, la plaza y el virtual, aquel que la llena de contenido, su actividad. Es ahí donde internet o más concretamente la redes sociales han aportado un lugar para poder organizar, intercambiar y aglutinar las experiencias de los ciudadanos. Podríamos afirmar con algo de atrevimiento que en cierto modo se han convertido en el nuevo espacio público.

íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. noviembre 2011

Publicado en ZAZPIKA 20.11.2011[:en]

The unknown rebel,  Tiananmen Copyright © 1989 Jeff Widener

The public space has multiple income, his paradigm can be the square, but maybe also it it can be at present Internet. To place a great source or a statue in one great square, in the antiquity it was waited to a day of intense snowfalls. Was observed what space of the square was remaining virgin, free of trodden or tránsitos of cars and goods, and this way there was detected a dead space in which to place the street furniture.

This curious mechanism was gathered by Camillo Sitte in 1889 on having published the book that it would elevate to the history of the urbanism, «The art of constructing the cities». Sitte crossed all the Europa’s big cities trying to identify the aspects that were making them cozy, interesting and agreeable. It tried to decipher the code of laws that had created these historical hulls full of life.

In the book the author proposes to construct the cities on an irregular plot splashed with spaces opened in the shape of squares that fill with urban activity the city. It is necessary to bear in mind that in his epoch it questioned the classic urbanism centred on the plant of the city to the detriment of the vertical dimension and criticized also the inflexibility and the sterility of the racionalist urbanism opposite to the formal and spatial wealth of the ancient designs. Somehow it postulated a city thought for the pedestrian, understanding that the historical hulls concerned more a little to the citizen while the new neighborhoods inspired by the urbanism of the modern movement concerned to the car.

Camillo Sitte’s conclusions though understandable they contain a great contradiction. The Red square of Moscow, Tian’anmen, the square Tahrir or the Parisian square of the Concord are probably some of the most famous public spaces of the world and all of them would be also a clear example of the postulates opposite to the defended ones in «The art of constructing the cities». The most renowned public spaces of the big capitals are not in the habit of being comfortable places. They are out of scale, the wind sweeps them, they do not answer clearly to any idea of use. Only they are in the habit of answering to an idea that little or nothing has to see with the form or with the aesthetics, the representation of the power.

It is precisely this concentration of memory, sum of past events, clashes, definitively the sedimentation of the history on a place, which turns them into central spaces of the civil life.

Tahrir Square, february 2011

A good example of this another reality of the public space is the square of Tian’anmen, the biggest of the world, with 880 meters of north on south and 500 meters from this one to west and a total area of 440.000 square, great meters bigger than any small peoples. His importance like public space does not come determined by his architecture, the treatment of the edges or the contiguous buildings but rather for the memory that it hoards. Located in the geographical and political center of the Chinese capital, from the year 1000 it was destined for the celebration of public ceremonies. In this place they were proclaimed the new emperors and all the social events of relevancy were celebrated in the Chinese calendar.

The question to resolving is if the square would have today the same symbolic value if for example it had not been a scene of the student revolt of 1989 with the famous image of a man placing pacifically opposite to a tank to prevent his advance recorded already forever in the recollection of million persons.

It would be necessary something similar to wonder of Jamaa’s famous square the Fna in Marrachek. It are his architecture, his construction, his materials and his scale determinants or it is his condition of neuralgic center of the city what grants an incalculable value to him as public space. In this case it is his overflowing activity the one that generates the place, thousands of persons give themselves appointment between his buildings filling them with smells, colors, trade, tradition and culture. An infinite number of activities and persons who join and are overstocking the square to turn her into heart of the city.

Jamaa el Fna Square, Marrachek

Evidently these spaces are not only spaces, the place is a physical, architectural reality but also it is a space loaded with history that determines it as a space of representation of the power.

Maybe this one is precisely the wisdom of the social nets, to have provided a space, in this virtual case, which allows the interchange of activity between the citizens, which complemented with the occupation from the physical spaces of the city has derived in movements as 15M or in the pacific revolution of the Tahrir of Cairo square .

Definitively when the citizenship wants to recover his protagonism it has to recover both worlds that compose the spaces of the power, the physical place, the square and the virtual one, that one that the flood of content, his activity. It is there where Internet or more concretly social redes have contributed a place to be able to organize, interchange and agglutinate the experiences of the citizens. We might affirm with something of presumption that in certain way they have turned into the new public space.

íñigo garcía odiaga . architect

san sebastián. november 2011

It´s published in ZAZPIKA 20.11.2011

[:gl]

O home do tanque de Tiananmen Copyright © 1989 Jeff Widener

O espazo público ten múltiples entradas, a súa paradigma pode ser a praza, pero talvez tamén pode selo na actualidade Internet. Para colocar unha gran fonte ou unha estatua nun gran praza, na antigüidade esperábase a un día de intensas nevadas. Observábase que espazo da praza quedaba virxe, libre de pisadas ou tránsitos de carros e mercancías, e así se detectaba un espazo morto no que colocar o mobiliario urbano.

Este curioso mecanismo foi recollido por Camillo Sitte en 1889 ao publicar o libro que lle encumbraría á historia do urbanismo, «A arte de construír as cidades». Sitte percorreu todas as grandes cidades de Europa tratando de identificar os aspectos que as facían acogedoras, interesantes e agradables. Intentou descifrar o código de leis que crearan eses cascos históricos cheos de vida.

No libro o autor propón construír as cidades sobre unha trama irregular salpicada de espazos abertos en forma de prazas que enchan de actividade urbana a cidade. Hai que ter en conta que na súa época cuestionó o urbanismo clásico centrado na planta da cidade en detrimento da dimensión vertical e criticou tamén a rixidez e a esterilidad do urbanismo racionalista fronte á riqueza formal e espacial dos deseños antigos. Dalgún xeito postulou unha cidade pensada para o peatón, entendendo que os cascos históricos pertencían máis algo ao cidadán mentres os novos barrios inspirados no urbanismo do movemento moderno pertencían ao coche.

As conclusións de Camillo Sitte aínda que entendibles entrañan unha gran contradición. A praza Vermello de Moscú, Tian´anmen, a praza Tahrir ou a parisiense praza da Concordia son probablemente algúns dos espazos públicos máis famosos do mundo e todos eles serían tamén un claro exemplo dos postulados contrarios aos defendidos en «A arte de construír as cidades». Os espazos públicos máis nomeados das grandes capitais non adoitan ser lugares cómodos. Están fóra de escala, o vento bárreos, non responden claramente a ningunha idea de uso. Unicamente adoitan responder a unha idea que pouco ou nada ten que ver coa forma ou coa estética, a representación do poder.

É precisamente esa concentración de memoria, suma de acontecementos pasados, enfrontamentos, en definitiva a sedimentación da historia sobre un lugar, o que os converte en espazos centrais da vida cidadá.

Praza Tahrir, febrero 2011

Un bo exemplo desta outra realidade do espazo público é a praza de Tian’anmen, a máis grande do mundo, con 880 metros de norte a sur e 500 metros de leste a oeste e unha área total de 440.000 metros cadrados, moito máis grande que algúns pequenos pobos. A súa importancia como espazo público non vén determinada pola súa arquitectura, o tratamento dos bordos ou os edificios contiguos senón máis ben pola memoria que atesoura. Situada no centro xeográfico e político da capital chinesa, dende o ano 1000 estaba destinada á celebración de cerimonias públicas. Neste lugar proclamábanse os novos emperadores e celebrábanse todos os eventos sociais de relevancia no calendario Chinés.

A pregunta a resolver é se a praza tería hoxe o mesmo valor simbólico se por exemplo non tivese sido escenario da revolta estudantil de 1989 coa célebre imaxe dun home colocándose pacificamente fronte a un tanque para impedir o seu avance gravada xa para sempre no recordo de millóns de persoas.

Algo similar cabería preguntarse da famosa praza de Jamaa el Fna en Marrachek. Son a súa arquitectura, a súa construción, os seus materiais e a súa escala determinantes ou é a súa condición de centro neurálxico da cidade o que lle outorga un valor incalculable como espazo público. Neste caso é a súa desbordante actividade a que xera o lugar, miles de persoas danse cita entre os seus edificios enchéndoos de olores, cores, comercio, tradición e cultura. Un infinito número de actividades e persoas que xuntan e van abarrotando a praza para convertela en corazón da cidade.

Praza Jamaa el Fna, Marrachek

Evidentemente estes espazos non son só espazos, o lugar é unha realidade física, arquitectónica pero tamén é un espazo cargado de historia que o determina como un espazo de representación do poder.

Talvez é precisamente este o acerto das redes sociais, ter proporcionado un espazo, neste caso virtual, que permita o intercambio de actividade entre os cidadáns, que complementado coa ocupación dos espazos físicos da cidade derivou en movementos como o 15 M ou na revolución pacífica da praza Tahrir Del cairo.

En definitiva cando a cidadanía quere recuperar o seu protagonismo ten que recuperar os dous mundos que compoñen os espazos do poder, o lugar físico, a praza e o virtual, aquel que a chea de contido, a súa actividade. É aí onde internet ou máis concretamente a redes sociais achegaron un lugar para poder organizar, intercambiar e aglutinar as experiencias dos cidadáns. Poderiamos afirmar con algo de atrevemento que en certo modo se converteron no novo espazo público.

íñigo garcía odiaga . arquitecto

san sebastián. novembro 2011

Publicado en ZAZPIKA 20.11.2011

[:]

New Generations 2014: FuturologyNew Generations 2014: FuturologyNew Generations 2014: Futurology

The New GenerationsFestival 2014: Futurology, tendrá lugar en Florencia (Palazzina Reale, Santa Maria Novella – Piazza Stazione esquina con via Valfonda) los días 28, 29 y 30 de Noviembre de 2014. Esta vez organizado por ‘New Generations Cultural Association’ conjuntamente con la Orden de Arquitectos de Florencia y la Fundación de Arquitectos de Florencia, aportarán los resultados de un año entero de investigaciones desarrolladas por Itinerant Office, con el objetivo de analizar el impacto de la crisis sobre la actividad profesional de los jóvenes arquitectos en Europa.

El proyecto nace a partir del formato vídeo-entrevista que ha dado vida a una red basada en colaboraciones e intercambios culturales entre más de 50 despachos de arquitectura de Bélgica, Francia, Alemania, Grecia,Italia, Holanda, Polonia, Portugal, Romania, España, Tuquia, Reino Unido y que continuará creciendo durante los próximo años hacia nuevos países.

Durante estos tres días de festival, más de 60 invitados debatirán y generaran reflexiones basadas en el tema de este año ‘Futurology’, centrándose en el futuro de la profesión. El programa se basa en 3 principales campos: talleres, conferencias, debates y mesas redondas, y formatos de presentación experimental como las ‘Shared Lectures’, ‘Menage a trois’ y las ‘Pecha Kucha night’.

CONFERENCIAS, DEBATES Y MESAS REDONDAS

SPEAKING CORNER
(es una actividad dividad en 4 paneles centrados en confrontaciones multidisciplinares)
29-30 Noviembre, 2014 (11.30h – 18.30h) – participación abierta

tutores: ndvr (be), Atelier Mob (pt), EstudioSIC (es)
invitados: institucionales, administración local, asociaciones culturales, políticos y expertos en participación pública

SURVIVE STYLE 4
 (survive style 4 es un evento abierto dividido en 4 grupos el objetivo de los cuales será analizar el proyecto arquitectónico des del punto de vista económico-sostenible.)
29-30 de Noviembre, 2014 (11.30h – 18.30h) participación abierta

moderadores: Indira van’t Klooster (Editor in Chief A10) – Jason (L+CC)
invitados:  multidisciplinares

CONFERENCIAS ‘SOAPBOX’
29 – 30 Noviembre 2014 (11.30h – 18.30h) participación abierta

guest; 307 kilo (pl), Area (gr), Ateliermob (pt), Ines Bajardi (it), BC Architects and studies (be), BudCud (pl), Cityvision (it), Eagles of Architecture (be), fala atelier (pt), Matteo Ferroni (it), José Francisco García (es), Marco Lapugnani (it), Low Architects (be), Milk train (it), Openfabric (nl), Orizzontale (it), Peaks (fr), Q9Magazine (es), Space&Matter (nl), SPcitl (be/nl), Jean-Benoit Vétillard (fr), UNULAUNU (ro), ZUS (nl)

PECHAKUCHA : Futurology
28 de Noviembre, 2014 (20.30 – 23.00)

Orden de invitados: Ateliermob (pt), Openfabric (nl), Aparicioeeraerts (be), Ciclostile Architettura (it), Appareil (es), UNULAUNU (ro), Peaks (fr), CENTRAL (be/nl), Space&Matter (nl), Marco Lampugnani (it), Studiod3r (de), Centrala (pl), Alessandro Console (it)

PECHAKUCHA : Techno Communications
29 de Noviembre, 2014 (20.30h – 23.00)

Orden de invitados: fala atelier (pt), Jean Benoit Vetillard (fr), Esperimenti Architettonici (it), Saskia Beer (nl), Wolfhouse Production (ro), [VIC] Vivero de Iniciativas Ciudadanas (es), BC Architects and studies (be), Atelier Starzak Strebicki (pl)

SHARED LECTURES

(Un nuevo formato de conferencia desarrollado por New Generations con el fin de juntar dos despachos internacionales que trabajan independientement, para una conferencia pública siguiendo un mismo tema)
29 de Noviembre, 2014 (19.00 – 20.30)

Protagonistas: Gonzalo Del Val y Toni Gelabert

MENAGE À TROIS
(un formato concevido por bRijUNi Arquitectos (es): 3 diferentes invitados, 3 disciplinas , 1 tema. El primero que invita tiene que ser un arquitecto invitando a un no-arquitecto y así en adelante)
30 Noviembre 2014 (19.00 -20.30)

The New GenerationsFestival 2014: Futurology,  terá lugar en Florencia (Palazzina Reale, Santa Maria Novella – Piazza Stazione esquina con via Valfonda) os días 28, 29 e 30 de Novembro de 2014. Esta vez organizado por ‘New Generations Cultural Association’ conxuntamente coa Orde de Arquitectos de Florencia e a Fundación de Arquitectos de Florencia, achegarán os resultados dun ano enteiro de investigacións desenvolvidas por Itinerant Office, co obxectivo de analizar o impacto da crise sobre a actividade profesional dos novos arquitectos en Europa.

O proxecto nace a partir do formato vídeo-entrevista que deu vida a unha rede baseada en colaboracións e intercambios culturais entre máis de 50 despachos de arquitectura de Bélxica, Francia, Alemaña, Grecia,Italia, Holanda, Polonia, Portugal, Romania, España, Tuquia, Reino Unido e que continuará crecendo durante os próximo anos cara a novos países.

Durante estes tres días de festival, máis de 60 convidados debaterán e xerasen reflexións baseadas no tema deste ano ‘Futurology’, centrándose no futuro da profesión. O programa baséase en 3 principais campos: talleres, conferencias, debates e mesas redondas, e formatos de presentación experimental como as ‘Shared Lectures’, ‘Menage a trois’ e as ‘Pecha Kucha night’.

CONFERENCIAS, DEBATES e MESAS REDONDAS

SPEAKING CORNER
(é unha actividad dividad en 4 panéis centrados en confrontaciones multidisciplinares)
29-30 Novembro, 2014 (11.30h – 18.30h) – participación abierta

titores: ndvr (be), Atelier Mob (pt), EstudioSIC (es)
invitados: institucionales, administración local, asociaciones culturales, políticos y expertos en participación pública

SURVIVE STYLE 4
(survive style 4 é un evento aberto dividido en 4 grupos el obxetivo dos cales será analizar o proxecto arquitectónico dendel punto de vista económico-sostible.)
29-30 de Novembro, 2014 (11.30h – 18.30h) participación aberta

moderadores: Indira van’t Klooster (Editor in Chief A10) – Jason (L+CC)
invitados: multidisciplinares

CONFERENCIAS ‘SOAPBOX’
29 – 30 Novembro 2014 (11.30h – 18.30h) participación abierta

invitados: 307 kilo (pl), Area (gr), Ateliermob (pt), Ines Bajardi (it), BC Architects and studies (be), BudCud (pl), Cityvision (it), Eagles of Architecture (be), fala atelier (pt), Matteo Ferroni (it), José Francisco García (es), Marco Lapugnani (it), Low Architects (be), Milk train (it), Openfabric (nl), Orizzontale (it), Peaks (fr), Q9Magazine (es), Space&Matter (nl), SPcitl (be/nl), Jean-Benoit Vétillard (fr), UNULAUNU (ro), ZUS (nl)

PECHAKUCHA : Futurology
28 de Novembro, 2014 (20.30 – 23.00)

Orden dos invitados: Ateliermob (pt), Openfabric (nl), Aparicioeeraerts (be), Ciclostile Architettura (it), Appareil (es), UNULAUNU (ro), Peaks (fr), CENTRAL (be/nl), Space&Matter (nl), Marco Lampugnani (it), Studiod3r (de), Centrala (pl), Alessandro Console (it)

PECHAKUCHA : Techno Communications
29 de Novembro, 2014 (20.30h – 23.00)

Orden de invitados: fala atelier (pt), Jean Benoit Vetillard (fr), Esperimenti Architettonici (it), Saskia Beer (nl), Wolfhouse Production (ro), [VIC] Vivero de Iniciativas Ciudadanas (es), BC Architects and studies (be), Atelier Starzak Strebicki (pl)

SHARED LECTURES

(Un novo formato de conferencia desenvolvido por New Generations co fin de xuntar dous despachos internacionais que traballan independientement, para unha conferencia pública seguindo un mesmo tema)
29 de Novembro, 2014 (19.00 – 20.30)

Protagonistas: Gonzalo Del Val y Toni Gelabert

MENAGE À TROIS
(un formato concevido por bRijUNi Arquitectos (é): 3 diferentes convidados, 3 disciplinas, 1 tema. O primeiro que invita ten que ser un arquitecto invitando a un non-arquitecto e así en diante)
30 Novembro 2014 (19.00 -20.30)

The New GenerationsFestival 2014: Futurology, will take place in Florence (Palazzina Reale, Holy Maria Novella – Piazza Stazione forms a corner with route Valfonda) on the 28th, November 29 and 30, 2014. This time organized by ‘ Cultural New Generations Association ‘ together with the Architects’ Order of Florencia and the Architects’ Foundation of Florencia, they will contribute the results of an entire year of investigations developed by Itinerant Office, with the aim to analyze the impact of the crisis on the professional activity of the young architects in Europe.

The project is born from the format video – interview that has given life to a network based on collaborations and cultural exchanges between more than 50 offices of architecture of Belgium, France, Germany, Greece, Italy, Holland, Poland, Portugal, Romance countries, Spain, Tuquia, United Kingdom and that will continue growing during them nearly years towards new countries.

During these three days of festival, more than 60 guests will debate and they were generating reflections based on the topic of this year ‘Futurology’, centring on the future of the profession. The program is based on 3 principal fields: workshops, conferences, debates and round tables, and formats of experimental presentation as the  ‘Shared Lectures’, ‘Menage a trois’ and ‘Pecha Kucha night’.

CONFERENCES, DEBATES AND ROUND TABLES

SPEAKING CORNER
(It is an activity dividad in 4 panels centred on multidisciplinary confrontations)
29-30 November, 2014 (11.30h – 18.30h) – opened participation

tutors: ndvr (be), Atelier Mob (pt), EstudioSIC (es)
guests: institutional, local administration, cultural associations, political and expert in public participation

SURVIVE STYLE 4
(survive style 4 is an opened event divided in 4 groups the aim which it will be to analyze the architectural project des of the economic – sustainable point of view.)
On November 29-30, 2014 (11.30h – 18.30h) opened participation

moderators: Indira van’t Klooster (Editor in Chief A10) – Jason (L+CC)
guests: multidisciplinary

CONFERENCES ‘SOAPBOX’
On November 29-30, 2014 (11.30h – 18.30h) opened participation

guest; 307 kilo (pl), Area (gr), Ateliermob (pt), Ines Bajardi (it), BC Architects and studies (be), BudCud (pl), Cityvision (it), Eagles of Architecture (be), fala atelier (pt), Matteo Ferroni (it), José Francisco García (es), Marco Lapugnani (it), Low Architects (be), Milk train (it), Openfabric (nl), Orizzontale (it), Peaks (fr), Q9Magazine (es), Space&Matter (nl), SPcitl (be/nl), Jean-Benoit Vétillard (fr), UNULAUNU (ro), ZUS (nl)

PECHAKUCHA : Futurology
On November 28, 2014 (20.30 – 23.00)

Guests’ order:Ateliermob (pt), Openfabric (nl), Aparicioeeraerts (be), Ciclostile Architettura (it), Appareil (es), UNULAUNU (ro), Peaks (fr), CENTRAL (be/nl), Space&Matter (nl), Marco Lampugnani (it), Studiod3r (de), Centrala (pl), Alessandro Console (it)

PECHAKUCHA : Techno Communications
On November 29, 2014(20.30h – 23.00)

Guests’ order: fala atelier (pt), Jean Benoit Vetillard (fr), Esperimenti Architettonici (it), Saskia Beer (nl), Wolfhouse Production (ro), [VIC] Vivero de Iniciativas Ciudadanas (es), BC Architects and studies (be), Atelier Starzak Strebicki (pl)

SHARED LECTURES

(A new format of conference developed by New Generations in order to join two international offices that work independientement, for a public conference following the same topic)
On November 29, 2014 (19.00 – 20.30)

Protagonists: Gonzalo Del Val y Toni Gelabert

MENAGE À TROIS
(a format concevido for bRijUNi Architects (is): 3 different guests, 3 disciplines, 1 topic. The first one that he invites has to be an architect inviting a non-architect and this way in forward)
30 November, 2014 (19.00-20.30)

Sendas oníricas de Singapur. Retrato de una metrópolis potemkin… o treinta años de tabla rasaSenllas oníricas de Singapore. Retrato dunha metrópole potemkin… ou trinta anos de táboa rasaOneiric paths of Singapore. Portrait of a metropolis potemkin … or thirty years of table it levels

0

Situada casi en las antípodas del escenario que dio origen al proyecto moderno, Singapur se erige sorprendentemente como adalid triunfante de la estrategia de la vivienda moderna. Quizás por la confluencia con el autoritarismo y la mentalidad asiáticos, esta isla y ciudad-estado del sureste asiático ha adoptado sin escrúpulos el programa mecanicista y racionalista de la modernidad hasta configurar una demoledora ‘metrópolis potemkin’.

Rem Koolhaas narra en este libro la crónica de la renovación urbana de Singapur desde que Lee Kuan Yew tomara en 1959 las riendas del primer gobierno autónomo de la ex colonia británica y emprendiera el proyecto de desarrollo de la isla auspiciado por las recomendaciones de la ONU. Un proyecto que pasó por hacer tabla rasa de las preexistencias y cuyo programa gubernamental fue acompañado de encuentros y desencuentros con el colectivo arquitectónico, como el movimiento metabolista representado por figuras como Fumihiko Maki o la intelectualidad de Singapur agrupada en el Singapore Planning and Urban Research (SPUR). Tildada posteriormente de ‘caricatura repulsiva’ y ‘orgía de vulgaridad eurasiática’, la experiencia de Singapur, sin embargo, no fue excepcional, sino que se configuró como un patrón arquetípico que, como apuntó Koolhaas en este ensayo premonitorio, estaba preparado para extenderse por toda Asia:

‘Su modelo será el sello de la modernización de China. Y dos mil millones de personas no pueden estar equivocadas’.

Rem Koolhaas (Róterdam, 1944) es arquitecto por la Architectural Association de Londres. En 1975 fundó, junto a Elia y Zoe Zenghelis y Madelon Vriesendorp, Office for Metropolitan Architecture (OMA) y posteriormente AMO, la vertiente teórica y más propagandista de OMA. Es uno de los arquitectos contemporáneos cuyo trabajo profesional y obra teórica han ejercido mayor influencia en la arquitectura de las últimas décadas. Es autor de Delirio de Nueva York (Editorial Gustavo Gili, 2004, publicado originariamente en 1978) y de S, M, L, XL (1995, donde se incluye Sendas oníricas de Singapur, publicado por esta editorial), Mutaciones (2000), Content (2004), Post-Occupancy (2006), Al Manakh (2007) o Elements of Architecture (2014).

Situada case nas antípodas do escenario que deu orixe ao proxecto moderno, Singapore eríxese sorprendentemente como adaíl triunfante da estratexia da vivenda moderna. Quizais pola confluencia co autoritarismo e a mentalidade asiáticos, esta illa e cidade-estado do sueste asiático adoptou sen escrúpulos o programa mecanicista e racionalista da modernidade ata configurar unha demoledora ‘metrópole potemkin’.

Rem Koolhaas narra neste libro a crónica da renovación urbana de Singapore dende que Lee Kuan Yew tomara en 1959 as rendas do primeiro goberno autónomo da ex colonia británica e emprendese o proxecto de desenvolvemento da illa auspiciado polas recomendacións da ONU. Un proxecto que pasou por facer táboa rasa das preexistencias e cuxo programa gobernamental foi acompañado de encontros e desencontros co colectivo arquitectónico, como o movemento metabolista representado por figuras como Fumihiko Maki ou a intelectualidade de Singapore agrupada no Singapore Planning and Urban Research (SPUR). Acusada posteriormente de ‘caricatura repulsiva’ e ‘orxía de vulgaridade eurasiática’, a experiencia de Singapore, non obstante, non foi excepcional, senón que se configurou como un patrón arquetípico que, como apuntou Koolhaas neste ensaio premonitorio, estaba preparado para estenderse por toda Asia:

‘O seu modelo será o selo da modernización de China. E dous mil millóns de persoas non poden estar equivocadas’.

Rem Koolhaas (Róterdam, 1944) é arquitecto pola Architectural Association de Londres. En 1975 fundou, xunto a Elia e Zoe Zenghelis e Madelon Vriesendorp, Office for Metropolitan Architecture (OMA) e posteriormente AMO, a vertente teórica e máis propagandista de OMA. É un dos arquitectos contemporáneos cuxo traballo profesional e obra teórica exerceron maior influencia na arquitectura das últimas décadas. É autor de Delirio de Nova York (Editorial Gustavo Gili, 2004, publicado orixinariamente en 1978) e de S, M, L, XL (1995, onde se inclúe Sendas oníricas de Singapore, publicado por esta editorial), Mutacións (2000), Content (2004), post-Occupancy (2006), Al Manakh (2007) ou Elements of Architecture (2014).

Placed almost in the antipodes of the scene that gave origin to the modern project, Singapore is raised surprisingly as triumphant leader of the strategy of the modern housing. Probably as the confluence with the Asian authoritarianism and the mentality, this island and city – condition of the Southeast Asia he has adopted without scruples the program mecanicista and racionalist of the modernity up to forming devastating ‘metropolis potemkin’.

Rem Koolhaas narrates in this book the chronicle of the urban renovation of Singapore since Lee Kuan Yew was taking in 1959 the reins of the first autonomous government of the British ex-colony and was undertaking the project of development of the island supported by the recommendations of the UNO. A project that happened for doing level table of the preexistences and whose governmental program was accompanied of meetings and misunderstandings on the architectural group, as the movement metabolista represented by figures as Fumihiko Maki or the intellectuality of Singapore grouped in the Singapore Planning and Urban Research (SPUR). Labelled later as ‘ disgusting cartoon ‘ and ‘ orgy of Eurasian vulgarity ‘, the experience of Singapore, nevertheless, was not exceptional, but it was formed as an archetypal boss who, since it aimed At Koolhaas in this indicative test, was prepared himself to spread over the whole Asia:

His model will be the stamp of the modernization of China. And two billion persons cannot be mistaken’.

Rem Koolhaas (Róterdam, 1944) is an architect for the Architectural Association of London. In 1975 it founded, together with Elia and Zoe Zenghelis and Madelon Vriesendorp, Scullery for Metropolitan Architecture (OMA) and later I LOVE, the theoretical slope and more publicist of OMA. He is one of the contemporary architects whose professional work and theoretical work have exercised major influence in the architecture of last decades. He is an author of Delirium of New York (Publishing Gustavo Gili, 2004, published originally in 1978) and of S, M, L, the XLth (1995, where there are included oneiric Paths of Singapore, published by this publishing house), Mutations (2000), Content (2004), Post-Occupancy (2006), Al Manakh (2007) or Elements of Architecture (2014).

Vivienda unifamiliar en San Lázaro | Fermín G. BlancoVivenda unifamiliar en San Lázaro | Fermín G. BlancoHouse in San Lázaro | Fermín G. Blanco

Vivienda unifamiliar situada en Santiago. El volumen máximo edificable viene definido por la normativa del Plan General de Ordenación de Santiago a través de ordenanzas, plantas y alzados de ordenación.

A partir de estos condicionantes iniciales se empieza a trabajar con este volumen en el que la posición y proporción de los huecos debe ser de componente claramente vertical.

La vivienda se estructura en cuatro plantas debido a la topografía descendente de la parcela. Las dos plantas superiores se dedican a la función de vivienda, mientras que las dos inferiores sirven de apoyo a las superiores acogiendo el garaje, la zona de lavandería y la zonas de instalaciones.

La estrategia estructural consiste en adaptarse al volumen definido por la normativa y vaciar el interior de pilares innecesarios. De esta forma se genera una piel mediante un muro de hormigón perforado en los tres lados del perímetro en contacto con el exterior que resuelven la estructura y aumentan el confort acústico y térmico de la vivienda.

Estos muros tienen un espesor de 20 cm y reciben los forjados de la vivienda ejecutados con prelosas de hormigón armado de 25+5 cm de canto. Las prelosas se disponen salvando la luz corta de la vivienda de 9 metros.

La estructura de hormigón armado se remata hacia el exterior con una fachada ventilada de granito en la que la componente vertical impuesta por la normativa marca por un lado la posición y la proporción de los huecos y por otro el despiece de la piedra y el sistema de anclaje.

Las fachadas se resuelven con tres anchos de piedra distintos (40 cm, 60 cm y 80 cm) y longitud variable. Por el lado interior de la estructura se realiza un trasdosado con ladrillo hueco doble con aislante y cámara de aire intermedia.

Obra: Vivienda unifamiliar en San Lázaro
Autor: Fermín G. Blanco
Localización: San Lázaro, Santiago. Concello de Santiago, A Coruña, España
Promotor: Monica Picón y Juan Boquete
Aparejador: Pedro Orgeira Amor
Colaboradores: Calcugal -estructura e instalaciones- Luis Miguel Fernández López
Diseño Interiores: Taller metro
Constructoras: Unitec, Conscavi, Canterías Alonso Fernández, Fachadas del Norte, Belarmino Bello Rey, Manuel Silveira Balsa, Instalaciones Julio Alvarez, Morteros y Yesos Reyva, Multisuelos Tordoia
Fotografía: Estudio Fermín Blanco
Presupuesto: 406.941 euros
+ ferminblanco.com

One-family housing placed in Santiago. The maximum volume edificable comes defined by the regulation of the General Plan of Arrangement of Santiago across ordinances, plants and gatherings arrangements.

From these determining initial ones one starts working with this volume in that the position and proportion of the hollows must be of clearly vertical component.

The housing is structured in four plants due to the descending topography of the plot. Both top floors devote themselves to the function of housing, whereas both low ones use as support the Superiors receiving the garage, the zone of laundry and the zonas of facilities.

The structural strategy consists of adapting to the volume defined by the regulation and of emptying the interior of unnecessary props. Of this form a skin is generated by means of a wall of concrete perforated in three sides of the perimeter in touch with the exterior that they solve the structure and increase the acoustic and thermal comfort of the housing.

These walls have a thickness of 20 cm and receive forged of the housing executed with prelosas of reinforced concrete of 25+5 cm of singing. The prelosas arrange saving the short light of the housing of 9 meters.

The structure of reinforced concrete is finished off towards the exterior by a drafty front of granite in which vertical componente imposed by the regulation marks on the one hand the position and the proportion of the hollows and for other one the break-down of the stone and the system of anchorage.

The fronts are solved by three different broad ones from stone (40 cm, 60 cm and 80 cm) and variable length. By the interior side of the structure a trasdosado is realized by hollow double brick with insulating and intermediate chamber of air.

Work: House in San Lázaro

Author: Fermín G. Blanco

Location: San Lázaro, Santiago. Concello de Santiago, A Coruña, Spain

Promoter: Monica Picón and Juan Boquete

Rigger: Pedro Orgeira Amor

Collaborators: Calcugal -structure and facilities- Luis Miguel Fernández López

Interior Design: Taller metro

Constructor Company: Unitec, Conscavi, Canterías Alonso Fernández, Fachadas del Norte, Belarmino Bello Rey, Manuel Silveira Balsa, Instalaciones Julio Alvarez, Morteros and yesos Reyva, Multisuelos Tordoia

Photography: Estudio Fermín Blanco

Budget: 406.941 euros

+ ferminblanco.com

Vivenda unifamiliar situada en Santiago. O volume máximo edificable vén definido pola normativa do Plan Xeral de Ordenación de Santiago a través de ordenanzas, plantas e alzados de ordenación.

A partir destes condicionantes iniciais empézase a traballar con este volume no que a posición e proporción dos ocos debe ser de compoñente claramente vertical.

A vivenda estrutúrase en catro plantas debido á topografía descendente da parcela. As dúas plantas superiores dedícanse á función de vivenda, mentres que as dúas inferiores serven de apoio ás superiores acollendo o garaxe, a zona de lavandaría e a zonas de instalacións.

A estratexia estrutural consiste en adaptarse ao volume definido pola normativa e baleirar o interior de piares innecesarios. Desta forma xérase unha pel mediante un muro de formigón perforado nos tres lados do perímetro en contacto co exterior que resolven a estrutura e aumentan o confort acústico e térmico da vivenda.

Estes muros teñen un espesor de 20 cm e reciben os forxados da vivenda executados con prelousas de formigón armado de 25 +5 cm de canto. As prelousas dispóñense salvando a luz curta da vivenda de 9 metros.

A estrutura de formigón armado remátase cara ao exterior cunha fachada ventilada de granito na que a compoñente vertical imposta pola normativa marca por un lado a posición e a proporción dos ocos e por outro o despezamento da pedra e o sistema de ancoraxe.

As fachadas resólvense con tres anchos de pedra distintos (40 cm, 60 cm e 80 cm) e lonxitude variable. Polo lado interior da estrutura realízase un reforzado con ladrillo oco dobre con illante e cámara de aire intermedia.

Obra: Vivenda unifamiliar en San Lázaro

Autor: Fermín G. Blanco

Localización: San Lázaro, Santiago. Concello de Santiago, A Coruña, España

Promotor: Monica Picón y Juan Boquete

Aparellador: Pedro Orgeira Amor

Colaboradores: Calcugal -estructura e instalacións- Luis Miguel Fernández López

Deseño Interiores: Taller metro

Constructoras: Unitec, Conscavi, Canterías Alonso Fernández, Fachadas del Norte, Belarmino Bello Rey, Manuel Silveira Balsa, Instalaciones Julio Alvarez, Morteros e yesos Reyva, Multisuelos Tordoia

Fotografía: Estudio Fermín Blanco

Presupuesto: 406.941 euros

+ ferminblanco.com