Inicio Blog Página 155

Comienza intemción 2012!!!Comenza intemción 2012!!!Begining intemción 2012!!!

0

El programa cultural de la librería formatos, comienza una nueva edición, el Miércoles 15 febrero a las 20:00h, la quinta desde el 2008, con una conferencia del Arquitecto Andrés Fdez-Albalat, “Del territorio al detalle”.

Andrés Fernández-Albalat Lois, nacido en la Coruña el 23 de junio de 1924. Doctor Arquitecto de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Profesor Emérito de la Universidad de la Coruña. Fue decano del Colegio de Arquitectos de León, Asturias y Galicia y decano fundador del Colegio Oficial de Arquitectos de Galicia. Académico de número de la Real Academia Gallega y académico de número de la Real Academia de Doctores.2 También académico correspondiente de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando.

Obras
Fábrica de Begano-Coca Cola en la Coruña (1963-1965)
Sede de la Sociedad Recreativa Hípica en la Coruña (1966-1967)
Estadio Multiusos de San Lázaro (1993)

Premios
Medalla Castelao en 1994.
Medalla de Oro de la Universidad de la Coruña en 2007
Premio ARQano en 2008

Os invitamos a acercaros, y si no es posible, a conocer el programa y sus actividades a través de los siguientes enlaces:
+ Blog
+ Presentación
+ Como se transforma una librería
+ Actos realizados

Organiza: Librería Formatos+Trespes Arquitectos+FelipeTrillo Design

Conferencia del Arquitecto Andrés Fdez-Albalat, “Del territorio al detalle”
Miércoles 15 febrero a las 20:00h
librería formatos
Avenida Fernández Latorre 5/9, 15006
A Coruña. Galicia. España

O programa cultural da librería formatos, comeza unha nova edición, o Mércores 15 febreiro ás 20:00h, a quinta desde o 2008, cunha conferencia do Arquitecto Andrés Fdez-Albalat, “Del territorio al detalle”.

Andrés Fernández-Albalat Lois, nacido en A Coruña o 23 de xuño de 1924. Doutor Arquitecto da Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Profesor Emérito da Universidade da Coruña. Foi decano do Colexio de Arquitectos de León, Asturias e Galicia e decano fundador do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. Académico de número da Real Academia Galega e académico de número da Real Academia de Doutores.2 Tamén académico correspondente da Real Academia de Belas Artes de San Fernando.

Obras

Fábrica de Begano-Coca Cola en A Coruña (1963-1965)

Sede da Sociedad Recreativa Hípica en la Coruña (1966-1967).

Estadio Multiusos de San Lázaro (1993).

Premios

Medalla Castelao en 1994.

Medalla de Oro de la Universidad de la Coruña en 2007

Premio ARQano en 2008

Os invitamos a acercaros, y si no es posible, a conocer el programa y sus actividades a través de los siguientes enlaces:

+ Blog

+ Presentación

+ Como se transforma unha librería

+ Actos realizados

Organiza: Librería Formatos+Trespes Arquitectos+FelipeTrillo Design

Conferencia del Arquitecto Andrés Fdez-Albalat, “Del territorio al detalle”

Miércores 15 febreiro a las 20:00h

librería formatos

Avenida Fernández Latorre 5/9, 15006

A Coruña. Galicia. España

The cultural program of the bookshop formatos, begins a new edition, the Wednesday on February 15 to them 20:00h, the fifth one from 2008, with a conference of the Architect Andrés Fdez-Albalat,“Del territorio al detalle”.

Andrés Fernandez-Albalat Lois born in the A Coruña on June 23, 1924. Doctor Top Arquitecto de la Escuela Técnica of Architecture of Madrid. Teacher Emérito de la Universidad of the Corunna. He was a dean of the Architects’ College of León, Asturias and Galicia and founding dean of the Architects’ Official College of Galicia. Academician of number and academic of the Royal Galician Academy of number of the Royal Academy of Doctores.2 Also corresponding academician of the Royal Academy of San Fernando’s Fine arts. You act

Work

Begano-Coca Cola Factory in A Coruña (1963-1965)

Sede de la Sociedad Recreativa Hípica en la Coruña (1966-1967).

Multiusos de San Lázaro Stadium (1993).

Awards

Medalla Castelao en 1994.

Medalla de Oro de la Universidad de la Coruña en 2007

Premio ARQano en 2008

Os invitamos a acercaros, y si no es posible, a conocer el programa y sus actividades a través de los siguientes enlaces:

+ Blog

+ Presentation

+ Since a bookshop transforn

+ Realized acts

Organize: Librería Formatos+Trespes Arquitectos+FelipeTrillo Design

Conference by  Andrés Fdez-Albalat Architect, “Del territorio al detalle”

Wednesday on February 15 to them 20:00h

librería formatos

Avenida Fernández Latorre 5/9, 15006

A Coruña. Galicia. Spain

Colección Documentos de Reflexión Urbanística [DRU 6]

2

Juan Luis Dalda, Premio Europeo de Urbanismo por el Plan de Protección y Rehabilitación del casco histórico compostelano en 1998, y autor de los planes generales de Oleiros y Ferrol, preparaba sus clases con verdadera dedicación. Una publicación recoge ejemplos de su pulcra manera de impartir la docencia en la escuela coruñesa: el volumen número seis de la colección de Documentos de Reflexión Urbanística (DRU) constituye un homenaje a Dalda, que desde 1977 dio clases en Arquitectura, primero de Estética y más tarde de Planeamiento. La publicación reúne un material de utilidad tanto para profesores como para alumnos e interesados en cuestiones urbanísticas que ha sido recopilado por Javier Harguindey, profesor y discípulo de Dalda.

«Lo que más lamento de irme ahora es no poder alcanzar la sabiduría que da la vejez para poder seguir compartiendo aprendizaje con mis alumnos», se lamentaba Juan Luis Dalda poco antes de su facecimiento.

+ libreria formatos

Dalda, Premio Europeo de Urbanismo polo Plan de Protección e Rehabilitación do casco histórico compostelano en 1998, e autor dos plans xerais de Oleiros e Ferrol, preparaba as súas clases con verdadeira dedicación. Unha publicación recolle exemplos do seu pulcra xeito de impartir a docencia na escola coruñesa: o volume número seis da colección de Documentos de Reflexión Urbanística (DRU) constitúe unha homenaxe a Dalda, que desde 1977 deu clases en Arquitectura, primeiro de Estética e máis tarde de Achaiadura. A publicación reúne un material de utilidade tanto para profesores como para alumnos e interesados en cuestións urbanísticas que foi recompilado por Javier Harguindey, profesor e discípulo de Dalda.

«O que máis queixume de irme agora é non poder alcanzar a sabedoría que dá a vellez para poder seguir compartindo aprendizaxe cos meus alumnos», lamentábase Juan Luís Dalda pouco antes do seu facecimiento.

+ libreria formatos

Juan Luis Dalda, European Prize of Urbanism for the Plan of Protection and Rehabilitation of the historical from Santiago de Compostela hull in 1998, and author of the general plans of Oleiros and Ferrol, was preparing his classes with real dedication. A publication gathers examples of his neat way of giving the teaching in the school coruñesa: the volume number six of the collection of Documents of Urban development Reflection (DRU) constitutes an honoring Dalda, which from 1977 gave lessons in Architecture, first of Aesthetics and later of Planning. The publication assembles a material of usefulness both for teachers and for pupils and interested parties in urban development questions that it has been compiled by Javier Harguindey, teacher and disciple of Dalda.

» What more I am sorry of going away now is not to be able to reach the wisdom that gives the oldness to be able to continue sharing learning with my pupils «, Juan Luis Dalda was complaining little before his facecimiento.

+ libreria formatos

Farmacia-Vivienda en Salvaterra do Miño | Patiño+PrietoFarmacia-Vivienda] en Salvaterra do Miño | Patiño+PrietoFarmacia-Vivienda] en Salvaterra do Miño | Patiño+Prieto

lugar
Ubicada en el núcleo rural de O Cerdeiral, a la configuración alargada de la parcela hay que añadirle restricciones urbanísticas que obligan a un retranqueo respecto de las vías que la rodean, resultando una banda edificable de 4-5 metros a lo largo de la misma. 60 metros.

programa
La propiedad plantea el traslado de la farmacia en funcionamiento a escasos metros de esta parcela, manteniendo el mobiliario y dotación presente en la misma, así como la construcción de una vivienda, independiente pero relacionada, atendiendo así a un doble programa a situar en un cruce de vías principales de servicio de ése área rural.

concepto
Se trata de convertir la limitación inicial en la razón de ser del proyecto. la estrecha banda edificable de menos de cinco metros se convertirá en el recurso articulador del programa que se situará en torno a ella. de esta forma se plantea una cubierta lineal de zinc que se deformará y plegará para construir la vivienda, la farmacia y los espacios intermedios, permitiendo la separación y a su vez la
vinculación formal y funcional de sus dos programas.

ejecución
La ejecución se plantea en dos fases. en primer lugar se construirá el volumen de farmacia dada la urgencia de la tramitación de dicho proyecto. La banda alargada se corta y se pliega sobres sí misma a la espera de la edificación de la vivienda en una segunda fase.

construcción

Se propone un sistema de losas y muros de hormigón armado que definen los contenedores y formalizan las uniones entre ellos. de cara a hacer visible la banda plegada articuladora del proyecto, se propone unrevestimiento de zinc continuo, que da lugar a las fachadas laterales y a la cubierta. en el resto de alzados se emplea una fachada de piedra y en el interior el propio hormigón pulido.

Obra: Farmacia + Vivienda en Salvaterra do Miño
Autores: Faustino Patiño Cambeiro+Juan Ignacio Prieto López
Colaboradores: Adriana Pérez, Diego Hermida, Michelle Brodeschi, Óscar Sánchez [colaboradores del estudio en diversas fases del proyecto]
Promotor: Elena Rey Sio, farmacéutica
Aparejadora: Mónica Cabaleiro
Constructor: Carlos Carballas
Emplazamiento: Salvaterra do Miño, Pontevedra. Galicia. España
Año: 2007-2010
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ [en construcción]

+ premios
XI Bienal Española de Arquitectura y Urbanismo_ Obra Seleccionada [2011]
XIV Premio COAG de Arquitectura_Obra primera, Obra de Arquitectos en el comienzo de su carrera profesional_ Primer Premio [2011]
Premio COAG Gran de Area 2008

place

located in the rural town of o cerdeiral, the project will take place in an elongated plot with planning restrictions that require a setback on the surrounding roads. the result will be a buildable band of 4-5 meters along it.

program

the owners ask us the relocation of the pharmacy operating a few meters from this plot as well as building a house, separated but in relation, in a crossing place of the main roads of that rural area.

concept

the original limitation of the situation will be the starting point of the project. the buildable narrow band of less than five meters will become a linear zinc roof that will deform and fold to build a house, a pharmacy and some gaps, enabling the separation and also the functional relationship of the two programs.

phases

the construction will take place in two main phases. first of all the volume of the pharmacy will be built due to the urgency of dealing with this part of the project. the elongated strip will be cut and folded to await for the construction of the second phase.

construction

walls and slabs of reinforced concrete define the containers and formalize the connections between them. to make visible the folded band we propose a continuous zinc coating on the roof and lateral elevations. the rest of exterior façades will be of stone and the internal ones will be of polish concrete.

Work: Drugstore + Housing in Salvaterra do Miño

Authors: Faustino Patiño Cambeiro+Juan Ignacio Prieto López

Collaborators: Adriana Pérez, Diego Hermida, Michelle Brodeschi, Óscar Sánchez [collaborators of the study in diverse phases of the project]

Developer: Elena Rey Sio, pharmaceutical

Quantity surveyor: Mónica Cabaleiro

Building contractor: Carlos Carballas

Location: Salvaterra do Miño, Pontevedra. Galicia. España

Year: 2007-2010

Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ [in process]

+ prizes

XI Bienal Española de Arquitectura y Urbanismo_ Selected work [2011]

XIV Architecture COAG Award_The first work, Architects’ Work in the beginning of his professional career_ First Prize [2011]

COAG Award Gran de Area 2008

lugar

ubicada no núcleo rural de o cerdeiral, á configuración alargada da parcela hai que añadirlle restricións urbanísticas que obrigan a un retranqueo respecto das vías que a rodean, resultando unha banda edificable de 4-5 metros ó largo da mesma.

programa

a propiedade pretende o traslado da farmacia en funcionamento a escasos metros desta parcela, mantendo o mobiliario e dotacións presentes na mesma, así como a construción dunha vivenda, independente pero relacionada, atendendo así a un dobre programa situar nun cruce de vías principais de servizo dese área rural.

concepto

trátase de converter a limitación inicial na razón de ser do proxecto. a estreita banda edificable de menos de cinco metros converterase no recurso articulador do programa que se situará en torno a ela. desta forma plantéxase unha cuberta lineal de zinc que se deformará e pregará para construír a vivenda, a farmacia e os espazo intermedio, permitindo a separación e á súa vez a vinculación formal e funcional dos seus programas.

execución

a execución realizarase en dúas fases. en primeiro lugar construirase o volumen da farmacia dada a urxencia da tramitación de ése proxecto. a banda alargada córtase e prégase sobre si mesma á espera da edificación da vivenda nunha segunda fase.

Obra: Farmacia + Vivenda en Salvaterra do Miño

Autores: Faustino Patiño Cambeiro+Juan Ignacio Prieto López

Colaboradores: Adriana Pérez, Diego Hermida, Michelle Brodeschi, Óscar Sánchez [colaboradores do estudio en diversas fases do proxecto]

Promotor: Elena Rey Sio, farmacéutica

Aparelladora: Mónica Cabaleiro

Constructor: Carlos Carballas

Emplazamento: Salvaterra do Miño, Pontevedra. Galicia. España

Ano: 2007-2010

Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ [en construcción]

+ premios

XI Bienal Española de Arquitectura y Urbanismo_ Obra Seleccionada [2011]

XIV Premio COAG de Arquitectura_Obra primeira, Obra de Arquitectos no comezo da súa carreira profesional_ Primeiro Premio [2011]

Premio COAG Gran de Area 2008

Carta abierta a Arturo Pérez Reverte, autor del artículo “Urbanismo de Género y Génera” | Cristina García-Rosales

Sr. Pérez Reverte: He leído ayer en su blog –de causalidad- el artículo irónico y descalificador para los que  trabajamos en estos temas, que usted titula “Urbanismo de Género y Génera”.

Le escribo en calidad de arquitecta, como experta en género y ciudad y como socia fundadora de la Asociación La Mujer Construye, asociación en la que vengo trabajando desde 1995. Y le escribo para ilustrarlo, ya que usted -además de pedirlo claramente al final de su texto-, creo que confunde, con todo respeto, las churras con las merinas.

Modulor(a)

Verá, el urbanismo de género o, mejor dicho, con perspectiva de género es un concepto del que se lleva hablando en nuestro país desde 1995 por lo menos. Comenzó en Europa, cuando una serie de profesionales de la arquitectura y del planeamiento urbano de distintos países, se reunieron para elaborar un documento que explicase las ideas de las mujeres sobre la cuestión urbana. Este documento, avalado por la Comunidad Europea y por el programa NOW, se llamó “Carta de las Mujeres y de la Ciudad” y sentó unas bases, por otra parte lógicas, que hoy siguen vigentes y que los urbanistas están actualmente tomando en consideración e intentando ponerlas en práctica. Como usted sabrá también, en el planeamiento de las ciudades de los últimos años se han venido haciendo tropelías de toda índole, a favor de un urbanismo especulativo y alejado del deseo de la ciudadanía. Un urbanismo al servicio de los poderosos y que finalmente ha estallado como una burbuja. Así estaba de crecido y de inconsistente.

Como usted también conocerá, por sus viajes y la amplia cultura que se le supone (aunque constatamos que no en ciertas materias), las mujeres hemos sido silenciadas, ninguneadas y apartadas del ámbito público en diversas partes del mundo a lo largo de la historia. Esto es innegable. Ahora queremos participar en el diseño de las ciudades, junto con nuestros compañeros, para crear espacios y lugares que lo sean para todos. Así lo estamos intentando con nuestras aportaciones.

Para resumir, intentaré, en varios puntos, explicarle lo que ha de ser una ciudad diseñada con perspectiva de género.

Habitable y diseñada a escala humana. Parece obvio que estos dos conceptos conformen el primer punto, aunque en muchos casos las ciudades no lo son, al priorizar al automóvil, al ejecutivo o al turista frente a la ciudadanía en general o a  las personas que las usan de manera cotidiana en los parques y las calles, las plazas y otros lugares de encuentro, de compra, educativos, de cultura, de salud  o de ocio. Y son las mujeres las que han tenido una relación más próxima con la ciudad, entre otras cosas, por los múltiples trayectos que realizan, al ser cuidadoras tradicionalmente de niños y de mayores. Su situación es privilegiada debido a la relación íntima y práctica que mantienen con el día a día, por sus experiencias vitales y cuidados, arraigados hábitos de preservación de la vida y otras potencialidades creativas de apego a la realidad que todavía no han encontrado forma de expresarse plenamente en el ámbito de lo público, de lo urbano.

La tejedora de Veron, Remedios Varo

Igualitaria y diversa, incluyendo las diferentes necesidades de los distintos grupos que conforman la ciudadanía. Es decir no sólo contando con los que van en coche, si no con los que van a pie, en bici o en transporte público; no sólo con los que viven en barrios socialmente más elevados, si no los que lo hacen en barrios desfavorecidos. Teniendo en cuenta a los emigrantes, con sus distintas costumbres, a los niños y su manera especial de usar la ciudad, a los mayores y a los distintos grupos de familias emergentes. También a los sin techo. A los comerciantes, peatones, repartidores o manifestantes. A las mujeres y a los hombres con sus diferentes gustos, viajes por la ciudad, dedicaciones o trabajos. No sólo para las mujeres, como se cree equivocadamente al hablar de diseño con perspectiva de género, pero también para ellas. Y con su aportación activa, con su aprobación, como ya se ha dicho.

Porque la igualdad además de ser un principio filosófico y jurídico, aspira a ser  una forma normal de relación entre las personas, un modo de vida y de convivencia social.

Participativa. Es decir, implicando a todos los grupos interesados, para que trabajen y decidan en los asuntos relacionados con el planeamiento, la vivienda y las condiciones de vida, al unir también diferentes profesiones multidisciplinares.  Promoviendo una nueva y revitalizada toma de decisiones democrática, por la inclusión de las mujeres y sus aportaciones. La ciudad como un bien público por definición, pertenece a toda ciudadanía que puede hacer uso de ella sin exclusiones. Con el respeto debido, eso sí, a las demás personas y al medio ambiente.

por Cristina García-Rosales

Accesible. Para los discapacitados, para los que tienen alguna minusvalía, para los bebés que van en sus carritos y los que les conducen, los niños más mayorcitos que caminan con otra dimensión espacial. Las personas mayores con sus dificultades, los visitantes que desconocen los caminos. Una ciudad fácilmente accesible, sin demasiados obstáculos ni molestias, fácil de caminar, favorece a todos los grupos.

Segura. Para que todos los colectivos, entre los cuales las mujeres son las primeras víctimas de la violencia, se sientan sin miedo y tranquilos, ciudadanos de primera categoría.

Sostenible. No solamente desde el punto de vista medioambiental, si no desde el social y económico. En las ciudades, reduciendo los niveles de contaminación ambiental, sonora y lumínica; impulsando medidas para extender el transporte alternativo (bicicletas, vehículos eléctricos, peatonal) y reducir el privado; propiciando el uso de energías alternativas en los edificios (a base de placas solares, por ejemplo); planificando eco-barrios multifuncionales y flexibles que fomenten el encuentro humano y acorten desplazamientos Y por supuesto, con la creación de zonas verdes, plantación de árboles y vegetación que vinculen la vida ciudadana con el medio natural.

Ana Bofill

Lugar para el encuentro. Que la ciudad forme parte de nuestra conciencia colectiva y que nos sea necesaria, no sólo para desplazarnos de un sitio a otro, sino para relacionarnos con los demás y con nosotros mismos de una manera libre. El espacio público, entonces, se puede considerar como un espacio democrático y político, cuyo protagonista es ese ser (nosotros) al que llamamos ciudadano.

Bella. Además de utilizar, en el planeamiento urbano, parámetros económicos, estadísticos, sociológicos o funcionales, es necesario contar  con las emociones, con los sentimientos, con la poesía o con la belleza, como alimento esencial para el espíritu.

Solidaria. Donde sepamos los ciudadanos ayudarnos los unos a los otros. Aprender a conocerse, a aceptarse y a tender y “tejer” redes de aproximación y de encuentro. Con viviendas dignas y accesibles para todos. Esto último es muy importante.

Flexible. Es importante crear barrios que contengan funciones diversas y que eso haga mejorar y reducir los desplazamientos. Actualmente en la Comunidad de Madrid la media de duración del trayecto desde el lugar de residencia al trabajo es hora y media de ida, y otra hora y media de vuelta.

por Cristina García-Rosales

Y finalmente la mujer entiende el diseño de la ciudad como expresión de un sentimiento de amor a la vida. El amor como una forma inteligente de reconocimiento, de respeto y de aceptación de los otros y de uno mismo, como preocupación por el crecimiento y desarrollo de los que amamos, se hace necesario para la convivencia  urbana en la ciudad. Es lo que se ha dado por llamar “sostenibilidad afectiva”.

Espero que por medio de este texto, que deseo llegue a sus manos, o al menos a sus ojos, como a mí me llegó el suyo, le haga recapacitar sobre el artículo que ayer escribió. Aprovecho la ocasión para desearle un feliz día.

Cristina García-Rosales. arquitecta
madrid. febrero 2012

Conferencia Michel Thomas PenetteConferencia Michel Thomas PenetteConference Michel Thomas Penette

0

El lunes 6 Febrero de 2012, en horario de 16.00h, dentro del MASTER ARQUITECTURA DEL PAISAJE dela Fundación Juana de Vega,  Michel Thomas Penette impartirá una conferencia con título, «The Cultural Routes of Europe. Origin, development, and future perspectives». La conferencia de impartirá integramente en inglés.

El profesor Michel Thomas-Penette, experto en itinerarios culturales, que ha ocupado el cargo de director del Instituto Europeo de Itinerarios Culturales desde 1997 hasta el pasado año 2011, visita hoy la sede de la Fundación Juana de Vega, ubicada en la parroquia oleirense de Nós, para ofrecer una conferencia. Su ponencia,  versará sobre los orígenes, el desarrollo y las perspectivas de futuro de estas rutas culturales, entre las que el gran estandarte es el Camino de Santiago, que fue el primer itinerario que recibió esta calificación en 1988 abriendo una nueva vía para la conceptualización de los elementos comunes que deben reunir los itinerarios culturales para pertenecer a este organismo, cuya sede está en una abadía de Luxemburgo y que ha designado ya 29 itinerarios de toda Europa, en la que sólo hay seis españoles.

Para poder asistir a la misma, es preciso, debido al aforo limitado del recinto, inscribirse bien por teléfono (981 654 637) o por correo electrónico info@escolagalegadapaisaxe.org.

Conferencia Michel Thomas Penette
LUNES 6 FEBRERO 2012 16.00h
MASTER ARQUITECTURA DEL PAISAJE
F U N D A C I O N J U A N A D E V E G A
Rúa Salvador Allende nº 92.
San Pedro de Nos – Oleiros
A Coruña – España
981.65.46.37
www.juanadevega.org
inscripción gratuita en
info@juanadevega.org

O luns 6 Febreiro de 2012, en horario de 16.00h, dentro do MASTER ARQUITECTURA DA PAISAXE dela Fundación Juana de Veiga, Michel Thomas Penette impartirá unha conferencia con título, «The Cultural Routes of Europe. Origin, development, and future perspectives». A conferencia de impartirá integramente en inglés.

O profesor Michel Thomas-Penette, experto en itinerarios culturais, que ocupou o cargo de director do Instituto Europeo de Itinerarios Culturais desde 1997 ata o pasado ano 2011, visita hoxe a sé da Fundación Juana de Veiga, situada na parroquia oleirense de Nós, para ofrecer unha conferencia. O seu relatorio, versará sobre as orixes, o desenvolvemento e as perspectivas de futuro destas rutas culturais, entre as que o gran estandarte é o Camiño de Santiago, que foi o primeiro itinerario que recibiu esta cualificación en 1988 abrindo unha nova vía para a conceptualización dos elementos comúns que deben reunir os itinerarios culturais para pertencer a este organismo, cuxa sé está nunha abadía de Luxemburgo e que designou xa 29 itinerarios de toda Europa, na que só hai seis españois.

Para poder asistir á mesma, é preciso, debido ao aforo limitado do recinto, inscribirse ben por teléfono (981 654 637) ou por correo electrónico info@escolagalegadapaisaxe.org.

Conferencia Michel Thomas Penette

LUNS 6 FEBREIRO 2012 16.00h

MASTER ARQUITECTURA DEL PAISAJE

F U N D A C I O N J U A N A D E V E G A

Rúa Salvador Allende nº 92.

San Pedro de Nos – Oleiros

A Coruña – España

981.65.46.37

www.juanadevega.org

inscripción gratuita en

info@juanadevega.org

On Monday, the 6th In February, 2012, in schedule of 16.00h, inside the MASTER ARCHITECTURE OF THE LANDSCAPE dela Foundation Juana of Vega, Michel Thomas Penette will give a conference with title, » The Cultural Routes of Europe. Origin, development, and future perspectives «. The conference of will give entirely in English.

The teacher Michel Thomas-Penette, expert in cultural itineraries, which there has occupied the director’s post of the European Institute of Cultural Itineraries from 1997 until the last year 2011, visits today the headquarters of the Foundation Juana of Vega, located in the parish oleirense of Nós, to offer a conference. His presentation, it will turn on the origins, the development and the perspectives of future of these cultural routes, between which the great banner is the Way of Santiago, which was the first itinerary that received this qualification in 1988 opening a new route for the conceptualization of the common elements that must assemble the cultural itineraries to belong to this organism, which headquarters are in an abbey of Luxembourg and which has designated already 29 itineraries of the whole Europe, in which only there are six Spanish

To be able to attend the same one, it is necessary, due to the limited appraisal of the enclosure, to register well for telephone (981 654 637) or by e-mail info@escolagalegadapaisaxe.org.

Conference Michel Thomas Penette

MONDAY, THE 6TH FEBRUARY, 2012 16.00h

MASTER ARQUITECTURA DEL PAISAJE

F U N D A C I O N J U A N A D E V E G A

Rúa Salvador Allende nº 92.

San Pedro de Nos – Oleiros

A Coruña – España

981.65.46.37

www.juanadevega.org

inscripción gratuita en

info@juanadevega.org

V Premios Arquitectura e Interiorismo 2012 del Grupo Porcelanosa. ConvocatoriaV Premios Arquitectura e Interiorismo 2012 del Grupo Porcelanosa. Convocatoria]V Premios Arquitectura e Interiorismo 2012 del Grupo Porcelanosa. Convocatoria]

87

La finalidad de este certamen es la selección del mejor proyecto presentado utilizando los diferentes materiales de las empresas del Grupo PORCELANOSA aplicados al interiorismo, además de fomentar la actividad creadora de los nuevos y futuros profesionales, favorecer su promoción y la difusión de su obra.

CATEGORÍAS
El certamen se divide en dos categorías:
– PROYECTOS DE FUTURO. Se premiará el proyecto que plantee la mejor solución al problema de arquitectura interior que se expone en el siguiente apartado del presente documento, en cada una de las siguiente subcategorías:
– PROFESIONALES: abierto a interioristas y arquitectos.
– ESTUDIANTES: dirigido a estudiantes de interiorismo y arquitectura de todas las escuelas de diseño, escuelas superiores de arquitectura y universidades
– PROYECTOS REALIZADOS. Se premiará a los mejores proyectos realizados mayoritariamente con materiales de las diferentes firmas del Grupo PORCELANOSA y que se hayan finalizado entre enero de 2010 y marzo de 2012

La participación en ambas categorías puede ser individual o en grupo y se permite presentar un máximo de tres proyectos por participante, bien diferenciados e identificados entre sí.

Entrega de trabajos hasta el 15 de marzo de 2012.

+ info

A finalidade deste certamen é a selección do mellor proxecto presentado utilizando os diferentes materiais das empresas do Grupo PORCELANOSA aplicados ao interiorismo, ademais de fomentar a actividade creadora dos novos e futuros profesionais, favorecer o seu promoción e a difusión da súa obra.

CATEGORÍAS

O certamen divídese en dúas categorías:

– PROXECTOS DE FUTURO. Premiarase o proxecto que suscite a mellor solución ao problema de arquitectura interior que se expón no seguinte apartado do presente documento, en cada unha das seguinte subcategorías:

  • PROFESIONAIS: aberto a interioristas e arquitectos.
  • ESTUDANTES: dirixido a estudantes de interiorismo e arquitectura de todas as escolas de deseño, escolas superiores de arquitectura e universidades

– PROXECTOS REALIZADOS. Premiarase aos mellores proxectos realizados mayoritariamente con materiais das diferentes firmas do Grupo PORCELANOSA e que se finalizaron entre xaneiro de 2010 e marzo de 2012

A participación en ambas categorías pode ser individual ou en grupo e permítese presentar un máximo de tres proxectos por participante, ben diferenciados e identificados entre si.

Entrega dos traballos ata o 15 de marzo de 2012.

+ info

The purpose of this contest is the selection of the best presented project using the different materials of the group companies PORCELANOSA applied to the interiorismo, beside promoting the creative activity of the new and future professionals, favoring his promotion and the diffusion of his work.

CATEGORIES

The contest divides in two categories:

– PROJECTS OF FUTURE. There will be rewarded the project that raises the best solution to the problem of interior architecture that is exposed in the following paragraph of the present document, in each of them following subcategories:

  • PROFESSIONALS: opened to interioristas and architects.
  • STUDENTS: directed students of interiorismo and architecture of all the schools of design, high schools of architecture and universities

– REALIZED PROJECTS. It will be rewarded to the best projects realized for the most part with materials of the different signatures of the Group PORCELANOSA and that have concluded between January, 2010 and March, 2012

The participation in both categories can be an individual or in group and it is allowed present a maximum of three projects for participant, differentiated well and identified between yes.

Delivery of works until March 15, 2012.

+ info

Le Corbusier. Le CabanonLe Corbusier. Le CabanonLe Corbusier. Le Cabanon

Le Corbusier. Le Cabanon
El documental LE CABANON cuenta la historia de la cabaña de madera que Le Corbusier dibujó, en cuarenta y cinco minutos, a su esposa Yvonne, como regalo de cumpleaños. Ocurrió un 30 de diciembre de 1951 en Roquebrune-Cap Martin (Francia), estando en el merendero «L’étoile de mer», sobre el que apoyaría una de las paredes de su nueva habitación, fiel al Modulor. A Le Corbusier le gustaba decir que «Hay un castillo en la Côte d’Azur que mide 3,66 x 3,66 m. Es para mi esposa. Es extravagante en su comodidad y en su simplicidad».

ARQUITECTO. Le Corbusier (1887-1965)
Es unánimemente considerado como uno de los principales arquitectos del siglo XX. Pero este autodidacta, que se enfrentó al conservadurismo de las academias, fue apartado de todo proyecto público de importancia en los países desarrollados. Es la India de Nehru, recién creada, quien le ofrece, ya en su vejez, la ocasión de crear una ciudad nueva, Chandigarh. Desde 1951 hasta su muerte en 1965, Le Corbusier construye numerosas obras en Chandigarh y Ahmedabad, capital del textil indio y cuna política de Gandhi.

+ info

Le Corbusier. Le Cabanon

O documental LE CABANON conta a historia da cabana de madeira que Le Corbusier debuxou, en corenta e cinco minutos, á súa esposa Yvonne, como regalo de aniversario. Aconteceu un 30 de decembro de 1951 en Roquebrune-Cap Martin (Francia), estando no merendeiro «L’étoile de mer», sobre o que apoiaría unha das paredes do seu novo cuarto, fiel ao Modulor. A Le Corbusier gustáballe dicir que «Hai un castelo na Côte d’Azur que mide 3,66 x 3,66 m. É para a miña esposa. É extravagante na súa comodidade e na súa simplicidade».

ARQUITECTO. Le Corbusier (1887-1965)

É considerado unanimemente como un dos principais arquitectos do século XX. Pero este autodidacta, que se enfrontou ao conservadorismo das academias, foi apartado de todo proxecto público de importancia nos países desenvolvidos. É a India de Nehru, recén creada, quen lle ofrece, xa na súa vellez, a ocasión de crear unha cidade nova, Chandigarh. Dende 1951 ata a súa morte en 1965, Le Corbusier constrúe numerosas obras en Chandigarh e Ahmedabad, capital do téxtil indio e berce político de Gandhi.

+ info

Le Corbusier. Le Cabanon

The documentary CABANON counts the history of the cabin of wood that Corbusier drew, in forty five minutes, to his wife Yvonne, as gift of birthday. It happened on December 30, 1951 in Roquebrune-Cap Martin (France), being in the lunchroom » mer’s L’étoile «, on which it would support one of the walls of his new room, public inspector to the Modulor. Corbusier liked to say to Him that » There is a castle in the Côte d’Azur that measures 3,66 x 3,66 m. It is for my wife. It is extravagant in his comfort and in his simplicity «.

ARCHITECT. Corbusier (1887-1965)

He is unanimously considered to be one of the principal architects of the 20th century. But this one self-taught, that faced the conservatism of the academies, was isolated from any public project of importance in the developed countries. It is Nehru’s India, newly created, the one who offers him, already in his oldness, the occasion to create a new city, Chandigarh. From 1951 up to his death in 1965, Him Corbusier constructs numerous works in Chandigarh and Ahmedabad, the capital of the Indian textile and Gandhi’s political cradle.

+ info

e n g a w a # 08

Cada número es un nuevo experimento que nace de la imagen de su portada como hilo conductor. A partir de ahí los artículos se bifurcan, se entretejen o simplemente se yuxtaponen formando un tapiz al que todos estáis invitados a leer, opinar y colaborar. En este nueva entrega, los artículos son los siguientes:

Imagen propuesta por Sou Fujimoto

In Between · Sou Fujimoto
Un coup de dés · François Guynot de Boismenu
10 PAISAJES DE SOMBRA para Junihiro* · Tomás García Píriz
Espacio interior: libertad y subordinación · Rubén Páez
Casacalle · Héctor Quintela
The Co-ordinates of White · Abre Etteh
Círculo · Javier de las Heras
Proceso · José María Sánchez García
Todo interior · Pedro Hernández
Especies de espacios · Carlos Cachón
Curiosos cautivos · Joan Alfós
Explosión congelada · Miguel Hernández
Líneas, líneas discontinuas y membranas · Narcís Font
45 cm · Pablo Twose
Collage · Àlvar Gimeno-Bayón
Uchi y soto · Pedro Puertas

+ e n g a w a

Cada número é un novo experimento que nace da imaxe da súa portada como fío condutor. A partir de aí os artigos bifúrcanse, se entretejen ou simplemente se yuxtaponen formando un tapiz ao que todos estades invitados a ler, opinar e colaborar. Neste nova entrega, os artigos son os seguintes:

Imaxe proposta por Sou Fujimoto

In Between · Sou Fujimoto
Un coup de dés · François Guynot de Boismenu
10 PAISAJES DE SOMBRA para Junihiro* · Tomás García Píriz
Espacio interior: libertad y subordinación · Rubén Páez
Casacalle · Héctor Quintela
The Co-ordinates of White · Abre Etteh
Círculo · Javier de las Heras
Proceso · José María Sánchez García
Todo interior · Pedro Hernández
Especies de espacios · Carlos Cachón
Curiosos cautivos · Joan Alfós
Explosión congelada · Miguel Hernández
Líneas, líneas discontinuas y membranas · Narcís Font
45 cm · Pablo Twose
Collage · Àlvar Gimeno-Bayón
Uchi y soto · Pedro Puertas

+ e n g a w a

Every number is a new experiment that it is born of the image of his front page as conductive thread. From there the articles they bifurcate, are interwoven or simply they are juxtaposed forming a tapestry to which you you all are invited to read, to think and collaborate. In this one new delivery, the articles are the following ones:

Image proposed for Sou Fujimoto

In Between · Sou Fujimoto
Un coup de dés · François Guynot de Boismenu
10 PAISAJES DE SOMBRA para Junihiro* · Tomás García Píriz
Espacio interior: libertad y subordinación · Rubén Páez
Casacalle · Héctor Quintela
The Co-ordinates of White · Abre Etteh
Círculo · Javier de las Heras
Proceso · José María Sánchez García
Todo interior · Pedro Hernández
Especies de espacios · Carlos Cachón
Curiosos cautivos · Joan Alfós
Explosión congelada · Miguel Hernández
Líneas, líneas discontinuas y membranas · Narcís Font
45 cm · Pablo Twose
Collage · Àlvar Gimeno-Bayón
Uchi y soto · Pedro Puertas

+ e n g a w a

[:es]Charles&Ray Eames explican la revolución del ordenador [:gl]Charles&Ray Eames explican a revolución do ordenador [:en]Charles&Ray Eames explains the revolution of the computer[:]

34

[:es]https://youtu.be/UBQ14smUqeQ

En los años 50, IBM era sinónimo de ordenadores, pero tenía un serio problema. Las computadoras de esa época eran enormes, máquinas impulsadas por tubos de vacío que eran terroríficas para el ciudadano. Para contrarrestar esta pesadilla de relaciones públicas, IBM se fijó nada menos que en Charles y Ray Eames.

Charles y Ray Eames, los diseñadores de la clásica silla Eames y principales contribuyentes de la arquitectura y del diseño de muebles del siglo XX, también hicieron sus pinitos en los medios del cine y la animación (solo tenemos que recordar las películas de su vivienda en Los Angeles).

IBM PAVILION NY WORLD’S FAIR

 [:gl]https://youtu.be/UBQ14smUqeQ

Nos anos 50, IBM era sinónimo de ordenadores, pero tiña un serio problema. As computadoras desa época eran enormes, máquinas impulsadas por tubos sen carga que eran terroríficas para o cidadán. Para contrarrestar este pesadelo de relacións públicas, IBM fixouse nada menos que en Charles e Ray Eames.

Charles e Ray Eames, os diseñadores da clásica cadeira Eames e principais contribuyentes da arquitectura e do deseño de mobles do século XX, tamén fixeron os seus pinitos nos medios do cine e a animación (só temos que recordar as películas da súa vivenda nos Angeles).

IBM PAVILION NY WORLD’S FAIR[:en]https://youtu.be/UBQ14smUqeQ

Nos anos 50, IBM era sinónimo de ordenadores, pero tiña un serio problema. As computadoras desa época eran enormes, máquinas impulsadas por tubos sen carga que eran terroríficas para o cidadán. Para contrarrestar este pesadelo de relacións públicas, IBM fixouse nada menos que en Charles e Ray Eames.

Charles e Ray Eames, os diseñadores da clásica cadeira Eames e principais contribuyentes da arquitectura e do deseño de mobles do século XX, tamén fixeron os seus pinitos nos medios do cine e a animación (só temos que recordar as películas da súa vivenda nos Angeles).

IBM PAVILION NY WORLD’S FAIR[:]

Gran Premio Especial del Urbanismo 2011. FranciaGran Premio Especial del Urbanismo 2011. FranciaGran Premio Especial del Urbanismo 2011. Francia

2

El arquitecto catalán Joan Busquets, que dirige el estudio BAU, ha recibido el Gran Premio Especial del Urbanismo 2011 que concede el Gobierno francés. La distinción le fue entregada ayer por la Ministra de Ecología, Desarrollo sostenible, Transportes y Vivienda, Nathalie Kociusko-Morizet, en un acto que se celebró en la Cité de l’Architecture et du Patrimoine, en el Palais Chaillot. En el mismo acto de entrega del Premio, entregado por la ministra de Ecología, Desarrollo sostenible, Transportes y Vivienda, Busquets participó en un debate sobre «Dirección de obra y proyecto urbano».

Busquets, que es profesor en la Universidad de Harvard desde 2002, tuvo un protagonismo muy destacado en la transformación urbana de Barcelona, en especial en el diseño de las nuevas áreas de centralidad.

[…]

+ artículo publicado en ABC

O arquitecto catalán Joan Busquets, que dirixe o estudo BAU, recibiu o Gran Premio Especial do Urbanismo 2011 que concede o Goberno francés. A distinción foille entregada onte pola Ministra de Ecología, Desenvolvemento sostenible, Transportes e Vivenda, Nathalie Kociusko-Morizet, nun acto que se celebrou en Citeina de l’Architecture et du Patrimoine, no Palais Chaillot. No mesmo acto de entrega do Premio, entregado pola ministra de Ecología, Desenvolvemento sostenible, Transportes e Vivenda, Busquets participou nun debate sobre «Dirección de obra e proxecto urbano».

Busquets, que é profesor na Universidade de Harvard desde 2002, tivo un protagonismo moi destacado na transformación urbana de Barcelona, en especial no deseño das novas áreas de centralidad.

[…]

+ artigo publicado en ABC

The Catalan architect Joan Busquets, who directs the study BAU, has received the Great Special Prize of the Urbanism 2011 that the French Government grants. The distinction was delivered him yesterday by the Secretary of Ecology, sustainable Development, Transport and Housing, Nathalie Kociusko-Morizet, in an act that was celebrated in I her Mentioned of l’Architecture et du Patrimoine, in the Palais Chaillot. In the same act of delivery of the Prize, delivered by the secretary of Ecology, sustainable Development, Transport and Housing, Busquets took part in a debate on » Direction of work and urban project «.

Busquets, which is a teacher in Harvard’s University from 2002, had a protagonism very emphasized in the urban transformation of Barcelona, especially in the design of the new areas of centralidad.

[…]

+ article is published in ABC

Conferencia. Tiempos de cambioConferencia. Tiempos de cambioConferencia. Tiempos de cambio

0

La ESARQ-UIC presenta la nueva ponencia Tiempo de cambio, a cargo del reconocido arquitecto, crítico y profesor, Fredy Massad, y enmarcada en el contexto de su particular asignatura Foros ESARQ 2012, orientada a saber, entender y dialogar sobre el mundo de la arquitectura. El acto tendrá lugar el próximo día 7 de febrero a las 16:00 horas en el aula Magna del Campus Inmaculada de la Universidad Internacional de Cataluña en Barcelona, y servirá para debatir y reflexionar sobre la realidad arquitectónica actual desde diferentes perspectivas del sector.

La finalidad de los Foros ESARQ-UIC es el intercambio de conocimientos, posturas y contrastes entre alumnos, profesores y prestigiosos profesionales del sector. De esta manera, expertos de arquitectura con extensa trayectoria nacional e internacional se reunirán para tratar cuestiones de actualidad que afectan a todos los arquitectos.

El objetivo principal de la ESARQ-UIC es innovar en el servicio de las personas y formar arquitectos capaces de afrontar los retos de la futura sociedad, gracias a un modelo docente que busca la atención personalizada y un aprendizaje práctico continuo, con tecnología de vanguardia y un profesorado internacional con contacto con el mundo profesional.

Título: Tiempos de cambio.
Participantes: Fredy Massad
Día: Martes 7 de febrero de 2012
Hora: 16.00h
Lugar: Aula Magna Campus Immaculada Universitat Internacional de Catalunya
C/Immaculada, 22, 08017 Barcelona
Organiza: ESARQ‐UIC
(Escola Tècnica Superior d’Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya)

A ESARQ-UIC presenta o novo relatorio Tempo de cambio, a cargo do recoñecido arquitecto, crítico e profesor, Fredy Massad, e enmarcada no contexto do seu particular asignatura Foros ESARQ 2012, orientada a saber, entender e dialogar sobre o mundo da arquitectura. O acto terá lugar o próximo día 7 de febreiro ás 16:00 horas no aula Magna do Campus Inmaculada da Universidade Internacional de Cataluña en Barcelona, e servirá para debater e reflexionar sobre a realidade arquitectónica actual desde diferentes perspectivas do sector.

A finalidade dos Foros ESARQ-UIC é o intercambio de coñecementos, posturas e contrastes entre alumnos, profesores e prestixiosos profesionais do sector. Deste xeito, expertos de arquitectura con extensa traxectoria nacional e internacional reuniranse para tratar cuestións de actualidade que afectan a todos os arquitectos.

O obxectivo principal da ESARQ-UIC é innovar no servizo das persoas e formar arquitectos capaces de afrontar os retos da futura sociedade, grazas a un modelo docente que busca a atención personalizada e unha aprendizaxe práctica continuo, con tecnoloxía de vanguardia e un profesorado internacional con contacto co mundo profesional.

Título: Tempos de cambio.

Participantes: Fredy Massad

Día: Martes 7 de febreiro de 2012

Hora: 16.00h

Lugar: Aula Magna Campus Immaculada Universitat Internacional de Catalunya

The ESARQ-UIC presents the new presentation Time of change, at the expense of the recognized architect, critic and teacher, Fredy Massad, and framed in the context of his particular subject Forums ESARQ 2012, orientated to knowing, dealing and talking on the world of the architecture. The act will take place next February 7 at 16:00 in the assembly hall of the Campus Inmaculate Conception of the International University of Catalonia in Barcelona, and will serve to debate and to think about the architectural current reality from different perspectives of the sector.

The purpose of the Forums ESARQ-UIC is the exchange of knowledge, positions and contrasts between pupils, teachers and prestigious professionals of the sector. Hereby, experts of architecture extensive national and international path will meet to treat questions of current importance that affect all the architects.

The principal aim of the ESARQ-UIC is to innovate in the service of the persons and form architects capable of confronting the challenges of the future company, thanks to an educational model who looks for the personalized attention and a practical constant learning, with technology of forefront and an international professorship with contact with the professional world.

Title: Times of change.

Participants: Fredy Massad

Day: Tuesday on February 7, 2012 Hour: 16.00h

Place: Assembly hall Campus International Immaculada Universitat of Catalonia C/Immaculada, 22, 08017 Barcelona

Organizes: ESARQ-UIC (Top Escola Tècnica International D’Arquitectura de la Universitat of Catalonia)

Lo que hay entre la calle y la casa | José Valladares

Al caminar por Amsterdam es difícil no pensar que la ciudad entera parece haberse construido de acuerdo a un pacto entre lo público y lo privado. Un acuerdo generoso y responsable que beneficia a ambos: la gran riqueza del espacio público de la ciudad se garantiza por la apropiación que de el hace el espacio privado.

Esa apropiación se hace a veces con operaciones tan sencillas como colocar unas plantas o una silla delante de la puerta de una casa, o llevando parte de la actividad de la casa más allá de sus muros, a la calle, de una forma desinhibida y espontánea.

Al pasear por la ciudad, asombrado aún por esa compleja malla de transportes que la definen: bicicleta, tranvía, pequeñas y grandes barcazas, se tiene la sensación de que la complejidad del espacio interior privado que se vislumbra a través de las ventanas, no cabe ya entre sus paredes y no tiene más remedio que trasladarse a la calle, y esa traslación de la actividad personal, familiar, de la casa se convierte en un regalo tan sencillo como intenso para la calle, en la forma del florecer de un arbusto, de un improvisado taller, o de una botella de vino con amigos después del trabajo.

Y a toda esa ocupación ocasional y “anormal” del espacio público por el espacio privado- a la que no es ajena la estructura formal de la ciudad misma y el equilibradísimo uso de la planta baja de los edificios con comercio, oficinas y viviendas-, le responde aquel con la misma generosidad, posibilitando la construcción de espacios de privacidad desconocidos en otras ciudades.

Así, esa situación, germen de una vida ciudadana rica y compleja, viene de ese sencillo y generoso pacto entre la calle y la casa.

Lo que hay entre la calle y la casa . Jan Vermeer, Street in Delft, c. 1657-58; Óleo sobre lienzo, 54.3 x 44 cm; Rijksmuseum, Amsterdam | Fotografia: Mark Harden | sai.msu.su
Jan Vermeer, Street in Delft, c. 1657-58; Óleo sobre lienzo, 54.3 x 44 cm; Rijksmuseum, Amsterdam | Fotografia: Mark Harden | sai.msu.su

José Valladares
santiago de compostela. febrero 2012

Arquitectura Española (1975-2010) + 35 años construyendo en democracia

30

La exposición recoge lo mejor de la Arquitectura española realizado desde 1975 hasta nuestros días, abarca doscientos treinta proyectos que han transformado el panorama arquitectónico de nuestro país, realizados por ciento treinta equipos de arquitectos, de los que se exponen sesenta maquetas. Desde 1975 cada año va encabezado por una obra, a la que acompañan otras, para ayudar a perfilar mejor el panorama, o las tendencias de aquel año, consolidándose así un brillante caleidoscopio en el que el resultado depende de quién lo mire.

El objetivo de la exposición es lograr que el visitante pueda apreciar la transformación del paisaje urbano español a través de un recorrido cronológico que le conducirá desde 1975 hasta el 2010, y su contenido trata de plasmar la correlación existente entre la construcción del estado democrático, y la construcción de sus pueblos y ciudades, si es que la hubiere. Toda esta Arquitectura se materializa en ámbitos como la salud, la vivienda, la educación, el transporte, el deporte, la cultura, el espacio público, y el medio ambiente a través de la implantación de edificios e infraestructuras, transformadores del paisaje rural y urbano que permiten mejorar en la calidad de vida de ciudadanos. Un período de treinta y cinco años que permite un análisis específico de lo que ha sucedido en base a las obras que a nuestro juicio son las más significativas de la arquitectura española reciente.

ARQUITECTURA ESPAÑOLA (1975-2010) + 35 AÑOS CONSTRUYENDO EN DEMOCRACIA
Del 26 de Enero al 8 de Abril de 2012
Sala de la Arquería de los Nuevos Ministerios
Paseo de la Castellana, 67, Madrid. España

+ info

A exposición recolle o mellor da Arquitectura española realizado desde 1975 ata os nosos días, abarca douscentos trinta proxectos que transformaron o panorama arquitectónico do noso país, realizados por cento trinta equipos de arquitectos, dos que se expoñen sesenta maquetas. Desde 1975 cada ano vai encabezado por unha obra, á que acompañan outras, para axudar a perfilar mellor o panorama, ou as tendencias daquel ano, consolidándose así un brillante caleidoscopio no que o resultado depende de quen o mire.

O obxectivo da exposición é lograr que o visitante poida apreciar a transformación da paisaxe urbana español a través dun percorrido cronolóxico que lle conducirá desde 1975 ata o 2010, e o seu contido trata de plasmar a correlación existente entre a construción do estado democrático, e a construción dos seus pobos e cidades, si é que a houber. Toda esta Arquitectura materialízase en ámbitos como a saúde, a vivenda, a educación, o transporte, o deporte, a cultura, o espazo público, e o medio ambiente a través da implantación de edificios e infraestructuras, transformadores da paisaxe rural e urbano que permiten mellorar na calidade de vida de cidadáns. Un período de trinta e cinco anos que permite unha análise específica do que sucedeu en base ás obras que ao noso xuízo son as máis significativas da arquitectura española recente.

ARQUITECTURA ESPAÑOLA (1975-2010) + 35 AÑOS CONSTRUYENDO EN DEMOCRACIA

Do 26 de xaneiro o 8 de Abril de 2012

Sala de la Arquería de los Nuevos Ministerios

Paseo de la Castellana, 67, Madrid.

+ info

The exhibition gathers the better of the Spanish Architecture realized from 1975 to the present day, includes two hundred thirty projects that have transformed the architectural panorama of our country, realized per cent thirty equipments of architects, of whom sixty models are exposed. From 1975 every year is headed by a work, on which they accompany others, to help to outline better the panorama, or the trends of that year, there being consolidated this way a brilliant kaleidoscope in which the result depends on the one who looks at it.

The aim of the exhibition is to achieve that the visitor could estimate the transformation of the urban Spanish landscape across a chronological tour that will lead him from 1975 until 2010, and his content tries to form the existing correlation between the construction of the democratic condition, and the construction of his peoples and cities, if it is that she will be. All this Architecture materializes in areas as the health, the housing, the education, the transport, the sport, the culture, the public space, and the environment across the building implantation and infrastructures, transformers of the rural and urban landscape that they allow to improve in the quality of citizens’ life. A period of thirty five years that a specific analysis allows of what has happened on the basis of the works that to our judgment they are the most significant of the Spanish recent architecture.

ARQUITECTURA ESPAÑOLA (1975-2010) + 35 AÑOS CONSTRUYENDO EN DEMOCRACIA

From January 26 to April 8, 2012

Sala de la Arquería de los Nuevos Ministerios

Paseo de la Castellana, 67, Madrid.

+ info

Los siete saberes necesarios para la educación del futuroOs sete saberes necesarios para a educación do futuroThe seven saberes necessary for the education of the future

0

En el año 1999 la Unesco editó «Los siete saberes necesarios para la educación del futuro» cuyos materiales preparó Edgar Morin para el proyecto transdisciplinar llamado «Educación para un futuro sostenible». Los siete saberes según Edgar Morin. Sociólogo e investigador francés (París, 1921) de fuerte ascendencia en círculos académicos. Es autor de El espíritu de la época (1962), Introducción a una política del hombre (1965), La Comuna en Francia: la metamorfosis de Plodémet (1967), El rumor de Orleans (1970), Diario de California (1971), El método (1977), Qué es el totalitarismo. De la naturaleza de la URSS (1983), Tierra-patria (1993), Para salir del siglo XX (1996) y Amour, poésie, sagesse (1998). Galardonado con el premio Médicis de comunicación (1992), y la Legión de Honor y el premio Internacional de Cataluña en 1994.Continuando con nuestra serie de publicaciones , en esta oportunidad se extractan los principios esenciales de lo que él consideró los saberes imprescindibles que deberá afrontar el sistema educativo para constituirse en relevante y significativo , esos saberes son

Una educación que cure la ceguera del conocimiento.

[…]

+ artículo publicado en creactivistas

No ano 1999 a Unesco editou «Os sete saberes necesarios para a educación do futuro» cuxos materiais preparou Edgar Morin para o proxecto transdisciplinar chamado «Educación para un futuro sostenible». Os sete saberes segundo Edgar Morin. Sociólogo e investigador francés (Parides, 1921) de forte ascendencia en círculos académicos. É autor do espírito da época (1962), Introdución a unha política do home (1965), A Comuna en Francia: a metamorfose de Plodémet (1967), O rumor de Orleans (1970), Diario de California (1971), O método (1977), Que é o totalitarismo. Da natureza da URSS (1983), Terra-patria (1993), Para saír do século XX (1996) e Amour, poésie, sagesse (1998). Galardonado co premio Médicis de comunicación (1992), e a Legión de Honor e o premio Internacional de Cataluña en 1994.Continuando coa nosa serie de publicacións , nesta oportunidade se extractan os principios esenciais do que el considerou os saberes imprescindibles que deberá afrontar o sistema educativo para constituírse en relevante e significativo , eses saberes son:


Unha educación que cure a ceguera do coñecemento..

[…]

+ artigo publicado en creactivistas

In the year 1999 the UNESCO edited » The seven knowledges necessary for the future education» whose materials Edgar Morin prepared for the project transdisciplinar so called » Education for a sustainable future «. LYou seven saberes according to Edgar Morin. Sociologist and investigative Frenchman (Paris, 1921) of strong ancestry in academic circles. He is an author of The spirit of the epoch (1962), Introduction to a politics of the man (1965), The Commune in France: the metamorphosis of Plodémet (1967), The rumor of Orleans (1970), Diary of California (1971), The method (1977), What is the totalitarianism. Of the nature of the USSR (1983), Earth – mother land (1993), to go out of the 20th century (1996) and Amour, poésie, sagesse (1998). Award winner with the prize Médicis of communication (1992), and Honor’s Legion and the International prize of Catalonia in 1994. Continuing with our series of publications, in this opportunity the essential beginning is summarized of what he considered to be the indispensable saberes that the educational system will have to confront to be constituted in relevant and significantly, these saberes are:


An education that treats the blindness of the knowledge.

[…]

+ article is published in creactivistas

Luis Barragán. Casa EstudioLuis Barragán. Casa EstudioLuis Barragán. Study House

Luis Barragán. Casa Estudio
El documental CASA ESTUDIO describe la residencia y taller del arquitecto en el antiguo barrio de Tacubaya, en la ciudad de México. Construida en 1948 y convertida posteriormente en museo, en la actualidad es propiedad del gobierno del estado de Jalisco y de la Fundación de Arquitectura Tapatía Luis Barragán. En 2004 la UNESCO reconoció la casa como Patrimonio Cultural de la Humanidad, considerándola una obra maestra del desarrollo del movimiento moderno, por integrar, en una nueva síntesis, elementos tradicionales y vernáculos, así como diversas corrientes filosóficas y artísticas de todos los tiempos. La casa de Luis Barragán se conserva tal cual la habitó su autor hasta su muerte en 1988.


ARQUITECTO. Luis Barragán (Guadalajara, 1902 – México, 1988)
Se graduó como arquitecto e ingeniero civil en 1925. Tras terminar sus estudios estuvo en Europa durante dos años. Durante este viaje se impresionó de la belleza de los jardines de las ciudades que visitó, del Generalife de Granada, de las Villas italianas y de la costa del Mediterráneo. Desde entonces conservó su interés por la arquitectura del paisaje. En 1980 le fue concedido el Premio Pritzker de Arquitectura.

+ info

Luis Barragán. Casa Estudo

O documental CASA ESTUDO describe a residencia e taller do arquitecto no antigo barrio de Tacubaya, na cidade de México. Construída en 1948 e convertida posteriormente en museo, na actualidade é propiedade do goberno do estado de Jalisco e da Fundación de Arquitectura Tapatía Luis Barragán. En 2004 a UNESCO recoñeceu a casa como Patrimonio Cultural da Humanidade, considerándoa unha obra mestra do desenvolvemento do movemento moderno, por integrar, nunha nova síntese, elementos tradicionais e vernáculos, así como diversas correntes filosóficas e artísticas de todos os tempos. A casa de Luis Barragán consérvase tal cual habitouna o seu autor ata a súa morte en 1988.

ARQUITECTO. Luis Barragán (Guadalajara, 1902 – México, 1988)

Graduouse como arquitecto e enxeñeiro civil en 1925. Tras rematar os seus estudos estivo en Europa durante dous anos. Durante esta viaxe impresionouse da beleza dos xardíns das cidades que visitou, do Generalife de Granada, das Vilas italianas e da costa do Mediterráneo. Dende entón conservou o seu interese pola arquitectura da paisaxe. En 1980 foille concedido o Premio Pritzker de Arquitectura.

+ info

Luis Barragán. Study House

The documentary HOUSE STUDY describes the residence and workshop of the architect in Tacubaya’s former neighborhood, in the city of Mexico. Constructed in 1948 and turned later into museum, at present it is a property of the government of the condition of Straw hat and of the Foundation of Architecture Tapatía Luis Barragán. In 2004 the UNESCO recognized the house as Cultural Heritage of the Humanity, considering it to be a masterpiece of the development of the modern movement, for integrating, in a new synthesis, traditional and vernacular elements, as well as diverse philosophical and artistic currents of all the times. Luis Barragán’s house remains as is his author lived it up to his death in 1988.

ARCHITECT. Luis Barragán (Guadalajara, 1902 – Mexico, 1988)

He graduated as architect and civil engineer in 1925. After finishing his studies it was in Europe for two years. During this trip it was impressed of the beauty of the gardens of the cities that he visited, of the Generalife of Granada, of the Italian Villas and of the coast of the Mediterranean. Since then his interest preserved for the architecture of the landscape. In 1980 there was granted to him the Prize Pritzker of Architecture.

+ info

[:es]Cabañas para pensar[:gl]Cabanas para pensar[:en]Cabins to think[:]

5

[:es]

Cabañas para pensar es un recorrido por las que fueron cabañas donde filósofos, novelistas, poetas, músicos o artistas visuales se retiraban – fuera por un determinado periodo de tiempo, desplazándose de sus lugares estables de residencia; o bien durante unas horas diariamente-.

Se penetra en este libro y las serenas y hondas fotografías que Eduardo Outeiro ha hecho de éstas a una visión de estas pequeñas edificaciones para comprenderlas en su situación en el paisaje que las circundaba y en su disposición interior como retrato del que fuera su habitante comprendiendo la razón de la magnificación de estas construcciones como refugios para aquello que Gaston Bachelard denominase ‘la inmensidad íntima’.

Se va con él más allá de la contemplación necesaria de estas cabañas como fetiches mistificados asociados a la culminación del individuo para percibirlos como los territorios de la búsqueda individual. Territorios de proceso donde hacer integrarse la búsqueda en lo vital y lo creativo.

Cabañas para pensar
Cabañas para pensar | Alberto Ruíz de Samaniego y José Manuel Mouriño

Alberto Ruíz de Samaniego y José Manuel Mouriño (eds.) con fotografías de Eduardo Outeiro, Cabañas para pensar, Fundación Luís Seoane – Editorial Maia : Madrid, 2011.
Fundación Luís Seoane

[…]

Alicia Guerrero Yeste
Publicado originalmente en EXIT-Express, 61, Octubre-Noviembre 2011.

+ artículo publicado en ¿btbW/Books

[:gl]

Cabañas para pensar é un percorrido polas que foron cabanas onde filósofos, novelistas, poetas, músicos ou artistas visuales retirábanse – fóra por un determinado periodo de tempo, desprazándose dos seus lugares estables de residencia; ou ben durante unhas horas diariamente-. Penétrase neste libro e as serenas e fondas fotografías que Eduardo Outeiro fixo destas a unha visión destas pequenas edificaciones para comprendelas na súa situación na paisaxe que as circundaba e na súa disposición interior como retrato do que fose o seu habitante comprendendo a razón da magnificación destas construcións como refuxios para aquilo que Gaston Bachelard denominase ‘a inmensidade íntima’ . Vaise con el máis aló da contemplación necesaria destas cabanas como fetiches mistificados asociados á culminación do individuo para percibilos como os territorios da procura individual. Territorios de proceso onde facer integrarse a procura no vital e o creativo.

Alberto Ruíz de Samaniego e José Manuel Mouriño (eds.) con fotografías de Eduardo Outeiro, Cabañas para pensar, Fundación Luís Seoane – Editorial Maia : Madrid, 2011.

Fundación Luís Seoane

[…]

Alicia Guerrero Yeste

Publicado orixinalmente en EXIT-Express, 61, Outobro-Novembro 2011.

+ artigo publicado en ¿btbW/Books

[:en]

Cabañas para pensar is a tour for those who were cabins where philosophers, novelists, poets, musicians or visual artists were moving back – out for a certain period of time, moving of his stable places of residence; or for some hours every day-. It is penetrated in this book and the serene and deep photographies that Eduardo Outeiro has done from these to a vision of these small buildings to understand them in his situation in the landscape that was surrounding them and in his interior disposition as portrait of which out his inhabitant understanding the reason of the magnificación of these constructions as refuges for that one that Gaston Bachelard was naming ‘ the intimate immensity ‘. It goes away with him beyond the necessary contemplation of these cabins as mystified fetishes associated with the culmination of the individual to perceive them as the territories of the individual search. Process territories where to make join the search the vital thing and the creative thing.

Alberto Ruíz de Samaniego and José Manuel Mouriño (eds.) with phoagriphies by Eduardo Outeiro, Cabañas para pensar, Fundación Luís Seoane – Editorial Maia : Madrid, 2011.

Fundación Luís Seoane

[…]

Alicia Guerrero Yeste

It´s published originally in EXIT-Express, 61, October – November, 2011.

+ article is published in ¿btbW/Books

[:]

RUS, Residuos Urbanos Sólidos. Basura y Espacio público en Latinoamérica

80

El proyecto Residuos Urbanos Sólidos –RUS– es un proyecto de arte público multiforme centrado en el trabajo con los residuos en Latinoamérica, sean éstos sólidos, domésticos, industriales o inmateriales y, sobre todo, urbanos. RUS es una serie de proyectos puntuales encadenados, realizados en diez ciudades y una ruta latinoamericana, llevados a cabo por Basurama y por otros agentes culturales y sociales anfitriones que culminan en una acción o intervención urbana realizada en un espacio público, muchas veces degradado. Un conjunto de proyectos que no forman un discurso lineal sino una narrativa experiencial que se va reelaborando y nutriendo con cada nuevo proyecto y con sus vivencias previas. RUS ha supuesto una reflexión conjunta con respecto al consumo y la reutilización de los residuos y del “espacio basura” de las ciudades, a través de aproximaciones muy distintas a urbes de características particulares.

Tenemos la alegría de presentar un nuevo libro producido y editado por Basurama: “RUS, Residuos Urbanos  Sólidos. Basura y espacio público en Latinoamérica”. Esta publicación es una decantación reflexiva y descriptiva del proyecto experimental RUS (Residuos Urbanos Sólidos) que llevamos acabo en Latinoamérica entre los años 2008 y 2010 y que actualmente se sigue desarrollando en más ciudades alrededor del mundo.

+ Web del libro

El proyecto Residuos Urbanos Sólidos –RUS– es un proyecto de arte público multiforme centrado en el trabajo con los residuos en Latinoamérica, sean éstos sólidos, domésticos, industriales o inmateriales y, sobre todo, urbanos.

RUS es una serie de proyectos puntuales encadenados, realizados en diez ciudades y una ruta latinoamericana, llevados a cabo por Basurama y por otros agentes culturales y sociales anfitriones que culminan en una acción o intervención urbana realizada en un espacio público, muchas veces degradado. Un conjunto de proyectos que no forman un discurso lineal sino una narrativa experiencial que se va reelaborando y nutriendo con cada nuevo proyecto y con sus vivencias previas.

RUS ha supuesto una reflexión conjunta con respecto al consumo y la reutilización de los residuos y del “espacio basura” de las ciudades, a través de aproximaciones muy distintas a urbes de características particulares.

O proxecto Residuos Urbanos Sólidos –RUS– é un proxecto de arte pública multiforme centrado no traballo cos residuos en Latinoamérica, sexan estes sólidos, domésticos, industriais ou inmateriales e, sobre todo, urbanos. RUS é unha serie de proxectos puntuales encadenados, realizados en dez cidades e unha ruta latinoamericana, levados a cabo por Basurama e por outros axentes culturais e sociais anfitriones que culminan nunha acción ou intervención urbana realizada nun espazo público, moitas veces degradado. Un conxunto de proxectos que non forman un discurso lineal senón unha narrativa experiencial que se vai reelaborando e nutrindo con cada novo proxecto e cos seus vivencias previas. RUS supuxo unha reflexión conxunta con respecto ao consumo e a reutilización dos residuos e do “espazo lixo” das cidades, a través de aproximaciones moi distintas a urbes de características particulares.

Temos a alegría de presentar un novo libro producido e editado por Basurama: “RUS, Residuos Urbanos Sólidos. Lixo e espazo público en Latinoamérica”. Esta publicación é unha decantación reflexiva e descriptiva do proxecto experimental RUS (Residuos Urbanos Sólidos) que levamos acabo en Latinoamérica entre os anos 2008 e 2010 e que actualmente séguese desenvolvendo en máis cidades ao redor do mundo.

+ Web do libro

El proyecto Residuos Urbanos Sólidos –RUS– es un proyecto de arte público multiforme centrado en el trabajo con los residuos en Latinoamérica, sean éstos sólidos, domésticos, industriales o inmateriales y, sobre todo, urbanos.

RUS es una serie de proyectos puntuales encadenados, realizados en diez ciudades y una ruta latinoamericana, llevados a cabo por Basurama y por otros agentes culturales y sociales anfitriones que culminan en una acción o intervención urbana realizada en un espacio público, muchas veces degradado. Un conjunto de proyectos que no forman un discurso lineal sino una narrativa experiencial que se va reelaborando y nutriendo con cada nuevo proyecto y con sus vivencias previas.

RUS ha supuesto una reflexión conjunta con respecto al consumo y la reutilización de los residuos y del “espacio basura” de las ciudades, a través de aproximaciones muy distintas a urbes de características particulares.

The project Urban Solid Residues – RUS – is a project of public multiforme art centred on the work with the residues in Latin America, be solid, domestic, industrial or immaterial these and, especially, urban. RUS is a series of punctual linked projects, realized in ten cities and a Latin-American route, carried out by Basurama and for other cultural agents and social hosts who culminate in an action or urban intervention realized in a public space, often degraded. A set of projects that do not form a linear speech but a narrative experiencial that is re-elaborated and nourishing with every new project and with his previous experiences. RUS has supposed a joint reflection with regard to the consumption and the reutilization of the residues and of the » space garbage » of the cities, across approximations very different from cities of particular characteristics.

We have the happiness of presenting a new book produced and edited by Basurama: » RUS, Urban Solid Residues. Garbage and public space in Latin America «. This publication is a reflexive and descriptive decantation of the experimental project RUS (Urban Solid Residues) that we take I end in Latin America between the year 2008 and 2010 and that nowadays continues developing in more cities about the world.

+ Web book

El proyecto Residuos Urbanos Sólidos –RUS– es un proyecto de arte público multiforme centrado en el trabajo con los residuos en Latinoamérica, sean éstos sólidos, domésticos, industriales o inmateriales y, sobre todo, urbanos.

RUS es una serie de proyectos puntuales encadenados, realizados en diez ciudades y una ruta latinoamericana, llevados a cabo por Basurama y por otros agentes culturales y sociales anfitriones que culminan en una acción o intervención urbana realizada en un espacio público, muchas veces degradado. Un conjunto de proyectos que no forman un discurso lineal sino una narrativa experiencial que se va reelaborando y nutriendo con cada nuevo proyecto y con sus vivencias previas.

RUS ha supuesto una reflexión conjunta con respecto al consumo y la reutilización de los residuos y del “espacio basura” de las ciudades, a través de aproximaciones muy distintas a urbes de características particulares.

2G N.60 Lacaton&Vassal. Obra reciente

[:es]

Con más de 20 años de trayectoria profesional, los arquitectos franceses Anne Lacaton y Jean-Philippe Vassal, a quienes ya dedicamos un número de nuestra revista 2G en el año 2001, siguen practicando una aproximación a la arquitectura coherente y personal, defendida a lo largo de su ya dilatada carrera. Se trata de una postura alejada de la originalidad formal y basada en un planteamiento ético que defiende la esencia de la responsabilidad social del arquitecto.

Lacaton & Vassal han construido un discurso propio, que encierra la complejidad de la realidad contemporánea bajo una aparente sencillez. Los temas que les interesan, pocos y muy escogidos, constituyen en sí mismos una voluntad de superar los paradigmas establecidos por el mercado. Estas estrategias que conforman su obra se podrían resumir en la creación de espacio extra suplementario mediante un uso inteligente del presupuesto (la economía como herramienta del proyecto) para fomentar la libertad de uso por parte de los usuarios, el dotar de flexibilidad a los edificios, la creación de ambientes climáticos controlados mediante tecnología y materiales sencillos y la voluntad de incidir en el planeamiento urbano de las ciudades a través del proyecto arquitectónico.

Todos estos temas, presentes desde el inicio de su carrera en todos sus proyectos sea cual sea el programa o la escala, se desarrollan de forma exhaustiva y perseverante en los proyectos que presentamos en este número de nuestra revista 2G.

Entre ellos cabe destacar los proyectos recientemente finalizados, como son la transformación de la torre de viviendas de Bois-le-Prêtre en París –ejemplo construido de su investigación sobre cómo actuar en los edificios de viviendas obsoletos de las décadas de 1960 y 1970 en Francia (investigación que recogimos en el libro Plus. La vivienda colectiva. Territorio de excepción) –, dos proyectos de vivienda plurifamiliar construidos en Saint-Nazaire o la Escuela de Arquitectura de Nantes.

Presentamos también en este volumen proyectos a la escala de la ciudad como son un plan urbano para Dublín, la propuesta para la Porte de la Chapelle en París y el barrio ecológico La Vecquerie en Saint-Nazaire. Otros proyectos representativos de su trayectoria reciente son la propuesta para los Laboratorios Holcim (Holderbank, Suiza), el depósito de obras de arte para la Fundação Serralves (Matosinhos, Portugal) o el eidifio para el Fond regional d’Art Contemporain Nord-Pas de Calais en Dunkerke, cuya finalización esta prevista para el año 2013.

Los textos introductorios de Iñaki Ábalos y Karine Dana nos ofrecen sendas perspectivas personales y novedosas sobre la obra de este estudio francés. Por último, el texto de Anne Lacton y Jean-Philippe Vassal en el nexus, permite entender de forma inequívoca cuales son sus bases conceptuales para el desarrollo de su labor como arquitectos.

+ info

[:gl]

Con máis de 20 anos de traxectoria profesional, os arquitectos franceses Anne Lacaton e Jean-Philippe Vassal, a quen xa dedicamos un número da nosa revista 2G no ano 2001, seguen practicando unha aproximación á arquitectura coherente e persoal, defendida ao longo do seu xa dilatada carreira. Trátase dunha postura afastada da originalidad formal e baseada nunha formulación ética que defende a esencia da responsabilidade social do arquitecto.

Lacaton & Vassal construíron un discurso propio, que encerra a complejidad da realidade contemporánea baixo unha aparente sencillez. Os temas que lles interesan, poucos e moi escolleitos, constitúen en si mesmos unha vontade de superar os paradigmas establecidos polo mercado. Estas estratexias que conforman a súa obra poderíanse resumir na creación de espazo extra suplementario mediante un uso intelixente do orzamento (a economía como ferramenta do proxecto) para fomentar a liberdade de uso por parte dos usuarios, o dotar de flexibilidad aos edificios, a creación de ambientes climáticos controlados mediante tecnoloxía e materiais sinxelos e a vontade de incidir na achaiadura urbana das cidades a través do proxecto arquitectónico.

Todos estes temas, presentes desde o inicio da súa carreira en todos os seus proxectos sexa cal for o programa ou a escala, desenvólvense de forma exhaustiva e perseverante nos proxectos que presentamos neste número da nosa revista 2G.

Entre eles cabo destacar os proxectos recientemente finalizados, como son a transformación da torre de vivendas de Bois-lle-Prêtre en Parides –exemplo construído da súa investigación sobre como actuar nos edificios de vivendas obsoletos das décadas de 1960 e 1970 en Francia (investigación que recollemos no libro Plus. A vivenda colectiva. Territorio de excepción) –, dous proxectos de vivenda plurifamiliar construídos en Saint-Nazaire ou a Escola de Arquitectura de Nantes.

Presentamos tamén neste volume proxectos á escala da cidade como son un plan urbano para Dublín, a proposta para Pórtea da Chapelle en Parides e o barrio ecolóxico A Vecquerie en Saint-Nazaire. Outros proxectos representativos da súa traxectoria recente son a proposta para os Laboratorios Holcim (Holderbank, Suiza), o depósito de obras de arte para a Fundaçãou Serralves (Matosinhos, Portugal) ou o eidifio para o Fond rexional d’Art Contemporain Nord-Pas de Calais en Dunkerke, cuxa finalización esta prevista para o ano 2013.

Os textos introductorios de Iñaki Ábalos e Karine Dana ofrécennos senllas perspectivas persoais e novedosas sobre a obra deste estudo francés. Para rematar, o texto de Anne Lacton e Jean-Philippe Vassal no nexus, permite entender de forma inequívoca cales son as súas bases conceptuais para o desenvolvemento do seu labor como arquitectos.

+ info

[:en]

With more than 20 years of professional path, the French architects Anne Lacaton y Jean-Philippe Vassal, to whom already we dedicate a number of our magazine 2G in the year 2001, continue practising an approximation to the coherent and personal architecture defended along his already extensive career. It is a question of a position removed from the originality formal and based in an ethical exposition that it defends the essence of the social responsibility of the architect.

Lacaton & Vassal have constructed an own speech, which encloses the complexity of the contemporary reality under an apparent simplicity. The topics in that they are interested, few ones and very select, constitute in yes same a will to overcome the paradigms established by the market. These strategies that shape his work might be summarized in the creation of space extra supplementary by means of an intelligent use of the budget (the economy like tool of the project) to promote the freedom of use on the part of the users, to provide with flexibility to the buildings, the creation of climatic environments controlled by means of technology and simple materials and the will to affect in the urban planning of the cities across the architectural project.

All these topics, presents from the beginning of his career in all his projects be which is the program or the scale, they develop of exhaustive and persevering form in the projects that we sense beforehand in this number of our magazine 2G.

Between them it is necessary to emphasize the recently finished projects, since they are the transformation of the tower of Bois-le-Prêtre’s housings in Paris – example constructed of his investigation on how acting in the obsolete buildings of housings of the decades of 1960 and 1970 in France (investigation that we gathered in the book Bonus. The collective housing. Territory of exception)-, two projects of housing plurifamiliar constructed in Saint-Nazaire or the School of Architecture of Nantes.

Let’s sense beforehand also in this volume projects to the scale of the city since they are an urban plan for Dublin, the offer for her Freightage of the Chapelle in Paris and the ecological neighborhood The Vecquerie in Saint-Nazaire. Other representative projects of his recent path are the offer for the Laboratories Holcim (Holderbank, Switzerland), the warehouse of works of art for the Fundação Serralves (Matosinhos, Portugal) or the eidifio for the regional Fond D’Art Contemporain Nord-Pas of Calais in Dunkerke, whose this ending foreseen for the year 2013.

Iñaki Abalos and Karine Dana’s introductory texts offers us paths personal and new perspectives on the work of this French study. Finally, Anne Lacton y Jean-Philippe’s text Vassal in the nexus, allows to deal on unequivocal form which are his conceptual bases for the development of his labor as architects.

+ info

[:]

Open Studios of Architecture Venice 2012

25

A través de una ruta expositiva por estudios de arquitectura podrás encontrar proyectos y profesionales que exponen sus trabajos prestando espacio para compartir con otros arquitectos internacionales una exposición. Una oportunidad única para conocer de primera mano los talleres y tomar contacto con la realidad arquitectónica. Además de disfrutar de una muestra con los proyectos del propio estudio, los espacio estarán habilitados para mostrar representativos proyectos internacionales en un formato novedoso. El modelo OSA es una iniciativa conjunta de la revista Creactivistas.

Organizamos la creación de una ruta expositiva en colaboración con estudios de arquitectura locales que prestan su apoyo a arquitectos de otras nacionalidades para realizar un recorrido por Venecia con el fin de visitar estos espacios profesionales habilitados como expo para arquitectos. De esta manera la muestra permitirá la difusión y contacto con los arquitectos y proyectos locales además de servir de soporte y apoyo para la difusión de arquitectura emergente del ámbito internacional.

Con esta propuesta damos al visitante de Venecia la posibilidad de hacer esta ruta por la ciudad para conocer los estudios de arquitectura locales y al mismo tiempo la muestra alternativa que preparamos.

Estamos invitando a arquitectos de cualquier nacionalidad a realizar propuestas para incorporarlas a la muestra que realizaremos con base en estos espacios habilitados. Dando preferencia y oportunidad a arquitectos jóvenes o emergentes como muestra alternativa.

+ info

A través dunha ruta expositiva por estudos de arquitectura poderás atopar proxectos e profesionais que expoñen os seus traballos prestando espazo para compartir con outros arquitectos internacionais unha exposición. Unha oportunidade única para coñecer de primeira man os talleres e tomar contacto coa realidade arquitectónica. Ademais de gozar dunha mostra cos proxectos do propio estudo, os espazo estarán habilitados para mostrar representativos proxectos internacionais nun formato novedoso. O modelo OSA é unha iniciativa conxunta da revista Creactivistas.

Organizamos a creación dunha ruta expositiva en colaboración con estudos de arquitectura locais que prestan o seu apoio a arquitectos doutras nacionalidades para realizar un percorrido por Venecia co fin de visitar estes espazos profesionais habilitados como expo para arquitectos. Deste xeito a mostra permitirá a difusión e contacto cos arquitectos e proxectos locais ademais de servir de soporte e apoio para a difusión de arquitectura emerxente do ámbito internacional.

Con esta proposta damos ao visitante de Venecia a posibilidade de facer esta ruta pola cidade para coñecer os estudos de arquitectura locais e ao mesmo tempo a mostra alternativa que preparamos.

Estamos invitando a arquitectos de calquera nacionalidade a realizar propostas para incorporalas á mostra que realizaremos con base nestes espazos habilitados. Dando preferencia e oportunidade a arquitectos novos ou emerxentes como mostra alternativa.

+ info

Across an explanatory route for studies of architecture you will be able to find projects and professionals who expose his works giving space to share with other international architects an exhibition. The only opportunity to know first hand the workshops and to take contact with the architectural reality. Beside enjoying a sample the projects of the own study, I spread them they will be enabled to show representative international projects in a new format. The model OSA is a joint initiative of the magazine Creactivistas.

We organize the creation of an explanatory route in collaboration with local studies of architecture that give his support to architects of other nationalities to realize a tour for Venice in order to visit these professional spaces enabled like expo for architects. Hereby the sample will allow the diffusion and I contact the architects and local projects beside using as support and support for the diffusion of emergent architecture of the international area.

On this offer we meet to the visitor of Venice the possibility of doing this route for the city to know the local studies of architecture and at the same time the alternative sample that we prepare.

We are inviting architects of any nationality to realize offers to incorporate them into the sample that we will realize with base in these qualified spaces. Giving preference and opportunity to young or emergent architects as alternative sample.

+ info

XIV Premio del Colexio de Arquitectos de Galicia. GalaXIV Premio del Colexio de Arquitectos de Galicia. GalaXIV Premio del Colexio de Arquitectos de Galicia. Gala

1.043

El Colexio de Arquitectos de Galicia celebrará el próximo 31 de enero a Gala de los XIV Premios del Colegio de Arquitectos, e invita a toda la sociedad gallega. El acto se celebrará en el Auditorio de Novagalicia Banco de Santiago (calle Preguntoiro, 23), a las 20:00 de la tarde, y será un homenaje la todos los profesionales que participaron en los proyectos premiados: arquitectos, promotores, aparelladores y construtores de las obras. En esta edición también se realizará un homanaje a los arquitectos que cumplen cincuenta años de colegiación.

En esta edición entre las diferentes categoria, se presentaron un total de 169 obras, de las cuales se premiaron seis, once obtuvieron  accesit y dos recibieron menciones especiales. La relación de premiados fue la siguiente:

edificios de nueva planta
casa mercedes en la ciudad jardín (a coruña)
Juan Creus Andrade
Covadonga Carrasco López

rehabilitación
rehabilitación de inmueble (vigo)
Alfredo Sirvent Silveira

planeamiento, intervenciones y desarrollo urbano
conjunto residencial “manzana masso” (bueu)
Jerónimo Junquera
Liliana Obal
Teodoro de Francisco Antes

decoración e interiorismo
centro cultural de la udc (a coruña)
Gabriel Santos Zas
Mario Fco. di Felice Vázquez

espacios abiertos públicos
remodelación do porto (malpica)
Juan Creus Andrade
Covadonga Carrasco López

arquitecturas efímeras
acto de imposición de manos (bayona)
Patricia Alonso Alonso
Francisco Javier López Rivadulla

menciones arquitectura de bajo coste
instituto del campo (xinzo de limia)
Santiago Barge Ferreiros
Mª Belén Bouza Cora
Olalla Barge Ferreiros

menciones obra primera
farmacia (salvaterra do miño)
Faustino Patiño Cambeiro
Juan Ignacio Prieto López

El Colexio espera reunir a más de 300 invitados del ámbito político, cultural y social de Galicia en una gala dinámica y social, en la que el cómico orensano Moncho Borrajo, colexiado de honra de la institución, actuará como maestro de ceremonias.

O Colexio de Arquitectos de Galicia celebrará o próximo 31 de xaneiro a Gala dos XIV Premios do Colexio de Arquitectos, e invita a toda a sociedade galega. O acto celebrarase no Auditorio de Novagalicia Banco de Santiago (rúa Preguntoiro, 23), ás 20:00 da tarde, e será unha homenaxe a todos os profesionais que participaron nos proxectos premiados: arquitectos, promotores, aparelladores e construtores das obras. Nesta edición tamén se realizará un homanaje aos arquitectos que cumpren cincuenta anos de colexiación.

Nesta edición entre as diferentes categoria, presentáronse un total de 169 obras, das cales premiáronse seis, once obtiveron accesit e dous recibiron menciones especiais. A relación de premiados foi a seguinte:

edificios de nova planta

casa mercedes na cidade xardín (a coruña)

Juan Creus Andrade

Covadonga Carrasco López

rehabilitación

rehabilitación de inmoble (vigo)

Alfredo Sirvent Silveira

planeamento, intervencións e desenvolventos urbáns

conxunto residencial “manzana masso” (bueu)

Jerónimo Junquera

Liliana Obal

Teodoro de Francisco Antes

decoración e interiorismo

centro cultural da udc (a coruña)

Gabriel Santos Zas

Mario Fco. di Felice Vázquez

espazos abertos públicos

remodelación do porto (malpica)

Juan Creus Andrade

Covadonga Carrasco López

arquitecturas efímeras

acto de imposición de mans (bayona)

Patricia Alonso Alonso

Francisco Javier López Rivadulla

menciós arquitectura de baixo custo

instituto del campo (xinzo de limia)

Santiago Barge Ferreiros

Mª Belén Bouza Cora

Olalla Barge Ferreiros

mencións obra primeira

farmacia (salvaterra do miño)

Faustino Patiño Cambeiro

Juan Ignacio Prieto López

O Colexio espera reunir a máis de 300 invitados do ámbito político, cultural e social de Galicia nunha gala dinámica e social, na que o cómico ourensán Moncho Borrajo, colexiado de honra da institución, actuará como mestre de cerimonias.

The Colexio de Arquitectos de Galiciawill celebrate next January 31 to Show of the Prizes XIV Colexio de Arquitectos de Galicia, and he invites to the whole Galician company. The act will be celebrated in Novagalicia Banco’s Audience in Santiago de Compostela (street Preguntoiro, 23), at 20:00 p.m., and it will be an honoring all the professionals who took part in the winning projects: architects, promoters, aparelladores and construtores of the works. In this edition also a homanaje will be realized to the architects who expire fifty years of colegiation.

In this edition between different category, they presented a total of 169 works, of which six, eleven were rewarded obtained second prize and two received special mentions. The relation of rewarded was the following one:

buildings of new plant

casa mercedes en la ciudad jardín (a coruña)

Juan Creus Andrade

Covadonga Carrasco López

rehabilitation

rehabilitación de inmueble (vigo)

Alfredo Sirvent Silveira

planning, interventions and urban development

conjunto residencial “manzana masso” (bueu)

Jerónimo Junquera

Liliana Obal

Teodoro de Francisco Antes

decoration and design interior

centro cultural de la udc (a coruña)

Gabriel Santos Zas

Mario Fco. di Felice Vázquez

open public spaces

remodelación do porto (malpica)

Juan Creus Andrade

Covadonga Carrasco López

ephemeral architectures

acto de imposición de manos (bayona)

Patricia Alonso Alonso

Francisco Javier López Rivadulla

mentions architecture of low cost

instituto del campo (xinzo de limia)

Santiago Barge Ferreiros

Mª Belén Bouza Cora

Olalla Barge Ferreiros

mentions the first work

drugstore (salvaterra do miño)

Faustino Patiño Cambeiro

Juan Ignacio Prieto López

The Colexio expects to assemble for more than 300 guests of the political, cultural and social area of Galicia in a dynamic and social show, in which the comedian orensano Moncho Borrajo, colexiado of honor of the institution, will act as teacher of ceremonies.

Piscina Municipal de Toro | vier arquitectos

El edificio parte de la propuesta presentada a un concurso público de anteproyectos con intervención de jurado, convocado en 2004 por el Ayuntamiento de Toro, siendo inaugurado el mes de enero de 2011. Cuenta con la singularidad de que sus muros exteriores se han ejecutado en tierra apisonada (tapial), una técnica tradicional, característica de la zona, que había quedado obsoleta mucho tiempo atrás. A través de una meticulosa investigación, se ha tratado de recuperar y poner al día dicha técnica en un edificio tipológica y constructivamente contemporáneo para proponer una solución sostenible interesante como alternativa  a los materiales convencionales.

El edificio parte de la propuesta presentada a un concurso público de anteproyectos con intervención de jurado, convocado en 2004, por el Ayuntamiento de Toro. Nuestra propuesta busca incorporar a la ciudad una nueva pieza que, asumiendo la imagen representativa que debe transmitir el edificio en función de su carácter público, sea capaz de integrarse con dignidad y, en la medida de lo posible, pasar a formar parte del extraordinario patrimonio arquitectónico de la ciudad. Y ello, no en condiciones de protagonismo excesivo, antes bien, asumiendo con naturalidad las sugerencias de un entorno rico y cargado de historia.

De esta manera, la piscina municipal quiere ser un edificio austero que, sin renunciar al lenguaje que le es propio a la arquitectura de nuestro tiempo, sepa dar continuidad expresiva al legado patrimonial de Toro. La particularidad del diseño de la piscina radica en el especial protagonismo que adquiere el uso de la tierra en su construcción, conformando su imagen representativa. La escala y disposición del edificio, así como la textura de los muros y su color, aunque libres de elementos ornamentales, siguen pautas compositivas presentes en la arquitectura monumental de Toro.

Además de las lógicas que presiden la elección del sistema de estructura-cerramiento atendiendo a aspectos de tradición, textura, color, etc., entendemos que el tapial es un material altamente aconsejable en virtud de sus características técnicas – solidez, inercia, permeabilidad, textura –, de economía de material, facilidad de puesta en obra y sostenibilidad medioambiental.

Conceptualmente, la piscina se configura en una envolvente de tapial de 60 centímetros de espesor que caracteriza el espacio interior y exterior y sobre la que emergen las cubiertas de los volúmenes de vestuarios. El edificio se apoya en unos lindes existentes, que forman una línea quebrada en la parte posterior del mismo, y se adapta rigurosamente a la parcela disponible, de forma sensiblemente alargada en dirección norte-sur y básicamente asimilable a dos trapezoides ligeramente desplazados y unidos por sus testeros. Los requerimientos dimensionales para la ubicación del vaso de piscina – de dimensiones 25 por 12,5 metros – son muy estrictos y vienen definidos por la normativa autonómica que establece, asimismo, un ancho mínimo para la playa que rodea el vaso. En estas circunstancias no cabe otra posibilidad que ubicarlo en el mayor de esos dos trapezoides, el situado en el extremo sur, dotándolo del mayor volumen para un correcto desahogo del espacio interior.

En el volumen norte se ubica la práctica totalidad del resto de los servicios inherentes y complementarios al uso de la piscina, y que, básicamente, consisten en aseos y vestuarios – masculinos y femeninos –, áreas de instalaciones, salas de gimnasia y musculación, zonas de tránsito y servicio, control y gestión y cafetería. Se ha querido evidenciar la presencia al exterior de los dos cuerpos que albergan los vestuarios asomando sus cubiertas – inclinadas a un agua – sobre el muro de cerramiento. De esta manera, dichas cubiertas, orientadas al sur y con una pendiente idónea, se utilizan para disponer sobre ellas los paneles solares que contribuirán al ahorro energético de la instalación al producir agua caliente para el agua de la piscina y las duchas.

El carácter cerrado y severo que presenta el edificio al exterior contrasta con la imagen que aparece en cuanto se traspasa el umbral. Las diferentes zonas en que se divide el programa cuentan con iluminación y ventilación directa a través de una serie de patios interiores que, además, permiten el control visual de los recintos, haciéndolos transparentes u opacos según convenga. Además, facilitan el apoyo pasivo a la regulación térmica, permitiendo la ventilación natural desde zonas de sombra. El recinto mayor, que contiene el vaso de piscina, ha de contar con un control estricto de sus condiciones higrotérmicas, por lo que se reduce al mínimo el intercambio con otras zonas y se trata como un volumen autónomo con respecto al resto del complejo.

Obra: Piscina municipal de Toro
Autores: Antonio Raya+Cristóbal Crespo+Santiago Sánchez+Enrique Antelo [vier arquitectos]
Emplazamiento: Calle Bustamante s/n, 49800, Toro. Zamora. España
Fechas: Concurso, Septiembre 2004. Proyecto, Diciembre 2005. Construcción, Octubre 2006 – Diciembre 2010.
Arquitectos de proyecto y directores de obra: VIER ARQUITECTOS SLP.
Colaboradores: Pablo Vilares Calvete, Cristina De Vera Juárez y Ruth Varela Rodríguez, arquitectos. José María Sastre Martín, aparejador.
Contratista: Valsan Construcciones y Contratas S.L. (hasta marzo de 2009 – estructura hormigón parcial). Ferrovial Agromán S.A. (desde septiembre de 2009).
Superficie construida: 2.441,00 m2.
Fotografia: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ www.vier.es

Premios
– 1er PREMIO Premio Internacional Piscina Barcelona 2011. Categoría Instalación deportiva recreativa. Salón Internacional da Piscina 2011. Convocado polo Instituto de Tecnología da Construcción de Cataluña (ITeC). Octubre 2011.
– 1er PREMIO I Premio de Edificación Sostenible de Castilla y León 2006. Consejerías de Fomento y Medio Ambiente da Xunta de Castilla y León y el Instituto de la Construcción de Castilla y León. Octubre 2006.
– 1er PREMIO. Concurso de ideas con intervención de xurado para a realización da Piscina Municipal en Toro. Zamora. Convoca Axuntamento de Toro. Septembro 2004.

Publicaciones
-DETAIL publication nº 2011.11, Massive Bauten. Zeitschurift für Arquitektur + Baudetail. Munich, Noviembre 2011. ISSN 0011-9571. B 2772.
Schwimmbad in Toro. 1250-1253.
– AD Architectural Digest. Die Schönsten Häuser Der Welt. Berlín, Junio 2011. ISSN 1433-1764.
“Irdene Kathedrale”. 54-58.
– ECOLOGIK 20. Architecture, ville, société, énergie. Paris, Abril – Mayo 2011. ISSN 1961-7267. ISBN 978-2-9523500-4-4
“De Terre & D’Eau” Piscine municipale couverte, Toro (Zamora), Castille-et-León. 120-129.
– Arquitectura de tapia. Fermín Font y Pere Hidalgo. Edita Colegio Oficial de Aparejadores y Aparejadores Técnicos de Castellón. Castellón, 2009. ISBN 978-84-613-3142-0.
Piscina cubierta climatizada municipal de Toro (Zamora). 158-159.
– CIC ARQUITECTURA Y CONSTRUCCIÓN 441. Madrid, España. Octubre 2007. ISSN 1576-1118.
Piscina climatizada en Toro (Zamora), Premio Edificación Sostenible. 64-69.
– ARTE Y CEMENTO 2051 / 7. Bilbao, España. 15 Abril 2007. ISSN 0212-8578.
Piscina cubierta en Toro, Zamora. 102-103.
– PISCINA XXI, Nº 204. Bilbao, España. Noviembre-Diciembre 2006.
Piscina cubierta en Toro, Zamora. 117.

The building departs from the offer presented to a public contest of preliminary designs with juror’s intervention, summoned in 2004 by the Town hall of Bull, being inaugurated January, 2011. It possesses the singularity of which his exterior walls have executed in rolled land (tapial), a traditional technology, typical of the zone, which had remained obsolete a lot of time behind. Across a meticulous investigation, it has been a question of recovering and put a day the above mentioned technology in a building tipológica and constructivly contemporary to propose a sustainable interesting as alternative solution to the conventional materials.

The building departs from the offer presented to a public contest of preliminary designs with juror’s intervention, summoned in 2004, for the Town hall of Bull. Our offer seeks to incorporate into the city a new piece that, assuming the representative image that must transmit the building depending on his public character, is capable of joining with dignity and, as far as possible, to happen to form a part of the extraordinary architectural heritage of the city. And it, not in conditions of excessive protagonism, before well, assuming with naturalness the suggestions of an environment rich and loaded with history.

Hereby, the municipal swimming pool wants to be an austere building that, without resigning the language that him is own to the architecture of our time, can give expressive continuity to the patrimonial legacy of Bull. The particularity of the design of the swimming pool takes root in the special protagonism that acquires the use of the land in his construction, shaping his representative image. The scale and disposition of the building, as well as the texture of the walls and his color, though you free of ornamental elements, they follow guidelines compositivas present in the monumental architecture of Bull.

Besides the logics that preside at the choice of the system of structure – closing attending to aspects of tradition, texture, color, etc., we understand that the tapial is a highly advisable material by virtue of his technical characteristics – solidity, inertia, permeability, texture-, of economy of material, facility of putting in work and environmental sustainability.

Conceptual, the swimming pool is formed in the surrounding one of tapial of 60 centimeters of thickness that characterizes the interior and exterior space and on that they emerge the covers of the volumes of wardrobes. The building rests on a few existing boundaries, which form a broken line in the later part of the same one, and adapts rigorously to the available plot, of form sensitively lengthened in direction north – south and basically assimilably to two trapezoids lightly displaced and joined for his testeros. The dimensional requirements for the location of the glass of swimming pool – of dimensions 25 for 12,5 meters – are very strict and come defined by the autonomous regulation that establishes, likewise, a minimal width for the beach that surrounds the glass. In these circumstances it does not fit another possibility that to locate it in the major one of these two trapezoids, the placed one in the south end, it providing with the major volume for a correct alleviation of the interior space.

In the north volume there locates the practical totality of the rest of the inherent and complementary services to the use of the swimming pool, and that, basically, consist of bathrooms and wardrobes – masculine and feminine-, areas of facilities, rooms of gymnastics and musculación, zones of traffic and service, control and management and cafeteria. The presence has wanted to be demonstrated on the outside of both bodies that shelter the wardrobes putting his covers out – inclined to a water – on the wall of closing. Hereby, the above mentioned covers, orientated in the southern part and with a suitable slope, are in use for arranging on them the solar panels that they will contribute to the energetic saving of the installation on having produced warm water for the water of the swimming pool and the showers.

The closed and severe character that presents the building on the outside contrasts with the image that appears in all that the threshold is penetrated. The different zones in which the program is divided rely on lighting and direct ventilation across a series of interior courts that, in addition, they allow the visual control of the enclosures, making them transparent or opaque as be convenient. In addition, they facilitate the passive support to the thermal regulation, allowing the natural ventilation from zones of shade. The major enclosure, which contains the glass of swimming pool, has to possess a strict control of his conditions higrotérmicas, for what the exchange diminishes to the minimum with other zones and treats itself as an autonomous volume with regard to the rest of the complex.

Work: Municipal Swimming Pool in Toro

Authors: Antonio Raya+Cristóbal Crespo+Santiago Sánchez+Enrique Antelo [vier arquitectos]

Location:  Bustamante Street s/n, 49800, Toro. Zamora. Spain

Year: Competition, September 2004. Proyect, December 2005. Built, October 2006 – December 2010.

Architects of project and directors of work: VIER ARQUITECTOS SLP.

Collaborators: Pablo Vilares Calvete, Cristina De Vera Juárez and Ruth Varela Rodríguez, architects. José María Sastre Martín, quantity surveyor.

Contractor:Valsan Construcciones y Contratas S.L. (Until March, 2009 – he structures partial concrete). Ferrovial Agromán S.A. (From September, 2009).

Constructed surface: 2.441,00 m2.

Photographer: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ www.vier.es

Prizes

– 1er I REWARD International Prize Swimming pool Barcelona 2011. Category sports recreative Installation. International lounge of the Swimming pool 2011. Summoned by the Institute of Technology of the Construction of Catalonia (ITeC). October, 2011.

– 1er I REWARD I PREMIO of Sustainable Building of Castile and León 2006. Councils of Promotion and Environment of the Meeting of Castilla y León and the Institute of the Construction of Castilla y León. October, 2006.

– 1er I REWARD. Contest of ideas with juror’s intervention for the accomplishment of the Municipal Swimming pool in Toro. Zamora. It summons Toro Council. September, 2004.

Publications

-DETAIL publication nº 2011.11, Massive Bauten. Zeitschurift für Arquitektur + Baudetail. Munich, November 2011. ISSN 0011-9571. B 2772. Schwimmbad in Toro. 1250-1253.

– AD Architectural Digest. Die Schönsten Häuser Der Welt. Berlín, Junio 2011. ISSN 1433-1764.

“Irdene Kathedrale”. 54-58.

– ECOLOGIK 20. Architecture, ville, société, énergie. Paris, Abril – Mayo 2011. ISSN 1961-7267. ISBN 978-2-9523500-4-4

“De Terre & D’Eau” Piscine municipale couverte, Toro (Zamora), Castille-et-León. 120-129.

– Arquitectura de tapia. Fermín Font y Pere Hidalgo. Edita Colegio Oficial de Aparejadores y Aparejadores Técnicos de Castellón. Castellón, 2009. ISBN 978-84-613-3142-0. Municipal Swimming Pool in Toro (Zamora). 158-159.

– CIC ARQUITECTURA Y CONSTRUCCIÓN 441. Madrid, España. Octubre 2007. ISSN 1576-1118.

Piscina climatizada en Toro (Zamora), Premio Edificación Sostenible. 64-69.

– ARTE Y CEMENTO 2051 / 7. Bilbao, España. 15 Abril 2007. ISSN 0212-8578.

Piscina cubierta en Toro, Zamora. 102-103.

– PISCINA XXI, Nº 204. Bilbao, España. Noviembre-Diciembre 2006.

Piscina cubierta en Toro, Zamora. 117.

O edificio parte da proposta presentada a un concurso público de anteproyectos con intervención de xurado, convocado en 2004 polo Concello de Touro, sendo inaugurado o mes de xaneiro de 2011. Conta coa singularidade de que os seus muros exteriores executáronse en terra apisonada (tapial), unha técnica tradicional, característica da zona, que quedara obsoleta moito tempo atrás. A través dunha meticulosa investigación, tratouse de recuperar e poñer ao día dita técnica nun edificio tipológica e constructivamente contemporáneo para propoñer unha solución sostenible interesante como alternativa aos materiais convencionais.

O edificio parte da proposta presentada a un concurso público de anteproyectos con intervención de xurado, convocado en 2004, polo Concello de Touro. A nosa proposta busca incorporar á cidade unha nova peza que, asumindo a imaxe representativa que debe transmitir o edificio en función do seu carácter público, sexa capaz de integrarse con dignidade e, na medida do posible, pasar a formar parte do extraordinario patrimonio arquitectónico da cidade. E iso, non en condicións de protagonismo excesivo, así a todo, asumindo con naturalidade as suxestións dunha contorna rica e cargado de historia.

Deste xeito, a piscina municipal quere ser un edificio austero que, sen renunciar á linguaxe que lle é propio á arquitectura do noso tempo, saiba dar continuidade expresiva ao legado patrimonial de Touro. A particularidade do deseño da piscina radica no especial protagonismo que adquire o uso da terra na súa construción, conformando a súa imaxe representativa. A escala e disposición do edificio, así como a textura dos muros e a súa cor, aínda que libres de elementos ornamentales, seguen pautas compositivas presentes na arquitectura monumental de Touro.

Ademais das lóxicas que presiden a elección do sistema de estrutura-cerramiento atendendo a aspectos de tradición, textura, cor, etc., entendemos que o tapial é un material altamente aconsejable en virtude das súas características técnicas – solidez, inercia, permeabilidad, textura –, de economía de material, facilidade de posta en obra e sostenibilidad medioambiental.

Conceptualmente, a piscina configúrase nunha envolvente de tapial de 60 centímetros de espesor que caracteriza o espazo interior e exterior e sobre a que emergen as cubertas dos volumes de vestuarios. O edificio apóiase nuns lindes existentes, que forman unha liña crebada na parte posterior do mesmo, e adáptase rigurosamente á parcela dispoñible, de forma sensiblemente alargada en dirección norte-sur e basicamente asimilable a dous trapezoides ligeramente desprazados e unidos polos seus testeros. Os requerimientos dimensionales para a ubicación do vaso de piscina – de dimensións 25 por 12,5 metros – son moi estritos e veñen definidos pola normativa autonómica que establece, así mesmo, un ancho mínimo para a praia que rodea o vaso. Nestas circunstancias non cabo outra posibilidade que situalo no maior deses dous trapezoides, o situado no extremo sur, dotándoo do maior volume para un correcto desafogo do espazo interior.

No volume norte sitúase a práctica totalidade do resto dos servizos inherentes e complementarios ao uso da piscina, e que, basicamente, consisten en aseos e vestuarios – masculinos e femininos –, áreas de instalacións, salas de gimnasia e musculación, zonas de tránsito e servizo, control e xestión e cafetería. Quíxose evidenciar a presenza ao exterior dos dous corpos que albergan os vestuarios asomando as súas cubertas – inclinadas a un auga – sobre o muro de cerramiento. Deste xeito, ditas cubertas, orientadas ao sur e cunha pendente idónea, utilízanse para dispoñer sobre elas os paneles solares que contribuirán ao aforro energético da instalación ao producir auga quente para a auga da piscina e as duchas.

O carácter pechado e severo que presenta o edificio ao exterior contrasta coa imaxe que aparece en canto traspásase o limiar. As diferentes zonas en que se divide o programa contan con iluminación e ventilación directa a través dunha serie de patios interiores que, ademais, permiten o control visual dos recintos, facéndoos transparentes ou opacos segundo conveña. Ademais, facilitan o apoio pasivo á regulación térmica, permitindo a ventilación natural desde zonas de sombra. O recinto maior, que contén o vaso de piscina, ha de contar cun control estrito das súas condicións higrotérmicas, polo que se reduce ao mínimo o intercambio con outras zonas e trátase como un volume autónomo con respecto ao resto do complexo.

Obra: Piscina municipal de Toro

Autores: Antonio Raya+Cristóbal Crespo+Santiago Sánchez+Enrique Antelo [vier arquitectos]

Emplazamento: Rúa Bustamante s/n, 49800, Toro. Zamora. España

Datas: Concurso, Septembro 2004. Proxecto, Decembro 2005. Construcción, Octubre 2006 – Decembro 2010.

Arquitectos de proxecto e directores de obra: VIER ARQUITECTOS SLP.

Colaboradores: Pablo Vilares Calvete, Cristina De Vera Juárez e Ruth Varela Rodríguez, arquitectos. José María Sastre Martín, aparejador.

Contratista: Valsan Construcciones y Contratas S.L. (ata marzo de 2009 – estructura formigón parcial). Ferrovial Agromán S.A. (dende septembro de 2009).

Superficie construida: 2.441,00 m2.

Fotografia: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ www.vier.es

Premios

– 1er PREMIO Premio Internacional Piscina Barcelona 2011. Categoría Instalación deportiva recreativa. Salón Internacional de la Piscina 2011. Convocado por el Instituto de Tecnología de la Construcción de Cataluña (ITeC). Octubre 2011.

– 1er PREMIO I Premio de Edificación Sostenible de Castilla y León 2006. Consejerías de Fomento y Medio Ambiente de la Junta de Castilla y León y el Instituto de la Construcción de Castilla y León. Octubre 2006.

– 1er PREMIO. Concurso de ideas con intervención de jurado para la realización de la Piscina Municipal en Toro. Zamora. Convoca Ayuntamiento de Toro. Septiembre 2004.

Publicaciones

-DETAIL publication nº 2011.11, Massive Bauten. Zeitschurift für Arquitektur + Baudetail. Munich, Noviembre 2011. ISSN 0011-9571. B 2772.

Schwimmbad in Toro. 1250-1253.

– AD Architectural Digest. Die Schönsten Häuser Der Welt. Berlín, Junio 2011. ISSN 1433-1764.

“Irdene Kathedrale”. 54-58.

– ECOLOGIK 20. Architecture, ville, société, énergie. Paris, Abril – Mayo 2011. ISSN 1961-7267. ISBN 978-2-9523500-4-4

“De Terre & D’Eau” Piscine municipale couverte, Toro (Zamora), Castille-et-León. 120-129.

– Arquitectura de tapia. Fermín Font y Pere Hidalgo. Edita Colegio Oficial de Aparejadores y Aparejadores Técnicos de Castellón. Castellón, 2009. ISBN 978-84-613-3142-0.

Piscina cubierta climatizada municipal de Toro (Zamora). 158-159.

– CIC ARQUITECTURA Y CONSTRUCCIÓN 441. Madrid, España. Octubre 2007. ISSN 1576-1118.

Piscina climatizada en Toro (Zamora), Premio Edificación Sostenible. 64-69.

– ARTE Y CEMENTO 2051 / 7. Bilbao, España. 15 Abril 2007. ISSN 0212-8578.

Piscina cubierta en Toro, Zamora. 102-103.

– PISCINA XXI, Nº 204. Bilbao, España. Noviembre-Diciembre 2006.

Piscina cubierta en Toro, Zamora. 117.

Conferencia 72H Urban Action en AAA

29

Conferencia que harán 72H Urban Action en AAA (Agencia de Apoyo a la Arquitectura) el próximo miércoles 25 a las 19.00h. Kerem Halbrecht y Gilly Karjevsky, fundadores de 72HUA vienen a Barcelona de la mano de eme3_on para explicar su Festival 72h Urban Action.

72HUA
72 Hour Urban Action es la primera competición de arquitectura en tiempo real en la que 10 equipos internacionales tienen tres días y tres noches para diseñar y construir intervenciones en el espacio público respondiendo a necesidades locales. A través del concurso buscan diferentes vías para ofrecer un lugar de experimentación en el espacio público que incorpore actores alternativos en el proceso creativo de diseño urbanístico con tal de salvar las distancias entre la planificación y la construcción final.

72HUA se ha establecido como un referente en el movimiento global de tácticas urbanas participativas, de aquí el nombre de Urban Action. A raiz del poder de la temporalidad y la experimentación, fomentan la participación y el pensamiento creativo. Es una práctica de diseño civil que incluye a los habitantes de la zona en la que intervienen, a profesionales del campo de la arquitectura y a todos los stakeholders implicados en el procés de decisión.

La primera competición de 72h Urban Action tuvo lugar en septiembre 2010 como parte de la Bat-Yam Bienal de Paisaje que contó con 120 participantes de 20 países. Actualmente están preparando las siguientes competiciones que tendrán lugar en Stuttgart y Nueva York.

+ eme3.org

Conferencia que harán 72H Urban Action en AAA (Agencia de Apoyo a la Arquitectura) el próximo miércoles 25 a las 19.00h. Kerem Halbrecht y Gilly Karjevsky, fundadores de 72HUA vienen a Barcelona de la mano de eme3_on para explicar su Festival 72h Urban Action.

72HUA

72 Hour Urban Action é a primeira competición de arquitectura en tempo real na que 10 equipos internacionais teñen tres días e tres noites para deseñar e construír intervencións no espazo público respondendo a necesidades locais. A través do concurso buscan diferentes vías para ofrecer un lugar de experimentación no espazo público que incorpore actores alternativos no proceso creativo de deseño urbanístico con tal de salvar as distancias entre a planificación e a construción final.

72HUA estableceuse como un referente no movemento global de tácticas urbanas participativas, de aquí o nome de Urban Action. A raiz do poder da temporalidad e a experimentación, fomentan a participación e o pensamento creativo. É unha práctica de deseño civil que inclúe aos habitantes da zona na que interveñen, a profesionais do campo da arquitectura e a todos os stakeholders implicados no procés de decisión.

A primeira competición de 72h Urban Action tivo lugar en setembro 2010 como parte da Bat-Yam Bienal de Paisaxe que contou con 120 participantes de 20 países. Actualmente están preparando as seguintes competicións que terán lugar en Stuttgart e Nova York.

+ eme3.org

Conference that they will do 72H Urban Action in AAA (Agency of Support to the Architecture) next Wednesday, the 25th to them 19.00h. Kerem Halbrecht and Gilly Karjevsky, founders of 72HUA come to Barcelona of the hand of eme3_on to explain his Festival 72h Urban Action.

72HUA

72 Hour Urban Action is the first competition of real time architecture in which 10 international equipments are three days old and three nights to design and to construct interventions in the public space answering to local needs. Across the contest they look for different routes to offer a place of experimentation in the public space that it incorporates alternative actors in the creative process of urban development design so as to save the distances between the planning and the final construction.

72HUA it has been established as a modal in the global movement of urban participative tactics, of here Urban Action’s name. Immediately after the power of the temporality and the experimentation, they promote the participation and the creative thought. It is a practice of civil design that includes the inhabitants of the zone in which they intervene, professionals of the field of the architecture and all the stakeholders involved in the procés of decision.

The first competition of 72h Urban Action took place in September, 2010 as part of the Bat-Yam Bienal of Landscape that possessed 120 participants of 20 countries. Nowadays they are preparing the following competitions that will take place in Stuttgart and New York.

+ eme3.org

La ciudad de los unicornios plateadosA cidade dos unicornios prateadosThe city of the silver unicorns

Lanzamiento mundial de La ciudad de los unicornios plateados, segundo de los álbumes con texto e ilustraciones originales de Jack Babiloni que ve la luz pública después de la irrupción internacional en abril de 2008 de su multipremiado en Asia y Europa Yo no me aburro nunca {VIII Premio Tombatossals de Álbum Infantil Ilustrado 2007, elegido por Index Book como uno de los más sobresalientes libros enfocados a la infancia publicados en el mundo en las últimas décadas, finalista del I CJ Festival Book de Seoul (Republic of Korea) -el concurso de ilustración más importante del planeta- y, por ello, elegido entre los 100 libros infantiles ilustrados de mayor excelencia creativa publicados en los cinco continentes en los últimos años y finalista en 2008 de los Premios Visual de Diseño de Libros, los de mayor prestigio concedidos anualmente en España}.

Jack Babiloni

+ artículo publicado en  T o d o e s f e li c i d á.

Lanzamento mundial de La ciudad de los unicornios plateados, segundo dos álbumes con texto e ilustracións orixinais de Jack Babiloni que ve a luz pública logo da irrupción internacional en abril de 2008 da súa multipremiado en Asia e Europa Eu non me aburro nunca {VIII Premio Tombatossals de Álbum Infantil Ilustrado 2007, elixido por Index Book como un dos máis sobresalientes libros enfocados á infancia publicados no mundo nas últimas décadas, finalista do I CJ Festival Book de Seoul (Republic of Korea) -o concurso de ilustración máis importante do planeta- e, por iso, elixido entre os 100 libros infantís ilustrados de maior excelencia creativa publicados nos cinco continentes nos últimos anos e finalista en 2008 dos Premios Visual de Deseño de Libros, os de maior prestixio concedidos anualmente en España}.

Jack Babiloni

+ artigo publicado en T o d o e s f e li c i d á.

World launch of La ciudad de los unicornios plateados, second of the álbumes with text and Jack Babiloni’s original illustrations that the public light sees after the international irruption in April, 2008 of his multirewarded in Asia and Europe I never get bored {the VIIIth Prize Tombatossals of Infantile Illustrated Album 2007 chosen by Index Book as one of the most excellent books focused on the infancy published in the world in the last decades, finalist of the I CJ Festival Book de Seoul (Republic of Korea)- the contest of the most important illustration of the planet – and, for this reason, chosen between 100 infantile illustrated books of major creative excellence published in five continents in the last years and finalist in the Visual 2008 of the Prizes of Design of Books, those of major prestige granted anually in Spain}.

Jack Babiloni

+ article is published in T o d o e s f e li c i d á.

Mi objeto de diseño favorito: los zocos | Luis Gil Pita

[:es]

Del María Moliner,
(Zocos) Zuecos:

1. Pieza de calzado hecha de madera, que usan los campesinos en distintos países; suele tener algo de tacón y unas piezas que los separan algo del suelo y la punta vuelta hacia arriba; Alcorque, almadreña, cantesa, chanca, chanclo, choclo, corche, galocha, haloza, madreña, zoco.
2. Cierto zapato con suela de madera o corcho

Mi objeto de diseño favorito: os zocos | Luis Gil Pita
Imagen de mis últimos zuecos, de hebillas laterales fabricados por Elena Ferro de Merza. Vila de Cruces | Luis Gil Pita

Me refiero en estas breves palabras al Zoco (zueco), zapato de madera y cuero y no a las zocas, o a la descripción 1 del MM, todas en una pieza de madera. Objeto de diseño vernáculo, es decir anónimo y construido por la depuración del uso y la forma a lo largo de generaciones sucesivas. Me agrada de ellos muy  especialmente esta orfandad  porque en su origen no interviene la hoy inflacionada construcción intelectual del creador, sino la simple lógica colectiva de la sociedad que los usa junto a los límites del material, madera-cuero.

Historia del diseño

Siempre me ha gustado esa sensación de anonimato de esta prenda-invento-mueble para los pies, haciendo historia del diseño sin saberlo, como si fuese la obra del fotógrafo Virxilio Vieitez, que tantos zocos retrató, haciendo arte sin saberlo, sólo haciendo oficio, sin ninguna otra pretensión. Digo prenda porque el zoco es abrigo al contrario de otros calzados y digo invento-mueble, por su lógica aplastante de elemento que nos separa y eleva sobre el suelo, hábil máquina fronteriza entre la geografía y el cuerpo que permite la vida en climas adversos.

Hoy, como muchas otras cosas del pasado inmediato, su uso ya sólo tiene sentido etnográfico, como en las representaciones del baile tradicional o, como es mi caso, un sentido esnobgráfico usándolos fuera de contexto para acudir a  actos y celebraciones familiares y culturales, para significar, aunque sólo sea por unas horas, la dignidad de lo humilde y el saber quienes somos o éramos.

Luis Gil Pita. arquitecto
santiago de compostela. enero 2012

 [:gl]Do María Moliner,

Zocos:

1. Peza de calzado feita de madeira, que usan os campesiños en distintos países; adoita ter algo de tacón e unhas pezas que os separan algo do chan e a punta volta cara arriba; Alcorque, almadreña, cantesa, chanca, chanclo, choclo, corche, galocha, haloza, madreña, zoco.
2. Certo zapato con adoite de madeira ou corcho

Imaxe dos meus últimos zocos, de hebillas laterales fabricados por Elena Ferro de Merza. Vila de Cruces | Luis Gil Pita

Refírome nestas breves palabras ao Zoco, zapato de madeira e coiro e non ás zocas, ou á descrición 1 do MM, todas nunha peza de madeira. Obxecto de deseño vernáculo, é dicir anónimo e construído pola depuración do uso e a forma ao longo de xeracións sucesivas. Agrádame deles moi especialmente esta orfandad porque na súa orixe non intervén a hoxe inflacionada construción intelectual do creador, senón a simple lóxica colectiva da sociedade que os usa xunto aos límites do material, madeira-coiro. Sempre me gustou esa sensación de anonimato desta peza-invento-moble para os pés, facendo historia do deseño sen sabelo, coma se fose a obra do Fotógrafo Virxilio Vieitez, que tantos zocos retratou, facendo arte sen sabelo, só facendo oficio, sen ningunha outra pretensión. Digo peza porque o zoco é abrigo ao contrario doutros calzados e digo invento-moble, pola súa lóxica aplastante de elemento que nos separa e eleva sobre o chan, hábil máquina fronteriza entre a xeografía e o corpo que permite a vida en climas adversos.

Hoxe, como moitas outras cousas do pasado inmediato, o seu uso xa só ten sentido etnográfico, como nas representacións do baile tradicional ou, como é o meu caso, un sentido esnobgráfico usándoos fose de contexto para acudir a actos e celebracións familiares e culturais, para significar, aínda que só sexa por unhas horas, a dignidade do humilde e o saber quen somos ou eramos.

Luis Gil Pita. arquitecto

santiago de compostela. xaneiro 2012[:en]By María Moliner,

Clogs:

1. Piece of footwear done of wood, which the peasants use in different countries; it is in the habit of having something of heel and a few pieces that them separate something from the soil and the top turned up; Cork-soled clog, clog, cantesa, grinds, clog, maize, corche, galosh, haloza, madreña, souk.
2. Certain shoe with sole of wood or cork

Image of my last clogs, of lateral clasps made by Elena Ferro de Merza. Vila de Cruces | Luis Gil Pita

I refer in these brief words to the Zoco, shoe of wood and leather and not to the zocas, or to the description 1 of the MM, all in a piece of wood. Object of vernacular design, that is to say anonymous and constructed for the purification of the use and the form along successive generations. It pleases of them very specially this orphanhood because in his origin intellectual construction of the creator does not intervene today inflacionada, but the simple collective logic of the company that uses them close to the limits of the material, wood – leather. Always I have liked this sensation of anonymity of this article – invento-mueble for the feet, doing history of the design without knowing it, as if it was the work of the Photographer Virxilio Vieitez, that it portrayed so many souks, doing art without knowing it, only doing trade, without any other pretension. I say article because the souk is a coat unlike other footwears and say invention – furniture, for his crushing logic of element that separates and raises us on the soil, skilful frontier machine between the geography and the body that allows the life in adverse climates.

Today, as many other things of the immediate past, his use already only makes ethnographic sense, since in the representations of the traditional dance or, since it is my case, a sense esnobgraphy using them out of context to come to acts and familiar and cultural celebrations, to mean, though only it is for a few hours, the dignity of the humble thing and know those who we are or we were.

Luis Gil Pita. architect

santiago de compostela. january 2012[:]

[:es]Conversaciones con Alvar Aalto[:gl]Conversas con Alvar Aalto[:en]Conversations with Alvar Aalto[:]

41

[:es]

A pesar de que Alvar Aalto tenía fama de ser un arquitecto a quien no le gustaba ni hablar ni teorizar, la claridad de sus exposiciones contribuyen a que sus testimonios escritos sean un perfecto complemento para poder entender su obra.

Este libro recoge cuatro entrevistas que concedió Alvar Aalto entre 1958 y 1972 y constituyen una excelente ocasión para conocer las inquietudes y los problemas a los que se enfrentaba Aalto en la última etapa de su carrera.

Un texto del arquitecto, crítico de arquitectura y experto en la obra Aalto, su compatriota Juhani Pallasmaa, nos ofrece las claves para poder interpretar no sólo las entrevistas que aparecen en el libro, sino la figura de Aalto como pensador y escritor de excelentes ensayos.

Conversaciones con Alvar Aalto
Conversaciones con Alvar Aalto
Juhani Pallasmaa (Hämeenlinna, Finlandia, 1936)

Arquitecto y trabaja en Helsinki. Fue profesor de arquitectura en la Universidad de Tecnología de Helsinki, director del Museo de Arquitectura de Finlandia y profesor invitado en diversas escuelas de arquitectura de todo el mundo. Autor de numerosos artículos sobre filosofía, psicología y teoría de la arquitectura y del arte, su obra Los ojos de la piel. La arquitectura y los sentidos (Editorial Gustavo Gili, Barcelona, 2006) se ha convertido en un clásico de la teoría de la arquitectura y es de lectura obligatoria en diferentes escuelas de arquitectura de todo el mundo. Pallasmaa es también autor de The Architecture of Image: Existential Space in Cinema (2001), Encounters. Architectural Essays (2005) y Una arquitectura de la humildad (2010).

[:gl]

Malia que Alvar Aalto tiña fama de ser un arquitecto a quen non lle gustaba nin falar nin teorizar, a claridade das súas exposicións contribúen a que os seus testemuños escritos sexan un perfecto complemento para poder entender a súa obra. Este libro recolle catro entrevistas que concedeu Alvar Aalto entre 1958 e 1972 e constitúen unha excelente ocasión para coñecer as inquietudes e os problemas aos que se enfrontaba Aalto na última etapa da súa carreira. Un texto do arquitecto, crítico de arquitectura e experto na obra Aalto, o seu compatriota Juhani Pallasmaa, ofrécenos as claves para poder interpretar non só as entrevistas que aparecen no libro, senón a figura de Aalto como pensador e escritor de excelentes ensaios.

por ggili.com

Juhani Pallasmaa (Hämeenlinna, Finlandia, 1936) é arquitecto e traballa en Helsinki. Foi profesor de arquitectura na Universidade de Tecnoloxía de Helsinki, director do Museo de Arquitectura de Finlandia e profesor invitado en diversas escolas de arquitectura de todo o mundo. Autor de numerosos artigos sobre filosofía, psicología e teoría da arquitectura e da arte, a súa obra Os ollos da pel. A arquitectura e os sentidos (Editorial Gustavo Gili, Barcelona, 2006) converteuse nun clásico da teoría da arquitectura e é de lectura obligatoria en diferentes escolas de arquitectura de todo o mundo. Pallasmaa é tamén autor de The Architecture of Image: Existential Space in Cinema (2001), Encounters. Architectural Essays (2005) e Unha arquitectura da humildad (2010).

GG

+ artigo publicado en gustavo gili

[:en]

In spite of the fact that Alvar Aalto had reputation of being an architect to whom it liked neither to speak nor to theorize, the clarity of his exhibitions they contribute that his written testimonies are a perfect complement to be able to understand his work. This book gathers four interviews that Alvar Aalto granted between 1958 and 1972 and they constitute an excellent occasion to know the worries and the problems which Aalto was facing in the last stage of his career. A text of the architect, critic of architecture and expert in the work Aalto, his compatriot Juhani Pallasmaa, offers us the keys to be able to interpret not only the interviews that appear in the book, but Aalto’s figure as thinker and writer of excellent tests.

Juhani Pallasmaa (Hämeenlinna, Finland, 1936) is an architect and is employed at Helsinki. He was a teacher of architecture in the University of Technology of Helsinki, the director of the Museum of Architecture of Finland and teacher invited in diverse schools of architecture of the whole world. Author of numerous articles about philosophy, psychology and theory of the architecture and of the art, his work The eyes of the skin. The architecture and the senses (Publishing Gustavo Gili, Barcelona, 2006) has turned into the classic one of the theory of the architecture and is of obligatory reading in different schools of architecture of the whole world. Pallasmaa is also an author of The Architecture of Image: Existential Space in Cinema (2001), Encounters. Architectural Essays (2005) and An architecture of the humility (2010).

GG

+ article is published in gustavo gili

[:]

[:es]La mano que piensa. Sabiduría existencial y corporal en la arquitectura [:gl]La mano que piensa. Sabiduría existencial y corporal en la arquitectura[:en]La mano que piensa. Sabiduría existencial y corporal en la arquitectura[:]

45

[:es]

Este libro incide sobre la importancia que tiene el sentido del tacto en nuestra experiencia perceptiva del espacio y en nuestra comprensión del mundo, pero también pretende crear una especie de cortocircuito conceptual entre el sentido dominante de la vista y la modalidad sensorial del tacto, esta última reprimida en la percepción de nuestro entorno. Junto a la crítica de la hegemonía que ha tenido la visión en la historia de la arquitectura, este estudio reconsidera también la esencia misma de la vista. Todos los sentidos, incluida la vista, son prolongaciones del sentido del tacto; los sentidos son especializaciones del tejido cutáneo, y todas las experiencias sensoriales son modos de tocar. Nuestro contacto con el mundo tiene lugar en la línea limítrofe del yo, a través de partes especializadas de nuestra membrana envolvente.

«En resumen, lo que propongo es que la psicología del ser humano maduro consiste en un proceso en desarrollo, emergente, oscilante y en espiral marcado por una subordinación progresiva de sistemas de comportamiento más antiguos y de menor rango hacia sistemas más nuevos de un rango superior a medida que cambian los problemas existenciales del hombre”.

Clare W. Graves

Juhani Pallasmaa (Hämeenlinna, Finlandia, 1936) es arquitecto y trabaja en Helsinki. Fue profesor de arquitectura en la Universidad de Tecnología de Helsinki, director del Museo de Arquitectura de Finlandia y profesor invitado en diversas escuelas de arquitectura de todo el mundo. Autor de numerosos artículos sobre filosofía, psicología y teoría de la arquitectura y del arte, su obra Los ojos de la piel. La arquitectura y los sentidos (Editorial Gustavo Gili, Barcelona, 2006) se ha convertido en un clásico de la teoría de la arquitectura y es de lectura obligatoria en diferentes escuelas de arquitectura de todo el mundo. Pallasmaa es también autor de The Architecture of Image: Existential Space in Cinema (2001), Encounters. Architectural Essays (2005) y Una arquitectura de la humildad (2010).

GG

+ artículo publicado en gustavo gili

[:gl]

Este libro incide sobre a importancia que ten o sentido do tacto na nosa experiencia perceptiva do espazo e na nosa comprensión do mundo, pero tamén pretende crear unha especie de cortocircuito conceptual entre o sentido dominante da vista e a modalidade sensorial do tacto, esta última reprimida na percepción da nosa contorna. Xunto á crítica da hegemonía que ha ter a visión na historia da arquitectura, este estudo reconsidera tamén a esencia mesma da vista. Todos os sentidos, incluída a vista, son prolongaciones do sentido do tacto; os sentidos son especializaciones do tecido cutáneo, e todas as experiencias sensoriais son modos de tocar. O noso contacto co mundo ten lugar na liña limítrofe do eu, a través de partes especializadas de nosa membrana envolvente.

«En resumo, o que propoño é que a psicología do ser humano maduro consiste nun proceso en desenvolvemento, emerxente, oscilante e en espiral marcado por unha subordinación progresiva de sistemas de comportamento máis antigos e de menor rango cara a sistemas máis novos dun rango superior a medida que cambian os problemas existenciales do home”.

Clare W. Graves

Juhani Pallasmaa (Hämeenlinna, Finlandia, 1936) é arquitecto e traballa en Helsinki. Foi profesor de arquitectura na Universidade de Tecnoloxía de Helsinki, director do Museo de Arquitectura de Finlandia e profesor invitado en diversas escolas de arquitectura de todo o mundo. Autor de numerosos artigos sobre filosofía, psicología e teoría da arquitectura e da arte, a súa obra Os ollos da pel. A arquitectura e os sentidos (Editorial Gustavo Gili, Barcelona, 2006) converteuse nun clásico da teoría da arquitectura e é de lectura obligatoria en diferentes escolas de arquitectura de todo o mundo. Pallasmaa é tamén autor de The Architecture of Image: Existential Space in Cinema (2001), Encounters. Architectural Essays (2005) e Unha arquitectura da humildad (2010).

GG

+ artigo publicado en gustavo gili

[:en]

This book affects on the importance that makes the sense of the tact in our perceptive experience of the space and in our comprehension of the world, but also it tries to create a species of conceptual short circuit between the dominant sense of the sight and the sensory modality of the tact, the latter suppressed in the perception of our environment. Close to the critique of the hegemony that has had the vision in the history of the architecture, this study reconsiders also the essence itself of the sight. All the senses, included the sight, are prolongations of the sense of the tact; the senses are specializations of the cutaneous fabric, and all the sensory experiences are manners of touching. Our contact with the world takes place in the bordering line of me, across specialized parts of our surrounding membrane.

«In short, which I propose is that the psychology of the human mature being consists of a process of development, emergent, oscillating and of spiral marked by a progressive subordination of more ancient systems of behavior and of minor range towards more new systems of a top range as they change the existential problems of the man «.

Clare W. Burden

Juhani Pallasmaa (Hämeenlinna, Finland, 1936) is an architect and is employed at Helsinki. He was a teacher of architecture in the University of Technology of Helsinki, the director of the Museum of Architecture of Finland and teacher invited in diverse schools of architecture of the whole world. Author of numerous articles about philosophy, psychology and theory of the architecture and of the art, his work The eyes of the skin. The architecture and the senses (Publishing Gustavo Gili, Barcelona, 2006) has turned into the classic one of the theory of the architecture and is of obligatory reading in different schools of architecture of the whole world. Pallasmaa is also an author of The Architecture of Image: Existential Space in Cinema (2001), Encounters. Architectural Essays (2005) and An architecture of the humility (2010).

GG

+ article is published in gustavo gili

[:]

Amósate a Ti Mesmo

La Comisión de Cultura de la Delegación de Vigo del Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia les invita a la inauguración de la exposición que abre el nuevo ciclo de actividades culturales que se van a desarrollar a lo largo del año. Como primera exposición, Amósate a Ti Mesmo, presenta una iniciativa en la que los arquitectos colegiados en la sede viguesa del Coag se asoman a través de sus obras y trabajos a los ciudadanos y compañeros a través de una recorrido expositivo que se desarrolla por la sede del Coag Vigo.

El acto de inauguración de la misma se celebrará el próximo jueves 19 de enero, a las 20.00 horas en la sede de Dr Cadaval, 5. tras el acto de presentación de la campaña de actividades del 2012 y estará a disposición de los visitantes hasta el próximo 16 de febrero.

+ info

A Comisión de Cultura da Delegación de Vigo do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia invítalles á inauguración da exposición que abre o novo ciclo de actividades culturais que se van a desenvolver ao longo do ano. Como primeira exposición, Amósate a Ti Mesmo, presenta unha iniciativa na que os arquitectos colegiados na sé viguesa do Coag asómanse a través das súas obras e traballos aos cidadáns e compañeiros a través dunha percorrido expositivo que se desenvolve pola sé do Coag Vigo.

O acto de inauguración da mesma celebrarase o vindeiro xoves 19 de xaneiro, ás 20.00 horas na sé de Dr Cadaval, 5. tralo acto de presentación da campaña de actividades do 2012 e estará a disposición dos visitantes ata o próximo 16 de febreiro.

+ info

The Commission of Culture of the Delegation of Vigo of the Architects’ Colexio Oficial of Galicia invites them to the inauguration of the exhibition that opens the new cycle of cultural activities that are going to develop throughout the year. As the first exhibition, Amósate ti Mesmo, presents an initiative in which the architects become a member of  association in the headquarters viguesa of the Coag appear across his works and works to the citizens and companions across one explanatory tour that develops for the headquarters of the Coag Vigo.

The act of inauguration of the same one will celebrate next Thursday, the 19th of January, at 20.00 hours in Dr Cadaval’s headquarters, 5. After the act of presentation of the campaign of activities of 2012 and it will be at the disposal of the visitors until the next February 16.

+ info

Taller sobre activadores urbanos para intervenir en el espacio público

EME3_ON presenta un taller sobre activadores urbanos para intervenir en el espacio público de Barcelona. Conferencia Inaugural en el COAC el 24 de enero a las 19.00 h  con la participación del Festival Bellastock y el Festival de Arquitectura 72h Urban Action.

El Festival Internacional de Arquitectura eme3 inaugura su programa de actividades eme3_on con una clara apuesta por la participación social y la activación y transformación del espacio público.  Bajo la dirección del estudio de arquitectos External Reference y uA Collective, eme3_on lanza su primer taller sobre Activadores Urbanos en Barcelona. Del 24 al 31 de enero el Col•legi Oficial d’Arquitectes de Catalunya abrirá sus puertas a arquitectos, diseñadores y activistas interesados en aprender las metodologías y prácticas de construcción de dispositivos móviles inflables pensados para activar temporalmente algunos lugares públicos en desuso o infrautilizados de la ciudad de Barcelona. El precio para participar en el taller se ha estipulado en 100€ por participante y tiene un número de plazas limitado.

Se ha abierto asimismo una convocatoria libre a la propuesta de ideas sobre prototipos susceptibles a ser construidos en el taller. El proyecto ganador y el equipo que lo presente serán invitados a ser instructores del taller, con la posibilidad de llevar a la práctica el concepto teórico diseñado. Fecha límite para la presentación de propuestas es el 19 de enero del 2012. No es un requisito para la inscripción en el workshop haber participado en el concurso de ideas.

La conferencia inaugural, abierta a todos los públicos, se celebrará en el salón de actos del COAC (Plaça Nova 5) a las 19.00h del 24 de enero con dos grandes referentes internacionales en la construcción de arquitecturas efímeras y la transformación del espacio público: Festival de Bellastock y 72h Urban Action.

+ urbanactivators.com
+ eme3.org

EME3_ON presenta un taller sobre activadores urbanos para intervir no espazo público de Barcelona. Conferencia Inaugural no COAC o 24 de xaneiro ás 19.00 h coa participación do Festival Bellastock e o Festival de Arquitectura 72h Urban Action.

O Festival Internacional de Arquitectura eme3 inaugura o seu programa de actividades eme3_on cunha clara aposta pola participación social e a activación e transformación do espazo público. Baixo a dirección do estudo de arquitectos External Reference e uA Collective, eme3_on lanza o seu primeiro taller sobre Activadores Urbanos en Barcelona. Do 24 ao 31 de xaneiro o Col•legi Oficial d’Arquitectes de Catalunya abrirá as súas portas a arquitectos, diseñadores e activistas interesados en aprender as metodoloxías e prácticas de construción de dispositivos móbiles inflables pensados para activar temporalmente algúns lugares públicos en desuso ou infrautilizados da cidade de Barcelona. O prezo para participar no taller hase estipulado en 100€ por participante e ten un número de prazas limitado.

Abriuse así mesmo unha convocatoria libre á proposta de ideas sobre prototipos susceptibles a ser construídos no taller. O proxecto ganador e o equipo que o presente serán invitados a ser instrutores do taller, coa posibilidade de levar á práctica o concepto teórico deseñado. Data límite para a presentación de propostas é o 19 de xaneiro do 2012. Non é un requisito para a inscripción no workshop participar no concurso de ideas.

A conferencia inaugural, aberta a todos os públicos, celebrarase no salón de actos do COAC (Plaça Nova 5) ás 19.00h do 24 de xaneiro con dous grandes referentes internacionais na construción de arquitecturas efémeras e a transformación do espazo público: Festival de Bellastock e 72h Urban Action.

+ urbanactivators.com

+ eme3.org

EME3_ON presents a workshop on urban activators to intervene in the public space of Barcelona. Inaugural conference in the COAC on January 24 to the 19.00 h with the participation of the Festival Bellastock and the Festival of Architecture 72h Urban Action.

The International Festival of Architecture eme3 inaugurates his program of activities eme3_on with a smart white of egg for the social participation and the activation and transformation of the public space. Under the direction of the architect’s office External Reference and uA Collective, eme3_on throws his first workshop on Urban Activators in Barcelona. From January 24 to January 31 the Col·legi Official d’Arquitectes of Catalonia will open his doors architects, designers and activists interested in learning the methodologies and practices of construction of mobile inflatable devices thought to activate temporarily some public places in disuse or infrautilizados of the city of Barcelona. The price to take part in the workshop has been stipulated in 100 € by participant and has a limited number of squares.

A free summons have been opened likewise for the offer of ideas on capable prototypes to being constructed in the workshop. The winning project and the equipment that the present thing they will be invited to be instructors of the workshop, with the possibility of taking to the practice the theoretical designed concept. Deadline for the presentation of offers is a January 19, 2012. It is not a requirement for the inscription in the workshop to have taken part in the contest of ideas.

The inaugural conference opened all the public ones, will be celebrated in the assembly hall of the COAC (Plaça Nova 5) to them 19.00h of January 24 by two big international modals in the construction of ephemeral architectures and the transformation of the public space: Bellastock’s Festival and 72h Urban Action.

+ urbanactivators.com

+ eme3.org

Iter, Itineris… José Ramón Garitaonaindía-Fernando BlancoIter, Itineris… José Ramón Garitaonaindía-Fernando BlancoIter, Itineris… José Ramón Garitaonaindía-Fernando Blanco

El jueves día 19 de enero a las 20:00h, en la Sala de Cultura de la Delegación de A Coruña del Colexio de Arquitectos de Galicia, tendrá lugar la conferencia del estudio José Ramón Garitaonaindia, sobre su obra, dentro del ciclo de conferencias, ITER, ITINERIS…. Será presentado por Fernando Blanco. Al finalizar la exposición se realizará una mesa redonda.

José Ramón Garitaonaindía de Vera
José Ramón Garitaonaindía, Bilbao 1966, es arquitecto por la Escuela de Arquitectura Universidad de Navarra en 1992, obtiene el título de doctor en 1997 por la misma universidad y en 2001 el master “Patología y restauración arquitectónica” por la Escuela de Arquitectura Universidad de La Coruña. En el ámbito docente impartió clases en la Escuela de Arquitectura Universidad de Navarra entre 1992-1998 y desde 1998 en la Escuela de Arquitectura Universidad de La Coruña, siendo en la actualidad Profesor Titular del Departamento de Construcciones Arquitectónicas, así como en diferentes cursos, seminarios y masters, entre los que destaca Master en Restauración Arquitectónica del que forma parte desde el año 2000. Como investigador formó parte de diferentes equipos de trabajo en proyectos de investigación. Autor de numeros artículos y publicaciones, tanto de forma individual como conjunta. Su obra de puede encontrar en distintas publicaciones este último año tanto en libros y revistas españolas e internacionales, así como en libros especializados. Su trabajo ha sido reconocido con distintos premios y menciones, y ha formado parte de diversas exposiciones.
+ www.garitaonaindia.com

Fernando Blanco
Fernando Blanco nació en O Carballiño. Combinó sus estudios entre Madrid y Barcelona, obteniendo el título de Arquitecto por la ETSA de Barcelona en 1974.

 

Ciclo Iter Iteneris…
Sala de Cultura

COLEXIO OFICIAL de ARQUITECTOS de GALICIA. DELEGACIÓN de A CORUÑA
Federico Tapia 64, 62 baixo – 15005, A Coruña
Galicia. España

O xoves día 19 de xaneiro ás 20:00h, na Sala de Cultura da Delegación de A Coruña do Colexio de Arquitectos de Galicia, terá lugar a conferencia do estudo José Ramón Garitaonaindia, sobre a súa obra, dentro do ciclo de conferencias, ITER, ITINERIS…. Será presentado por Fernando Blanco. Ao finalizar a exposición realizarase unha mesa redonda.

José Ramón Garitaonaindía de Vera

José Ramón Garitaonaindía, Bilbao 1966, é arquitecto pola Escola de Arquitectura Universidade de Navarra en 1992, obtén o título de doutor en 1997 pola mesma universidade e en 2001 o master “Patología e restauración arquitectónica” pola Escola de Arquitectura Universidade da Coruña. No ámbito docente impartió clases na Escola de Arquitectura Universidade de Navarra entre 1992-1998 e desde 1998 na Escola de Arquitectura Universidade da Coruña, sendo na actualidade Profesor Titular do Departamento de Construcións Arquitectónicas, así como en diferentes cursos, seminarios e masters, entre os que destaca Master en Restauración Arquitectónica do que forma parte desde o ano 2000. Como investigador formou parte de diferentes equipos de traballo en proxectos de investigación. Autor de numeros artigos e publicacións, tanto de forma individual como conxunta. A súa obra de pode atopar en distintas publicacións este último ano tanto en libros e revistas españolas e internacionais, así como en libros especializados. O seu traballo foi recoñecido con distintos premios e menciones, e formou parte de diversas exposicións.

+ www.garitaonaindia.com

Fernando Blanco

Fernando Blanco nado en O Carballiño. Combinou os seus estudos entre Madrid e Barcelona, obtendo o título de Arquitecto pola ETSA de Barcelona en 1974.

 

Ciclo Iter Iteneris…

Sala de Cultura

COLEXIO OFICIAL de ARQUITECTOS de GALICIA. DELEGACIÓN de A CORUÑA

Federico Tapia 64, 62 baixo – 15005, A Coruña

Galicia. España

On Thursday, the 19th of January to them 20:00h, in the Room of Culture of the Delegation of To Corunna of the Architects’ Colexio of Galicia, Jose Ramon Garitaonaindia will take place the conference of the study, on his work, inside the cycle of conferences, ITER, ITINERIS …. It will be presented by Fernando Blanco. On having finished the exhibition a round table will be realized.

José Ramón Garitaonaindía de Vera

José Ramón Garitaonaindía, Bilbao 1966, is an architect for the School of Architecture University of Navarre in 1992, obtains the doctor’s title in 1997 for the same university and in 2001 the master » Pathology and architectural restoration » for the School of Architecture University of Corunna. In the educational area it gave classes in the School of Architecture University of Navarre between 1992-1998 and from 1998 in the School of Architecture University of Corunna, being at present A Titular Teacher of the Department of Architectural Constructions, as well as in different courses, seminars and masters, between that Master stands out in Architectural Restoration of that it forms a part from the year 2000.Since investigator formed a part of different equipments of work in projects of investigation. Author of numbers articles and publications, so much of individual as joint form. His work of can find in different publications the latter year so much in books and Spanish and international magazines, as well as in specialized books. His work has been recognized by different prizes and mentions, and has formed a part of diverse exhibitions.

+ www.garitaonaindia.com

Fernando Blanco

Fernando Blanco was born in O Carballiño. It combined his studies between Madrid and Barcelona, obtaining the Architect’s title for the ETSA of Barcelona in 1974.

 

Ciclo Iter Iteneris…

Cultura Culture

COLEXIO OFICIAL de ARQUITECTOS de GALICIA. DELEGACIÓN de A CORUÑA

Federico Tapia 64, 62 baixo – 15005, A Coruña

Galicia. Spain

Becas Posgrado de la Fundación Barrié. Convocatoria 2012Becas Posgrado de la Fundación Barrié. Convocatoria 2012Becas Posgrado de la Fundación Barrié. Convocatoria 2012

62

En la Fundación Barrié llevamos 23 años buscando a los mejores licenciados, doctores, masters e investigadores. ¿Eres tú uno de ellos? Si tienes una vinculación con Galicia, eres de nacionalidad española y estás altamente motivado para completar tu formación de posgrado o de investigación….hay 32 becas para programas de máster, doctorados, investigación postdoctoral y proyectos de investigación científica esperando por ti….

Para mayor facilidad a la hora de completar el formulario y recopilar toda la documentación que tendrás que aportar, aquí encontrarás un resumen del contenido de la actual convocatoria 2012 de Becas Posgrado de la Fundación Barrié con algunas de las preguntas más frecuentes. No olvides que si tienes alguna duda, además de consultar las bases completas, puedes ponerte en contacto con nosotros telefónicamente o a través de nuestro correo electrónico. La plataforma online para la tramitación de solicitudes se cerrará el 31 marzo de 2012 a las 14.00 horas.

+ info

Na Fundación Barrié levamos 23 anos buscando aos mellores licenciados, doutores, masters e investigadores. Es ti un deles? Si tes unha vinculación con Galicia, es de nacionalidade española e estás altamente motivado para completar a túa formación de posgrado ou de investigación….hai 32 becas para programas de máster, doctorados, investigación postdoctoral e proxectos de investigación científica esperando por ti….

Para maior facilidade á hora de completar o formulario e recompilar toda a documentación que terás que aportar, aquí atoparás un resumo do contido da actual convocatoria 2012 de Becas Posgrado da Fundación Barrié con algunhas das preguntas máis frecuentes. Non esquezas que si tes algunha dúbida, ademais de consultar as bases completas, podes poñerche en contacto connosco telefónicamente ou a través do noso correo electrónico. A plataforma online para a tramitación de solicitudes pecharase o 31 marzo de 2012 ás 14.00 horas.

+ info

In the Foundation Barrié we go 24 years looking for the best licentiates, doctors, masters and investigators. Are you you one of them? If you have an entail with Galicia, you are of Spanish nationality and are highly motivated to complete your formation of posgrado or of investigation … .hay 32 scholarships for programs of máster, doctorates, postdoctoral investigation and projects of scientific investigation waiting for you ….

For major facility at the moment of completing the form and compiling the whole documentation that you will have to contribute, here you will find a summary of the content of the current summons 2012 of Scholarships Posgrado of the Foundation Barrié with some of the most frequent questions. Do not forget on that if you have any doubt, beside consulting the complete bases, you can put in touch with us telephonically or across our e-mail. The platform online for the processing request will be closed on March 31, 2012 at 14.00 hours.

+ info