En este número, nos mantenemos fieles al objetivo fundamental de la revista: ofrecer al lector una publicación especializada pero accesible a un amplio público, ágil y con una importante carga de contenidos, dando especial importancia al elemento visual, y sobre todo, abierta a las infinitas miradas de las que puede ser objeto el patrimonio industrial.
Abrimos y cerramos el espacio dedicado a ARTÍCULOS de este cuarto número con proyectos que miran hacia el futuro, la nueva vida de la Fábrica de Armas de Toledo, que Diego Peris nos relata de primera mano, y la transformación de la fábrica Araú, a la que nos acerca Javier Revilla. Entre ambos trabajos, nos acercamos al territorio y a las fronteras de las definiciones de patrimonio industrial con los trabajos de J. Marcos Rodríguez, que nos habla de territorio industrial en Holanda, y del equipo de la ETSI de Canales, Caminos y Puertos de la UCLM – Francisco Javier Rodríguez, José María Coronado y Rita Ruiz -, que se aproximan a la obra pública a través de las infraestructuras lineales. También hay espacio para lo inmaterial con el texto de Mª Dolores Palazón, que da voz a las mujeres de las conserveras.
Una de las novedades de este cuarto número es la sección PROYECTOS, un espacio que abrimos para difundir iniciativas que se están desarrollando en estos momentos. Inaugura la sección el proyecto sobre Paisaje Industrial que está llevando a cabo un equipo de jóvenes arquitectos desde Andalucía, bajo la dirección de Maribel Alba.
En esta ocasión, en ENTRE COMILLAS Miguel García-Figuerola nos presenta la exposición dedicada a la publicidad industrial de MIRAT SA que pudimos disfrutar durante el último trimestre de 2010 en la sede del Museo del Comercio y la Industria de Salamanca.
Las MIRADAS SOBRE NUEVOS USOS DEL PATRIMONIO INDUSTRIAL que descubrimos en esta ocasión nos traen la concesión del premio Pritzker al arquitecto Souto Moura a través de una de sus obras, el Espacio Robinson en Portalegre; el papel fundamental de la participación ciudadana en el futuro del Patrimonio, a través del caso de la central térmica de Sant Adrià del Besòs recogido por Érica Ruiz y Fernando Tamayo; y la importancia de la gestión para el futuro y la viabilidad de los proyectos, con la aproximación a la figura profesional del gestor cultural que nos presenta Roberto Bernal.
Otra novedad de este número es el espacio que denominamos MIRADAS DESDE LA RED donde recogemos experiencias vivas de nuevas vías de difusión del Patrimonio Industrial. Comenzamos con un proyecto de nuevas tecnologías impulsado por INCUNA y realizado por Llume Estudios & Proyectos Culturales (entre otros), seguimos dialogando con dos blogeros especializados, el veterano Javier Revilla y Diana Sánchez, que arranca con fuerza, para terminar con el perfil de Facebook de Joaquín Cárcamo, donde nos mantiene al día de muchas novedades.
Open publication – Free publishing – More industrial
Como cierre de la revista, dos secciones ya clásicas: una memoria de las actividades de la asociación durante el año 2011, y una Galería de imágenes que ilustran la aventura que vivimos durante la II Semana del Patrimonio Industrial Activo y el Rally Fotográfico.
Neste número, mantémosnos/mantémonos fieis ao obxectivo fundamental da revista: ofrecer ao lector unha publicación especializada pero accesible a un amplo público, áxil e cunha importante carga de contidos, dando especial importancia ao elemento visual, e sobre todo, aberta ás infinitas miradas das que pode ser obxecto o patrimonio industrial.
Abrimos e pechamos o espazo dedicado a ARTIGOS deste cuarto número con proxectos que miran cara ao futuro, a nova vida da Fábrica de Armas de Toledo, que Diego Peris relátanos de primeira man, e a transformación da fábrica Araú, á que nos achega Javier Revilla. Entre ambos traballos, achegámosnos/achegámonos ao territorio e ás fronteiras das definicións de patrimonio industrial cos traballos de J. Marcos Rodríguez, que nos fala de territorio industrial en Holanda, e do equipo da ETSI de Canles, Camiños e Portos da UCLM – Francisco Javier Rodríguez, José María Coroado e Rita Ruiz -, que se aproximan á obra pública a través das infraestructuras lineales. Tamén hai espazo para o inmaterial co texto de Mª Dores Palazón, que dá voz ás mulleres das conserveras.
Unha das novidades deste cuarto número é a sección PROXECTOS, un espazo que abrimos para difundir iniciativas que se están desenvolvendo nestes momentos. Inaugura a sección o proxecto sobre Paisaxe Industrial que está levando a cabo un equipo de novos arquitectos desde Andalucía, baixo a dirección de Maribel Alba.
Nesta ocasión, en ENTRE COMILLAS Miguel García-Figuerola preséntanos a exposición dedicada á publicidade industrial de MIRAT SA que puidemos gozar durante o último trimestre de 2010 na sé do Museo do Comercio e a Industria de Salamanca.
As MIRADAS SOBRE NOVOS USOS DO PATRIMONIO INDUSTRIAL que descubrimos nesta ocasión tráennos a concesión do premio Pritzker ao arquitecto Souto Moura a través dunha das súas obras, o Espazo Robinson en Portalegre; o papel fundamental da participación cidadá no futuro do Patrimonio, a través do caso da central térmica de Sant Adrià do Besòs recolleito por Érica Ruiz e Fernando Tamayo; e a importancia da xestión para o futuro e a viabilidad dos proxectos, coa aproximación á figura profesional do xestor cultural que nos presenta Roberto Bernal.
Outra novidade deste número é o espazo que denominamos MIRADAS DESDE A REDE onde recollemos experiencias vivas de novas vías de difusión do Patrimonio Industrial. Comezamos cun proxecto de novas tecnoloxías impulsado por INCUNA e realizado por Llume Estudos & Proxectos Culturais (entre outros), seguimos dialogando con dous blogeros especializados, o veterano Javier Revilla e Diana Sánchez, que arrinca con forza, para terminar co perfil de Facebook de Joaquín Cárcamo, onde nos mantén ao día de moitas novidades.
Open publication – Free publishing – More industrial
Como pechadura da revista, dúas seccións xa clásicas: unha memoria das actividades da asociación durante o ano 2011, e unha Galería de imaxes que ilustran a aventura que vivimos durante a II Semana do Patrimonio Industrial Activo e o Rally Fotográfico.
In this number, we are kept faithful to the fundamental aim of the magazine: to offer to the reader a specialized but accessible publication to widely publicly, agilely and with an important load of contents, giving special importance to the visual element, and especially, opened the infinite looks of which it can be an object the industrial heritage.
We open and close the space dedicated to ARTICLES of this fourth number with projects that look at the future, the new life of the Factory of Weapon of Toledo, which Diego Peris us reports first hand, and the transformation of the factory Araú, to which Javier Revilla brings us over. Between both works, we approach the territory and the borders of the definitions of industrial heritage with J. Marcos Rodríguez’s works, which he speaks to us about industrial territory in Holland, and about the equipment of the ETSI of Channels, Ways and Ports of the UCLM – Francisco Javier Rodríguez, Jose Maria Coronado and Rita Ruiz-, that come closer the public work across the linear infrastructures. Also there is space for the immaterial thing with the text of M ª Dolores Palazón, who gives voice to the women of the conserveras.
One of the innovations of this fourth number is the section PROJECTS, a space that we open to spread initiatives that are developing in these moments. The section inaugurates the project on Industrial Landscape that is carrying out an equipment of young architects from Andalusia, under Maribel Alba’s direction.
In this occasion, in WITHIN QUOTATION MARKS Michael García-Figuerola we are presented by the exhibition dedicated to MIRAT’s industrial advertising SA that we could enjoy during the last quarter of 2010 in the headquarters of the Museum of the Trade and the Industry of Salamanca.
The LOOKS ON NEW USES OF THE INDUSTRIAL HERITAGE that we discover in this occasion us bring the concession of the prize Pritzker to the architect Souto Moura across one of his works, the Space Robinson in Portalegre; the fundamental paper of the civil participation in the future of the Heritage, across the case of Sant Adrià’s thermal power station of the Besòs gathered by Érica Ruiz and Fernando Tamayo; and the importance of the management for the future and the viability of the projects, with the approximation to the professional figure of the cultural manager that us Roberto Bernal presents.
Another innovation of this number is the space that we name LOOKS FROM THE NETWORK where we gather alive experiences of new routes of diffusion of the Industrial Heritage. We begin with a project of new technologies stimulated by UNCRADLE and realized by Llume Estudios and Cultural Projects (between others), continue talking with two blogeros specialized, the veteran Javier Revilla and Diana Sanchez, who starts strongly, to end with Facebook de Joaquín’s profile Cárcamo, where it supports us in the day of many innovations.
Open publication – Free publishing – More industrial
As closing of the magazine, two already classic sections: a memory of the activities of the association during the year 2011, and a Gallery of images that illustrate the adventure through that we live during the Week II of the Industrial Active Heritage and the Photographic Rally.
Hace unas semanas Paisaje Transversal fuimos invitados, a través de Ramiro Aznar, a participar en un interesante hilo de e-mails: una idea lanzada al aire por Paco González en relación a la convocatoria del Premio Europeo de Espacio Público Urbano 2012. En esta serie de correos estaban participando muchas de las personas con las que compartimos inquietudes en torno al espacio público, el urbanismo y la participación ciudadana como PacoGonzález, Domenico Di Siena, Ester Gisbert Alemany, Zoohaus, Andres Walliser, Javier Fernández, Francesco Cingolani, Ramiro Aznar, Salva Ortiz, Cesar Reyes Nájera, Ethel Baraona Pohl, Guillem Aloy, Guillen Augé y Anna Vergés (UNDO), José Pérez de Lama, Nacho Domínguez-Adame, Pedro Hernández, Andrea Griborio, Silvia Martín y Sara Alvarellos.
Puerta del Sol en Madrid, durante la acampada del 15M | titomacia.ning.com | paisajetransversal.blogspot.com
Tras intercambiar una serie de correos electrónicos, hemos decidido hacer pública una propuesta de cara a presentarla al mencionado Premio: reivindicar las plazas que han servido como soporte para que la ciudadanía participase y debatiese en ellas, como principales candidatas a tamaño galardón.
Es por ello que animamos a todas las personas que han participado en las asambleas, debates, grupos de trabajo, reuniones, etc. que ha tenido lugar en las distintas plazas europeas a que presenten una candidatura ciudadana al Premio Espacio Europeo Urbano 2012, como contrapunto a las propuestas profesionales que se vayan a presentar, y al margen de cualquier perspectiva «expertizada».
Fai unhas semanas Paisaxe Transversal fomos invitados, a través de Ramiro Aznar, a participar nun interesante fío de e-mails: unha idea lanzada ao aire por Paco González en relación á convocatoria do Premio Europeo de Espazo Público Urbano 2012. Nesta serie de correos estaban participando moitas das persoas coas que compartimos inquietudes en torno ao espazo público, o urbanismo e a participación cidadá como PacoGonzález, Domenico Dei Siena, Ester Gisbert Alemany, Zoohaus, Andres Walliser, Javier Fernández, Francesco Cingolani, Ramiro Aznar, Salva Ortiz, Cesar Reis Nájera, Ethel Baraona Pohl, Guillem Aloy, Guillen Augé e Anna Vergés (UNDO), José Pérez de Lama, Nacho Domínguez-Adame, Pedro Hernández, Andrea Griborio, Silvia Martín e Sara Alvarellos.
Puerta del Sol en Madrid, durante a acampada do 15M | titomacia.ning.com | paisajetransversal.blogspot.com
Tras intercambiar unha serie de correos electrónicos, decidimos facer pública unha proposta de face a presentala ao mencionado Premio: reivindicar as prazas que serviron como soporte para que a cidadanía participase e debatese nelas, como principais candidatas a tamaño galardón.
É por iso que animamos a todas as persoas que participaron nas asembleas, debates, grupos de traballo, reunións, etc. que ha ter lugar nas distintas prazas europeas a que presenten unha candidatura cidadá ao Premio Espazo Europeo Urbano 2012, como contrapunto ás propostas profesionais que se vaian a presentar, e á marxe de calquera perspectiva «expertizada».
A few weeks ago Transverse Landscape we were invited, across Ramiro Aznar, to inform in an interesting thread of e-mails: an idea thrown to the air by Alpaca Gonzalez in relation to the summons of the European Prize of Public Urban Space 2012. In this series of post office there were taking part many of the persons with whom we share worries concerning the public space, the urbanism and the civil participation like PacoGonzález, Domenico Di Siena, Ester Gisbert Alemany, Zoohaus, Andrew Walliser, Javier Fernandez, Francesco Cingolani, Ramiro Aznar, Salva Ortiz, Cesar Reyes Nájera, Ethel Baraona Pohl, Guillem Aloy, There go crazy Augé and Anna Vergés (UNDO), Jose Perez of Mud, Nacho Domínguez-Adame, Pedro Hernández, Andrea Griborio, Silvia Martin and Sara Alvarellos.
Puerta del Sol in Madrid, during the encamped one of 15M | titomacia.ning.com | paisajetransversal.blogspot.com
After exchanging a series of e-mails, we have decided to publicize an offer in order to present it to the mentioned Prize: to claim the squares that have served as support in order that the citizenship was taking part and debating in them, as principal candidatas to size award. It is for it that we encourage all the persons who have taken part in the assemblies, debates, workgroups, meetings, etc. That has taken place in the different European squares to which they present a civil candidacy to the Prize European Urban Space 2012, as dispute to the professional offers that they are going to present, and to the margin of any perspective «expert».
Este encargo partía de una demanda muy concreta: se trataba de compaginar el uso cotidiano de la vivienda por parte de sus dos habitantes con la estancia puntual en la misma de varias personas más.
La parcela sobre la que hemos actuado mide casi cinco mil metros cuadrados y está situada en una ladera norte: por una parte, tiene excelentes vistas al valle sobre el que se asienta la ciudad de Ourense; por la otra, presenta una notable pendiente cuyo punto más alto corresponde al acceso.
Esto ha impuesto la necesidad de mantener los espacios abiertos a las vistas del norte al tiempo que se intenta recibir la luz solar, bien a través del patio de acceso, al sur, bien a través de los huecos de cubierta y fachada entre los distintos volúmenes.
Estructuramos la vivienda en espacios de uso permanente y otros de uso puntual, alojándolos en diferentes volúmenes que se maclan entre si y se adaptan al terreno, a la vez que crean espacios de transición con el exterior. De este modo, los volúmenes permanentes, con fachada de piedra, muerden el gran volumen de hormigón que une la vivienda al terreno y alberga los espacios de uso ocasional.
Obra: Vivienda unifamiliar en Parada
Autor: Dousdé arquitectura [Rafael Castro Armesto+Sandra González Rodríguez]
Año: 2011
Emplazamiento: Parada de Piñor, Barbadás, Orense. Galicia. España
Fotografías: Dousdé arquitectura y Juan Carlos Fernández Pérez + www.dousde.com
This commission split of a very concrete demand: it treated to paginate the daily use of the house by part of his two inhabitants with the punctual stay in the same of several people more.
The plot on which have acted measures almost five thousand square metres and is situated in a slope north: by a part, has excellent seen to the valley on which assent the city of Ourense; by the another, presents a remarkable slope whose point more high corresponds to the access.
This has imposed the need to keep the open spaces to the north sights to the time that tries receive the solar light, well through the playground of access, south, well through the gaps of cover and façade between the distinct volumes.
We structure the house in spaces of permanent use and others of punctual use, lodging them in different volumes that maclan between if and adapt to the terrain, at the same time that create spaces of transition with the outside. In this way, the permanent volumes, with façade of stone, bite the big volume of concrete that joins the house to the terrain and houses the spaces of occasional use.
Este encargo partía dunha demanda moi concreta: tratábase de compaxinar o uso cotián da vivenda por parte dos seus dous habitantes coa estancia puntual na mesma de varias persoas máis.
A parcela sobre a que actuamos mide case cinco mil metros cadrados e está situada nunha ladera norte: por unha banda, ten excelentes vistas ao val sobre o que se asenta a cidade de Ourense; pola outra, presenta unha notable pendente cuxo punto máis alto corresponde ao acceso.
Isto impuxo a necesidade de manter os espazos abertos ás vistas do norte á vez que se intenta recibir a luz solar, ben a través do patio de acceso, ao sur, ben a través dos ocos de cuberta e fachada entre os distintos volumes.
Estructuramos a vivenda en espazos de uso permanente e outros de uso puntual, aloxándoos en diferentes volumes que se maclan entre si e adáptanse ao terreo, á vez que crean espazos de transición co exterior. Deste xeito, os volumes permanentes, con fachada de pedra, morden o gran volume de hormigón que une a vivenda ao terreo e alberga os espazos de uso ocasional.
La Fundación Arquitectura Contemporánea y Vimcorsa, atendiendo al valor formativo que supone el trabajo de organización de eventos culturales y de actividades relacionadas con la difusión, investigación y fomento de la arquitectura y la vivienda pública contemporáneas, convocan una beca para jóvenes arquitectos/as y estudiantes de último curso de Arquitectura destinada a la realización de prácticas en la Fundación Arquitectura Contemporánea.
La fecha límite de admisión de solicitudes y del material requerido a concurso es el 24 de enero de 2012.
A Fundación Arquitectura Contemporánea e Vimcorsa, atendendo ao valor formativo que supón o traballo de organización de eventos culturais e de actividades relacionadas coa difusión, investigación e fomento da arquitectura e a vivenda pública contemporáneas, convocan unha beca para novos arquitectos/as e estudantes de último curso de Arquitectura destinada á realización de prácticas na Fundación Arquitectura Contemporánea.
A data límite de admisión de solicitudes e do material requirido a concurso é o 24 de xaneiro de 2012.
The Foundation Contemporary Architecture and Vimcorsa, attending to the formative value that supposes the work of organization of cultural events and of activities related to the contemporary diffusion, investigation and promotion of the architecture and the public housing, they summon a scholarship for young architects / aces and students of last course of Architecture destined for the accomplishment of practices in the Foundation Contemporary Architecture.
The deadline of admission of requests and of the material needed from contest is a January 24, 2012.
Ya está abierta la 54ª Edición de los Premios FAD de Arquitectura e Interiorismo. El ámbito de los Premios es la Península Ibérica y las Islas. Pueden optar los trabajos realizados entre el 1 de enero y el 31 de diciembre de 2011.
Las categorías son: Arquitectura, Interiorismo, Ciudad y Paisaje e Intervenciones Efímeras. El jurado de este año está presidido por Guillermo Vázquez Consuegra y los vocales son Marta Cervelló, Ignasi Forteleza, Victoria Garriga, Inês Lobo, José María Sánchez García, Pere Serra y Cesc Solà. El jurado de Pensamiento y Crítica está formado por Toní Marí como presidente y Ricardo Devesa y Octavio Rofes como vocales.
Premios FAD 2012
El día 25 de enero de 2012 [12:00] es la fecha límite para la presentación de propuestas de las obras y presentación del material.
Xa está aberta a 54ª Edicion dos Premios FAD de Arquitectura e Interiorismo. O ámbito dos Premios é a Península Ibérica e as Illas. Poden obtar os traballos realizados entre o 1 de xaneiro e o 31 de decembro de 2011. As categorias son: Arquitectura, Interiorismo, Cidade e Paisaxe e Intervencións Efémeras. O xurado deste ano está presidido por Guillermo Vázquez Consuegra e os vocales son Marta Cervelló, Ignasi Forteleza, Vitoria Garriga, Inês Lobo, José Maria Sánchez García, Pere Serra e Cesc Solà. O xurado de Pensamento e Crítica está formado por Toní Marí como presidente e Ricardo Devesa e Octavio Rofes como vocais.
O día 25 de xaneiro de 2012 [12:00] é a data límite para a presentación de propostas das obras e presentación do material.
Already it is opened 54 ª Edition of the Prizes FAD of Architecture and Design Interior. The area of the award is the Iberian Mainland and the Islands. The works can obtar realized between January 1 and December 31, 2011. The categories are: Architecture, Interiorismo, City and Landscape and Ephemeral Interventions. The juror of this year is presided by Guillermo Vázquez Consuegra and the members are Marta Cervelló, Ignasi Forteleza, Victoria Garriga, Inês Lobo, Jose Maria Sanchez García, Pere Serra y Cesc Solà. The juror of Thought and Critique is formed by Toní Marí as president and Ricardo Devesa and Octavio Rofes as members.
January 25, 2012 [12:00] is the deadline for the presentation of offers of the works and presentation of the material.
En el presente número de 1:100 introducimos la obra Alejandro Sticotti. Y cuando decimos obra, no acotamos la semántica de la palabra a una producción arquitectónica únicamente. Evocando a los ¨antiguos modernos¨ que pregonaban la idea de la ¨arquitectura total¨, Sticotti retoma esta línea de pensamiento para aplicar sus conocimientos tanto en las áreas del diseño industrial, gráfico y arquitectura indistintamente, pero siempre con un profundo criterio de funcionalidad y belleza. El vector que une toda su producción, es simple pero contundente, el uso de un material, la madera. Siempre presente en todas sus creaciones este material acuñado desde su infancia, nutre de calidez y calidad a cada una de sus ¨obras¨.
Con líneas de diseño que remiten al mobiliario escandinavo, y con viviendas que evocan la simple complejidad de Aalto, Neutra o Breuer, los invitamos a descubrir la producción de este polifacético arquitecto.
Andres Agosin / Editor.
+ artículo publicado en revista 1:100
No presente número de 1:100 introducimos a obra Alejandro Sticotti. E cando dicimos obra, non acoutamos a semántica da palabra a unha produción arquitectónica únicamente. Evocando aos ¨antigos modernos¨ que pregoaban a idea da ¨arquitectura total¨, Sticotti retoma esta liña de pensamento para aplicar os seus coñecementos tanto nas áreas do deseño industrial, gráfico e arquitectura indistintamente, pero sempre cun profundo criterio de funcionalidad e beleza. O vector que une toda a súa produción, é simple pero contundente, o uso dun material, a madeira. Sempre presente en todas as súas creacións este material acuñado desde a súa infancia, nutre de calidez e calidade a cada unha das súas ¨obras¨.
Con liñas de deseño que remiten ao mobiliario escandinavo, e con vivendas que evocan a simple complejidad de Aalto, Neutra ou Breuer, invitámolos a descubrir a produción deste polifacético arquitecto.
Andres Agosin / Editor.
+ artigo publicado en revista 1:100
In the present number of 1:100 we introduce the work Alejandro Sticotti. And when we say work, we do not annotate the semantics of the word to an architectural production only. Evoking to the modern ¨olders¨ that were proclaiming the idea of the total ¨arquitectura ¨, Sticotti takes again this line of thought to apply his knowledge so much in the areas of the industrial, graphical design and architecture indistinctly, but always with a deep criterion of functionality and beauty. The vector that joins all his production, is simple but forceful, the use of a material, the wood. Always present in all his creations this material coined from his infancy, it nourishes from warmth and quality to each of his ¨works ¨.
With lines of design that they send to the Scandinavian furniture, and with housings that evoke Aalto’s simple, Neutral complexity or Breuer, we invite them to discover the production of this versatile architect.
SPANISH DREAM es un proyecto del colectivo Cadelasverdes que propone una reflexión crítica sobre la crisis económica y sus consecuencias. En la actualidad asistimos a una situación que está provocando graves desequilibrios económicos en todo el mundo. En España, en particular, esta circunstancia se ha visto acentuada por la famosa burbuja inmobiliaria. La idea hace referencia al American Dream como símbolo de lo que anhela todo un país, el objetivo final que hay que alcanzar en la vida: tener una vivienda en propiedad. Este deseo ha legitimado un modelo social basado en la producción indiscriminada, amparado por la especulación bancaria.
El sueño se hizo trizas y, como herencia, tenemos un territorio infestado por obras que quedaron sin rematar y con pocas expectativas de hacerlo, ruinas prematuras que ya forman parte de nuestro paisaje. Detrás de esta situación, se esconde una realidad personal, individual y colectiva, que forma parte del día a día y que muestra un escenario poco optimista. Spanish Dream alude especialmente a lo emocional, recreando escenas familiares en espacios de obras sin terminar con un aspecto poco doméstico que probablemente nunca llegará a tenerlo. El proyecto propone la reflexión sobre una sociedad que, arrastrada por el afán de convertirse en propietaria, olvidó el verdadero sentido del habitar.
Organiza: Cadelasverdes es un colectivo formado por tres arquitectas: Ana Amado, Marta Marcos, Luz Paz.
Spanish Dream
Jueves 12 Enero 2012
Sede COAG (Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia).
Plza.Quintana. Santiago de Compostela.
Galicia. España
SPANISH DREAM é un proxecto do colectivo Cadelasverdes que propón unha reflexión crítica sobre a crise económica e as súas consecuencias. Na actualidade asistimos a unha situación que está a provocar graves desequilibrios económicos en todo o mundo. En España, en particular, esta circunstancia viuse acentuada pola famosa burbulla inmobiliaria. A idea fai referencia ao American Dream como símbolo do que anhela todo un país, o obxectivo final que hai que alcanzar na vida: ter unha vivenda en propiedade. Este desexo lexitimou un modelo social baseado na producción indiscriminada e amparado pola especulación bancaria.
O soño fíxose cachizas e, como herdanza, temos un territorio infestado por obras que quedaron sin rematar e con poucas expectativas de facelo, ruinas prematuras que xa forman parte da nosa paisaxe. Detrás desta situación, agóchase unha realidade persoal, individual e colectiva, que forma parte do día a día e que amosa un escenario pouco optimista. Spanish Dream alude especialmente ao emocional, recreando escenas familiares en espazos en obras sen rematar con un aspecto pouco doméstico e que probablemente nunca o chegará a ter. O proxecto propón a reflexión sobre unha sociedade que, arrastrada polo afán de convertirse en propietarios, esqueceu o verdadeiro sentido do habitar.
Organiza: Cadelasverdes é un colectivo formado por tres arquitectas: Ana Amado, Marta Marcos, Luz Paz.
Spanish Dream
Xoves 12 Xaneiro 2012
Sede COAG (Colexio de Arquitectos de Galicia).
Plza.Quintana. Santiago de Compostela.
Galicia. España
SPANISH DREAM is a project of the group Cadelasverdes that proposes a critical reflection on the economic crisis and his consequences. At present we are present at a situation that is provoking serious economic imbalances in the whole world. In Spain, especially, this circumstance has met accentuated by the famous real-estate bubble. The idea refers to the American Dream as symbol of what longs the whole country, the final aim that it is necessary to reach in the life: to have a housing in property. This desire there has legitimized a social model based on the indiscriminate production, protected by the bank speculation.
The dream did shreds to itself and, as inheritance, we have a territory infected by works that stayed without finishing off and with few expectations of doing it, premature ruins that already form a part of our landscape. Behind this situation, one hides a personal, individual and collective reality, which forms a part of day after day and which shows a slightly optimistic scene. Spanish Dream alludes specially to emotional, recreating familiar scenes in spaces of works without ending with a slightly domestic aspect that probably will never manage to have it. The project proposes the reflection on a company that, dragged by the zeal to turn into owner, he forgot the real sense of to live.
Organize: Cadelasverdes is a group formed by three arquitectas: Ana Amado, Marta Marcos, Luz Paz.
Cartas Shanghainesas forma parte de la colección unodecien de la editorial Lugadero. Cada ejemplar está numerado y firmado por su autor, convirtiéndose en un objeto literario único. Cartas Shanghainesas es la traslación a formato libro de un blog escrito durante una visita-deriva a través de China durante el verano de 2010 de José Pérez de Lama. La edición ha intentando mantener la espontaneidad y el carácter propio de un blog redactado como un cuaderno de viaje, en el que Pérez de Lama intenta dar cuenta, en primera persona, de lo que está ocurriendo en algunas de las principales regiones metropolitanas, -Shanghai, Shenzhen, Guanzhou, Chongqing- de la que muchos coinciden en afirmar será la principal potencia global del siglo XXI. La gente de la calle, la comida, los procesos de destrucción y construcción estilo Godzilla, los barrios corporativos y los de maquiladoras o los nuevos distritos creativos son algunos de los temas que se comentan en estas notas, -que podrían servir a los lectores como una guía informal y de entretenida aproximación a la experiencia de la nueva China.
José Pérez de Lama, aka Tse Xiaolong, es Doctor en Arquitectura y profesor de la Universidad de Sevilla. Actualmente es subdirector de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de esta universidad. Su trabajo habitual, desarrollado hasta la fecha en colaboración con el grupo hackitectura.net, se centra en las relaciones entre tecnologías, metrópolis y política. Otros ensayos del autor en este mismo género incluyen las Cartas desde Deleuzeguattarilandia [1999-2001] escritas en Los Ángeles, California, que se convirtieron en parte central de su tesis doctoral sobre esta región metropolitana, y las Cartas a Farloluna, escritas en México durante la Marcha Zapatista en el año 2001.
Cartas Shanghainesas Cartas Shanghainesas forma parte da colección unodecien da editorial Lugadero. Cada exemplar está numerado e asinado polo seu autor, converténdose nun obxecto literario único. Cartas Shanghainesas é a traslación a formato libro dun blog escrito durante unha visita-deriva a través de Chinesa durante o verán de 2010 de José Pérez de Lama. A edición ha intentando manter a espontaneidade e o carácter propio dun blog redactado como un caderno de viaxe, no que Pérez de Lama intenta dar conta, en primeira persoa, do que está ocorrendo nalgunhas das principais rexións metropolitanas, -Shanghai, Shenzhen, Guanzhou, Chongqing- da que moitos coinciden en afirmar será a principal potencia global do século XXI. A xente da rúa, a comida, os procesos de destrución e construción estilo Godzilla, os barrios corporativos e os de maquiladoras ou os novos distritos creativos son algúns dos temas que se comentan nestas notas, -que poderían servir aos lectores como unha guía informal e de entretida aproximación á experiencia da nova China.
José Pérez de Lama, aka Tse Xiaolong, é Doutor en Arquitectura e profesor da Universidade de Sevilla. Actualmente é subdirector da Escola Técnica Superior de Arquitectura desta universidade. O seu traballo habitual, desenvolvido ata a data en colaboración co grupo hackitectura.net, céntrase nas relacións entre tecnoloxías, metrópolis e política. Outros ensaios do autor en leste mesmo xénero inclúen as Cartas desde Deleuzeguattarilandia [1999-2001] escritas nos Anxos, California, que se converteron en parte central da súa tese doctoral sobre esta rexión metropolitana, e as Cartas a Farloluna, escritas en México durante la Marcha Zapatista en el año 2001.
Cartas Shanghainesas forms a part of the collection unodecien of the publishing house Lugadero. Every copy is numbered and signed by his author, turning into the literary only object. Cartas Shanghainesas it is the adjournment to format I free of a blog written during a visit – drift across China during the summer of 2010 by José Pérez de Lama. The edition has trying to support the spontaneity and the own character of a blog written as a notebook of trip, in which Perez of Mud tries to realize, in the first person, of what Shenzhen, Guanzhou happens in some of the principal metropolitan regions, – Shanghai, Chongqing – of which they coincide in affirming many will be the principal global power of the 21st century. The people of the street, the food, the processes of destruction and construction I am used Godzilla, the corporate neighborhoods and those of factory-works or the new creative districts are some of the topics that are commented in these notes, – that they might serve the readers as an informal guide and of entertaining approximation to the experience of the new China.
José Pérez de Lama, aka Tse Xiaolong, is A Doctor in Architecture and teacher of the University of Seville. Nowadays he is an assistant director of the Technical Top School of Architecture of this university. His habitual work developed up to the date in collaboration with the group hackitectura.net, centres on the relations between technologies, metropolis and politics. Other tests of the author in the same kind include the Letters from Deleuzeguattarilandia [1999-2001] written ones in Los Angeles, California, which they turned partly head office of his doctoral thesis on this metropolitan region, and the Cartas a Farloluna, escritas en México durante la Marcha Zapatista en el año 2001.
«La arquitectura bien hecha está fuera de discusión, pero es muy difícil».
Con estas palabras expresaba Francisco Cabrero su propio rigor como arquitecto, rasgo que define toda su obra, una de las más significativas e innovadoras de los últimos 60 años en España. El arquitecto cántabro falleció en Madrid el 26 de febrero a los 92 años. Nacido en Santander, el 4 de octubre de 1912, Francisco de Asís Cabrero Torres-Quevedo pertenecía a la primera generación de arquitectos de la posguerra. En 1934 ingresó en la Escuela Superior de Arquitectura de Madrid, donde se graduó en 1942, teniendo como compañeros de promoción a Carlos de Miguel, José Luis Fernández del Amo y Miguel Fisac, entre otros.
Independiente e intuitivo, Francisco Cabrero admiraba el magisterio de su amigo y colaborador Juan Antonio Coderch. Estudió a fondo la arquitectura racionalista europea de los años treinta, sobre todo la italiana. Su estancia en Italia, en 1941 y 1942, fue decisiva, no sólo en su condición de arquitecto sino también por su afición a la pintura. En Milán visitó el estudio del pintor Giorgio de Chirico, y, en Roma conoció al arquitecto Adalberto Libera y al responsable de la Oficina Técnica de la ciudad, Gio Ponti. También se relacionó en su juventud con arquitectos de la talla de Le Corbusier, Mies van der Rohe, Frank Lloyd Wright, Max Bill y Alvar Aalto.
[…]
Paloma Barreiro Pereira
+ artículo publicado en el pais
[:gl]
«A arquitectura ben feita está fóra de discusión, pero é moi difícil».
Con estas palabras expresaba Francisco Cabrero o seu propio rigor como arquitecto, trazo que define toda a súa obra, unha das máis significativas e innovadoras dos últimos 60 anos en España. O arquitecto cántabro faleceu en Madrid o 26 de febreiro aos 92 anos. Nacido en Santander, o 4 de outubro de 1912, Francisco de Asis Cabrero Torres-Quevedo pertencía á primeira xeración de arquitectos da posguerra. En 1934 ingresou na Escola Superior de Arquitectura de Madrid, onde se graduó en 1942, tendo como compañeiros de promoción a Carlos de Miguel, José Luís Fernández del Amo e Miguel Fisac, entre outros.
por i-bejar.com
Independente e intuitivo, Francisco Cabrero admiraba o magisterio do seu amigo e colaborador Juan Antonio Coderch. Estudou a fondo a arquitectura racionalista europea dos anos trinta, sobre todo a italiana. A súa estancia en Italia, en 1941 e 1942, foi decisiva, non só na súa condición de arquitecto senón tamén pola súa afección á pintura. En Milán visitou o estudo do pintor Giorgio de Chirico, e, en Roma coñeceu ao arquitecto Adalberto Libera e ao responsable da Oficina Técnica da cidade, Gio Ponti. Tamén se relacionou na súa mocidade con arquitectos da talla de Lle Corbusier, Mies van der Rohe, Frank Lloyd Wright, Max Bill e Alvar Aalto.
[…]
Paloma Barreiro Pereira
+ artigo publicado en el pais
[:en]
«The made well architecture is out of discussion, but it is very difficult».
With these words Francisco Cabrero was expressing his own rigor as architect, feature that defines all his work, all one of the most significant and innovative of last 60 years in Spain. The Cantabrian architect died in Madrid on February 26 to 92 years. Born in Santander, on October 4, 1912, Francisco de Asis Cabrera Torres-Quevedo concerned to the first generation of architects of the postwar period. In 1934 it joined the High school of Architecture of Madrid, where Carlos de Miguel, José Luis Fernández del Amo y Miguel Fisac graduated in 1942, as companions of promotion, between others.
by i-bejar.com
Independent and intuitive, Francisco Cabrero was admiring the teaching of his friend and collaborator Juan Antonio Coderch. It studied in depth the racionalist European architecture of the thirties, especially the Italian. His stay in Italy, in 1941 and 1942, was decisive, not only in his architect’s condition but also for his interest to the painting. In Milan he visited the study of the painter Giorgio de Chirico, and, in Rome it knew the architect Adalberto Libera and the person in charge of the Technical Office of the city, Gio Ponti. Also Frank Lloyd Wright, Max Bill and Alvar Aalto related in his youth to architects of the height of Le Corbusier, Mies van der Rohe.
Juan Domingo dice de Alvaro Siza que es capaz de ver aquello que está oculto, las líneas ocultas de las cosas, él lo dice y yo pienso inmediatamente en un zahorí. Y también pienso, en las dos o tres veces que le he escuchado explicar algún proyecto, en que el trabajo de Juan Domingo es como un paseo por los lugares, urbanos o rurales tanto da, en los que le va tocando trabajar.
Es un paseo en que parece que Juan camina despreocupado y atento a la vez, y sobre el que construye su trabajo, en una especie de deambular continuo por el lugar en que la propia acción de estar por ahí y mirar le acercará a las cosas que suceden, a esas líneas ocultas de las que antes hablaba, que va a recoger como si fueran frutos de aquí y allá: la memoria de unas gentes, los restos de algo ya construido, unos árboles tirados por un temporal, o un curso de agua.
Cosas, o trozos de cosas, que va juntando paciente y metiendo en su zurrón de caminante para hacer de todas ellas la materia con la que hace su trabajo, permitiendo a la vez que el proyecto deje sitio para que la obra alumbre algo nuevo, donde también cabe lo inesperado y el extraño azar.
por Juan Domingo Santos
Es una forma que me parece muy hermosa de hacer las cosas: despreocupadamente atento.
José Valladares, arquitecto
Compostela, enero 2012
La arquitectura es un oficio artístico creador de belleza que -unido a la técnica constructiva- proporciona cobijo a los seres humanos. Es decir, siguen vigentes -a mi entender- los tres pilares de Vitruvio (utilitas, firmitas y venustas). Y no es una actividad artística en la que un creador pueda explayarse sin contar con el “otro” a quien va destinada su obra. En esto se diferencia de la escultura o de la pintura y de otras artes. Eso sí, la buena arquitectura posee indudablemente un “alma” aunque sea la de un contenedor reciclado.
La arquitectura surge gracias a una idea generadora. A través de un proceso complejo, en el que intervienen muchas personas, se convierte en objeto construido y, más tarde, puede ser que lo haga en “lugar”. En este proceso es necesario contar con diversos factores.
Museo Oteiza | Fotografía: Cristina García-Rosales
1. Saber para qué ha de servir, cual va a ser su USO. Si ha de tener una función o varias. Es importante que los futuros moradores intervengan, opinen, participen… Los arquitectos / as, en definitiva, no somos más que intérpretes de los sueños y deseos de los usuarios, a cuyo servicio estamos. (UTILITAS)
2. Ensamblar entre sí los conocimientos técnicos-estructurales que permitan al edificio mantenerse FIRME contra viento y marea e inclemencias varias, soportando su propio peso y el de los enseres y personas que lo habitan; utilizar parámetros que aíslen y protejan del frío y del calor, haciéndolo confortable y energéticamente sostenible según el lugar y el clima del entorno; aplicar con acierto los conocimientos de los distintos materiales (a ser posible locales), de la economía (para que no sea cara su construcción), de las instalaciones (agua, gas, electricidad, iluminación, calefacción), de su solidez (como la casa del las tres cabritas resistiendo el empuje del lobo), del buen envejecimiento al paso del tiempo… (FIRMITAS).
3. Es necesario no perder de vista la BELLEZA, esa cualidad intangible que tienen las cosas (y las personas) que nos hace amarlas infundiendo en nosotros un deleite espiritual. ¡Cuántas veces se ha olvidado este concepto, desgraciadamente, haciendo que la ciudad sea cada vez más gris y torpe! (VENUSTAS)
Y ahora viene la pregunta del millón ¿tiene futuro la arquitectura?
Evidentemente, sí. Mientras los seres humanos sigamos poblando nuestra hermosa Tierra, la arquitectura vivirá. Y puesto que cada vez somos más los habitantes del planeta, serán necesarios más espacios que nos protejan y acojan.
nodo 17 | Fotografía: Cristina García-Rosales
Ahora bien, ¿cómo será el futuro del proyectar?
Se me ocurren varias ideas, ahí van algunas:
1. Seguramente el futuro, -o más bien diría el presente-, será diferente del pasado. Como obviedad, puede valer. Pero la cuestión es que ya NO NOS VALEN los modelos anteriores. Las redes y las nuevas tecnologías, entre otros factores, han contribuido a cambiar nuestra forma de vivir, de habitar en el espacio y de relacionarnos.
2. La ciudadanía está tomando conciencia de la situación en la que nos desenvolvemos, cada vez nos fiamos menos de los políticos y de los medios. Y como lo cotidiano es político, necesitamos tener UNA VIVIENDA DIGNA, UNOS ESPACIOS PÚBLICOS ADECUADOS, UNA CIUDAD QUE SEA LA CASA DE TODOS. Vivir una vida buena en un entorno amable y afectivo.
3. En esta situación hacia la que discurrimos, la arquitectura ha de convertirse, poco a poco, tal como está sucediendo en sectores de momento minoritarios, en una EXPRESIÓN COLECTIVA. Si los holandeses lograron, a fuerza de sentadas y manifestaciones, que las ciudades de su hermoso país poseyeran carriles bici para humanizar sus desplazamientos, esta tendencia es la actual. Se llama movilización ciudadana, y está en contra del poder establecido. Del sistema.
nodo 17 | Fotografía: Cristina García-Rosales
La arquitectura, y por tanto la forma de proyectar, será FLEXIBLE, COMUNITARIA Y PARTICIPATIVA, VIABLE ENERGETICAMENTE, RECICLABLE, MULTIDISCIPLINAR, IGUALITARIA Y NO SERVIRÁ para que unos cuantos se enriquezcan. Si no para que entre todos INTENTEMOS MODULAR ESPACIOS ÉTICAMENTE SENSIBLES (según el término de Santiago Molina), AFECTIVAMENTE SOSTENIBLES, LÚDICOS, HUMANISTAS Y ACOGEDORES.
Esta será, probablemente, la nueva forma de proyectar el espacio.
Cristina García-Rosales. arquitecta
madrid. marzo 2011
Como viene siendo habitual por estas fechas, la Fundación Caja de Arquitectos ha publicado su calendario para el próximo año, en esta ocasión dedicado al arquitecto Francisco de Asís Cabrero (1912-2005), al cumplirse el centenario de su nacimiento.
La efeméride me ha recordado cuando, hace precisamente diez años, en diciembre de 2001, tuve la oportunidad de visitar, junto a dos excelentes compañeros de carrera y de viajes, y gracias a la amabilidad de Santiago Cabrero —hijo del arquitecto—, las viviendas que había proyectado para su familia en la urbanización madrileña de Puerta de Hierro.
Recorrer las casas y el estudio del arquitecto —ya muy mayor entonces— en aquel frío y soleado invierno nos enseñó mucho más sobre arquitectura que las clases y los libros vistos hasta el momento. Nos enseñó a ver, a viajar, a abrir los ojos como había dicho Le Corbusier.
Cabrero dedicó los últimos años de su vida a un gran proyecto, un proyecto que nunca se edificaría: sus Cuatro Libros de Arquitectura. Al modo de los tratados clásicos, recopiló todo aquello que le había interesado a lo largo de su carrera, empleando el viaje como método de conocimiento: «Viajo para comprender», decía.
Hoy, una década después de mi primer viaje de estudios, y después de otros muchos realizados para conocer las historias que dan sentido a esas casas y a otras obras del mismo período, sólo queda desear que toda meta, todo final, se convierta siempre en el principio de un nuevo viaje.
Por ello, feliz final de 2011 y mejor comienzo de 2012.
antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. diciembre 2011
Metagénesix es una iniciativa de visualización, divulgación y promoción de la Nueva Arquitectura de Galicia. Una arquitectura creada por jóvenes arquitectos gallegos pertenecientes a la conocida como generación x, generación en la que se enmarca sociológicamente a los nacidos entre 1970-80.
Título: Metagénesix.Nova/Nueva Arquitectura de Galicia
Editorial Difusora
ISBN:978-849295811-5
Formato 17×23,2 cms. 144 pax/pag
Galego, Español + Textos en Inglés
Distribución
Consorcio Editorial Galego
Metagénesix é unha iniciativa de visualización, divulgación e promoción da Nova Arquitectura de Galicia. Unha arquitectura creada por novos arquitectos galegos pertencentes á coñecida como xeración x, xeración na que se enmarca sociológicamente aos nados entre 1970-80.
Título: Metagénesix.Nova/Nueva Arquitectura de Galicia
Editorial Difusora
ISBN:978-849295811-5
Formato 17×23,2 cms. 144 pax/pag
Galego, Español + Textos en Inglés
Distribución
Consorcio Editorial Galego
Metagénesix is an initiative of visualization, spreading and promotion of the New Architecture of Galicia. An architecture created by young Galician architects belonging to the known one as generation x, generation in whom it places sociologically to born between 1970-80.
Title: Metagénesix.Nova/Nueva Arquitectura de Galicia
La Fundación Caja de Arquitectos tiene por objeto promover y fomentar actividades culturales en el campo de la arquitectura. Entre estas actividades se encuentra la colección arquia/tesis, orientada a la publicación de tesis doctorales de arquitectura relevantes por su aportación al conocimiento arquitectónico, una vez revisadas y adaptadas por sus respectivos autores. La colección arquia/tesis pretende, así, poner al alcance del público interesado en los estudios sobre arquitectura un valioso material que, de otro modo, resultaría de difícil consulta. Con la intención de incrementar el fondo editorial de dicha colección, la Fundación Caja de Arquitectos convoca un concurso bienal orientado a la selección de tesis doctorales inéditas.
El 10 de diciembre, el jurado de arquia/tesis, presidido por José Manuel López-Peláez y compuesto por Elisa Valero Ramos , Cristina Gastón Guirao, Emilio Tuñón Álvarez y Carlos Martí Arís, director de la colección arquia/tesis, actuando de secretario, han premiado las tesis ‘Los huesos de Fisac’ de Fermin Gonzalez Blanco y ‘El viaje de Oriente’ de Ricardo Daza Caicedo. Han obtenido mención las tesis de Daniel Esguevillas Cuesta, Mara Sánchez Llorens, Pablo Tena Gómez y Pere Fuertes Pérez.
A Fundación Caja de Arquitectos ten por obxecto promover e fomentar actividades culturais no campo da arquitectura. Entre estas actividades atópase a colección arquia/tese, orientada á publicación de tese doctorales de arquitectura relevantes pola súa achega ao coñecemento arquitectónico, unha vez revisadas e adaptadas polos seus respectivos autores. A colección arquia/tese pretende, así, poñer ao alcance do público interesado nos estudos sobre arquitectura un valioso material que, doutro xeito, resultaría de difícil consulta. Coa intención de incrementar o fondo editorial de devandita colección, a Fundación Caixa de Arquitectos convoca un concurso bienal orientado á selección de tese doctorales inéditas.
O 10 de decembro, o xurado de arquia/tese, presidido por José Manuel López-Peláez e composto por Elisa Valero Ramos , Cristina Gastón Guirao, Emilio Tuñón Álvarez e Carlos Martí Arís, director da colección arquia/tese, actuando de secretario, premiaron as teses ‘Os ósos de Fisac’ de Fermin Gonzalez Branco e ‘A viaxe de Oriente’ de Ricardo Daza Caicedo. Obtiveron mención as teses de Daniel Esguevillas Costa, Mara Sánchez Llorens, Pablo Tena Gómez e Pere Fuertes Pérez.
The Caja de Arquitectos Foundation has for object promote and promote cultural activities in the field of the architecture. Between these activities one finds the collection arquia/tesis, orientated to the publication of doctoral relevant theses of architecture for his contribution to the architectural knowledge, once checked and adapted by his respective authors. The collection arquia/tesis tries to put, this way, within reach of the public been interested in the studies on architecture a valuable material that, differently, would ensue from difficult consultation. With the intention of increasing the list of titles of the above mentioned collection, the Foundation Architects’ Box summons a biennial contest orientated to the selection of doctoral unpublished theses.
On December 10, the juror of arquia/tesis, presided by Jose Manuel Lopez-Peláez and composed by Elisa Valero Branches, Cristina Gastón Guirao, Emilio Tuñón Álvarez and Carlos Martí Arís, the director of the collection arquia/tesis, acting of secretary, have rewarded the theses ‘ Fisac’s bones ‘ of White and Fermin Gonzalez ‘ The trip of East ‘ of Ricardo Daza Caicedo. Daniel Esguevillas Cuesta, Mara Sánchez Llorens, Pablo Tena Gómez and Pere Fuertes Pérez have obtained mention
Ahora incluyo en esta «serie» un fragmento de un manifiesto escrito por David Abelevich Kaufman, más conocido como Dziga Vertov (que puede traducirse por «gira peonza»), uno de los cineastas más importantes de la historia, a pesar de su corta producción cinematográfica comparada con otros directores más prolíficos, pequeña producción provocada por la feroz censura política, instaurada para salvaguardar el dogma soviético. A pesar de ello Vertov tuvo «suerte» porque no acabó asesinado en las purgas estalinistas. Mientras de los funcionarios y verdugos del régimen ya no se acuerda nadie, la obra y las propuestas teóricas de Vertov han trascendido, teniendo una influencia decisiva sobre distintas generaciones de cineastas desde los años sesenta hasta la actualidad.
En su texto Sobre Kinopravda (Kino-Pravda se puede traducir como cine verdad) de 1924 escribe:
«Kinopravda se hace con película como una casa está hecha con ladrillos. Con ladrillos uno puede hacer un horno, una muralla del Kremlin y muchas otras cosas. Uno puede construir varios film-objetos con película. Así como son necesarios buenos ladrillos para una casa, se necesita buena cantidad de película para organizar un film-objeto».
Vertov, como otros teóricos, compara de nuevo la frágil consistencia del celuloide con la solidez y la perdurabilidad de la construcción arquitectónica. Una construcción que, por cierto, cada vez es menos sólida y perdurable.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, diciembre 2011
Tras las reuniones del jurado celebradas en Madrid, entre los días 28 y 30 de julio de 2011 y posteriormente en Oslo, Noruega, el 6 de noviembre de 2011, ya se han hecho públicos los resultados de Europan 11 tanto de España como de Europa. En la convocatoria española se han otorgado 5 Premios, 7 Menciones, además de 7 Proyectos Finalistas. En los resultados europeos 36 equipos españoles han recibido galardones: 9 premios, 15 menciones, 12 finalistas.
RESULTADOS EUROPAN 11 / ESPAÑA
Emplazamientos españoles, 6:
Alcalá de la Selva, Alcorcón, Cerdanyola del Vallès, Getaria, San Bartolomé y Sestao.
Número de equipos inscritos en España: 423
Número de propuestas presentadas en España: 260
Premios en España,12: 5 Premios, 7 Menciones, además de 7 Proyectos Finalistas
PREMIOS
ALCALÁ DE LA SELVA: DO350. Pol Viladoms Claverol, Arnau Sastre Cuadri, Cecilia Rodríguez Vielba
ALCORCÓN: AR601. Diego Jiménez López, Juana Sánchez Gómez
CERDANYOLA DEL VALLÈS: OO011. Josep Ferrando Bramona, Marc Nadal Benito, David Recio Muniesa
GUETARIA: EI000. Jose López Parra, José Manuel Calvo del Olmo, Guillermo Gosalbo Guenot
SAN BARTOLOMÉ: GR001. Francisco Javier Castellano Pulido, Tomás García Píriz, Luis Miguel Ruiz Avilés, Paloma Baquero Masats, Juan Antonio Serrano García
MENCIONES
ALCALÁ DE LA SELVA: CC333. Javier Acedo Andrés, Paula Anasagasti Gutiérrez, Lucía Martín López
Tralas reunións do xurado celebradas en Madrid, entre os días 28 e 30 de xullo de 2011 e posteriormente en Oslo, Noruega, o 6 de novembro de 2011, xa se fixeron públicos os resultados de Europan 11 tanto de España como de Europa. Na convocatoria española outorgáronse 5 Premios, 7 Menciones, ademais de 7 Proxectos Finalistas. Nos resultados europeos 36 equipos españois recibiron galardones: 9 premios, 15 menciones, 12 finalistas.
RESULTADOS EUROPAN 11 / ESPAÑA
Emplazamentos españois, 6:
Alcalá de la Selva, Alcorcón, Cerdanyola del Vallès, Getaria, San Bartolomé y Sestao.
Número de equipos inscritos en España: 423
Número de propostas presentadas en España: 260
Premios en España,12: 5 Premios, 7 Menciones, ademáis de 7 Proxectos Finalistas
PREMIOS
ALCALÁ DE LA SELVA: DO350. Pol Viladoms Claverol, Arnau Sastre Cuadri, Cecilia Rodríguez Vielba
ALCORCÓN: AR601. Diego Jiménez López, Juana Sánchez Gómez
CERDANYOLA DEL VALLÈS: OO011. Josep Ferrando Bramona, Marc Nadal Benito, David Recio Muniesa
GUETARIA: EI000. Jose López Parra, José Manuel Calvo del Olmo, Guillermo Gosalbo Guenot
SAN BARTOLOMÉ: GR001. Francisco Javier Castellano Pulido, Tomás García Píriz, Luis Miguel Ruiz Avilés, Paloma Baquero Masats, Juan Antonio Serrano García
MENCIONS
ALCALÁ DE LA SELVA: CC333. Javier Acedo Andrés, Paula Anasagasti Gutiérrez, Lucía Martín López
After the meetings of the jury celebrated in Madrid, between the days 28 and 30 July 2011 and later in Oslo, Norway, on 6 November 2011, already have made public the results of Europan 11 so much of Spain as of Europe. In the Spanish announcement have awarded 5 Prizes, 7 Quotations, in addition to 7 Projects Finalists. In the European results 36 Spanish teams have received award: 9 prizes, 15 quotations, 12 finalists.
RESULTS EUROPAN 11 / SPAIN
Spanish location, 6:
Alcalá de la Selva, Alcorcón, Cerdanyola del Vallès, Getaria, San Bartolomé y Sestao.
Number of teams inscribed in Spain: 423
Number of proposals presented in Spain: 260
Prizes in Spain, 12: 5 Prizes, 7 Quotations, in addition to 7 Projects Finalistss
PRIZES
ALCALÁ DE LA SELVA: DO350. Pol Viladoms Claverol, Arnau Sastre Cuadri, Cecilia Rodríguez Vielba
ALCORCÓN: AR601. Diego Jiménez López, Juana Sánchez Gómez
CERDANYOLA DEL VALLÈS: OO011. Josep Ferrando Bramona, Marc Nadal Benito, David Recio Muniesa
GUETARIA: EI000. Jose López Parra, José Manuel Calvo del Olmo, Guillermo Gosalbo Guenot
SAN BARTOLOMÉ: GR001. Francisco Javier Castellano Pulido, Tomás García Píriz, Luis Miguel Ruiz Avilés, Paloma Baquero Masats, Juan Antonio Serrano García
MENTIONS
ALCALÁ DE LA SELVA: CC333. Javier Acedo Andrés, Paula Anasagasti Gutiérrez, Lucía Martín López
El tema monográfico del número de Tectónica recientemente publicado está dedicado al sistema constructivo de mayor ligereza estructural: la arquitectura tensada. El contenido teórico de la monografía ha sido elaborado por Javier Tejera, arquitecto especializado en arquitectura textil, que examina las prestaciones y posibilidades de diseño ofrecidas por los tejidos técnicos en la realización de envolventes arquitectónicas tensostáticas y presostáticas, así como los criterios de cálculo y proyecto, características, usos, instalación y mantenimiento de este tipo de estructuras.
La monografía se completa con el análisis constructivo de dos proyectos caracterizados por el empleo de soluciones textiles: la realización de una cubierta desmontable para la piscina flotante del río Spree, en Berlín, por parte de Wilk-Salinas Architekten con Thomas Freiwald, mediante la construcción de una estructura modular de arcos de madera que rigidiza la envolvente textil de colchones de doble membrana; y el Campus BBVA en La Moraleja (Alcobendas, Madrid), obra de Luis Enguita, Paloma Lasso de la Vega y Enrique Azpilicueta, de fachadas enteramente acristaladas, que se protegen del soleamiento mediante una envolvente de paneles textiles deslizantes.
La sección Análisis Constructivo detalla las soluciones técnicas empleadas en el Edificio de Ciencias de la Universidad de Columbia, proyectado por Rafael Moneo con Moneo Brock Studio. La construcción, condicionada por el gran reto de tener que levantarse sobre los 36,5 metros de un gimnasio preexistente, recurre a una solución estructural híbrida de viga en celosía y entramado tubular. La envolvente se diseña como plementería en este entramado estructural y se resuelve constructivamente como un muro cortina de aluminio y vidrio.
El Dossier de Productos recoge los productos más interesantes aparecidos recientemente en el mercado europeo de la construcción, prestando especial atención a aquellos propios de la arquitectura textil, como tejidos técnicos, cables, anclajes y perfiles para la fijación de membranas, revestimientos tensados para fachada e interior, elementos de protección solar y programas de cálculo estructural y obtención de forma.
Edita: A.T.C. Ediciones, S.L.
Directores: José María Marzo y Carlos Quintáns.
29,00 €. 114 páginas.
A.T.C. Ediciones, S.L., Tectónica
Pº del Prado, 24, 6º A
28014 Madrid
Tel.: 91 420 00 66. Fax: 91 429 77 06
tectonica@tectonica.es + tectonica.es + tectonicablog.com
[:gl]
O tema monográfico do número de Tectónica recientemente publicado está dedicado ao sistema constructivo de maior ligereza estructural: a arquitectura tensada. O contido teórico da monografía foi elaborado por Javier Tejera, arquitecto especializado en arquitectura textil, que examina as prestaciones e posibilidades de deseño ofrecidas polos tecidos técnicos na realización de envolventes arquitectónicas tensostáticas e presostáticas, así como os criterios de cálculo e proxecto, características, usos, instalación e mantemento deste tipo de estruturas.
A monografía complétase coa análise constructivo de dous proxectos caracterizados polo emprego de solucións textiles: a realización dunha cuberta desmontable para a piscina flotante do río Spree, en Berlín, por parte de Wilk-Salinas Architekten con Thomas Freiwald, mediante a construción dunha estrutura modular de arcos de madeira que rigidiza a envolvente textil de colchones de dobre membrana; e o Campus BBVA na Moraleja (Alcobendas, Madrid), obra de Luís Enguita, Pomba Lasso da Veiga e Enrique Azpilicueta, de fachadas enteramente acristaladas, que se protexen do soleamiento mediante unha envolvente de paneles textiles deslizantes.
A sección Análise Constructivo detalla as solucións técnicas empregadas no Edificio de Ciencias da Universidade de Columbia, proxectado por Rafael Moneo con Moneo Brock Studio. A construción, condicionada polo gran reto de ter que levantarse sobre os 36,5 metros dun gimnasio preexistente, recorre a unha solución estructural híbrida de viga en celosía e entramado tubular. A envolvente deséñase como plementería neste entramado estructural e resólvese constructivamente como un muro cortina de aluminio e vidro.
O Dossier de Produtos recolle os produtos máis interesantes aparecidos recientemente no mercado europeo da construción, prestando especial atención a aqueles propios da arquitectura textil, como tecidos técnicos, cables, anclajes e perfís para a fijación de membranas, revestimientos tensados para fachada e interior, elementos de protección solar e programas de cálculo estructural e obtención de forma.
The monographic subject of the number of Tectonica recently published is devoted to the constructive system of greater ligereza structural: the architecture tightened. The theoretical content of the monograph has been elaborated by Javier Tejera, skilled architect in textile architecture, that examines the provision and possibilities of design offered by the technical fabrics in the realisation of envolventes architectural tensostáticas and presostáticas, as well as the criteria of calculation and project, characteristic, uses, installation and maintenance of this type of structures.
The monograph complete with the constructive analysis of two projects characterised by the employment of textile solutions: the realisation of a removable cover for the floating swimming pool of the river Spree, in Berlin, by part of Wilk-Saltworks Architekten with Thomas Freiwald, by means of the construction of a modular structure of wooden arches that rigidiza the envolvente textile of mattresses of double membrane; and the Campus BBVA in The Moral (Alcobendas, Madrid), work of Luis Enguita, Paloma Lasso of the Vega and Enrique Azpilicueta, of façades entirely glazed, that protect of the soleamiento by means of an envolvente of textile signposts deslizantes.
The section Constructive Analysis details the technical solutions employees in the Building of Sciences of the University of Columbia, projected by Rafael Moneo with Moneo Brock Studio. The construction, conditioned by the big challenge to have to raise on the 36,5 metres of a pre-existing gymnasium, resorts to a hybrid structural solution of beam in celosía and entramado tubular. The envolvente designs like plementería in this entramado structural and resolves constructivamente like a wall curtain of aluminium and glass.
The Dossier of Products collects the most interesting products appeared recently in the European market of the construction, loaning special attention to those own of the textile architecture, like technical fabrics, wires, anchorages and profiles for the fixation of membranes, revestimientos tightened for façade and inner, elements of solar protection and programs of structural calculation and obtaining of form.
Conscientes de la escasez de recursos, es momento de reactualizar y reprogramar, desde los márgenes, los rígidos modelos del pasado mediante infraestructuras flexibles alejadas de la retórica. […] Toda infraestructura, en cuanto elemento perteneciente a la configuración social del territorio, forma parte de un campo invisible, un ámbito más allá del contexto físico inmediato y tangible. Los puertos, terminales y redes son soportes vitales para nuestras economías. Sin embargo, la creciente velocidad y la rápida transformación de nuestros hábitos y formas de consumo han evidenciado también la fragilidad de los vínculos que existen entre su naturaleza –inmaterial y cambiante– y su soporte físico, haciendo cada vez más urgente la necesidad de reflexionar sobre las consecuencias atribuibles a la diferencia de tempos entre la arquitectura y las fluctuaciones del mercado, entre lo material y lo volátil. […]
P06 Infraestructuralismo. John May
P10 Heathrow Airplot: Weightless. Paisajes Emergentes
P14 Centro de visitantes de los humedales de Brockholes. Adam Khan
P18 Lolita. Langarita-Navarro arquitectos
P22 Nagelhaus. Caruso St John Architects
ARCHIVO
Quaderns #83 (Los espacios libres en Barcelona), 1971
“Albergue para congresistas, ICSID, Fernando Bendito, Carlos Ferrater, José Prada, arquitectos” (Instant City), pp. 85-88
P30 Entrevista José Miguel De Prada Poole
P33 Ambición inflada. Simon Sadler
P37 La contra de la Instant. Carlos Ferrater
P39 Ciudad Instantánea, Aldea Global. Felicity D. Scott
3 ENSAYOS sobre 1 CASO
P46 Infraestructura y tiempo. Javier García-Germán
P49 Solutions d’urgence. Roger Sauquet
P52 Control aéreo. Enrique Ramirez
Aeropuerto de Girona-Costa Brava, fotografías de Coke Bartrina
INVITADO
P57 Preservación de infraestructuras. David Gissen #263
OBSERVATORIO
*Imagen: Paisajes Emergentes, Weightless. Heathrow Airplot
Conscientes da escaseza de recursos, é momento de reactualizar e reprogramar, desde as marxes, os ríxidos modelos do pasado mediante infraestructuras flexibles afastadas da retórica. […] Toda infraestructura, en canto elemento pertencente á configuración social do territorio, forma parte dun campo invisible, un ámbito máis aló do contexto físico inmediato e tanxible. Os portos, terminales e redes son soportes vitais para as nosas economías. Con todo, a crecente velocidade e a rápida transformación dos nosos hábitos e formas de consumo han evidenciado tamén a fragilidad dos vínculos que existen entre a súa natureza –inmaterial e cambiante– e o seu soporte físico, facendo cada vez máis urxente a necesidade de reflexionar sobre as consecuencias atribuíbles á diferenza de tempos entre a arquitectura e as fluctuaciones do mercado, entre o material e o volátil. […]
EDITORIAL
P01 Parainfraestructuras
AGENDA
P03 Reseña, Quaderns Sessions: OFFICE KGDVS — Moritz Küng
Conscious of the shortage of resources, is moment of reactualizar and reprogramar, from the margins, the rigid models of the past by means of flexible infrastructures moved away of the rhetoric. […] All infrastructure, in what pertaining element to the social configuration of the territory, forms part of an invisible field, a field further of the immediate physical context and tangible. The ports, terminals and networks are vital supports for our economies. However, the increasing speed and the fast transformation of our habits and forms of consumption have evidenciado also the fragility of the bonds that exist between his immaterial –nature and cambiante– and his physical support, doing increasingly urgent the need of reflexionar on the consequences atribuibles to the difference of tempi between the architecture and the fluctuations of the market, between the material and the volatile. […]
EDITORIAL
P01 Parainfraestructuras
AGENDA
P03 Reseña, Quaderns Sessions: OFFICE KGDVS — Moritz Küng
La Fundación Caja de Arquitectos, atendiendo al valor formativo que suponen el conocimiento práctico de la profesión y la movilidad geográfica, convoca 20 becas para estudiantes de Arquitectura y jóvenes arquitectos destinadas a la realización de prácticas profesionales en estudios europeos de Arquitectura.
Existen dos modalidades de participación: expediente académico y concurso. Puede optarse por participar en una de ellas o en ambas simultáneamente. Se convocan 10 becas para cada modalidad. Para asegurar una adecuada distribución geográfica de las becas, ésta se ponderará proporcionalmente al número de inscripciones válidas recibidas por centro y modalidad. Podrán participar los estudiantes que hayan superado, en alguna Escuela española de Arquitectura, como mínimo, el 60% de los créditos necesarios para obtener el título de arquitecto, y estén matriculados en el curso 2011/2012; y los arquitectos que hayan obtenido el título de arquitecto en alguna Escuela española de Arquitectura, después del 30 de Abril de 2011.
A Fundación Caja de Arquitectos, atendendo ao valor formativo que supoñen o coñecemento práctico da profesión e a movilidad xeográfica, convoca 20 becas para estudantes de Arquitectura e novos arquitectos destinadas á realización de prácticas profesionais en estudos europeos de Arquitectura.
Existen dúas modalidades de participación: expediente académico e concurso. Pode optarse por participar nunha delas ou en ambas simultáneamente. Convócanse 10 becas para cada modalidade. Para asegurar unha adecuada distribución xeográfica das becas, esta ponderarase proporcionalmente ao número de inscripciones válidas recibidas por centro e modalidade. Poderán participar os estudantes que superen, nalgunha Escola española de Arquitectura, como mínimo, o 60% dos créditos necesarios para obter o título de arquitecto, e estean matriculados no curso 2011/2012; e os arquitectos que obteñan o título de arquitecto nalgunha Escola española de Arquitectura, despois do 30 de Abril de 2011.
The Caja de Arquitectos Foundation, attending to the formative value that suppose the practical knowledge of the profession and the geographic mobility, summons 20 scholarships for students of Architecture and young architects allocated to the realisation of professional practices in European studies of Architecture.
They exist two modalities of participation: academic file and contest. It can opt for participating in one of them or in both simultaneously. They summon 10 scholarships for each modality. To ensure a suitable geographic distribution of the scholarships, this ponderará proportionally to the number of valid registrations received by centre and modality. They will be able to participate the students that have surpassed, in some Spanish School of Architecture, like minimum, 60% of the necessary credits to obtain the title of architect, and are enrolled in the course 2011/2012; and the architects that have obtained the title of architect in some Spanish School of Architecture, after 30 April 2011.
Desde el equipo de arquitectura y diseño Taller de Planchado se ha desarrollado el interiorismo y composición de “El Mercadillo de Carmen Lomana”, evento que tendrá lugar entre los días 16 y 18 de diciembre en Centro Comercial Moda Shopping y que tiene como intención vender parte del vestuario de Carmen Lomana para poder suministrar una Cena de Navidad copiosa a un comedor de beneficencia de Madrid.
La intención del proyecto es crear un armario paralelo en la parte superior del local, jugando con perchas, invirtiendo las formas preconcebidas e ideando una forma de tamizar la luz fluorescente de las luminarias. Siendo conscientes de que el color lo proporcionaría la ropa del mercadillo, para el interiorismo se escogió un degradado de blanco-gris-negro en el que la pureza de las líneas es la protagonista del proyecto. Desde el exterior el espacio se concibe con las mismas líneas de grises que surgen como una prolongación de lo que sucede en el interior del local, y a modo de escaparatismo se han utilizado elementos sencillos como cuberterías y platos de un solo uso, cajas de cartón y elementos muy sencillos que estuviesen vinculados a la razón de ser del mercadillo.
Dende o equipo de arquitectura e deseño Taller de Planchado desenvolveuse o interiorismo e composición de “O Mercadillo de Carmen Lomana”, evento que terá lugar entre os días 16 e 18 de decembro en Centro Comercial Moda Shopping e que ten como intención vender parte do vestuario de Carmen Lomana para poder fornecer unha Cea de Nadal copioso a un comedor de beneficencia de Madrid.
A intención do proxecto é crear un armario paralelo na parte superior do local, xogando con perchas, investindo as formas preconcibidas e ideando unha forma de tamizar a luz fluorescente das luminarias. Sendo conscientes de que a cor proporcionaríao a roupa do mercadillo, para o interiorismo escolleuse un degradado de branco-gris-negro no que a pureza das liñas é a protagonista do proxecto. Desde o exterior o espazo concíbese coas mesmas liñas de grises que xorden como unha prolongación do que sucede no interior do local, e a modo de escaparatismo utilizáronse elementos sinxelos como cuberterías e pratos dun só uso, caixas de cartón e elementos moi sinxelos que estivesen vinculados á razón de ser do mercadillo.
From the team of architecture and design Taller de Planchado has developed the design and composition of “Rummage Sale by Carmen Lomana”, event that will take place between the days 16 and 18 December in Shopping centre Fashion Shopping and that has like intention sell part of the changing room of Carmen Lomana to be able to supply a Christmas Dinner to a canteen of charity in Madrid.
The intention of the project is to create a parallel cupboard in the top of the venue, playing with hangers, investing the forms preconcebidas and contriving a form of tamizar the fluorescent light of the luminarias. Being conscious that the colour would provide it the clothes of the Rummage Sale, for the design chose a degraded of white-grey-black in which the purity of the lines is the protagonist of the project. From the outside the space conceives with the same lines of grey that arise like a prolongation of what sucede in the interior of the venue, and to way of escaparatismo have used simple elements like cuberterías and dishes of an alone use, boxes of cardboard and elements very simple that were linked to the reason to be of the Rummage Sale.
A miña memoria é como a marea. Capaz é de arrastrar os recordos á area, para, xusto despois, devolvelos ao mar. Querería calma serea, un mar Morto no que flotar nadando. O que teño son ondas entre as que nadar flotando. Agora seino, sube, preamar, e, xusto despois, baixamar. Estou máis calmo.
Miro ao horizonte esperanzado, síntome como un gran capitán. Mellor aínda, coma un grumete en cuberta a punto de zarpar.
-Se queres, xuntos, construiremos un barco.
-Sí, vin para quedar.
«Murmurios de Valdoviño» fue realizada en el año 2008, en la playa coruñesa de Valdoviño, cerca de Ferrol. A pesar de que las imágenes tienen una meditada composición, ha sido su edición posterior lo que más tiempo ha llevado.
Son fotografías en modo escala de grises en las que la herramienta utilizada protagonista ha sido la sobreexposición, que ha ayudado a eliminar los elementos superfluos, aislar los puntos más importantes de la imagen, para, finalmente, colocarlo sobre un lienzo en blanco.
Se trataba de crear una atmósfera de ensoñación gráfica y de este modo poder transmitir una sensación de serenidad al espectador.
Paisajes observados desde la distancia, o detalles cercanos, tratan de mostrarnos la playa de Valdoviño como un escaparate repleto de sueños y susurros.
Obra: Murmurios de Valdoviño
Autor: Magnabrush
año: 2008
Emplazamiento: Valdoviño, A Coruña, Galicia, España + www.magnabrush.es
-¡Viñeches!
-Tiña ganas de chegar, de dicircho.
A miña memoria é como a marea. Capaz é de arrastrar os recordos á area, para, xusto despois, devolvelos ao mar. Querería calma serea, un mar Morto no que flotar nadando. O que teño son ondas entre as que nadar flotando. Agora seino, sube, preamar, e, xusto despois, baixamar. Estou máis calmo.
Miro ao horizonte esperanzado, síntome como un gran capitán. Mellor aínda, coma un grumete en cuberta a punto de zarpar.
-Se queres, xuntos, construiremos un barco.
-Sí, vin para quedar.
» Valdoviño’s murmurings » it was realized in the year 2008, in the beach coruñesa of Valdoviño, near Ferrol. In spite of the fact that the images have a pondered composition, it has been his later edition what more time has taken.
They are photographies in way it climbs of gray in that the used tool protagonist has been the overexposure, which has helped to eliminate the superfluous elements, to isolate the most important points of the image, to, finally, place it on a linen in white.
It was a question of creating an atmosphere of graphical dream and thus being able to transmit a sensation of serenity to the spectator.
Landscapes observed from the distance, or nearby details, try to show us Valdoviño’s beach as a shop window replete with dreams and sighs.
Work: Valdoviño’s murmurings
Author: Magnabrush
Year: 2008
Location: Valdoviño, A Coruña, Galicia, España
+ www.magnabrush.es
-¡Viñeches!
-Tiña ganas de chegar, de dicircho.
A miña memoria é como a marea. Capaz é de arrastrar os recordos á area, para, xusto despois, devolvelos ao mar. Querería calma serea, un mar Morto no que flotar nadando. O que teño son ondas entre as que nadar flotando. Agora seino, sube, preamar, e, xusto despois, baixamar. Estou máis calmo.
Miro ao horizonte esperanzado, síntome como un gran capitán. Mellor aínda, coma un grumete en cuberta a punto de zarpar.
-Se queres, xuntos, construiremos un barco.
-Sí, vin para quedar.
«Murmurios de Valdoviño» foi realizada no ano 2008, na praia coruñesa de Valdoviño, preto de Ferrol. Malia que as imaxes teñen unha meditada composición, foi a súa edición posterior o que máis tempo levou.
Son fotografías en modo escala de grises nas que a ferramenta utilizada protagonista foi a sobreexposición, que axudou a eliminar os elementos superfluos, illar os puntos máis importantes da imaxe, para, finalmente, colocalo sobre un lenzo en branco.
Tratábase de crear unha atmosfera de ensoñación gráfica e deste xeito poder transmitir unha sensación de serenidade ao espectador.
Paisaxes observadas desde a distancia, ou detalles próximos, tratan de mostrarnos a praia de Valdoviño como un escaparate repleto de soños e susurros.
Obra: Murmurios de Valdoviño
Autor: Magnabrush
Ano: 2008
Emplazamento: Valdoviño, A Coruña, Galicia, España
Jornada de debate-trabajo sobre las cualidades detectadas en muchos de los procesos relacionados con el llamado feísmo, y que las nuevas normativas de las administraciones públicas, como la inminente “Estratexia da Paisaxe de Galicia” anunciada por la Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, pretenden eliminar sin reflexión previa.
El encuentro comenzará con una presentación por parte de Ergosfera, de una hora aproximadamente, en la que se introducirán 6 de estas cualidades (vinculadas ¿casualmente? a conceptos como cultura libre o filosofía hacker): 1) la (re)utilización de las nuevas materias primas de nuestro espacio-tiempo (deshechos, excedentes, etc.), 2) el incrementalismo como forma racional de evolución de los procesos autónomos y/o colectivos, 3) la posibilidad de transgresión con respecto a los modelos convencionales, 4) los procesos de auto-replicación sin necesidad de publicidad y consumo, 5) la representación de subjetividades y deseos ciudadanos en la esfera pública, y 6) la importancia del grado de manipulabilidad de los entornos producidos.
Tras la presentación, comenzará una mesa de debate-trabajo en la que, además de cualquiera de l@s asistentes, participarán algunas de las personas que ya han trabajado el tema o a las que valoramos por sus opiniones y formas de trabajar (Plácido Lizancos Mora, Man_Hauser, Creus e Carrasco, Pablo Gallego Picard, Hábitat Social Cooperativa Galega, pescadería20, Xoán M. Mosquera y Rosendo González Núñez).
¡EU SÍ QUERO FEÍSMO NA MIÑA PAISAXE!
A cuestión contemporánea (Universidade Invisíbel)
Jueves 15 de diciembre 19:00h
Fundación Luis Seoane (A Coruña)
Xornada de debate-traballo sobre as calidades detectadas en moitos dos procesos relacionados co chamado feísmo, e que as novas normativas das administracións públicas, como a inminente “Estratexia dá Paisaxe de Galicia” anunciada pola Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, pretenden eliminar sen reflexión previa.
O encontro comezará cunha presentación por parte de Ergosfera, dunha hora aproximadamente, na que se introducirán 6 destas calidades (vinculadas casualmente? a conceptos como cultura libre ou filosofía hacker): 1) a (re)utilización das novas materias primas do noso espazo-tempo (desfeitos, excedentes, etc.), 2) o incrementalismo como forma racional de evolución dos procesos autónomos e/ou colectivos, 3) a posibilidade de transgresión con respecto aos modelos convencionais, 4) os procesos de auto-replicación sen necesidade de publicidade e consumo, 5) a representación de subjetividades e desexos cidadáns na esfera pública, e 6) a importancia do grado de manipulabilidad das contornas producidas.
Trala presentación, comezará unha mesa de debate-traballo na que, ademais de calquera de l@s asistentes, participarán algunhas das persoas que xa traballaron o tema ou ás que valoramos polas súas opinións e formas de traballar (Plácido Lizancos Moura, Man_Hauser, Creus e Carrasco, Pablo Galego Picard, Hábitat Social Cooperativa Galega, pescadería20, Xoán M. Mosquera e Rosendo González Núñez).
Day of debate-work on the qualities detected in many of the processes related with the called feísmo, and that the new rules of the public administrations, like the imminent “Estratexia da Paisaxe of Galicia” announced by the Consellería of Environment, Territory and Infraestruturas, pretend to delete without previous reflection.
The meeting will begin with a presentation by part of Ergosfera, of an hour roughly, in which they will enter 6 of these qualities (linked casually? To concepts like free culture or philosophy hacker): 1) the (re)utilisation of the new prime matters of our spacetime (undone, excedentes, etc.), 2) the incrementalismo like rational form of evolution of the autonomous processes and/or communities, 3) the possibility of transgression regarding the conventional models, 4) the processes of car-replication without need of advertising and consumption, 5) the representation of subjectivities and citizen wishes in the public sphere, and 6) the importance of the degree of manipulabilidad of the surroundings produced.
After the presentation, will begin a table of debate-work in which, in addition to any one of l@s assistants, will participate some of the people that already have worked the subject or to which value by his opinions and forms to work (Plácido Lizancos Dwells, Man_Hauser, Creus and Carrasco, Pablo Galician Picard, Cooperative Social Habitat Galega, fishmonger20, Xoán M. Mosquera And Rosendo González Núñez).
El próximo jueves, 15 de Diciembre, en la escuela de arquitectura de A Coruña (ETSAC) se desarrollará una jornada de conferencias a cargo los diez equipos seleccionados para la exposiciónMetagénesix. Nova arquitectura da Galiza. Se presentará, además, el libro-catálogo de la exposición.
Programa
10:00 Apertura de la Jornada por el nuevo director de la ETSAC Fernando Agrasar y Presentación del Proxecto METAGÉNESIX [Comisarios]
10:25 Estudio Nômada
10:50 Alfredo Sirvent
11:15 Ansede-Quintáns Arquitectos
11:40 Pausa Café
12:15 Presentación del nuevo libro Editorial Difusora y Comisarios
12:40 Arrokabe Arquitectos
13:05 Castroferro Arquitectos
19:00 Debate Enseñanza y mayor difusión de la Arquitectura de Galicia. Fernando Agrasar (ETSAC) Xosé Manuel Rosales Noves (Proxecto Terra) Carlos Pita Abad (Olladas de Preto)
O vindeiro xoves, 15 de Decembro, na escola de arquitectura da Coruña (ETSAC) desenvolverase unha xornada de conferencias a cargo os dez equipos seleccionados para a exposición Metagénesix. Nova arquitectura da Galiza. Presentarase, ademais, o libro-catálogo da exposición.
Programa
10:00 Apertura da Xornada polo novo director da ETSAC Fernando Agrasar y Presentación del Proxecto METAGÉNESIX [Comisarios]
10:25 Estudio Nômada
10:50 Alfredo Sirvent
11:15 Ansede-Quintáns Arquitectos
11:40 Pausa Café
12:15 Presentación do novo libro Editorial Difusora e Comisarios
12:40 Arrokabe Arquitectos
13:05 Castroferro Arquitectos
13:30 Pausa Comida
16:30 Estudio ERBA
16:55 Marta Somoza-OTM Allariz
17:20 Óscar Pedrós
17:45 Oxíxeno Arquitectura
18:15 UMU
19:00 Debate Ensinanza e maior difusión da Arquitectura de Galicia. Fernando Agrasar (ETSAC) Xosé Manuel Rosales Noves (Proxecto Terra) Carlos Pita Abad (Olladas de Preto)
Next Thursday, 15 December, in the school of architecture of A Coruña (ETSAC) will develop a day of conferences to charge the ten teams selected for the exhibition Metagénesix. Nova arquitectura da Galiza. It will present , besides, the book-catalogue of the exhibition.
Provisional
10:00 Opening gives Xornada by the new director of the ETSAC Fernando Agrasar and Presentation of the Proxecto METAGÉNESIX [Commissioners]
10:25 Estudio Nômada
10:50 Alfredo Sirvent
11:15 Ansede-Quintáns Arquitectos
11:40 Pause Coffee
12:15 Presentación del nuevo libro Editorial Difusora y Comisarios
12:40 Arrokabe Arquitectos
13:05 Castroferro Arquitectos
13:30 Pause Eaten
16:30 Estudio ERBA
16:55 Marta Somoza-OTM Allariz
17:20 Óscar Pedrós
17:45 Oxíxeno Arquitectura
18:15 UMU
19:00 Discussion: Education and greater diffusion of the Architecture of Galicia. Fernando Agrasar (ETSAC) Xosé Manuel Rosales Noves (Proxecto Terra) Carlos Pita Abad (Olladas de Preto)
Las revistas de arquitectura han tenido en el siglo XX un papel determinante como vehículo de transmisión de novedades y de intercambio de opiniones, escritas o construidas; en los años de la irrupción de la modernidad se convirtieron en medios para fortalecer las convicciones y reafirmar los logros, y cauce ordinario para los manifiestos, la difusión de las ideas y la defensa y exposición de los nuevos principios estéticos y de los logros alcanzados.
Después, la proliferación de revistas y la pérdida de su carácter de escaparate de una nueva sociedad, hizo que se desvirtuase el sentido de sus contenidos, ayunos de novedad conceptual y cargados casi exclusivamente de novedad formal, lo que no impidió para que siguiesen teniendo protagonismo como vehículo de intercambio de inquietudes y logros. Pero ya no eran lo mismo, y algunas desaparecieron o siguieron existiendo en la sombra mientras aparecían otras nuevas.
En el Congreso se proponen dos secciones, una dedicada al estudio del concepto mismo de revista de arquitectura, a su misión y objetivos, a los contenidos –tanto los reales como los deseables o pretendidos–, a su carácter –artístico, estético, reflexivoconceptual o técnico–, a su autoridad y a su valor documental. Y una segunda sección encaminada a recoger los estudios e investigaciones acerca del papel que las revistas desempeñaron en los años de génesis de la arquitectura española moderna comomedio de formación e información para los arquitectos y como cauce para la difusión de sus ideas y obras, la homologación internacional de su trabajo y la consolidación y afirmación de sus convicciones.
+ info
As revistas de arquitectura han ter no século XX un papel determinante como vehículo de transmisión de novidades e de intercambio de opinións, escritas ou construídas; nos anos da irrupción da modernidad convertéronse en medios para fortalecer as conviccións e reafirmar os logros, e canle ordinario para os manifestos, a difusión das ideas e a defensa e exposición dos novos principios estéticos e dos logros alcanzados.
Despois, a proliferación de revistas e a perda do seu carácter de escaparate dunha nova sociedade, fixo que se desvirtuase o sentido dos seus contidos, ayunos de novidade conceptual e cargados case exclusivamente de novidade formal, o que non impediu para que seguisen tendo protagonismo como vehículo de intercambio de inquietudes e logros. Pero xa non eran o mesmo, e algunhas desapareceron ou seguiron existindo na sombra mentres aparecían outras novas.
No Congreso propóñense dúas seccións, unha dedicada ao estudo do concepto mesmo de revista de arquitectura, á súa misión e obxectivos, aos contidos –tanto os reais como os desexables ou pretendidos–, ao seu carácter –artístico, estético, reflexivoconceptual ou técnico–, á súa autoridade e ao seu valor documental. E unha segunda sección encamiñada a recoller os estudos e investigacións achega do papel que as revistas desempeñaron nos anos de xéneses da arquitectura española moderna comomedio de formación e información para os arquitectos e como canle para a difusión das súas ideas e obras, a homologación internacional do seu traballo e a consolidación e afirmación das súas conviccións.
+ info
In the XXth century architectural magazines have had a key role as vehicle for news transfer and exchange of opinions, written or constructed; in the years of the irruption of modernity architectural magazines became the media to trengthen convictions and reaffirm achievements as well as regular channel for manifestos, the dissemination of ideas and the defense and exposure of new aesthetic principles and goals. Afterwards, the proliferation of magazines and the loss of its status as a showcase of a new society, led to distort the meaning of its contents, empty of conceptual novelty and almost exclusively full of formal innovation, though vehicle for exchange of concerns and achievements. But they were not the same, and some disappeared or continued in the shade while new ones appeared.
The Congress proposes two panels, one dedicated to study the concept of architectural magazine itself, its mission and objectives, its content –both actual, desired or intended–, its character –artistic, aesthetic, reflective, conceptual, technical–, its authority and documentary value. A second panel aims to gather study cases about the role that magazines played in the early genesis of Modern Spanish Architecture as a media of education and information for architects, and as a channel for the dissemination of ideas and works, the international approval of their work and the consolidation and affirmation of his convictions.
Rashomon es el nombre de una gran puerta de madera en estado ruinoso bajo la que se resguardan de una lluvia torrencial tres personajes: un leñador, un plebeyo y un monje. Una misma historia es contada de manera contradictoria, situando al espectador en una postura incómoda que no le facilita la deducción del acontecer verdadero. En este libro, Javier Mozas cuenta también una misma historia a través de artículos que han sido escritos a lo largo de dieciocho años. Una plomada, un corazón y un compás dan la clave para comprender las tres verdades de la arquitectura.
Javier Mozas es arquitecto y urbanista (ETSAM, 1982). Fundador y director de la revista de arquitectura a+t y miembro de a+t research group.
Rashomon. La triple verdad de la arquitectura
Javier Mozas
Tapa blanda (14×20): 224 Páginas
Español
Año 2011
Rashomon é o nome dunha gran porta de madeira en estado ruinoso baixo a que se resgardan dunha choiva torrencial tres personaxes: un leñador, un plebeyo e un monxe. Unha mesma historia é contada de xeito contradictoria, situando ao espectador nunha postura incómoda que non lle facilita a dedución do acontecer verdadeiro. Neste libro, Javier Mozas conta tamén una mesma historia a través de artigos que foron escritos ao longo de dezaoito anos. Unha plomada, un corazón e un compás dan a clave para comprender as tres verdades da arquitectura.
Javier Mozas é arquitecto e urbanista (ETSAM, 1982). Fundador e director da revista de arquitectura a+t e membro de a+t research group.
Rashomon. A triple verdade da arquitectura
Javier Mozas
Tapa branda (14×20): 224 Páxinas
España
Ano 2011
Rashomon is the name of a big wooden door in dilapidated state under which protect of a torrential rain three characters: a leñador, a plebeian and a monk. A same history is explained of contradictory way, situating to the viewer in an uncomfortable posture that does not facilitate him the deduction of the become true. In this book, Javier Young account also a same history through articles that have been written along eighteen years. A plummet, a heart and a compass give the key to comprise the three truths of the architecture.
Javier Young is architect and urbanista (ETSAM, 1982). Founder and director of the magazine of architecture to+t and member of to+t research group.
Rashomon. The triple truth of the architecture
Javier Mozas
Covers soft(14×20): 224 Pages
Spanish
Year 2011
Espacio Sirvent presenta los nuevos objetos de los diseñadores Javier y José Luis Díez con una charla/coloquio en la que Javier Díez planteará, bajo el título de ¿Arte? ó ¿diseño?, los límites entre los que se encuentra su proceso creativo. Epigramas, la nueva serie de objetos que díez+díez presentan en Espacio Sirvent, supone un conjunto de piezas, tanto objetuales como gráficas, caracterizadas todas ellas por una voluntad explícita de concreción y despojamiento formal que las acerca a lo que podríamos definir como aforismos visuales o haikus materializados.
Con esta nueva propuesta, Espacio Sirvent continúa con una programación que pretende abordar el diseño desde los diferentes campos de la creación artística. Tras la presentación del tablero que arrancó con la charla del arquitecto Alfonso Penela, la intervención y exposición de los hermanos Díez se configura como una inserción de piezas dentro del discurso expositivo que el comisario Ángel Calvo propuso como hilo conductor del proyecto.
Javier y José Luis Díez, diseñadores con una dilatada carrera que han pasado por empresas como Escofet 1886, MiSCeL•LàNia, Porcelanas Bidasoa, Alpujarreña, BlueMobility, Ona o ninetonine. Entre los premios recibidos se encuentra el Delta de Plata del ADI-FAD y dos premios de la categoría Diseño Industrial de la AEPD. En 2010 comenzaron a trabajar como díez+díez en lo que consideran un proyecto sin ataduras ni condicionantes y hasta la fecha han realizado la exposición COSAS en la Galería Mad is Mad (Madrid) y en diferentes exposiciones colectivas.
Dentro de su programación, Espacio Sirvent sigue trabajando en los próximos proyectos que contarán con colaboradores como SINSALaudio o el acordeonista Carlos Quintá en diferentes actividades que tendrán como objetivo acercar nuevas propuestas relacionadas con la música de vanguardia y con los orígenes de los registros sonoros.
Espacio Sirvent presenta os novos obxectos dos diseñadores Javier e José Luís Díez cunha charla/coloquio na que Javier Díez suscitará, baixo o título de Arte? ó deseño?, os límites entre os que se atopa o seu proceso creativo. Epigramas, a nova serie de obxectos que díez+díez presentan en Espazo Sirvent, supón un conxunto de pezas, tanto objetuales como gráficas, caracterizadas todas elas por unha vontade explícita de concreción e despojamiento formal que as achega ao que poderiamos definir como aforismos visuales ou haikus materializados.
Con esta nova proposta, Espacio Sirvent continúa cunha programación que pretende abordar o deseño desde os diferentes campos da creación artística. Trala presentación do taboleiro que arrincou coa charla do arquitecto Alfonso Penela, a intervención e exposición dos irmáns Díez configúrase como unha inserción de pezas dentro do discurso expositivo que o comisario Anxo Calvo propuxo como fío condutor do proxecto.
Javier e José Luís Díez, diseñadores cunha dilatada carreira que pasaron por empresas como Escofet 1886, MiSCeL•LàNia, Porcelanas Bidasoa, Alpujarreña, BlueMobility, Ona ou ninetonine. Entre os premios recibidos atópase o Delta de Prata do ADI-FAD e dous premios da categoría Deseño Industrial da AEPD. En 2010 comezaron a traballar como díez+díez no que consideran un proxecto sen ataduras nin condicionantes e ata a data realizaron a exposición COSAS na Galería Mad is Mad (Madrid) e en diferentes exposicións colectivas.
Dentro do seu programación, Espazo Sirvent segue traballando nos próximos proxectos que contarán con colaboradores como SINSALaudio ou o acordeonista Carlos Quintá en diferentes actividades que terán como obxectivo achegar novas propostas relacionadas coa música de vanguardia e coas orixes dos registros sonoros.
Espacio Sirvent presents the new objects of the designers Javier and José Luis Díez with one chats/colloquium in which Javier Díez will pose, under the title of Art? Or design?, the limits between which finds his creative process. Epigrams, the new series of objects that díez+díez present in Space Sirvent, supposes a group of pieces, so much objetuales like graphic, characterised all they by an explicit will of concretion and despojamiento formal that approaches them to what could define like visual aphorisms or haikus materialised.
With this new proposal, Espacio Sirvent continues with a programming that pretends to tackle the design from the different fields of the artistic creation. After the presentation of the board that started with the talk of the architect Alfonso Penela, the intervention and exhibition of the brothers Díez configures like an insertion of pieces inside the speech expositivo that the commissioner Ángel Calvo proposed like conductive thread of the project.
Javier and José Luis Díez, designers with a dilated career that have gone through companies like Escofet 1886, MiSCeL•LàNia, Chinas Bidasoa, Alpujarreña, BlueMobility, Ona or ninetonine. Between the prizes received finds the Delta of Silver of the ADI-FAD and two prizes of the category Design Industrial of the AEPD. In 2010 they began to work like díez+díez in what they consider a project without links neither conditionings and to date have realised the exhibition SEW in the Gallery Mad is Mad (Madrid) and in different collective exhibitions.
Inside his programming, Space Sirvent follows working in the next projects that will have collaborators like SINSALaudio or the accordionist Carlos Quintá in different activities that will have like aim approach new proposals related with the music of avant-garde and with the origins of the audible registers.
El miércoles 16 de noviembre se inauguró la exposición «El Gobierno Civil de Alejandro de la Sota», que podrá visitarse en el propio edificio hasta que acabe el año. Se trata de una muestra monográfica de la que es considerada, junto al Gimnasio Maravillas, una de las obras más representativas de Alejandro de la Sota. La exposición ha sido organizada por la Subdelegación de Gobierno en Tarragona, la Fundación Alejandro de la Sota y la demarcación de Tarragona del Colegio de Arquitectos de Cataluña.
«El Gobierno Civil de Alejandro de la Sota»
Lugar: Vestíbulo de la Subdelegación del Gobierno en Tarragona
(Plaza Imperial Tàrraco, 3. 43005, Tarragona)
Fechas: Del 16 de noviembre al 31 de diciembre de 2011
Horario: de lunes a viernes de 9 a 17 h • Sábados de 9 a 14 h
O mércores 16 de novembro inaugurouse a exposición O Governo Civil de Alejandro de la Sota, que poderá visitarse no propio edificio ata que acabe o ano. Trátase dunha mostra monográfica da que é considerada, xunto ao Gimnasio Marabillas, unha das obras máis representativas de Alejandro de la Sota. A exposición foi organizada pola Subdelegación de Goberno en Tarragona, a Fundación Alejandro de la Sota e a demarcación de Tarragona do Colexio de Arquitectos de Cataluña.
O Governo Civil de Alejandro de la Sota
Lugar: Vestíbulo da Subdelegación do Goberno en Tarragona
(Praza Imperial Tàrraco, 3. 43005, Tarragona)
Datas: Do 16 de novembro ao 31 de decembro de 2011
Horario: de luns a venres de 9 a 17 h • Sábados de 9 a 14 h
The Wednesday 16 November inaugurated the exhibition The Civil Government of Alejandro de la Sota, that will be able to visit in the own building until it finish the year. It treats of a monographic sample of which is considered, beside the Maravillas Gymnasium, one of the most representative works of Alejandro de la Sota. The exhibition has been organised by the Subdelegación of Government in Tarragona, the Foundation Alejandro de la Sota and the demarcation of Tarragona of the School of Architects of Catalonia.
«The Civil Government of Alejandro de la Sota»
Place: Hall of the Subdelegación of the Government in Tarragona
(Imperial Square Tàrraco, 3. 43005, Tarragona)
Dates: Of 16 November to 31 December 2011
Schedule: of Monday to Friday of 9 to 17 h • Saturdays of 9 to 14 h
«Se acabo la fiesta» es un documental que reflexiona entorno a la arquitectura realizada en los ultimos 20 años en España. Entrevistamos a Felix de Azua, Sir Richard Rogers, Blanca Lleo, Emilio Tuñon, y Luis Mansilla, asi como los directores de la Revista El Croquis y el periodista Llazer Moix.
«Se acabo la fiesta» é un documental que reflexiona contorna á arquitectura realizada nos ultimos 20 anos en España. Entrevistamos a Felix de Azua, Sir Richard Rogers, Branca Lleo, Emilio Tuñon, e Luís Mansilla, asi como os directores da Revista El Croquis e o xornalista Llazer Moix.
«Se acabo la fiesta» is a documentary that reflexiona surroundings to the architecture realised in the ultimos 20 years in Spain. We interview to Felix of Azua, Sir Richard Rogers, Blanca Lleo, Emilio Tuñon, and Luis Mansilla, asi like the directors of the Magazine El Croquis and the journalist Llazer Moix.
«La idea es expresar a través de la gente los cambios que ellos vieron en la ciudad en este tiempo. Es como un testimonio global de la ciudad, de forma directa». Así define el arquitecto Pablo Tomé su trabajo en el documental Historias dunha cidade. Santiago de Compostela, 25 anos Patrimonio da Humanidade) que, el próximo día 14 de diciembre, se proyectará en el auditorio del Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC).
Bajo bajo la producción de Correo TV y con guión de Carlos Roma para el Consorcio de Santiago, la iniciativa del documental procede de una exposición comisariada por el propio Pablo Tomé que iba a inaugurarse en el Museo de Platerías, cuya idea era mostrar los cambios que había experimentado la ciudad en los últimos 25 años a través de planos, fotografías y proyectos, tal y como apunta el director de la iniciativa.
[…]
Fernando Franjo
+ artículo publicado en el correo gallego
«A idea é expresar a través da xente os cambios que eles viron na cidade neste tempo. É como un testemuño global da cidade, de forma directa.» Así define o arquitecto Pablo Tomei o seu traballo no documental Historias dunha cidade. Santiago de Compostela, 25 anos Patrimonio dá Humanidade) que, o próximo día 14 de decembro, proxectarase no auditorio do Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC).
Baixo baixo a produción de Correo TV e con guión de Carlos Roma para o Consorcio de Santiago, a iniciativa do documental procede dunha exposición comisariada polo propio Pablo Tomei que ía inaugurarse no Museo de Platerías, cuxa idea era mostrar os cambios que experimentara a cidade nos últimos 25 anos a través de planos, fotografías e proxectos, tal e como apunta o director da iniciativa.
[…]
Fernando Franjo
+ artigo publicado en el correo gallego
«The idea is to express through the people the changes that they saw in the city in this time. It is like a global testimony of the city, of direct form». Like this it defines the architect Pablo Took his work in the documentary Historia dunha cidade. Santiago de Compostela, 25 anos Patrimonio da Humanidade) that, the next day 14 December, will project in the auditorium of the Centre Galego of Contemporary Art (CGAC).
Low under the production of Post TV and with script of Carlos Rome for the Consortium of Santiago, the initiative of the documentary proceeds of an exhibition curated by the own Pablo Took that it went to inaugurate in the Museum of Platerías, whose idea was to show the changes that had experienced the city in the last 25 years through planes, photographies and projects, as it aims the director of the initiative.
[…]
Fernando Franjo
+ article is published in el correo gallego
«La idea es expresar a través de la gente los cambios que ellos vieron en la ciudad en este tiempo. Es como un testimonio global de la ciudad, de forma directa». Así define el arquitecto Pablo Tomé su trabajo en el documental Historias dunha cidade. Santiago de Compostela, 25 anos Patrimonio da Humanidade) que, el próximo día 14 de diciembre, se proyectará en el auditorio del Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC).
Bajo bajo la producción de Correo TV y con guión de Carlos Roma para el Consorcio de Santiago, la iniciativa del documental procede de una exposición comisariada por el propio Pablo Tomé que iba a inaugurarse en el Museo de Platerías, cuya idea era mostrar los cambios que había experimentado la ciudad en los últimos 25 años a través de planos, fotografías y proyectos, tal y como apunta el director de la iniciativa.
«Los lunes al sol», una película de cine española dirigida por Fernando León de Aranoa
4 años de crisis han dejado secuelas más que considerables en casi todas las profesiones, y una de las que más se está resintiendo es la de la arquitectura. La situación se vuelve cada vez más crítica e, incluso, en medios generalistas, como el reciente artículo de Anatxu Zabalbeascoa, Historias de la arquitectura ‘mileurista’, se hacen eco de la situación. Pocos días después, comenzaba a correr como la pólvora por la red una oferta de empleo en la que se ofrecían unas pésimas condiciones laborales para un posible candidato arquitecto; de ello ya han dado buena cuenta los siempre geniales y expeditivos: n+1.
Así que hoy, si os apetece, vamos a hablar de cómo vemos que ha estado, está o puede llegar a estar nuestro sector arquitectónico. ¿Os animáis?
Somos más de 50.000 arquitectos en la calle, más otros 30.000 que están en las escuelas, pero que, en cuatro días, serán nuevos compañeros con lo cuales repartir el, cada vez más exiguo, pastel laboral. A ello, hay que añadir que grandes empresas cercanas al ámbito ingenieril, de una forma u otra, hincan el diente en labores que hasta ahora habían sido desempeñadas por el colectivo de arquitectos.
Es demasiado fácil tener un arquitecto en sus filas y que se hinche a firmar los proyectos que, realmente, son redactados por el resto de miembros de la oficina. El ingeniero sabe que si cobra 10, tendrá que dedicar recursos, personal y tiempo por 8 para poder ganar 2. Sin embargo, al arquitecto le cuesta bastante más tener claros conceptos de eficiencia y eficacia.
Ante esta competencia, tanto interna como externa, el futuro laboral está cada vez más complicado. El paro en el sector como se demuestra desde el colectivo de Arquitectos Explotados es más que preocupante y el futuro, muy a nuestro pesar, se muestra más bien negro si se continua pensando que el arquitecto es aquel que solo se dedica a levantar edificios. El consultor de arquitectos Gonzalo García Muñoz, afirma en una entrevista para accésit, que “no hay suficientes proyectos para todos. Sólo para el 10-15 %. Y esta realidad no mejorará en los próximos veinte o treinta años”. Aún así, desde muchas escuelas de arquitectura se sigue incidiendo en un método de enseñanza ajeno a la crisis, a la sociedad o los avances en las nuevas tecnologías. Por ello, entendemos que es el momento de concienciar al alumno de que un arquitecto es mucho más que hacer proyectos, y que, si no queremos perder la ilusión y el entusiasmo por la arquitectura, conviene abrir la mente lo máximo posible.
Por otro lado, es conveniente plantearse, seriamente, si los arquitectos hemos tenido (o no) la suficiente mentalidad empresarial. Los encargos, hasta hace dos o tres años, llegaban porque tenían que llegar y poco se hacía para crear una estructura interna que tuviera un plan B, por si algún día terminaban las vacas gordas. El boca a boca fue funcionado y el “contacteo”, porque no decirlo, también. Incluso hubo un tiempo en que algún estudio de arquitectura se llamaba despacho y ¡hasta tenía sala de espera! Pero claro, este sistema no iba a durar eternamente. Así que, con la llegada de las vacas flacas, se produce un atasco en el sector y los proyectos se dejan de conseguir tan alegremente.
Los estudios a los que llegaban encargos a raudales, de un día para otro, se quedan a dos velas, y empiezan a desprenderse de sus trabajadores (esos que en muchos casos estaban en precarias condiciones laborales) y quieren ver en los concursos públicos de arquitectura su tabla de salvación.
Mientras tanto, otro grupo de arquitectos que se dedicaban a conseguir encargos a través de la vía de los concursos públicos, vieron como se complicaba su, hasta entonces apacible, entorno laboral. Consecuencia directa: más de cien propuestas por cada concurso público que aparece, sabiendo que sólo una será la afortunada. De esta forma, los estudios de arquitectura que, en general, no disponían de ningún tipo de estructura empresarial se ven perdidos en un mundo laboral cada vez más competitivo.
Desde la publicación de bsA podemos leer las siguientes reflexiones al respecto,
“Dada la situación actual de la profesión, a partir de ahora y cada vez más habrá que saber competir para poder trabajar y esto implica una gestión empresarial de la organización. A través de esa gestión podemos salir de la indiferenciación y ser percibidos por nuestros clientes como alguien a quien poder contratar. La gestión deberán desarrollarla profesionales cualificados. Aquí se abre un abanico de posibilidades que nos da una visión de conjunto. (…) La gestión de empresas y en general el uso de herramientas empresariales es algo irrenunciable para el arquitecto del futuro.”
En realidad, ni antes de la crisis, ni con su llegada, muchos estudios de arquitectura piensan sobre cuáles pueden ser estas herramientas empresariales, cuál es su potencial cliente, cómo ocupar nichos de mercado que los hagan más competitivos, ni aprovechar sus indudables cualidades y fortalezas que todos ellos tienen.
Como comenta el experto en gestión empresarial para arquitectos, Gonzalo García, “nadie nos han informado de cómo se gana dinero: vivimos convencidos de que bastará con trabajar duro y bien para que llamen a nuestra puerta los clientes.” Planteamiento cada vez más obsoleto y alejado de la realidad. Simplemente, queremos que todo fuese como antes y, de esta forma, la profesión sigue dándose cabezazos contra la misma pared. Seguramente, es el momento de preguntarnos, ¿qué es lo que diferencia nuestra actividad como arquitectos del resto de compañeros? ¿Cómo podemos aprovechar la red y las nuevas tecnologías para aumentar nuestra visibilidad? ¿Somos competitivos en calidad, plazos y precio? Y si, respondiendo, sinceramente, a estas (y muchas otras) preguntas, vemos que realmente somos competitivos, seguir en la misma línea; pero si no lo somos, sería conveniente cambiar de estrategia. Un cambio a tiempo es la mejor manera de evitar un triste e inminente naufragio.
Y como siempre, sabéis que este texto no es más que una excusa para que nos contéis cómo veis vosotros este complicado panorama que tenemos encima del tablero.
Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, diciembre 2011
[:en]
«Los lunes al sol», una película de cine española dirigida por Fernando León de Aranoa
4 years of crisis have left sequelas more than considerable in almost all the professions, and one of which more is resintiendo is the one of the architecture. The situation goes back increasingly critical and, even, in means generalistas, like the recent article of Anatxu Zabalbeascoa, Historias de la arquitectura ‘mileurista’, do echo of the situation. Few days afterwards, began to run like the gunpowder by the network an offer of employment in which they offered some abysmal labour conditions for a possible candidate architect; of this already have given good account the always geniales and expeditous: n+1.
So today, if you apetece, go to speak of how see that it has been, is or can arrive to be our architectural sector. Do you encourage ?
We are more than 50.000 architects in the street, more other 30.000 that are in the schools, but that, in four days, will be new mates with it cuales deliver the, increasingly exiguo, labour cake. To this, it is necessary to add that big near companies to the field ingenieril, of a form or another, pin the tooth in works that up to now had been exerted by the community of architects.
It is too easy to have an architect in his rows and that inflate to sign the projects that, really, are drafted by the rest of members of the office. The engineer knows that if it earns 10, will have to devote resources, personal and time by 8 to be able to win 2. However, to the architect costs him quite more have clear concepts of efficiency and efficiency.
Before this competition, so much he hospitalizes as day pupil, the labor future is increasingly complicated. The unemployment in the sector like demonstrates from the group of Arquitectos Explotados is more that worrying and the future, very to our sorrow, proves to be rather black if it is continued thinking that the architect is that one that alone devotes itself to raise buildings. The consultant of architects Gonzalo García Muñoz, affirms in an interview for accésit, which “there are no sufficient projects for all. Only for 10-15 %. And this reality will not improve in the next twenty or thirty years”. Nonetheless, from many schools of architecture one continues affecting in a method of education foreign to the crisis, to the company or the advances in the new technologies. For it, we understand that it is the moment to arouse the pupil of whom an architect is great more that to do projects, and that, if we do not want to lose the illusion and the enthusiasm for the architecture, suits to open the mind the possible maximum thing.
On the other hand, it is suitable to appear, seriously, if the architects we have had (or not) the sufficient managerial mentality. The orders, until two or three years ago, were coming because they had to come and little was done to create an internal structure that had a plan B, for if some day they were finishing the fat cows. The mouth-to-mouth resuscitation was worked and the “contact”, because not to say it, also. Even it had a time in which some study of architecture was called an office and even it had waiting room! But clear, this system was not going to last eternally. So, with the arrival of the thin cows, a clogging takes place in the sector and the projects are stopped obtaining so happy.
The studies to which orders were coming to streams, from one day to the next, remain to two candles, and start parting with his workers (this that in many cases they were in precarious working conditions) and they want to see in the public contests of architecture his table of salvation.
Meanwhile, another group of architects who were devoting themselves to obtain orders across the route of the public contests, saw since job environment was complicated his, till then pleasantly. Direct consequence: more than hundred offers for every public contest that appears, knowing that only one will be the lucky one. Of this form, the studies of architecture that, in general, were not having any type of managerial structure meet lost in a labor world increasingly competitivly.
From the publication of bsA can read the following reflections in the matter:
“Given the current situation of the profession, from now and increasingly will be necessary to be able to compete to be able to work and this implies a business management of the organization. Across this management we can go out of the undifferentiation and be perceived by our clients as someone whom being able to contract. The management qualified professionals will have to develop it. Here there is opened a range of possibilities that gives us an overall view. (…) The management of companies and in general the use of managerial tools is something that cannot be waived for the architect of the future.”
Actually, not before the crisis, not with his arrival, many studies of architecture think which can be these managerial tools, which is his potential client, how to occupy niches of market that make them more competitive, not even to take advantage of his undoubted qualities and strengths that all of them have.
As the expert comments in business management for architects, Gonzalo García, “nobody they have informed us how money is gained: we live convinced that it will be enough to work hard and well in order that the clients call to our door.” Exposition increasingly obsolete and removed of the reality. Simply, we want that everything was like before and, of this form, the profession continues giving him butts against the same wall. Surely, it is the moment to wonder, what is what differentiates our activity as architects of the rest of companions? How can we take advantage of the network and the new technologies to increase our visibility? Are we competitive in quality, period and price? And if, answering, sincerely, to these (and different many) you ask, we see that really we are competitive, to continue in the same line; but if we it are not, it would be suitable to change strategy. A change in time is the best way of avoiding a sad and imminent shipwreck.
And as always, you know that this text is not any more than an excuse in order that you tell us how you see this complicated panorama that we have on the board.
Stepienybarno_Agnieszka Stepien and Lorenzo Barnó, architects
Estella, december 2011
[:gl]
«Los lunes al sol», unha película de cine española dirixida por Fernando León de Aranoa
4 anos de crises deixaron secuelas máis que considerables en case todas as profesións, e unha das que máis se está resentindo é a da arquitectura. A situación vólvese cada vez máis crítica e, ata, en medios generalistas, como o recente artigo de Anatxu Zabalbeascoa, Historias da arquitectura ‘mileurista’, fanse eco da situación. Poucos días despois, comezaba ás presas como a pólvora pola rede unha oferta de emprego na que se ofrecían unhas pésimas condicións laborais para un posible candidato arquitecto; diso xa deron boa conta os sempre xeniais e expeditivos: n+1.
Así que hoxe, si apetécevos, imos falar de como vemos que estivo, está ou pode chegar a estar o noso sector arquitectónico. ¿Animádesvos?
Somos máis de 50.000 arquitectos na rúa, máis outros 30.000 que están nas escolas, pero que, en catro días, serán novos compañeiros co cales repartir o, cada vez máis exiguo, pastel laboral. A iso, hai que engadir que grandes empresas próximas ao ámbito ingenieril, dunha forma ou outra, afincan o dente en labores que ata agora foran desempeñadas polo colectivo de arquitectos.
É demasiado fácil ter un arquitecto nas súas filas e que se inche a asinar os proxectos que, realmente, son redactados polo resto de membros da oficina. O enxeñeiro sabe que si cobra 10, terá que dedicar recursos, persoal e tempo por 8 para poder gañar 2. Con todo, ao arquitecto cústalle bastante máis ter claros conceptos de eficiencia e eficacia.
Ante esta competencia, tanto interna coma externa, o futuro laboral está cada vez máis complicado. O paro no sector como se demostra dende o colectivo de Arquitectos Explotados é máis que preocupante e o futuro, moi ao noso pesar, se mostra máis ben negro se se continua pensando que o arquitecto é aquel que só se dedica a levantar edificios. O consultor de arquitectos Gonzalo García Muñoz, afirma nunha entrevista para accésit, que “non hai suficientes proxectos para todos. Só para o 10-15%-15. E esta realidade non mellorará nos próximos vinte ou trinta anos”. Aínda así, dende moitas escolas de arquitectura séguese incidindo nun método de ensino alleo á crise, á sociedade ou os avances nas novas tecnoloxías. Por iso, entendemos que é o momento de concienciar o alumno de que un arquitecto é moito máis que facer proxectos, e que, se non queremos perder a ilusión e o entusiasmo pola arquitectura, convén abrir a mente o máximo posible.
Por outro lado, é conveniente formularse, seriamente, se os arquitectos tivemos (ou non) a suficiente mentalidade empresarial. Os encargos, ata hai dous ou tres anos, chegaban porque tiñan que chegar e pouco se facía para crear unha estrutura interna que tivese un plan B, por se algún día remataban as vacas gordas. O boca a boca foi funcionado e o “contacteo”, porque non dicilo, tamén. Mesmo houbo un tempo en que algún estudo de arquitectura se chamaba despacho e ata tiña sala de espera! Pero claro, este sistema non ía durar eternamente. Así que, coa chegada das vacas fracas, se produce un atoamento no sector e os proxectos déixanse de conseguir tan alegremente.
Os estudos aos que chegaban encargos a cachón, dun día para outro, quedan a dous velas, e empezan a desprenderse dos seus traballadores (eses que en moitos casos estaban en precarias condicións laborais) e queren ver nos concursos públicos de arquitectura a súa táboa de salvación.
Mentres tanto, outro grupo de arquitectos que se dedicaban a conseguir encargos a través da vía dos concursos públicos, viron como se complicaba o seu, ata entón apracible, ámbito laboral. Consecuencia directa: máis de cen propostas por cada concurso público que aparece, sabendo que só unha será a afortunada. Desta forma, os estudos de arquitectura que, en xeral, non dispoñían de ningún tipo de estrutura empresarial vense perdidos nun mundo laboral cada vez máis competitivo.
Dende a publicación de bsA podemos ler as seguintes reflexións ao respecto:
“Dada a situación actual da profesión, a partir de agora e cada vez máis haberá que saber competir para poder traballar e isto implica unha xestión empresarial da organización. A través desa xestión podemos saír da indiferenciación e ser percibidos polos nosos clientes como alguén a quen poder contratar. A xestión deberán desenvolvela profesionais cualificados. Aquí ábrese un abano de posibilidades que nos dá unha visión de conxunto. (…) La xestión de empresas e en xeral o uso de ferramentas empresariais é algo irrenunciable para o arquitecto do futuro.”
Como comenta o experto en xestión empresarial para arquitectos, Gonzalo García, “ninguén nos informaron de como gaña diñeiro: vivimos convencidos de que abondará con traballar duro e ben para que chamen á nosa porta os clientes.” Formulación cada vez máis obsoleto e afastado da realidade. Simplemente, queremos que todo fose como antes e, desta forma, a profesión segue dándose cabezadas contra a mesma parede. Seguramente, é o momento de preguntarnos, ¿que é o que diferencia a nosa actividade como arquitectos do resto de compañeiros? ¿Como podemos aproveitar a rede e as novas tecnoloxías para aumentar a nosa visibilidade? ¿Somos competitivos en calidade, prazos e prezo? E se, respondendo, sinceramente, a estas (e moitas outras) preguntas, vemos que realmente somos competitivos, seguir na mesma liña; pero se non o somos, sería conveniente cambiar de estratexia. Un cambio a tempo é o mellor xeito de evitar un triste e inminente naufraxio.
E como sempre, sabedes que este texto non é máis que unha escusa para que nos contedes como vedes vós este complicado panorama que temos enriba do taboleiro.
En realidade, nin antes da crise, nin coa súa chegada, moitos estudos de arquitectura pensan sobre cales poden ser estas ferramentas empresariais, é o seu potencial cliente, cal como ocupar nichos de mercado que os fagan máis competitivos, nin aproveitar as súas indubidables calidades e fortalezas que todos eles teñen.
Como comenta el experto en gestión empresarial para arquitectos, Gonzalo García, “nadie nos han informado de cómo se gana dinero: vivimos convencidos de que bastará con trabajar duro y bien para que llamen a nuestra puerta los clientes.” Planteamiento cada vez más obsoleto y alejado de la realidad. Simplemente, queremos que todo fuese como antes y, de esta forma, la profesión sigue dándose cabezazos contra la misma pared. Seguramente, es el momento de preguntarnos, ¿qué es lo que diferencia nuestra actividad como arquitectos del resto de compañeros? ¿Cómo podemos aprovechar la red y las nuevas tecnologías para aumentar nuestra visibilidad? ¿Somos competitivos en calidad, plazos y precio? Y si, respondiendo, sinceramente, a estas (y muchas otras) preguntas, vemos que realmente somos competitivos, seguir en la misma línea; pero si no lo somos, sería conveniente cambiar de estrategia. Un cambio a tiempo es la mejor manera de evitar un triste e inminente naufragio.
E como sempre, sabedes que este texto non é máis que unha escusa para que nos contedes como vedes vós este complicado panorama que temos enriba do taboleiro.
Stepienybarno_Agnieszka Stepien e Lorenzo Barnó, arquitectos