Inicio Blog Página 138

Exposición del Programa de Ciudades HistóricasExposición do Programa de Cidades HistóricasHistoric cities program exhibition

El 6 de febrero se inauguró en la Agencia de Apoyo a la Arquitectura de Barcelona (AAAB) la exposición itinerante sobre el Programa de Ciudades Históricas del Fondo Aga Khan por la Cultura. Hasta el 27 de febrero, se puede visitar una muestra que, a través de vídeos, fotografías y dibujos de los proyectos de restauración de edificios en El Cairo, Kabul, Djenné o Zanzíbar —incluyendo parámetros como el entorno social y ambiental, la adaptación a nuevos usos, la sostenibilidad institucional y el desarrollo de capacidades—, permite conocer el desarrollo del programa Aga Khan, que, desde 1991, promueve la conservación y reutilización de edificios y espacios públicos en ciudades históricas del mundo musulmán con el fin de estimular el desarrollo social, económico y cultural.

+ info

O 6 de febreiro inaugurouse na Axencia de Apoio á Arquitectura de Barcelona (AAAB) a exposición itinerante sobre o Programa de Cidades Históricas do Fondo Aga Khan pola Cultura. Ata o 27 de febreiro, pódese visitar unha mostra que, a través de vídeos, fotografías e debuxos dos proxectos de restauración de edificios no Cairo, Kabul, Djenné ou Zanzíbar —incluíndo parámetros como a contorna social e ambiental, a adaptación a novos usos, a sostenibilidad institucional e o desenvolvemento de capacidades—, permite coñecer o desenvolvemento do programa Aga Khan, que, desde 1991, promueve a conservación e reutilización de edificios e espazos públicos en cidades históricas do mundo musulmán co fin de estimular o desenvolvemento social, económico e cultural.

+ info

On February 6 it was inaugurated in the Support Agency for Architecture Barcelona (AAAB) opens the Aga Khan Trust for Culture’s traveling exhibition on its Historic Cities Program. On view in the Catalonian capital until 27th February, videos, photographs and drawings of restoration projects in Cairo, Kabul, Djenné or Zanzibar – following parameters like social and environmental contexts, adaptation to new uses, institutional sustainability and the development of capacities – will acquaint us with the Aga Khan program, begun to 1991, of promoting the preservation and reuse of buildings and public spaces in historic cities of the Muslim world, always in a way geared to stimulate social, economic and cultural development.

+ info

Søllerød | José Valladares

Arne Jacobsen. Cortesía de Tobías Jacobsen
Arne Jacobsen. Cortesía de Tobías Jacobsen
Søllerød

Para Malu y Tobias, en bicicleta

Después de pedalear apenas un par de minutos desde el apeadero del tren se nos aparece la fachada gris verdosa como recortada sobre el oscuro fondo invernal de abetos y abedules. Dejamos las bicicletas en el pequeño aparcamiento lateral y entramos en el ayuntamiento. Nadie nos pregunta a quién o qué vamos a ver, y viniendo de una tierra tan desconfiada como la nuestra, eso no deja de sorprender. Y aunque cien veces visto en fotografías no deja de sorprender también la extraordinaria calidez del pequeño vestíbulo en el que acabamos de entrar.

Su claridad parece que busca desmentir el cielo gris exterior e imprimir al interior la alegría de la luz del sur -la misma luz de la que en la foto parece protegerse Arne Jacobsen con ese extraño sombrero-. Es fácil que enseguida la mano se lance a tocarlo todo: la curva perfecta del banco junto a la ventana, la limpia tersura de la pared pintada, el vidrio opal de las lámparas de pared, la madera de la barandilla que se enrosca para proteger la entrada del ascensor acristalado o la delicada pieza de mármol que se curva ligeramente en el suelo para hacer de zócalo.

Son materiales reunidos con tanto esmero, que mientras uno se pasea entre ellos se le viene a la cabeza lo que pensaría el todavía joven Jacobsen mientras tal vez también en bicicleta iba de la obra a los talleres de metalistas y carpinteros para seguir la confección de sus diseños, y de aquellos de nuevo a la obra, teniendo en la cabeza a la vez las partes y el todo, pendiente de que sea éste el que se salga con la suya, evitando siempre el amaneramiento, pensando todavía en qué haría en su lugar su maestro Asplund. Siempre ensimismado en sus cosas mientras la barbarie y el asesinato en masa campaba a sus anchas por Europa y amenazaba a su propio país y a él mismo.

Esa sensación de totalidad, de integridad de las partes en el todo, y la idea de civilización y de transparencia que transmite ese todo no deja de acompañarnos cuando continuamos con la visita al edificio, primero bajando a las salas donde se encuentran las oficinas municipales, donde Tobias se ha citado con los jóvenes responsables de una empresa de mobiliario que busca reeditar varios de los muebles que su abuelo diseñó para el ayuntamiento.

Para la ocasión han traído un prototipo casi terminado y lo comparan con uno de los originales que se encuentra todavía en uso en el propio edificio. Sorprende una vez más el cuidado con que buscan reproducir la curva del respaldo tapizado o el delicado dibujo de la pequeña pata de madera de la butaca, lo hacen sin prisa, con la concentración propia del investigador, lo que habla del respeto y la admiración con la que buscan reeditar la pieza, y del celo con el que el nieto vela por la obra del abuelo.

Una persona de la oficina técnica nos enseña amablemente los planos originales del edificio y nos acompaña en el resto de la visita. Caminamos viendo las salas de reuniones, los corredores y la sala de plenos, comentando las circunstancias de la construcción o el trabajo que han de realizar en la actualidad para mantener el edificio en uso, caminamos por suelos acolchados y silenciosos, con la compañía del aroma de la madera de cedro, y de una luz cada vez más tenue y confortable, salpicada aquí y allá con la viveza de los brillos en las guarniciones de latón.

Al no entender el idioma extraño que nos acercan las puertas abiertas de las distintas estancias, nos dedicamos a ver, a tocar y a oler. Un olor muy diferente, seguro, pero también el mismo que encontró Bolaño cuando al fin encontró la paz en Blanes, aquel que él reconoció como el olor de la democracia, la historia y la civilización.

José Valladares, arquitecto
Compostela,  febrero de 2013

Carlo Scarpa – Brion-Vega CemeteryCarlo Scarpa – Brion-Vega CemeteryCarlo Scarpa – Brion-Vega Cemetery

0

Carlo Scarpa fallece inesperadamente en Sendai en  1978.  Respetando sus deseos es enterrado en el cementerio de  San Vito d’Altivole en la localidad de Treviso, junto al Mausoleo de la familia Brion-Vega. Este conjunto sepulcral es una de sus obras más reconocidas, en la cual estuvo trabajando hasta el momento de su muerte.

visto en arquiscopio

Carlo Scarpa falece inesperadamente en Sendai en 1978. Respectando os seus desexos é enterrado no cemiterio de San Vito d’Altivole na localidade de Treviso, xunto ao Mausoleo da familia Brion-Veiga. Este conxunto sepulcral é unha das súas obras máis recoñecidas, na cal estivo traballando ata o momento da súa morte.

visto en arquiscopio

Carlo Scarpa dies unexpectedly in Sendai in 1978. Respecting his desires it is buried in San Vito’s cemetery d’Altivole in Treviso’s locality, close to the Mausoleum of the family Brion-fertile plaine. This sepulchral set is one of his more recognized works, at which it was employed up to the moment of his death.

seen in arquiscopio

El bueno, el feo y el malo | Jorge Meijide

Clint Eastwood y Lee van Cleef con un guardia civil en la Sierra de la Demanda durante un descanso en el rodaje de El bueno, el feo y el malo, Sergio Leone, 1966.
El bueno, el feo y el malo

Thomas De Quincey, insólito pensador y escritor inglés del siglo XVIII, en su ensayo Del asesinato considerado como una de las bellas artes nos deja un famoso y agradable recordatorio que da que pensar, dice así

“uno empieza por permitirse un asesinato, pronto no le dará importancia al robar, del robo pasa a la bebida y a la inobservancia del día del Señor, y se acaba por faltar a la buena educación y por dejar las cosas para el día siguiente”.

Si es que hay para todo, uno comienza matando y acaba por no dar los buenos días. Degradación pura…

Quincey, con su sutil y macabro humor, aúna la filosofía estética y la moral planteando por medio del relato de una sucesión de crímenes horripilantes, muy a la moda victoriana, la relación entre ambas. Subyace de fondo la conclusión de que el placer contemplativo es más estético que moral y que lo bello no ha de coincidir necesariamente con lo bueno.1 La fascinación estética que conlleva la visión del horror, de lo feo, nos devuelve a la incómoda sensación moral sobre lo que está bien y lo que está mal. En Frankenstein o el moderno Prometeo de Mary W. Shelley, joya gótica de la era victoriana, el monstruo convierte sus aparentemente bien intencionados y torpes actos en malos por su propia fealdad, su búsqueda de la pureza, o de la verdad, le lleva a un camino sin salida porque su imagen, a la vista de los que le rodean, no puede albergar bien alguno y no esperan de él otra cosa que no sea maldad, abocándole al fina a ella.

Partiendo del otro extremo estético, de lo bello, encontramos en el Banquete de Platón, a quien conviene recurrir de vez en cuando por aquello de ir al origen de las cosas, lo siguiente “la belleza es el esplendor de la verdad”. Belleza y verdad, y por extensión la justicia, son términos equiparables para los griegos, que en la búsqueda de la verdad de las cosas hallan en la belleza el camino. No debemos olvidarnos tampoco, hablando de la estética de lo bello al Hegel del tratado Estética, en el que asocia la belleza a la idea de lo bello, y continúa

“…si decimos que la belleza es la idea, es porque belleza y verdad son idénticas”.

Belleza y verdad parecen ir de la mano, de lo que entonces deducimos que lo feo es falso…

La fascinación estética, ya sea a través de lo feo o de lo bello, busca encontrar la verdad de las cosas, su verdad cruda y última y hace replantearse el camino moral para conseguirla. Mies halló en Santo Tomás de Aquino su búsqueda de la verdad de las cosas y la “redujo” constructiva y estructuralmente hasta hallar la expresión mínima, o básica, de las mismas, al igual que hizo con el espacio. Encontró la belleza de la arquitectura a través de la verdad. Más adelante llegaron otros y la banalizaron, la comercializaron y hasta la convirtieron en moda perseguida por los suplementos dominicales. Como antes dije, degradación pura…

La persecución de lo bello, y bellezas hay muchas pero verdades pocas, consume más tiempo del que debería en algunas labores arquitectónicas actuales, y aún consiguiéndola, aparentemente, la deja vacía en su interior, en su ser, quedando pues sin verdad. No puedo evitar pensar que son ocasiones perdidas. Pero no siendo la arquitectura la única actividad sufridora de tal mal, si es la más permanente y visible y por ello debería ser la más responsable de la calidad que ofrece, o debería decir cualidad. En cualquier caso la responsabilidad va en cada uno.

Ya no tendemos a asociar belleza y verdad y ya no hay canon de belleza patrón con el que contrastar nuestras creaciones, como ese metro de platino e iridio que tienen en París, la Ville Lumière, más luz… a lo mejor no hace falta y seguro que no hace falta, pero eso no significa que no se deba buscar alguna que otra verdad y encontrar en ella lo que nos hace falta. Hay que elegir el camino a seguir.

Quizás por asociación de ideas entre lo que está bien y lo que está mal, o sobre los caminos para conseguir ambos (pues ha de haber gente para todo), me acuerdo ahora de El malvado Carabel, novela del coruñés Wenceslao Fernández Flórez llevada al cine por un inmenso Fernando Fernán Gómez en estado de gracia, que la dirigió y protagonizó en 1956; Amaro Carabel, harto de ver como su vida de honestidad y bondad no le lleva a ningún sitio de provecho decide armarse de valor para hacerse malvado y dedicarse al crimen, pensando que así podrá al fin alcanzar sus sueños. Pero el camino del malo no es el que pensaba y, al contrario de lo que le ocurría al Frankenstein de Shelley, sus actos abocan siempre a un final frustrante para sus intenciones criminales y acaba por hacer más bien que mal. También los hay que empeñándose en hacer mal las cosas lo consiguen. Más degradación…

Desde Carabel hasta Mies, pasando por Platón y Hegel, Santo Tomás y Frankenstein y el bueno de Quincey (todo vía Paris), llegamos a la conclusión de que los caminos del Señor son inescrutables y quizás, solo quizás, pensamos con Machado que el camino se hace al andar, pero también es cierto que se dice que el hombre es el único animal que tropieza dos ves en la misma piedra. El arquitecto hasta tres…

jorge meijide . arquitecto
a coruña. febrero de 2013

Notas:

1 Del asesinato considerado como una de las bellas artes, Thomas de Quincey, Ed. Valdemar, 2004.

House

1

[:es]

Gracias a una noticia me he enterado que en octubre del año pasado la actriz Diane Keaton publicó un libro titulado House, sobre arquitectura. Una sorpresa a la que se añade que no es su primer volumen sobre este tema, el anterior se titula California Romantica: Spanish Colonial and Mission-Style Houses y según la página web de Rizzoli, que lo editó en 2007, está «creado» por Keaton, aunque el texto es de D. J. Waldie.

House, de Diane Keaton | architecturaldigest.com

House, lo ha publicado también la prestigiosa Rizzoli, no es barato, ya que cuesta ochenta y cinco dólares, y recoge la obra, entre otros diseñadores, de Annabelle Selldorf, Roy McMakin, Rick Joy y Tom Kundig, posiblemente muy conocidos en EE.UU. y por la señora Keaton, pero desgraciadamente no muy famosos fuera de aquellas fronteras.

[…]

Jorge Gorostiza

+ artículo publicado en arquitectura+cine+ciudad

[:gl]

Grazas a unha noticia decateime que en outubro do ano pasado a actriz Diane Keaton publicou un libro titulado House, sobre arquitectura. Unha sorpresa á que se engade que non é o seu primeiro volume sobre este tema, o anterior titúlase California Romantica: Spanish Colonial and Mission-Style Houses California Romantica: Spanish Colonial and Mission-Style Houses e segundo a páxina web de Rizzoli, que o editou en 2007, está «creado» por Keaton, aínda que o texto é de D. J. Waldie.

House, de Diane Keaton | architecturaldigest.com

House, publicouno tamén a prestixiosa Rizzoli, non é barato, xa que custa oitenta e cinco dólares, e recolle a obra, entre outros diseñadores, de Annabelle Selldorf, Roy McMakin, Rick Joy e Tom Kundig, posiblemente moi coñecidos en EE.UU. e pola señora Keaton, pero desgraciadamente non moi famosos fóra daquelas fronteiras.

[…]

Jorge Gorostiza

+ artigo publicado en arquitectura+cine+ciudad

[:en]

Thanks to a news I have informed myself that in October of last year the actress Diane Keaton published a book graduate House, on architecture. A surprise to which is added that it is not his first volume on this topic, the previous one titles California Romantica: Spanish Colonial and Mission-Style Houses and according to Rizzoli’s web page, which edited it in 2007, «it» is «created» by Keaton, though the text is of D. J. Waldie.

House, de Diane Keaton | architecturaldigest.com

House, the prestigious Rizzoli has published it also, is not cheap, since it costs eighty five dollars, and Rick Joy and Tom Kundig gathers the work, between other designers, of Annabelle Selldorf, Roy McMakin, possibly very known in USA and for the lady Keaton, but unfortunately not very famous out of those borders.

[…]

Jorge Gorostiza

+ article is published in arquitectura+cine+ciudad

[:]

[:es]Dolores Alonso, navegando contra corriente[:gl]Dolores Alonso, navegando contra corrente[:en]Dolores Alonso, sailing against the stream [:]

0

[:es]

En la última década, la arquitectura en España pasa por una etapa de esplendor creativo. Esta serie documental hace un retrato de la arquitectura española contemporánea, entendida no sólo como actividad artística, sino también pragmática y utilitaria.

Dolores Alonso, navegando contra corriente. En la difícil geografía de la costa levantina, donde el paisaje ha sido especialmente agredido, trabajan García Solera, Alfredo Payá y Lola Alonso, tres arquitectos que siguen anteponiendo belleza y coherencia en su obra.

[:gl]

Na última década, a arquitectura en España pasa por unha etapa de esplendor creativo. Esta serie documental fai un retrato da arquitectura española contemporánea, entendida non só como actividade artística, senón tamén pragmática e utilitaria.

https://www.youtube.com/watch?v=9JeNj0gwD-4[:en]

In the last decade, the architecture in Spain happens for a stage of creative brilliance. This documentary series does a portrait of the Spanish contemporary, understood architecture not only as artistic activity, but also pragmatic and utilitarian.

https://www.youtube.com/watch?v=9JeNj0gwD-4[:]

The New Italian Desing 2.0 – Diseño Vasco Actual The New Italian Desing 2.0 – Deseño Vasco Actual The New Italian Desing 2.0 – Basque Desing Today

0

Triennale Design Museum presenta en AlhóndigaBilbao ‘The New Italian Desing 2.0′, una visión panorámica del diseño italiano contemporáneo que explica y describe la transición del movimiento y sus vínculos con los cambios económicos, políticos y tecnológicos que han tenido lugar con el nuevo siglo.

La exposición muestra los resultados de la encuesta sobre Nuevo Diseño Italiano efectuada por la Triennale di Milano en abril de 2006 y actualizada hasta la primera década del presente siglo. Concebida como señal de reconocimiento y, al mismo tiempo, como censo y muestra representativa de los jóvenes diseñadores italianos a nivel nacional, esta encuesta, en la que se registraron 600 diseñadores, partía de la idea de que el paso del siglo XX al XXI no se caracterizaba por nuevas tendencias de estilo en el ámbito del diseño, sino, más bien, por un cambio significativo en el rol de la profesión.

La exposición abarca más de 160 temáticas relativas al diseño de producto, diseño gráfico y objetos decorativos como joyas, bolsos y accesorios. Algunos son proyectos de investigación, otros hacen referencia al diseño de alimentos y también al diseño de interiores. Las obras incluyen desde prototipos de elaboración propia hasta productos en serie a gran escala o desde obras de arte hasta artefactos puramente industriales. Muchos de los diseñadores que participan en esta exposición son artistas de renombre internacional y desempeñan su labor en empresas importantes del sector industrial. Como exposición itinerante, ‘The New Italian Desing 2.0′, proviene de Estambul y China (Pekín y Nantou).

Cambio de rol

El diseño se ha convertido en uno de los ámbitos fundamentales de crecimiento económico. Su papel ya no se limita simplemente a resolver problemas estéticos, sino, más bien, a inventar nuevos productos, nuevos mercados y nuevas economías. El diseño se está convirtiendo en una ‘profesión de masas’ y está acaparando cada vez más atención por parte de las universidades, escuelas y profesionales de toda Europa, Japón, Estados Unidos, India, China y Corea así como del resto del mundo industrializado y en desarrollo.

Hoy en día, los diseñadores jóvenes no sólo se ocupan del diseño de producto: La figura del profesional engloba tareas, en parte, propias del director artístico, del asesor estratégico y de los responsables de comunicaciones, promoción e investigación. En este sentido, ha aflorado un panorama de diseñadores jóvenes, que, más que productos, crean procesos. Estos nuevos diseñadores ya no son los herederos de los maestros que creaban productos acabados funcionales y terminados con carácter definitivo. «Es como si, en realidad, no estuviéramos hablando sobre el nuevo diseño, sino, más bien, discutiendo una metáfora filosófica», asegura Andrea Branzi, arquitecto y diseñador y director de diseño de la exposición.

En la actualidad, los diseñadores ya no responden a los estrictos estándares industriales. El diseño se ha vuelto más espontáneo con la finalidad de reafirmar la propia capacidad creativa de los diseñadores para dar a luz cosas diferentes y originales al resto, ya sean productos, empresas, servicios o información.

Coordinadora del proyecto: Silvana Annicchiarico
Comisario y Director de Diseño de la Exposición: Andrea Branzi
Asesores de Diseño Vasco Actual:
Benicio Aguerrea. Coordinador de EIDE Asociación de Diseñadores de Euskadi
Leire Aldabaldetreku. Directora Cluster Habic Asociación Cluster del Hábitat, Oficina, Madera y Contract
Jon Abad Aguirre de ABAD Diseño
Brigitte Sauvage y Carlos Alonso Pascual. Socios Fundadores y Co-Directores de Diseño ADN Design
Angélica Barco. Directora Creativa de La Casa A

DISEÑO VASCO ACTUAL

El Diseño Vasco Actual ocupa una posición relevante en el panorama del diseño internacional. Sus productos muestran alternativas y soluciones innovadoras, en las que el talento creativo vasco se pone al servicio de la industria, para conseguir una mayor calidad en lo cotidiano.

Los productos seleccionados para esta muestra son algunos de los más significativos entre los creados en los últimos años en el entorno vasco, en sus diferentes áreas. De esta manera, AlhóndigaBilbao pretende ofrecer la realidad del Diseño Vasco Actual en la que confluyen los más reconocidos/as diseñadores/as y las empresas más prestigiosas.

EXPOSICIÓN
8 febrero – 5 mayo
Sala de Exposiciones. Planta -2
Entrada libre

+ info

Triennale Design Museum presenta en AlhóndigaBilbao ‘The New Italian Desing 2.0′, unha visión panorámica do deseño italiano contemporáneo que explica e describe a transición do movemento e os seus vínculos cos cambios económicos, políticos e tecnolóxicos que han ter lugar co novo século.

A exposición mostra os resultados da enquisa sobre Novo Deseño Italiano efectuada pola Triennale dei Milano en abril de 2006 e actualizada ata a primeira década do presente século. Concibida como sinal de recoñecemento e, ao mesmo tempo, como censo e mostra representativa dos mozos diseñadores italianos a nivel nacional, esta enquisa, na que se rexistraron 600 diseñadores, partía da idea de que o paso do século XX ao XXI non se caracterizaba por novas tendencias de estilo no ámbito do deseño, senón, máis ben, por un cambio significativo no rol da profesión.

A exposición abarca máis de 160 temáticas relativas ao deseño de produto, deseño gráfico e obxectos decorativos como xoias, bolsos e accesorios. Algúns son proxectos de investigación, outros fan referencia ao deseño de alimentos e tamén ao deseño de interiores. As obras inclúen desde prototipos de elaboración propia ata produtos en serie a gran escala ou desde obras de arte ata artefactos puramente industriais. Moitos dos diseñadores que participan nesta exposición son artistas de renombre internacional e desempeñan o seu labor en empresas importantes do sector industrial. Como exposición itinerante, ‘The New Italian Desing 2.0′, provén de Estambul e Chinesa (Pekín e Nantou).

Cambio de rol

O deseño converteuse nun dos ámbitos fundamentais de crecemento económico. O seu papel xa non se limita simplemente a resolver problemas estéticos, senón, máis ben, a inventar novos produtos, novos mercados e novas economías. O deseño estase convertendo nunha ‘profesión de masas’ e está acaparando cada vez máis atención por parte das universidades, escolas e profesionais de toda Europa, Xapón, Estados Unidos, India, Chinesa e Corea así como do resto do mundo industrializado e en desenvolvemento.

Hoxe en día, os diseñadores novos non só se ocupan do deseño de produto: A figura do profesional engloba tarefas, en parte, propias do director artístico, do asesor estratéxico e dos responsables de comunicacións, promoción e investigación. Neste sentido, aflorou un panorama de diseñadores novos, que, máis que produtos, crean procesos. Estes novos diseñadores xa non son os herdeiros dos mestres que creaban produtos acabados funcionales e terminados con carácter definitivo. «É coma se, en realidade, non estivésemos falando sobre o novo deseño, senón, máis ben, discutindo unha metáfora filosófica», asegura Andrea Branzi, arquitecto e diseñador e director de deseño da exposición.

Na actualidade, os diseñadores xa non responden aos estritos estándares industriais. O deseño volveuse máis espontáneo coa finalidade de reafirmar a propia capacidade creativa dos diseñadores para dar a luz cosas diferentes e orixinais ao resto, xa sexan produtos, empresas, servizos ou información.

Coordinadora do proxecto: Silvana Annicchiarico
Comisario e Director de Deseño da Exposición: Andrea Branzi
Asesores de Deseño Vasco Actual:
Benicio Aguerrea. Coordinador de EIDE Asociación de Diseñadores de Euskadi
Leire Aldabaldetreku. Directora Cluster Habic Asociación Cluster do Hábitat, Oficina, Madeira e Contract
Jon Abad Aguirre de ABAD Deseño
Brigitte Sauvage e Carlos Alonso Pascual. Socios Fundadores e Co-Directores de Deseño ADN Design
Angélica Barco. Directora Creativa da Casa A

DESEÑO VASCO ACTUAL

O Deseño Vasco Actual ocupa unha posición relevante no panorama do deseño internacional. Os seus produtos mostran alternativas e solucións innovadoras, nas que o talento creativo vasco ponse ao servizo da industria, para conseguir unha maior calidade no cotián.

Os produtos seleccionados para esta mostra son algúns dos máis significativos entre os creados nos últimos anos na contorna vasca, nas súas diferentes áreas. Deste xeito, AlhóndigaBilbao pretende ofrecer a realidade do Deseño Vasco Actual na que conflúen os máis recoñecidos/as diseñadores/as e as empresas máis prestixiosas.

EXPOSICIÓN
8 febreiro – 5 maio
Sala de Exposicións. Planta -2
Entrada libre

+ info

Triennale Design Museum presents in AlhóndigaBilbao ‘The New Italian Design 2.0′ exhibition, an overview on contemporary Italian design that explains and describes the transition of the movement and its links with economic, political, technology changes that occurred over the century.

The exhibition presents the results of the survey New Italian Design carried out by the Triennale di Milano in April 2006 and updated to the first decade of the new Century. The survey was aimed at designers acting as designers, art-directors, consultants, service, communication and promotion organizers for the environment and for processes. It was open to anyone of Italian nationality who was actively involved in research, experimentation, concept creation. Intended to be a sign of recognition, a census, and a representation of young Italian designers on a national scale, it was based on the idea that the passage from the XX to the XXI century was not characterized by new stylistic tendencies in the design field, but rather a substantial change in the role of the profession.

The exhibition consists of over 160 pieces centring on product design, graphic design and decorative items such as jewellery, bags and accessories. Some are research projects and others focus on food design or interior design.

The exhibited works range from self produced prototypes to large-series products, from works of art to merely industrial artefacts. Many of the involved designers are already well established at international level and are employed for important companies in the industry.

‘The New Italian Design 2.0′ is a touring exhibition that has recently been on show in Istanbul and China (Beijing and Nantou).

A change of role

Design has become one of the most vital areas of economic growth today. Its role is no longer simply to resolve style issues, but rather to invent new products, new markets and new economies. Design is becoming a ‘mass profession’ and is increasingly attracting the attention of universities, schools and professionals throughout Europe, Japan, the USA, India, China and Korea and the rest of the industrialised and developing world.

Young designers today are not only concerned with product design itself: part of a professional designer’s work is now very much in line with that of an art director, a strategic consultant or a communication, promotion or research manager.

A result of this is the recent appearance of an array of young designers who create processes rather than products, and who are no longer the mere successors of the master craftsmen who produced functional, totally finished products. «It’s as if we were not really talking about new design at all, but rather debating a philosophical metaphor», says Andrea Branzi, architect and designer and the exhibition’s design director.

Designers today no longer cater to strict industrial standards. Design has become more spontaneous, with the purpose of reaffirming the designers’ actual creative capacity in order to produce something original that stands out from the rest, whether this means products, enterprises, services or information.

Project coordinator: Silvana Annicchiarico
Exhibition Curator and Design Director: Andrea Branzi
Consultants for Basque Design Today:
Benicio Aguerrea. Coordinator of the EIDE Association of Basque Designers
Leire Aldabaldetreku. Director of Cluster Habic (Habitat, Office, Wood and Contract Furnishing Cluster Association)
Jon Abad Aguirre of ABAD Diseño
Brigitte Sauvage and Carlos Alonso Pascual. Founder Members and Design Co-Directors of ADN Design
Angélica Barco. Creative Director of La Casa A

BASQUE DESING TODAY

Basque Design Today is at the cutting edge of the international design scenario. Basque creative talent provides highly innovative solutions and alternatives, serving industry by enhancing the quality of the everyday objects around us.

The products chosen to form part of this exhibition are some of the most significant of those created in the Basque Country over the last few years, in the different fields of design. AlhóndigaBilbao aims to showcase the situation of Basque Design Today through its most acclaimed designers and most prestigious firms.

EXPOSITION
8 february – 5 may
Exhibition Hall. 2nd floor
Free entry

+ info

Escuela infantil en Carballo | Villacé y ComingesEscola infantil en Carballo | Villacé y ComingesInfantile school in Carballo | Villacé y Cominges

Concepto

Escuela infantil, para niños entre 1 y 3 años. La edificación se desarrolla en planta baja, dejando las zonas de servicio en el lado norte de la parcela y, debido a la pendiente de esta, excavadas en el terreno. Las zonas infantiles se llevan a las partes de la parcela despejadas y mejor orientadas, y se relacionan con los espacios exteriores de juego mediante patios. Entre estas dos zonas se produce el acceso a la escuela.

El elemento de partida es el aula, que se individualiza fuertemente, a modo de cabaña. La agrupación de aulas construye un espacio central que, al unificar zonas de paso y usos comunes, consigue una notable amplitud que permite su uso como zona de juegos en los días en que no sea posible salir al exterior, y se tratará con particiones ligeras y móviles, que permitan desarrollar simultáneamente otras actividades como la de comedor, zona de televisión, espacio para fiestas de la escuela, cuentacuentos…

Conceptualmente, la escuela infantil, construida como suma de piezas, será un gran campamento entre los árboles. La cubierta nos sirve para unificar todas estas piezas y crear una transición suave entre interior y exterior, que se corresponderá con la experiencia de la escuela.

Construcción

La construcción de la escuela se basa en el concepto general de la misma, y hace funcionar a las aulas como los elementos estructurales del edificio (con pilares de acero y pantallas de arriostramiento de hormigón armado) sobre los que se apoya la losa de hormigón que cubre los espacios comunes y las zonas de entrada.

En los elementos de construcción y acabado se busca la mayor sencillez, cediendo el protagonismo a los niños que habitarán la escuela: los cerramientos se realizan con tablero de madera-cemento sobre un muro interior de albañilería, paredes blancas y suelos de linóleo gris, carpinterías de aluminio natural.

Queda pendiente, pero esperamos que se realice pronto, la plantación del arbolado previsto para la escuela, que debe servir para matizar y proteger las zonas exteriores y los espacios de juegos.

Obras: Escuela infantil en Carballo
Autores: Villacé y Cominges (José Villacé y Martín de Cominges Carvallo)
Estructura: Antonio Reboreda Martínez
Instalaciones: Antonio Reboreda Fernández
Colaboradores estudio: Lucas Gándara y Juan Pons
Aparejador: Ernesto Fernando Calvo
Promotor: Concello de Carballo
Constructor: UTE Construcciones Paraxe y Decoraciones J. Bello
Fecha: 2010 – 11
Situación: Polígono 19 do PXOM, Carballo
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages

Concept

Infantile School, for children between 1 and 3 years. The building develops in ground floor, leaving the zones of service in the north side of the plot and, due to the slope of this one, excavated in the area. The infantile zones remove to the parts of the plot cleared and better orientated, and relate to the exterior spaces of game by means of courts. Between these two zones the access to the school takes place.

The element of item is the classroom, which is individualized strongly, like cabin. The group of classrooms constructs a central space that, on having unified zones of step and common uses, obtains a notable extent that allows his use as zone of games in the days in which it is not possible to go out on the outside, and it will treat itself with light and mobile partitions, which allow to develop simultaneously other activities as that of dining room, zone of television, space for holidays of the school, cuentacuentos …

Conceptual, the infantile school constructed as sum of pieces, will be a great camp between the trees. The cover serves us to unify all these pieces and to create a soft transition between interior and exterior, which will correspond with the experience of the school.

Construction

The construction of the school is based on the general concept of the same one, and makes work to the classrooms as the structural elements of the building (with props of steel and screens of arriostramiento of reinforced concrete) on that there rests the slab of concrete that covers the common spaces and the zones of entry.

In the elements of construction and ended the major simplicity is looked, yielding the protagonism to the children who will live the school: the closings are realized by board of wood – cement on an interior wall of masonry, white walls and soils of gray linoleum, carpentries of natural aluminium.

It remains hanging, but we hope that there am realized soon, the plantation of the woodland foreseen for the school, that it must serve to tint and to protect the exterior zones and the spaces of games.

Work: Infantile school in Carballo

Authors: Villacé y Cominges (José Villacé and Martín de Cominges Carvallo)

Structure: Antonio Reboreda Martínez

Installations: Antonio Reboreda Fernández

Studio Collaborators : Lucas Gándara and Juan Pons

Quantity surveyor: Ernesto Fernando Calvo

Promoter: Concello de Carballo

Builder: UTE Construcciones Paraxe y Decoraciones J. Bello

Date: 2010 – 11

Location: Polígono 19 do PXOM, Carballo

Photographies: Héctor Santos-Díez | BISimages

Concepto

Escola infantil, para nenos entre 1 e 3 anos. A edificación desenvólvese en planta baixa, deixando as zonas de servizo no lado norte da parcela e, debido á pendente desta, excavadas no terreo. As zonas infantís lévanse ás partes da parcela despexadas e mellor orientadas, e relaciónanse cos espazos exteriores de xogo mediante patios. Entre estas dúas zonas prodúcese o acceso á escola.

O elemento de partida é a aula, que se individualiza fuertemente, a modo de cabana. A agrupación de aulas constrúe un espazo central que, ao unificar zonas de paso e usos comúns, consegue unha notable amplitud que permite o seu uso como zona de xogos nos días en que non sexa posible saír ao exterior, e tratarase con particiones lixeiras e móbiles, que permitan desenvolver simultáneamente outras actividades como a de comedor, zona de televisión, espazo para festas da escola, cuentacuentos…

Conceptualmente, a escola infantil, construída como suma de pezas, será un gran campamento entre as árbores. A cuberta sérvenos para unificar todas estas pezas e crear unha transición suave entre interior e exterior, que se corresponderá coa experiencia da escola.

Construción

A construción da escola baséase no concepto xeral da mesma, e fai funcionar ás aulas como os elementos estructurales do edificio (con alicerces de aceiro e pantallas de arriostramiento de hormigón armado) sobre os que se apoia a losa de hormigón que cobre os espazos comúns e as zonas de entrada.

Nos elementos de construción e acabado búscase a maior sencillez, cedendo o protagonismo aos nenos que habitarán a escola: os cerramientos realízanse con taboleiro de madeira-cemento sobre un muro interior de albañilería, paredes brancas e chans de linóleo gris, carpinterías de aluminio natural.

Queda pendente, pero esperamos que se realice pronto, a plantación do arbolado previsto para a escola, que debe servir para matizar e protexer as zonas exteriores e os espazos de xogos.

Obras: Escola infantil en Carballo

Autores: Villacé y Cominges (José Villacé e Martín de Cominges Carvallo)

Estructura: Antonio Reboreda Martínez

Instalaciones: Antonio Reboreda Fernández

Colaboradores estudio: Lucas Gándara y Juan Pons

Aparellador: Ernesto Fernando Calvo

Promotor: Concello de Carballo

Constructor: UTE Construcciones Paraxe y Decoraciones J. Bello

Data: 2010 – 11

Emplazamento: Polígono 19 do PXOM, Carballo

Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages

Arquia/próxima 2012: Nuevos formatosArquia/próxima 2012: Novos formatosArquia/próxima 2012: New formats

0

Arquia/próxima es el programa cultural de la Fundación Caja de Arquitectos, concebido para ofrecer apoyo a los arquitectos españoles en los diez primeros años de ejercicio profesional basándose en la difusión, promoción y puesta en valor de sus realizaciones y principios como profesionales.

Este volumen recoge las 120 realizaciones catalogadas por el jurado de la edición 2010-2011 formado por la comisaria Ariadna Cantis y el comité científico integrado por Francisco Cabrera, Ricardo Devesa, José María Ezquiaga, Eva Franch, José Morales, Carlos Quintáns, Rogelio Ruiz y Martha Thorne.

Arquia/Próxima. Nuevos Formatos. 2012
Ariadna Cantis (Comisaria)
Fundación Caja de Arquitectos, 2012

+ artículo publicado en arquilecturas

Arquia/próxima é o programa cultural da Fundación Caixa de Arquitectos, concibido para ofrecer apoio aos arquitectos españois nos dez primeiros anos de exercicio profesional baseándose na difusión, promoción e posta en valor das súas realizacións e principios como profesionais.

Este volume recolle as 120 realizacións catalogadas polo xurado da edición 2010-2011 formado pola comisaria Ariadna Cantis e o comité científico integrado por Francisco Cabrera, Ricardo Devesa, José María Ezquiaga, Eva Franch, José Morais, Carlos Quintáns, Rogelio Ruiz e Martha Thorne.

Arquia/Próxima. Novos Formatos. 2012

Ariadna Cantis (Comisaria)

Fundación Caja de Arquitectos, 2012

+ artigo publicado en arquilecturas

Arquia/próxima is the cultural program of the Fundación Caja de Arquitectos, designed to provide support for Spanish architects in the first ten years of professional practice based on the dissemination, promotion and enhancement of their accomplishments and principles as professionals.

This volume gathers 120 accomplishments catalogued by the juror of the edition 2010-2011 formed by the commissioner Ariadna Cantis and the scientific committee integrated by Francisco Cabrera, Ricardo Devesa, Jose Maria Ezquiaga, Eve Franch, Jose Morales, Carlos Quintáns, Rogelio Ruiz and Martha Thorne.

Arquia/Próxima. New formats. 2012

Ariadna Cantis (commissioner)

Caja de Arquitectos Foundation, 2012

+ article is published in arquilecturas

Premio Mies van der Rohe 2013 [finalistas]Premio Mies van der Rohe 2013 [finalistas]Mies van der Rohe Award 2013 [finalists]

1

La Comisión Europea y la Fundación Mies van der Rohe han anunciado los cinco finalistas que competirán por el Premio 2013 de la Unión Europea de Arquitectura Contemporánea – Premio Mies van der Rohe. En total han sido nominadas para el Premio 335 obras de los 37 países europeos que participan en el Programa Cultura de la UE. Un jurado de expertos ha elaborado la lista definitiva de finalistas. El ganador del Premio y la Mención Especial Arquitecto Emergente se darán a conocer a principios de mayo y la ceremonia de entrega se celebrará el 6 de junio en el Pabellón Mies van der Rohe de Barcelona, España.

«Deseo felicitar a todos los arquitectos que han sido nominados y, en particular, a los finalistas. La arquitectura europea atesora un enorme talento y constituye un brillante ejemplo del dinamismo de nuestros sectores culturales y creativos. Al mismo tiempo, somos conscientes de que la arquitectura tiene que hacer frente a importantes retos fruto de la crisis económica. La Comisión Europea y la Fundació Mies van der Rohe mantienen su compromiso de apoyar a este sector, que contribuye tan significativamente a la economía y a la creación de empleo, además de crear belleza y ser un motor de la cohesión de nuestra sociedad. Continuaremos apoyando la arquitectura, incluido este premio, gracias al futuro Programa Europa Creativa», declara Androulla Vassiliou, Comisaria europea de Educación, Cultura, Multilingüismo y Juventud.

Los cinco finalistas son:
· Ayuntamiento de Gante, Bélgica
Robbrecht en Daem architecten; Marie-José Van Hee architecten

· Superkilen, Copenhague, Dinamarca
BIG Bjarke Ingels Group; Topotek1; Superflex

· Harpa – Auditorio y Centro de Congresos de Reikiavik, Islandia
Batteríid architects; Henning Larsen Architects; Studio Olafur Eliasson

· Residencia para ancianos, Alcácer do Sal, Portugal
Aires Mateus Arquitectos

· Metropol Parasol, Sevilla, España
J. Mayer H.

+ info

A Comisión Europea e a Fundación Mies van der Rohe anunciaron os cinco finalistas que competirán polo Premio 2013 da Unión Europea de Arquitectura Contemporánea – Premio Mies van der Rohe. En total foron nomeadas para o Premio 335 obras dos 37 países europeos que participan no Programa Cultura da UE. Un xurado de expertos elaborou a lista definitiva de finalistas. O ganador do Premio e a Mención Especial Arquitecto Emerxente daranse a coñecer a principios de maio e a cerimonia de entrega celebrarase o 6 de xuño no Pabellón Mies van der Rohe de Barcelona, España.

«Desexo felicitar a todos os arquitectos que foron nomeados e, en particular, aos finalistas. A arquitectura europea atesoura un enorme talento e constitúe un brillante exemplo do dinamismo dos nosos sectores culturais e creativos. Ao mesmo tempo, somos conscientes de que a arquitectura ten que facer fronte a importantes retos froito da crise económica. A Comisión Europea e a Fundació Mies van der Rohe manteñen o seu compromiso de apoiar a este sector, que contribúe tan significativamente á economía e á creación de emprego, ademais de crear beleza e ser un motor da cohesión da nosa sociedade. Continuaremos apoiando a arquitectura, incluído este premio, grazas ao futuro Programa Europa Creativa», declara Androulla Vassiliou, Comisaria europea de Educación, Cultura, Multilingüismo e Mocidade.

Os cinco finalistas son:

· Conello de Gante, Bélgica

Robbrecht en Daem architecten; Marie-José Van Hee architecten

· Superkilen, Copenhague, Dinamarca

BIG Bjarke Ingels Group; Topotek1; Superflex

· Harpa – Auditorio e Centro de Congresos de Reikiavik, Islandia

Batteríid architects; Henning Larsen Architects; Studio Olafur Eliasson

· Residencia para anciáns, Alcácer do Sal, Portugal

Aires Mateus Arquitectos

· Metropol Parasol, Sevilla, España

J. Mayer H.

+ info

The European Commission and the Fundació Mies van der Rohe have announced the five finalists who will compete for the 2013 European Union Prize for Contemporary Architecture – Mies van der Rohe Award. In total, 335 works in 37 European countries were nominated for the award. An expert jury drew up the final shortlist (details below). The overall winner of the Prize, as well as the ‘special mention’ award for best emerging architect, will be announced in May, with an award ceremony on 6 June at the Mies van der Rohe Pavilion in Barcelona, Spain.

«I would like to congratulate all the architects who were nominated and the finalists in particular. We have an enormous wealth of talent in European architecture, which is a shining example of our dynamic cultural and creative sectors. At the same time, we recognise that the architecture industry faces significant challenges resulting from the economic slowdown. The European Commission and Mies van der Rohe Foundation are committed to supporting the sector which makes a significant contribution to the economy and job creation, as well as being a creator of beauty and force for cohesion for our society. We will continue to support architecture, including through this prize, through the future Creative Europe programme,» said Androulla Vassiliou, European Commissioner for Education, Culture, Multilingualism and Youth.

The five finalists are:

· City Hall, Ghent, Belgium

Robbrecht en Daem architecten; Marie-José Van Hee architecten

· Superkilen, Copenhagen, Denmark

BIG Bjarke Ingels Group; Topotek1; Superflex

· Harpa – Reykjavik Concert Hall & Conference Centre, Reykjavik, Iceland

Batteríid architects; Henning Larsen Architects; Studio Olafur Eliasson

· House for Elderly People, Alcácer do Sal, Portugal

Aires Mateus Arquitectos

· Metropol Parasol, Seville, Spain

J. Mayer H.

+ info

Cómic con director artístico | Jorge Gorostiza

Viñeta de Monteys

En una entrada anterior hablaba sobre un artículo que me había encargado Jesús Palacios para el50, el periódico de la 50ª edición del Festival Internacional de Cine de Gijón que se publicó en su primer número, en el que hay un cómic  muy divertido de Monteys titulado «¿Cómo se hace una película?».

Una de sus viñetas, la que reproduzco, tiene relación con la dirección artística. El personaje de la izquierda con gorra es el director y el de la derecha el escenógrafo. Monteys en el resto del cómic muestra al primero como una víctima y en ésta además es el objeto de la burla del director artístico, que lo considera un ignorante y al mismo tiempo se muestra como un profesional con pocos recursos -al parecer sólo dos Burton y Tarantino-, sonriente, joven, con pelo largo alborotado y vestido con un polo de rayas.

Evidentemente se trata de una parodia en la que supongo que no se intenta herir las susceptibilidades de algún gremio cinematográfico, y se hace esta aclaración por si acaso el dibujante y guionista es denunciado por alguien con poco sentido del humor.

En este mundo actual en el que ha triunfado lo políticamente correcto ya no tiene cabida el humor y hasta el colectivo social más insospechado puede sentirse ofendido por lo más trivial, llevando a los tribunales a cualquiera.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, febrero 2013

[:es]Toulouse le Mirail. El nacimiento de una ciudad nueva[:gl]Toulouse le Mirail. O nacemento dunha cidade nova[:en]Toulouse le Mirail. The birth of a new city[:]

0

[:es]

El proyecto para la ampliación de la ciudad de Toulouse y el de la construcción de la Freie Universitat en Berlín están considerados -desde la crítica arquitectónica y por los propios arquitectos- las obras más importantes del despacho francés Candilis-Josic-Woods.

El texto escrito por Georges Candilis en el 1976, quince años después del concurso, reporta de manera clara y lineal los primeros doce años de construcción de esta nueva realidad urbana. A través de dibujos, fotos y textos cuenta “ el nacimiento de una ciudad nueva” de 100.000 habitantes: un nuevo centro regional, creado con el objetivo político de oponerse a la gran concentración demográfica de París.

En el concurso, convocado en 1961 por el ayuntamiento, participaron 150 equipos de proyectos. El 31 de enero del 1962 se atribuyó el primer premio al despacho Candilis-Josic-Woods, cuya idea principal de proyecto era la creación de una realidad urbana compleja mediante la integración de zonas residenciales, públicas, comerciales e industriales. Toulouse le Mirail es el intento de construir una ciudad con “alma” y “corazón”, estructurada según un eje principal que lo atraviesa de sur a norte y de este a oeste, generando una infraestructura urbana permanente y abierta al cambio.

[…]

Graziano Brau

Toulouse le Mirail. El nacimiento de una ciudad nueva
Candilis – Josic – Woods
Gustavo Gili, 1976

+ artículo publicado en arquilecturas

[:en]

The project for the extension of Toulouse’s city and that of the construction of the Freie Universitat in Berlin they are considered – from the architectural critique and for the own architects – the most important works of the French office Candilis-Josic-Woods.

The text written by Georges Candilis in 1976, fifteen years after the contest, brings in a clear and linear way the first twelve years of construction of this new urban reality. Across drawings, photos and texts it counts » the birth of a new city » of 100.000 inhabitants: a new regional center created with the political aim of being opposed to the great demographic concentration of Paris.

In the contest, summoned in 1961 by the town hall, 150 equipments of projects took part. On January 31, 1962 the first prize assumed to the office Candilis-Josic-Woods, whose principal idea of project was the creation of an urban complex reality by means of the integration of residential, public, commercial and industrial zones. Toulouse him Mirail is the attempt of constructing a city with «soul» and «heart», structured according to a principal axis that crosses it from south to north and from this one to west, generating an urban infrastructure permanent and opened for the change.

[…]

Graziano Brau

Toulouse le Mirail. El nacimiento de una ciudad nueva

Candilis – Josic – Woods

Gustavo Gili, 1976

+ article is published in arquilecturas

[:gl]

O proxecto para a ampliación da cidade de Toulouse e o da construción da Freie Universitat en Berlín están considerados -desde a crítica arquitectónica e polos propios arquitectos- as obras máis importantes do despacho francés Candilis-Josic-Woods.

O texto escrito por Georges Candilis no 1976, quince anos despois do concurso, reporta de xeito claro e lineal os primeiros doce anos de construción desta nova realidade urbana. A través de debuxos, fotos e textos conta “ o nacemento dunha cidade nova” de 100.000 habitantes: un novo centro rexional, creado co obxectivo político de opoñerse á gran concentración demográfica de Parides.

No concurso, convocado en 1961 polo concello, participaron 150 equipos de proxectos. O 31 de xaneiro do 1962 atribuír o primeiro premio ao despacho Candilis-Josic-Woods, cuxa idea principal de proxecto era a creación dunha realidade urbana complexa mediante a integración de zonas residenciales, públicas, comerciais e industriais. Toulouse lle Mirail é o intento de construír unha cidade con “alma” e “corazón”, estructurada segundo un eixe principal que o atravesa de sur a norte e de leste a oeste, xerando unha infraestructura urbana permanente e aberta ao cambio.

[…]

Graziano Brau

Toulouse le Mirail. El nacimiento de una ciudad nueva

Candilis – Josic – Woods

Gustavo Gili, 1976

+ artigo publicado en arquilecturas

[:]

Un alero y un hombre | José Ramón Hernández Correa

Alero del porche de planta baja | Fotografía: José Ramón Hernández Correa
Alero del porche de planta baja | Fotografía: José Ramón Hernández Correa

He proyectado muchas casas para clientes a quienes la arquitectura jamás les había interesado, y que no tenían ninguna formación ni ningún criterio especial acerca de ella, ni se habían planteado nunca ninguna cuestión sobre ella hasta ese momento de hacerse su propia casa; una casa que, de repente, despertaba la necesidad de “ser especial” y de “decir algo”.

En todos ellos se daban dos circunstancias que me parecen opuestas. Por más veces que haya sido testigo del fenómeno aún me llena de perplejidad.

La primera es la de diferenciarse de los demás. Era su casa, su vida, su identidad y su personalidad. La casa tenía que ser única.

La segunda es la de tener los mismos clichés que todo el mundo. Ninguno admitía nada ni remotamente novedoso ni distinto a lo que ya conocían.

La solución a esta dicotomía es imposible. Es “hacer lo que todos pero para ser diferente a todos”. Y a lo único que lleva tal planteamiento es a hacer lo que todos pero más: Más grande, más veces, más retorcido.

Es muy común (incluso entre gente muy culta) buscar la excelencia por acumulación. No les digas aquello de “menos es más”. Menos es una pena, un desastre, una vergüenza. Nadie se hace una casa para que los vecinos le compadezcan. Se la hace para que le envidien, o, por lo menos, para que le tengan en consideración.

A veces he pensado en esto con rabia y con impotencia, pero creo que es una cuestión digna de reflexión. Normalmente los arquitectos nos sentimos superiores a nuestros clientes, les hacemos su casa casi con displicencia y no intentamos penetrar en la cuestión.

Yo he intentado entenderlo, pero confieso que no lo consigo. Lo que sí tengo claro es que ni es un fenómeno despreciable ni nuestros clientes son bobos, ni nada parecido.

La exclusiva y exquisita formación plástica que se nos da a los arquitectos en la escuela no sirve ni ante estos clientes que se quieren hacer su propia casa ni ante el promotor-tipo que pretende hacer varias para vender. Es una pena que tiremos por la borda nuestra formación y hagamos casas malas. Lo estupendo sería entender a nuestro cliente (no convencerle, no “educarle”: entenderle), y ser capaz de hacer arquitectura no sólo pese a todo eso, sino con todo eso y gracias a todo eso.

A modo de ejemplo os muestro el alero de una casa que hice. Ni lo diseñé yo ni me gusta. En el alzado de proyecto (ya hecho al gusto del cliente) es completamente liso. Pero, ya en obra, el dueño diseñó con gran trabajo y aplicación ese adorno y se lo explicó a los albañiles. Y quedó tan orgulloso de él que cuando enseñó su casa terminada a sus familiares y amigos hacía más hincapié en señalarles ese alero que en todo lo demás. Había descubierto el placer inefable de diseñar y de hacer realidad el diseño.

Pero ocurrió algo inesperado: Su alero gustó tanto a todos que temió que se lo copiasen, y me preguntó si yo sabía cómo se podía patentar. Satisfecho porque por fin me necesitara para algo, pero completo ignorante del asunto, indagué y le hablé del Registro de la Propiedad Intelectual, pero le advertí que ese alero no era una obra novedosa. Me dijo que, efectivamente, no eran suyos ni el sistema constructivo ni el criterio, sino ese exacto diseño, precisamente ese.

Desde luego no es algo patentable ni registrable. Él mismo era consciente de que había hecho el típico alero de toda la vida, pero al mismo tiempo había hecho un alero nunca antes visto: El suyo.

Todavía le doy vueltas al asunto. Yo soy yo. Nunca antes ha habido nadie exactamente igual a mí. Y, sin embargo, soy muy parecido a muchísima gente. En ese abismo de la identidad, la mismidad y la similitud naufragan muchos filósofos y nos ahogamos muchos arquitectos.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · febrero 2013

[:es]El arquitecto y la sociedad. Carlos Quintans [:gl]O arquitecto e a sociedade. Carlos Quintans [:en]The architect and the company. Carlos Quintans [:]

2

[:es]http://www.youtube.com/watch?v=Ciq3lp5KF-E

Carlos Quintáns. Profesor de Construcción en la Escuela de Arquitectura de A Coruña. Director de la revista Tectónica y de la revista Obradoiro.

Carlos Quintans

Obtuvo el título de Arquitecto en 1987 por la Escola Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña, donde es profesor del Departamento de Construcciones Arquitectónicas desde 1990. Fue profesor de proyectos en la Escuela Internacional de Arquitectura de Cataluña en Barcelona de 2002 a 2005 Codirector de la revista Tectónica desde 1995 y codirector de la revista Obradoiro desde 2006, también de la revista Archives desde 2018.

Formó parte del estudio Quintáns Raya Crespo con los arquitectos Antonio Raya de Blas y Cristóbal Crespo González hasta 2002.

León de Oro en la Bienal de Venecia en 2016. Secretario desde el inicio del premio Enor.
Dirección artística y coordinación científica de 12 miradas.

[:gl]http://www.youtube.com/watch?v=Ciq3lp5KF-E

Carlos Quintáns. Profesor de Construción na Escola de Arquitectura da Coruña. Director da revista Tectónica e da revista Obradoiro.

[:en]http://www.youtube.com/watch?v=Ciq3lp5KF-E

Carlos Quintáns. Teacher of Construction in the School of Architecture of To Corunna. The director of the Tectonic magazine and of the magazine Obradoiro.

[:]

Conferencia Pau Pedragosa en la ESARQ-UICConferencia Pau Pedragosa na ESARQ-UICConference Pau Pedragosa in ESARQ-UIC

0

El Próximo martes 5 de Febrero, dentro de la programación del ciclo de conferencias “Foros Esarq 2013: Atmospheres. The sense of things” que organiza La Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya, ESARQ-UIC, Pau Pedragosa, arquitecto y doctor en Filosofía impartirá una ponencia bajo el título “De la abstracción al cuerpo de la arquitectura. ¿Crisis de la arquitectura o la arquitectura como crisis?”. El acto, que será abierto al público, tendrá lugar a las 19:00 horas en el Aula Magna del Campus Barcelona de la UIC.

Pau Pedragosa, arquitecto y doctor en filosofía, será el encargado de inaugurar los FOROS ESARQ 2013 con la conferencia titulada “De la abstracción al cuerpo de la arquitectura. ¿Crisis de la arquitectura o la arquitectura como crisis?” que versará sobre la escisión entre la producción tecnológica y la comprensión humanística de la disciplina.

 La arquitectura está golpeada por una grave crisis. La razón profunda de esta crisis consiste en que la arquitectura se encuentra escindida entre las dos culturas opuestas e irreconciliables que definen el mundo contemporáneo: la producción tecnológica y la comprensión humanística. Desde la cultura tecnológica se concibe la arquitectura como una máquina abstracta de habitar que racionaliza y estandariza la vida humana, la segunda cultura comprende la arquitectura como cuerpo concreto que interpreta la complejidad del mundo de la vida cotidiana.

El movimiento moderno en arquitectura, a principios del siglo XX, se enfrentó a esta crisis y se decidió por la tecnología, por la máquina de habitar, por la racionalización de los edificios y de nuestro entorno, ahora, en un contexto de crisis sorprendentemente parecido al de hace un siglo, es el momento de compensar la comprensión abstracta del habitar mediante su particularización y concreción.

Pau Pedragosa ha sido profesor en la Escuela de Diseño EINA y en el Instituto Europeo de Diseño (IED). Actualmente es profesor ayudante en el Departamento de Composición Arquitectónica de la ETSAB. Se ha especializado en Fenomenología, Hermenéutica, Estética y Teoría de la Arquitectura.

Es miembro fundador de Grup d’Estudis Fenomenològics del Institut d’Estudis Catalans (IEC), miembro de la Sociedad Española de Fenomenología (SEFE) y de la Organisation of Phenomenological Organisations (OPO) y participa en el proyecto de investigación del Ministerio de Ciencia e Innovación llamado: Topología del espacio urbano contemporáneo.

CONFERENCIA DE PAU PEDRAGOSA en ESARQ-UIC
Título: De la abstracción al cuerpo de la arquitectura. ¿Crisis de la arquitectura o la arquitectura como crisis?
Fecha: Martes, 5 de Febrero de 2013
Hora: 19.00 h
Lugar: Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC) Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

O vindeiro martes 5 de Febreiro, dentro da programación do ciclo de conferencias “Foros Esarq 2013: Atmospheres. The sense of things” que organiza A Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universitat Internacional de Catalunya, ESARQ-UIC, Pau Pedragosa, arquitecto e doutor en Filosofía impartirá un relatorio baixo o título “Da abstracción ao corpo da arquitectura. ¿Crise da arquitectura ou a arquitectura como crise?”. O acto, que será aberto ao público, terá lugar ás 19:00 horas no Aula Magna do Campus Barcelona da UIC.

Pau Pedragosa, arquitecto e doutor en filosofía, será o encargado de inaugurar os FOROS ESARQ 2013 coa conferencia titulada “Da abstracción ao corpo da arquitectura. ¿Crise da arquitectura ou a arquitectura como crise?” que versará sobre a escisión entre a produción tecnolóxica e a comprensión humanística da disciplina.

A arquitectura está golpeada por unha grave crise. A razón profunda desta crise consiste en que a arquitectura atópase escindida entre as dúas culturas opostas e irreconciliables que definen o mundo contemporáneo: a produción tecnolóxica e a comprensión humanística. Desde a cultura tecnolóxica concíbese a arquitectura como unha máquina abstracta de habitar que racionalizar e estandariza a vida humana, a segunda cultura comprende a arquitectura como corpo concreto que interpreta a complejidad do mundo da vida cotiá.

O movemento moderno en arquitectura, a principios do século XX, enfrontouse a esta crise e decidiuse pola tecnoloxía, pola máquina de habitar, pola racionalización dos edificios e da nosa contorna, agora, nun contexto de crise sorprendentemente parecido ao de fai un século, é o momento de compensar a comprensión abstracta do habitar mediante o seu particularización e concreción.

Pau Pedragosa foi profesor na Escola de Deseño EINA e no Instituto Europeo de Deseño (IED). Actualmente é profesor axudante no Departamento de Composición Arquitectónica da ETSAB. Especializouse en Fenomenología, Hermenéutica, Estética e Teoría da Arquitectura.

É membro fundador de Grup d’Estudis Fenomenològics do Institut d’Estudis Catalans (IEC), membro da Sociedade Española de Fenomenología (SEFE) e da Organisation of Phenomenological Organisations (OPO) e participa no proxecto de investigación do Ministerio de Ciencia e Innovación chamado: Topología do espazo urbano contemporáneo.

CONFERENCIA DE PAU PEDRAGOSA en ESARQ-UIC
Título: Da abstracción ao corpo da arquitectura. ¿Crise da arquitectura ou a arquitectura como crise?
Data: Martes, 5 de Febreiro de 2013
Hora: 19.00 h
Lugar: Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC) Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

Next Tuesday 5 February, inside the programming of the cycle of conferences “Forums Esarq 2013: Atmospheres. The sense of things” That organises The Upper Technical School of Architecture of the Universitat International of Catalonia, ESARQ-UIC, Pau Pedragosa, architect and doctor in Philosophy will give a report under the title “Of the abstraction to the body of the architecture. Crisis of the architecture or the architecture like crisis?”. The act, that will be open to the public, will take place to the 19:00 hours in the Classroom Magna of the Campus Barcelona of the UIC.

Pau Pedragosa, architect and doctor in philosophy, will be the attendant to inaugurate the FORUMS ESARQ 2013 with the conference titled “Of the abstraction to the body of the architecture. Crisis of the architecture or the architecture like crisis?” That versará on the escisión between the technological production and the humanistic understanding of the discipline.

The architecture is struck by a grave crisis. The deep reason of this crisis consists in that the architecture finds  escindida between the two opposite cultures and irreconciliables that define the contemporary world: the technological production and the humanistic understanding. From the technological culture conceives  the architecture like an abstract machine to inhabit that racionaliza and standardises the human life, the second culture comprises the architecture like concrete body that interprets the complexity of the world of the daily life.

The modern movement in architecture, at the beginning of the 20th century, confronted  to this crisis and decided  by the technology, by the machine to inhabit, by the rationalisation of the buildings and of our surroundings, now, in a context of crisis surprisingly seemed to the of does a century, is the moment to compensate the abstract understanding of the inhabit by means of his particularización and concretion.

Pau Pedragosa has been professor in the School of Design EINA and in the European Institute of Design (IED). At present it is professor assistant in the Department of Architectural Composition of the ETSAB. It has specialised  in Phenomenology, Hermenéutica, Aesthetic and Theory of the Architecture.

It is member founder of Grup d’Estudis Fenomenològics of the Institut d’Estudis Catalans (IEC), member of the Spanish Society of Phenomenology (SEFE) and of the Organisation of Phenomenological Organisations (OPO) and participates in the project of investigation of the Ministry of Science and Innovation called: Topology of the contemporary urban space.

CONFERENCE OF PAU PEDRAGOSA in ESARQ-UIC
Title: Of the abstraction to the body of the architecture. Crisis of the architecture or the architecture like crisis?
Date: Tuesday, 5 February 2013
Hour: 19.00 h
Place: Upper Technical School of Architecture of the Universitat International of Catalonia (ESARQ-UIC) Classroom Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

Defensa de lo defendible | bRijUNi

Cantina de la Cidade da Cultura | bRijUNi

La historia de la arquitectura contemporánea, es decir, desde “la muerte” del movimiento moderno, es la historia de la búsqueda del acercamiento a la sociedad.

Primero con la revisión que proponen los jóvenes miembros del CIAM en el TEAM 10, buscando un urbanismo más humano y más cercano a lo que hoy denominamos fenomenología. Esto quedó en una serie de tímidas intenciones, aisladas y poco efectivas. Mucho más notorio e influyente, especialmente en el mass media, fue el camino postmoderno, que, aunque pecaba de una cierta superficialidad, ponía sobre la mesa el que podría ser el principal problema del arquitecto a la hora de comunicar: la prepotencia. Venturi, al elevar a la ciudad de Las Vegas al nivel de lo arquitectónicamente valioso [dejémoslo así] estaba, en cierto modo, anticipando una de las reivindicaciones contemporáneas que podría resumirse así: “Tan importante puede ser el Vitrubio como la revista Hola, depende…”. La teoría de la relatividad empezó a servir para relativizar todo.

La buscada conexión con la sociedad [entiéndase la sociedad más alejada de los conceptos arquitectónicos] se derrumba en el momento en que los arquitectos comienzan a articular sus complejos discursos y transformar en práctica las “bienintencionadas” ideas de Venturi. Ahí nacerán los “estilos arquitectónicos” más complejos y difíciles de comprender para el “vulgo” de la contemporaneidad: el hight tech, la deconstrucción o la propia arquitectura postmoderna, que no por utilizar frontones y demás elementos clásicos resultó más comprensible para el gran público que los mejores edificios de Le Corbusier, Mies y demás miembros del criticado movimiento moderno.

En resumen, visto desde el siglo XXI esa idea de “contactar con el público” que tenían los primeros postmodernos resultó simplemente una excusa para que los practitioners hicieran lo de siempre: lo que les dio la gana.

Actualmente, por distintos motivos, los arquitectos estamos de nuevo buscando desesperadamente contactar con un público que, sinceramente, no se siente atraído por nosotros, no sabe para qué servimos y no nos necesita. Es una cuestión de supervivencia y, como tal, hemos decidido atacarnos a nosotros mismos, comenzando por el más débil de la manada.

Porque si se trata de demostrar nuestra labor social, nuestra trascendencia ciudadana, DEBEMOS [sí, con mayúsculas] matar a “los otros”, a los no sociales, a los arquitectos que conforman el Star System y que se han dedicado a sembrar nuestro planeta de nocivos edificios icónicos que han arruinado ciudades y arrasado pueblos. Está claro que esta es la tendencia porque el rey de las tendencias lo ha dicho ya claramente con el título propuesto para la Biennale 2014: volvamos a nuestra esencia…y la suya es la del amable holandés que prefiere la bici al mercedes, sin importar cuántos jet privados haya cogido en el pasado, eso queda olvidado. Holanda es un país social y Koolhaas lleva una vieja camiseta en la foto, eso es lo que cuenta.

Sin embargo cabría preguntarse qué hacemos con el hecho de que la arquitectura icónica haya sido, sin comparación [quizás con la única comparación posible de esas lejanas catedrales] el movimiento arquitectónico que mayor atención social ha conseguido.

Quizás los arquitectos deberíamos de apoyarnos en negarnos los unos a los otros para seguir creciendo y tendríamos que empezar a aceptar y asumir nuestra historia, no sólo para conseguir el reconocimiento social que tanto anhelamos, también para recuperar la credibilidad perdida, incluso entre nosotros.

Texto por bRijUNi arquitectos: Beatriz Villanueva Cajide -Arquitecto y Master en Proyectos Arquitectónicos Avanzados (ETSA Madrid)- y Francisco Javier Casas Cobo -arquitecto y Master en Teoría, Análisis e Historia de la Arquitectura (ETSA Madrid).

Los arquitectos españoles hacen pública su declaración Os arquitectos españois fan pública a súa declaraciónThe Spanish architects publicize his declaration

0

El Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España, hace pública la declaración de oposición al borrador de anteproyecto de Ley de Servicios Profesionales, según el cual para ejercer la arquitectura en España, no haría falta ser arquitecto.

Declaración de independencia, John Trumbull. 1819. Capitolio. Washington | Fotografía: Wikimmedia

DECLARACIÓN POR LA ARQUITECTURA ESPAÑOLA

La Arquitectura está reconocida por nuestra sociedad como una actividad especifica, de interés público y cultural, con una lógica disciplinar y académica propia. Ello es así por su importancia como patrimonio cultural, y por ser en la Arquitectura donde se satisfacen las necesidades de las personas, que exigen un medio físico adecuado para el desarrollo de su vida diaria, garantizando su habitabilidad y seguridad.

La UNESCO y la Unión Europea, a través de diferentes Directivas, han proclamado reiteradamente el interés público y cultural de la Arquitectura, al mismo tiempo que han precisado con detalle los conocimientos que deben cualificar al arquitecto.

El ejercicio profesional de la Arquitectura en España ha integrado las competencias formativas técnicas, artísticas y humanísticas necesarias para el desarrollo de proyectos y obras que permiten conformar espacios confortables, sólidos y seguros, e incorporar valores estéticos, medioambientales y urbanos; por lo que ha merecido el reconocimiento internacional, y constituye una referencia universal de calidad y prestigio.

La Ley de Ordenación de la Edificación concretó, en 1999, un marco normativo, avalado por la sociedad española, a lo largo del último siglo, y consensuado en las últimas décadas por todos los agentes intervinientes en el sector de la edificación, que regula el ejercicio de la Arquitectura en total correspondencia con el sistema estatal de títulos universitarios.

El cambio de este marco regulador propuesto en el borrador conocido del Anteproyecto de la Ley de Servicios Profesionales, es contrario a lo ordenado por el Parlamento Europeo y supone una dejación, por parte del Estado, en su obligación de garantizar los derechos de los ciudadanos, sin que para ello exista demanda social alguna.

Por todo lo expuesto, MANIFESTAMOS nuestra oposición a esta iniciativa que supondría una merma de los derechos de los ciudadanos a la arquitectura ejercida en términos de calidad, responsabilidad y utilidad social.

Si desea adherirse a la presente declaración solo tiene que cumplimentar el siguiente formulario.

[enlace]

A esta declaración se han adherido la Conferencia de Directores de Escuelas de arquitectura, el Sindicato de Arquitectos, la Asociación de Arquitectos (aA), el Foment de les Arts i el Disseny (FAD-ARQUINFAD), Arquitectes per l’Arquitectura (AxA) y las Delegaciones de estudiantes de arquitectura, que se detallan:

ETSA – Universidad de Alcalá de Henares*
ETSA – Universidad de Alicante*
ETSA – Universidad de Castilla la Mancha*
ETSA – Universidad de Málaga*
ETSA – Universidad Politécnica de Cartagena*
ETSA Valles – Universidad Politécnica de Cataluña*
ETSA Barcelona – Universidad Politécnica de Cataluña*
ETSA Universidad Politécnica de Madrid*
ETSA Universidad Politécnica de Valencia*
ETSA Universidad de Zaragoza*
ETSA Universidad Europea de Madrid*
ETSA IE University*
ETSA Universidad de Navarra*
ETSA Universidad Pontificia de Salamanca*
ETSA Universidad Ramón Llull*
ETSA Universidad de Coruña

(*Reunidas en la Asociación Crearq)

La declaración pone de relieve las ideas de que la arquitectura debe garantizar la habitabilidad y la seguridad; que para ejercer de arquitecto son necesarios unos conocimientos específicos reconocidos por el título de arquitecto; que el actual modelo de la arquitectura española es reconocido internacionalmente por su excelencia en la integración de sus competencias técnicas y humanísticas, siendo referente en numerosos países; y que el cambio de modelo es contrario a lo ordenado por el parlamento europeo y supondría la falta de garantías para los ciudadanos.

O Consello Superior dos Colexios de Arquitectos de España, fai pública a declaración de oposición ao borrador de anteproyecto de Lei de Servizos Profesionais, segundo o cal para exercer a arquitectura en España, non faría falta ser arquitecto.

Declaración de independencia, John Trumbull. 1819. Capitolio. Washington | Fotografía: Wikimmedia

DECLARACIÓN POLA ARQUITECTURA ESPAÑOLA

A Arquitectura está recoñecida pola nosa sociedade como unha actividade especifica, de interese público e cultural, cunha lóxica disciplinar e académica propia. Iso é así pola súa importancia como patrimonio cultural, e por ser na Arquitectura onde se satisfán as necesidades das persoas, que esixen un medio físico adecuado para o desenvolvemento da súa vida diaria, garantindo a súa habitabilidad e seguridade.

A UNESCO e a Unión Europea, a través de diferentes Directivas, proclamaron reiteradamente o interese público e cultural da Arquitectura, ao mesmo tempo que precisaron con detalle os coñecementos que deben cualificar ao arquitecto.

O exercicio profesional da Arquitectura en España integrou as competencias formativas técnicas, artísticas e humanísticas necesarias para o desenvolvemento de proxectos e obras que permiten conformar espazos confortables, sólidos e seguros, e incorporar valores estéticos, medioambientales e urbanos; polo que mereceu o recoñecemento internacional, e constitúe unha referencia universal de calidade e prestixio.

A Lei de Ordenación da Edificación concretou, en 1999, un marco normativo, avalado pola sociedade española, ao longo do último século, e consensuado nas últimas décadas por todos os axentes intervinientes no sector da edificación, que regula o exercicio da Arquitectura en total correspondencia co sistema estatal de títulos universitarios.

O cambio deste marco regulador proposto no borrador coñecido do Anteproyecto da Lei de Servizos Profesionais, é contrario ao ordenado polo Parlamento Europeo e supón unha dejación, por parte do Estado, na súa obrigación de garantir os dereitos dos cidadáns, sen que para iso exista demanda social algunha.

Por todo o exposto, MANIFESTAMOS a nosa oposición a esta iniciativa que supoñería unha merma dos dereitos dos cidadáns á arquitectura exercida en términos de calidade, responsabilidade e utilidade social.

Si desexa adherirse á presente declaración só ten que cumprimentar o seguinte formulario.

[enlace]

A esta declaración adheríronse a Conferencia de Directores de Escolas de arquitectura, o Sindicato de Arquitectos, a Asociación de Arquitectos (aA), o Foment de lles Arts i o Disseny (FAD-ARQUINFAD), Arquitectes per l’Arquitectura (AxA) e as Delegacións de estudantes de arquitectura, que se detallan:

ETSA – Universidad de Alcalá de Henares*

ETSA – Universidad de Alicante*

ETSA – Universidad de Castilla la Mancha*

ETSA – Universidad de Málaga*

ETSA – Universidad Politécnica de Cartagena*

ETSA Valles – Universidad Politécnica de Cataluña*

ETSA Barcelona – Universidad Politécnica de Cataluña*

ETSA Universidad Politécnica de Madrid*

ETSA Universidad Politécnica de Valencia*

ETSA Universidad de Zaragoza*

ETSA Universidad Europea de Madrid*

ETSA IE University*

ETSA Universidad de Navarra*

ETSA Universidad Pontificia de Salamanca*

ETSA Universidad Ramón Llull*

ETSA Universidad de Coruña

(*Reunidas na Asociación Crearq)

A declaración pon de relevo as ideas de que a arquitectura debe garantir a habitabilidad e a seguridade; que para exercer de arquitecto son necesarios uns coñecementos específicos recoñecidos polo título de arquitecto; que o actual modelo da arquitectura española é recoñecido internacionalmente pola súa excelencia na integración das súas competencias técnicas e humanísticas, sendo referente en numerosos países; e que o cambio de modelo é contrario ao ordenado polo parlamento europeo e supoñería a falta de garantías para os cidadáns.

The Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España, publicizes the declaration of opposition to the draft of draft bill of Professional Services, according to which to exercise the architecture in Spain, it would not be necessary to be an architect.

Declaration of independence, John Trumbull. 1819. Capitolio. Washington | Photography: Wikimmedia

DECLARATION FOR THE SPANISH ARCHITECTURE

The Architecture is recognized by our company as a specific activity, of public and cultural interest, with a logic to discipline and own academician. It is like that for his importance as cultural heritage, and for being in the Architecture where there are satisfied the needs of the persons, which they demand a half physicist adapted for the development of his daily life, guaranteeing his habitability and safety.

The UNESCO and the European Union, across different Boards, have proclaimed repeatedly the public and cultural interest of the Architecture, at the same time as they have needed closely the knowledge that must qualify the architect.

The professional exercise of the Architecture in Spain has integrated the formative technical, artistic and humanistic competitions necessary for the development of projects and works that allow to shape comfortable, solid and sure spaces, and to incorporate aesthetic, environmental and urban values; for what the international recognition has deserved, and it constitutes a universal reference of quality and prestige.

The Law of Arrangement of the Building made concrete, in 1999, one normative frame supported by the Spanish company, throughout last century, and agreed in the last decades by all the agents interveners in the sector of the building, which regulates the exercise of the Architecture in total correspondence with the state system of university degrees.

The change of this regulatory frame proposed in the draft known about the Preliminary design of the Law of Professional Services, it is opposite to arranged by the European Parliament and supposes an abandonment, on the part of the State, in his obligation to guarantee the rights of the citizens, without for it there exists social some demand.

For everything exposed, WE DEMONSTRATE our opposition to this initiative that would suppose a wastage of the rights of the citizens to the architecture exercised in terms of quality, responsibility and social usefulness.

If it wants to stick fast to the present declaration only it has to complete the following form.

[link]

To this declaration they have stuck fast the Directors’ Conference of Schools of architecture, the Architects’ Union, the Architects’ Association (aA), the Foment of them Arts i the Disseny (FAD-ARQUINFAD), Arquitectes per l’Arquitectura (AxA) and the students’ Delegations of architecture, which are detailed:

ETSA – Universidad de Alcalá de Henares*

ETSA – Universidad de Alicante*

ETSA – Universidad de Castilla la Mancha*

ETSA – Universidad de Málaga*

ETSA – Universidad Politécnica de Cartagena*

ETSA Valles – Universidad Politécnica de Cataluña*

ETSA Barcelona – Universidad Politécnica de Cataluña*

ETSA Universidad Politécnica de Madrid*

ETSA Universidad Politécnica de Valencia*

ETSA Universidad de Zaragoza*

ETSA Universidad Europea de Madrid*

ETSA IE University*

ETSA Universidad de Navarra*

ETSA Universidad Pontificia de Salamanca*

ETSA Universidad Ramón Llull*

ETSA Universidad de Coruña

(*Assembled in the Association Crearq)

The declaration emphasizes the ideas of that the architecture must guarantee the habitability and the safety; that to be an architect are necessary a few specific knowledge recognized by the architect’s title; that the current model of the Spanish architecture is recognized internationally by his excellence in the integration of his technical and humanistic competitions, being a modal in numerous countries; and that the model change is opposite to arranged by the European parliament and he would suppose the lack of guarantees for the citizens.

34 Kg de CO234 Kg de CO234 Kg de CO2

0

Esta es la cantidad de C02 que ha permitido imprimir cada ejemplar de este libro. Si solo 1.050 gramos emiten más de 34 kg de CO2, ¿cuánto emite mi coche? ¿Y mi casa? ¿Cómo podemos construir y habitar de manera más sostenible?

34 Kg de CO2
Toni Solanas, Dani Calatayud, Coque Claret
Generalitat de Catalunya, 2009

+ artículo publicado en arquilecturas

Esta es la cantidad de C02 que ha permitido imprimir cada ejemplar de este libro. Si solo 1.050 gramos emiten más de 34 kg de CO2, ¿cuánto emite mi coche? ¿Y mi casa? ¿Cómo podemos construir y habitar de manera más sostenible?

34 Kg de CO2

Toni Solanas, Dani Calatayud, Coque Claret

Generalitat de Catalunya, 2009

+ artículo publicado en arquilecturas

This is the amount of C02 emited by printing each copy of this book. If only 1,050 grams of paper emit more than 34 kg of CO2, how much does my car emit? What about my house? How can we build and live in a more sustainable way?

34 Kg de CO2

Toni Solanas, Dani Calatayud, Coque Claret

Generalitat de Catalunya, 2009

+ article is published in arquilecturas

En La Corrala En La Corrala En La Corrala

0

El documental se compone como un fresco del barrio de Lavapiés, que enlaza un discurso único a través de los más de veinte testimonios recogidos, con ramificaciones diversas, que van desde la educación como forma de integración intergeneracional y prosperidad, a la migración como flujo constante, y cambiante y modificado, a lo largo de los siglos, precisamente en busca de esa prosperidad, todo ello en relación con el urbanismo y la arquitectura del barrio, que moldea y es moldeada por los habitantes con el transcurso del tiempo.

http://www.youtube.com/watch?v=L_UVzOK4pVY&feature=youtu.be

Estrenado en La Casa Encendida en noviembre de 2008

FICHA TÉCNICA:
Documental. 70 min. Color. HD/HDV/DVCPRO.
Año de producción: 2007.
Productora: Art Media Lab
Dirección: Julián Franco Lorenzana
Producción: Pablo Farfán y Alberto Fernández de Córdoba
Guión: Julián Franco Lorenzana
Fotografía: Ana María Marrero
Sonido: Alberto Rodríguez
Edición: Julián Franco Lorenzana y José Luis Sánchez
Mezclas: Nacho Galán
Música: Luis Felipe Gutiérrez

+ info

O documental componse como un fresco do barrio de Lavapiés, que enlaza un discurso único a través dos máis de vinte testemuños recolleitos, con ramificaciones diversas, que van desde a educación como forma de integración intergeneracional e prosperidad, á migración como fluxo constante, e cambiante e modificado, ao longo dos séculos, precisamente en busca desa prosperidad, todo iso en relación co urbanismo e a arquitectura do barrio, que moldea e é moldeada polos habitantes co transcurso do tempo.

http://www.youtube.com/watch?v=L_UVzOK4pVY&feature=youtu.be

Estreado en La Casa Encendida en novembro de 2008

FICHA TÉCNICA:

Documental. 70 min. Color. HD/HDV/DVCPRO.

Ano de producción: 2007.

Productora: Art Media Lab

Dirección: Julián Franco Lorenzana

Producción: Pablo Farfán e Alberto Fernández de Córdoba

Guión Julián: Franco Lorenzana

Fotografía: Ana María Marrero

Son: Alberto Rodríguez

Edición: Julián Franco Lorenzana e José Luis Sánchez

Mezclas: Nacho Galán

Música: Luis Felipe Gutiérrez

+ info

The documentary consists as a fresh air of Lavapiés’s neighborhood, which connects the only speech across more than twenty quiet testimonies, with diverse ramifications, which go from the education as form of intergenerational integration and prosperity, to the migration as constant, and changeable and modified flow, throughout the centuries, precisely in search of this prosperity, all this in relation with the urbanism and the architecture of the neighborhood, which it molds and is molded by the inhabitants by the course of the time.

http://www.youtube.com/watch?v=L_UVzOK4pVY&feature=youtu.be

Released in La Casa Encendida at november, 2008

TECHNICAL CARD:

Documental. 70 min. Color. HD/HDV/DVCPRO.

Year of production: 2007.

Productora: Art Media Lab

Director: Julián Franco Lorenzana

Production: Pablo Farfán and Alberto Fernández de Córdoba

Script: Julián Franco Lorenzana

Photography: Ana María Marrero

Sound: Alberto Rodríguez

Edition: Julián Franco Lorenzana and José Luis Sánchez

Mixtures: Nacho Galán

Music: Luis Felipe Gutiérrez

+ info

2G N.64 Bak Gordon2G N.64 Bak Gordon2G N.64 Bak Gordon

Portugal lleva años acaparando la atención del panorama de la arquitectura internacional y ha demostrado tener una cantera de arquitectos que no se agota en los grandes maestros como Fernando Távora, Álvaro Siza o Eduardo Souto de Moura. La famosa Escuela de Oporto ha dado paso a una nueva generación de arquitectos de gran interés en otras partes del país, como los hermanos lisboetas Aires Mateus (2G, núm. 28, 2003) o el arquitecto de Madeira Paulo David (2G, núm. 47, 2008). De una generación aun más joven, el también lisboeta Ricardo Bak Gordon recoge el testigo de la mejor arquitectura del país pero con una mirada puesta siempre en lo que sucede en el exterior.

Sus obras abarcan desde una gran cantidad de casas unifamiliares que ponen extremado cuidado en el confort doméstico —como la casa en Quelfes, la casa en Pousos, las dos viviendas en Casa Queimada o las dos de Santa Isabel, Lisboa—, pasando por la magnífica serie de reformas de diversas escuelas públicas en Lisboa y Oporto, hasta proyectos más singulares como la residencia de la Embajada de Portugal en Brasilia, la almazara Oliveira da Serra (Ferreira do Alentejo), el parque de Albarquel (Setúbal) o el frente marítimo Facim en Maputo (Mozambique).

La publicación de las obras y proyectos del arquitecto viene precedida por textos del arquitecto y crítico Ricardo Carvalho y del británico Jonathan Sergison (de los arquitectos Sergison Bates, 2G, núm. 34, 2005). En la sección Nexus, Diogo Seizas Lopez resume el contenido de una entrevista con Bak Gordon acerca de los intereses principales del arquitecto.

+ info

Portugal leva anos acaparando a atención do panorama da arquitectura internacional e demostrou ter unha canteira de arquitectos que non se esgota nos grandes mestres como Fernando Távora, Álvaro Siza ou Eduardo Souto de Moura. A famosa Escola de Oporto deu paso a unha nova xeración de arquitectos de gran interese noutras partes do país, como os irmáns lisboetas Aires Mateus (2G, núm. 28, 2003) ou o arquitecto de Madeira Paulo David (2G, núm. 47, 2008). Dunha xeración aínda máis nova, o tamén lisboeta Ricardo Bak Gordon recolle a testemuña da mellor arquitectura do país pero cunha mirada posta sempre no que sucede no exterior.

As súas obras abarcan desde unha gran cantidade de casas unifamiliares que poñen extremado coidado no confort doméstico —como a casa en Quelfes, a casa en Pousos, as dúas vivendas en casa Queimada ou as dúas de Santa Isabel, Lisboa—, pasando pola magnífica serie de reformas de diversas escolas públicas en Lisboa e Oporto, ata proxectos máis singulares como a residencia da Embaixada de Portugal en Brasilia, a almazara Oliveira dá Serra (Ferreira do Alentejo), o parque de Albarquel (Setúbal) ou a fronte marítimo Facim en Maputo (Mozambique).

A publicación das obras e proxectos do arquitecto vén precedida por textos do arquitecto e crítico Ricardo Carvalho e do británico Jonathan Sergison (dos arquitectos Sergison Bates, 2G, núm. 34, 2005). Na sección Nexus, Diogo Seizas Lopez resume o contido dunha entrevista con Bak Gordon achega dos intereses principais do arquitecto.

+ info

Portugal goes years monopolizing the attention of the panorama of the international architecture and it has demonstrated to have an architects’ quarry that does not become exhausted in the big teachers as Fernando Távora, Álvaro Siza or Eduardo Souto de Moura. The famous School of Oporto has given step to a new generation of architects of great interest in other parts of the country, as the brothers natives of Lisbon Aires Mateus (2G, núm. 28, 2003) or the architect of Madeira Paulo David (2G, núm. 47, 2008). Of a generation furthermore young, also native of Lisbon Ricardo Bak Gordon gathers the witness of the best architecture of the country but with a look put always in what happens in the exterior.

His works include from a great quantity of one-family houses that make both housings extreme elegant in the domestic comfort – as the house in Quelfes, the house in Pousos, in House Hot Galician punch or the two of Holy Isabel, Lisbon-, spending for the magnificent series of reforms of diverse public schools in Lisbon and Oporto, up to more singular projects as the residence of the Embassy of Portugal in Brasilia, the oil-mill Oliveira da Serra (Ferreira do Alentejo), Albarquel’s park (Setúbal) or the maritime range Facim in Maputo (Mozambique).

The publication of the works and projects of the architect comes preceded by texts of the architect and critic Ricardo Carvalho and of the Britisher Jonathan Sergison (of the architects Sergison Bates, 2G, núm. 34, 2005). In the section Nexus, Diogo Seizas Lopez summarizes the content of an interview with Bak Gordon brings over of the principal interests of the architect.

+ info

[:es]Centro de Salud en A Covada | Abalo Alonso Arquitectos[:gl]Centro de Saude en A Covada | Abalo Alonso Arquitectos[:en]Health Center in A Covada | Abalo Alonso Arquitectos[:]

[:es]

Centro de Salud en A Covada | Abalo Alonso Arquitectos © Héctor Santos-Díez | BISimages
Centro de Salud en A Covada | Abalo Alonso Arquitectos © Héctor Santos-Díez | BISimages

Terreno bien orientado. Ligera pendiente hacia el suroeste y masa arbórea de castaños, robles y eucaliptos al oeste. Nos ubicamos sin molestar; respetamos el arbolado y nos pegamos, cerrándonos, al futuro vial al noreste.

 

Centro de Salud en A Covada | Abalo Alonso Arquitectos © Héctor Santos-Díez | BISimages

Una pieza ligeramente compacta, de una planta para evitar problemas de accesibilidad y que se va empotrando en el terreno, con un esquema muy sencillo en forma de hache.

Centro de Salud en A Covada | Abalo Alonso Arquitectos © Héctor Santos-Díez | BISimages

Acceso desde el este, a través de un zaguán privado hasta alcanzar el centro de la edificación, desde el cual se reparte juego.

Centro de Salud en A Covada | Abalo Alonso Arquitectos © Héctor Santos-Díez | BISimages

Cada parte del programa en un ala; rehabilitación, personal, consultas generales, pediatría e instalaciones. Organizadas en torno a patios, zaguanes o fisuras que matizan el encuentro con el entorno generando riqueza espacial; estancias abiertas o cerradas, permeables o contenidas en función de su uso.

Centro de Salud en A Covada | Abalo Alonso Arquitectos © Héctor Santos-Díez | BISimages

Iluminación directa, a través de celosías o mediante lucernarios que cualifican los espacios.

Muros de carga, losas de hormigón, cierres de acero. Cubierta inclinada oculta, con gárgolas, solados de linóleo. Particiones interiores de cartón yeso o madera; celosías. Arbolado.

Obra: Centro de Salud. A Covada. Oleiros. La Coruña.
Autores: abalo alonso arquitectos [Elizabeth Abalo y Gonzalo Alonso]
Colaboradores: Carlos Bóveda [cálculo de estructuras], Obradoiro Enxeñeiros [ingeniería]
Promotor: Xunta de Galicia. Sergas.
Contratista: Arias Hermanos
Año: 2006-2009
Emplazamiento: A Covada, Oleiros, La Coruña, Galicia, España
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ abaloalonso.es

Reconocimientos
• Accesit XIV Premios COAG 2010. Santiago de Compostela.
• Seleccionada XI Bienal de Arquitectura Española. Madrid 2011
• Finalista V Premios Enor 2011. Vigo.
• Premio Aplus Mejor edificio sanitario de España. Barcelona 2011
• Seleccionada Premios BigMat 2011. Madrid

[:en]

Well orientated area. Light slope towards the southwest and arboreal mass of chestnut-trees, oaks and eucalyptuses in the western part. We locate ourselves without being a nuisance; we respect the woodland and stick, being closed, to the road future to the North-East.

A piece lightly compact, of a plant to avoid problems of accessibility and that is fixed in the area, with a very simple scheme in the shape of hache.

I access from this, across a vestibule deprived up to reaching the center of the building, from which game is distributed.

Every part of the program in a wing; rehabilitation, personnel, general consultations, pediatrics and facilities. Organized concerning courts, vestibules or fissures that tint the meeting with the environment generating spatial wealth; stays which are opened or closed, permeable or contained depending on his use.

Direct lighting, across lattices or by means of lucernarios that qualify the spaces.

Walls of load, slabs of concrete, closings steels. Sloping secret cover, with gargoyles, solados of linoleum. Interior partitions of carton plaster or wood; lattices. Woodland.

Work: Health Center. A Covada. Oleiros. La Coruña.
Authore: abalo alonso arquitectos [Elizabeth Abalo y Gonzalo Alonso]
Collaborators: Carlos Bóveda [Calculation of structures], Obradoiro Enxeñeiros [engineering]
Promotor: Xunta de Galicia. Sergas.
Contratista: Arias Hermanos
Year: 2006-2009
Location: A Covada, Oleiros, La Coruña, Galicia, Spain
Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ abaloalonso.es

Recognitions
• Accesit XIV Prizes COAG 2010. Santiago de Compostela.
• Selected XI Biennial of Spanish Architecture. Madrid 2011
• Finalist V Prizes Enor 2011. Vigo.
• Prize Aplus Better sanitary building of Spain. Barcelona 2011

[:gl]

Terreo ben orientado. Lixeira pendente cara ao suroeste e masa arbórea de castiñeiros, carballos e eucaliptos ao oeste. Situámosnos/Situámonos sen molestar; respectamos o arbolado e pegámosnos/pegámonos, pechándonos, ao futuro vial ao noreste.

Unha peza ligeramente compacta, dunha planta para evitar problemas de accesibilidad e que se vai encaixando no terreo, cun esquema moi sinxelo en forma de hache.

Acceso desde o leste, a través dun zaguán privado ata alcanzar o centro da edificación, desde o cal repártese xogo.

Cada parte do programa nun á; rehabilitación, persoal, consultas xerais, pediatría e instalacións. Organizadas en torno a patios, zaguanes ou fisuras que matizan o encontro coa contorna xerando riqueza espacial; estancias abertas ou pechadas, permeables ou contidas en función do seu uso.

Iluminación directa, a través de celosías ou mediante lucernarios que cualifican os espazos.

Muros de carga, losas de hormigón, pechaduras de aceiro. Cuberta inclinada oculta, con gárgolas, solados de linóleo. Particiones interiores de cartón yeso ou madeira; celosías. Arbolado.

Obra: Centro de Saude. A Covada. Oleiros. A Coruña.
Autores: abalo alonso arquitectos [Elizabeth Abalo y Gonzalo Alonso]
Colaboradores: Carlos Bóveda [cálculo de estructuras], Obradoiro Enxeñeiros [ingeniería]
Promotor: Xunta de Galicia. Sergas.
Contratista: Arias Hermanos
Ano: 2006-2009
Emplazamento: A Covada, Oleiros, A Coruña, Galicia, España
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ abaloalonso.es

Recoñecimentos
• Accesit XIV Premios COAG 2010. Santiago de Compostela.
• Seleccionada XI Bienal de Arquitectura Española. Madrid 2011
• Finalista V Premios Enor 2011. Vigo.
• Premio Aplus Melloror edificio sanitario de España. Barcelona 2011
• Seleccionada Premios BigMat 2011. Madrid

[:]

La ciudad (I) | epR

La ciudad (I) epR
La ciudad (I) | epR

Lo he visto aquí y allá: un puerto pesquero en medio de la gran ciudad.

Buenos Aires, Marsella, Copenhague.

Lo he mirado con desdén, como a ese juguete que ya no uso porque me he hecho mayor, como al abuelo callado en la esquina de la mesa.

Olvidé preguntarme si había sido antes el huevo o la gallina.

El primo Ramón
Pernambuco, verano de 2013

[:es]La ciudad (II) | epR[:gl]A cidade (II) | epR[:en]The city (II) | epR[:]

XV Premio del Colexio de Arquitectos de Galicia [Finalistas]

2

Tras la deliberación del jurado, se da por terminada la fase de selección de finalistas, mostramos a los cuatro finalistas por categoría que optan al XV Premio COAG.

VIVIENDA
· Rehabilitación de casa y entorno Redonda – Corcubión
Juan José Creus Andrade (1687) | Covadonga Carrasco López (3375). CREUS e CARRASCO SLP
(20058)

·Vivienda unifamiliar Casal, Tebra – Tomiño
Guadalupe Piñera Manso (2358)

·Reestruturación de edificación para vivienda unifamiliar Bonaval, 6 – Santiago de Compostela
Jesús Conde García (1443)

· Rehabilitación de 7 edificaciones para 9 viviendas y local comercial
Rúa Ferreira 11,13,17,19 y San Sebastián 1,3,5,7 – Vigo
Francisco Javier Vázquez Cendón (2370) | Perfecto Cendón Domínguez (2446) | Cendón-
Vázquez Arquitectos, SCP (20182)

EQUIPAMIENTO
· Edificio dotacional CITEXVI Campus Lagoas, Mantosende. – Vigo
Alfonso Penela Fernández (680) | Marister Failde Ferreiro (2051) | Alfonso Penela Arquitectos SLP (9374) | Mar Penela López (11109)

· Rehabilitación y ampliación del conjunto de edificaciones con destino a Centro de Recursos para Personas con Discapacidad Medelo, Silleda – Pontevedra
Arrokabe Arquitectos SLP (20210) | Oscar Ándrés Quintela (2095) | Iván Andrés Quintela (3493) | Lourdes Pérez Castro(2030)

· Centro Socio Cultural Ágora A Coruña
Parc. Z-2-EQ-5, S-2, San Pedro de Visma – A Coruña
Liliana Claudia Obal Díaz, (10898) | Luis Rojo de Castro (11323) | Begoña Fernández-Shaw Zulueta (11324)

· Escuela Infantil Campus Universitario de Orense
Elizabeth Ábalo Díaz (2179) | Gonzalo Alonso Núñez (2269)

REFORMA INTERIOR
· Acondicionamiento de local para peluquería
Avd. de Santiago 35 – A Estrada (Pontevedra)
Juan José Castro Taboada (3394) | Miguel Camba Constenla (3257)

· Rehabilitación de edificación para sede de una fundación
Rúa de Padín, Padín – Negreira
Elizabeth Ábalo Díaz (2179) | Gonzalo Alonso Núñez (2269)

· Reforma interior y sustitución de carpinterías
Príncipe 47, 4º – Vigo
María Gracia Amandi Joglar (3085)

· Acondicionamiento de vivienda unifamiliar en Cerdedo
Lugar de Arén, Parroquia de San Juan de Cerdedo – Cercedo (Pontevedra)
Jose Luis Gil Pita (2344) | María Cristina Nieto Peñamaría. Arquitecto colaboradora

ESPACIOS ABIERTOS PÚBLICOS
·Reurbanización San Clemente
San Clemente Santiago de Compostela
Elisabeth Ábalo Díaz (2179), Gonzalo Alonso Núñez (2269), abalo alonso arquitectos

· La recuperación del Campo da Leña. Proyecto de remodelación de la Plaza de España, Plaza de Millán Astray, Cuesta de San Agustín y Plaza del Marqués de San Martín.
Campo da Leña – A Coruña
Felipe Peña Pereda (217) | Alejandro Álvarez Blanco (3315)

· Reintegración urbana del patrimonio cultural de la Chaínza (Fase 1)
Chaínza – Noia (A Coruña)
Alfonso Salgado Suárez (1913) | Francisco Xabier Liñares Tuñez (2674) | Salgado e Liñares S.L.P. (30009)

· Urbanización de plaza pública
Plaza pública , lugar de «Sofán» – Carballo (A Coruña
Alfredo Garrote Pazos (1440) | José Carlos Seoane González (1532)

ORDENACIÓN del TERRITORIO
· Taller de nenoarquitectura
Fundación Luis Seoane · San Francisco s/n – A Coruña
José Fermín Blanco González (3689)

· A Cidade dos Barrios
A Coruña
Estudio MMASA | Ergosfera | Desescribir | Pescaderia 20 | Grupo Dodo

· Plan Especial de protección, rehabilitación e mellora do medio rural de San Salvador dos Penedos. Allariz
Ayuntamiento de Allariz (Ourense)
Marta Somoza Medina, Oficina Técnica Municipal de Allariz.

· Plan de Ordenación del Litoral
Comunidad Autónoma de Galicia
Equipo multidisciplinar conformado por la Dirección Xeral de Sostibilidade e Paisaxe da Xunta de Galicia, actualmente Instituto de Estudos do Territorio, bajo la Dirección técnica del arquitecto Manuel Borobio Sanchiz.

DIVULGACIÓN e INVESTIGACIÓN
· veredes [arquitectura y tangentes]
A Coruña
Alberto Alonso Oro

· Spanish Dream
Galicia
Ana Amado Pazos | Luz Paz Agras | Marta Marcos Maroño

· INTEMCION, Programa Cultural de la Librería FORMATOS
Avda. Fernández Latorre nº 5 Baixo – A Coruña
Alberte Pérez Rodríguez | Carlos Mosquera del Palacio | Enrique Iglesias Lima | Felipe Trillo González | Ramón Domínguez | José Manuel Domínguez

· A Cidade Intuida
Santiago de Compostela
Javier Fernández Muñoz, Carlos Quintáns Eiras, Manolo Gallego Jorreto, Juan Domingo Santos, Emiliano López, Luis Martínez Santa-María, Teresa Gali Izard, Cristina Guedes, Pere Riera Pañelles, Jose Miguel Iribas,Cristina Ansede, Alberto Quintáns, José Valladares, Marcial Rodríguez, Alberto Redondo, Óscar Andrés, Jesús Conde, Santiago García, Arancha Garnelo, Francisco Javier LLamas, Sabela Núñez, Juan Creus Covadonga Carrasco Celso Barrios Manuel Carbajo Juan Pinto, Gonzalo Crecente, Javier Fernández, Carlos Fernández, Consorcio de Santiago, Ángel Cid, Silvia Diz, Mar Ponte, Alfonso Salgado, Francisco Liñares, Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso, Jesús Álvarez, José Luis Dorrego, Rufo Fernández

OBRA NOVEL
· Reforma de la Facultad de Derecho UDC para su adaptación al EEES
Campus de Elviña – A Coruña
Elena Sarmiento Díez (3934) | Adrián Martín Prieto (3677)

· Redacción de proyecto básico y de ejecución y dirección de obras de construción de 12 VPP en Nogueira de Ramuín
Nogueira de Ramuín (Ourense)
Daniel López Ben (3326) | Pablo Noya suárez (3424)·

· Rehabilitación de vivienda unifamiliar
Trinidade 8 – Santiago de Compostela
Severo Rodríguez Somoza (3985)

· Vivienda unifamiliar aislada
Parcela 229-4 , San Martin de Laraño – Santiago de Compostela
Aurora García Vicente (3973)

FINAL de CARRERA
· Centro Comunitario en Cantodarea
Cantodarea – Marín (Pontevedra)
María Novas Ferradás

· Centro de Visitantes de la Cidá de Borneiro
Borneiro, Cabana de Bergantiños (A Coruña)
Alfonso Peiteado Carpinteiro

· Desarrollo rural integral de la Comunidad Agraria María del Mar
Departamento de Retalhuleu – Guatemala
Carmen Pérez Parapar

· Hotel Pantín Playa
Pantín. Valdoviño. A Coruña
Elisa Moreira García

El Jurado quiere agradecer la amplia participación y destacar la calidad de las obras presentadas.
El jurado se reunirá en una próxima sesión que tendrá por objeto la elección de los proyectos premiados en cada una de las categorías; estos se darán a conocer en la gala que se celebrará el 14 de febrero en el Teatro Rosalía Castro de A Coruña.

+ acta

+ obras finalistas

KOCHUU. Arquitectura japonesa: influencias y origen KOCHUU. Arquitectura xaponesa: influencias e orixeKOCHUU. Japanese Architecture: influences and origin

La Fundación de la Caja de Arquitectos ha editado el número veintitrés de su colección arquia/documental, de la que ya se ha hablado aquí en otras ocasiones, su título es KOCHUU, arquitectura japonesa: influencias y origen y lo dirigió Jesper Wachtmeister en 2003. No teman, yo tampoco sabía que era KOCHUU, que según indican en la página web de la Fundación: «es un concepto japonés que significa «dentro del jarrón» o «en la jaula», que se refiere a la tradición japonesa de construcciones pequeñas y espacios físicos cerrados que recrean la impresión de un universo aparte». A pesar de su título, la película no trata sobre la arquitectura tradicional japonesa, sino sobre las influencias que ésta ha tenido sobre la arquitectura del siglo XX, tanto japonesa como nórdica, de hecho, se ven edificios de Alvar Aalto y Erik Gunnar Asplund y son entrevistados arquitectos como Sverre Fehn, Kristian Gullichsen y Juhani Pallasmaa, así como los japoneses Kazuo Shinoara y Toyo Ito.

+ info

A Fundación da Caixa de Arquitectos editou o número vinte e tres da súa colección arquia/documental, da que xa se falou aquí noutras ocasións, o seu título é KOCHUU, arquitectura xaponesa: influencias e orixe e dirixiuno Jesper Wachtmeister en 2003. Non teman, eu tampouco sabía que era KOCHUU, que segundo indican na páxina web da Fundación: «é un concepto xaponés que significa «dentro do jarrón» ou «na gaiola», que se refire á tradición xaponesa de construcións pequenas e espazos físicos pechados que recrean a impresión dun universo separadamente». Malia o seu título, a película non trata sobre a arquitectura tradicional xaponesa, senón sobre as influencias que esta ha ter sobre a arquitectura do século XX, tanto xaponesa como nórdica, de feito, vense edificios de Alvar Aalto e Erik Gunnar Asplund e son entrevistados arquitectos como Sverre Fehn, Kristian Gullichsen e Juhani Pallasmaa, así como os xaponeses Kazuo Shinoara e Toyo Ito.

+ info

The Caja Architects Foundation has edited the number twenty-three of his collection arquia/documental, about that already one has spoken here in other occasions, his title is KOCHUU, Japanese architecture: influences and origin and Jesper Wachtmeister directed it in 2003. Do not be afraid, I did not know either that it was KOCHUU, which as they indicate in the web page of the Foundation: » it is a Japanese concept that it means » inside the vase » o » in the cage «, that one says to the Japanese tradition of small constructions and physical closed spaces that they recreate the impression of a universe separate «. In spite of his title, the movie does not treat on the traditional Japanese architecture, but on the influences that this one has had on the architecture of the 20th century, both Japanese and northern, in fact, there are seen buildings of Alvar Aalto and Erik Gunnar Asplund and architects are interviewed as Sverre Fehn, Kristian Gullichsen y Juhani Pallasmaa, as well as the Japanese Kazuo Shinoara y Toyo Ito.

+ info

Conferencia «Una estrategia verde para Santiago»Conferencia «Unha estratexia verde para Santiago»Conferencie «A green strategy for Santiago»

0

El próximo lunes 28 de enero a las 20 horas el Ateneo de Santiago tiene programada en la Rúa do Vilar, 19 de Santiago de Compostela, la conferencia “Una estrategia verde para Santiago”, que estará impartida por D. Albert Cuchí, Profesor de la Universidad Politécnica de Cataluña, y presentada por D. Jorge Duarte, Presidente del Colegio Oficial de Arquitectos de Galicia.

Albert Cuchí es Doctor Arquitecto por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona (ETSAB) de la Universidad Politécnica de Cataluña (UPC). Actualmente es Profesor Titular del Departamento de Construcciones Arquitectónicas de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura del Vallés (ETSAV) de la UPC, donde imparte las asignaturas de «Construcción en Tierra», «Arquitectura y Medio Ambiente» y «Construir con Fábrica». Es responsable del curso de doctorado “Impacto ambiental de la Construcción”, Director del curso “Dinámica material” en el Máster “Medio Ambiente Urbano y Mantenimiento» y colaborador de diferentes másters en la UPC y en la Universidad de Girona. Realizó múltiples trabajos de investigación e investigación aplicada como, como por ejemplo, la elaboración de una metodología para la comparación de elementos de construcción en función de su impacto ambiental (investigación aplicada en el Proyecto Hiades del Institut Cerdà), la elaboración del informe MIES sobre impacto ambiental de la Escuela de Arquitectura del Vallés, la colaboración en el ERF (Estudi Ramón Folch) en el desarrollo de la ambientalización de las edificaciones de “La ciudad de los deseos” del Forum Universal de las culturas-BCN 2004 o la colaboración con el ITeC (Instituto de Tecnología de Cataluña) como coordinador científico de su equipo de trabajo en el proyecto financiado por la Unión Europea ‘HQE2R.

Conferencia «Una estrategia verde para Santiago»
Albert Cuchí i Burgos
lunes 28 de enero 20:00 horas
Ateneo de Santiago
Rúa do Vilar, 19
Santiago de Compostela

+ info

O vindeiro luns 28 de xaneiro ás 20 horas o Ateneo de Santiago ten programada na Rúa do Vilar, 19 de Santiago de Compostela, a conferencia “Unha estratexia verde para Santiago”, que estará impartida por D. Albert Cuchí, Profesor da Universidade Politécnica de Cataluña, e presentada por D. Jorge Duarte, Presidente do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia.

Albert Cuchí é Doutor Arquitecto pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona (ETSAB) da Universidade Politécnica de Cataluña (UPC). Actualmente é Profesor Titular do Departamento de Construcións Arquitectónicas da Escola Técnica Superior de Arquitectura do Vallés (ETSAV) da UPC, onde imparte as asignaturas de «Construción en Terra», «Arquitectura e Medio Ambiente» e «Construir con Fábrica». É responsable do curso de doutorado “Impacto ambiental da Construción”, Director do curso “Dinámica material” no Máster “Medio Ambiente Urbano e Sostemento» e colaborador de diferentes másters na UPC e na Universidade de Girona. Realizou múltiples traballos de investigación e investigación aplicada como, por exemplo, a elaboración dunha metodoloxía para a comparación de elementos de construcción en función do seu impacto ambiental (investigación aplicada no Proxecto Hiades do Institut Cerdà), a elaboración do informe MIES sobre impacto ambiental da Escola de Arquitectura do Vallés, a colaboración no ERF (Estudi Ramón Folch) no desenvolvemento da ambientalización das edificacións de “La ciudad de los deseos” do Forum Universal das culturas-BCN 2004 ou a colaboración co ITeC (Instituto de Tecnoloxía de Cataluña) como coordinador científico do seu equipo de traballo no proxecto financiado pola Unión Europea ‘HQE2R.

Conferencia «Unha estratexia verde para Santiago»
Albert Cuchí i Burgos
luns 28 de xaneiro 20:00 horas
Ateneo de Santiago
Rúa do Vilar, 19
Santiago de Compostela

+ info

Next Monday, the 28th from January to 20 hours the Cultural club of Santiago has 19 of Santiago de Compostela programmed in the Rúa do Vilar, the conference «A green strategy for Santiago», that will be given by D. Albert Cuchí, Teacher of the Technical University of Catalonia, and presented by D. Jorge Duarte, President of the Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia.

Albert Cuchí is A Doctor Architect for the Technical Top School of Architecture of Barcelona (ETSAB) of the Technical University of Catalonia (UPC). Nowadays he is A Titular Teacher of the Department of Architectural Constructions of the Technical Top School of Architecture of the Vallés (ETSAV) of the UPC, where it gives the subjects of » Construction in Earth «, » Architecture and Environment » and » To construct with Factory «. He is responsible for the course of doutorado » environmental Impact of the Construction «, The Director of the course » Material dynamics » in the Máster » Urban Environment and Maintenance » and collaborator of different másters in the UPC and in the University of Girona. The production of a methodology realized multiple works of investigation and investigation applied like, like for example, for the comparison of elements of construction depending on his environmental impact (investigation applied in the Project Hiades del Institut Cerdà), the production of formless GRAIN on environmental impact of the School of Architecture of the Vallés, the collaboration in the ERF (Estudi Ramon Folch) in the development of the ambientalización of the edificacións of » Wool city of the desires » of the Universal Forum of the cultures-BCN 2004 or the collaboration with the ITeC (Institute of Technology of Catalonia) as scientific coordinator of his equipment of work in the project financed by the European Union ‘ HQE2R.

Conferencia «Una estrategia verde para Santiago»
Albert Cuchí i Burgos
Monday, the 28th of January 20:00 hours
Ateneo de Santiago
Rúa do Vilar, 19
Santiago de Compostela

+ info

[:es]El arquitecto y la sociedad. Fernando Agrasar [:gl]O arquitecto e a sociedade. Fernando Agrasar [:en]The architect and the company. Fernando Agrasar[:]

1

[:es]Entrevista a Fernando Agrasar. Director de la ETSA A Coruña.

Fernando Agrasar

Es arquitecto por la E.T.S.A de A Coruña (1989) y Doctor por la Universidad de A Coruña (2001). Es profesor del área de Composición de la E.T.S.A de A Coruña, como asociado desde 1990 hasta 2003 y, desde ese año es Profesor Titular del área de Composición Arquitectónica. Actualmente es director de la E.T.S.A de A Coruña.

Su trabajo investigador está dirigido hacia el análisis de las arquitecturas moderna y contemporánea, en especial en cuanto a sus relaciones con otras disciplinas creativas y con diversas manifestaciones culturales. Desarrolla una labor crítica, en prensa y publicaciones especializadas, con la intención de contribuir a construir un marco reflexivo vinculado a la creación arquitectónica contemporánea en Galicia. Ha dirigido, junto con J. Irisarri la revista Obradoiro, de 2000 a 2006. Forma parte del Grupo de investigación en Composición Arquitectónica y Patrimonio, (GICAP) desde 2005.

Mantiene su actividad profesional como arquitecto, dirigida al diseño de exposiciones, proyectos de rehabilitación, de paisaje o nueva planta, siempre en relación con su actividad investigadora. Como responsable, desde 1999 hasta 2007 de la Comisión de Cultura del COAG en A Coruña ha promovido variadas actividades culturales referidas a la arquitectura. Participa frecuentemente en exposiciones de arquitectura, como consultor, responsable del diseño expositivo o comisario.

[:gl]

Fernando Agrasar. Director da ETSA A Coruña.

[:en]

Fernando Agrasar. Director of the ETSA A Coruña.

[:]

Housing by People Housing by People Housing by People

0

El inglés John F.C. Turner (1927) es uno de esos arquitectos con una trayectoria atípica. Formado en la Architectural Association de Londres (1949-1954), se trasladó a Perú en 1957 donde permaneció hasta 1965 llevando a cabo labores de asesoría en los asentamientos y barriadas de los poblados peruanos.

Desde entonces y durante más de cuarenta años, se ha dedicado a promover la causa en favor de la vivienda auto-gestionada, dando a conocer al primer mundo los valores de la arquitectura informal por medio de sus escritos, enseñanza y trabajo de consultoría.

Gracias a sus aportaciones y las de otros, la cultura arquitectónica, que hasta los años 70 había concentrado su actividad en dar servicio a unos privilegiados, entendió que miles de personas vivían en barrios autoconstruidos carentes de cualquier servicio básico. Housing by people, publicado en 1976 por la editorial Marion Boyars y ya en su cuarta edición, recoge los puntos clave de su legado teórico.

[…]

Israel Nagore

Housing by People: Towards Autonomy in Building Environments
John F.C. Turner
Marion Boyards Publishers, 1976

+ artículo publicado en arquilecturas

O inglés John F.C. Turner (1927) é un deses arquitectos cunha traxectoria atípica. Formado na Architectural Association de Londres (1949-1954), trasladouse a Perú en 1957 onde permaneceu ata 1965 levando a cabo labores de asesoría nos asentamientos e barriadas dos poboados peruanos.

Desde entón e durante máis de corenta anos, dedicouse a promover a causa en favor da vivenda auto-gestionada, dando a coñecer ao primeiro mundo os valores da arquitectura informal por medio dos seus escritos, ensino e traballo de consultoría.

Grazas ás súas achegas e as doutros, a cultura arquitectónica, que ata os anos 70 concentrara a súa actividade en dar servizo a uns privilexiados, entendeu que miles de persoas vivían en barrios autoconstruidos carentes de calquera servizo básico. Housing by people, publicado en 1976 pola editorial Marion Boyars e xa na súa cuarta edición, recolle os puntos crave do seu legado teórico.

[…]

Israel Nagore

Housing by People: Towards Autonomy in Building Environments

John F.C. Turner

Marion Boyards Publishers, 1976

+ artigo publicado en arquilecturas

John F.C. Turner (1927) is one of those architects with an atypical path. Trained at the Architectural Association in London (1949-1954), he moved to Peru in 1957 where he remained until 1965 performing consulting work in settlements and Peruvian shanty towns.

Since then and for over forty years, he has been dedicated to advancing the cause for self-managed housing, revealing to the first world values of informal architecture through his writing, teaching and consulting work.

Thanks to his contributions and others’, architectural culture, which until the 70s had concentrated its activities on serving some privileged, understood that thousands of people lived in self-built neighborhoods lacking any basic service. Housing by people, published in 1976 by Marion Boyars Publishers -and now in its fourth edition- contains the key points of his theoretical legacy.

[…]

Israel Nagore

Housing by People: Towards Autonomy in Building Environments

John F.C. Turner

Marion Boyards Publishers, 1976

+ article is published in arquilecturas

Movilidad sin infraestructura | Juan Creus

1. El concepto tradicional de infraestructura parte de una segregación: la creación de un canal que separa a unos ciudadanos de otros por el mero hecho de desplazarse de forma diferente.

2. La infraestructura escoge al vehículo y se diseña para él. La ciudad se convierte en un trazado condicionado por la geometría delimitado por la señalización y la construcción de defensas.

3. Las mayores defensas se crean para evitar al coche. Así una ciudad segura es una ciudad con barreras. En ella es difícil el deslizamiento y la transversalidad.

5Km En Un Dibujo por Juan Creus

3b. El deslizamiento y la transversalidad son síntomas de la experimentación y posibilitan la creación de una estrategia nueva y la visualización de un paisaje diferente.

2b. La movilidad por un espacio interpretado y sentido, permite aprovechar e incluso descubrir otros trazados y otras geometrías. El usuario elije entonces el vehículo y el espacio que atraviesa.

1b. Y nos creemos por fin que los vehículos pueden circular sin infraestructura.

Juan Creus · Doctor arquitecto
a coruña · noviembre 2012

Dibujo de una carretera, hecho en el coche y en el que, a medida que pasan Km se le añaden las cosas que pasan. Una realidad comprimida y por tanto irreal a la vez que explica lo que sucede mientras conducimos.

[Reflexión para DOUSMILDOCE SOBRE RODAS 22/09/2012]

Foros ESARQ-UIC 2013: «Atmospheres, the sense of things»Foros ESARQ-UIC 2013: «Atmospheres, the sense of things»Forums ESARQ-UIC 2013: «Atmospheres, the sense of things»

0

El ciclo de Foros forma parte del programa académico y docente de la escuela y es asignatura obligatoria para todos los alumnos comprendidos entre 2º y 5º curso de la carrera de arquitectura.  Foros ESARQ es una asignatura distintiva y motivo de orgullo de la ESARQ y, como su nombre indica, es una asignatura dedicada al debate y a la reflexión en torno a la realidad arquitectónica. El principal objetivo de la asignatura es el intercambio de conocimiento, posturas y contrastes entre alumnos y profesores, un instrumento de enfoque y percepción de la disciplina de la arquitectura, una plataforma de acontecimientos relativos a la teoría y crítica del trabajo del arquitecto.

En el ciclo de este año, Foros 2013,  profundizaremos sobre las cualidades que generan las arquitecturas. Pues la arquitectura es una arte abstracto que necesita concreción, y es ahí donde reside su esencia, su cuerpo.

Foros 2013 persigue descubrir campos de trabajo propios y esenciales a través de la mirada atenta, sensible e inteligente de los diferentes ponentes. Territorios de trabajo que han sido ocultados en algunas épocas por los estilos, las modas o las corrientes. Quizás una vía próxima y necesaria como regeneración de un panorama en colapso, pero no como norma.

Los foros se organizan a las 19h en el salón de actos de la ESARQ-UIC y son de acceso libre. Y como cada año, contaremos con conferenciantes de referencia nacional e internacional.

O ciclo de Foros forma parte do programa académico e docente da escola e é asignatura obligatoria para todos os alumnos comprendidos entre 2º e 5º curso da carreira de arquitectura. Foros ESARQ é unha asignatura distintiva e motivo de orgullo da ESARQ e, como o seu nome indica, é unha asignatura dedicada ao debate e á reflexión en torno á realidade arquitectónica. O principal obxectivo da asignatura é o intercambio de coñecemento, posturas e contrastes entre alumnos e profesores, un instrumento de enfoque e percepción da disciplina da arquitectura, unha plataforma de acontecementos relativos á teoría e crítica do traballo do arquitecto.

No ciclo deste ano, Foros 2013, profundaremos sobre as calidades que xeran as arquitecturas. Pois a arquitectura é unha arte abstracto que necesita concreción, e é aí onde reside a súa esencia, o seu corpo.

Foros 2013 persegue descubrir campos de traballo propios e esenciais a través da mirada atenta, sensible e intelixente dos diferentes ponentes. Territorios de traballo que foron ocultados nalgunhas épocas polos estilos, as modas ou as correntes. Quizais unha vía próxima e necesaria como regeneración dun panorama en colapso, pero non como norma.

Os foros organízanse ás 19h no salón de actos da ESARQ-UIC e son de acceso libre. E como cada ano, contaremos con conferenciantes de referencia nacional e internacional.

The cycle of Forums forms a part of the academic and educational program of the school and is an obligatory subject for all the pupils understood between 2 º and 5 º course of the career of architecture. Forums ESARQ it is a distinctive subject and motive of pride of the ESARQ and, as his name it indicates, is a subject dedicated to the debate and to the reflection concerning the architectural reality. The principal aim of the subject is the exchange of knowledge, positions and contrasts between pupils and teachers, an instrument of approach and perception of the discipline of the architecture, a platform of events relative to the theory and critique of the work of the architect.

In the cycle of this year, Forums 2013, we will penetrate on the qualities that generate the architectures. Since the architecture is one abstract arte who needs concretion, and it is there where his essence, his body resides.

Forums 2013 chases to discover own and essential work camps across the attentive, sensitive and intelligent look of the different referees. Territories of work that have been concealed in some epochs by the styles, the modes or the currents. Probably a near and necessary route like regeneration of a panorama in collapse, but not as norm.

The forums are organized at 7 p.m. in the assembly hall of the ESARQ-UIC and are of free access. And as every year, we will possess lecturers of national and international reference.