Inicio Blog Página 138

II Congreso sobre el futuro del arquitectoII Congreso sobre o futuro do arquitectoThe IInd Congress on the future of the architect

1

El espacio de debate sobre el futuro de la Arquitectura en la Universidad, el empleo, la Administración, nuevas formas de trabajo, la comunicación…

Lugar: LASEDE · COAM
Dirección: HORTALEZA, 63
Municipo: MADRID
Tipo : congreso
Organiza : ASEJA GR y asociación de Arquitectos (Aa)

O espazo de debate sobre o futuro da Arquitectura na Universidade, o emprego, a Administración, novas formas de traballo, a comunicación…

Lugar: LASEDE · COAM
Dirección: HORTALEZA, 63
Municipo: MADRID
Tipo : congreso
Organiza : ASEJA GR and asociación de Arquitectos (Aa)

The space of debate on the future of the Architecture in the University, the employment, the Administration, new forms of work, the communication…

Location: LASEDE · COAM
Adress: HORTALEZA, 63,  MADRID
Congress
Organice : ASEJA GR and asociación de Arquitectos (Aa)

The Charged Void: ArchitectureThe Charged Void: ArchitectureThe Charged Void: Architecture

0

The Charged Void es más que unas obras completas. Es un proyecto editorial dirigido personalmente por Alison y Peter Smithson en el que se documentan, a modo de álbum fotográfico, sus más de 50 años de trabajo en el campo de la arquitectura y el urbanismo.

Al parecer la idea original era la publicación de tres volúmenes: arquitectura, escritos críticos y urbanismo. Al menos así se recoge en la reseña que Mark Wigley escribió sobre el volumen Architecture, publicada en el número de verano de 2003 de la revista Bookforum. Sea cual fuere el motivo, finalmente la obra quedó definida en los dos volúmenes que conocemos: Architecture y Urbanism.

The Charged Void: Architecture tiene nada menos que 600 páginas dedicadas a los más de 125 proyectos que la pareja desarrolló durante toda su carrera. Desde ejercicios desarrollados siendo aun estudiantes de arquitectura, pasando por diseños no construidos, hasta los proyectos más destacados de la pareja (Golden Lane, Robin Hood Gardens, el Economist Building, etc.) el libro repasa en 15 secciones toda una vida de profesión.

[…]

David H. Falagán

The Charged Void: Architecture
Alison Smithson, Peter Smithson
The Monacelli Press, 2001

The Charged Void: Urbanism
Alison Smithson, Peter Smithson
The Monacelli Press, 2005

+ artículo publicado en arquilecturas

The Charged Void é máis que unhas obras completas. É un proxecto editorial dirixido personalmente por Alison e Peter Smithson no que se documentan, a modo de álbum fotográfico, os seus máis de 50 anos de traballo no campo da arquitectura e o urbanismo.

Ao parecer a idea orixinal era a publicación de tres volumes: arquitectura, escritos críticos e urbanismo. Polo menos así se recolle en apúntaa que Mark Wigley escribiu sobre o volume Architecture, publicada no número de verán de 2003 da revista Bookforum. Sexa cal for o motivo, finalmente a obra quedou definida nos dous volumes que coñecemos: Architecture e Urbanism.

The Charged Void: Architecture ten nada menos que 600 páxinas dedicadas aos máis de 125 proxectos que a parella desenvolveu durante toda a súa carreira. Desde exercicios desenvolvidos sendo aínda estudantes de arquitectura, pasando por deseños non construídos, ata os proxectos máis destacados da parella (Golden Lane, Robin Hood Gardens, o Economist Building, etc.) o libro repasa en 15 seccións toda unha vida de profesión.

[…]

David H. Falagán

The Charged Void: Architecture

Alison Smithson, Peter Smithson

The Monacelli Press, 2001

The Charged Void: Urbanism

Alison Smithson, Peter Smithson

The Monacelli Press, 2005

+ artigo publicado en arquilecturas

The Charged Void is more than a complete works volume. It is a publishing project personally run by Alison and Peter Smithson in which they document, like a photo album, its more than 50 years working in the fields of architecture and urbanism.

Apparently the original idea was to publish three volumes: architecture, urbanism and critical writings. At least that is collected in the review that Mark Wigley wrote on volume Architecture, published in the Summer 2003 issue of Bookforum. Whatever the reason, the work was finally defined in the two volumes we know: Architecture and Urbanism.

The Charged Void: Architecture has as many as 600 pages devoted to the more than 125 projects that the couple developed throughout their career. Since developed exercises even being architecture students, through unbuilt designs, to the most important projects of the couple (Golden Lane, Robin Hood Gardens, the Economist Building, etc.) the book reviews a lifetime profession in 15 sections.

[…]

David H. Falagán

The Charged Void: Architecture

Alison Smithson, Peter Smithson

The Monacelli Press, 2001

The Charged Void: Urbanism

Alison Smithson, Peter Smithson

The Monacelli Press, 2005

+ article is published in arquilecturas

[:es]Tschumi, el concepto y el parc de la Villette | Marcelo Gardinetti[:gl]Tschumi, o concepto e o parc da Villette | Marcelo Gardinetti[:en]Tschumi, the concept and the Villette Parc | Marcelo Gardinetti[:]

[:es]

Tschumi, el concepto y el parc de la Villette ©Bernard Tschumi
Tschumi, el concepto y el parc de la Villette © Bernard Tschumi

Para Tschumi, nunca se deben romper las reglas a expensas del concepto. El concepto refiere a una idea. Una abstracción que expresa una cantidad de conocimientos adquiridos en una forma de entendimiento. Concebir es un ejercicio que consiste en unir en la mente varias realidades para crear una nueva, distinta a cualquier idea anterior.

En este sentido, el diseño para el Parc de la Villette es una metáfora del concepto. Da carácter a un parque que propone la ruptura de la concepción histórica de los jardines urbanos. Se formula como una manera de liberarse de la subordinación a valores utilitarios y estéticos que lo condicionan. Va más allá de conformar un paseo urbano, propone un lugar de experiencias donde el visitante interviene, participa, tiene su propia lectura, un modo de recorrerlo y la libertad para hacerlo. Todo a partir de un concepto que Tschumi respeta por encima de cualquier variable.

La arquitectura del parque es definida por Tschumi como una “arquitectura del significante más que del significado”,  es decir, sitúa decididamente la grafía por encima del sentido. Y en ese rumbo enfoca el proceso de diseño, a partir de una trilogía de sistemas autónomos que se superponen para dar lugar a la estructura el conjunto:

– Un sistema de objetos representado en puntos
– Un sistema de movimientos representado en líneas
– Un sistema de espacios representado en superficies

Parc de la Villette | Fotografía: Marcelo Gardinetti
Parc de la Villette © Marcelo Gardinetti

El sistema de puntos se constituye por una grilla de 120 metros de lado que permite eliminar toda jerarquía posible en el sitio. Los puntos de intersección de la trama determinan el lugar donde se localizan las referencias construidas, las Folies. Este criterio perfectamente puede emparentarse a un “Concepto” que desarrolló Cézanne, en el final de su carrera. Cézanne compuso sus últimas obras a partir de una trama que le permitía extender la composición en toda la tela de manera unitaria y de esta forma dominar los paisajes abiertos. El concepto de Cézanne, que sirvió de base para el desarrollo del cubismo, no necesariamente es aplicado por Tschumi en la concepción del parque, de hecho jamás aludió a él, pero ratifica y da entidad al concepto, entendido como la unión de experiencias o información almacenada.

El sistema de líneas se representa en las galerías, que constituyen un elemento ordenador sin coincidir con la trama ortogonal de la grilla. Las líneas son la referencia necesaria para vincular una cantidad de elementos heterogéneos, pero también el medio para que el visitante pueda apropiarse del sitio. Este sistema definen el concepto de movimiento dentro del parque, y el diseño de las galerías actúa su favor en las formas ondulantes de la pérgola, que acentúan el sentido de movimiento.

El sistema de superficies está representado por los jardines que se desarrollan entre los ejes de la trama y las referencias lineales, constituidos por pavimentos, parques y árboles. Cada jardín tiene su propio diseño, diferentes criterios que proponen actividades múltiples, una forma de explorar las posibilidades emergentes de los espacios naturales que participan en este juego de superposiciones. Estas superficies dan lugar al concepto de paseo cinemático, una alusión concebida en la secuencia de estos espacios, que pueden corresponderse con los cuadros de imágenes de una película.

Esta superposición de sistemas genera un sinfín de situaciones aleatorias y de conflicto en forma simultánea, tensiones que enriquecen el espacio, pero siempre a favor del concepto. Todos y cada uno de los diseños del parque tiene como referencia el concepto. El parque es por momentos un espacio impredecible, dinámico, polémico, innovador. En él, Tschumi nos remite a una reflexión arquitectónica, que hace del diseño específico un hecho mutable, ligado a las reglas que propone y desarrolla en función de una idea determinada. Y en la reflexión, un mensaje: si no se logra el cometido, se pueden romper las reglas, pero nunca a expensas del concepto.

Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. enero 2013

[:en]

Tschumi, the concept and the Villette Parc ©Bernard Tschumi

For Tschumi, they must never break the rules at the expense of the concept. The concept recounts to an idea. An abstraction that expresses a quantity of knowledge acquired in a form of understanding. Conceiving is an exercise that consists of joining in the mind several realities to create one new, different from any previous idea.

In this respect, the design for the Parc de la Villette is a metaphor of the concept. It gives character to a park that proposes the break of the historical conception of the urban gardens. It is formulated as a way of being liberated from the subordination to utilitarian and aesthetic values that determine it. It goes beyond shaping an urban walk, proposes a place of experiences where the visitor intervenes, takes part, has his own reading, a way of crossing it and the freedom to do it. Everything from a concept that Tschumi respects over any variable.

The architecture of the park is defined by Tschumi as a «architecture of the significant one more that of the meaning», that is to say, the grafía places firmly over the sense. And in this course it focuses the process of design, from a trilogy of autonomous systems that are superposed to give place to the structure the set:

– A system of objects represented in points

– A system of movements represented in lines

– A system of spaces represented in surfaces

Villette Parc | Photography: Marcelo Gardinetti

The system of points is constituted by a cricket of 120 meters of side that allows to eliminate any possible hierarchy in the site. The points of intersection of the plot determine the place where the constructed references are located, Foliate them. This criterion perfectly can become related to a «Concept» that Cézanne developed, in the end of his career. Cézanne composed his last works from a plot that was allowing him to extend the composition in the whole fabric of an unitary way and of this form to dominate the opened landscapes. Cézanne’s concept, which used as base for the development of the cubism, not necessarily is applied by Tschumi in the conception of the park, in fact it never alluded to him, but it ratifies and gives entity to the concept understood as the union of experiences or stored information.

The system of lines is represented in the galleries, which constitute an element computer without coinciding with the orthogonal plot of the cricket. The lines are the necessary reference to link a quantity of heterogeneous elements, but also the way in order that the visitor could appropriate of the site. This system they define the concept of movement inside the park, and the design of the galleries operates his favor in the undulating forms of the pergola, which accentuate the sense of movement.

The surface system is represented by the gardens that develop between the axes of the plot and the linear references, constituted by pavements, parks and trees. Every garden has his own design, different criteria that propose multiple activities, forms a of exploring the emergent possibilities of the natural spaces that take part in this game of overlappings. These surfaces give place to the concept of cinematic walk, an allusion concebida in the sequence of these spaces, which can correspond with the pictures of images of a movie.

This overlapping of systems generates an endless number of random situations and of conflict in simultaneous form, tensions that enrich the space, but always in favour of the concept. Each and every of the designs of the park it takes the concept as a reference. The park is for moments an unpredictable, dynamic, polemic, innovative space. In him, Tschumi sends us to an architectural reflection, which does of the specific design a fact mutable, tied to the rules that it proposes and develops depending on a certain idea. And in the reflection, a message: if the assignment is not achieved, they can never break the rules, but at the expense of the concept.

Marcelo Gardinetti . architect

La Plata. january 2013

[:gl]

Tschumi, o concepto e o parc da Villette ©Bernard Tschumi

Para Tschumi, nunca se deben romper as regras a expensas do concepto. O concepto refire a unha idea. Unha abstracción que expresa unha cantidade de coñecementos adquiridos nunha forma de entendemento. Concibir é un exercicio que consiste en unir na mente varias realidades para crear unha nova, distinta a calquera idea anterior.

Neste sentido, o deseño para o Parc da Villette é unha metáfora do concepto. Dá carácter a un parque que propón a ruptura da concepción histórica dos xardíns urbanos. Formúlase como un xeito de liberarse da subordinación a valores utilitarios e estéticos que o condicionan. Vai máis aló de conformar un paseo urbano, propón un lugar de experiencias onde o visitante intervén, participa, ten a súa propia lectura, un modo de percorrelo e a liberdade para facelo. Todo a partir dun concepto que Tschumi respecta por encima de calquera variable.

A arquitectura do parque é definida por Tschumi como unha “arquitectura do significante máis que do significado”, é dicir, sitúa decididamente a grafía por encima do sentido. E nese rumbo enfoca o proceso de deseño, a partir dunha trilogía de sistemas autónomos que se superponen para dar lugar á estrutura o conxunto:

– Un sistema de obxectos representado en puntos

– Un sistema de movementos representado en liñas

– Un sistema de espazos representado en superficies

Parc da Villette | Fotografía: Marcelo Gardinetti

O sistema de puntos constitúese por unha grilla de 120 metros de lado que permite eliminar toda xerarquía posible no sitio. Os puntos de intersección da trama determinan o lugar onde se localizan as referencias construídas, as Folies. Este criterio perfectamente pode emparentarse a un “Concepto” que desenvolveu Cézanne, no final da súa carreira. Cézanne compuxo as súas últimas obras a partir dunha trama que lle permitía estender a composición en toda a tea de xeito unitaria e desta forma dominar as paisaxes abertas. O concepto de Cézanne, que serviu de base para o desenvolvemento do cubismo, non necesariamente é aplicado por Tschumi na concepción do parque, de feito xamais aludiu a el, pero ratifica e dá entidade ao concepto, entendido como a unión de experiencias ou información almacenada.

O sistema de liñas represéntase nas galerías, que constitúen un elemento ordenador sen coincidir coa trama ortogonal da grilla. As liñas son a referencia necesaria para vincular unha cantidade de elementos heterogéneos, pero tamén o medio para que o visitante poida apropiarse do sitio. Este sistema definen o concepto de movemento dentro do parque, e o deseño das galerías actúa o seu favor nas formas ondulantes da pérgola, que acentúan o sentido de movemento.

O sistema de superficies está representado polos xardíns que se desenvolven entre os eixes da trama e as referencias lineales, constituídos por pavimentos, parques e árbores. Cada xardín ten o seu propio deseño, diferentes criterios que propoñen actividades múltiples, unha forma de explorar as posibilidades emerxentes dos espazos naturais que participan neste xogo de superposiciones. Estas superficies dan lugar ao concepto de paseo cinemático, unha alusión concibida na secuencia destes espazos, que poden corresponderse cos cadros de imaxes dunha película.

Esta superposición de sistemas xera un sinfín de situacións aleatorias e de conflito en forma simultánea, tensións que enriquecen o espazo, pero sempre a favor do concepto. Todos e cada un dos deseños do parque ten como referencia o concepto. O parque é por momentos un espazo impredicible, dinámico, polémico, innovador. Nel, Tschumi remítenos a unha reflexión arquitectónica, que fai do deseño específico un feito mutable, ligado ás regras que propón e desenvolve en función dunha idea determinada. E na reflexión, unha mensaxe: si non se logra o cometido, pódense romper as regras, pero nunca a expensas do concepto.

Marcelo Gardinetti . arquitecto

La Plata. xaneiroro 2013

[:]

Necrópolis | Antonio S. Río VázquezNecrópole | Antonio S. Río VázquezNecropolis | Antonio S. Río Vázquez

Interior del barrio alemán en Dugway | Fotografía de Joe C. Freeman | loc.gov

Existen maquetas de arquitectura, ensayos previos a la construcción final dónde se concretan, aportando material y tiempo, los términos que permitirán resolver de modo más adecuado el proyecto. Pero también existen maquetas anatómicas, cartográficas, lúdicas… que representan o sirven a la vida a escala.

Arthur Nersesian, en su novela Staten Island, nos presenta un tipo de maqueta muy distinta: Uli, el protagonista, se despierta en medio de una ciudad incivilizada y peligrosa, que va recorriendo hasta descubrir que se trata de una inmensa reproducción de Nueva York emplazada en el corazón del desierto de Nevada. Se trata de la maqueta convertida en experimento, en laboratorio habitable.

Al igual que esa versión de la Gran Manzana, existen maquetas realizadas con fines militares, como decorados de cine proyectados para ser utilizados por actores reales. Una aldea construida por la Brigada de Infantería Ligera en Salcedo, próxima a Pontevedra, imita un poblado afgano a escala 1:1, con sus calles, casas y mezquitas. Una réplica fantasma, habitada temporal y teatralmente por los vivos y los posibles muertos.

Aunque los lugares para simulaciones bélicas son cada vez más abundantes y más «auténticos» en los mundos virtuales, su presencia en el mundo real constituye uno de los ejemplos más singulares de maquetas, a medio camino entre la escenografía y la necrópolis.

Entre todas ellas destacan de un modo especial los barrios alemán y japonés construidos en 1943 por el ejército de los Estados Unidos dentro del Dugway Proving Ground, en el desierto de Utah. El ejército reclutó en secreto al arquitecto exiliado Erich Mendelsohn, quién planificó una ciudad cuyo destino final era —inevitablemente— ser destruida.

La maqueta tuvo la precisión del modelo real: los mismos escenógrafos de la época dorada de Hollywood definieron los interiores hasta el punto de igualar el lino alemán de las cortinas o de duplicar los muebles que se empleaban habitualmente como dote matrimonial en las casas del proletariado berlinés.

Mendelsohn se preocupó de que las maderas empleadas replicaran el envejecimiento y las cualidades específicas de las viejas construcciones de su tierra natal. Sólo así podían verificar el comportamiento adecuado al incendiarlas. El realismo se llevó al nivel de regar los objetivos regularmente para simular la lluvia prusiana en el seco y árido clima de Utah.

Paralelamente, Antonin Raymond —discípulo de Frank Lloyd Wright— trabajó en el diseño del barrio japonés, valiéndose de su experiencia como conocedor de la arquitectura de Japón, país en el que había vivido antes de la guerra. Pero aquí no se trataba de aplicar sus conocimientos como constructor, si no como destructor. Como recordaba en sus memorias «Las partes eran luego armadas en el Proving Ground y sometidas a bombardeo. Inmediatamente después de ser destruidas, se levantaban otras nuevas, hasta que el resultado fuera satisfactorio». Eran edificios completamente reales, amueblados con todos los elementos típicos de la casa japonesa, aunque proyectados para los que iban a morir.

La historia de éstas y otras necrópolis modernas está magníficamente contada en el libro de Mike Davis Ciudades Muertas. Ecología, catástrofe y revuelta. Davis relata como todo el complejo de Utah fue dinamitado con thermite y napalm, y reconstruido completamente por lo menos tres veces entre mayo y septiembre de 1943. La maqueta y la arquitectura se habían convertido en herramientas perfectas para la guerra o, quizá, es que siempre lo habían sido.

antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. enero de 2013

Interior of the German neighborhood in Dugway | Photography: Joe C. Freeman | loc.gov

Models of architecture exist, tests before the final construction where they make concrete, contributing material and time, the terms that will allow to solve in a more suitable way the project. But also there exist anatomical, cartographic, playful models … that represent or serve to the life to scale.

Arthur Nersesian, in his novel Staten Island, us presents a type of very different model: Uli, the protagonist, wakes up in the middle of an uncivilized and dangerous city, which it is crossing up to discovering that it is a question of an immense reproduction of New York located in the heart of the desert of Nevada. It is a question of the model turned into experiment, into inhabitable laboratory.

As this version of the Great Apple, there exist models realized with military ends, as sets of cinema projected to be used by royal actors. A village is constructed by the Brigade of Light Infantry in Willow grove, near Pontevedra, imitates an Afghan settlement to scale 1:1, with his streets, houses and mosques. A reply ghost, lived temporary and theatrically for the alive ones and the possible dead men.

Though the places for warlike simulations are increasingly abundant and «more «authentic» in the virtual worlds, his presence in the real world constitutes one of the most singular examples of models, to half a way between the scenery and the necropolis.

Between all of them stand out in a special  way the germany and japones neighborhoods constructed in 1943 by the army of the United States inside the Dugway Proving Ground, in the desert of Utah. The army recruited privately the exiled architect Erich Mendelsohn, who planned a city which final destination was – inevitably – to be destroyed.

The model had the precision of the royal model: the same set designers of the golden epoch of Hollywood defined the interiors up to the point of equalizing the German linen of the curtains or of duplicating the furniture that were used habitually as matrimonial ability in the houses of the Berlin proletariat.

Mendelsohn worried that the used wood was answering the aging and the specific qualities of the old constructions of his natal land. Only this way they could check the behavior adapted on having inflamed them. The realism removed at the level of watering the aims regularly to simulate the Prussian rain in the dry and arid climate of Utah.

Parallel, Antonin Raymond -disciple of Frank Lloyd Wright – was employed at the design of the Japanese neighborhood, using of his experience as connoisseur of the architecture of Japan, country in which it had lived before the war. But here it was not a question of applying his knowledge to him as builder, if not as destroyer. Since he remembered in his memories » The parts were armed then in the Proving Ground and submitted to bombardment. Immediately after being destroyed, new others were getting up, until the result was satisfactory «. They were completely royal buildings furnished with all the typical elements of the Japanese house, though projected for those who were going to die.

he history of  this and other modern necropolis is magnificently counted in book as Mike Davis Dead cities. And Other Tales. Davis reports since everything the complex of Utah was dinamitado with thermite and napalm, and reconstructed completely at least three times between May and September, 1943. The model and the architecture had turned into perfect tools for the war or, probably, it is that always they it had been.

antonio s. río vázquez . architect
a coruña. january 2013

Interior do barrio alemán en Dugway | Fotografía: Joe C. Freeman | loc.gov

Existen maquetas de arquitectura, ensaios previos á construción final onde se concretan, aportando material e tempo, os términos que permitirán resolver de modo máis adecuado o proxecto. Pero tamén existen maquetas anatómicas, cartográficas, lúdicas… que representan ou serven á vida a escala.

Arthur Nersesian, na súa novela Staten Island, preséntanos un tipo de maqueta moi distinta: Uli, o protagonista, espértase no medio dunha cidade incivilizada e perigosa, que vai percorrendo ata descubrir que se trata dunha inmensa reprodución de Nova York emplazada no corazón do deserto de Nevada. Trátase da maqueta convertida en experimento, en laboratorio habitable.

Do mesmo xeito que esa versión da Gran Mazá, existen maquetas realizadas con fins militares, como decorados de cine proxectados para ser utilizados por actores reais. Unha aldea pola Brigada de Infantería Lixeira en Salcedo, próxima a Pontevedra, imita un poboado afgano a escala 1:1, coas súas rúas, casas e mezquitas. Unha réplica pantasma, habitada temporal e teatralmente polos vivos e os posibles mortos.

Aínda que os lugares para simulaciones bélicas son cada vez máis abundantes e máis «auténticos» nos mundos virtuales, a súa presenza no mundo real constitúe un dos exemplos máis singulares de maquetas, a medio camiño entre a escenografía e a necrópoles.

Entre todas elas destacan dun modo especial os barrios alemáns e xaponés construidos en 1943 polo exército dos Estados Unidos dentro do Dugway Proving Ground, no deserto de Utah. O exército reclutou en segredo o arquitecto exiliado Erich Mendelsohn, quén planificou unha cidade cuio destino final era —inevitablemente— ser destruida.

A maqueta tivo a precisión do modelo real: os mesmos escenógrafos da época dourada de Hollywood definiron os interiores ata o punto de igualar o lino alemán das cortinas ou de duplicar os mobles que se empleaban habitualmente como dote matrimonial nas casas do proletariado berlinés.

Mendelsohn preocupouse de que as madeiras empregadas replicasen o envejecimiento e as calidades específicas das vellas construcións da súa terra natal. Só así podían verificar o comportamento adecuado ao incendialas. O realismo levouse ao nivel de regar os obxectivos regularmente para simular a choiva prusiana no seco e árido clima de Utah.

Paralelamente, Antonin Raymond —discípulo de Frank Lloyd Wright— traballou no deseño do barrio xaponés, valéndose da súa experiencia como coñecedor da arquitectura de Xapón, país no que vivira antes da guerra. Pero aquí non se trataba de aplicar os seus coñecementos como constructor, si non como destructor. Como recordaba nas súas memorias «As partes eran logo armadas no Proving Ground e sometidas a bombardeo. Inmediatamente logo de ser destruídas, levantábanse outras novas, ata que o resultado fose satisfactorio». Eran edificios completamente reais, amueblados con todos os elementos típicos da casa xaponesa, aínda que proxectados para os que ían morrer.

A historia destas e outras necrópoles modernas está magníficamente contada no libro de Mike Davis Ciudades Mortas. Ecoloxía, catástrofe e revolta. Davis relata como todo o complejo de Utah foi dinamitado con thermite e napalm, e reconstruído completamente polo menos tres veces entre maio e setembro de 1943. A maqueta e a arquitectura convertéronse en ferramentas perfectas para a guerra ou, quizá, é que sempre o foron.

antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. xaneiro de 2013

TARO. El Eco de Manrique Teaser TARO. El Eco de Manrique Teaser TARO. El Eco de Manrique Teaser

0

Hubo quien vio venir el cataclismo. César Manrique se percató hace ya 40 años de los desmanes de la «mafia especulativa» de la construcción y del impacto letal del turismo de masas. Nadie como el pintor, escultor y arquitecto lanzaroteño hizo entonces bandera de la sostenibilidad cuando el término aún no se había acuñado. Nadie antes pareció reparar en la magia de aquel paisaje magmático, subyugante, único. Nadie, intelectual o ciudadano de a pie, llegó como él a renunciar a su propia carrera para defender el entorno natural en primera línea y con acciones contundentes: derribo de vallas publicitarias y postes de luz, paralizaciones de obras, sucesivas denuncias con eco internacional…

Largometraje Documental sobre el artista César Manrique
Una película de Miguel G. Morales

Houbo quen viu vir o cataclismo. César Manrique decatouse fai xa 40 anos dos desmanes da «mafia especulativa» da construción e do impacto letal do turismo de masas. Ninguén como o pintor, escultor e arquitecto lanzaroteño fixo entón bandeira da sostenibilidad cando o término aínda non se acuñou. Ninguén antes pareceu reparar na maxia daquela paisaxe magmático, subyugante, único. Ninguén, intelectual ou cidadán do montón, chegou como el a renunciar á súa propia carreira para defender a contorna natural en primeira liña e con accións contundentes: derriba de valas publicitarias e postes de luz, paralizaciones de obras, sucesivas denuncias con eco internacional…

Largometraje Documental sobre el artista César Manrique

Una película de Miguel G. Morales

There had the one who saw to come the cataclysm. César Manrique noticed already 40 years ago of the misbehaviors of the » speculative mafia » of the construction and of the lethal impact of the tourism of masses. Nobody as the painter, sculptor and architect lanzaroteño did flag at the time of the sustainability when the term still had not been coined. Nobody before seemed to repair in the magic of that landscape magmático, subyugante, only. Nobody, intellectual or civil of afoot, he managed as to resign his own career to defend the natural environment in the first line and with forceful actions: demolition of advertising fences and posts of light, paralizaciones of works, successive denunciations with international echo…

Largometraje Documental sobre el artista César Manrique

Una película de Miguel G. Morales

[:es]Carta de un arquitecto cabreado | Stepienybarno[:gl]Carta dun arquitecto cabreado | Stepienybarno[:en]Letter of an infuriated architect | Stepienybarno[:]

[:es]

Después de la “carta de un estudiante de arquitectura” que publicamos hace poco; os animamos a echar un ojo a  esta nueva “carta de un arquitecto cabreado”.

Mi nombre y apellidos, no importan. En este caso solo importa que soy arquitecto y creo que hablo en nombre de muchos otros arquitectos con las palabras que vienen a continuación. Aviso de antemano que escribo cabreado, así que lo mismo digo algo que no debiera, pero como vengan las palabras, así saldrán.

Vaya por delante que, soy el primero que reconoce que la sociedad no nos ha entendido ni valorado, en gran parte, por nuestra propia culpa. Unos cuantos arquitectos se vendieron al mejor postor, políticos e inmobiliarios, y construyeron la mayoría de los metros cuadrados de la burbuja. Arquitectos que no hacían arquitectura, sino que levantaban ladrillos uno detrás de otro.

Otros compañeros, han explotado a jóvenes arquitectos, haciendo que las palabras “falso autónomo” sonasen con normalidad. Así, mucha mano de obra barata hacía competitivos a determinados estudios de arquitectura, con todo lo que ello supone. A su vez, profesores de más de una escuela han tirado de alumnos en prácticas para sus estudios, no para que aprendieran lo que era ser arquitecto, sino  para tener todavía más barata (cero euros) mano de obra, y así  presentarse a infinidad de concursos. Esto hace que detrás de mucha buena arquitectura hay muy poca ética profesional.

Consecuencia de todo ello: muchos “Llaneros solitarios” y pequeños estudios no hemos podido competir en igualdad de condiciones. Se suponía que los concursos de arquitectura, eran la mejor y más justa manera de repartir el trabajo. ¡¡Pero no se decía entre quienes!!

También estoy cabreado con los colegios de arquitectos; no con todos, pero sí con muchos. Más de uno, pequeños reinos de taifas, con señores que no escuchan, defendiendo sus intereses a capa y espada. Un visado, de dudosa valía ha sido durante años fuente de financiación y estandarte de los mismos.

La defensa de la arquitectura, ha brillado por su ausencia y la de los propios arquitectos, en demasiadas ocasiones, también.  Respecto al consejo, mejor ni hablo. Solo con el gol que nos metieron con el CTE, se necesitaba dimisión en pleno. Mucha más responsabilidad y trabajo para nuestro colectivo, a cambio de nada o casi nada.

¡¡Ah!!¡¡La responsabilidad!! Esto es de locos. Los arquitectos hemos asumido unas reglas totalmente injustas. Nos han endosado un sistema en el que estamos en “libertad condicional” a partir de nuestra primera firma como autores del proyecto. Por muy bien que esté el proyecto, nunca se podrán definir todos los elementos del mismo, pero como tengas un problema en la obra y el perito vea que no está dibujado justo ese detalle constructivo, estás jodido.

Respecto a la obra, mucho peor. En qué cabeza cabe que se puede controlar todo lo que ocurre en la misma, ni aunque vayas todo los días. Algo siempre se escapa y ese “algo”, seguramente, será lo que con el tiempo pueda dar problemas. Como seas coordinador de seguridad y salud, que Dios te pille confesado.

Pero eso sí, si sucede cualquier desperfecto, nuevamente, estas frito. El juez no tendrá piedad, incluso si no ve el tema muy claro. En caso de duda: responsabilidad solidaria. Nuestros seguros que, normalmente, son los más altos, le hacen decidirse a su señoría por que nuestra cabeza ruede, sí o sí.

Seguros que ahora, con una crisis de caballo y sin que seguramente vuelva a firmar un proyecto en años, tendré que seguir pagando religiosamente, porque siempre habrá algún abogado aburrido que encuentre algo donde rascar en una de mis obras.

Pero bueno, no nos vamos a preocupar ahora del dinero, ¿no? si los arquitectos estamos forrados y ¡¡hemos ganado lo que no está en los escritos!! Pues no, no señor. La sociedad pensará que es así, pero nada más lejos de la realidad. Como he dicho al principio, miles de compañeros se conformaron, durante años, con poco más de 1000 euros, sin contrato, sin vacaciones, sin seguro y con un “hasta nunca” en cuanto las cosas se pusieron complicadas. A la mayoría de los arquitectos, cobrando unos honorarios dignos por proyecto, nos ha dado para vivir con normalidad, pero nada más. Bueno… los macizadores y las “estrellas” de la arquitectura sí que se han forrado, pero ¿cuántos eran estos?

No puedo desaprovechar estas líneas para decir mi opinión sobre las Escuelas de arquitectura. Si los colegios de arquitectos son dinosaurios, éstas son por lo menos elefantes. Sistemas oxidados y lentos,  anclados en los años ochenta, que se mantienen en pie por la ilusión y entusiasmo de jóvenes y estupendos profesores que ven como la suela de muchos catedráticos se dirige hacia ellos cuando se les ve demasiado.

Por último, quisiera agradecer al Ministerio de Economía que nos quiera poner la puntilla. ¡Lo que hay que ver! Por favor, que ya estamos moribundos sin que nos aprieten más!! Dios aprieta pero no ahoga, o por lo menos eso dicen. No sean ustedes más despiadados que él!!

Si los ingenieros no han estudiado arquitectura, pues no pueden hacer arquitectura. Se cae por su propio peso. Si esto sale adelante será algo tremendo, tan malo como si a mi, por saber proyectar las instalaciones de una casa, me ponen al mando de la NASA. Mal, ¿no? pues aquí pasa lo mismo, pero al revés #NoalaLSP

Pero bueno, no hay que alterarse, ni preocuparse; esto dicen nuestros dirigentes, que ellos en los despachos sabrán sacarnos de esta!! Seguramente, igual que nos libraron del maldito CTE.

Hasta aquí hemos llegado. Yo no doy más de mi; amo la arquitectura con todas mis fuerzas, he disfrutado como nadie con mis clientes, entiendo mi profesión como un servicio a la sociedad,  incluso, a pesar de todo, recuerdo mis años de la Universidad con gran cariño, pero ya no tengo fuerzas.

Seguramente, no es el momento de llorar, sino de proponer; pero hoy, a modo de desahogo, quería expresar mi cabreo. Mañana prometo ser más positivo, pero antes de avanzar, a veces, conviene ver cómo está el patio, para ver cuanto tiempo se necesita para barrerlo.

Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, enero 2013

[:en]

After the “letter of a arquitecture student” that we publish it does little; we encourage you to have a look to this new «letter of an infuriated architect «.

My name and surnames, they do not matter. In this alone case it is important if I am an architect and believe that I speak in name of many other architects with the words that come later. I warn in advance that I write infuriated, so I say the same thing something that had not to, but since they avenge the words, this way they will go out.

Go ahead that, I am the first one that admits that the company has not understood us not valued, largely, by our own fault. A few architects sold at the best bidder, political and real-estate, and constructed the majority of the square meters of the bubble. Architects who were not doing architecture, but bricks were raising one behind other one.

Other companions, architects have exploited young women, doing that the words “false autonomous” were sounding with normality. This way, a lot of cheap workforce was doing competitive to certain studies of architecture, with everything what it supposes. In turn, teachers of more than one school have pulled pupils in practices for his studies, not in order that they were learning what was to be an architect, but to have even cheaper (zero Euros) workforce, and this way to appear to infinity of contests. This does that behind many good architecture there are very few professional ethics.

Result: many “Lone rangers” and small studies have not been able to compete on equal terms. Supposed that the competitions of architecture, were the best and fairest way to distribute the work. But it said among those who!!

Also I am infuriated by the architects’ colleges; not with all, but yes with many. More of one, small kingdoms of gangs, with gentlemen who do not listen, defending his interests to cap and sword. A visa, of doubtful value it has been for years financing source and banner of the same ones.

The defense of the architecture, it has shone for his absence and that of the own architects, in too many occasions, also. With regard to the advice, better I do not even speak. Only with the goal that they us put with the CTE, resignation was needed in plenary session. A lot of more responsibility and work for our group, in exchange for nothing or almost nothing.

Ah!! The responsibility!! This belongs to madmen. The architects we have assumed a few totally unjust rules. They have endorsed us a system in which we are in “conditional freedom” from our first signature as authors of the project. For very well that is the project, all the elements of the same one will never be able to be defined, but since have a problem in the work and the expert sees that is not drawn rightly this constructive detail, you are awkward.

With regard to the work, worse much. In what head it fits that it is possible to control everything what happens in the same one, not though you go quite the days. Something always escapes and this “a little“, surely, it will be what on the time could meet problems. Since you are a coordinator of safety and health, which God plunders from you confessed.

But it yes, if any damage happens, again, these doughnut. The judge will not have piety, even if it does not see the very clear topic. In case of doubt: solidary responsibility. Our insurances that, normally, are the highest, make him be decided to his lordship about which our head should roll, yes or yes.

Sure that now, with a crisis of horse and without surely it returns to sign a project in years, I will have to continue paying religiously, because always there will be some boring attorney who finds something where to itch in one of my works.

But good, do not we go away to worrying now of the money, not? If the architects we are lined and gained what is not in the writings!! So not, not gentlem. the company will think that it is like that, but not beyond at all of the reality. Since I have said initially, thousands of companions conformed, for years, to little more than 1000 Euros, without contract, without vacations, without insurance and to one up to never in all that the things became complicated. Receiving a few worthy fees for project, it us has given the majority of the architects to live with normality, but nothing more. Good … the macizadores and the «stars» of the architecture yes that have stuffed themselves, but how many were these?

I cannot fail to take advantage of these lines to say my opinion about the Schools of architecture. If the architects’ colleges are dinosaurs, these are at least elephants. Rusty and slow systems, anchored in the eighties, which are kept in foot for the illusion and enthusiasm of young and marvellous teachers that they see as the sole of many professors it goes towards them when one sees them too much.

Finally, it wanted to be grateful to the Department of Economy that us wants to put the tack. What it is necessary to see! Please, that already we are moribund without they press us more!! God is too tight but does not drowns, or at least they say it. Do not be you more merciless than him!!

If the engineers have not studied architecture, since they cannot do architecture. It falls for his own weight. If this goes out forward it will be tremendous something, so bad as if to my, for being able to project the facilities of a house, they put me supervised by the FISHNET. Badly, not? Since here the same thing happens, but upside-down #NoalaLSP.

But good, it is necessary neither to alter, nor to worry; this say our leaders, that they in the offices will be able to extract us of this one!! Surely, like they freed us of the damned CTE.

Hitherto we have come. I do not give any more of my; I love the architecture with all my forces, have enjoyed as nobody my clients, understand my profession as a service to the company, even, regardless, remember my years of the University with great fondness, but already I do not have forces.

Surely, it is not the moment to cry, but of proposing; but today, like alleviation, it wanted to express my vile temper. Tomorrow I promise to be more positive, but before advancing, sometimes, it suits to see how the court is, to see all the time needs to sweep it.

Seguramente, no es el momento de llorar, sino de proponer; pero hoy, a modo de desahogo, quería expresar mi cabreo. Mañana prometo ser más positivo, pero antes de avanzar, a veces, conviene ver cómo está el patio, para ver cuanto tiempo se necesita para barrerlo.

Stepienybarno_Agnieszka Stepien and Lorenzo Barnó, architects
Estella, january 2013

[:gl]

Logo da “carta dun estudante de arquitectura” que publicamos hai pouco; animámosvos a botar un ollo a esta nova “carta dun arquitecto encabuxado”.

O meu nome e apelidos, non importan. Neste caso só importa que son arquitecto e creo que falo en nome de moitos outros arquitectos coas palabras que veñen a continuación. Aviso de antemán que escribo encabuxado, así que o mesmo digo algo que non debese, pero como veñan as palabras, así sairán.

Vaia por diante que, son o primeiro que recoñece que a sociedade non nos entendeu nin valorado, en gran parte, por nosa propia culpa. Uns cantos arquitectos vendéronse ao mellor postor, políticos e inmobiliarios, e construíron a maioría dos metros cadrados da burbulla. Arquitectos que non facían arquitectura, senón que levantaban ladrillos uno detrás doutro.

Outros compañeiros, explotaron a novos arquitectos, facendo que as palabras “falso autónomo” soasen con normalidad. Así, moita man de obra barata facía competitivos a determinados estudos de arquitectura, con todo o que iso supón. Á súa vez, profesores de máis dunha escola tiraron de alumnos en prácticas para os seus estudos, non para que aprendesen o que era ser arquitecto, senón para ter aínda máis barata (cero euros) man de obra, e así presentarse a infinidade de concursos. Isto fai que detrás de moita boa arquitectura hai moi pouca ética profesional.

Consecuencia de todo iso: moitos “Chairegos solitarios” e pequenos estudos non puidemos competir en igualdade de condicións. Supoñíase que os concursos de arquitectura, eran o mellor e máis xusto xeito de repartir o traballo. ¡¡Pero non se dicía entre quen!!

Tamén estou cabreado cos colexios de arquitectos; non con todos, pero si con moitos. Máis dun, pequenos reinos de taifas, con señores que non escoitan, defendendo os seus intereses a capa e espada. Un visado, de dubidosa valía foi durante anos fonte de financiamento e estandarte destes.

A defensa da arquitectura, brillou pola súa ausencia e a dos propios arquitectos, en demasiadas ocasións, tamén. Respecto ao consello, mellor nin falo. Só co gol que nos meteron co CORRENTE, necesitábase dimisión en pleno. Moita máis responsabilidade e traballo para o noso colectivo, a cambio de nada ou case nada.

¡¡Ah!!¡¡A responsabilidade!! Isto é de tolos. Os arquitectos asumimos unhas regras totalmente inxustas. Endosáronnos un sistema no que estamos en “liberdade condicional” a partir da nosa primeira firma como autores do proxecto. Por moi ben que estea o proxecto, nunca se poderán definir todos os elementos deste, pero como teñas un problema na obra e o perito vexa que non está debuxado xusto ese detalle construtivo, estás fodido.

Respecto á obra, moito peor. En que cabeza cabe que se pode controlar todo o que acontece nesta, nin aínda que vaias todo os días. Algo sempre se escapa e ese“algo”, seguramente, será o que co tempo poida dar problemas. Como sexas coordinador de seguridade e saúde, que Deus che pille confesado.

Pero iso si, se sucede calquera dano, novamente, estas frito. O xuíz non terá piedade, mesmo se non ve o tema moi claro. En caso de dúbida: responsabilidade solidaria. Os nosos seguros que, normalmente, son os máis altos, fanlle decidirse a súa señoría por que a nosa cabeza rode, si ou si.

Seguros que agora, cunha crise de cabalo e sen que seguramente volva asinar un proxecto en anos, terei que seguir pagando relixiosamente, porque sempre haberá algún avogado aburrido que encontre algo onde resgar nunha das miñas obras.

Pero ben, non nos imos preocupar agora do diñeiro, ¿non? se os arquitectos estamos forrados e ¡¡gañamos o que non está nos escritos!! Pois non, non señor. A sociedade pensará que é así, pero nada máis lonxe da realidade. Como dixen ao principio, miles de compañeiros conformáronse, durante anos, con pouco máis de 1000 euros, sen contrato, sen vacacións, sen seguro e cun «ata nunca» en canto as cousas se puxeron complicadas. Á maioría dos arquitectos, cobrando uns honorarios dignos por proxecto, deunos para vivir con normalidade, pero nada máis. Bo… os macizadores e as “estrelas” da arquitectura si que se forraron, pero ¿cantos eran estes?

Non podo desaproveitar estas liñas para dicir a miña opinión sobre as Escolas de arquitectura. Se os colexios de arquitectos son dinosauros, estas son polo menos elefantes. Sistemas oxidados e lentos, ancorados nos anos oitenta, que se manteñen en pé pola ilusión e entusiasmo de novos e estupendos profesores que ven como a sola de moitos catedráticos se dirixe cara a eles cando se lles ve demasiado.

Por último, quixera agradecer o Ministerio de Economía que nos queira poñer a puntilla. ¡O que hai que ver! ¡¡Por favor, que xa estamos moribundos sen que nos aperten máis!! Deus aperta pero non afoga, ou polo menos iso din. ¡¡Non sexan vostedes máis desapiadados ca el!!

Se os enxeñeiros non estudaron arquitectura, pois poden facer arquitectura. Cae polo seu propio peso. Se isto sae adiante será algo tremendo, tan malo coma se ao meu, por saber proxectar as instalacións dunha casa, me poñen ao mando da NASA. Mal, ¿non? pois aquí pasa o mesmo, pero ao revés #NoalaLSP.

Pero ben, non hai que alterarse, nin preocupar; isto din os nosos dirixentes, ¡¡que eles nos despachos saberán sacarnos desta!! Seguramente, igual que libráronnos do maldito CTEE.

Ata aquí chegamos. Eu non dou máis do meu; amo a arquitectura con todas as miñas forzas, gocei como ninguén cos meus clientes, entendo a miña profesión como un servizo á sociedade, mesmo, a pesar de todo, recordo os meus anos da Universidade con gran cariño, pero xa non teño forzas.

Hasta aquí hemos llegado. Yo no doy más de mi; amo la arquitectura con todas mis fuerzas, he disfrutado como nadie con mis clientes, entiendo mi profesión como un servicio a la sociedad, incluso, a pesar de todo, recuerdo mis años de la Universidad con gran cariño, pero ya no tengo fuerzas.

Seguramente, non é o momento de chorar, senón de propoñer; pero hoxe, a xeito de desafogo, quería expresar o meu cabreo. Mañá prometo ser máis positivo, pero antes de avanzar, ás veces, convén ver como está o patio, para ver canto tempo se necesita para varrelo.

Stepienybarno_Agnieszka Stepien e Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, enero 2013

[:]

Usos del tiempo y la ciudad Usos do tiempo e a cidadeUses of time and city

0

Partiendo de los cambios urbanísticos acontecidos en las ciudades durante el último cuarto del siglo XX, el libro reflexiona sobre la evidente crisis de un modelo urbano marcado por el consumo y la explotación del territorio. Se hace especial incidencia en la proyección urbanística desde una perspectiva de género, las redes cotidianas y el espacio público.

[…]

Usos del temps i la ciutat
Josep Maria Montaner, Zaida Muxí
Ajuntament de Barcelona, 2011

+ artículo publicado en arquilecturas

Partindo dos cambios urbanísticos acontecidos nas cidades durante o último cuarto do século XX, o libro reflexiona sobre a evidente crise dun modelo urbano marcado polo consumo e a explotación do territorio. Faise especial incidencia na proxección urbanística desde unha perspectiva de xénero, as redes cotiás e o espazo público.

[…]

Usos del temps i la ciutat

Josep Maria Montaner, Zaida Muxí

Ajuntament de Barcelona, 2011

+ artículo publicado en arquilecturas

From urban changes taken place in the cities during the last quarter of the twentieth century, the book reflects on the urban model obvious crisis marked by consumption and exploitation of the territory. Particular impact on urban projection from a gender perspective, everyday networks and public space.

[…]

Usos del temps i la ciutat

Josep Maria Montaner, Zaida Muxí

Ajuntament de Barcelona, 2011

+ article is published in arquilecturas

Taller: Madrid, ¿ciudad inclusiva?Obradoiro: Madrid, ¿cidade inclusiva?Workshop: Madrid, inclusive city?

Análisis crítico de la ciudad de Madrid como espacio urbano adaptado al “diseño para todos”. Este taller tiene como objetivo constatar, a partir de la experiencia obtenida sobre el terreno y el análisis crítico por parte de diferentes profesionales vinculados al espacio público, si la ciudad de Madrid puede valorarse como una urbe abierta al denominado “diseño para todos”.

A partir de la consideración que para el arquitecto Louis Kahn tenía “la calle como habitación comunitaria por consenso”, este taller pretende comprobar si los habitantes de Madrid, como moradores de dicha habitación, se encuentran cómodos en ella, si en su quehacer diario encuentran obstáculos que dificulten su actividad cotidiana, si obtienen en la misma el descanso merecido o los medios que les permitan disfrutar y desarrollar todas sus potencialidades.

En un momento en el que el espacio público cobra una especial relevancia como ese “tercer lugar” del que nos habla Ray Oldenburg, analizaremos si Madrid ofrece a sus habitantes, en el ámbito de la arquitectura, el diseño de producto o el gráfico, ya sean estos niños o ancianos, personas con discapacidad, ociosos o trabajadores, el medio físico y las infraestructuras necesarias para calificar a Madrid como una ciudad inclusiva.

Taller: Madrid, ¿ciudad inclusiva?
28 de enero y 1 de febrero.
Lugar: Central de Diseño / DIMAD.
Actividad gratuita.

+ info

Análise crítica da cidade de Madrid como espazo urbano adaptado ao “deseño para todos”. Este taller ten como obxectivo constatar, a partir da experiencia obtida sobre o terreo e a análise crítica por parte de diferentes profesionais vinculados ao espazo público, si a cidade de Madrid pode valorarse como unha urbe aberta ao denominado “deseño para todos”.

A partir da consideración que para o arquitecto Louis Kahn tiña “a rúa como habitación comunitaria por consenso”, este taller pretende comprobar si os habitantes de Madrid, como moradores de devandita habitación, atópanse cómodos nela, si no seu quefacer diario atopan obstáculos que dificulten a súa actividade cotiá, si obteñen na mesma o descanso merecido ou os medios que lles permitan gozar e desenvolver todas as súas potencialidades.

Nun momento no que o espazo público cobra unha especial relevancia como ese “terceiro lugar” do que nos fala Ray Oldenburg, analizaremos si Madrid ofrece aos seus habitantes, no ámbito da arquitectura, o deseño de produto ou o gráfico, xa sexan estes nenos ou anciáns, persoas con discapacidad, ociosos ou traballadores, o medio físico e as infraestructuras necesarias para cualificar a Madrid como unha cidade inclusiva.

Obradoiro: Madrid, ¿cidade inclusiva?
28 de xaneiro e 1 de febreiro.
Lugar: Central de Diseño / DIMAD.
Actividade gratuita.

+ info

Critical analysis of the city of Madrid like urban space adapted to the » design for all «. This workshop has as aim state, from the experience obtained on the area and the critical analysis on the part of different professionals linked to the public space, if the city of Madrid can be valued as a city opened to called » I design for all «.

From the consideration that for the architect Louis Kahn had » the street as community room for consensus «, this workshop tries to verify if the inhabitants of Madrid, as inhabitants of the above mentioned room, are comfortable in her, if in his daily occupation they find obstacles that impede his daily activity, if they obtain in the same one the well-deserved rest or the means that allow them to enjoy and to develop all his potentials.

From the consideration that for the architect Louis Kahn had » the street as community room for consensus «, this workshop tries to verify if the inhabitants of Madrid, as inhabitants of the above mentioned room, are comfortable in her, if in his daily occupation they find obstacles that impede his daily activity, if they obtain in the same one the well-deserved rest or the means that allow them to enjoy and to develop all his potentials.

Workshop: Madrid, inclusive city?
On January 28 and February 1.
Place: Head office of Design / DIMAD.
Free activity.

+ info

[:es]Entrevista Beatriz Colomina | arquine[:gl]Entrevista Beatriz Colomina | arquine[:en]Interview Beatriz Colomina | arquine[:]

0

[:es]http://youtu.be/H9Q2k00AAB8

Conversación con Beatriz Colomina, profesora de arquitectura y directora fundadora del programa en Modernidad y medios de comunicación en la Universidad de Princeton. Es curadora de la exposición Clip/Stamp/Fold: The Radical Architecture of Little Magazines 196X-197X.

[:gl]http://youtu.be/H9Q2k00AAB8

Conversa con Beatriz Colomina, profesora de arquitectura e directora fundadora do programa en Modernidad e medios de comunicación na Universidade de Princeton. É curadora da exposición Clip/Stamp/Fold: The Radical Architecture of Little Magazines 196X-197X.

[:en]http://youtu.be/H9Q2k00AAB8

Conversation with Beatriz Colomina, teacher of architecture and director founder of the program in Modernity and mass media in Princeton’s University. She is a healer of the exhibition Clip/Stamp/Fold: The Radical Architecture of Little Magazines 196X-197X.

[:]

Memorias portátiles. Equipaje de viaje de un joven arquitectoMemorias portátiles. Equipajxe de viaxe dun xove arquitectoPortable memories. Baggage of trip of a young person architect

0

La exposición Memorias portátiles recoge el material de trabajo producido durante un año de taller de proyectos de TFG (Trabajo Final de Grado. Cada alumno recoge y almacena el material en un gran contenedor, cuya forma y tamaño está en relación con el proyecto que guarda dentro. No se trata pues de simples cajas, sino de baúles que almacenan pensamientos y todos los conocimientos que se han ido recogiendo o aprendiendo a lo largo del año académico, que conforma el 5º curso de grado de Arquitectura, y que no se deben olvidar. Estos baúles acumulan documentos de orígenes y formatos muy diversos: mapas, dibujos, collages, croquis, maquetas, escritos, libros de referencia… Al abrirse y ser accionados por sus autores, la secuencia en que aparecen los diferentes documentos acompañan la narración, como una ayuda escénica para representar lo que sucede…

+ info

A exposición Memorias portátiles recolle o material de traballo producido durante un ano de taller de proxectos de TFG (Traballo Final de Grado. Cada alumno recolle e almacena o material nun gran contenedor, cuxa forma e tamaño está en relación co proxecto que garda dentro. Non se trata pois de simples caixas, senón de baúles que almacenan pensamentos e todos os coñecementos que se han ir recollendo ou aprendendo ao longo do ano académico, que conforma o 5º curso de grado de Arquitectura, e que non se deben esquecer. Estes baúles acumulan documentos de orixes e formatos moi diversos: mapas, debuxos, collages, esbozos, maquetas, escritos, libros de referencia… Ao abrirse e ser accionados polos seus autores, a secuencia en que aparecen os diferentes documentos acompañan a narración, como unha axuda escénica para representar o que sucede…

+ info

The exhibition portable Memories gathers the material of work produced during a year of TFG’s project workshop (Final Work of Degree. Every pupil gathers and stores the material in a great container, which form and size is in relation with the project that he guards inside. It is not a question so of simple boxes, but of trunks that store thoughts and all the knowledge that have been gathered or learning throughout the academic year, which shapes 5 º course of degree of Architecture, and that they must not forget. These trunks accumulate documents of origins and very diverse formats: maps, drawings, collages, sketch, models, writings, books of reference … On having be opened and to be driven by his authors, the sequence in which the different documents appear they accompany the story, as a scenic help to represent what happens…

+ info

II Meeting Point LignumII Meeting Point LignumII Meeting Point Lignum

0

Ya está todo preparado para que dé comienzo los próximos días 30 y 31 de enero la segunda edición de Meeting Point lignum, Encuentro Online de Innovación en Madera, que organiza la red Lignum Facile, proyecto liderado por el Cluster da Madeira de Galicia. El tema principal de este año girará entorno al Tiempo de la arquitectura social, donde destacados arquitectos expondrán sus obras en tiempo real. El punto de encuentro será a través del portal www.meetingpointlignum.com y los internautas podrán interacturar con los ponentes a través de un foro activado para este efecto.

Programa II Meeting Point Lignum 2013

Los encuentros correrán a cargo de César Portela, uno de los grandes de la arquitectura española contemporánea y Premio Nacional de Arquitectura en 1999. Portela ofrecerá un recorrido por ocho de sus proyectos realizados en madera en los últimos años, como el puente Azuma, Museo Toga-Mura, Paseo de la Herradura, Parque Los Toruños, Puente Arnoia, Museo Historia Natural, Cafetería parque Rosalía de Castro y el Centro de Interpretación de Catoira.

Otra de las ponencias vendrá a cargo de Juan Domingo Santos, Gran Premio Enor 2011 por su obra Museo del Agua de Lanjarón, que recibió también el pasado año un reconocimiento en la VIII Bienal Iberoamericana de Arquitectura y Urbanismo. Además, recientemente ha ganado con Álvaro Siza el concurso internacional Atrio de la Alhambra.

El estudio Arrokabe Arquitectos realizará una exposición a través de sus obras más características en rehabilitación y construcción sostenible, campo donde tienen una dilatada experiencia y en el que han sido reconocidos con numerosos galardonados. Además, en la actualidad forman parte de la exposición itinerante Metagénesix. Nova arquitectura de Galicia, participando en ciclos de conferencias en Lisboa, A Coruña y Santiago de Compostela.

Finalmente, Patrizia di Monte presentará la iniciativa Esto no es un solar, acción que lleva a cabo con el Ayuntamiento de Zaragoza para rehabilitar solares abandonados dotándolos de valor a través del uso de materiales sostenibles y revitalizando zonas marginales.

Para participar en estos encuentros, únicamente hay que conectarse a través de la página web para seguir en directo las ponencias. La finalidad es crear un foro de conocimiento en el que se den soluciones constructivas sostenibles.

+ info

Xa está todo preparado para que dea comezo os próximos días 30 e 31 de xaneiro a segunda edición de Meeting Point lignum, Encontro Online de Innovación en Madeira, que organiza a rede Lignum Facile, proxecto liderado polo Cluster dá Madeira de Galicia. O tema principal deste ano virará contorna ao Tempo da arquitectura social, onde destacados arquitectos expoñerán as súas obras en tempo real. O punto de encontro será a través do portal www.meetingpointlignum.com e os internautas poderán interacturar cos ponentes a través dun foro activado para este efecto.

Programa II Meeting Point Lignum 2013

Os encontros correrán a cargo de César Portela, un dos grandes da arquitectura española contemporánea e Premio Nacional de Arquitectura en 1999. Portela ofrecerá un percorrido por oito dos seus proxectos realizados en madeira nos últimos anos, como a ponte Azuma, Museo Toga-Mura, Paseo da Herradura, Parque Os Toruños, Ponte Arnoia, Museo Historia Natural, Cafetería parque Rosalía de Castro e o Centro de Interpretación de Catoira.

Outra dos relatorios virá a cargo de Juan Domingo Santos, Gran Premio Enor 2011 pola súa obra Museo do Auga de Lanjarón, que recibiu tamén o pasado ano un recoñecemento na VIII Bienal Iberoamericana de Arquitectura e Urbanismo. Ademais, recientemente gañou con Álvaro Siza o concurso internacional Atrio da Alhambra.

O estudo Arrokabe Arquitectos realizará unha exposición a través das súas obras máis características en rehabilitación e construción sostenible, campo onde teñen unha dilatada experiencia e no que foron recoñecidos con numerosos galardonados. Ademais, na actualidade forman parte da exposición itinerante Metagénesix. Nova arquitectura de Galicia, participando en ciclos de conferencias en Lisboa, A Coruña e Santiago de Compostela.

Finalmente, Patrizia dei Monte presentará a iniciativa Isto non é un solar, acción que leva a cabo co Concello de Zaragoza para rehabilitar solares abandonados dotándoos de valor a través do uso de materiais sostenibles e revitalizando zonas marginales.

Para participar nestes encontros, únicamente hai que conectarse a través da páxina web para seguir en directo os relatorios. A finalidade é crear un foro de coñecemento no que se dean solucións constructivas sostenibles.

+ info

Already it is quite prepared in order that it gives I begin next 30th and 31st of January the Meeting Point’s second edition lignum, Find Online of Innovation in Madeira, which organizes the network Lignum Facile, project led by the Cluster da Madeira of Galicia. The principal topic of this year will turn environment to the Time of the social architecture, where out-standing architects will expose his real time works. The point of meeting will be across the portal www.meetingpointlignum.com and the internauts will be able interacturar with the referees across a forum activated for this effect.

Program II Meeting Point Lignum 2013

The meetings will be chargeable to Cesar Portela, one of the big ones of the Spanish contemporary architecture and National Prize of Architecture in 1999. Carry it it will offer a tour for eight of his projects realized in wood in the last years, as the bridge Azuma, Museum Toga-Mura, Walk of the Horse-shoe, Park The Toruños, Bridge Arnoia, Museum Native Tells the history, Cafeteria park Rosalía of Castro and the Center of Catoira’s Interpretation.

Other one from the presentations will come at the expense of Juan Domingo Santos, Great Prize Enor 2011 for his work Museum of Lanjarón’s Water, which received also last year a recognition in the Biennial show VIII Latin-American of Architecture and Urbanism. In addition, recently the international contest has gained with Álvaro Siza Porch of the Alhambra.

The study Arrokabe Arquitectos will realize an exhibition across his more typical works in rehabilitation and sustainable construction, I stand out where they have an extensive experience and in the one that they have been recognized by numerous award winners. In addition, at present they form a part of the itinerant exhibition Metagénesix. Architecture of Galicia nongoes, taking part in cycles of conferences in Lisbon, A Coruña and Santiago de Compostela.

Finally, Patrizia di Monte he will present the initiative This is not a lot, action that it carries out with the Town hall of Saragossa to rehabilitate left lots providing them with value across the use of sustainable materials and revitalizing marginal zones.

To take part in these meetings, only it is necessary to connect across the web page to follow live the presentations. The purpose is to create a forum of knowledge in which they give themselves constructive sustainable solutions.

+ info

La casa del FascioLa casa del FascioThe House of Fascism

0

El siguiente documental,  presenta una pequeña historia en torno a la gestación  de una de las grandes obras de la arquitectura moderna, la Casa del Fascio,  proyectada por Giuseppe Terragni en 1932 y finalizada en 1936.

Director Nicolangelo Gelormini

O seguinte documental, presenta unha pequena historia en torno á gestación dunha das grandes obras da arquitectura moderna, a Casa do Fascio, proxectada por Giuseppe Terragni en 1932 e finalizada en 1936.

Dirixida por Nicolangelo Gelormini

The following documentary, he presents a small history concerning the gestation of one of the big works of the modern architecture, the House of the Fascio, projected by Giuseppe Terragni in 1932 and finished in 1936.

Directed by Nicolangelo Gelormini

Residendecia de estudiantes Teknobyen | MEK Architects+Link-Signatur Residendecia de estudantes Teknobyen | MEK Architects+Link-Signatur Teknobyen Students’ Residence | MEK Architects+Link-Signatur

La residencia Teknobyen hace énfasis en la innovación social, económica y medioambiental mediante la creación de un modo de vida renovado para los estudiantes, un colectivo clave en la ecología social de nuestros días, en el que maximizar los lazos interpersonales en el interior de una arquitectura, si bien modesta, comprometida.

Residendecia de estudiantes Teknobyen | MEK Architects+Link-Signatur | Fotografía: Miguel de Guzmán

La residencia de estudiantes “Teknobyen” de Trondheim (Noruega) es resultado de la propuesta ganadora del concurso internacional Europan 9. Promovido por SIT (Studentsamskipnaden i Trondheim), una empresa con participación estudiantil que desarrolla diversas dotaciones para la amplia población universitaria local, en este proyecto se hacen compatibles situaciones de intimidad extrema con otras de extroversión y colaboración.

Por una parte, el espacio personal, la habitación propia: laboratorio donde poner a prueba las habilidades que después serán necesarias para cualquier interacción social en el espacio colectivo. Por otra, el espacio social de convivencia.

La ambición del edificio es la compresión, transferencia y acondicionamiento de las capacidades conectivas del espacio urbano.

Para conseguir una atmósfera animada por las acciones colectivas, los estudiantes comparten un gran espacioflexible, multifuncional y autogestionado, junto a una ‘súper-cocina’. Ambos constituyen un lugar experimental para el uso y disfrute simultáneo de 116 estudiantes, un condensador social sostenible permanentemente activado. El lounge está rodeado en sección por los grupos de habitaciones en sus distintos niveles.

Esta manera de organizar el espacio compartido mediante acciones colectivas es el instrumento para reforzar los lazos entre los estudiantes recién llegados desde todas partes del país y fuera de él. En este marco, los residentes deben establecer sus propias reglas, responsabilidades y cualquier recurso por inesperado que sea, de hacer compatibles sus intereses.

La gestión colectiva medioambiental de la residencia se resuelve mediante protocolos de co-responsabilidad energética y de tratamiento de residuos.

obra: Residencia de Estudiantes MySpace
autores: MEK Architects (Clara Murado & Juan Elvira +Enrique Krahe) con Link-Signatur (Estudio asociado)
colaboradores: Francisco Triviño, Arancha Montero, Jesús Isla, Javier de Paz, Leticia Rodríguez (Concurso) Eugenia Concha, Arancha Montero (Obra)
año: 2008 (Concurso), 2011 (Finalización Obra)
cliente: SiT Bolig
emplazamiento: Trondheim, Noruega
fotografías: Matthias Herzog y Miguel de Guzmán
+ muradoelvira.com

+ premio
Premio Nacional de Arquitectura Noruega 2012

The residence Teknobyen does emphasis in the social innovation, economic and environmental by means of the creation of a way of life renewed for the students, a key community in the social ecology of our days, in which maximizar the interpersonal bows in the interior of an architecture, although modest, committed.

Teknobyen Students’ Residence | MEK Architects+Link-Signatur | Photography: Miguel de Guzmán

The residence of students “Teknobyen” of Trondheim (Norway) is resulted of the winning proposal of the international contest Europan 9. Promoted by SIT (Studentsamskipnaden i Trondheim), a company with participation estudiantil that develops diverse endowments for the wide university population local, in this project do  compatible situations of extreme privacy with others of extroversión and collaboration.

By a part, the personal space, the own room: laboratory where put to proof the skills that afterwards will be necessary for any social interaction in the collective space. By another, the social space of convivencia.

The ambition of the building is the compression, transfer and conditioning of the capacities conectivas of the urban space.

To achieve an animated atmosphere by the collective actions, the students share a big espacioflexible, multifuncional and autogestionado, beside a ‘súper-kitchen’. Both constitute an experimental place for the use and enjoy simultaneous of 116 students, a sustainable social condenser permanently activated. The lounge is surrounded in section by the groups of rooms in his distinct levels.

This way to organise the space shared by means of collective actions is the instrument to reinforce the bows between the recently arrived students from all parts of the country and out of him. In this frame, the residents have to establish his own rules, responsibilities and any resource by unexpected that it was, to do compatible his interests.

The environmental collective management of the residence resolves  by means of protocols of co-energetic responsibility and of treatment of waste.

work: Teknoby Students’ Residence

authors: MEK Architects (Clara Murado & Juan Elvira +Enrique Krahe) con Link-Signatur (associated Study)

ccollaborators: Francisco Triviño, Arancha Montero, Jesús Isla, Javier de Paz, Leticia Rodríguez (Competition) Eugenia Concha, Arancha Montero (construction)

year: 2008 (competition), 2011 (Ending Acts)

client: SiT Bolig

location: Trondheim, Norwegian

photographies: Matthias Herzog and Miguel de Guzmán

+ muradoelvira.com

+ award

Norwegian Architecture National Award 2012

A residencia Teknobyen fai énfasis na innovación social, económica e medioambiental mediante a creación dun modo de vida renovado para os estudantes, un colectivo clave na ecología social dos nosos días, no que maximizar os lazos interpersonales no interior dunha arquitectura, aínda que modesta, comprometida.

Residendecia de estudantes Teknobyen | MEK Architects+Link-Signatur | Fotografía: Miguel de Guzmán

A residencia de estudantes “Teknobyen” de Trondheim (Noruega) é resultado da proposta ganadora do concurso internacional Europan 9. Promovido por SIT (Studentsamskipnaden i Trondheim), unha empresa con participación estudiantil que desenvolve diversas dotaciones para a ampla poboación universitaria local, neste proxecto fanse compatibles situacións de intimidade extrema con outras de extroversión e colaboración.

Por unha banda, o espazo persoal, a habitación propia: laboratorio onde poñer a proba as habilidades que despois serán necesarias para calquera interacción social no espazo colectivo. Por outra, o espazo social de convivencia.

A ambición do edificio é a compresión, transferencia e acondicionamiento das capacidades conectivas do espazo urbano.

Para conseguir unha atmosfera animada polas accións colectivas, os estudantes comparten un gran espacioflexible, multifuncional e autogestionado, xunto a unha ‘súper-cociña’. Ambos constitúen un lugar experimental para o uso e goce simultáneo de 116 estudantes, un condensador social sostenible permanentemente activado. O lounge está rodeado en sección polos grupos de habitacións nos seus distintos niveis.

Este xeito de organizar o espazo compartido mediante accións colectivas é o instrumento para reforzar os lazos entre os estudantes recentemente chegados desde todas partes do país e fóra del. Neste marco, os residentes deben establecer as súas propias regras, responsabilidades e calquera recurso por inesperado que sexa, de facer compatibles os seus intereses.

A xestión colectiva medioambiental da residencia resólvese mediante protocolos de co-responsabilidade energética e de tratamento de residuos.

obra: Residencia de Estudantes MySpace

autores: MEK Architects (Clara Murado & Juan Elvira +Enrique Krahe) con Link-Signatur (Estudio asociado)

colaboradores: Francisco Triviño, Arancha Montero, Jesús Isla, Javier de Paz, Leticia Rodríguez (Concurso) Eugenia Concha, Arancha Montero (Obra)

ano: 2008 (Concurso), 2011 (Finalización Obra)

cliente: SiT Bolig

emplazamento: Trondheim, Noruega

fotografías: Matthias Herzog e Miguel de Guzmán

+ muradoelvira.com

+ premio

Premio Nacional de Arquitectura Noruega 2012

ABC of ArchitectsABC of ArchitectsABC of Architects

0

Este trabajo es una lista alfabética de los arquitectos más importantes con su mejor y mas conocido edificio mejor. Muchos otros han sido excluidos con pena porque sólo necesitamos uno para cada carta y hemos un esfuerzo para tener diferentes nacionalidades.

Concepto y animación: Andrea Stinga, Federico Gonzalez
Dirección artística: Federico Gonzalez
Másica: The Butterfly from Eugene C.Rose and George Ruble, (Creative Commons)
puedes descargartela aquí: vimeo.com/musicstore/track/10358

Este traballo é unha lista alfabética dos arquitectos máis importantes co seu mellor e mais coñecido edificio mellor. Moitos outros foron excluídos con pena porque só necesitamos un para cada carta e habemos un esforzo para ter diferentes nacionalidades.

Concepto e animación: Andrea Stinga, Federico Gonzalez

Dirección artística: Federico Gonzalez

Másica: The Butterfly from Eugene C.Rose and George Ruble, (Creative Commons)

podes descargartela aquí: vimeo.com/musicstore/track/10358

This work is an alphabetical list of the most important architects with their best known building. A lot of them have been left out with grief because we only need one for each letter and we done an effort to have differents nationalities.

Concept and Animation: Andrea Stinga, Federico Gonzalez

Art Direction: Federico Gonzalez

Music: The Butterfly from Eugene C.Rose and George Ruble, (Creative Commons)

you can download it here: vimeo.com/musicstore/track/10358

Premios Lamp Lighting Solutions 2013Premios Lamp Lighting Solutions 2013Lamp Lighting Solutions Awards 2013

0

La luz es un elemento fundamental para la vida y un aspecto clave de cualquier proyecto arquitectónico. Este concurso premia los proyectos que han resuelto de forma sobresaliente la iluminación arquitectónica de un espacio exterior o interior, creando una sinergia positiva entre arquitectura, interiorismo, paisajismo e iluminación. Los Premios Lamp Lighting Solutions valoran la creatividad, la innovación y la sostenibilidad de los proyectos de iluminación; sin importar el fabricante o la marca de las luminarias empleadas en el proyecto.

Si eres lighting designer, arquitecto, interiorista, ingeniero, paisajista, urbanista o estudiante, te animamos a participar en los Premios de iluminación Lamp Lighting Solutions 2013. ¡Anímate a demostrar que tu proyecto lumínico merece un premio! ¡Hay 48.000€ en juego!. Deadline: 31 de Enero 2013

+ info

A luz é un elemento fundamental para a vida e un aspecto crave de calquera proxecto arquitectónico. Este concurso premia os proxectos que resolveron de forma sobresaliente a iluminación arquitectónica dun espazo exterior ou interior, creando unha sinergia positiva entre arquitectura, interiorismo, paisajismo e iluminación. Os Premios Lamp Lighting Solutions valoran a creatividade, a innovación e a sostenibilidad dos proxectos de iluminación; sen importar o fabricante ou a marca das luminarias empregadas no proxecto.

Si es lighting designer, arquitecto, interiorista, enxeñeiro, paisajista, urbanista ou estudante, animámosche a participar nos Premios de iluminación Lamp Lighting Solutions 2013. ¡Anímache a demostrar que o teu proxecto lumínico merece un premio! ¡Hai 48.000€ en xogo!. Deadline: 31 de Xaneiro 2013

+ info

Light is a fundamental element of life and a key aspect of any architectural project. Prizes will be awarded to projects that have successfully met the architectural lighting needs of an interior or exterior space, having created a positive synergy between architecture, interior design, landscaping and lighting. The Lamp Lighting Solutions Awards value the creativity, innovation and sustainability of lighting projects, regardless of the manufacturer or the brand of lights used in the project.

If you’re lighting designer, architect, urban planner, interior designer, engineer, landscaper or student, we encourage you to participate on the Lamp Lighting Solutions Awards 2013. Show the world your lighting project deserves an award! There are 48.000€ in prizes!

Deadline: 31st January 2013

+ info

Parar el tiempo | Íñigo García Odiaga Parar o tempo | Íñigo García Odiaga Stopping the time | Íñigo García Odiaga

Coliseo romano, intervención de Rafael Stern, 1807

Muchos son los edificios a lo largo de la historia cuyo destino final ha sido el de servir de cantera. Canteras de bloques ya tallados que se empleaban en la construcción de obras cercanas, en una suerte de canibalismo arquitectónico. Si se prefiere, por suavizar el término y volverlo más contemporáneo, este proceso se podría calificar de reciclaje, ya que al fin y al cabo, este proceso podría identificarse como la obtención de una materia prima a partir de la reutilización de desechos con el fin de ahorrar energía. Por contra este mecanismo de reutilización se parece más a una transfusión, ya que no se puede ignorar que el alma, la esencia o la memoria del edificio original contaminará la futura obra, provocando un efecto similar al de los hermanos de sangre.

Este es el caso del Coliseo romano, cuyo lado sur se convirtió en lugar de extracción de sillares durante la Edad Media de forma que sus piedras aún palpitan en otros edificios de la capital italiana, alargando su tiempo, multiplicando la vida útil de esa materia pétrea.

Esta sangría material supuso graves daños en el edificio por lo que se tuvieron que cometer obras de contención estructural en los dos extremos del anillo exterior. En 1828 Giuseppe Valadier se encarga de consolidar uno de los extremos de ese anillo exterior para poder así contener los empujes laterales. Su intervención reconstruye en ladrillo y mármol blanco, para las zonas labradas, algunas arcadas en cada planta, a las que añade después un contrafuerte en cada nivel.

Se separa del original por el uso de un material diferente, pero reproduce su trama compositiva, a la que añade dramatismo con algunos arcos o piezas incompletas, que dejan ver los enjarjes del ladrillo, simulando que allí, al otro lado de esas juntas, faltan arcos similares hasta completar todo el exterior. Podría afirmarse que es una intervención arquitectónica que no resuelve únicamente el problema estructural sino que pretende añadir contenido dando una explicación sobre el monumento en su totalidad.

En cambio, años antes, concretamente en 1807, el arquitecto Rafael Stern, se había enfrentado con el otro extremo de esa pared inestable del Coliseo que amenazaba ruina. Su misión, exactamente la misma que en el caso anterior, era la de contener el deterioro dando estabilidad estructural a ese borde de la ruina. Un gran contrafuerte, también de ladrillo, que recorre la totalidad de la vertical en un único gesto fue la solución empleada. Un único resalte, a la altura de la cornisa del segundo nivel, expresa el cambio de espesor de la pieza para adecuarse al grosor de los muros existentes. Es un gesto rotundo, seco, mudo, que a primera vista, únicamente es entendible desde la funcionalidad estrictamente estructural. Podría incluso calificarse como una actitud ingenieril.

Pero una segunda mirada más detenida, otorga otro tipo de información. Los dos arcos contiguos, muy deteriorados y con bloques muy movidos, incluso a punto de desmoronarse, han sido tapiados. Mediante esta acción su estado de deterioro ha sido congelado, no han sido recolocados en una situación teórica propia de la disciplina. Stern detiene el tiempo del coliseo justo en ese momento, conservando el dramatismo de la situación del edificio.

Son precisamente esta congelación y el radical minimalismo linguístico de su propuesta, las armas que su proyecto utiliza para distanciarse del tiempo del edificio romano, cediéndole todo el protagonismo que le corresponde.

Se hace difícil pensar que la obra de Stern, con veinte años más que la construida por Valadier, pueda resultar más contemporánea, pero es que parar el tiempo es un logro que muy pocos proyectos alcanzan, entrando con ello en un lenguaje atemporal que los mantiene vivos a lo largo del tiempo.

íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. enero 2013

Roman coliseum, Rafael Stern’s intervention, 1807

Many are the buildings along the history which final destination has been of using as quarry. Quarries of already carved blocks that were used in the construction of nearby works, in a luck of architectural cannibalism. If it is preferred, for smoothing the term and to turn it more contemporary, this process might be qualified of recycling, since in the end, this process might be identified as the obtaining of a raw material from the reutilization of waste in order to save energy. For against this mechanism of reutilization it looks like more a transfusion, since it is not possible to ignore that the soul, the essence or the memory of the original building will contaminate the future work, provoking an effect similar to that of the brothers of blood.

This one is the case of the Roman Coliseum, which south side turned instead of extraction of ashlars during the Middle Ages so that his stones still flutter in other buildings of the Italian capital, lengthening his time, multiplying the useful life of this stony matter.

This material bleeding supposed serious hurts in the building by what there had to be committed works of structural containment in both ends of the exterior ring. In 1828 Giuseppe Valadier takes charge consolidating one of the ends of this exterior ring for power like that containing the side thrusts. His intervention reconstructs in brick and white marble, for the carved zones, some arcades in every plant, to which it adds later a buttress in every level.

It separates of the original one for the use of a different material, but it reproduces his plot compositiva, to that it adds dramatic quality with some arches or incomplete pieces, which stop to see the enjarjes of the brick, simulating that there, to another side of these meetings, are absent similar arches up to completing the whole exterior. One might affirm that it is an architectural intervention that does not solve only the structural problem but it tries to add content giving an explanation on the monument in its entirety.

On the other hand, years before, concretely in 1807, the architect Rafael Stern, had faced another end of this unstable wall of the Coliseum that was threatening ruin. His mission, exactly the same one that in the previous case, was her of containing the deterioration giving structural stability to this edge of the ruin. A great buttress, also of brick, which crosses the totality of the vertical one in the only gesture was the used solution. The only projection, at a height of the cornice of the second level, it expresses the change of thickness of the piece to be adapted to the thickness of the existing walls. It is a round, dry, mute gesture, which to the first sight, only is understandable from the strictly structural functionality. It might be qualified even as an attitude ingenieril.

But the more arrested second look, it grants another type of information. Both contiguous, very damaged arches and with very blurred blocks, even on the verge of crumbling, they have been blocked. By means of this action his condition of deterioration has been frozen, they have not been re-placed in a theoretical own situation of the discipline. Stern detains the time of the just coliseum in this moment, preserving the dramatic quality of the situation of the building.

They are precisely this freezing and the radical minimalismo linguístico of his offer, the weapon that his project uses to drift apart from the time of the Roman building, yielding all the protagonism that corresponds to him.

It becomes difficult to think that Stern’s work, with twenty years more than the constructed one for Valadier, could turn out to be more contemporary, but it is that to stop the time is an achievement that very few projects reach, entering with it in a language atemporal that keeps them alive throughout the time.

íñigo garcía odiaga . architect

san sebastián. january 2013

Coliseo romano, intervención de Rafael Stern, 1807

Moitos son os edificios ao longo da historia cuio destino final foi o de servir de canteira. Canteiras de bloques xa tallados que se empregaban na construción de obras próximas, nunha sorte de canibalismo arquitectónico. Si prefírese, por suavizar o termo e volvelo máis contemporáneo, este proceso poderíase cualificar de reciclaxe, xa que á fin e ao cabo, este proceso podería identificarse como a obtención dunha materia prima a partir da reutilización de desfeitos co fin de aforrar enerxía. Por contra este mecanismo de reutilización parécese máis a unha transfusión, xa que non se pode ignorar que a alma, a esencia ou a memoria do edificio orixinal contaminará a futura obra, provocando un efecto similar ao dos irmáns de sangue.

Este é o caso do Coliseo romano, cuio lado sur converter en lugar de extracción de sillares durante a Idade Media de forma que as súas pedras aínda palpitan noutros edificios da capital italiana, alargando o seu tempo, multiplicando a vida útil desa materia pétrea.

Esta sangría material supuxo graves danos no edificio polo que se tiveron que cometer obras de contención estructural nos dous extremos do anel exterior. En 1828 Giuseppe Valadier encárgase de consolidar un dos extremos dese anel exterior para poder así conter empúxelos laterales. A súa intervención reconstrúe en ladrillo e mármore branco, para as zonas labradas, algunhas arcadas en cada planta, ás que engade despois un contrafuerte en cada nivel.

Sepárase do orixinal polo uso dun material diferente, pero reproduce a súa trama compositiva, á que engade dramatismo con algúns arcos ou pezas incompletas, que deixan ver os enxarxes do ladrillo, simulando que alí, alén desas xuntas, faltan arcos similares ata completar todo o exterior. Podería afirmarse que é unha intervención arquitectónica que non resolve únicamente o problema estructural senón que pretende engadir contido dando unha explicación sobre o monumento na súa totalidade.

En cambio, anos antes, concretamente en 1807, o arquitecto Rafael Stern, enfrontouse co outro extremo desa parede inestable do Coliseo que ameazaba ruína. A súa misión, exactamente a mesma que no caso anterior, era a de conter o deterioro dando estabilidade estructural a ese bordo da ruína. Un gran contraforte, tamén de ladrillo, que percorre a totalidade da vertical nun único xesto foi a solución empregada. Un único resalte, á altura da cornisa do segundo nivel, expresa o cambio de espesor da peza para adecuarse ao grosor dos muros existentes. É un xesto rotundo, seco, mudo, que a primeira vista, únicamente é entendible desde a funcionalidad estrictamente estructural. Podería ata cualificarse como unha actitude inxenieril.

Pero unha segunda mirada máis detida, outorga outro tipo de información. Os dous arcos contiguos, moi deteriorados e con bloques moi movidos, ata a piques de desmoronarse, foron tapiados. Mediante esta acción o seu estado de deterioro foi conxelado, non foron recolocados nunha situación teórica propia da disciplina. Stern detén o tempo do coliseo xusto nese momento, conservando o dramatismo da situación do edificio.

Son precisamente esta conxelación e o radical minimalismo linguístico da súa proposta, as armas que o seu proxecto utiliza para distanciarse do tempo do edificio romano, cedéndolle todo o protagonismo que lle corresponde.

Faise difícil pensar que a obra de Stern, con vinte anos máis que a construída por Valadier, poida resultar máis contemporánea, pero é que parar o tempo é un logro que moi poucos proxectos alcanzan, entrando con iso nunha linguaxe atemporal que os mantén vivos ao longo do tempo.

íñigo garcía odiaga . arquitecto

san sebastián. xaneiro 2013

Rehabitar

1

[:es]

Rehabitar es un trabajo que fue presentado en la sala de exposiciones Arquería de los Nuevos Ministerios de Madrid entre 2010 y finales de 2011. El libro reúne los nueve catálogos abordados en el proyecto, realizado por el Grupo de Investigación Habitar.

Rehabitar
Rehabitar
¿Qué es rehabitar?

rehabitar supone reconsiderar nuestro punto de vista sobre lo viejo o sobre lo ya existente; aunque sea viejo no significa que este obsoleto o este muerto.

rehabitar significa el predominio del interior sobre el exterior, a partir de una pequeña intervención.

rehabitar es generar un cambio radical en un espacio con la simple alteración de su uso; solo nuestra presencia sería una forma de verlo de manera diferente.

rehabitar representa, sobre todo, la voluntad de volver a utilizar, de dar un nuevo uso; la novedad radica en la forma de usarlo.

Hay que tener en cuenta que rehabitar no es rehabilitar. Según la RAE, rehabilitar es habilitar de nuevo o restituir a alguien o algo a su antiguo estado. En cambio, rehabitar es proponer modificaciones en el uso del edificio, es una modificación del cómo (en este caso, del cómo usar el espacio).

De acuerdo con el comentario de Bruno Taut recogido en el libro:

«Lo más importante en las fotografías de arquitectura no es el aspecto de los espacios con gente sino el aspecto de la gente en dichos espacios”.

Las personas tienen la capacidad de transformar el espacio, y cada persona vivirá ese espacio de forma diferente.

[…]

Aitor Martínez

Rehabitar en nueve episodios:
Habitar, grupo de investigación: X. Monteys; M. Mària; P. Fuertes; A. Puigjaner; R. Sauquet; C. Marcos; E. Callís; C. Fdez. Rovira (Departamento de Proyectos Arquitectónicos -Universidad Politécnica de Cataluña) 
Editorial Lampreave, 2012

+ artículo publicado en arquilecturas

[:gl]

Rehabitar é un traballo que foi presentado na sala de exposicións Arquería dos Novos Ministerios de Madrid entre 2010 e finais de 2011. O libro reúne os nove catálogos abordados no proxecto, realizado polo Grupo de Investigación Habitar.

¿Que é rehabitar?

-rehabitar supón reconsiderar o noso punto de vista sobre o vello ou sobre o xa existente; aínda que sexa vello non significa que este obsoleto ou este morto.

-rehabitar significa o predominio do interior sobre o exterior, a partir dunha pequena intervención.

-rehabitar é xerar un cambio radical nun espazo coa simple alteración do seu uso; só a nosa presenza sería unha forma de velo de xeito diferente.

-rehabitar representa, sobre todo, a vontade de volver utilizar, de dar un novo uso; a novidade radica na forma de usalo.

Hai que ter en conta que rehabitar non é rehabilitar. Segundo a RAE, rehabilitar é habilitar de novo ou restituír a alguén ou algo ao seu antigo estado. En cambio, rehabitar é propoñer modificacións no uso do edificio, é unha modificación do como (neste caso, do como usar o espazo).

De acordo co comentario de Bruno Taut recollido no libro: “o máis importante nas fotografías de arquitectura non é o aspecto dos espazos con xente senón o aspecto da xente en devanditos espazos”. As persoas teñen a capacidade de transformar o espazo, e cada persoa vivirá ese espazo de forma diferente.

[…]

Aitor Martínez

Rehabitar en nove episodios:

Habitar, grupo de investigación: X. Monteys; M. Mària; P. Fuertes; A. Puigjaner; R. Sauquet; C. Marcos; E. Callís; C. Fdez. Rovira (Departamento de Proxectos Arquitectónicos -Universidade Politécnica de Cataluña)

Editorial Lampreave, 2012

+ artigo publicado en arquilecturas

[:en]

Rehabitar is a project that was presented at the Archery exhibition hall at the New Ministries in Madrid between 2010 and late 2011. The book brings together the nine catalogs addressed in the project, conducted by the Research Group Inhabiting.

What is rehabitar?

rehabitar Supposes to reconsider our point of view on the old or on the already existent; although it was old does not mean that this obsolete or this dead person.

rehabitar Means the predominance of the interior on the outside, from a small intervention.

rehabitar Is to generate a radical change in a space with the simple alteration of his use; only our presence would be a form to see it differently.

rehabitar Represents, especially, the will to go back to use, to give a new use; the novelty roots in the form to use it.

It is necessary to take into account that rehabitar is not to rehabilitate. As it SCRAPES it, rehabilitate is to enable again or restituir to somebody or something to his ancient state. Instead, rehabitar is to propose modifications in the use of the building, is a modification of the how (in this case, of the how use the space).

In accordance with the comment of Bruno Taut collected in the book: “the most important in the photographies of architecture is not the appearance of the spaces with people but the appearance of the people in said spaces”. The people have the capacity to transform the space, and each person will live this space of different form.

[…]

Aitor Martínez

Rehabitar In nine episodes:

Inhabit, group of investigation: X. Monteys; M. Mària; P. Strong; To. Puigjaner; R. Sauquet; C. Marcos; And. Callís; C. Fdez. Rovira (Department of Architectural Projects -Polytechnical University of Catalonia)

Publishing Lampreave, 2012

+ article is published in arquilecturas

[:]

J.L. Sert / Un sueño nómadaJ.L. Sert / Un soño nómadaJ.L. Sert / A nomadic dream

1

José Luis Sert fue el primer arquitecto español de fama internacional. Apóstol del racionalismo en España y Decano de la Facultad de Arquitectura de Harvard durante casi dos décadas, Sert fue también un hombre lleno de contradicciones. Un espíritu contestatario. Un verso libre en un mundo dominado por la copia y la reproducción seriada. Miembro de una conocida familia aristocrática y destacado militante republicano, Sert tuvo el atrevimiento de ser un arquitecto de vanguardia en un país donde gobernaba el conservadurismo estético más absoluto. Fue católico y libertario. Fue también, como todos los exiliados, un vitalista de espíritu triste, un artesano del sentido común al que le tocó vivir en un mundo extremo. Viajó, emigró, huyó. Se refugió donde pudo: París, La Habana, Nueva York y finalmente Boston. Hijo del Conde de Sert y sobrino en segundo grado del primer Marqués de Comillas, José Luis tuvo que esconderse en Estados Unidos tras la Guerra Civil. Y allí fue capaz de reconstruir una carrera profesional que le llevó a convertirse en uno de los arquitectos más importantes de su generación. Sert abrió puertas, cultivo amistades y representó a España durante décadas en los círculos más selectos de la arquitectura contemporánea.

«Mi vida está dividida en capítulos que llevan nombres de ciudades: Barcelona, París, Nueva York y Boston; una vida nómada con demasiados cambios, pero sin ningún momento aburrido».

Dirección y guión: Pablo Bujosa Rodríguez
Producción ejecutiva: Antonio Chavarrías, Mihalis Gripiotis y Pablo Bujosa Rodríguez
Realización y montaje: Miguel Ángel Abraham

Alè Produccions
USA/Spain 2013

José Luís Sert foi o primeiro arquitecto español de fama internacional. Apóstolo do racionalismo en España e Decano da Facultade de Arquitectura de Harvard durante case dúas décadas, Sert foi tamén un home cheo de contradicións. Un espírito contestatario. Un verso libre nun mundo dominado pola copia e a reprodución seriada. Membro dunha coñecida familia aristocrática e destacado militante republicano, Sert tivo o atrevimiento de ser un arquitecto de vanguardia nun país onde gobernaba o conservadurismo estético máis absoluto. Foi católico e libertario. Foi tamén, como todos os exiliados, un vitalista de espírito triste, un artesano do sentido común ao que lle tocou vivir nun mundo extremo. Viaxou, emigró, fuxiu. Refuxiouse onde puido: Parides, A Habana, Nova York e finalmente Boston. Fillo do Conde de Sert e sobrino en segundo grado do primeiro Marqués de Comillas, José Luís tivo que esconderse en Estados Unidos trala Guerra Civil. E alí foi capaz de reconstruír unha carreira profesional que lle levou a converterse nun dos arquitectos máis importantes da súa xeración. Sert abriu portas, cultivo amizades e representou a España durante décadas nos círculos máis selectos da arquitectura contemporánea.

«A miña vida está dividida en capítulos que levan nomes de cidades: Barcelona, Parides, Nova York e Boston; unha vida nómada con demasiados cambios, pero sen ningún momento aburrido».

Dirección e guión: Pablo Bujosa Rodríguez

Producción executiva: Antonio Chavarrías, Mihalis Gripiotis y Pablo Bujosa Rodríguez

Realización e montaxe: Miguel Ángel Abraham

Alè Produccions

USA/Spain 2013

Jose Luis Sert was the first Spanish architect of international reputation. Apostle of the rationalism in Spain and Dean of the Faculty of Harvard’s Architecture during almost two decades, Sert was also a man full of contradictions. A rebellious spirit. A free verse in a world dominated by the copy and the reproduction seriada. Member of a known aristocratic family and out-standing republican militant, Sert had the presumption of being an architect of forefront in a country where it was governing the most absolute aesthetic conservatism. It was catholic and libertarian. It was also, as all the exiles, a vitalist of sad spirit, a craftsman of the common sense to whom he had to live in an extreme world. He travelled, emigrated, fled. It sheltered where it could: Paris, Havana, New York and finally Boston. Son of the Count of Sert and nephew in the second degree of the first Marquess of Inverted commas, Jose Luis had to hide in The United States after the Civil war. And there it was capable of reconstructing a professional career that led him to turning into one of the most important architects of his generation. Sert opened doors, I cultivate friendship and it represented Spain during decades in the most select circles of the contemporary architecture.

« My life is divided in chapters that take names of cities: Barcelona, Paris, New York and Boston; a nomadic life with too many changes, but without any boring moment «.

Direction and script: Pablo Bujosa Rodríguez

executive Production: Antonio Chavarrías, Mihalis Gripiotis and Pablo Bujosa Rodríguez

Realisation and setting: Miguel Ángel Abraham

Alè Produccions

USA/Spain 2013

Xavier Monteys + Alejandro Hernández Gálvez | Congreso Duetos Xavier Monteys + Alejandro Hernández Gálvez | Congreso Duetos Xavier Monteys + Alejandro Hernández Gálvez | Duetos Congress

0

Entrevista a Xavier Monteys y Alejandro Hernández Gálvez conferencistas del congreso ‘Duetos’ en Querétaro, México.

http://youtu.be/RtNeeblmkO8

He interviews Xavier Monteys and Alejandro Hernández Gálvez lecturers of the congress ‘Duets’ in Querétaro, Mexico.

Entrevista a Xavier Monteys e Alejandro Hernández Gálvez conferencistas do congreso ‘Duetos’ en Querétaro, México.

Soviet Modernism 1955-1991. Historias desconocidasSoviet Modernism 1955-1991. Historias descoñecidasSoviet Modernism 1955-199. Unknown Stories

1

«Soviet Modernism 1955-199. Historias Desconocidas», exploran, por primera vez comprensivamente, la arquitectura de las ex-repúblicassoviéticas completadas entre finales de los años 1950 y el final de la URSS en 1991. La investigación y el proyecto de exposición cambian la perspectiva dominada por Rusia y fijan la atención en la arquitectura de Armenia, Azerbayán, Bielorrusia, Estonia, Georgia, Kazakstán, Krygyzstan, Letonia, Lituania, Moldova, Tajikistán, Turkmenistán, Ucrania y Uzbekistán.

+ info

«Soviet Modernism 1955-199. Historias Descoñecidas», exploran, por primeira vez comprensivamente, a arquitectura das ex-repúblicassoviéticas completadas entre finais dos anos 1950 e o final da URSS en 1991. A investigación e o proxecto de exposición cambian a perspectiva dominada por Rusia e fixan a atención na arquitectura de Armenia, Azerbayán, Bielorrusia, Estoniana, Georgia, Kazakstán, Krygyzstan, Letonia, Lituania, Moldova, Tajikistán, Turkmenistán, Ucrania e Uzbekistán.

+ info

«Soviet Modernism 1955 – 1991. Unknown Stories» explores, for the first time comprehensively, the architecture of the non-Russian Soviet republics completed between the late 1950s and the end of the USSR in 1991. The research and exhibition project shifts the Russian-dominated perspective and focuses attention on the architecture of Armenia, Azerbaijan, Belarus, Estonia, Georgia, Kazakhstan, Krygyzstan, Latvia, Lithuania, Moldova, Tajikistan, Turkmenistan, The Ukraine and Uzbekistan.

+ info

Pabellón de celebraciones en el Pazo de Cea | Villacé y ComingesPavillón de celebracións no Pazo de Cea | Villacé y ComingesPavilion of celebrations in the Pazo de Cea | Villacé y Cominges

El Pazo de Cea está situado en una finca de unas tres hectáreas en Nigrán. Su construcción se inicia en el siglo XVII, sufriendo sucesivas ampliaciones en los siglos siguientes. El proyecto plantea la recuperación y acondicionamiento tanto de la edificación principal del Pazo como de sus anexos y de los jardines y tierras que lo rodean, que van a tener un uso turístico y aun no ha sido completada, y la nueva construcción de un pabellón de celebraciones, ya construido y que es la edificación que se presenta a concurso.

El pabellón de celebraciones se sitúa en la parte posterior del Pazo, un terreno con pendiente este – oeste que desciende formando terrazas desde una parte superior con carácter boscoso, hasta una carballeira en la parte más baja del terreno.

El pabellón aprovecha esta disposición aterrazada y se sitúa en el desnivel entre la terraza ocupada por un hermoso ejemplar de araucaria y la que está en el nivel del Pazo, con el que se comunica por medio de un jardín de camelios. Conforma una ruta a través de los jardines del Pazo que incluye el acceso a las instalaciones por la entrada tradicional, y un recorrido ceremonial a través de la fuente y la eira hasta la terraza superior, por la que se desciende hasta el pabellón por una rampa.

El edificio se entiende como la cubrición ligera de una parte de la terraza en la que se sitúa, apoyándose en el socalco y abriéndose en todas las direcciones para permitirnos tener una referencia clara de dónde estamos. Es una pieza baja y alargada, que se desarrolla en dirección norte-sur, haciendo de base a la araucaria bajo la que se encuentra y con la que forma un ángulo recto. En los extremos de la edificación dos grandes frentes de vidrio hacen que la presencia de la edificación del Pazo sea presente desde el bosque y viceversa. En el lado oeste, una pieza de baja altura forma un porche cubierto hacia la carballeira que remata la finca.

Los servicios del pabellón se entierran en la terraza que está en el nivel superior, desapareciendo de la percepción del visitante. Se accede a ellos mediante un patio que se sitúa en el borde norte de la parcela.

El pabellón se construye con una estructura de acero que salva una luz de 16 metros, y se recubre con madera de ipé y zinc en el exterior y con un entramado abierto de madera de cedro sobre en el interior, que aloja las instalaciones y un recubrimiento de lana mineral negra que funciona como absorbente acústico. Los frentes acristalados se construyen con una estructura de acero vista y partes móviles de aluminio natural.

La pieza de servicios es una estructura de hormigón armado, cuyas cubiertas vegetales la integran en la terraza superior.

Obra: Pabellón de celebraciones en el Pazo de Cea    Autores: Villacé y Cominges (José Villacé y Martín de Cominges Carvallo)
Colaboradores estudio: María del Carmen Pintos Pavón, Mónica Costas Armada, Alfonso Leyaristy Martínez de la Escalera, Ramón Ojea Martínez de la Escalera
Estructura: Antonio Reboreda Martínez
Instalaciones: Antonio Reboreda Fernández
Aparejador: Javier Pozo Fidalgo
Promotores: ORGANIZA NIGRÁN SL
Constructor: DICSA SAU
Fecha: 2010-12
Situación: Camiño de Cea n.3, Nigrán, Pontevedra
Fotografía: Villacé e Cominges

Arquitecto, cámara… ¡Acción!Arquitecto, cámara… ¡Acción!Architect, chamber … action!

Arquitecto, cámara… ¡Acción! Curso de arquitectura y cine documental ofrece la oportunidad de acercarse a la obra de arquitectos como Le Corbusier, Richard Neutra o Mies van der Rohe gracias al análisis realizado por un grupo de especialistas a través de una serie de conferencias que tendrán lugar todos los viernes desde el 11 de enero hasta el 10 de mayo. Además de las conferencias, el curso incluye, gracias a la inestimable colaboración de la Fundación Caja de Arquitectos, un ciclo de proyecciones sobre grandes figuras de la arquitectura pertenecientes a la colección Arquia Documental; de este modo, después de cada conferencia acerca de un arquitecto determinado se proyectará el documental correspondiente sobre un aspecto concreto de su trabajo o su obra en general.

Cada conferencia comenzará a las 18:00 h., y a continuación, a las 19:00 h., se proyectará el documental. El importe de la matrícula es de 60 euros, reduciéndose a 40 euros para estudiantes, jubilados y desempleados. El acceso a las proyecciones de los documentales es totalmente gratuito, teniendo de todos modos preferencia los alumnos matriculados en las conferencias en caso de completarse el aforo.

Arquitecto, cámara… ¡Acción!
Curso de arquitectura y cine documental
Fechas: 11 Enero 2013 – 10 Mayo 2013
Participantes: Xosé Manuel Casabella, Joaquín Fernández Madrid, José Antonio Franco Taboada, Pablo Gallego, Celestino García Braña, José Ramón Garitaonaindía, José González Cebrián, Rai Iglesias, Jesús Irisarri, Plácido Lizancos, Pedro de Llano, Carlos Nárdiz, Juan B. Pérez Valcárcel, Rafa Pier, Guadalupe Piñera, Antonio Raya, José Benito Rodríguez Cheda, Iria Sobrino, Cristina Vilariño

+ info

Arquitecto, cámara… ¡Acción! Curso de arquitectura e cine documental ofrece a oportunidade de achegarse á obra de arquitectos como Le Corbusier, Richard Neutra ou Mies van der Rohe grazas á análise realizada por un grupo de especialistas a través dunha serie de conferencias que terán lugar todos os venres desde o 11 de xaneiro ata o 10 de maio. Ademais das conferencias, o curso inclúe, grazas á inestimable colaboración da Fundación Caixa de Arquitectos, un ciclo de proxeccións sobre grandes figuras da arquitectura pertencentes á colección Arquia Documental; deste xeito, logo de cada conferencia achega dun arquitecto determinado proxectarase o documental correspondente sobre un aspecto concreto do seu traballo ou a súa obra en xeral.

Cada conferencia comezará ás 18:00 h., e a continuación, ás 19:00 h., proxectarase o documental. O importe da matrícula é de 60 euros, reducíndose a 40 euros para estudantes, xubilados e desempleados. O acceso ás proxeccións dos documentales é totalmente gratuito, tendo de todos os xeitos preferencia os alumnos matriculados nas conferencias en caso de completarse o aforo.

Arquitecto, cámara… ¡Acción!

Curso de arquitectura e cine documental

Datas: 11 Xaneiro 2013 – 10 Maio 2013

Participantes: Xosé Manuel Casabella, Joaquín Fernández Madrid, José Antonio Franco Taboada, Pablo Gallego, Celestino García Braña, José Ramón Garitaonaindía, José González Cebrián, Rai Iglesias, Jesús Irisarri, Plácido Lizancos, Pedro de Llano, Carlos Nárdiz, Juan B. Pérez Valcárcel, Rafa Pier, Guadalupe Piñera, Antonio Raya, José Benito Rodríguez Cheda, Iria Sobrino, Cristina Vilariño

+ info

Architect, chamber … action! Course of architecture and documentary cinema offers the opportunity to approach the architects’ work as Le Corbusier, Richard Neutra or Mies van der Rohe thanks to the analysis realized by a group of specialists across a series of conferences who will take place every Friday from January 11 until May 10. Besides the conferences, the course includes, thanks to the inestimable collaboration of the Foundation Architects’ Box, a projection cycle on big figures of the architecture belonging to the collection Arquia Documental; thus, after every conference it brings over of a certain architect the corresponding documentary will be projected on a concrete aspect of his work or his work in general.

Every conference will begin at 18:00 h., and later, at 19:00 h., the documentary will be projected. The amount of the matriculation is 60 Euros, diminishing to 40 Euros for students, retired and unemployed. The access to the projections of the documentaries is totally free, having anyhow preference the pupils registered in the conferences in case of the appraisal be completing.

Architect, chamber … action!

Course of architecture and documentary cinema

Date: On January 11, 2013 – May 10 2013

Participants: Xosé Manuel Casabella, Joaquín Fernández Madrid, José Antonio Franco Taboada, Pablo Gallego, Celestino García Braña, José Ramón Garitaonaindía, José González Cebrián, Rai Iglesias, Jesús Irisarri, Plácido Lizancos, Pedro de Llano, Carlos Nárdiz, Juan B. Pérez Valcárcel, Rafa Pier, Guadalupe Piñera, Antonio Raya, José Benito Rodríguez Cheda, Iria Sobrino, Cristina Vilariño

+ info

[:es]Arquitectura moderna para una sociedad postmoderna | Aldo G. Facho Dede[:gl]Arquitectura moderna para unha sociedade postmoderna | Aldo G. Facho Dede[:en]Modern architecture for a postmodern company | Aldo G. Facho Dede[:]

[:es]

Escribo esta nota motivado por dos conversaciones mantenidas hace un tiempo, ambas tocaron el tema desde ángulos distintos pero convergentes en el sentido de la vigencia de la Arquitectura Moderna en nuestros tiempos.

Le Corbusier, Casa Curutchet | habitar-arq.blogspot.com.es

La primera fue con el arquitecto Rubén Pesci a partir del análisis de un proyecto en el que estamos trabajando. Discutíamos sobre la composición y relación geométrica de unos volúmenes, por un lado estábamos el arquitecto Carlos Rosas y mi persona sustentando unas propuestas a implementar y por el otro Rubén reclamando que además de geometría deberíamos considerar las sensaciones que queríamos generar en los posibles usuarios.

La experiencia de un arquitecto que ha sabido ser Moderno y contemporáneo supo reclamar que la arquitectura para ser vigente no debe limitarse a ser una entelequia destinada a unos cuantos seres ilustrados, sino que el sentido de esa entelequia debe ser el de satisfacer a las personas que habitarán la obra. Esto no significa que debamos diseñar a partir de sensaciones, la arquitectura es un hecho concreto y no subjetivo. Lo que sí significa es que todo nuestro esfuerzo programático, tecnológico, constructivo y agudeza formal debe tener siempre como objetivo el responder a los futuros usuarios. Una arquitectura que no se debe a la gente deja de ser arquitectura y pasa a ser alguna forma de arte -en el mejor de los casos-, cuando no una estafa al cliente.

La segunda conversación fue con el arquitecto Sebastián Adamo luego de la conferencia que dio con su socio Marcelo Faiden en La Plata. Si bien ya conocía la obra del joven estudio no les había oído explicar su obra y motivaciones proyectuales. Como escribí en la pasada publicación del Edificio Arribeños, destaco enormemente la profunda reflexión que lleva cada uno de sus trabajos. No hay proyecto “chico” sin que cada proyecto es una nueva posibilidad de investigar y desarrollar la arquitectura. Se reconocen Modernos como arquitectos pero reconocen la sociedad posmoderna en la que están insertos. Esto puede sonar contradictorio, pero no lo es en absoluto. Conversando con Sebastián concluimos que son los atributos fundamentales de la arquitectura Moderna (función, estructura, construcción y forma) lo que le dan plena vigencia en nuestros tiempos.

Para una sociedad como nunca antes en movimiento y permanente cambio, la mejor respuesta es una arquitectura que tienda a la universalidad desde la búsqueda directa de dar respuesta a la necesidad de habitar, y sin rasgos estéticos que la anclen a un tiempo que es pasado antes de ser vigente. La versatilidad que da el abordaje funcional y constructivo nos permite pensar edificios capaces de resolver múltiples usos y transformaciones. La respuesta a la demanda de habitar es tecnológica y objetiva, he allí la base de su vigencia: no se involucra en discusiones conceptuales y teóricas sino propone con soluciones concretas que responden a variables reales: el hombre y el ambiente. El campo de discusión es el programático, constructivo, tecnológico y formal.

Como afirma Helio Piñon en su libro Teoría del Proyecto, para que se de el gran paso del Neoclasicismo a al Modernidad hubo además de importantes factores sociales, una importante evolución tecnológica que puso en evidencia la caducidad del sistema estético hasta entonces vigente. La Arquitectura Moderna surge en el contexto del Movimiento Moderno, pero no se agota cuando éste termina su ciclo histórico; el mundo evoluciona desde lo social hacia la posmodernidad y la arquitectura madura en los fundamentos antes mencionados de la Modernidad.

Será necesaria una nueva revolución tecnológica y estética para poder hablar de la caducidad de la Arquitectura Moderna. Los movimientos que surgieron con el nombre de Posmodernos cayeron en desuso antes de madurar. Pretendieron sustituir un sistema universal desde la abstracción, basado en lo constructivo y visual con un sistema fundamentado en conceptos y teorías lejanas al oficio, individuales e indiscutibles desde su origen personal y subjetivo. Un edificio Moderno se analiza desde su respuesta al programa (usuarios), ambiente, tecnologías aplicadas (construcción) y sentido de la forma. Cuando se pretende utilizar estos parámetros para revisar uno posmoderno, se contestan las observaciones con respuestas subjetivas y hasta afectivas, ajenas en su mayoría al campo de la arquitectura (entendida como el arte –y no solo oficio- de construir).

Se afirmó que la Arquitectura Moderna reniega de su pasado y contexto, nada más equivocado. La Arquitectura Moderna es mucho más consciente que la Neoclásica, dado que se nutre de ambos para la elaboración del proyecto. No impone estructuras estéticas predefinidas sino construye estructuras formales basadas en las variables particulares analizadas: responde directamente al hombre y al ambiente.

En nuestros días se está catalogando como arquitectura moderna a una que pretende confundir a la sociedad mediante el uso de elementos formales obtenidos de edificios modernos. Nunca menos Moderna una obra dado que convierte el proceso de proyecto en una simple aplicación de estilos. Nunca más confundida una sociedad que cuando uno presenta un proyecto Moderno no es reconocido como tal porque no cumple con el estereotipo de “moderno”. Esa arquitectura “moderna” está condenada a la pronta caducidad en cuanto se constituye como un estilo, como una moda.

Tampoco es Moderna esa arquitectura que bajo el sobrenombre de “minimalista” pretende simplificar el complejo proceso del proyecto en un gesto “escultórico”, “mínimo”. El arte y música minimalista tiene un sustento y una búsqueda, no puede existir una arquitectura minimalista en cuanto ésta no puede prescindir de los componentes básicos que le dan sustento. Lo que si puede darse es que un arquitecto se nutra del arte minimalista para trabajar sus espacios.

Esas imágenes de ambientes vacíos, blancos para parecer “puros”, inhabitados, pueden ser cualquier cosa menos arquitectura. Una “arquitectura” que necesita prescindir del habitante para mostrarse pierde sentido.

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor del Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · enero 2013[:en]

I write this note motivated by two conversations supported a time ago, both touched the topic from different but convergent angles in the sense of the force of the Modern Architecture in our times.

The first one was with the architect Rubén Pesci from the analysis of a project at which we are employed. We were discussing the composition and geometric relation of a few volumes, on the one hand we were the architect Carlos Rosas and my person sustaining a few offers to helping and for another Rubén claiming that besides geometry we should consider to be the sensations that we wanted to generate in the possible users.

Le Corbusier, Curutchet House | habitar-arq.blogspot.com.es

The experience of an architect who has could be Moderno and contemporary it could claim that the architecture to be in force must not border to being an entelequia destined for a few illustrated beings, but the sense of this entelequia must be of satisfying the persons who will live the work. This does not mean that we should design from sensations, the architecture is a concrete and not subjective fact. What yes it means is that all our programmatical, technological, constructive effort and formal keenness must have always as aim to answer to the future users. An architecture that does not owe the people to itself stops being an architecture and happens to be some form of art – in the best of the cases-, when not one defrauds the client.

[…]

Aldo Facho Dede

+ article is published in habitar [ambiente+arquitectura+ciudad]

[:gl]

Escribo esta nota motivado por dúas conversacións mantidas fai un tempo, ambas tocaron o tema desde ángulos distintos pero convergentes no sentido da vixencia da Arquitectura Moderna nos nosos tempos.

A primeira foi co arquitecto Rubén Pesci a partir da análise dun proxecto no que estamos traballando. Discutiamos sobre a composición e relación geométrica duns volumes, por unha banda estabamos o arquitecto Carlos Rosas e a miña persoa sustentando unhas propostas a implementar e polo outro Rubén reclamando que ademais de geometría deberiamos considerar as sensacións que queriamos xerar nos posibles usuarios.

Le Corbusier, Casa Curutchet | habitar-arq.blogspot.com.es

A experiencia dun arquitecto que soubo ser Moderno e contemporáneo soubo reclamar que a arquitectura para ser vigente non debe limitarse a ser unha entelequia destinada a uns cantos seres ilustrados, senón que o sentido desa entelequia debe ser o de satisfacer ás persoas que habitarán a obra. Isto non significa que debamos deseñar a partir de sensacións, a arquitectura é un feito concreto e non subjetivo. O que si significa é que todo o noso esforzo programático, tecnolóxico, constructivo e agudeza formal debe ter sempre como obxectivo o responder aos futuros usuarios. Unha arquitectura que non se debe á xente deixa de ser arquitectura e pasa a ser algunha forma de arte -no mellor dos casos-, cando non unha estafa ao cliente.

[…]

Aldo Facho Dede

+ artigo publicado en habitar [ambiente+arquitectura+ciudad]

[:]

Ciclo PASSIVHAUS y Bioconstrucción [La Coruña]Ciclo PASSIVHAUS e Bioconstrucción [A Coruña]PASSIVHAUS Cycle and Bioconstrucción [A Coruña]

En el Centro ÁGORA de la Coruña, podréis visitar la exposición del ciclo del 8 al 17 de Enero. Los días 10 y 17 por la tarde se celebrarán charlas sobre Passivhaus y Bioconstrucción y una mesa redonda.

Las charlas y exposiciones son gratuitas, aunque se agradecen donativos. Si no se especifica lo contrario, el acceso a las charlas es libre hasta agotar las plazas disponibles. Pero como el aforo es limitado podrás reservar y asegurarte una plaza confirmando tu asistencia.

Reservas e inscripciones: eventos(a)casadobe.es o 986 84 70 69

+ info

No Centro ÁGORA da Coruña, poderedes visitar a exposición do ciclo do 8 ao 17 de Xaneiro. Os días 10 e 17 pola tarde celebraranse charlas sobre Passivhaus e Bioconstrucción e unha mesa redonda.

As charlas e exposicións son gratuitas, aínda que se agradecen donativos. Si non se especifica o contrario, o acceso ás charlas é libre ata esgotar as prazas dispoñibles. Pero como o aforo é limitado poderás reservar e asegurarche unha praza confirmando a túa asistencia.

Reservas e inscripciones: eventos(a)casadobe.es ou 986 84 70 69

+ info

In the ÁGORA Center in A Coruña, you will be able to visit the exhibition of the cycle from January 8 to January 17. On the 10th and 17th in the evening chats will be celebrated on Passivhaus and Bioconstrucción and a round table.

The chats and exhibitions are free, though donations are grateful. If the opposite is not specified, the access to the chats is free up to exhausting the available squares. But as the appraisal it is limited you will be able to reserve and to assure a square you confirming your assistance.

Reservations and inscriptions: eventos(a)casadobe.es or 986 84 70 69

+ info

Por la causa de la Arquitectura | José Ramón Hernández CorreaPola causa da Arquitectura | José Ramón Hernández CorreaFor the reason of the Architecture | Jose Ramon Hernández Correa

Iglesia de San Antonio, en Aranjuez (Madrid) | Fotografía: José Ramón Hernández Correa

Creo que hoy, más que nunca, es necesario recuperar el título de aquella serie de dieciséis artículos que escribió Frank Lloyd Wright desde marzo de 1908 hasta diciembre de 1928 en la revista The Architectural Record: “In The Cause of Architecture”.

En ellos habla de su forma de entender la Arquitectura, pero, por encima de eso, hace una declaración de amor hacia ella. La Arquitectura es espacio organizado y configurado para que en él suceda la vida. El arquitecto español Miguel Fisac decía que el espacio es aire humanizado. Y eso es la Arquitectura: Espacio. Espacio creado por el ser humano. A menudo ocurre en edificios.

En estos momentos todos los arquitectos, que ya hemos hecho por otra parte muchos ejercicios de autocrítica (y los que nos quedan), debemos hacer una declaración de amor parecida. No quiero hacer hoy una defensa corporativa de la profesión de arquitecto (que también podría, ¿por qué no? ¿No tengo derecho?). No quiero hablar de intrusismo. No. Quiero hablar de Arquitectura.

Creo que para amar la Arquitectura hay que intentar comprender varias cosas sutiles y resbaladizas, pero al mismo tiempo obvias: La principal, a mi juicio, es que Arquitectura es Espacio, y Espacio no es sinónimo de Volumen. Si alguien necesita que le explique eso vamos mal. Pensad por un momento en aquel cuarto de la casa de vuestros abuelos, en el que dormíais unos días, durante las vacaciones de Navidad. La casa sigue construida, pero hace ya muchos años que no pertenece a la familia. Por algún motivo casual os es dado visitarla de nuevo. Han quitado aquel papel pintado de girasoles verdes y amarillos y las paredes están pintadas de color crema. El espejo ya no está, y las cortinas de rayas han sido cambiadas por estores. No es la misma habitación ni es la misma casa. Lo veis todo ahora con nostalgia y con una triste felicidad remota… Pero el volumen es el mismo que antes. Y los puntos cartesianos x,y,z siguen estando donde estaban. (¿De qué narices estamos hablando? El DRAE da quince acepciones de la palabra “espacio”. Quince nada menos; y ninguna se refiere a lo que trato de expresar aquí).

Como corolario de todo eso, Arquitectura no es sinónimo de edificación ni de construcción. Es otra cosa. A menudo muy parecida, seguramente, pero otra cosa. Importan muchos detalles, muchas circunstancias, muchos temas, muchos elementos. Es experiencia vital, es sueño, es amor, es rabia. Es el escenario de nuestra vida.

Los arquitectos tenemos fama de ponernos estupendos en todo momento, pero yo (que no soy especialmente sensible) os puedo decir que en un delicioso viaje a Finlandia me impresionaron las obras de Alvar Aalto, que ya me sabía de memoria y que, como arquitecto habituado a interpretar planos y todo eso, me había reconstruido en mi mente y tal, y blablabla. ¡Una porra! Cuando visité el Ayuntamiento de Säynätsalo paseé por una galería que había visto mil veces en fotos, pero era otra cosa. La luz delicada del verano finés, el calorcito, el tacto de la madera y del ladrillo… y el olor. Olía a barniz, a café, a paz, a trabajo. No lo sé explicar. El espacio es inefable. ¿Me pongo cursi? Seguramente. Lo siento. Es que no lo sé comunicar. Tal vez nadie pueda. Tal vez radique ahí la rara magia de la Arquitectura.

La Arquitectura no es estructura+construcción+belleza. Si pensamos eso ya estamos disecando partes de un cadáver; ya se nos ha cortado la mahonesa.

La Arquitectura es todo eso integrado para configurar un Espacio. Y Espacio es “eso” donde estamos. Donde vivimos y odiamos las personas.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · enero 2013

San Antonio Church, in Aranjuez (Madrid) | Photography: José Ramón Hernández Correa

I believe that today, more that, it is never necessary to recover the title of that series of sixteen articles that Frank Lloyd Wright wrote from March, 1908 until December, 1928 in the magazine The Architectural Record: “In The Cause of Architecture”.

With them the Architecture speaks about his form of dealing, but, over it, does a declaration of love towards her. The Architecture is a space organized and formed in order that in him the life happens. The Spanish architect Michael Fisac was saying that the space is a humanized air. And it is the Architecture: I spread. Space created by the human being. Often it happens in buildings.

In these moments all the architects, that already we have done on the other hand many exercises of self-criticism (and those that we still have), we must do a similar declaration of love. I do not want to do today a corporate defense of the architect’s profession (that also might, why not? Do not I have right?). I do not want to speak about practising professionally without qualifications. Not. I want to speak about Architecture.

I believe that to love the Architecture it is necessary to try to understand several subtle and slippery things, but at the same time obvious: The principal one, in my opinion, is that Architecture is A Space, and Space is not synonymous of Volume. If someone needs that it explains it to him we go badly. Think for a moment about that quarter of the house of your grandparents, about that you were sleeping a few days, during the vacations of Christmas. The house remains constructed, but already for many years it does not belong to the family. For some chance motive it is given you to visit her again. They have removed that paper identical with green and yellow sunflowers and the walls are identical with color it cremates. The mirror already is not, and the curtains of stripes have been changed for estores. It neither is the same room nor is the same house. You see everything now with nostalgia and with a sad remote happiness… But the volume is the same that before. And the Cartesian points x, and, z continue being where they were. (About what noses are we speaking? The DRAE gives fifteen meanings of the word «I» «spread». Fifteen nothing less; and none refers what I try to express here).

As corollary of all that, Architecture is synonymous neither of building nor of construction. It is another thing. Often very similar, surely, but another thing. They import many details, many circumstances, many topics, many elements. It is a vital experience, is a dream, is a love, is an anger. It is the scene of our life.

The architects we have reputation of becoming marvellous at all time, but I (that I am not specially sensitive) I can say to you that in a delicious trip to Finland I was impressed by Alvar Aalto’s works, which already it me knew of memory and which, as architect accustomed to interpreting planes and all that, it me had reconstructed in my mind and such, and blablabla. A bludgeon! When I visited Säynätsalo’s Town hall I walked along a gallery that had seen thousand times in photos, but it was another thing. The delicate light of the Finnish summer, the calorcito, the tact of the wood and of the brick … and the smell. It was smelling to glaze, to coffee, to peace, to work. I do not know it explain. The space is indescribable. Do I become vulgar? Surely. I am sorry. It is that I do not know to report. Maybe nobody could. Maybe take root there in the rare magic of the Architecture.

The Architecture is not estructura+construcción+belleza. If we think it already we are dissecting parts of a corpse; already us the mayonnaise has been cut.

The Architecture is all that integrated to form a Space. And Space is «it» where we are. Where we live and hate the persons.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Architect
Toledo · January 2013

Igrexa de San Antonio, en Aranjuez (Madrid) | Fotografía: José Ramón Hernández Correa

Creo que hoxe, máis que nunca, é necesario recuperar o título daquela serie de dezaseis artigos que escribiu Frank Lloyd Wright desde marzo de 1908 ata decembro de 1928 na revista The Architectural Record: “In The Cause of Architecture”.

Neles fala da súa forma de entender a Arquitectura, pero, por encima diso, fai unha declaración de amor cara a ela. A Arquitectura é espazo organizado e configurado para que nel suceda a vida. O arquitecto español Miguel Fisac dicía que o espazo é aire humanizado. E iso é a Arquitectura: Espazo. Espazo creado polo ser humano. A miúdo ocorre en edificios.

Nestes momentos todos os arquitectos, que xa fixemos por outra banda moitos exercicios de autocrítica (e os que nos quedan), debemos facer unha declaración de amor parecida. Non quero facer hoxe unha defensa corporativa da profesión de arquitecto (que tamén podería, por que non? Non teño dereito?). Non quero falar de intrusismo. Non. Quero falar de Arquitectura.

Creo que para amar a Arquitectura hai que intentar comprender varias cousas sutís e resbaladizas, pero ao mesmo tempo obvias: A principal, ao meu xuízo, é que Arquitectura é Espazo, e Espazo non é sinónimo de Volume. Si alguén necesita que lle explique iso imos mal. Pensade por un momento naquel cuarto da casa dos vosos avós, no que durmiades uns días, durante as vacacións de Nadal. A casa segue construída, pero fai xa moitos anos que non pertence á familia. Por algún motivo casual évos dado visitala de novo. quitaron aquel papel pintado de girasoles verdes e amarelos e as paredes están pintadas de cor crema. O espello xa non está, e as cortinas de raias foron cambiadas por estores. Non é a mesma habitación nin é a mesma casa. Védelo todo agora con nostalxia e cunha triste felicidade remota… Pero o volume é o mesmo que antes. E os puntos cartesianos x,e,z seguen estando onde estaban. (De que narices estamos falando? O DRAE dá quince acepciones da palabra “espazo”. Quince nada menos; e ningunha refírese ao que trato de expresar aquí).

Como corolario de todo iso, Arquitectura non é sinónimo de edificación nin de construción. É outra cousa. A miúdo moi parecida, seguramente, pero outra cousa. Importan moitos detalles, moitas circunstancias, moitos temas, moitos elementos. É experiencia vital, é soño, é amor, é rabia. É o escenario da nosa vida.

Os arquitectos temos fama de poñernos estupendos en todo momento, pero eu (que non son especialmente sensible) pódovos dicir que nunha deliciosa viaxe a Finlandia impresionáronme as obras de Alvar Aalto, que xa me sabía de memoria e que, como arquitecto habituado a interpretar planos e todo iso, reconstruír na miña mente e tal, e blablabla. ¡Unha porra! Cando visitei o Concello de Säynätsalo paseei por unha galería que vira mil veces en fotos, pero era outra cousa. A luz delicada do verán finés, o calorcito, o tacto da madeira e do ladrillo… e o cheiro. Cheiraba a verniz, a café, a paz, a traballo. Non o sei explicar. O espazo é inefable. ¿Póñome cursi? Seguramente. Séntoo. É que non o sei comunicar. Talvez ninguén poida. Talvez radique aí a rara maxia da Arquitectura.

A Arquitectura non é estrutura+construción+beleza. Si pensamos iso xa estamos disecando partes dun cadáver; xa se nos cortou a mahonesa.

A Arquitectura é todo iso integrado para configurar un Espazo. E Espazo é “iso” onde estamos. Onde vivimos e odiamos as persoas.

José Ramón Hernández Correa · Doutor Arquitecto
Toledo · xaneiro 2013

[:es]La vida, instrucciones de uso | Jorge Rodríguez[:gl]A vida, instrucións de uso | Jorge Rodríguez[:en]The life, instructions of use | Jorge Rodríguez[:]

[:es]

“Abre bien los ojos, mira.1

No es fortuita la manera en que Georges Perec empieza la que a posteriori se convirtió en obra cumbre de la literatura de la segunda mitad del siglo XX. Como tampoco es fortuita la estructura formal compleja que la contiene, relacionando la vida de casi 200 personajes que compartieron inmueble a través de un mapa recorrido por el movimiento del caballo de ajedrez. Ni mucho menos es fortuito su título,

“La vida: instrucciones de uso”.2

De hecho, puede resultar pretencioso e irresponsable sacar a la venta semejante manual. Y es que el oficio de vivir, que a todos nos ocupa, es una profesión harto exigente como para tratar de reducir su complejidad a unos pocos cientos de páginas. Sin embargo, como Perec, Julio Cortázar también se atrevió a redactar una serie de pequeños manuales de instrucciones para la vida cotidiana, sabedor de que hasta las tareas más nimias tienen su maestría. Desde llorar a entender pinturas famosas. Desde dar cuerda al reloj, a subir una escalera. Me parece especialmente atractivo este último, defecto profesional.

“Las escaleras se suben de frente, pues, hacia atrás o de lado resultan particularmente incómodas”.3

Nadie habrá dejado de observar que, con frecuencia, la diferencia entre un simple manual, y la literatura más brillante de nuestro siglo pueden compartir editorial, nombre y tema, pero no debemos confundirlas. No debemos confundirlas porque estaríamos desnaturalizando un oficio, que volviendo a Bolaño, no consiste en escribir bien, ni siquiera en escribir maravillosamente bien, sino que tiene algo de acróbata. De salto hacia lo desconocido. No debemos confundirlas. Aunque a veces sucede.

Y desde hace un tiempo, en el campo de la arquitectura, viene sucediendo. Llevamos ya un tiempo inmersos en una realidad convulsa, que ha empujado al conjunto de la profesión a hacer un ejercicio de autocrítica necesario. A nadie se le escapa que el arquitecto, como autor intelectual del objeto derivado de la conducta que nos ha traído a esta situación, tiene una responsabilidad que asumir. Y la asume. Pero tratar de abrir el campo a nuevos ejecutores no es solución, según mi opinión de auténtico inexperto en la materia del objeto construido.

Quizás sean el tema y tono del discurso que el colectivo de arquitectos ha entonado a modo de mea culpa lo que ha fallado. Tratar de evangelizar con que la arquitectura es algo más que construcción, cuando ésta tiende a cero, suena oportunista para el ajeno, y denigrante para el propio, que se enfrenta en cada proyecto no a un problema inerte de solución única y cartesiana, sino que trata de lidiar, entre otros,  con un material tremendamente complejo, la persona. Porque es un oficio que trasciende su sentido etimológico. Escapa de la techné (arte, técnica, oficio, saber hacer algo) sin renunciar, ni mucho menos, a ella.

Pero no todo consiste en escribir bien. No podemos despreciar los aspectos experimentales de la arquitectura, la investigación formal, los estudios sobre la vivienda; se trata de un oficio que no puede quedar anquilosado en lo que se suponen soluciones definitivas, anacrónicas (si no, pregunten ustedes por Précis des lecons d’architecture4), debe avanzar en paralelo con los cambios sociales, con la realidad cercana de la que se sirve. Y para ello, es necesario tener en el horizonte, aunque sea lejano, la idea de materializarse. Es inherente a la arquitectura. Es lo que hace a los proyectos verdaderamente experimentales.

Quizás, la solución se encuentre en recapacitar sobre la figura que a los arquitectos se nos ha reservado, o hemos asumido sin demasiada oposición,  muchas veces ejecutores de planes, normativas o encargos disparatados. Se ha alienado la profesión despojándola del factor diferencial con cualquier otro técnico, la capacidad de reflexión y generación intelectual más allá de la construcción de un objeto. De ahí las recientes confusiones, tan peligrosas no solo para la profesión, sino para todos.

Al fin y al cabo, somos nuestros recuerdos. Decidir dónde y cómo almacenarlos, no es baladí. Confiemos en quien ha decidido dedicarse a imaginar. Como diría un buen amigo, herederos de Vitruvio.5.

Jorge Rodríguez Seoane
Santander. Enero 2013

notas:
1. Comienzo de “La vida: instrucciones de uso” de Georges Perec. Cita del personaje Miguel Strogoff, de la novela “Miguel Strogoff: el correo del Zar”, de Julio Verne.
2. Perec, G: La vida: instrucciones de uso. Barcelona, Ed. Anagrama. 1992.
3. Cortázar, J: Historias de Cronopios y de famas. pp 25-26.  Madrid, Ed. Alfaguara. 1984.
4. Durand, J.N.L: Précis des lecons d’architecture.
5. A la conclusión de éste artículo, leo el escrito por Santiago de Molina Sobre la necesidad de arquitectura. Me apropio de este precioso calificativo.

[:gl]

“Abre ben os ollos, mira“1

Non é fortuita o xeito en que Georges Perec empeza a que a posteriori se converteu en obra cume da literatura da segunda metade do século XX. Como tampouco é fortuita a estrutura formal complexa que a contén, relacionando a vida de case 200 personaxes que compartiron inmueble a través dun mapa percorrido polo movemento do cabalo de ajedrez. Nin moito menos é fortuito o seu título, “A vida: instrucións de uso”.2

De feito, pode resultar pretencioso e irresponsable sacar á venda semellante manual. E é que o oficio de vivir, que a todos ocúpanos, é unha profesión farto esixente como para tratar de reducir a súa complejidad a uns poucos centos de páxinas. Con todo, como Perec, Xullo Cortázar tamén se atreveu a redactar unha serie de pequenos manuais de instrucións para a vida cotiá, sabedor de que ata as tarefas máis nimias teñen a súa maestría. Desde chorar a entender pinturas famosas. Desde dar cordo ao reloxo, a subir unha escaleira. Paréceme especialmente atractivo este último, defecto profesional. “As escaleiras sóbense de fronte, pois, cara atrás ou de lado resultan particularmente incómodas”3.

Ninguén deixaría de observar que, con frecuencia, a diferenza entre un simple manual, e a literatura máis brillante do noso século poden compartir editorial, nome e tema, pero non debemos confundilas. Non debemos confundilas porque estariamos desnaturalizando un oficio, que volvendo a Bolaño, non consiste en escribir ben, nin sequera en escribir maravillosamente ben, senón que ten algo de acróbata. De salto cara ao descoñecido. Non debemos confundilas. Aínda que ás veces sucede.

E desde fai un tempo, no campo da arquitectura, vén sucedendo. Levamos xa un tempo inmersos nunha realidade convulsa, que empuxou ao conxunto da profesión a facer un exercicio de autocrítica necesario. A ninguén se lle escapa que o arquitecto, como autor intelectual do obxecto derivado da conduta que nos trouxo a esta situación, ten unha responsabilidade que asumir. E asúmea. Pero tratar de abrir o campo a novos ejecutores non é solución, segundo a miña opinión de auténtico inexperto na materia do obxecto construído.

Quizais sexan o tema e ton do discurso que o colectivo de arquitectos ha entonado a modo de mea culpa o que fallou. Tratar de evangelizar con que a arquitectura é algo máis que construción, cando esta tende a cero, soa oportunista para o alleo, e denigrante para o propio, que se enfronta en cada proxecto non a un problema inerte de solución única e cartesiana, senón que trata de lidiar, entre outros, cun material tremendamente complexo, a persoa. Porque é un oficio que transcende o seu sentido etimológico. Escapa da techné (arte, técnica, oficio, saber facer algo) sen renunciar, nin moito menos, a ela.

Pero non todo consiste en escribir ben. Non podemos desprezar os aspectos experimentais da arquitectura, a investigación formal, os estudos sobre a vivenda; trátase dun oficio que non pode quedar anquilosado no que se supoñen solucións definitivas, anacrónicas (si non, pregunten vostedes por Précis des lecons d’architecture4), debe avanzar en paralelo cos cambios sociais, coa realidade próxima da que se serve. E para iso, é necesario ter no horizonte, aínda que sexa afastado, a idea de materializarse. É inherente á arquitectura. É o que fai aos proxectos verdaderamente experimentais.

Quizais, a solución atópese en recapacitar sobre a figura que aos arquitectos reservóullenos, ou asumimos sen demasiada oposición, moitas veces ejecutores de plans, normativas ou encargos disparatados. Hase alienado a profesión desposuíndoa do factor diferencial con calquera outro técnico, a capacidade de reflexión e xeración intelectual máis aló da construción dun obxecto. De aí as recentes confusións, tan perigosas non só para a profesión, senón para todos.

Á fin e ao cabo, somos os nosos recordos. Decidir onde e como almacenalos, non é baladí. Confiemos en quen decidiu dedicarse a imaxinar. Como diría un bo amigo, herdeiros  de Vitruvio5.

Jorge Rodríguez Seoane

Santander. Xaneiro 2013

notas:

1.- Comienzo de “A vida: instruccións de uso” de Georges Perec. Cita da personaxe Miguel Strogoff, da novela “Miguel Strogoff: o correo del Zar”, de Julio Verne.

2.- Perec, G: A vida: instruccións de uso. Barcelona, Ed. Anagrama. 1992.

3.- Cortázar, J: Historias de Cronopios e de famas. pp 25-26. Madrid, Ed. Alfaguara. 1984.

4.- Durand, J.N.L: Précis des lecons d’architecture.

5.- A conclusión deste artigo, leo o escrito por Santiago de Molina Sobre la necesidad de arquitectura. Aprópiome deste precioso calificativo.

[:en]

“Opens yours eyes, look“1

There is not fortuitous the way in which Georges Perec begins the one that a posteriori turned into greatest work of the literature of the second half of the 20th century. And neither there is fortuitous the formal complex structure that contains it, relating the life of almost 200 prominent figures who shared building across a map crossed by the movement of the horse of chess. Much less is not even fortuitous his title, «The life: instructions of use».2

In fact, it can turn out to be pretentious and irresponsible to extract to the similar manual sale. And it is that the trade of living, that us occupies all, is a profession I satiate demandingly as to try to reduce his complexity to a few hundreds of pages. Nevertheless, like Perec, Julio Cortázar also dared to write a series of small manuals of instructions for the daily life, knowing of that up to the most excessive tasks they have his mastery. From crying to understanding famous paintings. From giving rope to the clock, to raising a stairs. The latter, professional fault seems to me to be specially attractive. «The stairs are raised abreast, so, backward or of side they turn out to be particularly inconvinient «3.

Nobody will have stopped observing that, often, the difference between a simple manual, and the most brilliant literature of our century they can share publishing house, name and topic, but we must not confuse them. We must not confuse them because we would be denaturalizing a trade, which turning to Bolaño, it does not consist of writing well, not even of writing wonderfully well, but it has something of acrobat. Of jump towards the unknown thing. We must not confuse them. Though sometimes it happens.

And for a time, in the field of the architecture, it comes happening. We go already a time immersed in a convulsed reality, which has pushed to the set of the profession to do a necessary exercise of self-criticism. It escapes from nobody that the architect, as intellectual author of the object derived from the conduct who has brought us to this situation, has a responsibility that to assume. And it assumes it. But to try to open the field new executors is not a solution, according to my opinion of authentic inexpertly in the matter of the constructed object.

Probably be the topic and tone of the speech that the group of architects has enlivened like pisses fault what has failed. To try to evangelize with that the architecture is something more than construction, when this one tends to zero, opportunist sounds for the foreign one, and one who reviles for the own one, which faces in every project not an inert problem of the only and Cartesian solution, but it tries to fight, between others, with a tremendously complex material, the person. Because it is a trade that comes out his etymological sense. It escapes of the techné (art, technology, trade, to be able to do something) without resigning, far from it, to her.

But not everything consists of writing well. We cannot despise the experimental aspects of the architecture, the formal investigation, the studies on the housing; it is a question of a trade that he cannot remain paralyzed in what there are supposed definitive, anachronistic solutions (if not, you ask for Précis des lecons d’architecture4), it must advance in parallel with the social changes, with the nearby reality which it is served. And for it, it is necessary to have in the horizon, though it is distant, the idea of materializing. It is inherent in the architecture. It is what it does to the really experimental projects.

Probably, the solution is in reflecting on the figure to the architects it us has been reserved, or we have taken up office without too many opposition, often executors of plans, regulations or ludicrous orders. There is mentally ill one the profession taking off it of the differential factor with any other technician, the capacity of reflection and intellectual generation beyond the construction of an object. Of there the recent confusions, so dangerous not only for the profession, but for all.

In the end, we are our recollections. To decide where and how to store them, it is not paltry. Let’s trust the one who has decided to devote to imagine. As he would say a good friend, inheritors of Vitruvio5.

Jorge Rodríguez Seoane

Santander. January, 2013

notes:

1.- It begin of «The life: instructions of use» of Georges Perec. Appointment of the personage Michael Strogoff, of the novel «Michael Strogoff: the mail of the Czar», by Julio Verne.

2.- Perec, G: The life: instructions of use. Barcelona, Ed. Anagrama. 1992.

3.- Cortázar, J: Historias de Cronopios y de famas. pp 25-26. Madrid, Ed. Alfaguara. 1984.

4.- Durand, J.N.L: Précis des lecons d’architecture.

5.- To the conclusion of this one article, I read the writing for Santiago de Molina Sobre la necesidad de arquitectura.  I appropriate of this precious epithet.

[:]

Multifamiliar en Calle Roma. Teodoro Cron | Aldo G. Facho DedeMultifamiliar en Calle Roma. Teodoro Cron | Aldo G. Facho DedeHousing in Calle Roma Street. Teodoro Cron | Aldo G. Facho Dede

Multifamiliar en Calle Roma. Teodoro Cron. Lima, Perú, 1950

Hace mucho que reviso este edificio. Cuando estudiante nos fue presentado como un proyecto moderna cuyo vínculo con el lugar estaba en la reinterpretación de las formas y tecnologías climáticas coloniales, resaltándolo como uno de los ejemplos en los que la arquitectura moderna local se nutrió de sus predecesores. Si nos quedamos con esa primera reflexión, producto de un análisis formal desde un abordaje posmoderno (estudié la carrera en los inicios de los noventa, siendo mis profesores en su mayoría formados en los finales de los setenta e inicios de los ochenta), podríamos no estar equivocados, pero estaríamos encasillando un proyecto en un estereotipo muy útil para luego pretender postular una arquitectura que intenta caracterizar la modernidad con rasgos locales. La reflexión que a continuación comparto busca analizarla fuera de esos estereotipos y buscar sus virtudes proyectuales desde una lectura moderna.

Siempre me llamó la atención como uno de los arquitectos modernos con un mayor nivel de reflexión en su obra sobre el lugar fue de origen suizo. Teodoro Cron perteneció a aquella generación de arquitectos europeos que luego de la guerra buscaron desarrollar su oficio en suelo americano. Por lo que tengo sabido nunca quiso relacionarse con la docencia ni tomar algún tipo de rol protagónico en la escena local, lo poco que sabemos de él es gracias a los proyectos que edificó en Lima y al estudio realizado por el Arquitecto Hugo Romero como tesis profesional. Especulando un poco, me pongo a pensar que quizás ese ser foráneo fue lo que le impulsó a revisar la arquitectura local en búsqueda de soluciones tecnológicas y estéticas que le ayudasen a conseguir insertarse en el mercado.

Multifamiliar en Calle Roma. Teodoro Cron. Lima, Perú, 1950

El edificio multifamiliar en calle Roma es un proyecto interesante y destacado en el conjunto de su obra. Las viviendas-estudio que propone se juegan más a amplios espacios donde lo social y lo íntimo coexisten en espacios fluidos y generosos. Manteniendo las distancias propias de la escala y lugar, toma la pauta de las viviendas de las Unidades de Habitación de Le Corbuisier, ubicando la zona de servicios anexa al ingreso e integrando espacialmente el estar-comedor con el dormitorio-estudio. Un gran ventanal sirve para iluminar la doble altura, protegido con una celosía de madera que muchos han interpretado como un guiño a la arquitectura virreinal limeña. La distribución es similar en ambos frentes, con la diferencia que los que dan a la calle suman un dormitorio y baño independiente que se ubica sobre los duplex que dan al frente interior.

En las plantas que he re-dibujado pueden analizar con más detalle la distribución, siempre con la salvedad que para ello me he valido de los dibujos publicados en la revista El Arquitecto Peruano y no de documentación relevada in-situ. La escalera de acceso es una interpretación personal de lo poco que pude descifrar de esos esquemas, si alguno de nuestros lectores tiene información más precisa le agradecería la compartiese.

Interior. Multifamiliar en Calle Roma. Teodoro Cron. Lima, Perú, 1950

Donde hay una interesante propuesta es en el manejo de los volúmenes del proyecto. Cron decide trabajar los duplex como cajas opacas que se soportan hacia el frente en unos pilares de ladrillo de forma trapezoidal invertida. Agudiza la pesadez y densidad de este volumen retrocediendo el de acceso y trabajándolo con una carpintería ligera y transparente. Utiliza unas pequeñas ventanas que acompañan los grandes vanos de celosía y dramatizan el espesor del muro. No hace distinción en la cubierta, eliminando cualquier gesto que evidencie la finalización del volumen. En este sentido me llama mucho la atención esa pureza geométrica a la que llegan muchos arquitectos de la generación de Cron en Lima, ayudados por lo benigno del clima, no tienen reparo en proponer edificios donde la lectura de la cubierta, como componente del edificio, desaparece y se pierde en la línea de cornisa. Motivado por Rubén Pesci escribí hace poco un capítulo para un libro que espero pronto salga a imprenta analizando esa particularidad de la arquitectura limeña.

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor del Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · enero 2013

Nota: Comparto además de las plantas, unas fotos tomadas en enero de 2009 y las que fueron publicadas en la edición de El Arquitecto Peruano de abril de 1950 (en blanco y negro).

Housing in Roma Street. Teodoro Cron. Lima, Perú, 1950

Much does that I check this building. When student us was presented as a project modern whose link with the place was in the reintepretation of the forms and climatic colonial technologies, highlighting it as one of the examples in which the modern local architecture was nourished of his predecessors. If we remain with this first reflection, product of a formal analysis from a postmodern boarding (I studied the career in the beginnings of the nineties, being my teachers in the main formed in the ends of the seventies and beginnings of the eighties), we might not be mistaken, but we would be classifying a project in a very useful stereotype then to try to postulate an architecture that tries to characterize the modernity with local features. The reflection that later I share search to analyze it out of these stereotypes and to look for his virtues proyectuales from a modern reading.

SAlways it was called me the attention as one of the modern architects with a major level of reflection in his work on the place was of Swiss origin. Teodoro Cron belonged to that generation of European architects who after the war sought to develop his trade in American soil. For what I never have known it wanted to relate to the teaching nor to take any type of leading role in the local scene, the little that we know of him is thanks to the projects that it built in Lima and to the study realized by the Architect Hugo Romero as professional thesis. Speculating a bit, I put to think that probably this foreign being was what stimulated to check the local architecture in search of technological and aesthetic solutions that they were helping him manage to insert on the market.

Housing in Roma Street. Teodoro Cron. Lima, Perú, 1950

The multifamiliar building in street Rome is a project interesting and emphasized in the set of his work. The housings – studies that he proposes are played more wide spaces where the social thing and the intimate thing coexist in fluid and generous spaces. Supporting the own distances of the scale and place, Le Corbuisier takes the guideline of the housings of the Units of Room of Him, locating the zone of services annexes to the revenue and integrating spatially dining room being with the bedroom – study. A great large window serves to illuminate the double height, protected with a lattice of wood that many have interpreted as a wink to the viceregal of Lima architecture. The distribution is similar in both fronts, with the difference that those who give to the street add a bedroom and independent bath that is located on the duplexes that give to the interior front.

In the plants that I have re-drawn they can analyze with more the distribution details, always with the exception that for it I have used of the drawings published in the magazine The Peruvian Architect and not of relieved documentation in-situ. The stairs of access is a personal interpretation of the little that I could decipher of these schemes, if someone of our readers has more precise information he would be grateful for him he was sharing it.

Housing in Roma Street. Teodoro Cron. Lima, Perú, 1950

Where there is an interesting offer it is in the managing of the volumes of the project. Cron decides to work the duplexes as opaque boxes that are supported towards the front in a few props of brick of trapezoidal reversed form. It sharpens the heaviness and density of this volume moving back that of access and it working with a light and transparent carpentry. It uses a few small windows that the big vain ones of lattice accompany and dramatize the thickness of the wall. It does not do distinction in the cover, eliminating any gesture that demonstrates the ending of the volume. In this respect there is called me the attention very much this geometric purity to which there come many architects of the generation of Cron in Lima, helped by the benign of the climate, they do not hesitate to propose buildings where the reading of the cover, as component of the building, disappears and gets lost in the line of cornice. Motivated by Rubén Pesci I wrote it does little a chapter for a book for that I wait soon go out to press analyzing this particularity of the of Lima architecture.

Aldo G. Facho Dede · Architect Author of the Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad

Lima · january 2013

Note: I share besides the plants, a few photos taken in January, 2009 and those who were published in the edition of El Arquitecto Peruano de abril de 1950 (in black and white).

Multifamiliar en Calle Roma. Teodoro Cron. Lima, Perú, 1950

Fai moito que reviso este edificio. Cando estudante foinos presentado como un proxecto moderna cuxo vínculo co lugar estaba na reinterpretación das formas e tecnoloxías climáticas coloniales, resaltándoo como un dos exemplos nos que a arquitectura moderna local nutriuse das súas predecesores. Si quedámosnos/quedámonos con esa primeira reflexión, produto dunha análise formal desde un abordaje posmoderno (estudei a carreira nos inicios dos noventa, sendo os meus profesores na súa maioría formados nos finais dos setenta e inicios dos oitenta), poderiamos non estar equivocados, pero estariamos encasillando un proxecto nun estereotipo moi útil para logo pretender postular unha arquitectura que intenta caracterizar a modernidad con trazos locais. A reflexión que a continuación comparto busca analizala fóra deses estereotipos e buscar as súas virtudes proyectuales desde unha lectura moderna.

Sempre me chamou a atención como un dos arquitectos modernos cun maior nivel de reflexión na súa obra sobre o lugar foi de orixe suizo. Teodoro Cron pertenceu a aquela xeración de arquitectos europeos que logo da guerra buscaron desenvolver o seu oficio en chan americano. Polo que teño sabido nunca quixo relacionarse coa docencia nin tomar algún tipo de rol protagónico na escena local, o pouco que sabemos del é grazas aos proxectos que edificou en Lima e ao estudo realizado polo Arquitecto Hugo Romeu como tese profesional. Especulando un pouco, póñome a pensar que quizais ese ser foráneo foi o que lle impulsou a revisar a arquitectura local en procura de solucións tecnolóxicas e estéticas que lle axudasen a conseguir inserirse no mercado.

Multifamiliar en Calle Roma. Teodoro Cron. Lima, Perú, 1950

O edificio multifamiliar en rúa Roma é un proxecto interesante e destacado no conxunto da súa obra. As vivendas-estudo que propón xóganse máis a amplos espazos onde o social e o íntimo coexisten en espazos fluídos e xenerosos. Mantendo as distancias propias da escala e lugar, toma a pauta das vivendas das Unidades de Cuarto de Le Corbuisier, situando a zona de servizos anexa ao ingreso e integrando espacialmente o estar-comedor co dormitorio-estudo. Un gran ventanal serve para iluminar a dobre altura, protexido cunha celosía de madeira que moitos interpretaron como un aceno á arquitectura virreinal limeña. A distribución é similar en ambas as dúas frontes, coa diferenza e baño independente que se sitúa sobre os duplex que dan á fronte interior que os que dan á rúa suman un dormitorio.

Nas plantas que re-debuxei poden analizar con máis detalle a distribución, sempre coa salvidade que para iso me valín dos debuxos publicados na revista El Arquitecto Peruano e non de documentación relevada in-situ. A escaleira de acceso é unha interpretación persoal do pouco que puiden descifrar deses esquemas, se algún dos nosos lectores ten información máis precisa agradeceríalle compartísea.

Interior. Multifamiliar en Calle Roma. Teodoro Cron. Lima, Perú, 1950

Onde hai unha interesante proposta é no manexo dos volumes do proxecto. Cron decide traballar os duplex como caixas opacas que se soportan cara á fronte nuns piares de ladrillo de forma trapezoidal invertida. Agudiza o malestar e densidade deste volume retrocedendo o de acceso e traballándoo cunha carpintaría lixeira e transparente. Utiliza unhas pequenas ventás que acompañan os grandes vans de celosía e dramatizan o espesor do muro. Non fai distinción na cuberta, eliminando calquera xesto que evidencie a finalización do volume. Neste sentido chámame moito a atención esa pureza xeométrica á que chegan moitos arquitectos da xeración de Cron en Lima, axudados polo benigno do clima, non teñen reparo en propoñer edificios onde a lectura da cuberta, como compoñente do edificio, desaparece e se perde na liña de cornixa. Motivado por Rubén Pesci escribín hai pouco un capítulo para un libro que espero pronto salga a imprenta analizando esa particularidade da arquitectura limeña.

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor do Blogue Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad

Lima · xaneiro 2013

Nota: Comparto ademáis das plantas, unhas fotos tomadas en xaneiro de 2009 e as que foron publicadas na edición El Arquitecto Peruano de abril de 1950 (en branco e negro).

[:es]Museo Ordos [MAD Architects][:gl]Museo Ordos [MAD Architects][:en]Ordos Museum [MAD Architects][:]

0

[:es]

Esta película viaja a un museo remoto en el interior de Mongolia, recientemente finalizado por arquitectos de Beijing MAD Architects. El reluciente museo está localizado en Ordos, donde convive con 100 villas privadas realizadas por diferentes arquitectos dentro del  masterplan creado por el artista Ai Weiwei en 2008.

http://vimeo.com/29309492[:gl]

Esta película viaxa a un museo remoto no interior de Mongolia, recientemente finalizado por arquitectos de Beijing MAD Architects. O reluciente museo está localizado en Ordos, onde convive con 100 vilas privadas realizadas por diferentes arquitectos dentro do masterplan creado polo artista Ai Weiwei en 2008.

[:en]

This movie tours a remote museum in Inner Mongolia, recently completed by Beijing architects MAD Architects. The polished metal-clad museum is located in Ordos, where 100 private villas by different architects were masterplanned by artist Ai Weiwei back in 2008.

[:]

[:es]Ma Yansong | Entre la modernidad (global) y la tradición (local)[:gl]Ma Yansong | Entre a modernidad (global) e a tradición (local)[:en]Ma Yansong | Between the (global) modernity and the (local) tradition[:]

0

[:es]

Ma Yansong | Entre la modernidad (global) y la tradición (local)
Ma Yansong | Entre la modernidad (global) y la tradición (local)

«La libertad y la independencia han tenido una gran influencia en mi trabajo. La idea de la arquitectura conviviendo con la naturaleza me fascina»  Ma Yansong

A finales de octubre inauguramos en el Museo ICO una nueva exposición temporal que esta vez, y retomando la senda de la arquitectura, tendrá como protagonista a uno de los arquitectos noveles más relevantes del panorama internacional: Ma Yansong.

Ma Yansong (Pekín, 1975) basa sus proyectos en las relaciones entre la naturaleza y el ser humano huyendo de los modelos usados hasta el momento. Desde su estudio en China, MAD Architects, se afirma que los edificios producidos en masa no tienen espíritu porque se han convertido en algo desechable. De ahí que su objetivo principal sea crear diseños atemporales

«que se muevan con la gente y les hagan sentir y pensar»

como podremos ver en los proyectos que se mostrarán en el Museo ICO.

En esta primera muestra individual que se presenta en España asistiremos a la búsqueda de una nueva identidad del territorio introduciendo la naturaleza en el contexto urbano y viceversa. Articulada en torno a una amplia selección de maquetas y proyectos, la exposición tiene como objetivo poner de manifiesto el valor de la nueva arquitectura china.

Ma Yansong pertenece a una nueva generación de arquitectos cuya manera de concebir los edificios ha cambiado. Entendidos ahora como «obras de arte públicas»,  conjugan los valores autóctonos del lugar en que se asientan junto con los aires de modernidad que los nuevos tiempos imponen. De esta manera proyectos como el Ordos Museum o el Sinosteel International Plaza ilustran de una manera clara la intención de esta nueva generación por sustituir los modelos arquitectónicos agotados.

Pero Ma Yansong no trabaja solo. Lo hace acompañado de medio centenar de arquitectos de distintas nacionalidades (sólo la mitad son originarios de China) agrupados en torno al estudio que él mismo fundó en Pekín en 2004: MAD Architects, que se ha configurado en los últimos años como uno de los estudios más reconocidos internacionalmente.

Así pues, gracias a la amplia selección de infografías, maquetas, planos y fotografías que expondremos en nuestras salas, seremos partícipes de ese universo natural que Ma Yansong ha creado.

Ma Yansong | Entre la modernidad (global) y la tradición (local).
Del 31 de octubre de 2012 al 3 de marzo de 2013.
En colaboración con Casa Asia.
Fundación ICO
Paseo del Prado, 4 Madrid [España]

[:gl]

«A libertade e a independencia tiverono unha gran influencia no meu traballo. A idea da arquitectura convivindo coa natureza  fasciname» Ma Yansong

A finais de outubro inauguramos no Museo ICO unha nova exposición temporal que esta vez, e retomando a senda da arquitectura, terá como protagonista a un dos arquitectos noveles máis relevantes do panorama internacional: Ma Yansong.

Ma Yansong (Pekín, 1975) basea os seus proxectos nas relacións entre a natureza e o ser humano fuxindo dos modelos usados ata o momento. Desde o seu estudo en Chinesa, MAD Architects, afírmase que os edificios producidos en masa non teñen espírito porque se converteron en algo desechable. Por iso é polo que o seu obxectivo principal sexa crear deseños atemporales «que se movan coa xente e fáganlles sentir e pensar» como poderemos ver nos proxectos que se mostrarán no Museo ICO.

Nesta primeira mostra individual que se presenta en España asistiremos á procura dunha nova identidade do territorio introducindo a natureza no contexto urbano e viceversa. Articulada en torno a unha ampla selección de maquetas e proxectos, a exposición ten como obxectivo poñer de manifesto o valor da nova arquitectura chinesa.

Ma Yansong pertence a unha nova xeración de arquitectos cuxa xeito de concibir os edificios cambiou. Entendidos agora como «obras de arte públicas», conxugan os valores autóctonos do lugar en que se asintan xunto cos aires de modernidad que os novos tempos impoñen. Deste xeito proxectos como o Ordos Museum ou o Sinosteel International Praza ilustran dun xeito claro a intención desta nova xeración por substituír os modelos arquitectónicos esgotados.

Pero Ma Yansong non traballa só. Faio acompañado de medio centenar de arquitectos de distintas nacionalidades (só a metade son orixinarios de Chinesa) agrupados en torno ao estudo que el mesmo fundou en Pekín en 2004: MAD Architects, que se configurou nos últimos anos como un dos estudos máis recoñecidos internacionalmente.

Así pois, grazas á ampla selección de infografías, maquetas, planos e fotografías que expoñeremos nas nosas salas, seremos partícipes dese universo natural que Ma Yansong creou.

Ma Yansong | Entre la modernidad (global) y la tradición (local).
Do 31 de outubro de 2012 o 3 de marzo de 2013.
En colaboración coa Casa Asia.
Fundación ICO
Paseo del Prado, 4 Madrid [España]

[:en]

«The freedom and the independence have had a great influence in my work. The idea of the architecture coexisting with the nature it fascinates me» Ma Yansong

To finals of October inaugurate in the Museum ICO a new temporary exhibition that this time, and restarting the senda of the architecture, will have like protagonist to one of the novel architects more notable of the international panorama: Ma Yansong.

Ma Yansong (Peking, 1975) bases his projects in the relations between the nature and the human being escaping of the models used until the moment. From his study in China, MAD Architects, affirms  that the buildings mass-produced do not have spirit because they have turned into something desechable. Of here that his main aim was to create designs atemporales «that move  with the people and do them feel and think» as we will be able to see in the projects that will show  in the ICO Museum.

In this first individual sample that presents  in Spain will assist to the research of a new identity of the territory entering the nature in the urban context and vice versa. Articulated around a wide selection of maquetas and projects, the exhibition has like aim put of self-evident the value of the new Chinese architecture.

Ma Yansong belongs to a new generation of architects whose way to conceive the buildings has changed. Understood now like «works of public art», conjugan the autochthonous values of the place in that they assent  together with the airs of modernity that the new times impose. Of this way projects like the Ordos Museum or the Sinosteel International Square illustrate of a clear way the intention of this new generation for substituting the architectural models exhausted.

But Ma Yansong does not work alone. It does it accompanied of half hundred of architects of distinct nationalities (only the half are originarios of China) grouped around the study that he same founded in Peking in 2004: MAD Architects, that has configured  in the last years like one of the most recognised studies internationally.

Like this then , thanks to the wide selection of infografías, maquetas, planes and photographies that will expose in our rooms, will be partícipes of this natural universe that Ma Yansong has created.

Ma Yansong | Between the modernity (global) and the tradition (local).
Of 31 October 2012 to 3 March 2013.
In collaboration with House Asia.
ICO Fundation
Paseo del Prado, 4 Madrid [Spain]

[:]

OrdosOrdosOrdos

0

Construida para 1 millón de personas y actualmente habitado por solamente unos miles. Llamada la Dubai en el norte de China del norte, dotada con riqueza, con infraestructura pública y una localización cercana a recursos naturales vitales en una región con problemas de suministro de agua.

Ordos es un pueblo fantasma localizado en Mongolia Interior. Viendo el potencial de esta ciudad en términos de espacio decidimos organizar un viaje en patín y ser los primeros para patinar un lugar tan surrealista.

Dirigido, filmado y editado por: Charles Lanceplaine
Filmación adicional: Patrik Wallner y Tommy Zhao
Música: You Me by Hamacide + Chacha
Mezcla: Gaetan Lourmiere
Logo: jmartdesign.com
Skaters: Jay Meador, Gustav Nymans, Tommy Zhao, Alexander Hwang, James Capps, Elliott Zelinskas y Brian Dolle

Construída para 1 millón de persoas e actualmente habitado por soamente uns miles. Chamada a Dubai no norte de Chinesa do norte, dotada con riqueza, con infraestructura pública e unha localización próxima a recursos naturais vitais nunha rexión con problemas de fornezo de auga.

Ordos é un pobo pantasma localizada en Mongolia Interior. Vendo o potencial desta cidade en términos de espazo decidimos organizar unha viaxe en patín e ser os primeiros para patinar un lugar tan surrealista.

Dirixida, filmada e editada por: Charles Lanceplaine

Filmación adicional: Patrik Wallner y Tommy Zhao

Música: You Me by Hamacide + Chacha

Mezcla: Gaetan Lourmiere

Logo: jmartdesign.com

Skaters: Jay Meador, Gustav Nymans, Tommy Zhao, Alexander Hwang, James Capps, Elliott Zelinskas y Brian Dolle

Built for 1 million people and currently inhabited by just a few thousand. It’s been called the Dubai of northern China, showered with wealth, packed with public infrastructure and located near to precious natural resources in a region plagued by water-supply troubles.

Ordos is a ghost town located in Inner Mongolia. Seeing the potential of this city in terms of spots we decided to organize a skate trip and be the first ones to skate such a surreal place.

Directed, filmed & edited by: Charles Lanceplaine

Additional filming: Patrik Wallner & Tommy Zhao

Music: You Me by Hamacide + Chacha

Sound mix: Gaetan Lourmiere

Logo: jmartdesign.com

Skaters: Jay Meador, Gustav Nymans, Tommy Zhao, Alexander Hwang, James Capps, Elliott Zelinskas & Brian Dolle