Inicio Blog Página 139

Boston Skyline TimelaspeBoston Skyline TimelaspeBoston Skyline Timelaspe

0

Les presentamos un trabajo donde podemos apreciar el skyline,durante el transcurso de un día, de la ciudad con la  mejor tasa de empleo y nivel de vida de los EEUU, tal vez porque  el desarrollo de la misma  se ha cimentado sobre la  investigación, la ingeniería, la tecnología, electrónica y biotecnología.

visto en arquiscopio

Presentámoslles un traballo onde podemos apreciar o skyline,durante o transcurso dun día, da cidade coa mellor taxa de emprego e nivel de vida dos EEUU, talvez porque o desenvolvemento da mesma cimentouse sobre a investigación, a ingeniería, a tecnoloxía, electrónica e biotecnología.

visto en arquiscopio

They let’s sense beforehand a work where we can estimate the skyline, during the course of one day, of the city with the best rate of employment and standard of living of the USA, maybe because the development of the same one has been established of the investigation, the engineering, the technology, electronics and biotechnology.

dreamed in arquiscopio

2G N.63 OFFICE Kersten Geers David Van Severen2G N.63 OFFICE Kersten Geers David Van Severen2G N.63 OFFICE Kersten Geers David Van Severen

De unos años a esta parte la arquitectura belga se está consolidando como una de las más interesantes de la producción europea. Después de estudios más consolidados como Robrecht en Daem (2G N.55), Xaveer De Geyter o Stéphane Beel, está apareciendo una nueva generación de arquitectos de extremada calidad, como De Vylder Vick Taillieu o los propios OFFICE Kersten Geers David Van Severen.

Con diez años de trayectoria, el estudio integrado por Kersten Geers y David Van Severen ha abordado desde una postura radical todo tipo de proyectos: propuestas de ciudad casi utópicas, puestos fronterizos, casas unifamiliares, edificios administrativos, montaje de exposiciones,  pabellones de exposición… Su arquitectura no solo depende de las soluciones de diseño que puedan darse sino que pasa por reformulaciones radicales del programa —como vaciar el Pabellón de Bélgica de la Bienal de Arquitectura de Venecia de 2008 para llenarlo de confeti—, rígidos esquemas en planta —como el cuadrado dividido en nueve de la villa en Buggenhout—, la construcción de espacios a base de estancias concatenadas (o enfilades) —como la casa de fin de semana en Merchtem— o el soterramiento del volumen —como en su villa en Bruselas o el proyecto para el Kunstmuseum de St. Gallen—.

El número cuenta con tres textos introductorios escritos por el crítico británico Ellis Woodman, la historiadora estadounidense Joan Ockman, y los arquitectos y editores de la revista San Rocco Pier Paolo Tamburelli y Andrea Zanerigo. Como complemento, la sección Nexus incluye unos textos de los propios arquitectos y una entrevista con Enrique Walker. Todas las obras han sido fotografiadas por el magnífico fotógrafo holandés Bas Princen.

+ info

Duns anos a esta parte a arquitectura belga estase consolidando como unha das máis interesantes da produción europea. Logo de estudos máis consolidados como Robrecht en Daem (2G N.55), Xaveer De Geyter ou Stéphane Beel, está aparecendo unha nova xeración de arquitectos de extremada calidade, como De Vylder Vick Taillieu ou os propios OFFICE Kersten Geers David Van Severen.

Con dez anos de traxectoria, o estudo integrado por Kersten Geers e David Van Severen abordou desde unha postura radical todo tipo de proxectos: propostas de cidade case utópicas, postos fronterizos, casas unifamiliares, edificios administrativos, montaxe de exposicións, pabellones de exposición… A súa arquitectura non só depende das solucións de deseño que poidan darse senón que pasa por reformulaciones radicais do programa —como baleirar o Pabellón de Bélgica da Bienal de Arquitectura de Venecia de 2008 para enchelo de confeti—, ríxidos esquemas en planta —como o cadrado dividido en nove da vila en Buggenhout—, a construción de espazos a base de estancias concatenadas (ou enfilades) —como a casa de fin de semana en Merchtem— ou o soterramiento do volume —como na súa vila en Bruxelas ou o proxecto para o Kunstmuseum de St. Gallen—.

O número conta con tres textos introductorios escritos polo crítico británico Ellis Woodman, a historiadora estadounidense Joan Ockman, e os arquitectos e editores da revista San Rocco Pier Paolo Tamburelli e Andrea Zanerigo. Como complemento, a sección Nexus inclúe uns textos dos propios arquitectos e unha entrevista con Enrique Walker. Todas as obras foron fotografadas polo magnífico fotógrafo holandés Bas Princen.

+ info

Of a few years to this part the Belgian architecture is consolidated as one of the most interesting of the European production. After studies more consolidated as Robrecht in Daem (2G N.55), Xaveer De Geyter or Stéphane Beel, is appearing a new generation of architects of extreme quality, since De Vylder Vick Taillieu or own OFFICE Kersten Geers David Van Severen.

With ten years of path, the study integrated by Kersten Geers and David Van Severen has approached from a radical position all kinds of projects: almost Utopian offers of city, frontier positions, one-family houses, administrative buildings, assembly of exhibitions, pavilions of exhibition… His architecture not only depends on the solutions of design that could be given but it happens for radical reformulations of the program – as empties the Pavilion of Belgium of the Biennial show of Architecture of Venice of 2008 the construction of spaces to fill it with confetti-, rigid schemes in plant – as the square divided in nine of the villa in Buggenhout-, based on stays concatenated (or enfilades) – as the house of weekend in Merchtem – or the soterramiento of the volume – as in his villa in Brussels or the project for the Kunstmuseum de St. Gallen-.

The number possesses three introductory texts written by the British critic Ellis Woodman, the American historian Joan Ockman, and the architects and publishers of the magazine San Rocco Pier Paolo Tamburelli and Andrea Zanerigo. As complement, the section Nexus includes a few texts of the own architects and an interview with Enrique Walker. All the works have been photographed by the magnificent Dutch photographer Bas Princen.

+ info

Club náutico de Portonovo | Díaz+DíazClube náutico de Portonovo | Díaz+DíazPortonovo’s nautical club | Díaz+Díaz

El antiguo club queda envuelto por una nueva estructura de panel fenólico trasventilado con lamas de madera para dotar al antiguo edificio de un programa más completo. El despiece de carpintería refleja el listonado de los containers de los cargueros. Se crea un nuevo paseo marítimo en granito de diferentes formatos y grandes terrazas de madera de IP.

Antecedentes y condicionantes de partida
La parcela correspondiente al edificio de servicios náutico deportivos de Portonovo se localiza en el extremo del espigón del puerto deportivo de Portonovo.(Sanxenxo, Pontevedra) El edificio existente se desarrolla en dos alturas.

El edificio original contiene vestuarios y almacenes de material para actividades marítimas, un puesto de recepción, capitanía y marinería en planta baja y el salón social, almacén, sala de reuniones y aseo en planta primera.

Las limitaciones de espacio del edificio requieren una reforma y una ampliación para mejorar los servicios que se ofrecen a los usuarios de las instalaciones. La edificación existente tiene una superficie en planta de 114.70 m2 y se puede inscribir en un rectángulo de 18.00 x 6.60 metros.

Las fachadas de planta baja y primera se demuelen parcialmente para su modificación. Desde el punto de vista topográfico no presenta desniveles de importancia, por lo que se asimilará la plataforma sobre la que se sitúa el edificio como plana.

El proyecto trata de envolver la edificación original con una nueva fachada de panel fenolico de color negro que del al Club una imagen mas moderna garantizando su impermeabilización y aislamiento en esta zona tan expuesta.

Entorno físico  
La plataforma en la que se asienta es el extremo del espigón del puerto deportivo de Portonovo. Tiene una forma irregular en planta con una longitud máxima de 36.00m y un ancho de 16 m. El edificio queda rodeado por el mar en sus lados norte, este y sur.

Se proyecta un nuevo pasea maritimo de granito con despiezes irregulares y unas pasarelas de peatones en medera de IP volando sobre el mar.

Descripción general del Proyecto
El objetivo del proyecto es la ampliación y mejora de las instalaciones de servicios náutico deportivos del puerto de Portonovo. Para ello se procede a la demolición parcial del edificio existente y a la reubicación de los distintos usos en su interior.

Además se adosa a lo largo de su frente sur un volumen con estructura independiente que ofrece nuevos espacios útiles a los usuarios.  La altura sobre rasante, estará adaptada a la cota de la cubierta actual.

La planta baja contiene los servicios de marinería y capitanía, vestuarios, almacén de material náutico, recepción y una cafetería con posibilidad de acceso independiente.

La planta primera contiene un restaurante con cocina, almacén y aseo y un salón privado con una sala de lectura que se podrá utilizar para sala de reuniones. Además una terraza abierta hacia el sur y cubierta con una pérgola de madera permite la apertura de la fachada hacia el puerto.

Ambas plantas quedan conectadas por la escalera preexistente y por un nuevo ascensor. La volumetría resultante se desarrolla en el eje longitudinal este-oeste permitiendo dos fachadas amplias que se abren hacia la playa de Portonovo (norte) y hacia el puerto (sur).

El acceso y evacuación de los servicios náutico deportivos se realiza desde el oeste a través del espigón que está pavimentado para uso peatonal. Se permite la aproximación de vehículos hasta el edificio para  abastecimiento y urgencias.

Sistema estructural
La estructura del edificio preexistente quedará intacta. La estructura del volumen añadido se realizará con pilares y vigas de hormigón armado en una retícula de pórticos cada  4.20 metros aproximadamente con sistema de forjados de hormigón. La cimentación estará formada por una losa de hormigon armado.

Sistema envolvente
La nueva fachada será ventilada con una capa interna de ladrillo y aislante y una exterior de panel tipo Max exterior. La fachada del edificio preexistente se resolverá con el mismo panel. (Panel tipo Max Exterior). Toda la zachada Norte de panel fenolico se prefora para ocultar ventanas, puertas, rejillas de ventilación y cuarto sde instalaciones dotando de esta manera al edificio de una unidad estetica.

Las  carpinterías se resolverán en aluminio y se protegerán para garantizar su durabilidad. El factor solar del vidrio, para que cumpla, no debe ser superior al 50%. El acristalamiento será doble, de baja emisividad.

La cubierta preexistente tiene una inclinación del 10%  y se aislará y protegerá para garantizar su impermeabilización. La cubierta del volumen adosado será plana e invertida con una pendiente del 2 %.

Los parámetros básicos que se han tenido en cuenta a la hora de la elección del sistema de cubierta han sido la zona climática, el grado de impermeabilidad y recogida de aguas pluviales, las condiciones de propagación exterior y de resistencia al fuego y las condiciones de aislamiento acústico.

Las terrazas se resolverán con cubierta plana invertida transitable, de madera de IP, compuesta por una capa de hormigón aligerado con arcilla expandida para formación de pendiente sobre el forjado de hormigón, dos láminas asfálticas adheridas al soporte, fieltro geotextil, placas de poliestireno extruído tipo IV de 6 cm., lámina de fieltro antipunzonamiento, lámina de polietileno, capa de mortero de 2 cm de espesor y pavimento de madera para exteriores. Rejillas y sumideros para desagüe de pluviales.

Obra: Ampliación y Reforma del Edificio de Servicios Náutico Deportivo de Portonovo
Autores: díaz & díaz arquitectos [Gustavo Díaz García y Lucas Díaz Sierra]
Promotor: Portos de Galicia (Xunta de Galicia)
Jefe de obra: Alejandro García Fernández
Constructora: San Jose
Control de calidad: Enmacosa
Superficie: 465 m²
Año: 2010
Emplazamiento: Portonovo. Galicia.España
Fotografías: Díaz+Díaz
+ diazydiazarquitectos.com

The ancient club remains wrapped by a new structure of phenolic signpost trasventilado with lick wooden to endow to the ancient building of a more complete program. The despiece of carpentry reflects the listonado of the containers of the cargueros. It creates  a new maritime walk in granite of different formats and big wooden terraces of IP.

Antecedents and conditionings of game

The corresponding plot to the building of sportive nautical services of Portonovo locates  in the extreme of the espigón of the sportive port of Portonovo.(Sanxenxo, Pontevedra) The existent building develops  in two heights.

The original building contains changing rooms and warehouses of material for maritime activities, a place of reception, captaincy and marinería in low plant and the social living room, warehouse, meeting room and aseo in first plant.

The limitations of space of the building require a reform and an extension to improve the services that offer  to the users of the installations. The edificación existent has a surface in plant of 114.70 m2 and can inscribe  in a rectangle of 18.00 x 6.60 metres.

The façades of low plant and first  demuelen partially for his modification. From the topographical point of view does not present throw off balance of importance, by what will assimilate  the platform on which situates  the building like flat.

The project treats to wrap the edificación original with a new façade of signpost fenolico of black colour that of the to the Club an image but modern guaranteeing his impermeabilización and isolation in this so exposed zone.

Physical surroundings

The platform in which it assent  is the extreme of the espigón of the sportive port of Portonovo. It has an irregular form in plant with a maximum length of 36.00m and a width of 16 m. The building remains surrounded by the sea in his sides north, east and south.

It projects  a new strolls maritimo of granite with despiezes irregular and some runways of pedestrians in medera of IP flying on the mar.

General description of the Project

The aim of the project is the extension and improvement of the installations of sportive nautical services of the port of Portonovo. For this proceeds  to the demolición partial of the existent building and to the reubicación of the distinct uses in his interior.

Besides it attaches  along his front south a volume with independent structure that offers new useful spaces to the users. The height on rasante, will be adapted to the height of the current cover.

The low plant contains the services of marinería and captaincy, changing rooms, warehouse of nautical material, reception and a café with possibility of independent access.

The first plant contains a restaurant with kitchen, warehouse and aseo and a private living room with a room of reading that will be able to use  for meeting room. Besides a southward open terrace and cover with a wooden pergola allows the opening of the façade to the port.

Both plants remain connected by the pre-existing stairs and by a new elevator. The resultant volumetry develops  in the longitudinal axis this-west allowing two wide façades that open  to the beach of Portonovo (north) and to the port (south).

The access and evacuation of the sportive nautical services realises  from the west through the espigón that is pavimentado for use peatonal. It allows  the approximation of vehicles until the building for supply and urgencies.

Structural system

The structure of the pre-existing building will remain intact. The structure of the volume added will realise  with pillars and beams of armed concrete in a retícula of porticos each 4.20 metres roughly with system of forged of concrete. The cimentación will be formed by a losa of hormigon armed.

System envolvente

The new façade will be ventilated with an internal layer of brick and insulating and an external of signpost type Max external. The façade of the pre-existing building will resolve  with the same signpost. (Signpost type Max External). All the zachada North of signpost fenolico  prefora to hide windows, doors, rejillas of ventilation and fourth sde installations endowing of this way to the building of a unit estetica.

The carpentries will resolve  in aluminium and will protect  to guarantee his durability. The solar factor of the glass, so that it fulfil, does not have to be upper to 50%. The acristalamiento will be double, of drop emisividad.

The pre-existing cover has an inclination of 10% and will isolate  and will protect to guarantee his impermeabilización. The cover of the semi-detached volume will be flat and invested with a slope of the 2 %.

The basic parameters that have taken into account to the hour of the election of the system of cover have been the climatic zone, the degree of impermeabilidad and collected of pluvial waters, the conditions of external propagation and of resistance to the fire and the conditions of acoustic isolation.

The terraces will resolve  with flat cover invested transitable, wooden of IP, composed by a layer of concrete lightened with clay expanded for training of slope on the forged of concrete, two asphaltic plates adhered to the support, felt geotextil, plates of poliestireno extruído type IV of 6 cm., plate of felt antipunzonamiento, plate of polietileno, layer of mortar of 2 cm of thickness and pavimento wooden for outsides. Rejillas And sumideros for drain of pluvial.

Work: Extension and Reform of the Building of Sportive Nautical Services of Portonovo

Autores: díaz & díaz arquitectos [Gustavo Díaz García and Lucas Díaz Sierra]

Promoter: Portos de Galicia (Xunta de Galicia)

Boss of work: Alejandro García Fernández

Constructor: San Jose

Quality Control: Enmacosa

Surface: 465 m²

Year: 2010

Location: Portonovo. Galicia.Spain

Photographies: Díaz+Díaz

+ diazydiazarquitectos.com

O antigo club queda envolvido por unha nova estrutura de panel fenólico trasventilado con lamas de madeira para dotar ao antigo edificio dun programa máis completo. O despiece de carpintería reflicte o listonado dos containers dos cargueros. Créase un novo paseo marítimo en granito de diferentes formatos e grandes terrazas de madeira de IP.

Antecedentes e condicionantes de partida

A parcela correspondente ao edificio de servizos náutico deportivos de Portonovo localízase no extremo do espigón do porto deportivo de Portonovo.(Sanxenxo, Pontevedra) O edificio existente desenvólvese en dúas alturas.

O edificio orixinal contén vestuarios e almacéns de material para actividades marítimas, un posto de recepción, capitanía e marinería en planta baixa e o salón social, almacén, sala de reunións e aseo en planta primeira.

As limitacións de espazo do edificio requiren unha reforma e unha ampliación para mellorar os servizos que se ofrecen aos usuarios das instalacións. A edificación existente ten unha superficie en planta de 114.70 m2 e pódese inscribir nun rectángulo de 18.00 x 6.60 metros.

As fachadas de planta baixa e primeira demólense parcialmente para a súa modificación. Desde o punto de vista topográfico non presenta desniveles de importancia, polo que se asimilará a plataforma sobre a que se sitúa o edificio como plana.

O proxecto trata de envolver a edificación orixinal cunha nova fachada de panel fenolico de cor negra que do ao Club unha imaxe mais moderna garantindo a súa impermeabilización e illamento nesta zona tan exposta.

Contorna física

A plataforma na que se asenta é o extremo do espigón do porto deportivo de Portonovo. Ten unha forma irregular en planta cunha lonxitude máxima de 36.00m e un ancho de 16 m. O edificio queda rodeado polo mar nos seus lados norte, leste e sur.

Proxéctase un novo pasea maritimo de granito con despiezes irregulares e unhas pasarelas de peatones en medera de IP voando sobre o mar.

Descrición xeral do Proxecto

O obxectivo do proxecto é a ampliación e mellora das instalacións de servizos náutico deportivos do porto de Portonovo. Para iso procédese á demolición parcial do edificio existente e á recolocación dos distintos usos no seu interior.

Ademais encóstase ao longo da súa fronte sur un volume con estrutura independente que ofrece novos espazos útiles aos usuarios. A altura sobre rasante, estará adaptada á cota da cuberta actual.

A planta baixa contén os servizos de marinería e capitanía, vestuarios, almacén de material náutico, recepción e unha cafetería con posibilidade de acceso independente.

A planta primeira contén un restaurante con cociña, almacén e aseo e un salón privado cunha sala de lectura que se poderá utilizar para sala de reunións. Ademais unha terraza aberta cara ao sur e cuberta cunha pérgola de madeira permite a apertura da fachada cara ao porto.

Ambas plantas quedan conectadas pola escaleira preexistente e por un novo ascensor. A volumetría resultante desenvólvese no eixe longitudinal este-oeste permitindo dúas fachadas amplas que se abren cara á praia de Portonovo (norte) e cara ao porto (sur).

O acceso e evacuación dos servizos náutico deportivos realízase desde o oeste a través do espigón que está pavimentado para uso peatonal. Permítese a aproximación de vehículos ata o edificio para abastecemento e urxencias.

Sistema estructural

A estrutura do edificio preexistente quedará intacta. A estrutura do volume engadido realizarase con alicerces e vigas de hormigón armado nunha retícula de pórticos cada 4.20 metros aproximadamente con sistema de forxados de hormigón. A cimentación estará formada por unha losa de hormigon armado.

Sistema envolvente

A nova fachada será ventilada cunha capa interna de ladrillo e aislante e unha exterior de panel tipo Max exterior. A fachada do edificio preexistente resolverase co mesmo panel. (Panel tipo Max Exterior). Toda a zachada Norte de panel fenolico se prefora para ocultar fiestras, portas, rejillas de ventilación e cuarto sde instalacións dotando deste xeito ao edificio dunha unidade estetica.

As carpinterías resolveranse en aluminio e protexeranse para garantir o seu durabilidad. O factor solar do vidro, para que cumpra, non debe ser superior ao 50%. O acristalamiento será dobre, de baixa emisividad.

A cuberta preexistente ten unha inclinación do 10% e illarase e protexerá para garantir o seu impermeabilización. A cuberta do volume encostado será plana e investida cunha pendente do 2 %.

Os parámetros básicos que se han ter en conta á hora da elección do sistema de cuberta foron a zona climática, o grado de impermeabilidad e recolleita de augas pluviales, as condicións de propagación exterior e de resistencia ao lume e as condicións de illamento acústico.

As terrazas resolveranse con cuberta plana investida transitable, de madeira de IP, composta por unha capa de hormigón alixeirado con arcilla expandida para formación de pendente sobre o forxado de hormigón, dous láminas asfálticas adheridas ao soporte, fieltro geotextil, placas de poliestireno extruído tipo IV de 6 cm., lámina de fieltro antipunzonamiento, lámina de polietileno, capa de mortero de 2 cm de espesor e pavimento de madeira para exteriores. Rejillas e sumidoiro para desagüe de pluviales.

Obra: Ampliación e Reforma dun Edificio de Servizos Náutico Deportivo de Portonovo

Autores: díaz & díaz arquitectos [Gustavo Díaz García e Lucas Díaz Sierra]

Promotor: Portos de Galicia (Xunta de Galicia)

Xefe de obra: Alejandro García Fernández

Constructora: San Jose

Control de calidade: Enmacosa

Superficie: 465 m²

Ano: 2010

Emplazamento: Portonovo. Galicia.España

Fotografías: Díaz+Díaz

+ diazydiazarquitectos.com

[:es]El arquitecto y la sociedad. Manolo Gallego [:gl]O arquitecto e a sociedade. Manolo Gallego [:en]The architect and the company. Manolo Gallego[:]

0

[:es]http://www.youtube.com/watch?v=5Y4szXLkr-o

Manolo Gallego Jorreto. Arquitecto. Medalla de Oro de la Arquitectura que concede el Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España. Fue miembro fundador del Museo do Pobo Galego, del Seminario de Estudios Gallegos y de la Fundación Luis Seoane (1996).

[:gl]http://www.youtube.com/watch?v=5Y4szXLkr-o

Manolo Galego Jorreto. Arquitecto. Medalla de Ouro da Arquitectura que concede o Consello Superior dos Colexios de Arquitectos de España. Foi membro fundador do Museo do Pobo Galego, do Seminario de Estudos Galegos e da Fundación Luís Seoane (1996).

[:en]http://www.youtube.com/watch?v=5Y4szXLkr-o

Manolo Gallego Jorreto. Architect. Golden medal of the Architecture that grants the Top Advice of the Architects’ Colleges of Spain. He was a charter member of the Museum do Pobo Galego, of the Seminar of Galician Studies and of the Luis Seoane Foundation (1996).

[:]

Robert Adams: el lugar donde vivimos. Una selección retrospectiva de fotografíasRobert Adams: o lugar onde vivimos. Unha selección retrospectiva de fotografíasRobert Adams: The Place We Live, a Retrospective Selection of Photographs

2

Con un trabajo fotográfico austero y directo pero lleno de matices y dotado de una fuerte potencialidad expresiva, Robert Adams (Orange, New Jersey, 1937) se ha convertido en uno de los cronistas más lúcidos de los profundos cambios que ha experimentado el paisaje del oeste norteamericano en las últimas décadas. Sus imágenes en blanco y negro de carreteras que se pierden en el horizonte, bosques deforestados o complejos residenciales y comerciales por los que deambulan figuras solitarias, documentan y denuncian el enorme impacto (tanto desde un punto de vista medioambiental como social y cultural) que el desarrollo urbanístico y la explotación intensiva de los recursos naturales ha tenido en este territorio.

Adams retrata este proceso de transformación de forma aséptica y distante, evitando el subrayado dramático, el juicio explícito. Y a partir de esa mirada aparentemente neutra plantea una reflexión crítica en torno a cuestiones como la relación, siempre conflictiva, entre civilización y naturaleza o la pérdida del vínculo con el territorio en las sociedades contemporáneas. Su obra, no obstante, contiene una cierta dimensión esperanzadora: en ella hay una incesante búsqueda de la belleza y el equilibrio, un esfuerzo por encontrar, incluso en los paisajes más alterados, destellos de vida, señales de que la (re)conciliación entre el ser humano y su entorno sigue siendo posible.

‘Noreste de Keota, Colorado, 1969’, de Robert Adams | yale university art gallery

El lugar donde vivimos, primera exposición retrospectiva de Robert Adams en España, propone un recorrido por los principales proyectos que ha llevado a cabo este fotógrafo (proyectos que en su mayor parte fueron concebidos inicialmente como libros). De las series sobre parajes rurales y enclaves monumentales de Colorado que realizó a mediados de los sesenta (The Plains, Late Hispanic Settlement, Ludlow) a los primeros trabajos en los que denunció los efectos perversos de la expansión urbanística sobre el territorio del oeste norteamericano (Eden, The New West, What We Bought); de sus evocadoras imágenes de áreas residenciales periféricas al anochecer (Summer Nights) o de majestuosos espacios naturales marcados por la intervención humana (From the Missouri West) a los proyectos en los que expone de forma más cruda las consecuencias de la contaminación y la deforestación (Los Angeles Spring, Our Parents, Our Children, Turning Back) o en los que ofrece una visión más lírica del paisaje (The Pawnee National Grassland, Along Some Rivers, The Pacific, Pine Valley, Alder Leaves, Sea Stories, This Day).

Exposición y publicaciones concebidas por Joshua Chuang, comisario asociado de fotografía y me­dios digitales, y Jock Reynolds, Henry J. Heinz II. Director, ambos pertenecientes a la Yale University Art Gallery. Ha sido posible gracias a los alumnos y amigos de Yale: Helen D. Buchanan; Allan K. Chasanoff; Nathaniel W. Gibbons; Betsy y Frank Karel; Saundra B. Lane; Melanie y Rick Mayer y la MFUNd; Mark McCain y Caro MacDonald/Eye and I; Sr. y Sra. Alexander K. McLanahan; Sra. Eliot Nolen y Sr. Timothy P. Bradley; Risher Randall, Senior; The Reed Foundation; la Shamos Family Foundation; Mary Jo y Ted P. Shen; Jane P. Watkins; la Janet and Simeon Braguin Fund; y a los fondos donados por la National Endowment for the Arts. La adquisición de las obras originales de Robert Adams ha sido posible gracias a las donaciones de Saundra B. Lane, de la Trellis Fund, y de la Janet and Simeon Braguin Fund.

Fechas: 16 de enero – 20 de mayo de 2013
Lugar: Edificio Sabatini. Planta 3
Comisariado: Jock Reynolds y Joshua Chuang
Organiza: Yale University Art Gallery en colaboración con el Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía

Cun traballo fotográfico austero e directo pero cheo de matices e dotado dunha forte potencialidade expresiva, Robert Adams (Orange, New Jersey, 1937) converteuse nun dos cronistas máis lúcidos dos profundos cambios que experimentou a paisaxe do oeste norteamericano nas últimas décadas. As súas imaxes en branco e negro de estradas que se perden no horizonte, bosques deforestados ou complexos residenciales e comerciais polos que deambulan figuras solitarias, documentan e denuncian o enorme impacto (tanto desde un punto de vista medioambiental como social e cultural) que o desenvolvemento urbanístico e a explotación intensiva dos recursos naturais ha ter neste territorio.

Adams retrata este proceso de transformación de forma aséptica e distante, evitando o subliñado dramático, o xuízo explícito. E a partir desa mirada aparentemente neutra suscita unha reflexión crítica en torno a cuestións como a relación, sempre conflictiva, entre civilización e natureza ou a perda do vínculo co territorio nas sociedades contemporáneas. A súa obra, no entanto, contén unha certa dimensión esperanzadora: nela hai unha incesante procura da beleza e o equilibrio, un esforzo por atopar, ata nas paisaxes máis alteradas, escintileos de vida, sinais de que a (re)conciliación entre o ser humano e a súa contorna segue sendo posible.

‘Noreste de Keota, Colorado, 1969’, de Robert Adams | yale university art gallery

O lugar onde vivimos, primeira exposición retrospectiva de Robert Adams en España, propón un percorrido polos principais proxectos que levou a cabo este fotógrafo (proxectos que no seu maior parte foron concibidos inicialmente como libros). Das series sobre parajes rurales e enclaves monumentales de Colorado que realizou a mediados dos sesenta (The Plains, Latexa Hispanic Settlement, Ludlow) aos primeiros traballos nos que denunciou os efectos perversos da expansión urbanística sobre o territorio do oeste norteamericano (Eden, The New West, What We Bought); das súas evocadoras imaxes de áreas residenciales periféricas á noitiña (Summer Nights) ou de majestuosos espazos naturais marcados pola intervención humana (From the Missouri West) aos proxectos nos que expón de forma máis crúa as consecuencias da contaminación e a deforestación (Os Angeles Spring, Our Parents, Our Children, Turning Back) ou nos que ofrece unha visión máis lírica da paisaxe (The Pawnee National Grassland, Along Some Rivers, The Pacific, Pine Valley, Alder Leaves, Sexa Stories, This Day).

Exposición e publicacións concibidas por Joshua Chuang, comisario asociado de fotografía e dime vos digitales, e Jock Reynolds, Henry J. Heinz II. Director, ambos pertencentes á Yale University Art Gallery. foi posible grazas aos alumnos e amigos de Yale: Helen D. Buchanan; Allan K. Chasanoff; Nathaniel W. Gibbons; Betsy e Frank Karel; Saundra B. Lane; Melanie e Rick Mayer e a MFUNd; Mark McCain e Caro MacDonald/Eye and I; Sr. e Sra. Alexander K. McLanahan; Sra. Eliot Nolen e Sr. Timothy P. Bradley; Risher Randall, Senior; The Reed Foundation; a Shamos Family Foundation; Mary Jo e Ted P. Shen; Jane P. Watkins; a Janet and Simeon Braguin Fund; e aos fondos doados pola National Endowment for the Arts. A adquisición das obras orixinais de Robert Adams foi posible grazas ás donaciones de Saundra B. Lane, da Trellis Fund, e da Janet and Simeon Braguin Fund.

Datas: 16 de xaneiro – 20 de maio de 2013

Lugar: Edificio Sabatini. Planta 3

Comisariado: Jock Reynolds e Joshua Chuang

Organiza: Yale University Art Gallery en colaboración co Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía

With a photographic style that is austere and direct yet also full of nuance and expressive potential, Robert Adams (Orange, New Jersey, 1937) has been widely regarded as one of the most lucid chroniclers of the profound changes taking place in the landscape of the American West in recent decades. His black-and-white images of roads lost in the horizon, of deforested woods or residential and shopping complexes in which solitary figures wander, describe and lament the enormous impact (in both environmental and in social and cultural terms) that urban development and the over-exploitation of natural resources have had on the territory.

Adams portrays this transformation in an aseptic and distant manner, avoiding dramatic emphasis or explicit judgements. With this seemingly neutral gaze, he engages in a critical reflection on questions such as the always troubled relationship between civilization and nature, or the loss of connection with the land in contemporary societies. However, his work also contains a certain dimension of hope: in it there is an unceasing search for beauty and balance, an effort to find, even in the most heavily-altered landscapes, flashes of life, signs that a (re)conciliation between humanity and its surroundings is still possible.

‘Keota’s north-east, Colorado, 1969’, of Robert Adams | yale university art gallery

The Place We Live, the first retrospective exhibition on Robert Adams to be shown to Spain, leads viewers through the main projects undertaken by this photographer (projects for the most part initially conceived as books). The works on display range from the series on some of Colorado’s rural settings and monuments that he made in the mid sixties (The Plains, Late Hispanic Settlement, Ludlow) to the first works in which he criticized the perverse effects of urban expansion in the American West (Eden, The New West, What We Bought); from his evocative images of outlying residential areas at dusk (Summer Nights) or of majestic natural sites marked by human intervention (From the Missouri West) to the projects in which he harshly depicts the consequences of pollution and deforestation (Los Angeles Spring, Our Parents, Our Children, Turning Back) or in which he offers a more lyrical vision of the landscape (The Pawnee National Grassland, Along Some Rivers, The Pacific, Pine Valley, Alder Leaves, Sea Stories, This Day).

Exhibition and publications conceived by Joshua Chuang, Associate Curator of Photography and Digital Media, and Jock Reynolds, Henry J. Heinz II Director, both at the Yale University Art Gallery. Made possible by Yale alumni and friends: Helen D. Buchanan; Allan K. Chasanoff; Nathaniel W. Gibbons; Betsy and Frank Karel; Saundra B. Lane; Melanie and Rick Mayer and the MFUNd; Mark McCain and Caro MacDonald/Eye and I; Mr and Mrs Alexander K. McLanahan; Ms Eliot Nolen and Mr Timothy P. Bradley; Risher Randall, Senior; the Reed Foundation; the Shamos Family Foundation; Mary Jo and Ted P. Shen; Jane P. Watkins; the Janet and Simeon Braguin Fund; and by the funds provided by the National Endowment for the Arts. The acquisition of Robert Adams’ master prints was made possible through a gift from Saundra B. Lane, a grant from the Trellis Fund, and by the Janet and Simeon Braguin Fund.

Dates: January 16 – May 20, 2013

Place: Sabatini Building, Floor 3

Curators: Jock Reynolds and Joshua Chuang

Organised by: Yale University Art Gallery in collaboration with Museo Reina Sofía

Eduardo Souto de Moura, Premio Wolf 2013Eduardo Souto de Moura, Premio Wolf 2013Eduardo Souto de Moura, Wolf Price 2013

0

La Fundación Wolf, una institución sin ánimo de lucro con sede en Israel, concede desde 1978 sus premios a científicos en cinco categorías —Agricultura, Química, Matemáticas, Medicina y Física—, y uno a artistas, rotando entre las disciplinas de Arquitectura, Música, Pintura y Escultura. En esta categoría de las Artes, la última edición ha premiado al portugués Eduardo Souto de Moura, de quien el jurado ha destacado su capacidad para integrar edificios en la naturaleza y su gran habilidad para el diseño. Dotados con 100.000 dólares cada uno, los premios se otorgan cada año en reconocimiento a los mayores logros en interés de la humanidad y de las relaciones fraternas entre los pueblos. En convocatorias anteriores han sido distinguidos con el Wolf Prize Jørn Utzon, Fumihiko Maki, Álvaro Siza, Jean Nouvel, Peter Eisenman y David Chipperfield.

+ info

A Fundación Wolf, unha institución sen ánimo de lucro con sé en Israel, concede desde 1978 os seus premios a científicos en cinco categorías —Agricultura, Química, Matemáticas, Medicina e Física—, e un a artistas, rotando entre as disciplinas de Arquitectura, Música, Pintura e Escultura. Nesta categoría das Artes, a última edición premiou ao portugués Eduardo Souto de Moura, de quen o xurado destacou a súa capacidade para integrar edificios na natureza e a súa gran habilidade para o deseño. Dotados con 100.000 dólares cada un, os premios outórganse cada ano en recoñecemento aos maiores logros en interese da humanidade e das relacións fraternas entre os pobos. En convocatorias anteriores foron distinguidos co Wolf Prize Jørn Utzon, Fumihiko Maki, Álvaro Siza, Jean Nouvel, Peter Eisenman e David Chipperfield.

+ info

The Foundation Wolf, a non-profit-making institution with headquarters in Israel, grants from 1978 his prizes to scientists in five categories – agriculture, Chemistry, Mathematics, Medicine and Physics-, and one to artists, rotating between the disciplines of Architecture, Music, Painting and Sculpture. In this category of the Arts, the last edition has rewarded the Portuguese Eduardo Souto de Moura, from whom the juror has distinguished his aptitude to integrate buildings in the nature and his great skill for the design. Endowed with 100.000 dollars each one, the prizes are granted every year in recognition of the major achievements in interest of the humanity and of the fraternal relations between the peoples. In previous summons they have been distinguished by the Wolf Prize Jørn Utzon, Fumihiko Maki, Álvaro Siza, Jean Nouvel, Peter Eisenman and David Chipperfield.

+ info

II Congreso sobre el futuro del arquitectoII Congreso sobre o futuro do arquitectoThe IInd Congress on the future of the architect

1

El espacio de debate sobre el futuro de la Arquitectura en la Universidad, el empleo, la Administración, nuevas formas de trabajo, la comunicación…

Lugar: LASEDE · COAM
Dirección: HORTALEZA, 63
Municipo: MADRID
Tipo : congreso
Organiza : ASEJA GR y asociación de Arquitectos (Aa)

O espazo de debate sobre o futuro da Arquitectura na Universidade, o emprego, a Administración, novas formas de traballo, a comunicación…

Lugar: LASEDE · COAM
Dirección: HORTALEZA, 63
Municipo: MADRID
Tipo : congreso
Organiza : ASEJA GR and asociación de Arquitectos (Aa)

The space of debate on the future of the Architecture in the University, the employment, the Administration, new forms of work, the communication…

Location: LASEDE · COAM
Adress: HORTALEZA, 63,  MADRID
Congress
Organice : ASEJA GR and asociación de Arquitectos (Aa)

The Charged Void: ArchitectureThe Charged Void: ArchitectureThe Charged Void: Architecture

0

The Charged Void es más que unas obras completas. Es un proyecto editorial dirigido personalmente por Alison y Peter Smithson en el que se documentan, a modo de álbum fotográfico, sus más de 50 años de trabajo en el campo de la arquitectura y el urbanismo.

Al parecer la idea original era la publicación de tres volúmenes: arquitectura, escritos críticos y urbanismo. Al menos así se recoge en la reseña que Mark Wigley escribió sobre el volumen Architecture, publicada en el número de verano de 2003 de la revista Bookforum. Sea cual fuere el motivo, finalmente la obra quedó definida en los dos volúmenes que conocemos: Architecture y Urbanism.

The Charged Void: Architecture tiene nada menos que 600 páginas dedicadas a los más de 125 proyectos que la pareja desarrolló durante toda su carrera. Desde ejercicios desarrollados siendo aun estudiantes de arquitectura, pasando por diseños no construidos, hasta los proyectos más destacados de la pareja (Golden Lane, Robin Hood Gardens, el Economist Building, etc.) el libro repasa en 15 secciones toda una vida de profesión.

[…]

David H. Falagán

The Charged Void: Architecture
Alison Smithson, Peter Smithson
The Monacelli Press, 2001

The Charged Void: Urbanism
Alison Smithson, Peter Smithson
The Monacelli Press, 2005

+ artículo publicado en arquilecturas

The Charged Void é máis que unhas obras completas. É un proxecto editorial dirixido personalmente por Alison e Peter Smithson no que se documentan, a modo de álbum fotográfico, os seus máis de 50 anos de traballo no campo da arquitectura e o urbanismo.

Ao parecer a idea orixinal era a publicación de tres volumes: arquitectura, escritos críticos e urbanismo. Polo menos así se recolle en apúntaa que Mark Wigley escribiu sobre o volume Architecture, publicada no número de verán de 2003 da revista Bookforum. Sexa cal for o motivo, finalmente a obra quedou definida nos dous volumes que coñecemos: Architecture e Urbanism.

The Charged Void: Architecture ten nada menos que 600 páxinas dedicadas aos máis de 125 proxectos que a parella desenvolveu durante toda a súa carreira. Desde exercicios desenvolvidos sendo aínda estudantes de arquitectura, pasando por deseños non construídos, ata os proxectos máis destacados da parella (Golden Lane, Robin Hood Gardens, o Economist Building, etc.) o libro repasa en 15 seccións toda unha vida de profesión.

[…]

David H. Falagán

The Charged Void: Architecture

Alison Smithson, Peter Smithson

The Monacelli Press, 2001

The Charged Void: Urbanism

Alison Smithson, Peter Smithson

The Monacelli Press, 2005

+ artigo publicado en arquilecturas

The Charged Void is more than a complete works volume. It is a publishing project personally run by Alison and Peter Smithson in which they document, like a photo album, its more than 50 years working in the fields of architecture and urbanism.

Apparently the original idea was to publish three volumes: architecture, urbanism and critical writings. At least that is collected in the review that Mark Wigley wrote on volume Architecture, published in the Summer 2003 issue of Bookforum. Whatever the reason, the work was finally defined in the two volumes we know: Architecture and Urbanism.

The Charged Void: Architecture has as many as 600 pages devoted to the more than 125 projects that the couple developed throughout their career. Since developed exercises even being architecture students, through unbuilt designs, to the most important projects of the couple (Golden Lane, Robin Hood Gardens, the Economist Building, etc.) the book reviews a lifetime profession in 15 sections.

[…]

David H. Falagán

The Charged Void: Architecture

Alison Smithson, Peter Smithson

The Monacelli Press, 2001

The Charged Void: Urbanism

Alison Smithson, Peter Smithson

The Monacelli Press, 2005

+ article is published in arquilecturas

Tschumi, el concepto y el parc de la Villette | Marcelo Gardinetti

Tschumi, el concepto y el parc de la Villette ©Bernard Tschumi
Tschumi, el concepto y el parc de la Villette © Bernard Tschumi

Para Tschumi, nunca se deben romper las reglas a expensas del concepto. El concepto refiere a una idea. Una abstracción que expresa una cantidad de conocimientos adquiridos en una forma de entendimiento. Concebir es un ejercicio que consiste en unir en la mente varias realidades para crear una nueva, distinta a cualquier idea anterior.

En este sentido, el diseño para el Parc de la Villette es una metáfora del concepto. Da carácter a un parque que propone la ruptura de la concepción histórica de los jardines urbanos. Se formula como una manera de liberarse de la subordinación a valores utilitarios y estéticos que lo condicionan. Va más allá de conformar un paseo urbano, propone un lugar de experiencias donde el visitante interviene, participa, tiene su propia lectura, un modo de recorrerlo y la libertad para hacerlo. Todo a partir de un concepto que Tschumi respeta por encima de cualquier variable.

La arquitectura del parque es definida por Tschumi como una “arquitectura del significante más que del significado”,  es decir, sitúa decididamente la grafía por encima del sentido. Y en ese rumbo enfoca el proceso de diseño, a partir de una trilogía de sistemas autónomos que se superponen para dar lugar a la estructura el conjunto:

– Un sistema de objetos representado en puntos
– Un sistema de movimientos representado en líneas
– Un sistema de espacios representado en superficies

Parc de la Villette | Fotografía: Marcelo Gardinetti
Parc de la Villette © Marcelo Gardinetti

El sistema de puntos se constituye por una grilla de 120 metros de lado que permite eliminar toda jerarquía posible en el sitio. Los puntos de intersección de la trama determinan el lugar donde se localizan las referencias construidas, las Folies. Este criterio perfectamente puede emparentarse a un “Concepto” que desarrolló Cézanne, en el final de su carrera. Cézanne compuso sus últimas obras a partir de una trama que le permitía extender la composición en toda la tela de manera unitaria y de esta forma dominar los paisajes abiertos. El concepto de Cézanne, que sirvió de base para el desarrollo del cubismo, no necesariamente es aplicado por Tschumi en la concepción del parque, de hecho jamás aludió a él, pero ratifica y da entidad al concepto, entendido como la unión de experiencias o información almacenada.

El sistema de líneas se representa en las galerías, que constituyen un elemento ordenador sin coincidir con la trama ortogonal de la grilla. Las líneas son la referencia necesaria para vincular una cantidad de elementos heterogéneos, pero también el medio para que el visitante pueda apropiarse del sitio. Este sistema definen el concepto de movimiento dentro del parque, y el diseño de las galerías actúa su favor en las formas ondulantes de la pérgola, que acentúan el sentido de movimiento.

El sistema de superficies está representado por los jardines que se desarrollan entre los ejes de la trama y las referencias lineales, constituidos por pavimentos, parques y árboles. Cada jardín tiene su propio diseño, diferentes criterios que proponen actividades múltiples, una forma de explorar las posibilidades emergentes de los espacios naturales que participan en este juego de superposiciones. Estas superficies dan lugar al concepto de paseo cinemático, una alusión concebida en la secuencia de estos espacios, que pueden corresponderse con los cuadros de imágenes de una película.

Esta superposición de sistemas genera un sinfín de situaciones aleatorias y de conflicto en forma simultánea, tensiones que enriquecen el espacio, pero siempre a favor del concepto. Todos y cada uno de los diseños del parque tiene como referencia el concepto. El parque es por momentos un espacio impredecible, dinámico, polémico, innovador. En él, Tschumi nos remite a una reflexión arquitectónica, que hace del diseño específico un hecho mutable, ligado a las reglas que propone y desarrolla en función de una idea determinada. Y en la reflexión, un mensaje: si no se logra el cometido, se pueden romper las reglas, pero nunca a expensas del concepto.

Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. enero 2013

Necrópolis | Antonio S. Río Vázquez

Interior del barrio alemán en Dugway | Fotografía de Joe C. Freeman | loc.gov

Existen maquetas de arquitectura, ensayos previos a la construcción final dónde se concretan, aportando material y tiempo, los términos que permitirán resolver de modo más adecuado el proyecto. Pero también existen maquetas anatómicas, cartográficas, lúdicas… que representan o sirven a la vida a escala.

Arthur Nersesian, en su novela Staten Island, nos presenta un tipo de maqueta muy distinta: Uli, el protagonista, se despierta en medio de una ciudad incivilizada y peligrosa, que va recorriendo hasta descubrir que se trata de una inmensa reproducción de Nueva York emplazada en el corazón del desierto de Nevada. Se trata de la maqueta convertida en experimento, en laboratorio habitable.

Al igual que esa versión de la Gran Manzana, existen maquetas realizadas con fines militares, como decorados de cine proyectados para ser utilizados por actores reales. Una aldea construida por la Brigada de Infantería Ligera en Salcedo, próxima a Pontevedra, imita un poblado afgano a escala 1:1, con sus calles, casas y mezquitas. Una réplica fantasma, habitada temporal y teatralmente por los vivos y los posibles muertos.

Aunque los lugares para simulaciones bélicas son cada vez más abundantes y más «auténticos» en los mundos virtuales, su presencia en el mundo real constituye uno de los ejemplos más singulares de maquetas, a medio camino entre la escenografía y la necrópolis.

Entre todas ellas destacan de un modo especial los barrios alemán y japonés construidos en 1943 por el ejército de los Estados Unidos dentro del Dugway Proving Ground, en el desierto de Utah. El ejército reclutó en secreto al arquitecto exiliado Erich Mendelsohn, quién planificó una ciudad cuyo destino final era —inevitablemente— ser destruida.

La maqueta tuvo la precisión del modelo real: los mismos escenógrafos de la época dorada de Hollywood definieron los interiores hasta el punto de igualar el lino alemán de las cortinas o de duplicar los muebles que se empleaban habitualmente como dote matrimonial en las casas del proletariado berlinés.

Mendelsohn se preocupó de que las maderas empleadas replicaran el envejecimiento y las cualidades específicas de las viejas construcciones de su tierra natal. Sólo así podían verificar el comportamiento adecuado al incendiarlas. El realismo se llevó al nivel de regar los objetivos regularmente para simular la lluvia prusiana en el seco y árido clima de Utah.

Paralelamente, Antonin Raymond —discípulo de Frank Lloyd Wright— trabajó en el diseño del barrio japonés, valiéndose de su experiencia como conocedor de la arquitectura de Japón, país en el que había vivido antes de la guerra. Pero aquí no se trataba de aplicar sus conocimientos como constructor, si no como destructor. Como recordaba en sus memorias «Las partes eran luego armadas en el Proving Ground y sometidas a bombardeo. Inmediatamente después de ser destruidas, se levantaban otras nuevas, hasta que el resultado fuera satisfactorio». Eran edificios completamente reales, amueblados con todos los elementos típicos de la casa japonesa, aunque proyectados para los que iban a morir.

La historia de éstas y otras necrópolis modernas está magníficamente contada en el libro de Mike Davis Ciudades Muertas. Ecología, catástrofe y revuelta. Davis relata como todo el complejo de Utah fue dinamitado con thermite y napalm, y reconstruido completamente por lo menos tres veces entre mayo y septiembre de 1943. La maqueta y la arquitectura se habían convertido en herramientas perfectas para la guerra o, quizá, es que siempre lo habían sido.

antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. enero de 2013

TARO. El Eco de Manrique Teaser TARO. El Eco de Manrique Teaser TARO. El Eco de Manrique Teaser

0

Hubo quien vio venir el cataclismo. César Manrique se percató hace ya 40 años de los desmanes de la «mafia especulativa» de la construcción y del impacto letal del turismo de masas. Nadie como el pintor, escultor y arquitecto lanzaroteño hizo entonces bandera de la sostenibilidad cuando el término aún no se había acuñado. Nadie antes pareció reparar en la magia de aquel paisaje magmático, subyugante, único. Nadie, intelectual o ciudadano de a pie, llegó como él a renunciar a su propia carrera para defender el entorno natural en primera línea y con acciones contundentes: derribo de vallas publicitarias y postes de luz, paralizaciones de obras, sucesivas denuncias con eco internacional…

Largometraje Documental sobre el artista César Manrique
Una película de Miguel G. Morales

Houbo quen viu vir o cataclismo. César Manrique decatouse fai xa 40 anos dos desmanes da «mafia especulativa» da construción e do impacto letal do turismo de masas. Ninguén como o pintor, escultor e arquitecto lanzaroteño fixo entón bandeira da sostenibilidad cando o término aínda non se acuñou. Ninguén antes pareceu reparar na maxia daquela paisaxe magmático, subyugante, único. Ninguén, intelectual ou cidadán do montón, chegou como el a renunciar á súa propia carreira para defender a contorna natural en primeira liña e con accións contundentes: derriba de valas publicitarias e postes de luz, paralizaciones de obras, sucesivas denuncias con eco internacional…

Largometraje Documental sobre el artista César Manrique

Una película de Miguel G. Morales

There had the one who saw to come the cataclysm. César Manrique noticed already 40 years ago of the misbehaviors of the » speculative mafia » of the construction and of the lethal impact of the tourism of masses. Nobody as the painter, sculptor and architect lanzaroteño did flag at the time of the sustainability when the term still had not been coined. Nobody before seemed to repair in the magic of that landscape magmático, subyugante, only. Nobody, intellectual or civil of afoot, he managed as to resign his own career to defend the natural environment in the first line and with forceful actions: demolition of advertising fences and posts of light, paralizaciones of works, successive denunciations with international echo…

Largometraje Documental sobre el artista César Manrique

Una película de Miguel G. Morales

Carta de un arquitecto cabreado | Stepienybarno

Después de la “carta de un estudiante de arquitectura” que publicamos hace poco; os animamos a echar un ojo a  esta nueva “carta de un arquitecto cabreado”.

Mi nombre y apellidos, no importan. En este caso solo importa que soy arquitecto y creo que hablo en nombre de muchos otros arquitectos con las palabras que vienen a continuación. Aviso de antemano que escribo cabreado, así que lo mismo digo algo que no debiera, pero como vengan las palabras, así saldrán.

Vaya por delante que, soy el primero que reconoce que la sociedad no nos ha entendido ni valorado, en gran parte, por nuestra propia culpa. Unos cuantos arquitectos se vendieron al mejor postor, políticos e inmobiliarios, y construyeron la mayoría de los metros cuadrados de la burbuja. Arquitectos que no hacían arquitectura, sino que levantaban ladrillos uno detrás de otro.

Otros compañeros, han explotado a jóvenes arquitectos, haciendo que las palabras “falso autónomo” sonasen con normalidad. Así, mucha mano de obra barata hacía competitivos a determinados estudios de arquitectura, con todo lo que ello supone. A su vez, profesores de más de una escuela han tirado de alumnos en prácticas para sus estudios, no para que aprendieran lo que era ser arquitecto, sino  para tener todavía más barata (cero euros) mano de obra, y así  presentarse a infinidad de concursos. Esto hace que detrás de mucha buena arquitectura hay muy poca ética profesional.

Consecuencia de todo ello: muchos “Llaneros solitarios” y pequeños estudios no hemos podido competir en igualdad de condiciones. Se suponía que los concursos de arquitectura, eran la mejor y más justa manera de repartir el trabajo. ¡¡Pero no se decía entre quienes!!

También estoy cabreado con los colegios de arquitectos; no con todos, pero sí con muchos. Más de uno, pequeños reinos de taifas, con señores que no escuchan, defendiendo sus intereses a capa y espada. Un visado, de dudosa valía ha sido durante años fuente de financiación y estandarte de los mismos.

La defensa de la arquitectura, ha brillado por su ausencia y la de los propios arquitectos, en demasiadas ocasiones, también.  Respecto al consejo, mejor ni hablo. Solo con el gol que nos metieron con el CTE, se necesitaba dimisión en pleno. Mucha más responsabilidad y trabajo para nuestro colectivo, a cambio de nada o casi nada.

¡¡Ah!!¡¡La responsabilidad!! Esto es de locos. Los arquitectos hemos asumido unas reglas totalmente injustas. Nos han endosado un sistema en el que estamos en “libertad condicional” a partir de nuestra primera firma como autores del proyecto. Por muy bien que esté el proyecto, nunca se podrán definir todos los elementos del mismo, pero como tengas un problema en la obra y el perito vea que no está dibujado justo ese detalle constructivo, estás jodido.

Respecto a la obra, mucho peor. En qué cabeza cabe que se puede controlar todo lo que ocurre en la misma, ni aunque vayas todo los días. Algo siempre se escapa y ese “algo”, seguramente, será lo que con el tiempo pueda dar problemas. Como seas coordinador de seguridad y salud, que Dios te pille confesado.

Pero eso sí, si sucede cualquier desperfecto, nuevamente, estas frito. El juez no tendrá piedad, incluso si no ve el tema muy claro. En caso de duda: responsabilidad solidaria. Nuestros seguros que, normalmente, son los más altos, le hacen decidirse a su señoría por que nuestra cabeza ruede, sí o sí.

Seguros que ahora, con una crisis de caballo y sin que seguramente vuelva a firmar un proyecto en años, tendré que seguir pagando religiosamente, porque siempre habrá algún abogado aburrido que encuentre algo donde rascar en una de mis obras.

Pero bueno, no nos vamos a preocupar ahora del dinero, ¿no? si los arquitectos estamos forrados y ¡¡hemos ganado lo que no está en los escritos!! Pues no, no señor. La sociedad pensará que es así, pero nada más lejos de la realidad. Como he dicho al principio, miles de compañeros se conformaron, durante años, con poco más de 1000 euros, sin contrato, sin vacaciones, sin seguro y con un “hasta nunca” en cuanto las cosas se pusieron complicadas. A la mayoría de los arquitectos, cobrando unos honorarios dignos por proyecto, nos ha dado para vivir con normalidad, pero nada más. Bueno… los macizadores y las “estrellas” de la arquitectura sí que se han forrado, pero ¿cuántos eran estos?

No puedo desaprovechar estas líneas para decir mi opinión sobre las Escuelas de arquitectura. Si los colegios de arquitectos son dinosaurios, éstas son por lo menos elefantes. Sistemas oxidados y lentos,  anclados en los años ochenta, que se mantienen en pie por la ilusión y entusiasmo de jóvenes y estupendos profesores que ven como la suela de muchos catedráticos se dirige hacia ellos cuando se les ve demasiado.

Por último, quisiera agradecer al Ministerio de Economía que nos quiera poner la puntilla. ¡Lo que hay que ver! Por favor, que ya estamos moribundos sin que nos aprieten más!! Dios aprieta pero no ahoga, o por lo menos eso dicen. No sean ustedes más despiadados que él!!

Si los ingenieros no han estudiado arquitectura, pues no pueden hacer arquitectura. Se cae por su propio peso. Si esto sale adelante será algo tremendo, tan malo como si a mi, por saber proyectar las instalaciones de una casa, me ponen al mando de la NASA. Mal, ¿no? pues aquí pasa lo mismo, pero al revés #NoalaLSP

Pero bueno, no hay que alterarse, ni preocuparse; esto dicen nuestros dirigentes, que ellos en los despachos sabrán sacarnos de esta!! Seguramente, igual que nos libraron del maldito CTE.

Hasta aquí hemos llegado. Yo no doy más de mi; amo la arquitectura con todas mis fuerzas, he disfrutado como nadie con mis clientes, entiendo mi profesión como un servicio a la sociedad,  incluso, a pesar de todo, recuerdo mis años de la Universidad con gran cariño, pero ya no tengo fuerzas.

Seguramente, no es el momento de llorar, sino de proponer; pero hoy, a modo de desahogo, quería expresar mi cabreo. Mañana prometo ser más positivo, pero antes de avanzar, a veces, conviene ver cómo está el patio, para ver cuanto tiempo se necesita para barrerlo.

Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, enero 2013

Usos del tiempo y la ciudad Usos do tiempo e a cidadeUses of time and city

0

Partiendo de los cambios urbanísticos acontecidos en las ciudades durante el último cuarto del siglo XX, el libro reflexiona sobre la evidente crisis de un modelo urbano marcado por el consumo y la explotación del territorio. Se hace especial incidencia en la proyección urbanística desde una perspectiva de género, las redes cotidianas y el espacio público.

[…]

Usos del temps i la ciutat
Josep Maria Montaner, Zaida Muxí
Ajuntament de Barcelona, 2011

+ artículo publicado en arquilecturas

Partindo dos cambios urbanísticos acontecidos nas cidades durante o último cuarto do século XX, o libro reflexiona sobre a evidente crise dun modelo urbano marcado polo consumo e a explotación do territorio. Faise especial incidencia na proxección urbanística desde unha perspectiva de xénero, as redes cotiás e o espazo público.

[…]

Usos del temps i la ciutat

Josep Maria Montaner, Zaida Muxí

Ajuntament de Barcelona, 2011

+ artículo publicado en arquilecturas

From urban changes taken place in the cities during the last quarter of the twentieth century, the book reflects on the urban model obvious crisis marked by consumption and exploitation of the territory. Particular impact on urban projection from a gender perspective, everyday networks and public space.

[…]

Usos del temps i la ciutat

Josep Maria Montaner, Zaida Muxí

Ajuntament de Barcelona, 2011

+ article is published in arquilecturas

Taller: Madrid, ¿ciudad inclusiva?Obradoiro: Madrid, ¿cidade inclusiva?Workshop: Madrid, inclusive city?

Análisis crítico de la ciudad de Madrid como espacio urbano adaptado al “diseño para todos”. Este taller tiene como objetivo constatar, a partir de la experiencia obtenida sobre el terreno y el análisis crítico por parte de diferentes profesionales vinculados al espacio público, si la ciudad de Madrid puede valorarse como una urbe abierta al denominado “diseño para todos”.

A partir de la consideración que para el arquitecto Louis Kahn tenía “la calle como habitación comunitaria por consenso”, este taller pretende comprobar si los habitantes de Madrid, como moradores de dicha habitación, se encuentran cómodos en ella, si en su quehacer diario encuentran obstáculos que dificulten su actividad cotidiana, si obtienen en la misma el descanso merecido o los medios que les permitan disfrutar y desarrollar todas sus potencialidades.

En un momento en el que el espacio público cobra una especial relevancia como ese “tercer lugar” del que nos habla Ray Oldenburg, analizaremos si Madrid ofrece a sus habitantes, en el ámbito de la arquitectura, el diseño de producto o el gráfico, ya sean estos niños o ancianos, personas con discapacidad, ociosos o trabajadores, el medio físico y las infraestructuras necesarias para calificar a Madrid como una ciudad inclusiva.

Taller: Madrid, ¿ciudad inclusiva?
28 de enero y 1 de febrero.
Lugar: Central de Diseño / DIMAD.
Actividad gratuita.

+ info

Análise crítica da cidade de Madrid como espazo urbano adaptado ao “deseño para todos”. Este taller ten como obxectivo constatar, a partir da experiencia obtida sobre o terreo e a análise crítica por parte de diferentes profesionais vinculados ao espazo público, si a cidade de Madrid pode valorarse como unha urbe aberta ao denominado “deseño para todos”.

A partir da consideración que para o arquitecto Louis Kahn tiña “a rúa como habitación comunitaria por consenso”, este taller pretende comprobar si os habitantes de Madrid, como moradores de devandita habitación, atópanse cómodos nela, si no seu quefacer diario atopan obstáculos que dificulten a súa actividade cotiá, si obteñen na mesma o descanso merecido ou os medios que lles permitan gozar e desenvolver todas as súas potencialidades.

Nun momento no que o espazo público cobra unha especial relevancia como ese “terceiro lugar” do que nos fala Ray Oldenburg, analizaremos si Madrid ofrece aos seus habitantes, no ámbito da arquitectura, o deseño de produto ou o gráfico, xa sexan estes nenos ou anciáns, persoas con discapacidad, ociosos ou traballadores, o medio físico e as infraestructuras necesarias para cualificar a Madrid como unha cidade inclusiva.

Obradoiro: Madrid, ¿cidade inclusiva?
28 de xaneiro e 1 de febreiro.
Lugar: Central de Diseño / DIMAD.
Actividade gratuita.

+ info

Critical analysis of the city of Madrid like urban space adapted to the » design for all «. This workshop has as aim state, from the experience obtained on the area and the critical analysis on the part of different professionals linked to the public space, if the city of Madrid can be valued as a city opened to called » I design for all «.

From the consideration that for the architect Louis Kahn had » the street as community room for consensus «, this workshop tries to verify if the inhabitants of Madrid, as inhabitants of the above mentioned room, are comfortable in her, if in his daily occupation they find obstacles that impede his daily activity, if they obtain in the same one the well-deserved rest or the means that allow them to enjoy and to develop all his potentials.

From the consideration that for the architect Louis Kahn had » the street as community room for consensus «, this workshop tries to verify if the inhabitants of Madrid, as inhabitants of the above mentioned room, are comfortable in her, if in his daily occupation they find obstacles that impede his daily activity, if they obtain in the same one the well-deserved rest or the means that allow them to enjoy and to develop all his potentials.

Workshop: Madrid, inclusive city?
On January 28 and February 1.
Place: Head office of Design / DIMAD.
Free activity.

+ info

[:es]Entrevista Beatriz Colomina | arquine[:gl]Entrevista Beatriz Colomina | arquine[:en]Interview Beatriz Colomina | arquine[:]

0

[:es]http://youtu.be/H9Q2k00AAB8

Conversación con Beatriz Colomina, profesora de arquitectura y directora fundadora del programa en Modernidad y medios de comunicación en la Universidad de Princeton. Es curadora de la exposición Clip/Stamp/Fold: The Radical Architecture of Little Magazines 196X-197X.

[:gl]http://youtu.be/H9Q2k00AAB8

Conversa con Beatriz Colomina, profesora de arquitectura e directora fundadora do programa en Modernidad e medios de comunicación na Universidade de Princeton. É curadora da exposición Clip/Stamp/Fold: The Radical Architecture of Little Magazines 196X-197X.

[:en]http://youtu.be/H9Q2k00AAB8

Conversation with Beatriz Colomina, teacher of architecture and director founder of the program in Modernity and mass media in Princeton’s University. She is a healer of the exhibition Clip/Stamp/Fold: The Radical Architecture of Little Magazines 196X-197X.

[:]

Memorias portátiles. Equipaje de viaje de un joven arquitectoMemorias portátiles. Equipajxe de viaxe dun xove arquitectoPortable memories. Baggage of trip of a young person architect

0

La exposición Memorias portátiles recoge el material de trabajo producido durante un año de taller de proyectos de TFG (Trabajo Final de Grado. Cada alumno recoge y almacena el material en un gran contenedor, cuya forma y tamaño está en relación con el proyecto que guarda dentro. No se trata pues de simples cajas, sino de baúles que almacenan pensamientos y todos los conocimientos que se han ido recogiendo o aprendiendo a lo largo del año académico, que conforma el 5º curso de grado de Arquitectura, y que no se deben olvidar. Estos baúles acumulan documentos de orígenes y formatos muy diversos: mapas, dibujos, collages, croquis, maquetas, escritos, libros de referencia… Al abrirse y ser accionados por sus autores, la secuencia en que aparecen los diferentes documentos acompañan la narración, como una ayuda escénica para representar lo que sucede…

+ info

A exposición Memorias portátiles recolle o material de traballo producido durante un ano de taller de proxectos de TFG (Traballo Final de Grado. Cada alumno recolle e almacena o material nun gran contenedor, cuxa forma e tamaño está en relación co proxecto que garda dentro. Non se trata pois de simples caixas, senón de baúles que almacenan pensamentos e todos os coñecementos que se han ir recollendo ou aprendendo ao longo do ano académico, que conforma o 5º curso de grado de Arquitectura, e que non se deben esquecer. Estes baúles acumulan documentos de orixes e formatos moi diversos: mapas, debuxos, collages, esbozos, maquetas, escritos, libros de referencia… Ao abrirse e ser accionados polos seus autores, a secuencia en que aparecen os diferentes documentos acompañan a narración, como unha axuda escénica para representar o que sucede…

+ info

The exhibition portable Memories gathers the material of work produced during a year of TFG’s project workshop (Final Work of Degree. Every pupil gathers and stores the material in a great container, which form and size is in relation with the project that he guards inside. It is not a question so of simple boxes, but of trunks that store thoughts and all the knowledge that have been gathered or learning throughout the academic year, which shapes 5 º course of degree of Architecture, and that they must not forget. These trunks accumulate documents of origins and very diverse formats: maps, drawings, collages, sketch, models, writings, books of reference … On having be opened and to be driven by his authors, the sequence in which the different documents appear they accompany the story, as a scenic help to represent what happens…

+ info

II Meeting Point LignumII Meeting Point LignumII Meeting Point Lignum

0

Ya está todo preparado para que dé comienzo los próximos días 30 y 31 de enero la segunda edición de Meeting Point lignum, Encuentro Online de Innovación en Madera, que organiza la red Lignum Facile, proyecto liderado por el Cluster da Madeira de Galicia. El tema principal de este año girará entorno al Tiempo de la arquitectura social, donde destacados arquitectos expondrán sus obras en tiempo real. El punto de encuentro será a través del portal www.meetingpointlignum.com y los internautas podrán interacturar con los ponentes a través de un foro activado para este efecto.

Programa II Meeting Point Lignum 2013

Los encuentros correrán a cargo de César Portela, uno de los grandes de la arquitectura española contemporánea y Premio Nacional de Arquitectura en 1999. Portela ofrecerá un recorrido por ocho de sus proyectos realizados en madera en los últimos años, como el puente Azuma, Museo Toga-Mura, Paseo de la Herradura, Parque Los Toruños, Puente Arnoia, Museo Historia Natural, Cafetería parque Rosalía de Castro y el Centro de Interpretación de Catoira.

Otra de las ponencias vendrá a cargo de Juan Domingo Santos, Gran Premio Enor 2011 por su obra Museo del Agua de Lanjarón, que recibió también el pasado año un reconocimiento en la VIII Bienal Iberoamericana de Arquitectura y Urbanismo. Además, recientemente ha ganado con Álvaro Siza el concurso internacional Atrio de la Alhambra.

El estudio Arrokabe Arquitectos realizará una exposición a través de sus obras más características en rehabilitación y construcción sostenible, campo donde tienen una dilatada experiencia y en el que han sido reconocidos con numerosos galardonados. Además, en la actualidad forman parte de la exposición itinerante Metagénesix. Nova arquitectura de Galicia, participando en ciclos de conferencias en Lisboa, A Coruña y Santiago de Compostela.

Finalmente, Patrizia di Monte presentará la iniciativa Esto no es un solar, acción que lleva a cabo con el Ayuntamiento de Zaragoza para rehabilitar solares abandonados dotándolos de valor a través del uso de materiales sostenibles y revitalizando zonas marginales.

Para participar en estos encuentros, únicamente hay que conectarse a través de la página web para seguir en directo las ponencias. La finalidad es crear un foro de conocimiento en el que se den soluciones constructivas sostenibles.

+ info

Xa está todo preparado para que dea comezo os próximos días 30 e 31 de xaneiro a segunda edición de Meeting Point lignum, Encontro Online de Innovación en Madeira, que organiza a rede Lignum Facile, proxecto liderado polo Cluster dá Madeira de Galicia. O tema principal deste ano virará contorna ao Tempo da arquitectura social, onde destacados arquitectos expoñerán as súas obras en tempo real. O punto de encontro será a través do portal www.meetingpointlignum.com e os internautas poderán interacturar cos ponentes a través dun foro activado para este efecto.

Programa II Meeting Point Lignum 2013

Os encontros correrán a cargo de César Portela, un dos grandes da arquitectura española contemporánea e Premio Nacional de Arquitectura en 1999. Portela ofrecerá un percorrido por oito dos seus proxectos realizados en madeira nos últimos anos, como a ponte Azuma, Museo Toga-Mura, Paseo da Herradura, Parque Os Toruños, Ponte Arnoia, Museo Historia Natural, Cafetería parque Rosalía de Castro e o Centro de Interpretación de Catoira.

Outra dos relatorios virá a cargo de Juan Domingo Santos, Gran Premio Enor 2011 pola súa obra Museo do Auga de Lanjarón, que recibiu tamén o pasado ano un recoñecemento na VIII Bienal Iberoamericana de Arquitectura e Urbanismo. Ademais, recientemente gañou con Álvaro Siza o concurso internacional Atrio da Alhambra.

O estudo Arrokabe Arquitectos realizará unha exposición a través das súas obras máis características en rehabilitación e construción sostenible, campo onde teñen unha dilatada experiencia e no que foron recoñecidos con numerosos galardonados. Ademais, na actualidade forman parte da exposición itinerante Metagénesix. Nova arquitectura de Galicia, participando en ciclos de conferencias en Lisboa, A Coruña e Santiago de Compostela.

Finalmente, Patrizia dei Monte presentará a iniciativa Isto non é un solar, acción que leva a cabo co Concello de Zaragoza para rehabilitar solares abandonados dotándoos de valor a través do uso de materiais sostenibles e revitalizando zonas marginales.

Para participar nestes encontros, únicamente hai que conectarse a través da páxina web para seguir en directo os relatorios. A finalidade é crear un foro de coñecemento no que se dean solucións constructivas sostenibles.

+ info

Already it is quite prepared in order that it gives I begin next 30th and 31st of January the Meeting Point’s second edition lignum, Find Online of Innovation in Madeira, which organizes the network Lignum Facile, project led by the Cluster da Madeira of Galicia. The principal topic of this year will turn environment to the Time of the social architecture, where out-standing architects will expose his real time works. The point of meeting will be across the portal www.meetingpointlignum.com and the internauts will be able interacturar with the referees across a forum activated for this effect.

Program II Meeting Point Lignum 2013

The meetings will be chargeable to Cesar Portela, one of the big ones of the Spanish contemporary architecture and National Prize of Architecture in 1999. Carry it it will offer a tour for eight of his projects realized in wood in the last years, as the bridge Azuma, Museum Toga-Mura, Walk of the Horse-shoe, Park The Toruños, Bridge Arnoia, Museum Native Tells the history, Cafeteria park Rosalía of Castro and the Center of Catoira’s Interpretation.

Other one from the presentations will come at the expense of Juan Domingo Santos, Great Prize Enor 2011 for his work Museum of Lanjarón’s Water, which received also last year a recognition in the Biennial show VIII Latin-American of Architecture and Urbanism. In addition, recently the international contest has gained with Álvaro Siza Porch of the Alhambra.

The study Arrokabe Arquitectos will realize an exhibition across his more typical works in rehabilitation and sustainable construction, I stand out where they have an extensive experience and in the one that they have been recognized by numerous award winners. In addition, at present they form a part of the itinerant exhibition Metagénesix. Architecture of Galicia nongoes, taking part in cycles of conferences in Lisbon, A Coruña and Santiago de Compostela.

Finally, Patrizia di Monte he will present the initiative This is not a lot, action that it carries out with the Town hall of Saragossa to rehabilitate left lots providing them with value across the use of sustainable materials and revitalizing marginal zones.

To take part in these meetings, only it is necessary to connect across the web page to follow live the presentations. The purpose is to create a forum of knowledge in which they give themselves constructive sustainable solutions.

+ info

La casa del FascioLa casa del FascioThe House of Fascism

0

El siguiente documental,  presenta una pequeña historia en torno a la gestación  de una de las grandes obras de la arquitectura moderna, la Casa del Fascio,  proyectada por Giuseppe Terragni en 1932 y finalizada en 1936.

Director Nicolangelo Gelormini

O seguinte documental, presenta unha pequena historia en torno á gestación dunha das grandes obras da arquitectura moderna, a Casa do Fascio, proxectada por Giuseppe Terragni en 1932 e finalizada en 1936.

Dirixida por Nicolangelo Gelormini

The following documentary, he presents a small history concerning the gestation of one of the big works of the modern architecture, the House of the Fascio, projected by Giuseppe Terragni in 1932 and finished in 1936.

Directed by Nicolangelo Gelormini

Residendecia de estudiantes Teknobyen | MEK Architects+Link-Signatur Residendecia de estudantes Teknobyen | MEK Architects+Link-Signatur Teknobyen Students’ Residence | MEK Architects+Link-Signatur

La residencia Teknobyen hace énfasis en la innovación social, económica y medioambiental mediante la creación de un modo de vida renovado para los estudiantes, un colectivo clave en la ecología social de nuestros días, en el que maximizar los lazos interpersonales en el interior de una arquitectura, si bien modesta, comprometida.

Residendecia de estudiantes Teknobyen | MEK Architects+Link-Signatur | Fotografía: Miguel de Guzmán

La residencia de estudiantes “Teknobyen” de Trondheim (Noruega) es resultado de la propuesta ganadora del concurso internacional Europan 9. Promovido por SIT (Studentsamskipnaden i Trondheim), una empresa con participación estudiantil que desarrolla diversas dotaciones para la amplia población universitaria local, en este proyecto se hacen compatibles situaciones de intimidad extrema con otras de extroversión y colaboración.

Por una parte, el espacio personal, la habitación propia: laboratorio donde poner a prueba las habilidades que después serán necesarias para cualquier interacción social en el espacio colectivo. Por otra, el espacio social de convivencia.

La ambición del edificio es la compresión, transferencia y acondicionamiento de las capacidades conectivas del espacio urbano.

Para conseguir una atmósfera animada por las acciones colectivas, los estudiantes comparten un gran espacioflexible, multifuncional y autogestionado, junto a una ‘súper-cocina’. Ambos constituyen un lugar experimental para el uso y disfrute simultáneo de 116 estudiantes, un condensador social sostenible permanentemente activado. El lounge está rodeado en sección por los grupos de habitaciones en sus distintos niveles.

Esta manera de organizar el espacio compartido mediante acciones colectivas es el instrumento para reforzar los lazos entre los estudiantes recién llegados desde todas partes del país y fuera de él. En este marco, los residentes deben establecer sus propias reglas, responsabilidades y cualquier recurso por inesperado que sea, de hacer compatibles sus intereses.

La gestión colectiva medioambiental de la residencia se resuelve mediante protocolos de co-responsabilidad energética y de tratamiento de residuos.

obra: Residencia de Estudiantes MySpace
autores: MEK Architects (Clara Murado & Juan Elvira +Enrique Krahe) con Link-Signatur (Estudio asociado)
colaboradores: Francisco Triviño, Arancha Montero, Jesús Isla, Javier de Paz, Leticia Rodríguez (Concurso) Eugenia Concha, Arancha Montero (Obra)
año: 2008 (Concurso), 2011 (Finalización Obra)
cliente: SiT Bolig
emplazamiento: Trondheim, Noruega
fotografías: Matthias Herzog y Miguel de Guzmán
+ muradoelvira.com

+ premio
Premio Nacional de Arquitectura Noruega 2012

The residence Teknobyen does emphasis in the social innovation, economic and environmental by means of the creation of a way of life renewed for the students, a key community in the social ecology of our days, in which maximizar the interpersonal bows in the interior of an architecture, although modest, committed.

Teknobyen Students’ Residence | MEK Architects+Link-Signatur | Photography: Miguel de Guzmán

The residence of students “Teknobyen” of Trondheim (Norway) is resulted of the winning proposal of the international contest Europan 9. Promoted by SIT (Studentsamskipnaden i Trondheim), a company with participation estudiantil that develops diverse endowments for the wide university population local, in this project do  compatible situations of extreme privacy with others of extroversión and collaboration.

By a part, the personal space, the own room: laboratory where put to proof the skills that afterwards will be necessary for any social interaction in the collective space. By another, the social space of convivencia.

The ambition of the building is the compression, transfer and conditioning of the capacities conectivas of the urban space.

To achieve an animated atmosphere by the collective actions, the students share a big espacioflexible, multifuncional and autogestionado, beside a ‘súper-kitchen’. Both constitute an experimental place for the use and enjoy simultaneous of 116 students, a sustainable social condenser permanently activated. The lounge is surrounded in section by the groups of rooms in his distinct levels.

This way to organise the space shared by means of collective actions is the instrument to reinforce the bows between the recently arrived students from all parts of the country and out of him. In this frame, the residents have to establish his own rules, responsibilities and any resource by unexpected that it was, to do compatible his interests.

The environmental collective management of the residence resolves  by means of protocols of co-energetic responsibility and of treatment of waste.

work: Teknoby Students’ Residence

authors: MEK Architects (Clara Murado & Juan Elvira +Enrique Krahe) con Link-Signatur (associated Study)

ccollaborators: Francisco Triviño, Arancha Montero, Jesús Isla, Javier de Paz, Leticia Rodríguez (Competition) Eugenia Concha, Arancha Montero (construction)

year: 2008 (competition), 2011 (Ending Acts)

client: SiT Bolig

location: Trondheim, Norwegian

photographies: Matthias Herzog and Miguel de Guzmán

+ muradoelvira.com

+ award

Norwegian Architecture National Award 2012

A residencia Teknobyen fai énfasis na innovación social, económica e medioambiental mediante a creación dun modo de vida renovado para os estudantes, un colectivo clave na ecología social dos nosos días, no que maximizar os lazos interpersonales no interior dunha arquitectura, aínda que modesta, comprometida.

Residendecia de estudantes Teknobyen | MEK Architects+Link-Signatur | Fotografía: Miguel de Guzmán

A residencia de estudantes “Teknobyen” de Trondheim (Noruega) é resultado da proposta ganadora do concurso internacional Europan 9. Promovido por SIT (Studentsamskipnaden i Trondheim), unha empresa con participación estudiantil que desenvolve diversas dotaciones para a ampla poboación universitaria local, neste proxecto fanse compatibles situacións de intimidade extrema con outras de extroversión e colaboración.

Por unha banda, o espazo persoal, a habitación propia: laboratorio onde poñer a proba as habilidades que despois serán necesarias para calquera interacción social no espazo colectivo. Por outra, o espazo social de convivencia.

A ambición do edificio é a compresión, transferencia e acondicionamiento das capacidades conectivas do espazo urbano.

Para conseguir unha atmosfera animada polas accións colectivas, os estudantes comparten un gran espacioflexible, multifuncional e autogestionado, xunto a unha ‘súper-cociña’. Ambos constitúen un lugar experimental para o uso e goce simultáneo de 116 estudantes, un condensador social sostenible permanentemente activado. O lounge está rodeado en sección polos grupos de habitacións nos seus distintos niveis.

Este xeito de organizar o espazo compartido mediante accións colectivas é o instrumento para reforzar os lazos entre os estudantes recentemente chegados desde todas partes do país e fóra del. Neste marco, os residentes deben establecer as súas propias regras, responsabilidades e calquera recurso por inesperado que sexa, de facer compatibles os seus intereses.

A xestión colectiva medioambiental da residencia resólvese mediante protocolos de co-responsabilidade energética e de tratamento de residuos.

obra: Residencia de Estudantes MySpace

autores: MEK Architects (Clara Murado & Juan Elvira +Enrique Krahe) con Link-Signatur (Estudio asociado)

colaboradores: Francisco Triviño, Arancha Montero, Jesús Isla, Javier de Paz, Leticia Rodríguez (Concurso) Eugenia Concha, Arancha Montero (Obra)

ano: 2008 (Concurso), 2011 (Finalización Obra)

cliente: SiT Bolig

emplazamento: Trondheim, Noruega

fotografías: Matthias Herzog e Miguel de Guzmán

+ muradoelvira.com

+ premio

Premio Nacional de Arquitectura Noruega 2012

ABC of ArchitectsABC of ArchitectsABC of Architects

0

Este trabajo es una lista alfabética de los arquitectos más importantes con su mejor y mas conocido edificio mejor. Muchos otros han sido excluidos con pena porque sólo necesitamos uno para cada carta y hemos un esfuerzo para tener diferentes nacionalidades.

Concepto y animación: Andrea Stinga, Federico Gonzalez
Dirección artística: Federico Gonzalez
Másica: The Butterfly from Eugene C.Rose and George Ruble, (Creative Commons)
puedes descargartela aquí: vimeo.com/musicstore/track/10358

Este traballo é unha lista alfabética dos arquitectos máis importantes co seu mellor e mais coñecido edificio mellor. Moitos outros foron excluídos con pena porque só necesitamos un para cada carta e habemos un esforzo para ter diferentes nacionalidades.

Concepto e animación: Andrea Stinga, Federico Gonzalez

Dirección artística: Federico Gonzalez

Másica: The Butterfly from Eugene C.Rose and George Ruble, (Creative Commons)

podes descargartela aquí: vimeo.com/musicstore/track/10358

This work is an alphabetical list of the most important architects with their best known building. A lot of them have been left out with grief because we only need one for each letter and we done an effort to have differents nationalities.

Concept and Animation: Andrea Stinga, Federico Gonzalez

Art Direction: Federico Gonzalez

Music: The Butterfly from Eugene C.Rose and George Ruble, (Creative Commons)

you can download it here: vimeo.com/musicstore/track/10358

Premios Lamp Lighting Solutions 2013Premios Lamp Lighting Solutions 2013Lamp Lighting Solutions Awards 2013

0

La luz es un elemento fundamental para la vida y un aspecto clave de cualquier proyecto arquitectónico. Este concurso premia los proyectos que han resuelto de forma sobresaliente la iluminación arquitectónica de un espacio exterior o interior, creando una sinergia positiva entre arquitectura, interiorismo, paisajismo e iluminación. Los Premios Lamp Lighting Solutions valoran la creatividad, la innovación y la sostenibilidad de los proyectos de iluminación; sin importar el fabricante o la marca de las luminarias empleadas en el proyecto.

Si eres lighting designer, arquitecto, interiorista, ingeniero, paisajista, urbanista o estudiante, te animamos a participar en los Premios de iluminación Lamp Lighting Solutions 2013. ¡Anímate a demostrar que tu proyecto lumínico merece un premio! ¡Hay 48.000€ en juego!. Deadline: 31 de Enero 2013

+ info

A luz é un elemento fundamental para a vida e un aspecto crave de calquera proxecto arquitectónico. Este concurso premia os proxectos que resolveron de forma sobresaliente a iluminación arquitectónica dun espazo exterior ou interior, creando unha sinergia positiva entre arquitectura, interiorismo, paisajismo e iluminación. Os Premios Lamp Lighting Solutions valoran a creatividade, a innovación e a sostenibilidad dos proxectos de iluminación; sen importar o fabricante ou a marca das luminarias empregadas no proxecto.

Si es lighting designer, arquitecto, interiorista, enxeñeiro, paisajista, urbanista ou estudante, animámosche a participar nos Premios de iluminación Lamp Lighting Solutions 2013. ¡Anímache a demostrar que o teu proxecto lumínico merece un premio! ¡Hai 48.000€ en xogo!. Deadline: 31 de Xaneiro 2013

+ info

Light is a fundamental element of life and a key aspect of any architectural project. Prizes will be awarded to projects that have successfully met the architectural lighting needs of an interior or exterior space, having created a positive synergy between architecture, interior design, landscaping and lighting. The Lamp Lighting Solutions Awards value the creativity, innovation and sustainability of lighting projects, regardless of the manufacturer or the brand of lights used in the project.

If you’re lighting designer, architect, urban planner, interior designer, engineer, landscaper or student, we encourage you to participate on the Lamp Lighting Solutions Awards 2013. Show the world your lighting project deserves an award! There are 48.000€ in prizes!

Deadline: 31st January 2013

+ info

Parar el tiempo | Íñigo García Odiaga

Coliseo romano, intervención de Rafael Stern, 1807

Muchos son los edificios a lo largo de la historia cuyo destino final ha sido el de servir de cantera. Canteras de bloques ya tallados que se empleaban en la construcción de obras cercanas, en una suerte de canibalismo arquitectónico. Si se prefiere, por suavizar el término y volverlo más contemporáneo, este proceso se podría calificar de reciclaje, ya que al fin y al cabo, este proceso podría identificarse como la obtención de una materia prima a partir de la reutilización de desechos con el fin de ahorrar energía. Por contra este mecanismo de reutilización se parece más a una transfusión, ya que no se puede ignorar que el alma, la esencia o la memoria del edificio original contaminará la futura obra, provocando un efecto similar al de los hermanos de sangre.

Este es el caso del Coliseo romano, cuyo lado sur se convirtió en lugar de extracción de sillares durante la Edad Media de forma que sus piedras aún palpitan en otros edificios de la capital italiana, alargando su tiempo, multiplicando la vida útil de esa materia pétrea.

Esta sangría material supuso graves daños en el edificio por lo que se tuvieron que cometer obras de contención estructural en los dos extremos del anillo exterior. En 1828 Giuseppe Valadier se encarga de consolidar uno de los extremos de ese anillo exterior para poder así contener los empujes laterales. Su intervención reconstruye en ladrillo y mármol blanco, para las zonas labradas, algunas arcadas en cada planta, a las que añade después un contrafuerte en cada nivel.

Se separa del original por el uso de un material diferente, pero reproduce su trama compositiva, a la que añade dramatismo con algunos arcos o piezas incompletas, que dejan ver los enjarjes del ladrillo, simulando que allí, al otro lado de esas juntas, faltan arcos similares hasta completar todo el exterior. Podría afirmarse que es una intervención arquitectónica que no resuelve únicamente el problema estructural sino que pretende añadir contenido dando una explicación sobre el monumento en su totalidad.

En cambio, años antes, concretamente en 1807, el arquitecto Rafael Stern, se había enfrentado con el otro extremo de esa pared inestable del Coliseo que amenazaba ruina. Su misión, exactamente la misma que en el caso anterior, era la de contener el deterioro dando estabilidad estructural a ese borde de la ruina. Un gran contrafuerte, también de ladrillo, que recorre la totalidad de la vertical en un único gesto fue la solución empleada. Un único resalte, a la altura de la cornisa del segundo nivel, expresa el cambio de espesor de la pieza para adecuarse al grosor de los muros existentes. Es un gesto rotundo, seco, mudo, que a primera vista, únicamente es entendible desde la funcionalidad estrictamente estructural. Podría incluso calificarse como una actitud ingenieril.

Pero una segunda mirada más detenida, otorga otro tipo de información. Los dos arcos contiguos, muy deteriorados y con bloques muy movidos, incluso a punto de desmoronarse, han sido tapiados. Mediante esta acción su estado de deterioro ha sido congelado, no han sido recolocados en una situación teórica propia de la disciplina. Stern detiene el tiempo del coliseo justo en ese momento, conservando el dramatismo de la situación del edificio.

Son precisamente esta congelación y el radical minimalismo linguístico de su propuesta, las armas que su proyecto utiliza para distanciarse del tiempo del edificio romano, cediéndole todo el protagonismo que le corresponde.

Se hace difícil pensar que la obra de Stern, con veinte años más que la construida por Valadier, pueda resultar más contemporánea, pero es que parar el tiempo es un logro que muy pocos proyectos alcanzan, entrando con ello en un lenguaje atemporal que los mantiene vivos a lo largo del tiempo.

íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. enero 2013

Rehabitar

1

[:es]

Rehabitar es un trabajo que fue presentado en la sala de exposiciones Arquería de los Nuevos Ministerios de Madrid entre 2010 y finales de 2011. El libro reúne los nueve catálogos abordados en el proyecto, realizado por el Grupo de Investigación Habitar.

Rehabitar
Rehabitar
¿Qué es rehabitar?

rehabitar supone reconsiderar nuestro punto de vista sobre lo viejo o sobre lo ya existente; aunque sea viejo no significa que este obsoleto o este muerto.

rehabitar significa el predominio del interior sobre el exterior, a partir de una pequeña intervención.

rehabitar es generar un cambio radical en un espacio con la simple alteración de su uso; solo nuestra presencia sería una forma de verlo de manera diferente.

rehabitar representa, sobre todo, la voluntad de volver a utilizar, de dar un nuevo uso; la novedad radica en la forma de usarlo.

Hay que tener en cuenta que rehabitar no es rehabilitar. Según la RAE, rehabilitar es habilitar de nuevo o restituir a alguien o algo a su antiguo estado. En cambio, rehabitar es proponer modificaciones en el uso del edificio, es una modificación del cómo (en este caso, del cómo usar el espacio).

De acuerdo con el comentario de Bruno Taut recogido en el libro:

«Lo más importante en las fotografías de arquitectura no es el aspecto de los espacios con gente sino el aspecto de la gente en dichos espacios”.

Las personas tienen la capacidad de transformar el espacio, y cada persona vivirá ese espacio de forma diferente.

[…]

Aitor Martínez

Rehabitar en nueve episodios:
Habitar, grupo de investigación: X. Monteys; M. Mària; P. Fuertes; A. Puigjaner; R. Sauquet; C. Marcos; E. Callís; C. Fdez. Rovira (Departamento de Proyectos Arquitectónicos -Universidad Politécnica de Cataluña) 
Editorial Lampreave, 2012

+ artículo publicado en arquilecturas

[:gl]

Rehabitar é un traballo que foi presentado na sala de exposicións Arquería dos Novos Ministerios de Madrid entre 2010 e finais de 2011. O libro reúne os nove catálogos abordados no proxecto, realizado polo Grupo de Investigación Habitar.

¿Que é rehabitar?

-rehabitar supón reconsiderar o noso punto de vista sobre o vello ou sobre o xa existente; aínda que sexa vello non significa que este obsoleto ou este morto.

-rehabitar significa o predominio do interior sobre o exterior, a partir dunha pequena intervención.

-rehabitar é xerar un cambio radical nun espazo coa simple alteración do seu uso; só a nosa presenza sería unha forma de velo de xeito diferente.

-rehabitar representa, sobre todo, a vontade de volver utilizar, de dar un novo uso; a novidade radica na forma de usalo.

Hai que ter en conta que rehabitar non é rehabilitar. Segundo a RAE, rehabilitar é habilitar de novo ou restituír a alguén ou algo ao seu antigo estado. En cambio, rehabitar é propoñer modificacións no uso do edificio, é unha modificación do como (neste caso, do como usar o espazo).

De acordo co comentario de Bruno Taut recollido no libro: “o máis importante nas fotografías de arquitectura non é o aspecto dos espazos con xente senón o aspecto da xente en devanditos espazos”. As persoas teñen a capacidade de transformar o espazo, e cada persoa vivirá ese espazo de forma diferente.

[…]

Aitor Martínez

Rehabitar en nove episodios:

Habitar, grupo de investigación: X. Monteys; M. Mària; P. Fuertes; A. Puigjaner; R. Sauquet; C. Marcos; E. Callís; C. Fdez. Rovira (Departamento de Proxectos Arquitectónicos -Universidade Politécnica de Cataluña)

Editorial Lampreave, 2012

+ artigo publicado en arquilecturas

[:en]

Rehabitar is a project that was presented at the Archery exhibition hall at the New Ministries in Madrid between 2010 and late 2011. The book brings together the nine catalogs addressed in the project, conducted by the Research Group Inhabiting.

What is rehabitar?

rehabitar Supposes to reconsider our point of view on the old or on the already existent; although it was old does not mean that this obsolete or this dead person.

rehabitar Means the predominance of the interior on the outside, from a small intervention.

rehabitar Is to generate a radical change in a space with the simple alteration of his use; only our presence would be a form to see it differently.

rehabitar Represents, especially, the will to go back to use, to give a new use; the novelty roots in the form to use it.

It is necessary to take into account that rehabitar is not to rehabilitate. As it SCRAPES it, rehabilitate is to enable again or restituir to somebody or something to his ancient state. Instead, rehabitar is to propose modifications in the use of the building, is a modification of the how (in this case, of the how use the space).

In accordance with the comment of Bruno Taut collected in the book: “the most important in the photographies of architecture is not the appearance of the spaces with people but the appearance of the people in said spaces”. The people have the capacity to transform the space, and each person will live this space of different form.

[…]

Aitor Martínez

Rehabitar In nine episodes:

Inhabit, group of investigation: X. Monteys; M. Mària; P. Strong; To. Puigjaner; R. Sauquet; C. Marcos; And. Callís; C. Fdez. Rovira (Department of Architectural Projects -Polytechnical University of Catalonia)

Publishing Lampreave, 2012

+ article is published in arquilecturas

[:]

J.L. Sert / Un sueño nómadaJ.L. Sert / Un soño nómadaJ.L. Sert / A nomadic dream

1

José Luis Sert fue el primer arquitecto español de fama internacional. Apóstol del racionalismo en España y Decano de la Facultad de Arquitectura de Harvard durante casi dos décadas, Sert fue también un hombre lleno de contradicciones. Un espíritu contestatario. Un verso libre en un mundo dominado por la copia y la reproducción seriada. Miembro de una conocida familia aristocrática y destacado militante republicano, Sert tuvo el atrevimiento de ser un arquitecto de vanguardia en un país donde gobernaba el conservadurismo estético más absoluto. Fue católico y libertario. Fue también, como todos los exiliados, un vitalista de espíritu triste, un artesano del sentido común al que le tocó vivir en un mundo extremo. Viajó, emigró, huyó. Se refugió donde pudo: París, La Habana, Nueva York y finalmente Boston. Hijo del Conde de Sert y sobrino en segundo grado del primer Marqués de Comillas, José Luis tuvo que esconderse en Estados Unidos tras la Guerra Civil. Y allí fue capaz de reconstruir una carrera profesional que le llevó a convertirse en uno de los arquitectos más importantes de su generación. Sert abrió puertas, cultivo amistades y representó a España durante décadas en los círculos más selectos de la arquitectura contemporánea.

«Mi vida está dividida en capítulos que llevan nombres de ciudades: Barcelona, París, Nueva York y Boston; una vida nómada con demasiados cambios, pero sin ningún momento aburrido».

Dirección y guión: Pablo Bujosa Rodríguez
Producción ejecutiva: Antonio Chavarrías, Mihalis Gripiotis y Pablo Bujosa Rodríguez
Realización y montaje: Miguel Ángel Abraham

Alè Produccions
USA/Spain 2013

José Luís Sert foi o primeiro arquitecto español de fama internacional. Apóstolo do racionalismo en España e Decano da Facultade de Arquitectura de Harvard durante case dúas décadas, Sert foi tamén un home cheo de contradicións. Un espírito contestatario. Un verso libre nun mundo dominado pola copia e a reprodución seriada. Membro dunha coñecida familia aristocrática e destacado militante republicano, Sert tivo o atrevimiento de ser un arquitecto de vanguardia nun país onde gobernaba o conservadurismo estético máis absoluto. Foi católico e libertario. Foi tamén, como todos os exiliados, un vitalista de espírito triste, un artesano do sentido común ao que lle tocou vivir nun mundo extremo. Viaxou, emigró, fuxiu. Refuxiouse onde puido: Parides, A Habana, Nova York e finalmente Boston. Fillo do Conde de Sert e sobrino en segundo grado do primeiro Marqués de Comillas, José Luís tivo que esconderse en Estados Unidos trala Guerra Civil. E alí foi capaz de reconstruír unha carreira profesional que lle levou a converterse nun dos arquitectos máis importantes da súa xeración. Sert abriu portas, cultivo amizades e representou a España durante décadas nos círculos máis selectos da arquitectura contemporánea.

«A miña vida está dividida en capítulos que levan nomes de cidades: Barcelona, Parides, Nova York e Boston; unha vida nómada con demasiados cambios, pero sen ningún momento aburrido».

Dirección e guión: Pablo Bujosa Rodríguez

Producción executiva: Antonio Chavarrías, Mihalis Gripiotis y Pablo Bujosa Rodríguez

Realización e montaxe: Miguel Ángel Abraham

Alè Produccions

USA/Spain 2013

Jose Luis Sert was the first Spanish architect of international reputation. Apostle of the rationalism in Spain and Dean of the Faculty of Harvard’s Architecture during almost two decades, Sert was also a man full of contradictions. A rebellious spirit. A free verse in a world dominated by the copy and the reproduction seriada. Member of a known aristocratic family and out-standing republican militant, Sert had the presumption of being an architect of forefront in a country where it was governing the most absolute aesthetic conservatism. It was catholic and libertarian. It was also, as all the exiles, a vitalist of sad spirit, a craftsman of the common sense to whom he had to live in an extreme world. He travelled, emigrated, fled. It sheltered where it could: Paris, Havana, New York and finally Boston. Son of the Count of Sert and nephew in the second degree of the first Marquess of Inverted commas, Jose Luis had to hide in The United States after the Civil war. And there it was capable of reconstructing a professional career that led him to turning into one of the most important architects of his generation. Sert opened doors, I cultivate friendship and it represented Spain during decades in the most select circles of the contemporary architecture.

« My life is divided in chapters that take names of cities: Barcelona, Paris, New York and Boston; a nomadic life with too many changes, but without any boring moment «.

Direction and script: Pablo Bujosa Rodríguez

executive Production: Antonio Chavarrías, Mihalis Gripiotis and Pablo Bujosa Rodríguez

Realisation and setting: Miguel Ángel Abraham

Alè Produccions

USA/Spain 2013

Xavier Monteys + Alejandro Hernández Gálvez | Congreso Duetos Xavier Monteys + Alejandro Hernández Gálvez | Congreso Duetos Xavier Monteys + Alejandro Hernández Gálvez | Duetos Congress

0

Entrevista a Xavier Monteys y Alejandro Hernández Gálvez conferencistas del congreso ‘Duetos’ en Querétaro, México.

http://youtu.be/RtNeeblmkO8

He interviews Xavier Monteys and Alejandro Hernández Gálvez lecturers of the congress ‘Duets’ in Querétaro, Mexico.

Entrevista a Xavier Monteys e Alejandro Hernández Gálvez conferencistas do congreso ‘Duetos’ en Querétaro, México.

Soviet Modernism 1955-1991. Historias desconocidasSoviet Modernism 1955-1991. Historias descoñecidasSoviet Modernism 1955-199. Unknown Stories

1

«Soviet Modernism 1955-199. Historias Desconocidas», exploran, por primera vez comprensivamente, la arquitectura de las ex-repúblicassoviéticas completadas entre finales de los años 1950 y el final de la URSS en 1991. La investigación y el proyecto de exposición cambian la perspectiva dominada por Rusia y fijan la atención en la arquitectura de Armenia, Azerbayán, Bielorrusia, Estonia, Georgia, Kazakstán, Krygyzstan, Letonia, Lituania, Moldova, Tajikistán, Turkmenistán, Ucrania y Uzbekistán.

+ info

«Soviet Modernism 1955-199. Historias Descoñecidas», exploran, por primeira vez comprensivamente, a arquitectura das ex-repúblicassoviéticas completadas entre finais dos anos 1950 e o final da URSS en 1991. A investigación e o proxecto de exposición cambian a perspectiva dominada por Rusia e fixan a atención na arquitectura de Armenia, Azerbayán, Bielorrusia, Estoniana, Georgia, Kazakstán, Krygyzstan, Letonia, Lituania, Moldova, Tajikistán, Turkmenistán, Ucrania e Uzbekistán.

+ info

«Soviet Modernism 1955 – 1991. Unknown Stories» explores, for the first time comprehensively, the architecture of the non-Russian Soviet republics completed between the late 1950s and the end of the USSR in 1991. The research and exhibition project shifts the Russian-dominated perspective and focuses attention on the architecture of Armenia, Azerbaijan, Belarus, Estonia, Georgia, Kazakhstan, Krygyzstan, Latvia, Lithuania, Moldova, Tajikistan, Turkmenistan, The Ukraine and Uzbekistan.

+ info

Pabellón de celebraciones en el Pazo de Cea | Villacé y ComingesPavillón de celebracións no Pazo de Cea | Villacé y ComingesPavilion of celebrations in the Pazo de Cea | Villacé y Cominges

El Pazo de Cea está situado en una finca de unas tres hectáreas en Nigrán. Su construcción se inicia en el siglo XVII, sufriendo sucesivas ampliaciones en los siglos siguientes. El proyecto plantea la recuperación y acondicionamiento tanto de la edificación principal del Pazo como de sus anexos y de los jardines y tierras que lo rodean, que van a tener un uso turístico y aun no ha sido completada, y la nueva construcción de un pabellón de celebraciones, ya construido y que es la edificación que se presenta a concurso.

El pabellón de celebraciones se sitúa en la parte posterior del Pazo, un terreno con pendiente este – oeste que desciende formando terrazas desde una parte superior con carácter boscoso, hasta una carballeira en la parte más baja del terreno.

El pabellón aprovecha esta disposición aterrazada y se sitúa en el desnivel entre la terraza ocupada por un hermoso ejemplar de araucaria y la que está en el nivel del Pazo, con el que se comunica por medio de un jardín de camelios. Conforma una ruta a través de los jardines del Pazo que incluye el acceso a las instalaciones por la entrada tradicional, y un recorrido ceremonial a través de la fuente y la eira hasta la terraza superior, por la que se desciende hasta el pabellón por una rampa.

El edificio se entiende como la cubrición ligera de una parte de la terraza en la que se sitúa, apoyándose en el socalco y abriéndose en todas las direcciones para permitirnos tener una referencia clara de dónde estamos. Es una pieza baja y alargada, que se desarrolla en dirección norte-sur, haciendo de base a la araucaria bajo la que se encuentra y con la que forma un ángulo recto. En los extremos de la edificación dos grandes frentes de vidrio hacen que la presencia de la edificación del Pazo sea presente desde el bosque y viceversa. En el lado oeste, una pieza de baja altura forma un porche cubierto hacia la carballeira que remata la finca.

Los servicios del pabellón se entierran en la terraza que está en el nivel superior, desapareciendo de la percepción del visitante. Se accede a ellos mediante un patio que se sitúa en el borde norte de la parcela.

El pabellón se construye con una estructura de acero que salva una luz de 16 metros, y se recubre con madera de ipé y zinc en el exterior y con un entramado abierto de madera de cedro sobre en el interior, que aloja las instalaciones y un recubrimiento de lana mineral negra que funciona como absorbente acústico. Los frentes acristalados se construyen con una estructura de acero vista y partes móviles de aluminio natural.

La pieza de servicios es una estructura de hormigón armado, cuyas cubiertas vegetales la integran en la terraza superior.

Obra: Pabellón de celebraciones en el Pazo de Cea    Autores: Villacé y Cominges (José Villacé y Martín de Cominges Carvallo)
Colaboradores estudio: María del Carmen Pintos Pavón, Mónica Costas Armada, Alfonso Leyaristy Martínez de la Escalera, Ramón Ojea Martínez de la Escalera
Estructura: Antonio Reboreda Martínez
Instalaciones: Antonio Reboreda Fernández
Aparejador: Javier Pozo Fidalgo
Promotores: ORGANIZA NIGRÁN SL
Constructor: DICSA SAU
Fecha: 2010-12
Situación: Camiño de Cea n.3, Nigrán, Pontevedra
Fotografía: Villacé e Cominges

Arquitecto, cámara… ¡Acción!Arquitecto, cámara… ¡Acción!Architect, chamber … action!

Arquitecto, cámara… ¡Acción! Curso de arquitectura y cine documental ofrece la oportunidad de acercarse a la obra de arquitectos como Le Corbusier, Richard Neutra o Mies van der Rohe gracias al análisis realizado por un grupo de especialistas a través de una serie de conferencias que tendrán lugar todos los viernes desde el 11 de enero hasta el 10 de mayo. Además de las conferencias, el curso incluye, gracias a la inestimable colaboración de la Fundación Caja de Arquitectos, un ciclo de proyecciones sobre grandes figuras de la arquitectura pertenecientes a la colección Arquia Documental; de este modo, después de cada conferencia acerca de un arquitecto determinado se proyectará el documental correspondiente sobre un aspecto concreto de su trabajo o su obra en general.

Cada conferencia comenzará a las 18:00 h., y a continuación, a las 19:00 h., se proyectará el documental. El importe de la matrícula es de 60 euros, reduciéndose a 40 euros para estudiantes, jubilados y desempleados. El acceso a las proyecciones de los documentales es totalmente gratuito, teniendo de todos modos preferencia los alumnos matriculados en las conferencias en caso de completarse el aforo.

Arquitecto, cámara… ¡Acción!
Curso de arquitectura y cine documental
Fechas: 11 Enero 2013 – 10 Mayo 2013
Participantes: Xosé Manuel Casabella, Joaquín Fernández Madrid, José Antonio Franco Taboada, Pablo Gallego, Celestino García Braña, José Ramón Garitaonaindía, José González Cebrián, Rai Iglesias, Jesús Irisarri, Plácido Lizancos, Pedro de Llano, Carlos Nárdiz, Juan B. Pérez Valcárcel, Rafa Pier, Guadalupe Piñera, Antonio Raya, José Benito Rodríguez Cheda, Iria Sobrino, Cristina Vilariño

+ info

Arquitecto, cámara… ¡Acción! Curso de arquitectura e cine documental ofrece a oportunidade de achegarse á obra de arquitectos como Le Corbusier, Richard Neutra ou Mies van der Rohe grazas á análise realizada por un grupo de especialistas a través dunha serie de conferencias que terán lugar todos os venres desde o 11 de xaneiro ata o 10 de maio. Ademais das conferencias, o curso inclúe, grazas á inestimable colaboración da Fundación Caixa de Arquitectos, un ciclo de proxeccións sobre grandes figuras da arquitectura pertencentes á colección Arquia Documental; deste xeito, logo de cada conferencia achega dun arquitecto determinado proxectarase o documental correspondente sobre un aspecto concreto do seu traballo ou a súa obra en xeral.

Cada conferencia comezará ás 18:00 h., e a continuación, ás 19:00 h., proxectarase o documental. O importe da matrícula é de 60 euros, reducíndose a 40 euros para estudantes, xubilados e desempleados. O acceso ás proxeccións dos documentales é totalmente gratuito, tendo de todos os xeitos preferencia os alumnos matriculados nas conferencias en caso de completarse o aforo.

Arquitecto, cámara… ¡Acción!

Curso de arquitectura e cine documental

Datas: 11 Xaneiro 2013 – 10 Maio 2013

Participantes: Xosé Manuel Casabella, Joaquín Fernández Madrid, José Antonio Franco Taboada, Pablo Gallego, Celestino García Braña, José Ramón Garitaonaindía, José González Cebrián, Rai Iglesias, Jesús Irisarri, Plácido Lizancos, Pedro de Llano, Carlos Nárdiz, Juan B. Pérez Valcárcel, Rafa Pier, Guadalupe Piñera, Antonio Raya, José Benito Rodríguez Cheda, Iria Sobrino, Cristina Vilariño

+ info

Architect, chamber … action! Course of architecture and documentary cinema offers the opportunity to approach the architects’ work as Le Corbusier, Richard Neutra or Mies van der Rohe thanks to the analysis realized by a group of specialists across a series of conferences who will take place every Friday from January 11 until May 10. Besides the conferences, the course includes, thanks to the inestimable collaboration of the Foundation Architects’ Box, a projection cycle on big figures of the architecture belonging to the collection Arquia Documental; thus, after every conference it brings over of a certain architect the corresponding documentary will be projected on a concrete aspect of his work or his work in general.

Every conference will begin at 18:00 h., and later, at 19:00 h., the documentary will be projected. The amount of the matriculation is 60 Euros, diminishing to 40 Euros for students, retired and unemployed. The access to the projections of the documentaries is totally free, having anyhow preference the pupils registered in the conferences in case of the appraisal be completing.

Architect, chamber … action!

Course of architecture and documentary cinema

Date: On January 11, 2013 – May 10 2013

Participants: Xosé Manuel Casabella, Joaquín Fernández Madrid, José Antonio Franco Taboada, Pablo Gallego, Celestino García Braña, José Ramón Garitaonaindía, José González Cebrián, Rai Iglesias, Jesús Irisarri, Plácido Lizancos, Pedro de Llano, Carlos Nárdiz, Juan B. Pérez Valcárcel, Rafa Pier, Guadalupe Piñera, Antonio Raya, José Benito Rodríguez Cheda, Iria Sobrino, Cristina Vilariño

+ info

Arquitectura moderna para una sociedad postmoderna | Aldo G. Facho Dede

Escribo esta nota motivado por dos conversaciones mantenidas hace un tiempo, ambas tocaron el tema desde ángulos distintos pero convergentes en el sentido de la vigencia de la Arquitectura Moderna en nuestros tiempos.

Le Corbusier, Casa Curutchet | habitar-arq.blogspot.com.es

La primera fue con el arquitecto Rubén Pesci a partir del análisis de un proyecto en el que estamos trabajando. Discutíamos sobre la composición y relación geométrica de unos volúmenes, por un lado estábamos el arquitecto Carlos Rosas y mi persona sustentando unas propuestas a implementar y por el otro Rubén reclamando que además de geometría deberíamos considerar las sensaciones que queríamos generar en los posibles usuarios.

La experiencia de un arquitecto que ha sabido ser Moderno y contemporáneo supo reclamar que la arquitectura para ser vigente no debe limitarse a ser una entelequia destinada a unos cuantos seres ilustrados, sino que el sentido de esa entelequia debe ser el de satisfacer a las personas que habitarán la obra. Esto no significa que debamos diseñar a partir de sensaciones, la arquitectura es un hecho concreto y no subjetivo. Lo que sí significa es que todo nuestro esfuerzo programático, tecnológico, constructivo y agudeza formal debe tener siempre como objetivo el responder a los futuros usuarios. Una arquitectura que no se debe a la gente deja de ser arquitectura y pasa a ser alguna forma de arte -en el mejor de los casos-, cuando no una estafa al cliente.

La segunda conversación fue con el arquitecto Sebastián Adamo luego de la conferencia que dio con su socio Marcelo Faiden en La Plata. Si bien ya conocía la obra del joven estudio no les había oído explicar su obra y motivaciones proyectuales. Como escribí en la pasada publicación del Edificio Arribeños, destaco enormemente la profunda reflexión que lleva cada uno de sus trabajos. No hay proyecto “chico” sin que cada proyecto es una nueva posibilidad de investigar y desarrollar la arquitectura. Se reconocen Modernos como arquitectos pero reconocen la sociedad posmoderna en la que están insertos. Esto puede sonar contradictorio, pero no lo es en absoluto. Conversando con Sebastián concluimos que son los atributos fundamentales de la arquitectura Moderna (función, estructura, construcción y forma) lo que le dan plena vigencia en nuestros tiempos.

Para una sociedad como nunca antes en movimiento y permanente cambio, la mejor respuesta es una arquitectura que tienda a la universalidad desde la búsqueda directa de dar respuesta a la necesidad de habitar, y sin rasgos estéticos que la anclen a un tiempo que es pasado antes de ser vigente. La versatilidad que da el abordaje funcional y constructivo nos permite pensar edificios capaces de resolver múltiples usos y transformaciones. La respuesta a la demanda de habitar es tecnológica y objetiva, he allí la base de su vigencia: no se involucra en discusiones conceptuales y teóricas sino propone con soluciones concretas que responden a variables reales: el hombre y el ambiente. El campo de discusión es el programático, constructivo, tecnológico y formal.

Como afirma Helio Piñon en su libro Teoría del Proyecto, para que se de el gran paso del Neoclasicismo a al Modernidad hubo además de importantes factores sociales, una importante evolución tecnológica que puso en evidencia la caducidad del sistema estético hasta entonces vigente. La Arquitectura Moderna surge en el contexto del Movimiento Moderno, pero no se agota cuando éste termina su ciclo histórico; el mundo evoluciona desde lo social hacia la posmodernidad y la arquitectura madura en los fundamentos antes mencionados de la Modernidad.

Será necesaria una nueva revolución tecnológica y estética para poder hablar de la caducidad de la Arquitectura Moderna. Los movimientos que surgieron con el nombre de Posmodernos cayeron en desuso antes de madurar. Pretendieron sustituir un sistema universal desde la abstracción, basado en lo constructivo y visual con un sistema fundamentado en conceptos y teorías lejanas al oficio, individuales e indiscutibles desde su origen personal y subjetivo. Un edificio Moderno se analiza desde su respuesta al programa (usuarios), ambiente, tecnologías aplicadas (construcción) y sentido de la forma. Cuando se pretende utilizar estos parámetros para revisar uno posmoderno, se contestan las observaciones con respuestas subjetivas y hasta afectivas, ajenas en su mayoría al campo de la arquitectura (entendida como el arte –y no solo oficio- de construir).

Se afirmó que la Arquitectura Moderna reniega de su pasado y contexto, nada más equivocado. La Arquitectura Moderna es mucho más consciente que la Neoclásica, dado que se nutre de ambos para la elaboración del proyecto. No impone estructuras estéticas predefinidas sino construye estructuras formales basadas en las variables particulares analizadas: responde directamente al hombre y al ambiente.

En nuestros días se está catalogando como arquitectura moderna a una que pretende confundir a la sociedad mediante el uso de elementos formales obtenidos de edificios modernos. Nunca menos Moderna una obra dado que convierte el proceso de proyecto en una simple aplicación de estilos. Nunca más confundida una sociedad que cuando uno presenta un proyecto Moderno no es reconocido como tal porque no cumple con el estereotipo de “moderno”. Esa arquitectura “moderna” está condenada a la pronta caducidad en cuanto se constituye como un estilo, como una moda.

Tampoco es Moderna esa arquitectura que bajo el sobrenombre de “minimalista” pretende simplificar el complejo proceso del proyecto en un gesto “escultórico”, “mínimo”. El arte y música minimalista tiene un sustento y una búsqueda, no puede existir una arquitectura minimalista en cuanto ésta no puede prescindir de los componentes básicos que le dan sustento. Lo que si puede darse es que un arquitecto se nutra del arte minimalista para trabajar sus espacios.

Esas imágenes de ambientes vacíos, blancos para parecer “puros”, inhabitados, pueden ser cualquier cosa menos arquitectura. Una “arquitectura” que necesita prescindir del habitante para mostrarse pierde sentido.

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto
Autor del Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · enero 2013

Ciclo PASSIVHAUS y Bioconstrucción [La Coruña]Ciclo PASSIVHAUS e Bioconstrucción [A Coruña]PASSIVHAUS Cycle and Bioconstrucción [A Coruña]

En el Centro ÁGORA de la Coruña, podréis visitar la exposición del ciclo del 8 al 17 de Enero. Los días 10 y 17 por la tarde se celebrarán charlas sobre Passivhaus y Bioconstrucción y una mesa redonda.

Las charlas y exposiciones son gratuitas, aunque se agradecen donativos. Si no se especifica lo contrario, el acceso a las charlas es libre hasta agotar las plazas disponibles. Pero como el aforo es limitado podrás reservar y asegurarte una plaza confirmando tu asistencia.

Reservas e inscripciones: eventos(a)casadobe.es o 986 84 70 69

+ info

No Centro ÁGORA da Coruña, poderedes visitar a exposición do ciclo do 8 ao 17 de Xaneiro. Os días 10 e 17 pola tarde celebraranse charlas sobre Passivhaus e Bioconstrucción e unha mesa redonda.

As charlas e exposicións son gratuitas, aínda que se agradecen donativos. Si non se especifica o contrario, o acceso ás charlas é libre ata esgotar as prazas dispoñibles. Pero como o aforo é limitado poderás reservar e asegurarche unha praza confirmando a túa asistencia.

Reservas e inscripciones: eventos(a)casadobe.es ou 986 84 70 69

+ info

In the ÁGORA Center in A Coruña, you will be able to visit the exhibition of the cycle from January 8 to January 17. On the 10th and 17th in the evening chats will be celebrated on Passivhaus and Bioconstrucción and a round table.

The chats and exhibitions are free, though donations are grateful. If the opposite is not specified, the access to the chats is free up to exhausting the available squares. But as the appraisal it is limited you will be able to reserve and to assure a square you confirming your assistance.

Reservations and inscriptions: eventos(a)casadobe.es or 986 84 70 69

+ info