Inicio Blog Página 140

Sizígia

2

[:es]

SIZÍGIA es la primera de una serie de cortometrajes realizadas en el ámbito del proyecto de investigación de la FAUP, “Ruptura Silenciosa. Intersecções entre a Arquitectura e o Cinema. Portugal 1960-74”.

Filmada en las Piscina das Marés (Álvaro Siza, 1959-65), SIZÍGIA procura usar las imágenes en movimiento, no sólo como un método de representación de la arquitectura, si no más como un proceso de investigación del espacio que explora sus cualidades narrativas y el sentido de lugar dado por el uso, los materiales, la luz y el sonido.

http://vimeo.com/31608080[:gl]

SIZÍGIA é a primeira dunha serie de cortometrajess realizadas no ámbito do proxecto de investigación da FAUP, “Ruptura Silenciosa. Intersecçõé entre a Arquitectura e ou Cinema. Portugal 1960-74”. Filmada nas Piscina dás Marés (Álvaro Siza ,1959-65), SIZÍGIA procura usar as imaxes en movimento, non só como un método de representación da arquitectura, si non máis como un proceso de investigación do espazo que explora os seus qualidades narrativas e o sentido de lugar dado polo uso, os materiais, a luz e o son.

+ info

[:en]

SIZÍGIA is the first one of a series of cortometrajess realized in the area of the project of investigation of the FAUP, » Silent Break. Intersecções between to Architecture and or Cinema. Portugal 1960-74 «. Filmed in the Piscina you give Marés (Álvaro Siza, 1959-65), SIZÍGIA tries to use the images in movimento, not only as a method of representation of the architecture, if not more as a process of investigation of the space that explores his narrative qualidades and the sense of place given by the use, the materiais, the light and the sound.

+ info

[:]

Jornadas Mujer y ArquitecturaXornadas Muller e ArquitecturaDays Woman and Architecture

0

Las JORNADAS MUJER Y ARQUITECTURA: EXPERIENCIA DOCENTE, INVESTIGADORA Y PROFESIONAL se enmarcan en el contexto de un proyecto de investigación más amplio y su objetivo es fomentar el debate en torno al tema mujer y arquitectura desde la perspectiva del propio trabajo, se realice éste en campo del ejercicio libre, de la docencia, de la función pública, o en relación con otra actividad fuera de los cauces convencionales, pero no por ello con un contenido menos arquitectural. Se organizan dos jornadas consecutivas, en la primera de las cuales se aborda el tema desde un ámbito general, con la participación de Carmen Espegel y de Zaida Muxí, profesoras ambas de las ETS Arquitectura de Madrid y Barcelona, respectivamente. A Carmen Espegel se le ha propuesto como tema el de las pioneras, aquellas mujeres que han iniciado la senda de la arquitectura como dedicación profesional rompiendo roles social y profesionalmente predeterminados, mientras que a Zaida Muxí se le ha encomendado que nos hable de las primeras generaciones de las arquitectas catalanas en relación con un territorio y una identidad propia. Una mesa redonda vespertina en la que participarán las dos ponentes citadas así como diversas profesoras de la ETS Arquitectura de A Coruña cerrará esta primera jornada.

En la segunda jornada el tema se centra en la mujer y arquitectura en Galicia, desde la proximidad que proporciona una exposición con un formato de 5×18, cinco ponentes con dieciocho minutos de intervención para cada uno de ellos. Se desenvolverá esta sesión con la participación de profesionales de distintas generaciones y cuyo trabajo discurre en ámbitos diversos, bien como protagonistas en el caso de Chus Blanco, Cristina Ouzande, Lucía Ruiz o Sivia Blanco, bien como espectador y compañero en el caso de Ignacio Cerrada. La jornada finalizará con una mesa de trabajo y discusión en la sesión de tarde en la que participarán las ponentes, los investigadores integrantes del grupo MAGA y un número restringido de invitados.

+ info

As XORNADAS MULLER E ARQUITECTURA: EXPERIENCIA DOCENTE, INVESTIGADORA E PROFESIONAL enmárcanse no contexto dun proxecto de investigación máis amplo e o seu obxectivo é fomentar o debate en torno ao tema muller e arquitectura desde a perspectiva do propio traballo, realícese este en campo do exercicio libre, da docencia, da función pública, ou en relación con outra actividade fóra das canles convencionais, pero non por iso cun contido menos arquitectural. Organízanse dúas xornadas consecutivas, na primeira das cales se aborda o tema desde un ámbito xeral, coa participación de Carmen Espegel e de Zaida Muxí, profesoras ambas as das ETS Arquitectura de Madrid e Barcelona, respectivamente. A Carmen Espegel propúxoselle como tema o das pioneiras, aquelas mulleres que iniciaron a senda da arquitectura como dedicación profesional rompendo roles social e profesionalmente predeterminados, mentres que a Zaida Muxí encomendóuselle que nos fale das primeiras xeracións das arquitectas catalás en relación cun territorio e unha identidade propia. Unha mesa redonda vespertina na que participarán as dúas relatoras citadas así como diversas profesoras da ETS Arquitectura da Coruña pechará esta primeira xornada.

Na segunda xornada o tema céntrase na muller e arquitectura en Galicia, desde a proximidade que proporciona unha exposición cun formato de 5×18, cinco relatores con dezaoito minutos de intervención para cada un deles. Desenvolverase esta sesión coa participación de profesionais de distintas xeracións e cuxo traballo discorre en ámbitos diversos, ben como protagonistas no caso de Chus Blanco, Cristina Ouzande, Lucía Ruiz ou Silvia Blanco, ben como espectador e compañeiro no caso de Ignacio Cerrada. A xornada finalizará cunha mesa de traballo e discusión na sesión de tarde na que participarán as relatoras, os investigadores integrantes do grupo MEIGA e un número restrinxido de invitados.

+ info

The DAYS WOMAN And ARCHITECTURE: EDUCATIONAL EXPERIENCE, RESEARCHER And PROFESSIONAL frame  in the context of a project of investigation wider and his aim is to boost the debate around the fear woman and architecture from the perspective of the own work, realise  this in field of the free exercise, of the teaching, of the public function, or in relation with another activity out of the conventional courses, but no thus with a content less arquitectural. They organise  two consecutive days, in the first of which tackles  the subject from a general field, with the participation of Carmen Espegel and of Zaida Muxí, professors both of the ETS Architecture of Madrid and Barcelona, respectively. To Carmen Espegel has proposed him  like subject the one of the pioneers, those women that have initiated the senda of the architecture like professional dedication breaking social roles and professionally predetermined, whereas to Zaida Muxí has entrusted him  that it speak us of the first generations of the Catalan architects in relation with a territory and an own identity. A round table vespertina in which they will participate the two quoted speakers as well as diverse professors of the ETS Architecture of A Coruña will close this first day.

In the second day the subject centres  in the woman and architecture in Galicia, from the vicinity that provides an exhibition with a format of 5×18, five speakers with eighteen minutes of intervention for each one of them. It will manage  this session with the participation of professionals of distinct generations and whose work discurre in diverse fields, well like protagonists in the case of Chus White, Cristina Ouzande, Lucía Ruiz or Sivia White, well like viewer and mate in the case of Ignacio Enclosed. The day will finalise with a table of work and discussion in the session of afternoon in which they will participate the speakers, the integral researchers of the MAGA group and a number restricted of invited.

+ info

[:es]El presente como utopía | Jorge Gorostiza[:gl]resente como utopía | Jorge Gorostiza[:en]The present like Utopia | Jorge Gorostiza[:]

[:es]

El presente como utopía | Jorge Gorostiza
Nueva York en 1980 según Just Imagine (David Butler, 1930)

En una entrada de mi blog escribía sobre la nueva revista de cine y arquitectura Teatro Marittimo, creada y dirigida por David Rivera. En su primer número, dedicado a utopías construidas, publicaron un artículo mío titulado «El presente como utopía» y subtitulado «vista de la ciudad actual desde el pasado», sobre cómo en las películas de ciencia ficción se imaginaron las ciudades que en ese momento eran el futuro y ahora ya son nuestro pasado, desde la década de los cuarenta, hasta el entonces mítico comienzo del Siglo XXI. Películas como Just Imagine, estrenada en 1930 y en la que se imaginaron cómo iba a ser el Nueva York del año 1980, quizás por tratarse de un  buen y conocido ejemplo, David puso la fotografía que adjunto al principio del artículo.

Como ya he hecho en otras ocasiones, copio aquí sólo el principio de este artículo, porque la revista aún está en las librerías y se puede leer en papel, por eso hay que comprarla, entre otros motivos, para garantizar su subsistencia.

«La palabra utopía procede del griego y etimológicamente puede tener dos orígenes, uno significa «buen lugar» y el otro, «no lugar». Ambos se refieren a un sitio, en el primero se trataría de uno óptimo, pero en el segundo se descubre un grave problema, es un sitio que no existe. Un lugar, un espacio que casi siempre se encuentra edificado de forma parcial o es totalmente urbano, que ha sido descrito con palabras y representado gráficamente en muchas ocasiones, teniendo configuraciones arquitectónicas y urbanísticas muy diversas, pero que sólo ha podido recorrerse en movimiento gracias a la imagen cinematográfica, televisiva o de los videojuegos.

El propio cine puede considerarse como una utopía «un ningún lugar de la imaginación, donde el espacio es la dimensión crucial» (Darke 2007: 27), precisamente por la importancia de sus cualidades espaciales, incluso arquitectónicas, porque, como escribe Anne Hurault-Paupe:

«en el cine, la noción de utopía denomina un cierto tipo de relaciones entre lugares […] se puede considerar como el cine crea los «lugares de la nada» (en el caso de una película de ficción, el espectador, confinado en una sala oscura, está inmerso en un mundo ficticio -la diégesis- que se manifiesta por la imágenes en movimiento y los sonidos) […] Así, cuando el cine, en las salas oscuras, muestra las ficciones que tienen lugar en espacios calificados como no reales y cuyo significado es el sueño de un mundo ideal, está sumamente cargado de utopía» (Hurault-Paupe 2007: 50).

Teniendo en cuenta estas relaciones, antes de continuar, es necesario establecer dos premisas, la primera sobre el término distopía, una palabra que al parecer fue creada por Stuart Mill a finales del siglo XIX, casi al mismo que las utopías literarias se convertían en utopías negativas, recuérdese entre otras: Cuando el dormido despierte (Wells, 1899), El talón de hierro (London, 1908), Nosotros (Zamiatin, 1924), Un mundo feliz (Huxley, 1932) y 1984 (Orwell, 1949); como opina Danièle André

«la distopía corresponde a un deseo de la utopía, representa su pulsión de muerte: el objetivo último de la utopía es la distopía» (André 2005: 166);

por ello, al hablar del futuro de la ciudad en el Cine, ese que en realidad ahora ya es el pasado, no se distinguirá entre lugares utópicos y distópicos. La segunda premisa es el estricto objeto de estudio de este artículo: sólo aquellas películas visionarias, casi siempre pertenecientes al género de ciencia ficción, en cuyo argumento se indica exactamente el año cuando trascurre su argumento y, por supuesto, cuando éste sea anterior a 2011.

Los pacíficos 40

1940, Londres es una gran capital, como se ve cuando un autogiro despega desde el techo de un edificio e inicia el vuelo sobre el Támesis, donde se cruza con bastantes aeronaves, todas ellas propulsadas por hélices; mientras en las márgenes del río se han construido edificios, la mayoría con aeropuertos en sus azoteas, de estilos eclécticos, poco estilizados, sin demasiado atractivo arquitectónico y bastante más altos que la Torre del Reloj del Palacio de Westminster, que puede verse a los lejos, casi sepultada entre estas edificaciones.

Este Londres pertenece a High Treason (Maurice Elvey, 1929), cuyo cartel muestra una arquitectura aún más avanzada que las propias imágenes de la película y en el que aparece, además de un, al parecer inevitable, aeropuerto en lo alto de un edificio, un gran dirigible pasando por debajo de un viaducto sobre el que circulan ferrocarriles y se lee «1930′ VISION OF 1940».

La crítica del momento destacó todo este derroche de tecnología futurista «con viva imaginación y gran realización técnica [Maurice Elvey] ha producido imágenes de lo que el mundo podría ser en 1940 lo que, sin duda, atrae la atención. Son interesantes, incluso si uno no las considera convincentes. Pero, ¿Será Londres una ciudad robot en un tiempo tan corto como dentro de diez u once años? Puede haber un nuevo puente en Charing Cross, pensando que no es seguro; y puede haber incluso un túnel del Canal de la Mancha, lo que es aún más incierto. Los helicópteros pueden ser de uso común y los aviones pueden aterrizar y despegar de las cubiertas de edificios de muchos pisos haciendo sombra a la cúpula de San Pablo. Puede que no haya periódicos, que la radiodifusión haya suplantado al London Times y las revistas que son publicadas por Lord Rothemere y Lord Beaverbrook cada mañana y tarde en este año de gracia. Pero Maurice Elvey no convence a nadie que las imágenes que presenta tan admirablemente sea probable que prevalezcan en un espacio de tiempo tan corto como el de diez años a partir de ahora» (Marshall 1929). A pesar de la admiración por lo que se ve en la película, el crítico duda razonablemente sobre la posibilidad de su existencia y es cierto que en cuanto a la ciudad, afortunadamente no se ha podido ver salvo en las pantallas cinematográficas. Una admiración que ha continuada incluso años después, «destacan los rascacielos de estilo Tudor de cincuenta pisos» (Ackerman 1997: 179), cuando en realidad, basta contar las plantas de los que se ven, para comprobar que sólo tienen alrededor de veinte.

Es evidente que este aspecto de la producción era el más importante, así lo enfatiza el press-book de la película: «una historia como ésta ofrece oportunidades para efectos visuales y sonoros únicos, y la película nos muestra Londres en 1940, con el nuevo Puente de Charing Cross, calles de dos pisos, aeroplanos, aeronaves y helicópteros que ascienden y aterrizan en los techos de edificios en el corazón de la City; uso diario de la televisión, noticias difundidas simultáneamente en sonido e imagen, el Túnel del Canal en funcionamiento, el club nocturno del futuro con sus instrumentos mecánicos de música de jazz y damas esgrimistas cuando se convierte en cabaré; modas de 1940, con más pieles para las mujeres y camisas de suave seda y pantalones hasta la rodilla para los hombres; en definitiva, una época de maravillas científicas y sorpresas en el vestir» (Soister 2004: 99).No se debe dejar de mencionar otro Londres del futuro, esta vez sin fecha, pero antecedente del citado, el mostrado por el cortometraje de The Fugitive Futurist (Gaston Quiribet, 1924), donde a través de un aparato se pueden ver las olas rompiendo en pleno Trafalgar Square, el Strand lleno de carteles luminosos, un enorme dirigible atracando en la torre del Parlamento y, como explica un intertítulo, «Tower Bridge resolverá los problemas de tráfico» porque por debajo discurren unas vías ferroviarias, mientras por su parte superior circulan trenes elevados y «la ciencia revolucionará los métodos de edificación», como explica otro intertítulo y a continuación, tras mostrar cuánto tarda un obrero perezoso en colocar un ladrillo, se ve una pared de ladrillos levantándose sola sin intervención humana; lástima que al final se descubra que el aparato en realidad sólo contiene unos ladrillos y su inventor es reconducido al manicomio de dónde se ha fugado, por lo que todas las maravillas que ha visto el espectador son elucubraciones que les ha narrado un loco.

Volviendo al Londres de High Treason, hay gran tensión en las fronteras entre los Estados Atlánticos y los Estados Federados de Europa, la Liga Mundial de la Paz intenta evitar los conflictos, sin embargo, los esbirros de una empresa de armamento hacen estallar una bomba en un tren justo en el túnel del Canal de la Mancha, para provocar la conflagración; Europa moviliza a sus hombres y mujeres, las seguidoras de la Liga rodean a los bombarderos impidiendo que despeguen y cuando el Presidente de Europa está a punto de declarar la guerra, el líder de la Liga lo mata, evitando la hostilidades; pero no se puede impedir que éste sea condenado y ejecutado, convirtiéndose en un mártir por la Paz.A principios de los años cuarenta el hombre más poderoso del mundo, un dictador corrupto, sigue explotando la máquina que, cuando era minero hace veinte años, le dio un extraterrestre al que se encontró en la mina, esta máquina le permite crear energía ilimitada, dándose cuenta de sus terribles actos y antes de que su malvado hijo haga un mal uso de ella, decide destruirla, como puede comprobarse en Algol (Hans Werckmeister, 1920), todo ello en unos años cuarenta cuyos ambientes son abstractos con líneas quebradas y tonos contrastados propios del expresionismo, espacios que por su diseño atemporal, lo mismo sirven parta los años veinte cuando comienza la historia, como para el Mundo de dos décadas después.

En 1940, como cuenta Non Stop New York (Robert Stevenson, 1937), un avión a reacción trasatlántico unía Londres con Nueva York. La primera capital tuvo más suerte que Nueva York, porque en 1940 sufrió un ataque aéreo en el que las bombas destruyeron el Empire State Building, a causa de la Segunda Guerra Mundial, que enfrentó a EE. UU. con la Confederación de Estados Euroasiáticos, profetizada por Los hombres deben pelear (Men Must Fight; Edgar Selwyn, 1933). El Empire State era ya el símbolo de la metrópoli y por ello, como se verá más adelante, aparece y además es destruido, en múltiples películas. Tampoco tuvo suerte Everytown, un trasunto de Londres, ya que ese año comenzaron los bombardeos sobre la ciudad, El mundo futuro (Things to Come; William Cameron Menzies, 1936). Algunos desgraciadamente sí acertaron con sus predicciones. Moscú 1946, en Kosmicheskij reis, (Vasili Zhuravlyov, 1936) puede verse «una torre coronada por una figura con alas, que está sobre el edificio del Instituto para Viajes Interplanetarios, adosado a ese edificio hay un cuerpo edificado con una cúpula de la que parte una inmensa rampa de lanzamiento construida con perfiles metálicos, bajo ella, circulan vehículos por grandes avenidas, al fondo, tras lo que parece un vasto parque, se ve la ciudad y sobre ella, compitiendo con la torre que se acaba de mostrar, sobresale el Palacio de los Soviets de Boris Iofan, Vladimir Schuko y Vladimir Gelfreikth, que resultó ganador del famoso concurso de 1933» así como un «cohete sostenido por un complejo entramado metálico, dentro de un hangar construido con arcos parabólicos de hormigón, como los hangares para dirigibles que construyó Eugène Freyssinet en Orly en 1923″ (Gorostiza 2007: 23). La Segunda Guerra Mundial no ha dejado sus espantosas secuelas en este Moscú y gracias a la Paz que se vive, sus científicos pudieron incluso construir un cohete que los trasladó a otros planetas»…..

Hasta aquí el comienzo de mi artículo, como siempre en este blog, el que quiera terminar de leerlo tendrá que hacerlo sobre papel, comprando la muy recomendable revista Teatro Marittimo, por ejemplo en la librería madrileña 8 1/2.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, noviembre 2011

[:en]

New York in 1980 according to Just Imagine (David Butler, 1930)

In a previous entry of this blog he was writing on the new magazine of cinema and architecture Teatro Marittimo, created and directed by David Rivera. In his first number dedicated to constructed Utopias, they published my qualified article «The present as Utopia» and subgraduate «sight of the current city from the past», on how in the movies of science fiction they imagined the cities that in this moment were the future and now already they are our past, from the decade of the forties, until the mythical beginning at the time of the 21st century. Movies as Just Imagine, released in 1930 and in that they imagined how it was going to be the Nueva York of the year 1980, probably for example treating itself about a good one and acquaintance, David put the photography that I attach initially of the article.

Since already I have done in other occasions, I copy here only the beginning of this article, because the magazine still is in the bookshops and can be read in paper, because of it it is necessary to buy it, between other motives, to guarantee his subsistence.

«The word Utopia comes from the Greek and etymologically it can have two origins, one means «good place» and other one, «not place». Both refer to a site, in the first one it would be a question of the ideal one, but in the second one a serious problem is discovered, is a site that does not exist. A place, a space that almost always is built of partial form or is totally urban, that has been described by words and represented graphically in many occasions, having architectural and urban development very diverse configurations, but that only it could have crossed in movement thanks to the cinematographic, television image or of the video games.

The own cinema can be considered to be a Utopia «one no place of the imagination, where the space is the crucial dimension» (Darke 2007: 27), precisely for the importance of his spatial, even architectural qualities, because, since Anne Hurault-Paupe writes: «in the cinema, the notion of Utopia names a certain type of relations between places […] it is possible to consider to be the cinema to create the «places of nothing» (in case of a movie of fiction, the spectator confined in a dark room, is immersed in a fictitious world – the diégesis – that demonstrates for the imágenes in movement and the sounds) […] This way, when the cinema, in the dark rooms, shows the fictions that take place in spaces qualified like not royal and which meaning is the dream of an ideal world, it is extremely loaded with Utopia» (Hurault-Paupe 2007: 50).

Bearing these relations in mind, before continuing, it is necessary to establish two premises, the first one on the term distopía, a word that apparently was created by Stuart Mill at the end of the 19th century, almost to the same one that the literary Utopias were turning into negative Utopias, be remembered between others: When the slept one wakes up (Wells, 1899), The heel of iron (London, 1908), We (Zamiatin, 1924), A happy world (Huxley, 1932) and 1984 (Orwell, 1949); as Danièle André thinks » the distopía corresponds to a desire of the Utopia, it represents his drive of death: the last aim of the Utopia is the distopía » (André 2005: 166); for it, on having spoken about the future of the city in the Cinema, this that actually now already is the past, it will not differ between Utopian places and opposite utopians. The second premise is the strict object of study of this article: only those visionary movies, almost always belonging to the kind of science fiction, in whose argument is indicated exactly the year when trascurre his argument and, certainly, when this one should be previous to 2011.

The pacific ones 40

1940, London is the great capital, since one sees when an autodraft takes off from the ceiling of a building and initiates the flight on the Thames, where it crosses with enough aircraft, all of them promoted by propellers; while in the márgenes of the river buildings have been constructed, the majority with airports in his roofs, of eclectic, little stylized styles, without too much architectural attraction and higher enough than the Tower of the Clock of the Palace of Westminster, which can turn to them far, almost buried between these buildings.

This London belongs to High Treason (Maurice Elvey, 1929), which cartel shows an architecture furthermore advanced that the own images of the movie and in that it turns out to be, besides one, apparently inevitable, airport in the high of a building, a great dirigible happening below a viaduct on which they circulate railroads and reads «1930′ VISION OF 1940».

The critique of the moment emphasized everything this waste of futurist technology » with alive imagination and great technical accomplishment [Maurice Elvey] it has produced images of what the world might be in 1940 what, undoubtedly, attracts the attention. They are interesting, even if one does not consider them to be convincing. But, will it be London a city robot in a time as short as in ten or eleven years? There can be a new bridge in Charing Cross, thinking that it is not sure; and there can be even a tunnel of the English Channel, which is furthermore uncertain. The helicopters can be of common use and the planes can land and take off of the building covers of many floors doing shade to San Paul’s dome. It is possible that there are no newspapers, that the broadcasting has supplanted to the London Times and the magazines that are published by Lord Rothemere and Lord Beaverbrook every morning and evening in this year of grace. But Maurice Elvey does not convince anybody that the images that he presents so admirably it is probable that they prevail in a lapse of time as short as that of ten years from now» (Marshall 1929). In spite of the admiration for what one sees in the movie, the critic doubts reasonably on the possibility of his existence and is true that as for the city, lucky one could not have seen except on the cinematographic screens. An admiration that has continued even some years later, «stand out the skyscrapers of style Tudor of fifty floors» (Ackerman 1997: 179), when actually, it is enough to count the plants of those who are seen, to verify that only they have about twenty.

It is evident that this aspect of the production was more important, like that the press-book of the movie emphasizes it: «a history like this one offers opportunities for the visual and sonorous only effects, and the movie shows us London in 1940, with Charing Cross’s new Bridge, streets of two floors, airplanes, aircraft and helicopters that ascend and land in the building ceilings in the heart of the City; daily use of the television, news spread simultaneously in sound and image, the Tunnel of the Channel in functioning, the night club of the future with his mechanical instruments of music of jazz and ladies esgrimistas when it turns into cabaret; modes of 1940, with more skins for the women and shirts of soft it sedates and trousers up to the knee for the men; definitively, an epoch of scientific marvels and surprises in to dress» (Soister 2004: 99). It´s not necessary to to stop mentioning another London of the future, this time without date, but precedent of the mentioned one, the showed one for The Fugitive Futurist (Gaston Quiribet, 1924) where across a device the waves can be seen breaking in full Trafalgar Square, the Strand full of luminous cartels, an enormous dirigible mooring in the tower of the Parliament and, as makes clear an intertitle, «Tower Bridge will solve the problems of traffic » because for below they think up a few railway routes, while for your part Superior they circulate high trains and » the science will revolutionize the methods of building», as it explains another intertitle and later, after a lazy worker showing how much slow in placing a brick, one sees a wall of bricks getting up alone without human intervention; a pity that ultimately discovers that the device actually only contains a few bricks and his inventor is re-led to the mental hospital wherefrom it has absconded, for what all the marvels that the spectator has seen are elucubraciones that a madman has narrated.

Returning to High Treason in London, there is great tension in the borders between the Atlantic States and the Federated States of Europe, the World League of the Peace tries to avoid the conflicts, nevertheless, the bailiffs of an armament company make explode a bomb in a just train in the tunnel of the English Channel, to provoke the conflagration; Europe mobilizes his men and women, the seguidoras of the League make a detour to the bombardiers preventing that despeguen and when the President of Europa is on the verge of declaring the war, the leader of the League kills, avoiding the hostilidades; but it is not possible to prevent that this one is condemned and executed, turning into a martyr for the Peace. At the beginning of the forties the most powerful man of the world, a corrupt dictator, continues exploiting the machine that, when it was mining twenty years ago, there gave him an extraterrestrial being whom one found in the mine, this machine allows him to create unlimited energy, realizing his terrible acts and before his wicked son does an evil use of her, it decides to destroy it, since it can be verified in Algol (Hans Werckmeister, 1920), all this in a few forties which environments are abstract with broken lines and confirmed own tones of the expressionism, spaces that for his design atemporal, the same thing serve divides the twenties when it begins the history, since for the World of two decades later.

In 1940, as account Non Stop New York (Robert Stevenson, 1937), a transatlantic jet plane was joining London with New York. The first capital had more luck that New York, because in 1940 it suffered an air raid in which the bombs destroyed the Empire State Building, because of the Second World war, which faced EE. UU. with the Federation of Euro-Asian States, prophesied by Men Must Fight (Edgar Selwyn, 1933). The Empire State was already the symbol of the metropolis and for it, since one will see hereinafter, it appears and in addition it is destroyed, in multiple movies. Neither was lucky Everytown, a transcript of London, since this year they began the bombardments on the city, Things to Eats (William Cameron Menzies, 1936). Some of them unfortunately yes succeeded with his predictions. Moscow 1946, in Kosmicheskij reis, can turn «a tower crowned by a figure with wings, which is on the building of the Institute for Interplanetary Trips, attached to this building there is a body built with a dome of the one that divides an immense ramp of launch constructed with metallic profiles, under her, they circulate vehicles for big avenues, to the bottom, after what it looks like a vast park, one sees the city and on her, competing with the tower that has just appeared, there stands out the Palace of Boris Iofan’s Soviets, Vladimir Schuko and Vladimir Gelfreikth, that he turned out to be a winner of the famous contest of 1933» as well as a «rocket supported by a complex metallic studding, inside a hangar constructed with parabolic arches of concrete, as the hangars for dirigibles that Eugène Freyssinet constructed in Orly in 1923» (Gorostiza 2007: 23). The Second World war has not left his frightful sequels in this Moscow and thanks to the Peace that is lived, his scientists could construct even a rocket that moved them to other planets «…..

Hitherto the beginning of my article, since always in this blog, which wants to stop reading it it will have to do it on paper, buying the very advisable magazine Teatro Marittimo, for example in the bookshop of Madrid 8 1/2.

Jorge Gorostiza, architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad

Santa Cruz de Tenerife, november 2011

[:gl]

Nova York en 1980 según Just Imagine (David Butler, 1930)

Nunha entrada anterior do meu blogue escribía sobre a nova revista de cine e arquitectura Teatro Marittimo, creada e dirixida por David Rivera. No seu primeiro número, dedicado a utopías construídas, publicaron un artigo meu titulado «O presente como utopía» e subtitulado «vista da cidade actual dende o pasado», sobre como nas películas de ciencia ficción se imaxinaron as cidades que nese momento eran o futuro e agora xa son o noso pasado, dende a década dos corenta, ata o entón mítico comezo do Século XXI. Películas como Just Imagine, estreada en 1930 e na que se imaxinaron como ía ser o Nova York do ano 1980, quizais por tratarse dun bo e coñecido exemplo, David puxo a fotografía que achego ao principio do artigo.

Como xa fixen noutras ocasións, copio aquí só o principio deste artigo, porque a revista aínda está nas librarías e se pode ler en papel, por iso hai que comprala, entre outros motivos, para garantir a súa subsistencia.

«A palabra utopía procede do grego e etimoloxicamente pode ter dúas orixes, un significa «bo lugar» e o outro, «non lugar». Ambos os dous refírense a un sitio, no primeiro trataríase dun óptimo, pero no segundo descóbrese un grave problema, é un sitio que non existe. Un lugar, un espazo que case sempre se encontra edificado de forma parcial ou é totalmente urbano, que foi descrito con palabras e representado graficamente en moitas ocasións, tendo configuracións arquitectónicas e urbanísticas moi diversas, pero que só puido percorrerse en movemento grazas á imaxe cinematográfica, televisiva ou dos videoxogos.

O propio cine pode considerarse como unha utopía «un ningún lugar da imaxinación, onde o espazo é a dimensión crucial» (Darke 2007: 27), precisamente pola importancia das súas calidades espaciais, mesmo arquitectónicas, porque, como escribe Anne Hurault-Paupe: «no cine, a noción de utopía denomina certo tipo de relacións entre lugares […] pódese considerar como o cine crea os «lugares da nada» (no caso dunha película de ficción, o espectador, confinado nunha sala escura, está inmerso nun mundo ficticio -a diégesis- que se manifesta pola imaxes en movemento e os sons) […] Así, cando o cine, nas salas escuras, mostra as ficcións que teñen lugar en espazos cualificados como non reais e cuxo significado é o sono dun mundo ideal, está sumamente cargado de utopía» (Hurault-Paupe 2007: 50).

Tendo en conta estas relacións, antes de continuar, é necesario establecer dúas premisas, a primeira sobre o termo distopía, unha palabra que ao parecer foi creada por Stuart Mill a finais do século XIX, case ao mesmo que as utopías literarias se convertían en utopías negativas, recórdese entre outras: Cando o durmido esperte (Wells, 1899), O talón de ferro (London, 1908), Nos (Zamiatin, 1924), Un mundo feliz (Huxley, 1932) e 1984 (Orwell, 1949); como opina Danièle André «a distopía corresponde a un desexo da utopía, representa a súa pulsión de morte: o obxectivo último da utopía é a distopía» (André 2005: 166); por iso, ao falar do futuro da cidade no Cine, ese que en realidade agora xa é o pasado, non se distinguirá entre lugares utópicos e distópicos. A segunda premisa é o estrito obxecto de estudo deste artigo: só aquelas películas visionarias, case sempre pertencentes ao xénero de ciencia ficción, en cuxo argumento se indica exactamente o ano cando trascurre o seu argumento e, por suposto, cando este sexa anterior a 2011.

Os pacíficos 40

1940, Londres é unha gran capital, como se ve cando un autoxiro despega dende o teito dun edificio e inicia o voo sobre o Támese, onde se cruza con bastantes aeronaves, todas elas propulsadas por hélices; mentres nas marxes do río se construíron edificios, a maioría con aeroportos nas súas azoteas, de estilos eclécticos, pouco estilizados, sen demasiado atractivo arquitectónico e bastante máis alta que a Torre do Reloxo do Pazo de Westminster, que pode verse aos lonxe, case sepultada entre estas edificacións.

Este Londres pertence a High Treason (Maurice Elvey, 1929), cuxo cartel mostra unha arquitectura aínda máis avanzada que as propias imaxes da película e no que aparece, ademais dun, ao parecer inevitable, aeroporto no alto dun edificio, un gran dirixible pasando por debaixo dun viaduto sobre o que circulan ferrocarrís e se le «1930 ‘ VISION OF 1940».

A crítica do momento destacou todo este dispendio de tecnoloxía futurista «con viva imaxinación e gran realización técnica [Maurice Elvey] produciu imaxes do que o mundo podería ser en 1940 o que, sen dúbida, atrae a atención. Son interesantes, mesmo se un non as considera convincentes. Pero, ¿será Londres unha cidade robot nun tempo tan curto como dentro de dez ou once anos? Pode haber unha nova ponte en Charing Cross, pensando que non é seguro; e pode haber mesmo un túnel da Canle da Mancha, o que é aínda máis incerto. Os helicópteros poden ser de uso común e os avións poden aterrar e despegar das cubertas de edificios de moitos pisos facendo sombra á cúpula de San Pablo. Pode que non haxa periódicos, que a radiodifusión suplantase ao London Times e as revistas que son publicadas por Lord Rothemere e Lord Beaverbrook cada mañá e tarde neste ano de graza. Pero Maurice Elvey non convence a ninguén que as imaxes que presenta tan admirablemente sexa probable que prevalezan nun espazo de tempo tan curto como o de dez anos a partir de agora» (Marshall 1929). A pesar da admiración polo que se ve na película, o crítico dubida razoablemente sobre a posibilidade da súa existencia e é certo que en canto á cidade, afortunadamente non se puido ver salvo nas pantallas cinematográficas. Unha admiración que hai continuada mesmo anos despois, «destacan os rañaceos de estilo Tudor de cincuenta pisos» (Ackerman 1997: 179), cando en realidade, abonda contar as plantas dos que se ven, para comprobar que só teñen ao redor de vinte.

É evidente que este aspecto da produción era o máis importante, así resáltao o press-book da película: «unha historia como esta ofrece oportunidades para efectos visuais e sonoros únicos, e a película móstranos Londres en 1940, coa nova Ponte de Charing Cross, rúas de dous pisos, aeroplanos, aeronaves e helicópteros que ascenden e aterran nos teitos de edificios no corazón da City; uso diario da televisión, noticias difundidas simultáneamente en son e imaxe, o Túnel da Canle en funcionamento, o club nocturno do futuro cos seus instrumentos mecánicos de música de jazz e damas esgrimidoras cando se converte en cabaré; modas de 1940, con máis peles para as mulleres e camisas de suave seda e pantalóns ata o xeonllo para os homes; en definitiva, unha época de marabillas científicas e sorpresas no vestir» (Soister 2004: 99).No se debe deixar de mencionar outro Londres do futuro, esta vez sen data, pero antecedente do citado, o mostrado pola curtametraxe de The Fugitive Futurist (Gaston Quiribet, 1924), onde a través dun aparato se poden ver as ondas rompendo en pleno Trafalgar Square, o Strand cheo de carteis luminosos, un enorme dirixible atracando na torre do Parlamento e, como explica un intertítulo, «Tower Bridge resolverá os problemas de tráfico» porque por debaixo discorren unhas vías ferroviarias, mentres pola súa banda superior circulan trens elevados e «a ciencia revolucionará os métodos de edificación», como explica outro intertítulo e a continuación, tras mostrar canto tarda un obreiro preguiceiro en colocar un ladrillo, se ve unha parede de ladrillos levantándose soa sen intervención humana; pena ao final se descubra que que o aparato en realidade só contén uns ladrillos e o seu inventor é reconducido ao manicomio de onde se fuxiu, polo que todas as marabillas que viu o espectador son elucubracións que lles narrou un tolo.

Volvendo ao Londres de High Treason, hai gran tensión nas fronteiras entre os Estados Atlánticos e os Estados Federados de Europa, a Liga Mundial da Paz intenta evitar os conflitos, non obstante, os esbirros dunha empresa de armamento fan estalar unha bomba nun tren xusto no túnel da Canle da Mancha, para provocar a conflagración; Europa mobiliza os seus homes e mulleres, as seguidoras da Liga rodean aos bombardeiros impedindo que despeguen e cando o Presidente de Europa está a punto de declarar a guerra, o líder da Liga mátao, evitando a hostilidades; pero non se pode impedir que este sexa condenado e executado, converténdose nun mártir pola Paz.A principios dos anos corenta o home máis poderoso do mundo, un ditador corrupto, segue explotando a máquina que, cando era mineiro hai vinte anos, lle deu un extraterrestre ao que se encontrou na mina, esta máquina permítelle crear enerxía ilimitada, dándose conta dos seus terribles actos e antes de que o seu malvado fillo faga un mal uso dela, decide destruíla, como pode comprobarse en Algol (Hans Werckmeister, 1920), todo iso nuns anos corenta cuxos ambientes son abstractos con liñas quebradas e tons contrastados propios do expresionismo, espazos que polo seu deseño atemporal, o mesmo serven parta os anos vinte cando comeza a historia, como para o Mundo de dúas décadas despois.

En 1940, como conta Non Stop New York (Robert Stevenson, 1937), un avión a reacción trasatlántico unía Londres con Nova York. A primeira capital tivo máis sorte que Nova York, porque en 1940 sufriu un ataque aéreo no que as bombas destruíron o Empire State Building, a causa da Segunda Guerra Mundial, que enfrontou a EE. UU. coa Confederación de Estados Euroasiáticos, profetizada por Os homes deben pelexar (Men Must Fight; Edgar Selwyn, 1933). O Empire State era xa o símbolo da metrópole e por iso, como se verá máis adiante, aparece e ademais é destruído, en múltiples películas. Tampouco tivo sorte Everytown, unha copia de Londres, xa que ese ano comezaron os bombardeos sobre a cidade, O mundo futuro (Things to Come; William Cameron Menzies, 1936). Algúns desgraciadamente si acertaron coas súas predicións. Moscú 1946, en Kosmicheskij reis, (Vasili Zhuravlyov, 1936) pode verse «unha torre coroada por unha figura con ás, que está sobre o edificio do Instituto para Viaxes Interplanetarias, pegado a ese edificio hai un corpo edificado cunha cúpula da que parte unha inmensa rampla de lanzamento construída con perfís metálicos, baixo ela, circulan vehículos por grandes avenidas, ao fondo, tras o que parece un vasto parque, vese a cidade e sobre ela, competindo coa torre que se acaba de mostrar, sobresae o Pazo dos Soviets de Boris Iofan, Vladimir Schuko e Vladimir Gelfreikth, que resultou gañador do famoso concurso de 1933» así como un «foguete sostido por un complexo armazón metálica, dentro dun hangar construído con arcos parabólicos de formigón, como os hangares para dirixibles que construíu Eugène Freyssinet en Orly en 1923″ (Gorostiza 2007: 23). A Segunda Guerra Mundial non deixou as súas espantosas secuelas neste Moscú e grazas á Paz que se vive, os seus científicos puideron mesmo construír un foguete que os trasladou a outros planetas»…..

Ata aquí o comezo do meu artigo, como sempre neste blog, que queira rematar de lelo terá que facelo sobre papel, comprando a moi recomendable revista Teatro Marittimo, por exemplo na libraría madrileña 8 1/2.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad

Santa Cruz de Tenerife, novembro 2011

[:]

El arpón y la ballenaO arpón e a baleaThe harpoon and the whale

0

El jueves 22 de noviembre a las 20:00 horas se inaugura en la sala de exposiciones de la delegación de A Coruña del Colexio Oficial de Arquitectos la exposición «El arpón y la ballena», de Carlos Álvarez y Cristina Sánchez.

La exposición cuenta de tres partes:

1. Fotografías, que pertenecen al proyecto que da nombre a la exposición, «El arpón y la ballena», y es una selección de imágenes recopiladas de viajes por Estados Unidos, México y Europa.
2. Estructuras, construidas por Cristina expresamente para estas imágenes y esta sala. Trabajadas en hierro, llegan a los 250 cm de altura y juegan con la dimensionalidad de la imagen dentro del espacio.
3. Diaporama, que es el culmen de la instalación. Se trata de una especie de cortometraje, realizado con una selección más amplia de fotografías del mismo proyecto, que avanzan mientras una voz en off narra una historia.

Autores
Cristina Sánchez (A Coruña, 1985) arquitecta y fundadora de la marca Sansoeurs jewerly, ha trabajado en estudio de Sanaa en Tokio y ha sido galardona con varios concursos internacionales de arquitectura.
Carlos Álvarez (Madrid, 1981) inicio su carrera como fotógrafo a finales de los 90, cuando colaboraba con publicaciones como Vogue, Elle, El Pais… desde mediados de la década pasada ha gozado de exposiciones tanto individuales como colectivas en galerías y museos de ciudades como Madrid, París, Berlín o Barcelona.

El arpón y la ballena
Sala de exposiciones de la delegación de A Coruña
Federico Tapia 64, bajo
22 noviembre – 22 diciembre 2012

O xoves 22 de novembro ás 20:00 horas inaugúrase na sala de exposicións da delegación da Coruña do Colexio Oficial de Arquitectos a exposición «O arpón e a balea», de Carlos Álvarez e Cristina Sánchez.

A exposición conta de tres partes:

1. Fotografías, que pertencen ao proxecto que dá nome á exposición, «O arpón e a ballena», e é unha selección de imaxes recompiladas de viaxes por Estados Unidos, México e Europa.

2. Estruturas, construídas por Cristina expresamente para estas imaxes e esta sala. Traballadas en ferro, chegan aos 250 cm de altura e xogan coa dimensionalidad da imaxe dentro do espazo.

3. Diaporama, que é o culmen da instalación. Trátase dunha especie de cortometraje, realizado cunha selección máis ampla de fotografías do mesmo proxecto, que avanzan mentres unha voz en off narra unha historia.

Autores

Cristina Sánchez (A Coruña, 1985) arquitecta e fundadora da marca Sansoeurs jewerly, traballou en estudo de Sanaa en Tokio e foi galardona con varios concursos internacionais de arquitectura.

Carlos Álvarez (Madrid, 1981) inicio a súa carreira como fotógrafo a finais dos 90, cando colaboraba con publicacións como Vogue, Elle, O Pais… desde mediados da década pasada gozou de exposicións tanto individuais como colectivas en galerías e museos de cidades como Madrid, Parides, Berlín ou Barcelona.

El arpón y la ballena

Sala de exposicións da delegación de A Coruña

Federico Tapia 64, baixo

22 novembro – 22 decembro 2012

The Thursday 22 November to the 20:00 hours inaugurates  in the room of exhibitions of the delegation of A Coruña of the Colexio Official of Architects the exhibition «The arpón and the whale», of Carlos Álvarez and Cristina Sánchez.

The exhibition explains of three parts:

1. Photographies, that belong to the project that gives name to the exhibition, «The arpón and the whale», and is a selection of images recopiladas of trips by United States, Mexico and Europe.

2. Structures, built by Cristina on purpose for these images and this room. Worked in iron, arrive to the 250 cm of height and play with the dimensionalidad of the image inside the space.

3. Diaporama, that is the culmen of the installation. It treats  of a species of short film, realised with a wider selection of photographies of the same project, that advance while a voice in off narrates a history.

Authors

Cristina Sánchez (A Coruña, 1985) architect and founder of the mark Sansoeurs jewerly, has worked in study of Sanaa in Tokyo and has been awards with several international contests of architecture.

Carlos Álvarez (Madrid, 1981) initiate his career like photographer to finals of the 90, when it collaborated with publications like Vogue, Elle, The Pais… From mediated of the past decade has enjoyed of exhibitions so much individual as collective in galleries and museums of cities like Madrid, Paris, Berlin or Barcelona.

The harpoon and the whale

Room of exhibitions of the delegation of A Coruña

Federico Tapia 64, under

22 November – 22 December 2012

Casa en Redonda | CREUSeCARRASCOCasa en Redonda | CREUSeCARRASCOHouse in Redonda | CREUSeCARRASCO

Rehabilitación y renovación de una vivienda y sus construcciones auxiliares, situada en la parte alta de una amplia parcela con pendiente al mar. La intervención diversifica su mirada y genera umbrales y cruces entre espacios, haciendo explícita la relación entre lo que existe y aparece, valores tratados con la misma intensidad hacia una nueva permanencia.

El lugar que lo envuelve todo se llama Redonda. La construcción, solitaria, por la que habían pasado muchas manos, domina un gran espacio cultivado que, con pendiente suave, llega hasta el mar. Se trata de una casa que también es otra.

Deliberadamente antigua y nueva a la vez. Mantiene sus detalles, los muros de piedra que la envuelven y las construcciones anexas. Límites y trazas, posición y presencia en el espacio, no cambian. Pero la mirada es diferente, ampliada, abrazando con las paredes originales una nueva fachada al mar. Casa y casita de invitados lo hacen, reivindicando el horizonte y la puesta de sol sobre Cabo Fisterra.

Las habitaciones, espacios de doble memoria, contienen un modo de habitar entre planos contrapuestos en forma, dimensión y significado que remueven tiempo e historia hacia una nueva permanencia. En la planta terrea, nuevos recorridos y patios configuran un conjunto de espacios que, en su dejarse atravesar, rodear e influir por el ambiente exterior, cambian centralidad por apertura.

Las pequeñas intervenciones, abriendo huecos que conectan transversalmente espacios exteriores a uno y otro lado, crean recorridos nuevos que relacionan diferentes formas de estar y acceder en torno a la vivienda.

Como prótesis que se introduce en el volumen existente, la galería de mármol se prolonga lateralmente hacia el interior en las tres plantas, dando forma a los baños, el ascensor y una escalera concebida como grieta sinuosa, cuya talla precisa la convierten en un vacío pétreo e independiente de la casa.

Título: Casa en Redonda
Autores: Juan Creus y Covadonga Carrasco
Colaboradores: Bárbara Mesquita, Alexandre Antunes, Belén Salgado, Nuria Casais.
Promotor: H+M
Aparejador: Raquel Castro Vázquez
Constructora: J. Manuel Rodríguez
Estructura: Suárez y García
Fotógrafo: Xoan Piñon / CREUSeCARRASCO
Localización: Redonda
Fecha de proyecto: Octubre 2009
Fecha fin de obra: Febrero 2012
Superficie útil: 338 m2 superficie construida: 446 m2
+ creusecarrasco.es

Rehabilitation and renovation of a housing and his auxiliary, placed constructions in the high part of a wide plot with earring to the sea. The intervention diversifies his look and generates thresholds and crossings between spaces, making the relation explicit between what it exists and appears, values treated with the same intensity towards a new permanency.

The place that wraps everything is called Redonda. The construction, solitary, for that many hands had happened, dominates a great cultivated space that, with soft earring, comes up to the sea. It is a question of a house that also it is different.

Deliberately ancient and new simultaneously. It supports his details, the walls of stone that wrap it and the attached constructions. Limits and traces, position and presence in the space, do not change. But the look is different, extended, embracing with the original walls a new front to the sea. House and guests’ little house do it, claiming the horizon and the putting Sun on End Fisterra.

The rooms, spaces of double memory, contain a way of living between planes opposed in form, dimension and meaning that they remove time and history towards a new permanency. In the plant terrea, new tours and courts form a set of spaces that, in his be leaving to cross, to make a detour and to influence for the exterior environment, change centralidad for opening.

The small interventions, opening hollows that connect transversely exterior spaces to one and another side, create new tours that relate different ways of being and acceding concerning the housing.

As prothesis that gets in the existing volume, the gallery of marble extends laterally towards the interior in three plants, giving form to the baths, the elevator and a stairs concebida as sinuous crack, which height is necessary turn her into an emptiness stony and independent from the house.

Title: House in Redonda

Authors: Juan Creus and Covadonga Carrasco

Collaborators: Bárbara Mesquita, Alexandre Antunes, Belén Salgado, Nuria Casais.

Promoter: H+M

Quantity surveyor: Raquel Castro Vázquez

Construction company: J. Manuel Rodríguez

Structure: Suárez y García

Photography: Xoan Piñon / CREUSeCARRASCO

Location: Redonda

Project date: October, 2009

Dates end of work: February, 2012

Useful surface: 338 m2 constructed surface: 446 m2

+ creusecarrasco.es

Rehabilitación e renovación dunha vivenda e as súas construcións auxiliares, situada na parte alta dunha ampla parcela con pendente ao mar. A intervención diversifica a súa mirada e xera limiares e cruces entre espazos, facendo explícita a relación entre o que existe e aparece, valores tratados coa mesma intensidade cara a unha nova permanencia.

O lugar que o envolve todo se chama Redonda. A construción, solitaria, pola que pasaran moitas mans, domina un gran espazo cultivado que, con pendente suave, chega ata o mar. Trátase dunha casa que tamén é outra.

Deliberadamente antiga e nova á vez.Mantén os seus detalles, os muros de pedra que a envolven e as construcións anexas. Límites e trazas, posición e presenza no espazo, non cambian. Pero a mirada é diferente, ampliada, abrazando coas paredes orixinais unha nova fachada ao mar. Casa e casita de invitados fano, reivindicando o horizonte e a posta de sol sobre Cabo Fisterra.

As habitacións, espazos de dobre memoria, conteñen un modo de habitar entre planos contrapuestos en forma, dimensión e significado que removen tempo e historia cara a unha nova permanencia. Na planta terrea, novos percorridos e patios configuran un conxunto de espazos que, no seu deixarse atravesar, rodear e influír polo ambiente exterior, cambian centralidad por apertura.

As pequenas intervencións, abrindo ocos que conectan transversalmente espazos exteriores a un e outro lado, crean percorridos novos que relacionan diferentes formas de estar e acceder en torno á vivenda.

Como prótesis que se introduce no volume existente, a galería de mármore prolóngase lateralmente cara ao interior nas tres plantas, dando forma aos baños, o ascensor e unha escaleira concibida como grieta sinuosa, cuxa talla precisa convértena nun baleiro pétreo e independente da casa.

Título: Casa en Redonda

Autores: Juan Creus e Covadonga Carrasco

Colaboradores: Bárbara Mesquita, Alexandre Antunes, Belén Salgado, Nuria Casais.

Promotor: H+M

Aparellador: Raquel Castro Vázquez

Constructora: J. Manuel Rodríguez

Estructura: Suárez y García

Fotógrafo: Xoan Piñon / CREUSeCARRASCO

Localización: Redonda

Data de proxecto: Outubro 2009

Data fin de obra: Febreiro 2012

Superficie útil: 338 m2 superficie construida: 446 m2

+ creusecarrasco.es

Ciclo Passivhaus y Bioconstrucción 2012Ciclo Passivhaus e Bioconstrucción 2012Cycle Passivhaus and Bioconstrucción 2012

La Plataforma de la edificación Passivhaus organizó en Octubre de 2011 el 1º Concurso Iberoamericano Passivhaus con el objetivo de analizar la situación actual de los edificios de consumo casi nulo en España e Iberoamérica y sacar conclusiones con respecto a la posibilidad de llegar al estándar marcado por la Directiva Europea (2010/31/UE) en el 2020. Los proyectos seleccionados en el concurso han sido elaborados bajo parámetros de eficiencia energética con un consumo casi nulo y la mayoría de ellos bajo el estándar Passivhaus, además de presentar otros criterios de sostenibilidad.

Los proyectos seleccionados pasaron a formar parte de una exposición itinerante que el PEP ofrece para su distribución por toda la península. Tuvieron una buena acogida en Asturias, Segovia, Madrid, Valladolid y Valencia.

Desde CASADOBE tenemos el interés de que este estándar energético se divulgue, por lo que solicitamos al PEP  el traslado de la exposición a nuestra comunidad. Además se realizará una exposición paralela sobre los principios básicos de Passivhaus y bioconstrucción, así como de trabajos realizados por el estudio.

Como complemento al ciclo se organizarán los días 1 y 22 de diciembre VISITAS GUIADAS a una CASA PASIVA en Portonovo que está en fase de obra. La entrada a las charlas y a la exposición es gratuita . El aforo es limitado así que para asegurarte el acceso deberás confirmar tu asistencia mediante correo o teléfono:  eventos(a)casadobe.es,    986 84 70 69.

+ info

A Plataforma da edificación Passivhaus organizou en outubro de 2011 o 1º Concurso Iberoamericano Passivhaus co obxectivo de analizar a situación actual dos edificios de consumo case nulo en España e Iberoamérica e sacar conclusións con respecto á posibilidade de chegar ao estándar marcado pola Directiva Europea (2010/31/UE) no 2020. Os proxectos seleccionados no concurso foron elaborados baixo parámetros de eficiencia energética cun consumo case nulo e a maioría deles baixo o estándar Passivhaus, ademais de presentar outros criterios de sostenibilidad.

Os proxectos seleccionados pasaron a formar parte dunha exposición itinerante que o PEP ofrece para a súa distribución por toda a península. Tiveron unha boa acolleita en Asturias, Segovia, Madrid, Valladolid e Valencia.

Desde CASADOBE temos o interese de que este estándar energético divúlguese, polo que solicitamos ao PEP o traslado da exposición á nosa comunidade. Ademais realizarase unha exposición paralela sobre os principios básicos de Passivhaus e bioconstrucción, así como de traballos realizados polo estudo.

Como complemento ao ciclo organizaranse os días 1 e 22 de decembro VISITAS GUIADAS a unha CASA PASIVA en Portonovo que está en fase de obra. A entrada ás charlas e á exposición é gratuita . O aforo é limitado así que para asegurarche o acceso deberás confirmar a túa asistencia mediante correo ou teléfono: eventos(a)casadobe.es, 986 84 70 69.

+ info

The Platform of the edificación Passivhaus organised in October of 2011 the 1º Contest Iberoamericano Passivhaus with the aim to analyse the current situation of the buildings of consumption almost invalid in Spain and Latin America and take out conclusions regarding the possibility to arrive to the marked standard by the European Directive (2010/31/EU) in the 2020. The projects selected in the contest have been elaborated under parameters of energetic efficiency with an almost invalid consumption and the majority of them under the standard Passivhaus, in addition to presenting other criteria of sustainability.

The projects selected happened to form part of an itinerant exhibition that PEP offers for his distribution by all the peninsula. They had a good received in Asturias, Segovia, Madrid, Valladolid and Valencia.

From CASADOBE have the interest that this energetic standard spread , by what request to PEP the transfer of the exhibition to our community. Besides it will realise  a parallel exhibition on the basic principles of Passivhaus and bioconstrucción, as well as of works realised by the study.

As I complement to the cycle will organise  the days 1 and 22 December VISIT GUIDED to a PASSIVE HOUSE in Portonovo that is in phase of work. The entrance to the talks and to the exhibition is free . The aforo is limited so to ensure you the access will have to confirm your assistance by means of post or telephone: events(to)casadobe.es, 986 84 70 69.

+ info

EQUIciuDAD 2012EQUIciuDAD 2012EQUIciuDAD 2012

0

1. Presentación  del congreso

El Congreso EQUIciuDAD2012 es un evento organizado por el  Vicerrectorado del Campus de Gipuzkoa de la UPV/EHU y comisariado por la Asociación Sinergia Sostenible.Para esta segunda edición repetimos sede en el Centro de Datos Avanzados y Biblioteca del Campus de Gipuzkoa Carlos Santamaría.

Pero ¿qué es EQUIciuDAD2012? Este Congreso  ha sido ideado con el fin de dar a la EQUIDAD el lugar que le corresponde dentro del concepto de la ARQUITECTURA Y URBANISMO SOSTENIBLE. Para ello, se ha realizado una rigurosa selección de ponentes y participantes que están trabajando en esta línea.
El congreso combina tres formatos que, creemos, lo hacen claro, ágil y, sobre todo, muy rico en contenido. Por un lado, tenemos las ponencias principales, por otro están las salas de comunicaciones y debate y, por último, tendremos una sesión de diálogo y debate hibridada; es decir, habrá ponentes es vivo y otros en el entorno “online” pero, igualmente, en directo. Con todo ello, se pretende que el congreso tenga mucha interacción y que el público asistente participe de manera activa en las dos jornadas.

2. Objetivo del congreso

Desde la organización del congreso EQUIciuDAD2012,  estamos convencidas que la sostenibilidad, a día de hoy, se encuentra con dos escollos complicados que tiene que librar. Por un lado, el término ha sido usado de manera mediática, llamando sostenible a casi cualquier cosa, por lo que se ha vaciado de contenido y por otro lado, vemos que, en muchos casos, no se tiene una idea clara de lo que realmente significa la sostenibilidad.

Por ello, la intención del congreso es intentar  llenar de valor al concepto que representa la palabra sostenibilidad y, a su vez, aclarar lo que significa que la arquitectura y el urbanismo sean, realmente, sostenibles.

Para conseguirlo, se evita cualquier confusión entre lo que es la bioconstrucción y lo que es la  arquitectura bioclimática, lo que es  la arquitectura bioclimática y lo que es la arquitectura ecológica y, por último, lo que viene a ser  la arquitectura ecológica  y  la arquitectura sostenible. Con este fin, creemos que es fundamental entender el concepto de la sostenibilidad como si fuera un taburete que se apoya en tres patas: la equidad, la ecología y la economía. Es decir, las famosas 3-E. Así que, durante los dos días que dura el evento apostamos por la Equidad como eje conductor de las ponencias, diálogos y talleres. A su vez, el primero de los días se centra en los procesos de participación ciudadana, la parte inmaterial de la ciudad, y el segundo se enmarca en la escala de la ciudad y Nuevas Tecnologías.

3. RESUMEN DEL PROGRAMA

En esta ocasión el congreso se ha enfocado desde una perspectiva más científica y gran parte del mismo estará formado por salas de comunicación y debate. Aún así, también tendremos ponencias de apertura y clausura, de la mano de Santiago de Molina y Juan Freire. El broche final, estará a cargo de uno de los ponentes del año pasado, Miguel Ángel Díaz Camacho. También, tendremos agradables novedades como una edición especial de Think Commons con Domenico Di Siena @urbanohumano como maestro de ceremonias.

Acordaros que el plazo de inscripción con la tarifa reducida termina pronto y las plazas son limitadas.

 JUEVES 13 de diciembre

 08:30-09:30

Recepción de visitantes. Acreditaciones. Registro y entrega de documentación.
09:30-10:00

Inauguración del congreso:

Representante del Vicerrectorado del Campus de Gipuzkoa de la UPV/EHU + Sinergia Sostenible

10:00-11:30

Conferencia de apertura:

SANTIAGO DE MOLINA _ “Arquitectos, arquitectura y participación ciudadana”

11:30-12:00
PAUSA CAFÉ

12:00-14:00

SESIONES DE COMUNICACIONES Y DEBATES

PAUSA

16:00-17:30

SESIONES DE COMUNICACIONES Y DEBATES

17:30-18:00
PAUSA CAFÉ

18:00- 20:00

THINK COMMONS _ “La participación ciudadana en la nueva Era Digital”

Dirección: Domenico di Siena @urbanoumano

Participantes offline: Miguel Jeanicke de VIC + Carlos Camara

Participantes online: por definir

23:00- ¿?

EQUI-Fiesta moderada por Arkitiriteros

VIERNES 14 de diciembre

10:00-11:30

Mesa redonda

“La ciudad del ciudadano” _ MANU FERNANDEZ + ZULOARK + TODO POR LA PRAXIS

11:30-12:00
PAUSA CAFÉ

12:00-14:00

SESIONES DE COMUNICACIONES Y DEBATES

PAUSA

16:00-17:30

SESIONES DE COMUNICACIONES Y DEBATES

17:30-18:00
PAUSA CAFÉ

18:00- 19:30

Conferencia de clausura: JUAN FREIRE _ “Nuevas tecnologías para el empoderamiento ciudadano”

19:30- 20.00

Acto de clausura: MIGUEL ÁNGEL DÍAZ CAMACHO + SINERGIA SOSTENIBLE

20.00-20:30
Lunch

 PROGRAMA COMPLETO:

1. PROGRAMA  _  RESUMEN _   EQUICciuDAD 2012, aquí.

2. PROGRAMA _POR SALAS DE DEBATE _   EQUICciuDAD 2012, aquí.

3. PROGRAMA _ POR AUTORES Y TEMÁTICAS  _   EQUICciuDAD 2012,aquí.

4. Comisariado: Sinergia Sostenible

Sinergia Sostenible pone nombre al lugar de encuentro donde se fusionan las ganas de saber y de dar a conocer qué es la sostenibilidad, para buscar el mejor camino de llegar a ella. Este lugar está habitado por Amaya González, Lorenzo Barnó, Leire Garaikoetxea, Ana Enguita, Agnieszka Stepien, Conrado Muñoz y Uxua Domblás y quiere ser un punto de referencia para nuestra práctica como profesionales de la arquitectura y la sostenibilidad.

¿Qué hacemos?
Nuestra actividad se sustenta en tres pilares básicos:
1. La realización de talleres de arquitectura y sostenibilidad con los más pequeños.
2. La publicación (comunicación y difusión) de arquitectura y sostenibilidad.
3. Actividades que difundan la arquitectura sostenible, como pueden ser la realización de charlas o comisariado de eventos y congresos.

Filosofía de Sinergia Sostenible
Creemos que una de las labores más importantes que hoy en día tenemos los técnicos y arquitectos es la de emplear nuestras energías en diseñar los mecanismos que permitan lograr un hábitat en equilibrio con el planeta que lo sustenta, un hábitat sostenible que satisface las necesidades de las generaciones presentes sin comprometer el futuro de sus descendientes. A su vez, la sostenibilidad engloba también los elementos sociales y éticos; la entendemos como una actitud global que refleja el respeto por nuestro entorno y por los demás.

Precisamente es este respeto y conciencia de la que surge lo que entendemos sería la base de cualquier tipo de acción educativa. Por lo tanto, intentamos enfocar las actividades que desarrollamos desde la conciencia de las necesidades que tiene cada uno de los habitantes del planeta respecto al concepto de habitar.

Aquí, nos podemos remitir a la definición del hecho de habitar que nos proporciona el filósofo alemán Heidegger. Para él los conceptos de construir, habitar y pensar son inseparables.

Creemos que en este campo, como en otros, es muy importante crear una sinergia multidisciplinar en esa dirección, una multiplicación de las fuerzas.

EQUIciuDAD2012
Dónde: San Sebastián.
Cuando: Jueves 13 y viernes 14 de diciembre 2012
Organización: UPV/EHU
Comisarios: Sinergia Sostenible.
Web del congreso: http://equiciudad.es/
Correo de información: info@equiciudad.es
Redes sociales:
En Twitter: @Equiciduad
Hashtag     #EQUIciuDAD2012
En Facebook _  http://on.fb.me/tLwoWX

1. Presentación do congreso

O Congreso EQUIciuDAD2012 é un evento organizado polo Vicerrectorado do Campus de Gipuzkoa da UPV/EHU e comisariado pola Asociación Sinergia Sostenible.Para esta segunda edición repetimos sé no Centro de Datos Avanzados e Biblioteca do Campus de Gipuzkoa Carlos Santamaría.

¿Pero que é EQUIciuDAD2012? Este Congreso foi ideado co fin de dar á EQUIDAD o lugar que lle corresponde dentro do concepto da ARQUITECTURA E URBANISMO SOSTIBLE. Para iso, realizouse unha rigorosa selección de ponentes e participantes que están traballando nesta liña.

O congreso combina tres formatos que, creemos, fano claro, áxil e, sobre todo, moi rico en contido. Por unha banda, temos os relatorios principais, por outro están as salas de comunicacións e debate e, para rematar, teremos unha sesión de diálogo e debate hibridada; é dicir, haberá ponentes é vivo e outros na contorna “online” pero, igualmente, en directo. Con todo iso, preténdese que o congreso teña moita interacción e que o público asistente participe de xeito activo nas dúas xornadas.

2. Obxetivo do congreso

Desde a organización do congreso EQUIciuDAD2012 , estamos convencidas que a sostenibilidad, a día de hoxe, atópase con dous escollos complicados que ten que librar. Por unha banda, o término foi usado de xeito mediática, chamando sostenible a case calquera cousa, polo que se baleirou de contido e doutra banda, vemos que, en moitos casos, non se ten unha idea clara do que realmente significa a sostenibilidad.

Por iso, a intención do congreso é intentar encher de valor ao concepto que representa a palabra sostenibilidad e, á súa vez, aclarar o que significa que a arquitectura e o urbanismo sexan, realmente, sostenibles.

Para conseguilo, evítase calquera confusión entre o que é a bioconstrucción e o que é a arquitectura bioclimática, o que é a arquitectura bioclimática e o que é a arquitectura ecolóxica e, para rematar, o que vén ser a arquitectura ecolóxica e a arquitectura sostenible. Con este fin, creemos que é fundamental entender o concepto da sostenibilidad coma se fose un taburete que se apoia en tres patas: a equidad, a ecología e a economía. É dicir, as famosas 3-E. Así que, durante os dous días que dura o evento apostamos pola Equidad como eixe condutor dos relatorios, diálogos e talleres. Á súa vez, o primeiro dos días céntrase nos procesos de participación cidadá, a parte inmaterial da cidade, e o segundo enmárcase na escala da cidade e Novas Tecnoloxías.

3. RESUMO DO PROGRAMA

Nesta ocasión o congreso hase enfocado desde unha perspectiva máis científica e gran parte do mesmo estará formado por salas de comunicación e debate. Aínda así, tamén teremos relatorios de apertura e clausura, da man de Santiago de Molina e Juan Freire. O broche final, estará a cargo dun dos ponentes do ano pasado, Miguel Anxo Díaz Camacho. Tamén, teremos agradables novidades como unha edición especial de Think Commons con Domenico Dei Siena @urbanohumano como mestre de cerimonias.

Acordarvos que o prazo de inscripción coa tarifa reducida termina pronto e as prazas son limitadas.

XOVES 13 de dicembro

08:30-09:30

Recepción de visitantes. Acreditacións. Rexistro e entrega de documentación.

09:30-10:00

Inauguración do congreso:

Representante do Vicerrectorado do Campus de Gipuzkoa de la UPV/EHU + Sinergia Sostenible

10:00-11:30

Conferencia de apertura:

SANTIAGO DE MOLINA _ “Arquitectos, arquitectura e participación ciudadana”

11:30-12:00

PAUSA CAFÉ

12:00-14:00

SESIóNS DE COMUNICACIóNS e DEBATES

PAUSA

16:00-17:30

SESIóNS DE COMUNICACIóNS e DEBATES

17:30-18:00

PAUSA CAFÉ

18:00- 20:00

THINK COMMONS _ “A participación ciudadá na nova Era Dixital”

Dirección: Domenico di Siena @urbanoumano

Participantes offline: Miguel Jeanicke de VIC + Carlos Camara

Participantes online: por definir

23:00- ¿?

EQUI-Festa moderada por Arkitiriteros

VENRES 14 de dicembro

10:00-11:30

Mesa redonda

“A cidade do cidadá” _ MANU FERNANDEZ + ZULOARK + TODO POR LA PRAXIS

11:30-12:00

PAUSA CAFÉ

12:00-14:00

SESIóNS DE COMUNICACIóNS e DEBATES

PAUSA

16:00-17:30

SESIóNS DE COMUNICACIóNS e DEBATES

17:30-18:00

PAUSA CAFÉ

18:00- 19:30

Conferencia de clausura: JUAN FREIRE _ “Novas tecnoloxías para o empoderamento cidadá”

19:30- 20.00

Acto de clausura: MIGUEL ÁNGEL DÍAZ CAMACHO + SINERGIA SOSTENIBLE

20.00-20:30

Lunch

PROGRAMA COMPLETO:

1. PROGRAMA _ RESUMO _ EQUICciuDAD 2012, aquí.

2. PROGRAMA _POR SALAS DE DEBATE _ EQUICciuDAD 2012, aquí.

3. PROGRAMA _ POR AUTORES e TEMÁTICAS _ EQUICciuDAD 2012,aquí.

4. Comisariado: Sinergia Sostenible

Sinergia Sostenible pon nome ao lugar de encontro onde se fusionan as ganas de saber e de dar a coñecer que é a sostenibilidad, para buscar o mellor camiño de chegar a ela. Este lugar está habitado por Amaya González, Lorenzo Barnó, Leire Garaikoetxea, Ana Enguita, Agnieszka Stepien, Conrado Muñoz e Uxua Domblás e quere ser un punto de referencia para a nosa práctica como profesionais da arquitectura e a sostenibilidad.

¿Que facemos?

A nosa actividade susténtase en tres alicerces básicos:

1. A realización de talleres de arquitectura e sostenibilidad cos máis pequenos.

2. A publicación (comunicación e difusión) de arquitectura e sostenibilidad.

3. Actividades que difundan a arquitectura sostenible, como poden ser a realización de charlas ou comisariado de eventos e congresos.

Filosofía de Sinergia Sostenible

Creemos que unha dos labores máis importantes que hoxe en día temos os técnicos e arquitectos é a de empregar as nosas enerxías en deseñar os mecanismos que permitan lograr un hábitat en equilibrio co planeta que o sustenta, un hábitat sostenible que satisfai as necesidades das xeracións presentes sen comprometer o futuro dos seus descendientes. Á súa vez, a sostenibilidad engloba tamén os elementos sociais e éticos; entendémola como unha actitude global que reflicte o respecto pola nosa contorna e polos demais.

Precisamente é este respecto e conciencia da que xorde o que entendemos sería a base de calquera tipo de acción educativa. Polo tanto, intentamos enfocar as actividades que desenvolvemos desde a conciencia das necesidades que ten cada un dos habitantes do planeta respecto ao concepto de habitar.

Aquí, podémosnos/podémonos remitir á definición do feito de habitar que nos proporciona o filósofo alemán Heidegger. Para el os conceptos de construír, habitar e pensar son inseparables.

Creemos que neste campo, como noutros, é moi importante crear unha sinergia multidisciplinar nesa dirección, unha multiplicación das forzas.

EQUIciuDAD2012

Ónde: San Sebastián.

Cando: Xoves 13 e venres 14 de dicembro2012

Organización: UPV/EHU

Comisarios: Sinergia Sostenible.

Web do congreso: http://equiciudad.es/

Correo de información: info@equiciudad.es

Redes sociales:

En Twitter: @Equiciduad

Hashtag #EQUIciuDAD2012

En Facebook _ http://on.fb.me/tLwoWX

1. Presentación del congreso

El Congreso EQUIciuDAD2012 es un evento organizado por el Vicerrectorado del Campus de Gipuzkoa de la UPV/EHU y comisariado por la Asociación Sinergia Sostenible.Para esta segunda edición repetimos sede en el Centro de Datos Avanzados y Biblioteca del Campus de Gipuzkoa Carlos Santamaría.

Pero ¿qué es EQUIciuDAD2012? Este Congreso ha sido ideado con el fin de dar a la EQUIDAD el lugar que le corresponde dentro del concepto de la ARQUITECTURA Y URBANISMO SOSTENIBLE. Para ello, se ha realizado una rigurosa selección de ponentes y participantes que están trabajando en esta línea.

El congreso combina tres formatos que, creemos, lo hacen claro, ágil y, sobre todo, muy rico en contenido. Por un lado, tenemos las ponencias principales, por otro están las salas de comunicaciones y debate y, por último, tendremos una sesión de diálogo y debate hibridada; es decir, habrá ponentes es vivo y otros en el entorno “online” pero, igualmente, en directo. Con todo ello, se pretende que el congreso tenga mucha interacción y que el público asistente participe de manera activa en las dos jornadas.

2. Objetivo del congreso

Desde la organización del congreso EQUIciuDAD2012 , estamos convencidas que la sostenibilidad, a día de hoy, se encuentra con dos escollos complicados que tiene que librar. Por un lado, el término ha sido usado de manera mediática, llamando sostenible a casi cualquier cosa, por lo que se ha vaciado de contenido y por otro lado, vemos que, en muchos casos, no se tiene una idea clara de lo que realmente significa la sostenibilidad.

Por ello, la intención del congreso es intentar llenar de valor al concepto que representa la palabra sostenibilidad y, a su vez, aclarar lo que significa que la arquitectura y el urbanismo sean, realmente, sostenibles.

Para conseguirlo, se evita cualquier confusión entre lo que es la bioconstrucción y lo que es la arquitectura bioclimática, lo que es la arquitectura bioclimática y lo que es la arquitectura ecológica y, por último, lo que viene a ser la arquitectura ecológica y la arquitectura sostenible. Con este fin, creemos que es fundamental entender el concepto de la sostenibilidad como si fuera un taburete que se apoya en tres patas: la equidad, la ecología y la economía. Es decir, las famosas 3-E. Así que, durante los dos días que dura el evento apostamos por la Equidad como eje conductor de las ponencias, diálogos y talleres. A su vez, el primero de los días se centra en los procesos de participación ciudadana, la parte inmaterial de la ciudad, y el segundo se enmarca en la escala de la ciudad y Nuevas Tecnologías.

3. RESUMEN DEL PROGRAMA

En esta ocasión el congreso se ha enfocado desde una perspectiva más científica y gran parte del mismo estará formado por salas de comunicación y debate. Aún así, también tendremos ponencias de apertura y clausura, de la mano de Santiago de Molina y Juan Freire. El broche final, estará a cargo de uno de los ponentes del año pasado, Miguel Ángel Díaz Camacho. También, tendremos agradables novedades como una edición especial de Think Commons con Domenico Di Siena @urbanohumano como maestro de ceremonias.

Acordaros que el plazo de inscripción con la tarifa reducida termina pronto y las plazas son limitadas.

JUEVES 13 de diciembre

08:30-09:30

Recepción de visitantes. Acreditaciones. Registro y entrega de documentación.

09:30-10:00

Inauguración del congreso:

Representante del Vicerrectorado del Campus de Gipuzkoa de la UPV/EHU + Sinergia Sostenible

10:00-11:30

Conferencia de apertura:

SANTIAGO DE MOLINA _ “Arquitectos, arquitectura y participación ciudadana”

11:30-12:00

PAUSA CAFÉ

12:00-14:00

SESIONES DE COMUNICACIONES Y DEBATES

PAUSA

16:00-17:30

SESIONES DE COMUNICACIONES Y DEBATES

17:30-18:00

PAUSA CAFÉ

18:00- 20:00

THINK COMMONS _ “La participación ciudadana en la nueva Era Digital”

Dirección: Domenico di Siena @urbanoumano

Participantes offline: Miguel Jeanicke de VIC + Carlos Camara

Participantes online: por definir

23:00- ¿?

EQUI-Fiesta moderada por Arkitiriteros

VIERNES 14 de diciembre

10:00-11:30

Mesa redonda

“La ciudad del ciudadano” _ MANU FERNANDEZ + ZULOARK + TODO POR LA PRAXIS

11:30-12:00

PAUSA CAFÉ

12:00-14:00

SESIONES DE COMUNICACIONES Y DEBATES

PAUSA

16:00-17:30

SESIONES DE COMUNICACIONES Y DEBATES

17:30-18:00

PAUSA CAFÉ

18:00- 19:30

Conferencia de clausura: JUAN FREIRE _ “Nuevas tecnologías para el empoderamiento ciudadano”

19:30- 20.00

Acto de clausura: MIGUEL ÁNGEL DÍAZ CAMACHO + SINERGIA SOSTENIBLE

20.00-20:30

Lunch

PROGRAMA COMPLETO:

1. PROGRAMA _ RESUMEN _ EQUICciuDAD 2012, aquí.

2. PROGRAMA _POR SALAS DE DEBATE _ EQUICciuDAD 2012, aquí.

3. PROGRAMA _ POR AUTORES Y TEMÁTICAS _ EQUICciuDAD 2012,aquí.

4. Comisariado: Sinergia Sostenible

Sinergia Sostenible pone nombre al lugar de encuentro donde se fusionan las ganas de saber y de dar a conocer qué es la sostenibilidad, para buscar el mejor camino de llegar a ella. Este lugar está habitado por Amaya González, Lorenzo Barnó, Leire Garaikoetxea, Ana Enguita, Agnieszka Stepien, Conrado Muñoz y Uxua Domblás y quiere ser un punto de referencia para nuestra práctica como profesionales de la arquitectura y la sostenibilidad.

¿Qué hacemos?

Nuestra actividad se sustenta en tres pilares básicos:

1. La realización de talleres de arquitectura y sostenibilidad con los más pequeños.

2. La publicación (comunicación y difusión) de arquitectura y sostenibilidad.

3. Actividades que difundan la arquitectura sostenible, como pueden ser la realización de charlas o comisariado de eventos y congresos.

Filosofía de Sinergia Sostenible

Creemos que una de las labores más importantes que hoy en día tenemos los técnicos y arquitectos es la de emplear nuestras energías en diseñar los mecanismos que permitan lograr un hábitat en equilibrio con el planeta que lo sustenta, un hábitat sostenible que satisface las necesidades de las generaciones presentes sin comprometer el futuro de sus descendientes. A su vez, la sostenibilidad engloba también los elementos sociales y éticos; la entendemos como una actitud global que refleja el respeto por nuestro entorno y por los demás.

Precisamente es este respeto y conciencia de la que surge lo que entendemos sería la base de cualquier tipo de acción educativa. Por lo tanto, intentamos enfocar las actividades que desarrollamos desde la conciencia de las necesidades que tiene cada uno de los habitantes del planeta respecto al concepto de habitar.

Aquí, nos podemos remitir a la definición del hecho de habitar que nos proporciona el filósofo alemán Heidegger. Para él los conceptos de construir, habitar y pensar son inseparables.

Creemos que en este campo, como en otros, es muy importante crear una sinergia multidisciplinar en esa dirección, una multiplicación de las fuerzas.

EQUIciuDAD2012

Dónde: San Sebastián.

Cuando: Jueves 13 y viernes 14 de diciembre 2012

Organización: UPV/EHU

Comisarios: Sinergia Sostenible.

Web del congreso: http://equiciudad.es/

Correo de información: info@equiciudad.es

Redes sociales:

En Twitter: @Equiciduad

Hashtag #EQUIciuDAD2012

En Facebook _ http://on.fb.me/tLwoWX

Manuel Borobio · La vida es un trazado en borrador [TEDxGalicia]Manuel Borobio · A vida é un trazado en borrador [TEDxGalicia]Manuel Borobio · The life is a tracing in draft [TEDxGalicia]

0

Experto en planificación urbana y territorial, Manuel estuvo preparandose para hablar sobre el territorio como fuente de inspiración. Preparando esta sesión vivió un proceso interno el cuál le hizo finalmente cambiar su charla para compartir sus pensamientos sobre la vida y nuestras conexiones.

Sobre Manuel Borobio
Una vida de idas y venidas en los campos de acción más diversos pero siempre con relación a la ordenación del territorio. En el inicio  trabajo en Cooperación Internacional qué le llevó a Palestina donde entendia, que las ciudades podían ser, bonitas y al mismo tiempo una prisión. De esta última aventura ha trabajado en los proyectos relacionados con la investigación y desarrollo por una administración más transparente, ágil, lógica y creativa de nuestro territorio.

About TEDx
In the spirit of ideas worth spreading, TEDx is a program of local, self-organized events that bring people together to share a TED-like experience. At a TEDx event, TEDTalks video and live speakers combine to spark deep discussion and connection in a small group. These local, self-organized events are branded TEDx, where x = independently organized TED event. The TED Conference provides general guidance for the TEDx program, but individual TEDx events are self-organized.* (*Subject to certain rules and regulations).

Experto en planificación urbana e territorial, Manuel estivo preparandose para falar sobre o territorio como fonte de inspiración. Preparando esta sesión viviu un proceso interno o cal fíxolle finalmente cambiar a súa charla para compartir os seus pensamentos sobre a vida e as nosas conexións.

Sobre Manuel Borobio

Unha vida de idos e vindas nos campos de acción máis diversos pero sempre con relación á ordenación do territorio. No inicio  traballo en Cooperación Internacional que lle levou a Palestina onde entendia, que as cidades podían ser, bonitas e ao mesmo tempo unha prisión . Desta última aventura traballou nos proxectos relacionados coa investigación e desenvolvemento por unha administración máis transparente, áxil, lóxica e creativa do noso territorio.

About TEDx

In the spirit of ideas worth spreading, TEDx is a program of local, self-organized events that bring people together to share a TED-like experience. At a TEDx event, TEDTalks video and live speakers combine to spark deep discussion and connection in a small group. These local, self-organized events are branded TEDx, where x = independently organized TED event. The TED Conference provides general guidance for the TEDx program, but individual TEDx events are self-organized.* (*Subject to certain rules and regulations).

Expert in urban and territorial planning, Manuel was asked to talk about the territory as a source of inspiration. Preparing this session lived an internal process which made him finally change his talk to share his thoughts about life and our connections.

About Manuel Borobio

A life of gone and come in the fields of action more diverse but always in regard to the management of the territory. In the begining he worked in International Cooperation with what took him to Palestina where he understood, that the cities can be, beautiful and prison at the same time. From this last adventure has worked in projects related with the investigation and development by a more transparent administration, agile, logical and creative of our territory.

About TEDx

In the spirit of ideas worth spreading, TEDx is a program of local, self-organized events that bring people together to share a TED-like experience. At a TEDx event, TEDTalks video and live speakers combine to spark deep discussion and connection in a small group. These local, self-organized events are branded TEDx, where x = independently organized TED event. The TED Conference provides general guidance for the TEDx program, but individual TEDx events are self-organized.* (*Subject to certain rules and regulations).

[:es]¿El fin del pensamiento utópico? | Miquel Lacasta Codorniu[:gl]¿O fin do pensamento utópico? | Miquel Lacasta Codorniu[:en]The end of the utopian thought? | Miquel Lacasta Codorniu[:]

[:es]

El famoso mapa de Tomás Moro de la utopía publicado en 1516

Si tuviéramos que enmarcar tres actitudes diferenciales en el desarrollo del pensamiento utópico en los años 60, una posible selección sería Constant, Superstudio y Koolhaas. Si New Babylon  de Constant, en sus diferentes manifestaciones llegó a las antinomias de la utopía y Superstudio agotó las energías de la utopía negativa, parece razonable afirmar que Exodus concluyó la trayectoria de la década de los 60. Exodus fue el punto culminante de esta trayectoria de utopías, y a su vez marcó un punto final. El resumen de poco más de una década, que concluye haciendo hincapié en la ambigüedad esencial de la arquitectura.

El resultado inmediato de lo anterior fue el abandono al llamamiento público a la utopía. La edad de las megaestructuras se acabó, el dominio de la postmodernidad comenzó a establecerse. Echando la vista atrás a este período, sin embargo, parece necesario volver a evaluar la condena silenciosa de la utopía. Tenemos que preguntarnos por las razones del desprecio colectivo al pensamiento utópico. Normalmente se argumenta que el pensamiento utópico es peligroso, porque la utopía tiende a convertirse en su contrario o debido a sus aspectos totalitarios. Sin embargo, no debemos aceptar este razonamiento en su valor nominal. Después de todo, es igualmente utópico pensar que nosotros mismos nos adiestramos en imaginar una arquitectura mejor que se corresponda con otro mundo mejor. Incluso si es perfectamente previsible que una alternativa no sea ideal, es crucial explorarla como una posible vía para la mejora de la calidad de vida colectiva. Eso es lo que los experimentos utópicos de los años 60 estaban estudiando, en toda su ingenuidad y crudeza. Si bien se hace difícil compartir su optimismo hoy día, deberíamos al menos considerar necesario el continuar la lucha que iniciaron originalmente sus deseos de utopía.

Aún asumiendo el fin de fiesta que supuso la crisis energética del año 1973 y que abriría las puertas a una devastadora marea de relativismo cínico, incapaz de echar un cabo al vibrante pensamiento utópico de los 60, vale reconsiderar ese periodo como el punto de inflexión entre un modelo de pensamiento lineal basado en lo local y un modelo basado en la lógica de un sistema mucho más complejo, de realidades superpuestas de ámbito global, reflejado en el uso de geometrías más y más complejas, más impuras, más interrelacionadas, que la socialización del ordenador acabará por hacer implosionar.

Podríamos decir que los principales actores de los convulsos años 60 cayeron en la cuenta que la magnitud de los problemas y por tanto la escala de las soluciones correrían paralelos al incesante incremento del vector complejidad. La prueba irrefutable de la toma de conciencia del principio del reinado de lo complejo fue la respuesta global de las construcciones utópicas. Mediante la utopía se intenta abarcar la complejidad planteada por una situación insostenible. Paradójicamente el pensamiento utópico solamente consigue echar más leña al fuego de lo complejo y como era de esperar, no consigue transformar el mundo de cabo a rabo… o quizás si…

En otras palabras, las utopías se pueden entender como manifiestos de la complejidad.

Lo utópico tiene el poder de transformar el modelo de pensamiento desde el mismo momento en que ha sido manifestado. Las utopías tienen la cualidad de generar un gap, un salto conceptual, un antes y un después. Quizás este sea el auténtico legado de los años 60, si bien, como es evidente, los problemas que empezaban a anunciarse en esa década, derechos para las minorías, conciencia ecológica, nacimiento de una nueva individualidad, responsabilidad social a todos los niveles, el nuevo modelo tecnológico, no fueron resueltos por las utopías, sí que es cierto que estas por el mero hecho de construirse, de pronunciarse, en definitiva de proyectarse, ya cambiaron radicalmente el status quo.

Si bien en los anteriores post se ha puesto la atención a tres proyectos y sobre todo a tres actitudes frente a lo utópico que enmarcan perfectamente el recorrido desde principios de los 60 hasta principios de los 70, la producción de utopías es fascinante tanto en número como en calidad conceptual de las propuestas. Como auténticas epifanías de temas aún hoy día encima de la mesa, las utopías de los 60 revelan todo un enjambre de reflexiones extraordinariamente pertinentes.

Desde los sueños ecológicos de Paolo Soleri y su Arcosanti, por cierto la única utopía construida que ha llegado a nuestros tiempos todavía activa y visitable en el desierto de Arizona,1 las utopías de movilidad urbana del Group Espace et d’architecture mobile GEAM de Yona Friedman, todos los textos y propuestas del Situacionismo con Constant y Debord a la cabeza, el extraordinariamente vibrante Metabolismo, aquí también construidas algunas de sus propuestas y reflexiones, las exuberantes construcciones de inspiración científica de Buckminster Fuller y Frei Otto, la Plug-in City de Archigram, el Pottery’s Thinkbelt de Cedric Price, la No Stop City de Archizoom, las Superestructuras de Paul Rudolph, Louis Kahn y Moshe Safdie, etc. revelan una reacción primero al fin de la modernidad establecida y un uso de geometrías cada vez más complejas como herramienta de trabajo para abordar la ambiciosa escala de sus propuestas y el desarrollo después de una febril actividad propagandística de sus ideas.

En términos contemporáneos, dada la situación actual y los inmensos retos a los que nos enfrentamos, una revisión desapasionada y rigurosa del pensamiento y la producción utópica de los 60 se echa en falta cada vez más.

No vamos a volver al pensamiento utópico en esencia, pero sí que es necesario poner de nuevo nuestras ambiciones al nivel de los retos que tenemos planteados. Si no es así, volveremos a perder nuestra capacidad de incidir en un mundo mejor.

Miquel Lacasta Codorniu Doctor arquitecto
Barcelona, noviembre 2012

Notas
1 La historia y la obra de Paolo Soleri es un ejemplo extraordinario de voluntad. Tuve la oportunidad de visitar Arcosanti en el verano del año 2000 y pasear por el sueño del arquitecto Italo-americano. La idea de Soleri es la de contruir ciudades de unos 6000 habitantes en plena armonía espiritual y natural con el medio. A esta idea la llamó Arcology. Para demostrar la validez de sus ideas desde 1970 la fundación constituida por Soleri se dedica a construir una de esas ciudades mediante donaciones, la venta de productos -son famosas las campanitas de fundición de bronce diseñadas por Soleri- y el trabajo voluntario de cientos de personas. Más información en WILSON, Marie, Arcosanti Archetype, Freedom Editions, Fountain Hills, 1999. También en arcosanti.org.

[:en]

[:gl]

[:]

Dos viviendas en el casco antiguo de Vigo | Villacé y ComingesDuas vivendas no casco antigo de Vigo | Villacé y ComingesTwo housings in the old town of Vigo | Villacé y Cominges

Situadas dentro del ámbito del Casco Vello de Vigo, en la parte alta, la más degradada y pobre, marginal y a la vez central dentro de la ciudad actual. Las viviendas de tres plantas y espacio bajo cubierta forman esquina entre dos calles estrechas, Cruz Verde y Baixada a Príncipe, ahora II República, con escasa luz y fuerte pendiente, y rodeadas de edificios altos. Otros condicionantes son la necesidad de conservar las fachadas y la posibilidad de subir una planta más.

 

Se trata en principio de rehabilitar, pero las condiciones en que se encuentran las viviendas obligan a su vaciado, nos quedamos con los muros de fachada preexistentes y trasladamos su orden a la nueva planta que se suma y funde con las existentes.

En el interior se busca la luz y la intimidad, para ello planteamos la ubicación de las zonas de estar en la parte más alta de la casa donde se crea un espacio a doble altura con un gran lucernario.

El importante desnivel de la calle Cruz Verde, por donde se entra a las dos viviendas, se resuelve diferenciando el acceso rodado y el peatonal, realizándose siempre a distinto nivel, a partir de ahí y ya dentro de las casas se crea un recorrido por medio de tramos de escalera adosados a los muros medianeros que nos van entregando en las distintas zonas de las casas.

La fachada existente de piedra se trasdosa con un muro de hormigón. Este nuevo muro junto con los que recogen la escalera y las losas de techos y cubierta sostienen el edificio a la vez que recogen en su interior todas las instalaciones y quedan vistos al interior definiendo la envolvente interior de la casa. Este sistema multifuncional hace posible la limpieza y claridad del espacio interior que se buscaba.

En la fachada de piedra se encajan las nuevas ventanas de madera de cedro pintada, grandes paños que cierran los huecos preexistentes.

Entre la fachada de piedra y la nueva estructura de hormigón se crea una junta resuelta con la misma madera de la carpintería exterior. En ella se encuentra integrado un sistema de acondicionamiento lumínico a base de estores translúcidos y opacos.

Los suelos, también de madera, se extienden por todas las estancias de las viviendas, se busca unificar en lo posible todo el espacio a través del uso de los mismos materiales en todos los suelos, paredes y techos.

Las casas no son exactamente iguales, diferencias de programa y de posición respecto a la calle, una en esquina y otra entre medianeras, condicionan la respuesta. Sin embargo el concepto arquitectónico o la idea de partida es la misma en ambas: la búsqueda de la luz y la intimidad en una zona con un gran potencial pero por el momento todavía marginal en el centro de la ciudad.

Obra: Dos viviendas en el casco vello de vigo
Autores: Villacé y Cominges [José Villacé y Martín de Cominges Carvallo]
Situación: c/ Cruz Verde nº 1 y 3, Casco vello de Vigo, Pontevedra, Galicia, España
Estructura: Antonio Reboreda Martínez
Aparejador: Javier Pozo Fidalgo
Promotores: José Manuel Martínez-Sayanes López y Juan Núñez Gallego
Constructor: Construcciones Suso O Grande
Fotografías: Alfonso Alfonso Lubián [01,02,04,05,08 a 12] Xoán Piñón[03,06,07,13 a 16] cv1 [Cruz Verde n.1] cv3 [Cruz Verde n.3]
Fecha: 2002-2006

+ Premio
XIII premios COAG. Categoría de rehabilitación
Finalista III Premios Enor 2007

+ Publicación
III Premios Enor 2007

Placed inside the area of the old town of Vigo, in the high part, most degraded and poor person, marginal and simultaneously central inside the current city. The housings of three plants and low space covered form corner between two narrow streets, Cruz Verde and Baixada a Príncipe, now the II República, with scanty light and hanging fort, and surrounded with high buildings. Determining others are the need to preserve the fronts and the possibility of raising one more plant.

It is a question of rehabilitating at first, but the conditions in which they find the housings force to his emptying, we remain with the preexisting walls of front and move his order to the new plant that adds and founds with the existing ones.

In the interior the light and the intimacy is looked, for it we raise the location of the zones of being in the highest part of the house where a space is created to double height by a great lucernario.

The important difference of the  Cruz Verde street, where it is entered to both housings, resolves differentiating the rolled access and the pedestrian one, being realized always to different level, from there and already inside the houses a tour is created by means of sections of stairs leaned to the dividing walls that are delivering us in the different zones of the houses.

The existing front of stone trasdosa with a wall of concrete. This new wall together with those who gather the stairs and the slabs of ceilings and cover support the building simultaneously that gather in his interior all the facilities and remain seen to the interior defining surrounding interior of the house. This multifunctional system makes possible the cleanliness and clarity of the interior space that was looked.

Into the front of stone there are fitted the new windows of identical wood with cedar, big cloths that close the preexisting hollows.

Between the front of stone and the new structure of concrete there is created a meeting solved with the same wood of the exterior carpentry. To her one finds integrated a system of light conditioning based on estores translucent and opaque.

The soils, also of wood, spread over all the stays of the housings, one seeks to unify in possible the whole space across the use of the same materials in all the soils, walls and ceilings.

The houses are not exactly equal, you differ from program and from position with regard to the street, one in corner and other one between dividing, they determine the response. Nevertheless the architectural concept or the idea of item is the same in both: the search of the light and the intimacy in a zone with a great potential but for the present time still marginal in the downtown.

Work: Two housings in the old town of Vigo

Authors: Villacé y Cominges [José Villacé and Martín de Cominges Carvallo]

Situación: c/ Cruz Verde nº 1 y 3, Casco vello de Vigo, Pontevedra, Galicia, España

Structure: Antonio Reboreda Martínez

Quantity surveyor: Javier Pozo Fidalgo

Promotors: José Manuel Martínez-Sayanes López and Juan Núñez Gallego

Builder: Construcciones Suso O Grande

Photographies: Alfonso Alfonso Lubián [01,02,04,05,08 a 12] Xoán Piñón[03,06,07,13 a 16] cv1 [Cruz Verde n.1] cv3 [Cruz Verde n.3]

Date: 2002-2006

+ Award

XIII premios COAG. Categoría de rehabilitación

Finalist III Premios Enor 2007

+ Publication

III Premios Enor 2007

Situadas dentro do ámbito do Casco Vello de Vigo, na parte alta, a máis degradada e pobre, marginal e á vez central dentro da cidade actual. As vivendas de tres plantas e espazo baixo cuberta forman esquina entre dúas rúas estreitas, Cruz Verde e Baixada a Príncipe, agora II República, con escasa luz e forte pendente, e rodeadas de edificios altos. Outros condicionantes son a necesidade de conservar as fachadas e a posibilidade de subir unha planta máis.

Trátase en principio de rehabilitar, pero as condicións en que se atopan as vivendas obrigan ao seu baleirado, quedámosnos/quedámonos cos muros de fachada preexistentes e trasladamos a súa orde á nova planta que se suma e funde coas existentes.

No interior búscase a luz e a intimidade, para iso suscitamos a ubicación das zonas de estar na parte máis alta da casa onde se crea un espazo a dobre altura cun gran lucernario.

O importante desnivel de cálea Cruz Verde, por onde se entra ás dúas vivendas, resólvese diferenciando o acceso rodado e o peatonal, realizándose sempre a distinto nivel, a partir de aí e xa dentro das casas créase un percorrido por medio de tramos de escaleira encostados aos muros medianeros que nos van entregando nas distintas zonas das casas.

A fachada existente de pedra se trasdosa cun muro de hormigón. Este novo muro xunto cos que recollen a escaleira e as losas de teitos e cuberta sosteñen o edificio á vez que recollen no seu interior todas as instalacións e quedan vistos ao interior definindo a envolvente interior da casa. Este sistema multifuncional fai posible a limpeza e claridade do espazo interior que se buscaba.

Na fachada de pedra encáixanse as novas fiestras de madeira de cedro pintada, grandes panos que pechan os ocos preexistentes.

Entre a fachada de pedra e a nova estrutura de hormigón créase unha xunta resolta coa mesma madeira da carpintería exterior. Nela atópase integrado un sistema de acondicionamiento lumínico a base de estores translúcidos e opacos.

Os chans, tamén de madeira, esténdense por todas as estancias das vivendas, búscase unificar no posible todo o espazo a través do uso dos mesmos materiais en todos os chans, paredes e teitos.

As casas non son exactamente iguais, diferenzas de programa e de posición respecto de a rúa, unha en esquina e outra entre medianeras, condicionan a resposta. Con todo o concepto arquitectónico ou a idea de partida é a mesma en ambas: a procura da luz e a intimidade nunha zona cun gran potencial pero polo momento aínda marginal no centro da cidade.

Obra: Duas vivendas no casco antigo de Vigo

Autores: Villacé y Cominges [José Villacé e Martín de Cominges Carvallo]

Situación: c/ Cruz Verde nº 1 y 3, Casco vello de Vigo, Pontevedra, Galicia, España

Estructura: Antonio Reboreda Martínez

Aparellador: Javier Pozo Fidalgo

Promotores: José Manuel Martínez-Sayanes López e Juan Núñez Gallego

Constructor: Construcciones Suso O Grande

Fotografías: Alfonso Alfonso Lubián [01,02,04,05,08 a 12] Xoán Piñón[03,06,07,13 a 16] cv1 [Cruz Verde n.1] cv3 [Cruz Verde n.3]

Data: 2002-2006

+ Premio

XIII premios COAG. Categoría de rehabilitación

Finalista III Premios Enor 2007

+ Publicación

III Premios Enor 2007

EAMES: The Architect and The Painter

1

[:es]http://www.youtube.com/watch?v=_YMzmuBBBzo&feature=player_embedded

El equipo de marido y esposa de Charles and Ray Eames son considerados como los diseñadores más importantes de América. Quizás recordados mejor para sus muebles de  madera contrachapada de mediados de siglo y de fibra de vidrio, la Oficina Eames también creó una variedad impresionante de otros productos, tablillas de heridos para militares durante la segunda Guerra Mundial, para la fotografía, interiores, objetos multimedia, gráficos, juegos, películas y juguetes.

Pero sus vidas personales e influencia sobre acontecimientos significativos en la vida americana – del desarrollo de modernismo, a la subida de la era de la informática – menos extensamente han sido entendidas. Relatado por James Franco, Eames: El Arquitecto y el Pintor son la primera película dedicada a estos genios creativos y su trabajo.

[:gl]http://www.youtube.com/watch?v=_YMzmuBBBzo&feature=player_embedded

O equipo de marido e esposa de Charles and Ray Eames son considerados como os diseñadores máis importantes de América. Quizais recordados mellor para os seus mobles de madeira  contrachapada de mediados de século e de fibra de vidro, a Oficina Eames tamén creou unha variedade impresionante doutros produtos, tablillas de feridos para militares durante a segunda Guerra Mundial, para a fotografía, interiores, obxectos multimedia, gráficos, xogos, películas e juguetes.

Pero as súas vidas persoais e influencia sobre acontecementos significativos na vida americana – do desenvolvemento de modernismo, á subida de éraa da informática – menos extensamente foron entendidas. Relatado por James Franco, Eames: O Arquitecto e o Pintor son a primeira película dedicada a estes xenios creativos e o seu traballo.

[:en]http://www.youtube.com/watch?v=_YMzmuBBBzo&feature=player_embedded

The husband-and-wife team of Charles and Ray Eames are widely regarded as America’s most important designers. Perhaps best remembered for their mid-century plywood and fiberglass furniture, the Eames Office also created a mind-bending variety of other products, from splints for wounded military during World War II, to photography, interiors, multi-media exhibits, graphics, games, films and toys.

But their personal lives and influence on significant events in American life — from the development of modernism, to the rise of the computer age — has been less widely understood. Narrated by James Franco, Eames: The Architect and the Painter is the first film dedicated to these creative geniuses and their work.

[:]

ARQ81 · Espacios para la culturaARQ81 · Espazos para a culturaARQ81 · Space for culture

0

Con Utopians and visionaries 1871-1981 y otras exposiciones como Poetry must be made by all! o la controversial Hon, Pontus Hultén, historiador de arte y curador nacido en Suecia en 1924, dejaba claro que para él el museo era, literalmente, ‘espacio disponible’ para las expresiones marginadas del teatro, la ópera, las ciencias o las artes en general: todo lo que no tuviese cabida en el circuito cultural establecido podía encontrar un lugar en el museo. Esa actitud anunciaba su futuro como director fundador del Centro Georges Pompidou en París, inaugurado en 1977 y tan cercano a las utopías de fines de los sesenta.

La misma mirada anima la reflexión que ARQ81 intenta estimular: si la cultura es el conjunto total de modos de vida, creencias y costumbres de un grupo o época, el espacio para la cultura debiera ser necesariamente un ámbito colectivo y de participación; una instancia de intercambio, juego y encuentro y, ante todo, un campo no resuelto, donde aún hay espacio disponible. La inmunidad a la norma legal y social de las animitas en Chile, la celebración de fiestas multitudinarias en las calles catalanas, el replanteo de la estructura de una biblioteca pública en Seattle y los proyectos de arte en las barriadas de Quito que este número presenta hablan, justamente, de ese espacio en blanco que levanta sus barreras y posibilita la construcción espontánea y colectiva de nuevas realidades.

+ info

Con Utopians and visionaries 1871-1981 e outras exposicións como Poetry must be made by all! ou a controversial Hon, Pontus Hultén, historiador de arte e curador nado en Suecia en 1924, deixaba claro que para el o museo era, literalmente, ‘espazo dispoñible’ para as expresións marxinadas do teatro, a ópera, as ciencias ou as artes en xeral: todo o que non tivese cabida no circuíto cultural establecido podía atopar un lugar no museo. Esa actitude anunciaba o seu futuro como director fundador do Centro Georges Pompidou en Parides, inaugurado en 1977 e tan próximo ás utopías de fins dos sesenta.

A mesma mirada anima a reflexión que ARQ81 intenta estimular: si a cultura é o conxunto total de modos de vida, crenzas e costumes dun grupo ou época, o espazo para a cultura debese ser necesariamente un ámbito colectivo e de participación; unha instancia de intercambio, xogo e encontro e, ante todo, un campo non resolto, onde aínda hai espazo dispoñible. A inmunidad á norma legal e social das animitas en Chile, a celebración de festas multitudinarias nas rúas catalás, o reformulo da estrutura dunha biblioteca pública en Seattle e os proxectos de arte nas barriadas de Quito que este número presenta falan, justamente, dese espazo en branco que levanta as súas barreiras e posibilita a construción espontánea e colectiva de novas realidades.

+ info

With Utopians and visionaries 1871-1981 and other exhibitions like Poetry must be made by all! Or the controversial Hon, Pontus Hultén, historian of art and curador been born in Sweden in 1924, left clear that for him the museum was, literally, ‘available space’ for the expressions marginadas of the theatre, the opera, the sciences or the arts in general: all what did not have fit in the cultural circuit established could find a place in the museum. This attitude announced his future like director founder of the Centre Georges Pompidou in Paris, inaugurated in 1977 and so near to the utopias of ends of the sixty.

The same look encourages the reflection that ARQ81 tries to stimulate: if the culture is the total group of ways of life, beliefs and habits of a group or period, the space for the culture had to be necessarily a collective field and of participation; an instance of exchange, game and meeting and, first of all, an unsolved field, where still there is available space. The immunity to the legal and social norm of the animitas in Chile, the celebration of multitudinous parties in the Catalan streets, the replanteo of the structure of a public library in Seattle and the projects of art in the districts of Remove that this number presents speak, precisely, of this space in white that raises his barriers and makes possible the spontaneous and collective construction of new realities.

+ info

Revista 1:100 nº 40Revista 1:100 nº 40Revista 1:100 nº 40

0

En esta edición nos complace compartir con ustedes la trayectoria de Juan Manuel Peláez, este joven arquitecto colombiano que con tan solo quince años de trayectoria ha logrado consolidar su obra por demás interesante y enriquecedora. En los quince años de intenso trabajo y reflexión, el arq. Peláez ideó y construyó obras de escalas y programas tan variados que van desde las casas Gris y Horas Claras o el Colegio Bureche, hasta la plaza Cisneros en Medellín e incluso su propuesta junto a Zaha Hadid para el Concurso del Centro Internacional de Convenciones de Bogotá.

Todas sus experiencias forman parte de su hacer, desde la música, los libros, sus amigos, sus viajes… Todo es influencia, disparadores frente a la hoja que no está en blanco, sino que está marcada con el sello de agua del encargo, del lugar y su tiempo, y de esta amalgama surgen las ideas que conforman el proyecto. No reniega de la tecnología ni se casa con ella. Cada obra es un proceso único, pensada a partir del material necesario y con la resolución técnica y tecnológica apropiada, justa. Nada está de más y nada está de menos. Todo pensado para generar espacios que atraviesen la vida de quienes los vivan y la enriquezcan.

+ info

Nesta edición comprácenos compartir con vostedes a traxectoria de Juan Manuel Peláez, este novo arquitecto colombiano que con tan só quince anos de traxectoria logrou consolidar a súa obra por demais interesante e enriquecedora. Nos quince anos de intenso traballo e reflexión, o arq. Peláez ideou e construíu obras de escalas e programas tan variados que van desde as casas Gris e Horas Claras ou o Colexio Bureche, ata a praza Cisneros en Medellín e ata a súa proposta xunto a Zaha Hadid para o Concurso do Centro Internacional de Convencións de Bogotá.

Todas as súas experiencias forman parte da súa facer, desde a música, os libros, os seus amigos, as súas viaxes… Todo é influencia, disparadores fronte á folla que non está en branco, senón que está marcada co selo de auga do encargo, do lugar e o seu tempo, e desta amalgama xorden as ideas que conforman o proxecto. Non renega da tecnoloxía nin se casa con ela. Cada obra é un proceso único, pensada a partir do material necesario e coa resolución técnica e tecnolóxica apropiada, xusta. Nada está de máis e nada está de menos. Todo pensado para xerar espazos que atravesen a vida de quen os vivan e enriquézana.

+ info

In this edition pleases us share with you the path of Juan Manuel Peláez, this young Colombian architect that with so alone fifteen years of path has attained to consolidate his work by other interesting and enriquecedora. In the fifteen years of intense work and reflection, the arq. Peláez Contrived and built works of scales and programs so varied that go from the Grey houses and Clear Hours or the School Bureche, until the square Cisneros in Medellín and even his proposal beside Zaha Hadid for the Contest of the International Centre of Conventions of Bogota.

All his experiences form part of his do, from the music, the books, his friends, his trips… All is influence, triggers in front of the leaf that is not in white, but it is marked with the stamp of water of the commission, of the place and his time, and of this amalgam arise the ideas that conform the project. It does not complain of the technology neither marries  with her. Each work is an only process, thought from the necessary material and with the technical and technological resolution appropriate, just. At all it is of more and at all is of less. All thought to generate spaces that cross the life of those who live them and enrich it.

+ info

Sobre una obra Carlos Meijide Arquitecto | Luis Gil Pita

Sobre una obra Carlos Meijide Arquitecto | Luis Gil Pita Sobre una obra Carlos Meijide Arquitecto | Luis Gil Pita

Una tienda de campaña en Reinante y la casa de vacaciones de la familia Meijide en Barreiros

Tenía diez u once años cuando pasé mi primer verano en Galicia en 1979, el primero en el que también empecé a pensar en la arquitectura al margen de los recuerdos de las obras de ingeniería que había visto acompañando el entorno de trabajo de mi padre. Me explico, empecé, ese verano, a ver la arquitectura no en la intuitiva manera en que Aldo van Eyck nos indica que los niños descubren las cuestiones básicas de la arquitectura, antes de los cinco años, como juego exploratorio del arriba y abajo, del dentro y fuera, sino mirando algo más allá, con la vanidad que te da esa edad fronteriza en la que ya te dejan tener y manejar tu primera navaja, aunque realmente no corte.

A partir de ese primer verano, visitamos a nuestra familia que pasaban sus días de descanso en la costa de Lugo de una manera diversa y casi contrapuesta, pues mientras, una parte de mis tíos y primos hacían acampada en el antiguo camping de la dunas de Reinante, otra parte de la familia residían en algunos de los pequeños chalets de playa de la colonia de Barreiros, también inmediatos a la playa.

Esas dos formas, vamos a decir de estar, de pasar o localizarse temporalmente para el descanso, bien en un camping o bien en una casa de veraneo eran obviamente parecidas en el objetivo del propuesto descanso estival pero, en el fondo, muy diferentes en su forma de conseguirlo. Hoy, con la distancia y el tiempo de por medio, lo que me sigue interesando desde la arquitectura es lo mismo que me enriqueció y sorprendió como niño aquel verano y los sucesivos, viendo la diferencia, entre dos maneras de estar en el mundo, una más estática y otra más nómada. Muy especialmente, me sorprendió y sigue haciéndolo, la riqueza en sensaciones del aprendizaje del habitar frágil y fronterizo en una tienda de campaña o en una roulotte, dentro de un espacio colectivo de responsabilidades cívicas comunes y sencillas de un camping, que es una ciudad en miniatura. Aquellos días afloró en el niño ciudadano, no arquitecto, el sentimiento de lo básico a través de la habitación, en un espacio mínimo construido por una estructura ligera que mantenía los sentidos a flor de piel al borde de lo posible. Una arquitectura que está mucho antes de llegar a la imagen de la arquitectura, escuchando y sintiendo la naturaleza casi entrar en la casa circunstancial y al mismo tiempo ofreciendo una sensación de protección y de gran resistencia, que consiguen estas estructuras tan sencillas, frente a la adversa climatología y geografía inmediata exterior.

Todo esto era así en las visitas y estancias más o menos prolongadas en el camping, algo muy fácil de comprender para un niño, una arquitectura que todo lo resuelve con una técnica que casi parece un juego. Sin embargo, nada de esta alegría de lo fronterizo parecía suceder en los tiempos de estancia en las residencias “estables” en la colonia de chalecitos de Barreiros.

Aquella era otra forma de pasar las vacaciones en una pequeña y densa trama de pequeños chalets sin mayor interés arquitectónico pero que manteniendo una densidad en la agrupación se demostraba muy respetuosa con el territorio y geografía inmediata que años después dejó de existir… En estas otras visitas o estancias, no veía yo ninguna riqueza ni alegría mayor de la que me proveía el estar de acampada, ni en el todo, ni en la particularidad de ninguna de aquellas casas, con una única excepción. Esta excepción, sin embargo, está de alguna manera igualmente clavada en mis recuerdos tanto como el habitar enriquecedor en el camping, una pequeña casa con la cubierta de chapa dentro de aquella colonia al borde inmediato del mar.

Digamos que a los ojos de un niño aquella casa era diferente a las demás, y para mis compañeros de verano, otros niños que residían en el resto de casas vecinas, aquella era una casa algo extraña o rara vista según los tópicos del imaginario pequeño burgués de la época. Para mí, que ya había aprendido a escasos metros a habitar la arquitectura frágil pero real de la roulotte y las tiendas de campaña, por el contrario, aquella casa era de una gran proximidad tanto en la expresividad formal de su cubierta como en una intuida alegría del habitar que tenía que ver con esa declarada forma.

Desde aquel entonces no volví ni a Barreiros ni a Reinante hasta casi veinte años después, ya no existía el camping de las dunas de Reinante, (algo que no era del todo incompatible con el entorno y, sin embargo, a cambio sí existe una autovía que llega directamente a la playa de la catedrales un espacio al que no se debería acceder de esa forma o de casi ninguna que no fuera peatonalmente), tampoco existía ya el Barreiros que conocí, el paisaje y la geografía natural inmaculado y fronterizo a la costa, que quedó arrasado por una especulación voraz y una falta de control y responsabilidad pública por todos conocida. Sin embargo, sí seguía existiendo la pequeña y densa colonia original donde recordé que se encontraba emplazada aquella casa, ejemplo de que no es imposible construir con respeto y sentido común al borde de cualquier geografía natural.

Creo que la curiosidad me llevó a visitar aquella casa empujado por un recuerdo amable de la infancia, y de mi primer contacto con la arquitectura de lo nómada que ahora sé que está muy cerca de la arquitectura culta. Y allí estaba, casi perfecta, resistiendo no únicamente al paso del tiempo sino muy especialmente a la desnaturalización del espacio por la mano de la codicia de la construcción deshumanizada de aquellos años. Supe por entonces que aquella casa era el refugio de vacaciones del arquitecto Carlos Meijide (y su familia), y entonces comencé a entender de otra manera la casa que sin embargo ya conocía con la mirada del niño que antes referí.

No era muy diferente a lo imaginado, porque al contrario de las que la rodeaban esta casa nos dice sin entrar lo que es. Es una de las pocas casas que he conocido más tarde como arquitecto, de la que no necesito saber casi de su planta, sólo de la sección expresada en su cubierta, para conocer cual es su verdad. Los quiebros de esa cubierta que son la expresión de una sección que no sólo mira en horizontal, sino en diagonal y vertical, hablando de la razón del pensamiento profundo de la arquitectura con la misma alegría y sinceridad con la que un niño aprende arquitectura en una tienda de campaña sin saber todavía lo que es la arquitectura.

Quiebros que son expresión de la procura de ventilación, de iluminación, de respiro del breve y austero programa expresado en una sencilla y perfectamente articulada planta, dentro de una escasísima parcela. Esa alegría e inteligencia que transmite con su ausencia de pretensiones, dentro de su contemporaneidad, es la que hace de ella todavía hoy, cuarenta años más tarde, una arquitectura de gran intensidad y de riquísima lectura.

Sobre una obra Carlos Meijide Arquitecto | Luis Gil Pita Sobre una obra Carlos Meijide Arquitecto | Luis Gil Pita

Para definir y conocer otros aspectos de la casa, creo basta una breve descripción, técnica y de las sucesivas adaptaciones de la construcción al paso del tiempo, facilitada por el estudio Jorge Meijide-Patricia Marichalar custodios del archivo Carlos Meijide y prolongación natural de la categoría del oficio este gran profesional:

«La casa nunca sufrió modificaciones en su planta ni secciones desde su construcción (de mano de dos únicos albañiles que hicieron todo), pero si en su aspecto exterior, de inicio la cubierta, de chapa de acero plegada Lesaka, estaba pintada en color marrón «chocolate claro» y las contras exteriores de las ventanas en el color natural del pino tea simplemente barnizado .Mas tarde, en la época de las fotos de este reportaje fotográfico presente, en torno a los años ochenta (algo más de diez años desde el inicio de su construcción), la chapa de cubierta, deteriorada por el salitre en aleros y encuentros varios, se repara con fibra de vidrio y se pinta de gris naval oscuro. Las contras, después de años de lijados y barnizados, se pintan de rojo, esto sigue así hasta que en el año 2000 se decide cambiar la cubierta a cobre y eliminar el granulite, ya bastante descompuesto, de las fachadas.«

Carlos Meijide, malogrado en la juventud de su madurez, es un arquitecto cuya obra está por abordar y estudiar de manera científica. Un arquitecto que tiene mucho todavía que enseñarnos a través de muchos de sus proyectos y construcciones casi desconocidas.

Carlos Meijide fue un arquitecto de profundo oficio y cultura arquitectónica, compañero y maestro de varias generaciones de arquitectos, que sigue siendo capaz de emocionar con sus obras a los ciudadanos que las viven, como habitantes o ciudadanos, igual que a los niños de diez u once años…

Luis Gil Pita. arquitecto
santiago de compostela. noviembre de 2012

nota

La planta, secciones, detalle de estructura de cubierta, axonometría y fotografías escaneadas son documentación gráfica original, sin redibujar del archivo actual de Mejide-Marichalar Arquitectos.

PechaKucha Night Ferrol Vol VIIPechaKucha Night Ferrol Vol VIIPechaKucha Night Ferrol Vol VII

0

El próximo viernes 30 de noviembre a partir de las 22:20h se celebrará en el teatro Jofre la séptima edición de PechaKucha Night Ferrol. PechaKucha Night es un formato de presentación multidisciplinar surgido en Tokio en el año 2003. Se distingue por su formato 20 x 20, en el que cada ponente únicamente dispone de 20 imágenes y 20 segundos para comentar cada una de ellas, lo que se traduce en un total de6 minutos y 40 segundos de creatividad comprimida. El formato PechaKucha se ha celebrado en más de 572 ciudades de todo el mundo en las que profesionales creativos de múltiples disciplinas, estudiantes y empresarios han presentado sus ideas, trabajos y proyectos en un ámbito local con un alcance global.

Javier Moldes Fajardo [Artesanía]
Pedro García Espasandín [Gastronomía]
Carmelo Teijeiro Fernández [Artes Marciales]
Eloy Taboada [Fotografía]
Tomás Romero García [Música]
Óscar Faraldo [Empresa]
Antonio Pérez Cribeiro [Biología]
Israel Iglesias Pena [Medicina]
José Ramón Méndez [Diseño Industrial]
Radio Filispín [Comunicación]
Antonio Pernas [Arquitecura]
Antón Bruquetas y Paulo Alonso Lois [Periodismo]
Ángel Fernández [Oceanografía]

Reserva tus entradas a través de pechakucha@stgo.es, en el teléfono 881 258 026 o en la taquilla virtual del Jofre previo registro. (Butacas numeradas, entrada gratuita). Horario de recogida: de martes a viernes de 11.00 a 13.00 horas y de 18.00 a 20.00 horas en la taquilla del teatro Jofre de Ferrol.

+ info

O vindeiro venres 30 de novembro a partir das 22:20h celebrarase no teatro Jofre a sétima edición de PechaKucha Night Ferrol. PechaKucha Night é un formato de presentación multidisciplinar xurdido en Tokio no ano 2003. Distínguese polo seu formato 20 x 20, no que cada ponente únicamente dispón de 20 imaxes e 20 segundos para comentar cada unha delas, o que se traduce nun total de6 minutos e 40 segundos de creatividade comprimida. O formato PechaKucha celebrouse en máis de 572 cidades de todo o mundo nas que profesionais creativos de múltiples disciplinas, estudantes e empresarios presentaron as súas ideas, traballos e proxectos nun ámbito local cun alcance global.

Javier Moldes Fajardo [Artesanía]

Pedro García Espasandín [Gastronomía]

Carmelo Teijeiro Fernández [Artes Marciales]

Eloy Taboada [Fotografía]

Tomás Romeu García [Música]

Óscar Faraldo [Empresa]

Antonio Pérez Cribeiro [Biología]

Israel Igrexas Pena [Medicina]

José Ramón Méndez [Deseño Industrial]

Radio Filispín [Comunicación]

Antonio Pernas [Arquitecura]

Antón Bruquetas e Paulo Alonso Lois [Xornalismo]

Anxo Fernández [Oceanografía]

Reserva as túas entradas a través de pechakucha@stgo.é, no teléfono 881 258 026 ou na taquilla virtual do Jofre previo rexistro. (Butacas numeradas, entrada gratuita). Horario de recolleita: de martes a venres de 11.00 a 13.00 horas e de 18.00 a 20.00 horas na taquilla do teatro Jofre de Ferrol.

+ info

Next Friday 30 November from the 22:20h will celebrate  in the theatre Jofre the seventh edition of PechaKucha Night Ferrol. PechaKucha Night Is a format of multidisciplinary presentation arisen in Tokyo in the year 2003. It distinguishes  by his format 20 x 20, in which each speaker only has of 20 images and 20 seconds to comment each one of them, what translates  in a total of6 minutes and 40 seconds of creativity compressed. The format PechaKucha has celebrated  in more than 572 cities of all the world in which creative professionals of multiple disciplines, students and employers have presented his ideas, works and projects in a local field with a global scope.

Javier Moulds Fajardo [Craftsmanship]

Pedro García Espasandín [Gastronomy]

Carmelo Teijeiro Fernández [Martial Arts]

Eloy Taboada [Photography]

Tomás Romero García [Music]

Óscar Faraldo [Company]

Antonio Pérez Cribeiro [Biology]

Israel Churches Pena [Medicine]

José Ramón Méndez [Industrial Design]

Irradiate Filispín [Communication]

Antonio Pernas [Arquitecura]

Antón Bruquetas and Paulo Alonso Lois [Journalism]

Ángel Fernández [Oceanography]

It reserves your entrances through pechakucha@stgo.es, in the telephone 881 258 026 or in the taquilla virtual of the Jofre previous register. (Seats numbered, free entrance). Schedule of collected: of Tuesday to Friday of 11.00 to 13.00 hours and of 18.00 to 20.00 hours in the taquilla of the theatre Jofre of Ferrol.

+ info

[:es]José Luis Oyon. Barrio y vida cotidiana: el ejemplo de los barrios populares de la Barcelona de entreguerras[:gl]José Luis Oyon. Barrio e vida cotiá: o exemplo dos barrios populares da Barcelona de entreguerras.[:en]José Luis Oyon. Neighborhood and daily life: the example of the popular neighborhoods of the Barcelona of period between the wars.[:]

0

[:es]

Barrio y vida cotidiana: el ejemplo de los barrios populares de la Barcelona de entreguerras. Ponencia de José Luis Oyon. Arquitecto y profesor de la Universitat Politècnica de Catalunya.

Entre sus libros cabe destacar: Atlas histórico de ciudades europeas; Barcelona, 1930: un atlas social; El cinturón rojinegro y La quiebra de la ciudad popular. Seminari iD Barrio | Barcelona, Creatividad social, acción colectiva y prácticas artísticas, 28 de Noviembre de 2009 en La Capell.

José Luis Oyón (Logroño 1953)

Es doctor en Arquitectura por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona. Es catedrático del Departamento de Urbanística y Ordenación del Territorio de la Universidad Politécnica de Cataluña, adscrito a la Escuela Técnica Superior de Arquitectura del Vallés.

Ha sido miembro del Comité de Arquitectura de la CNEAI (Comisión Nacional Evaluadora de la Actividad Investigadora) durante los años 2010 y 2011, y miembro del  consejo editorial de la revista Historia Urbana, y miembro internacional del consejo asesor editorial de la revista Urban History, de la Cambridge University Press.

En la actualidad es Coordinador de contendidos y organizador del Museu del Born de Barcelona, desde 2004 y miembro del comité asesor del proyecto museográfico del Centre de Cultura Industrial de Barcelona desde 2005.

Ha investigado, entre otros, temas de teoría de la ciudad, morfología urbana, urbanismo ecológico y movimientos sociales urbanos.

[:gl]http://vimeo.com/25795844

Barrio e vida cotiá: o exemplo dos barrios populares da Barcelona de entreguerras. Relatorio de José Luís Oyon. Arquitecto e profesor da Universitat Politècnica de Catalunya. Entre os seus libros cabo destacar: Atlas histórico de cidades europeas; Barcelona, 1930: un atlas social; O cinto rojinegro e Crébaa da cidade popular. Seminari ide Barrio | Barcelona, Creatividade social, acción colectiva e prácticas artísticas, 28 de Novembro de 2009 na Capell.

[:en]http://vimeo.com/25795844

Neighborhood and daily life: the example of the popular neighborhoods of the Barcelona of period between the wars. Jose Luis Oyon’s presentation. Architect and teacher of the Universitat Politècnica of Catalonia. Between his books it is necessary to stand out: historical Atlas of European cities; Barcelona, 1930: a social atlas; The belt rojinegro and The bankruptcy of the popular city. Seminari go Neighborhood | Barcelona, social Creativity, collective action and artistic practices, On November 28, 2009 in La Capell.

[:]

[:es]Walter Gropius entrevista de Emilio Garroni (1961) [:gl]Walter Gropius entrevista de Emilio Garroni (1961) [:en]Walter Gropius interview by Emilio Garroni (1961) [:]

0

[:es]

Con ocasión de la muestra «Bauhaus«, celebrada ante la galería Nacional de Arte moderna (GNAM) de Roma entre el 20 de noviembre y el 5 de diciembre 1961, el profesor.

Emilio Garroni, profesor de filosofía de la estética, entrevista a Walter Gropius que fue el director de la famosa escuela de diseño activa en Weimar en los años 20.

El pasaje es extraído de la transmisión RAI «Artes y Ciencias». En la película, muy interesante, se reconoce también el histórico de la arquitectura Bruno Zevi.

Emilio Garroni

Nació en Roma, el 14 de diciembre de 1925. Filosofo, semiólogo, historiador de estética y docente en la Facultad de Letras y Filosofía de la Universidad de Roma, fallecido el 6 de agosto de 2005 a la edad de 79 años. Ha sido distinguido por numerosas instituciones por su trayectoria académica y por sus importantes contribuciones a la semiótica contemporánea.

Una de las características fundamentales de sus escritos académicos y de sus lecciones eran la dosificación y la narración de los temas más arduos e imbricados en relatos de gran sensibilidad y belleza estética, aunque siempre conservando una radical profundidad y fidelidad a la complejidad de la materia y del problema planteado en cada exposición, oral o escrita.

Garroni fue un protagonista ineludible del debate filosófico sobre el arte durante la segunda mitad del siglo XX, testimonio de lo cual es su monumental obra: La crisis semántica de las artes, Semiótica y estética. La adversidad del lenguaje y el lenguaje cinematográfico, Arte y obras de arte. Ensayos sobre la estética y la crítica, Significado y paradoja, Cuentos morales. La proximidad y la lejanía y La estética y la epistemología, entre otras.

 [:gl]

Con ocasión da mostra «Bauhaus», celebrada ante a galería Nacional de Arte moderna (GNAM) de Roma entre o 20 de novembro e o 5 de decembro 1961, o profesor.

Emilio Garroni, profesor de filosofía da estética, entrevista Walter Gropius que foi o director da famosa escola de deseño activa en Weimar nos anos 20.

O pasaje é extraído da transmisión RAI «Artes e Ciencias». Na película, moi interesante, recoñécese tamén o histórico da arquitectura Bruno Zevi.

http://www.youtube.com/watch?v=cWWgkRRjyr0&feature=share[:en]

On the occasion of the exhibition ««Bauhaus», held before the national of modern art (GNAM) of Rome Gallery between November 20 and December 5, 1961, Professor.»

Emilio Garroni, Professor of philosophy of aesthetics, interview Walter Gropius who was the director of the famous design school active in Weimar in the 1920s.

The passage is extracted from the transmission RAI «Arts and Sciences». In the film, very interesting, also recognizes the historical architecture Bruno Zevi.

[:es]Centro de día para enfermos de Alzhéimer | Jose Jorge Santos+Angel Cid[:gl]Centro de día para enfermos de Alzhéimer | Jose Jorge Santos+Angel Cid[:en]Center of attenttion for patients of Alzheimer’s disease | Jose Jorge Santos+Angel Cid[:]

[:es]

Centro de día para enfermos de Alzhéimer | Jose Jorge Santos+Angel Cid
Centro de día para enfermos de Alzhéimer | Jose Jorge Santos+Angel Cid © Héctor Santos-Díez | BISimages

Se trata de un centro de día urbano para enfermos de Alzheimer, un espacio en el que pasarán gran parte de su tiempo personas con graves problemas de memoria. Se pretende huir de un centro gueto, facilitándoles un entorno cálido, agradable, alegre, con fuertes referencias visuales y, sobre todo, con una relación amable con el exterior, tanto desde el punto de vista del usuario, como del transeúnte.

Centro de día para enfermos de Alzhéimer | Jose Jorge Santos+Angel Cid | Planta

Así, exteriormente, se actúa sobre la fachada usando una doble piel de vidrio y madera. La madera constituye la piel más externa, una piel discontinua que presenta diferentes grados de permeabilidad tamizando la entrada de luz y la transparencia de las zonas que se abren a viales públicos.

Centro de día para enfermos de Alzhéimer | Jose Jorge Santos+Angel Cid
Centro de día para enfermos de Alzhéimer | Jose Jorge Santos+Angel Cid | Alzados

En la fachada con frente a una pequeña plaza, de carácter casi privado, aparece únicamente una piel de vidrio de color que tamiza la luz en una escala de verdes, y que combina bandas traslúcidas y transparentes. Los espacios interiores, contiguos a esta fachada, se bañan así de color configurándose una pantalla de apariencia vegetal en un entorno urbano.

Centro de día para enfermos de Alzhéimer | Jose Jorge Santos+Angel Cid © Héctor Santos-Díez | BISimages

En el interior se separan la zona de administración y los espacios dedicados a los enfermos, donde una gran pieza central de color variable, donde se concentran los servicios comunes, genera un espacio deambulatorio, que permite un paseo continuo para los enfermos facilitándole referencias visuales de fácil identificación, y al que se abren las salas de actividades del centro.

Centro de día para enfermos de Alzhéimer | Jose Jorge Santos+Angel Cid © Héctor Santos-Díez | BISimages

Se actúa levemente sobre el espacio exterior modificando el banco jardinera existente y colocando otro nuevo, intentando acotar un espacio que, aunque de uso público, permita una cierta protección ante la calle y sobre todo ante el acceso de coches a la rampa del aparcamiento contiguo.

Se pretende hacer más cálido este espacio, humanizarlo para su uso por los enfermos, bien incorporándolo como fondo visual de los espacios interiores, bien como espacio de relación entre los enfermos y la gente de la calle.

obra: Centro de día para enfermos de Alzhéimer
autores: Angel Cid Carballo+Jose Jorge Santos Ogando
dirección de obra: Jose Jorge Santos Ogando
colaboradores: Jose Carlos Mera Rodriguez / Ledicia Fraga Domínguez / Paula Mª Casal Vázquez
constructora: Constructora Ediserpo SL
emplazamiento: Rúa Pedro Sarmiento de Gamboa 1, Pontevedra, España
promotor: Consellería de Traballo e Benestar. Xunta de Galicia
año: diciembre 2006 – diciembre 2011
fotografia: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ santos-mera.com

[:en]

It is a question of an urban day center for patients of Alzheimer, a space in which they will spend great part of his time you present with serious problems of memory. One tries to flee of a center ghetto, facilitating to them a hot, agreeable, happy environment, with strong visual references and, especially, with a nice relation with the exterior, so much from the point of view of the user, since of the transient.

This way, externally, it is operated on the front using a double skin of glass and wood. The wood constitutes the most external skin, a discontinuous skin that presents different degrees of permeability sifting the entry of light and the transparency of the zones that are opened to road public.

In the front with opposite to a small square, of almost private character, there appears only a glass skin of color that sifts the light in a scale of, and that combines translucent and transparent bands. The interior spaces, contiguous to this front, bath this way of color there being formed a screen of vegetable appearance in an urban environment.

In the interior they separate the zone of administration and the spaces dedicated to the patients, where a great central piece of variable color, where the common services center, generates a space deambulatorio, that allows a constant walk for the patients facilitating to him visual references of easy identification, and which there are opened the rooms of activities of the center.

It is operated slightly on the exterior space modifying the bank existing window box and placing new other one, trying to annotate a space that, though of public use, it allows a certain protection before the street and especially before the access of cars to the ramp of the contiguous parking.

This space one tries to do hotter, to humanize it for his use for the patients, good incorporating it as visual bottom of the interior spaces, well as space of relation between the patients and the people of the street.

work: Center of attenttion for patients of Alzheimer’s disease

authors: Angel Cid Carballo+Jose Jorge Santos Ogando

direction of work: Jose Jorge Santos Ogando

collaborators: Jose Carlos Mera Rodriguez / Ledicia Fraga Domínguez / Paula Mª Casal Vázquez

constructor: Constructora Ediserpo SL

location: Rúa Pedro Sarmiento de Gamboa 1, Pontevedra, España

promoter: Consellería de Traballo e Benestar. Xunta de Galicia

year: december, 2006 – december, 2011

fotografia: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ santos-mera.com[:gl]

Trátase dun centro de día urbano para enfermos de Alzheimer, un espazo no que pasarán gran parte do seu tempo acodes con graves problemas de memoria. Preténdese fuxir dun centro gueto, facilitándolles unha contorna cálida, agradable, alegre, con fortes referencias visuales e, sobre todo, cunha relación amable co exterior, tanto desde o punto de vista do usuario, como do transeúnte.

Así, exteriormente, actúase sobre a fachada usando unha dobre pel de vidro e madeira. A madeira constitúe a pel máis externa, unha pel discontinua que presenta diferentes grados de permeabilidad tamizando a entrada de luz e a transparencia das zonas que se abren a viales públicos.

Na fachada con fronte a unha pequena praza, de carácter case privado, aparece únicamente unha pel de vidro de cor que tamiza a luz nunha escala de verdes, e que combina bandas traslúcidas e transparentes. Os espazos interiores, contiguos a esta fachada, báñanse así de cor configurándose unha pantalla de aparencia vegetal nunha contorna urbana.

No interior sepáranse a zona de administración e os espazos dedicados aos enfermos, onde unha gran peza central de cor variable, onde se concentran os servizos comúns, xera un espazo deambulatorio, que permite un paseo continuo para os enfermos facilitándolle referencias visuales de fácil identificación, e ao que se abren as salas de actividades do centro.

Actúase levemente sobre o espazo exterior modificando o banco jardinera existente e colocando outro novo, intentando acoutar un espazo que, aínda que de uso público, permita una certa protección ante a rúa e sobre todo ante o acceso de coches á rampa do aparcamiento contiguo.

Preténdese facer máis cálido este espazo, humanizarlo para o seu uso polos enfermos, ben incorporándoo como fondo visual dos espazos interiores, ben como espazo de relación entre os enfermos e a xente da rúa.

obra: Centro de día para enfermos de Alzhéimer

autores: Angel Cid Carballo+Jose Jorge Santos Ogando

dirección de obra: Jose Jorge Santos Ogando

colaboradores: Jose Carlos Mera Rodriguez / Ledicia Fraga Domínguez / Paula Mª Casal Vázquez

constructora: Constructora Ediserpo SL

emplazamento: Rúa Pedro Sarmiento de Gamboa 1, Pontevedra, España

promotor: Consellería de Traballo e Benestar. Xunta de Galicia

ano: decembro 2006 – decembro 2011

fotografia: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ santos-mera.com[:]

[:es]Exposición virtual Docomomo Bélgica[:gl]Exposición virtual Docomomo Bélgica[:en]Virtual exhibition Docomomo Belgium[:]

0

[:es]

Una iniciativa de DOCOMOMO Bélgica con el apoyo financiero de las autoridades Flamencas

DOCOMOMO International lanzó hoy la exposición virtual docomomo (MoMove). El lanzamiento de la exposición tuvo lugar en Técnico – Universidad de Lisboa, durante la Semana Doctoral IST con la presencia de Ana Tostões, Presidenta Internacional de docomomo, Andrea Canziani, António Bandeirinha, Horacio Torrent, Miles Glendinning y Timo Tuomi.

El sitio web ofrece una selección de más de 3.000 edificios y sitios del Movimiento Moderno. Se trata de una base de datos única por su alcance geográfico y número de obras. Con el fin de aumentar la conciencia pública sobre la importancia de este patrimonio reciente y devaluado, esta exposición virtual es también una herramienta para promover su estudio, interpretación y protección.

Basado en un mapa mundial, el usuario puede buscar cualquier edificio o arquitecto, descubrir datos esenciales, filtrar información por palabras clave, encontrar galerías de imágenes y vídeos. Los edificios se pueden compartir en las principales redes sociales o comentar directamente. MoMove también funciona como una aplicación móvil (web), lo que facilita su uso mientras viaja y visita un recorrido propuesto dentro de un área cercana o tema de interés. Esperamos que disfrutes la experiencia.

La exposición virtual de docomomo estará siempre en constante transformación, contando contigo para mantenerla actualizada y precisa. Este es también el resultado de todos sus esfuerzos.

[:gl]

Unha iniciativa de DOCOMOMO Bélxica co apoio financeiro das autoridades Flamencas

[:en]

An initiative of DOCOMOMO Belgium with the financial support of the Flemish authorities

[:]

20 edificios de Madrid con más de 400 años de historia20 edificios de Madrid con máis de 400 anos de historia20 buildings of madrid with more than 400 years of history

0

Idealista news te ofrece la oportunidad de realizar un recorrido por los edificios más antiguos de madrid que aún se conservan en pie. a través de este reportaje de fotos realizadas por el equipo de idealista, podrás conocer los 20 edificios históricos más singulares de la capital con fotos, mapas, historia y datos sobre su arquitectura obtenidos con la ayuda del colegio oficial de arquitectos de madrid. Un trabajo único realizado por el equipo de idealista que no te puedes perder.

+ artículo publicado en idealista news

Idealista news ofréceche a oportunidade de realizar un percorrido polos edificios máis antigos de madrid que aínda se conservan en pé. a través desta reportaxe de fotos realizadas polo equipo de idealista, poderás coñecer os 20 edificios históricos máis singulares da capital con fotos, mapas, historia e datos sobre a súa arquitectura obtidos coa axuda do colexio oficial de arquitectos de madrid. un traballo único realizado polo equipo de idealista que non che podes perder.

+ artigo pubicado en idealista news

Idealista news offers you the opportunity to realize a tour for the buildings more ancient of madrid that still remain in foot. Across this article of photos realized by the equipment of idealist, you will be able to know the 20 most singular historical buildings of the capital with photos, maps, history and information on his architecture obtained with the help of the colegio oficial de arquitectos de madrid. The only work realized by the equipment of idealist that you cannot get lost.

+ article is published in idealista news

90 años de la primera villa purista de Le Corbusier | Marcelo Gardinetti90 anos da primeira vila purista de Le Corbusier | Marcelo Gardinetti90 years of the first purist villa of Le Corbusier | Marcelo Gardinetti

Las reflexiones arquitectónicas expresadas por Le Corbusier en L’espirit Nouveau entre 1918 y 1922, artículos que mayoritariamente se transcribieron a las páginas de Vers une architecture editado un año después, fueron plasmados por primera vez como hecho palpable en la construcción de la Villa Besnus. La modesta vivienda de Vaucresson, sirvió a Le Corbusier como un laboratorio de ensayo para dar forma construida al lenguaje que desarrollará durante los próximos 10 años en sus villas domésticas y que lo catapultó entre los arquitectos de vanguardia de las primeras décadas del siglo XX.

La vivienda fue encomendada por George Besnus, impresionado por el vigor expresivo de la maqueta de la casa Citrohän, expuesta en el salón d’Automne de 1922. Besnus quería construir una pequeña Citrohän en su terreno, ubicado en las afueras de París, pero la gran diferencia de altura entre la calle y el interior y la forma irregular del terreno sugirieron a Le Corbusier otra idea.

Villa Besnus, Le Corbusier | Imágenes: ©FLC

La casa fue la oportunidad propicia para Le Corbusier de plasmar sus dibujos y maquetas en una obra concreta donde volcar todo el repertorio desarrollado hasta entonces. Lo hace sin omitir detalle, desplegando su capacidad para darle nuevos significados a elementos sustraídos de otra realidad, a partir de un compendio de criterios formales que lo acompañaran en la mayoría de sus obras tempranas.

Es en esta obra donde Le Corbusier esgrime por primera vez los elementos comunes de su obra purista, con el empleo de una cubierta plana para darle carácter cúbico al edificio, diseña aberturas basado en trazados reguladores que desarrolla a partir de su gusto por la geometría, utiliza un módulo proporcionado a la escala humana, construye las carpinterías con sencillos elementos utilizados habitualmente en edificios industriales, coloca las ventanas enrasadas al muro para acentuar la imagen de liviandad del volumen y da lugar a la planta libre, eliminando toda referencia decorativa en el edificio.

Este compilado de criterios resume todos los conceptos vertidos en esos años, y el resultado le estimula aún mas su interés por la arquitectura, que a partir de esta obra, pasara a ser su actividad primaria, sin abandonar jamás su pasión por la pintura.

Lamentablemente, años de intervenciones desaprensivas llevaron a la villa a un estado casi irreconocible, con el agregado de volúmenes en el frente y una modificación determinante en la cubierta. Sin embargo, el carácter plástico de la obra aún emerge tímidamente entre las agresiones constructivas, late subyacente entre los muros de la vivienda, que preserva en su espíritu dos componentes insustituibles: una voluntad y una idea.

“Nos hacen volver la espalda a un mero accidente, nos impulsan a sacrificar un detalle agradable, y nos obligan a buscar la unidad coherente. Debemos usar toda nuestra tierra al máximo y siempre dar cuenta de las dimensiones más amplias posibles. Se verá que en arquitectura que pueden participar en las especulaciones plásticas en la que – desde el punto de vista puramente plástico – nos puede hacer bien o mal.”

Le Corbusier ©FLC

Marcelo Gardinetti, Arquitecto
La Plata, Argentina. diciembre 2012

The architectural reflections expressed by Le Corbusier in L’Esprit Nouveau between 1918 and 1922, articles mainly were transcribed to pages of Vers une architecture published a year later, were embodied first as made evident in the construction of the Villa Besnus. Vaucresson The modest housing, served to Le Corbusier as a testing laboratory built to shape the language that develop over the next 10 years in their home villages and that catapulted him among the vanguard architects of the early twentieth century.

The house was commissioned by George Besnus, impressed by the expressive force the modelCitrohän House, exhibited at the Salon d’Automne of 1922. Besnus wanted to build a small Citrohan on his land, located on the outskirts of Paris, but the big difference in height between the street and the interior and the irregular shape of the land suggested to Le Corbusier another idea.

Villa Besnus, Le Corbusier | Photography: ©FLC

The house was the right opportunity to Le Corbusier of translating their drawings and models in a concrete work to dump the entire repertoire developed so far. It does not omitting detail, displaying his ability to give new meanings to elements, taken of another reality, from a compendium of formal criteria to accompany him on most of his early works.

It is in this work where Le Corbusier wields first common elements of his work purist, with the use of a flat roof to give cubic character of the building, designed openings according to regulating lines that developed from his love of geometry, using a module provided to the human scale, builds the woodwork with simple elements commonly used in industrial buildings, windows placed flush with the wall to accent the lightness of image volume and gives rise to the free plant, eliminating any reference decorative building.

This compilation of criteria summarizes all the concepts spilled in those years, and the result further stimulates his interest for architecture, that as of this work happened to be their primary activity, without ever leaving his passion for painting.

Unfortunately, years of unscrupulous interventions led to the villa to a state almost unrecognizable, with the addition of volume in the front and a decisive change in the cover. However, the plastic nature of the work still emerges between aggression shyly constructive beats subjacent within the walls of the house that preserved in his spirit two irreplaceable components: a will and an idea.

They make us turn our backs on mere accident, impel us to sacrifice a pleasing detail, and force us to seek coherent unity. We must use all our ground to the full and invariably realize the widest possible dimensions. It will be seen that in architecture we can engage in plastic speculations in which – from the purely plastic point of view – we may do either well or badly.

Le Corbusier ©FLC

Marcelo Gardinetti, Architect

La Plata, Argentina. december 2012

As reflexións arquitectónicas expresadas por Lle Corbusier en L’espirit Nouveau entre 1918 e 1922, artigos que mayoritariamente se transcribieron ás páxinas de Vers une architecture editado un ano despois, foron plasmados por primeira vez como feito palpable na construción da Vila Besnus. A modesta vivenda de Vaucresson, serviu a Lle Corbusier como un laboratorio de ensaio para dar forma construída á linguaxe que desenvolverá durante os próximos 10 anos nas súas vilas domésticas e que o catapultó entre os arquitectos de vanguardia das primeiras décadas do século XX.

A vivenda foi encomendada por George Besnus, impresionado polo vigor expresivo da maqueta da casa Citrohän, exposta no salón d’Automne de 1922. Besnus quería construír unha pequena Citrohän no seu terreo, situado nos arredores de Parides, pero a gran diferenza de altura entre a rúa e o interior e a forma irregular do terreo suxeriron a Lle Corbusier outra idea.

Villa Besnus, Le Corbusier | Imaxes: ©FLC

A casa foi a oportunidade propicia para Le Corbusier de plasmar os seus debuxos e maquetas nunha obra concreta onde envorcar todo o repertorio desenvolvido ata entón. Faino sen omitir detalle, despregando a súa capacidade para darlle novos significados a elementos subtraídos doutra realidade, a partir dun compendio de criterios formais que o acompañasen na maioría das súas obras temperás.

É nesta obra onde Le Corbusier esgrime por primeira vez os elementos comúns da súa obra purista, co emprego dunha cuberta plana para darlle carácter cúbico ao edificio, deseña aberturas baseado en trazados reguladores que desenvolve a partir do seu gusto pola xeometría, utiliza un módulo proporcionado á escala humana, constrúe as carpintarías con sinxelos elementos utilizados habitualmente en edificios industriais, coloca as ventás enrasadas ao muro para acentuar a imaxe de liviandad do volume e dá lugar á planta libre, eliminando toda referencia decorativa no edificio.

Este compilado de criterios resume todos os conceptos vertidos neses anos, e o resultado estimúlalle aínda mais o seu interese pola arquitectura, que a partir desta obra, pasara a ser a súa actividade primaria, sen abandonar xamais a súa paixón pola pintura.

Lamentablemente, anos de intervencións desaprehensivas levaron a vila a un estado casi irrecoñecible, co agregado de volumes na fronte e unha modificación determinante na cuberta. Non obstante, o carácter plástico da obra aínda emerxe timidamente entre as agresións construtivas, latexa subxacente entre os muros da vivenda, que preserva no seu espírito dous compoñentes insubstituíbles: unha vontade e unha idea.

“Fannos volver as costas a un mero accidente, impúlsannos a sacrificar un detalle agradable, e obrígannos a buscar a unidade coherente. Debemos usar toda a nosa terra ao máximo e sempre dar conta das dimensións máis amplas posibles. Verase que en arquitectura que poden participar nas especulacións plásticas na que – dende o punto de vista puramente plástico – pódenos facer ben ou mal.”

Le Corbusier ©FLC

Marcelo Gardinetti, Arquitecto

La Plata, Argentina. decembro 2012

e n g a w a # 11e n g a w a # 11e n g a w a # 11

0

Nos gustaría presentaros el nuevo número de la revista: engawa #11. Para este número hemos contado con la generosa colaboración del arquitecto y fotógrafo: Adrià Goula. Esperamos que sea de vuestro interés.

e n g a w a # 11 | fotografía: Adrià Goula

Envolventes · Rubén Páez
Pity the sorrow · Héctor Quintela
15 celosías de Manuel Valls · Pablo Twose
¡Fracasamos! · Pedro Hernández
There’s a white flag (behind the brick) · Mikel Motosierra
Imposible pero cierto · Pedro Puertas Herrera
Ventana iluminada por otra Ventana · François Guynot de Boismenu
Inaccesible · Ourania Chamilaki

Os invitamos a imprimir este número, y para ello os  ofrecemos dos alternativas, la auto-impresión  y print on demand La primera  involucra al lector, haciéndole partícipe del proceso artesanal de creación de la revista. La segunda ofrece el refugio  del objeto acabado. Os animamos a pasar las páginas. Por último os comentamos que la portada del siguiente número de engawa ya está online, esta vez contamos con la colaboración del director de cine e ilustrador Sergi Pérez que nos propone una ilustración como punto de partida de este juego que es engawa.  Si queréis colaborar: engawa 12

+ info

Gustaríanos presentarvos o novo número da revista: engawa #11. Para este número contamos coa xenerosa colaboración do arquitecto e fotógrafo: Adrià Goula. Esperamos que sexa do voso interese.

e n g a w a # 11 | fotografía: Adrià Goula

Envolventes · Rubén Páez

Pity the sorrow · Héctor Quintela

15 celosías de Manuel Valls · Pablo Twose

¡Fracasamos! · Pedro Hernández

There’s a white flag (behind the brick) · Mikel Motosierra

Imposible pero cierto · Pedro Puertas Herrera

Ventana iluminada por otra Ventana · François Guynot de Boismenu

Inaccesible · Ourania Chamilaki

Invitámosvos a imprimir este número, e para iso ofrecémosvos dúas alternativas, a auto-impresión e print on demand A primeira involucra ao lector, facéndolle partícipe do proceso artesanal de creación da revista. A segunda ofrece o refuxio do obxecto acabado. Animámosvos a pasar as páxinas. Para rematar comentámosvos que a portada do seguinte número de engawa xa está online, esta vez contamos coa colaboración do director de cine e ilustrador Sergi Pérez que nos propón unha ilustración como punto de partida deste xogo que é engawa. Si queredes colaborar: engawa 12

+ info

It would like us present you the new number of the magazine: engawa #11. For this number have had the generous collaboration of the architect and photographer: Adrià Goula. We expect that it was of your interest.

e n g a w a # 11 | photography: Adrià Goula

Envolventes · Rubén Páez

Pity the sorrow · Héctor Quintela

15 celosías de Manuel Valls · Pablo Twose

¡Fracasamos! · Pedro Hernández

There’s a white flag (behind the brick) · Mikel Motosierra

Imposible pero cierto · Pedro Puertas Herrera

Ventana iluminada por otra Ventana · François Guynot de Boismenu

Inaccesible · Ourania Chamilaki

We invite you to print this number, and for this offer you two alternatives, the car-impression and print on demand The first involucra to the reader, doing him partícipe of the process artesanal of creation of the magazine. The second offers the shelter of the object finished. We encourage you to happen the pages. Finally we comment you that the cover of the following number of engawa already is on-line, this time have the collaboration of the director of cinema and ilustrador Sergi Pérez that it proposes us an illustration like starting point of this game that is engawa. If you want to collaborate: engawa 12

+ info

[:es]Hemisferio | Antonio S. Río Vázquez[:gl]Hemisferio | Antonio S. Río Vázquez[:en]Hemisphere | Antonio S. Río Vázquez[:]

[:es]

Main Concourse, Grand Central Terminal, NY; Library of Congress

Hemisferio

En uno de sus ensayos sobre la antigüedad clásica, Oddone Longo destaca la relación entre espacio de conquista y espacio arquitectónico en el Imperio Romano[1], una correspondencia que se puede observar de un modo representativo en la Domus Aurea, la fastuosa residencia del emperador Nerón que se extendía sobre cuatro de las siete colinas romanas.

Entre las curiosas realizaciones que albergaba el palacio imperial —denominadas adecuadamente Incredibilia Neronis—, destacaba la singular «máquina arquitectónica» que cubría una de las salas de banquete y que Cayo Suetonio describe en el capítulo XXXI de la biografía de Nerón:

En nada gastó tanto, sin embargo, como en sus construcciones; extendió su casa desde el palacio hasta las Esquilias, llamando al edificio que los unía Casa de Paso; destruida ésta por un incendio, hizo construir otra que se llamó Casa de Oro, de cuya extensión y magnificencia bastará decir que en el vestíbulo se veía una estatua colosal de Nerón de ciento veinte pies de altura; que estaba rodeada de pórticos de tres hileras de columnas y de mil pasos de longitud; que en ella había un lago imitando el mar, rodeado de edificios que simulaban una gran ciudad; que se veían asimismo explanadas, campos de trigo, viñedos y bosques poblados de gran número de rebaños y de fieras. El interior era dorado por todas partes y estaba adornado con pedrerías, nácar y perlas. El techo de los comedores estaba formado de tablillas de marfil movibles, por algunas aberturas de los cuales brotaban flores y perfumes. De estas salas, la más hermosa era circular, y giraba noche y día, imitando el movimiento de rotación del mundo.[2]

De todas las construcciones del emperador, la cúpula giratoria que simula el hemisferio celeste se convierte en la representación perfecta de la concepción espacial romana, que encuentra su paradigma en la gran cúpula del Panteón. Emergiendo de la tierra, su enorme hemisferio pétreo se contrapone al dinamismo de su antecedente doméstico. El carácter estático se enfatiza con la luz del óculo abierto en su cénit, único testigo del tiempo, como recordaba el historiador Dion Casio:

Agripa completó el edificio llamado Panteón. Este poseía dicho nombre como consecuencia de las imágenes que lo decoraban de muchos dioses, incluidos Marte y Venus pero, en mi opinión, el nombre viene dado porque su forma con cúpula era similar a la del cielo.[3]

El viajero que llegue de madrugada a la Grand Central Station de Nueva York  también se encontrará debajo de un gran mapa celeste representado en la bóveda del vestíbulo principal. Uno de los arquitectos, Whitney Warren, había previsto inicialmente que el techo de la estación permitiera la entrada de luz natural, pero problemas de tiempo y de presupuesto le obligaron a desechar esa idea. Fue entonces cuando el proyectista se vio obligado a diseñar una simulación a la manera de Nerón.

Para hacer realidad su proyecto contó con la colaboración del pintor francés Paul César Helleu, quién emuló el firmamento con sus constelaciones doradas sobre un manto azul cerúleo. Helleu dispuso 59 luminarias en el lugar de las principales estrellas de cada agrupación, conformando una nueva «máquina arquitectónica» por encima del movimiento aleatorio de los viajeros[4].

Como la sala de Nerón, el diseño de Helleu contenía varias incógnitas: Su pintura no representaba el cielo estadounidense, sino su conocido cielo del Mare Nostrum romano. Además, lo había dibujado invertido. Algunos intuyeron en esa representación un posible error a la hora de trasladar a la cubierta la información astrográfica. Otros, sencillamente, que Helleu no había concebido su obra para que la observaran los hombres, sino los dioses, como tantas creaciones cósmicas a lo largo de la historia.

antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. noviembre de 2012

Notas:
[1] LONGO, O., El universo de los griegos. Actualidad y distancias, Acantilado, Barcelona, 2009, 395
[2] SUETONIO, C., Vida de los doce Césares, Espasa, Madrid, 2003, XXXI
[3] CASIO, D., Historia Romana, Gredos, Madrid, 2004, LIII
[4] La obra de Helleu fue recuperada en una restauración del año 1998. Había permanecido oculta durante casi sesenta años. En la restauración se colocaron LEDs de intensidades diferentes, logrando un parecido aún mayor con el firmamento real.

[:gl]

Main Concourse, Grand Central Terminal, NY; Library of Congress

Hemisferio

Nun dos seus ensaios sobre a antigüidade clásica, Oddone Longo destaca a relación entre espazo de conquista e espazo arquitectónico no Imperio Romano[1], unha correspondencia que se pode observar dun modo representativo na Domus Aurea,a fastuosa residencia do emperador Nerón que se estendía sobre catro das sete outeiros romanos.

Entre as curiosas realizacións que albergaba o palacio imperial —denominadas adecuadamente Incredibilia Neronis—, destacaba a singular «máquina arquitectónica» que cubría unha das salas de banquete e que Cayo Suetonio describe no capítulo XXXI da biografía de Nerón:

En nada gastou tanto, con todo, como nas súas construcións; estendeu a súa casa desde o palacio ata as Esquilias, chamando ao edificio que os unía Casa de paso; destruída esta por un incendio, fixo construír outra que se chamou Casa de Ouro, de cuxa extensión e magnificencia bastará dicir que no vestíbulo víase unha estatua colosal de Nerón de cento vinte pés de altura; que estaba rodeada de pórticos de tres fileiras de columnas e de mil pasos de lonxitude; que nela había un lago imitando o mar, rodeado de edificios que simulaban unha gran cidade; que se vían así mesmo explanadas, campos de trigo, viñedos e bosques poboados de gran número de rebaños e de fieras. O interior era dourado por todas partes e estaba adornado con pedrerías, nácar e perlas. O teito dos comedores estaba formado de tablillas de marfil movibles, por algunhas aberturas dos cales brotaban flores e perfumes. Destas salas, a máis fermosa era circular, e viraba noite e día, imitando o movemento de rotación do mundo.[2]

De todas as construcións do emperador, a cúpula xiratoria que simula o hemisferio celeste convértese na representación perfecta da concepción espacial romana, que atopa a súa paradigma na gran cúpula do Panteón. Emerxendo da terra, o seu enorme hemisferio pétreo contraponese ao dinamismo do seu antecedente doméstico. O carácter estático enfatízase coa luz do óculo aberto no seu cénit, única testemuña do tempo, como recordaba o historiador Dion Casio:

Agripa completou o edificio chamado Panteón. Leste posuía devandito nome como consecuencia das imaxes que o decoraban de moitos deuses, incluídos Marte e Venus pero, na miña opinión, o nome vén dado porque a súa forma con cúpula era similar á do ceo.[3]

O viaxeiro que chegue de madrugada á Grand Central Station de Nova York tamén se atopará debaixo dun gran mapa celeste representado na bóveda do vestíbulo principal. Un dos arquitectos, Whitney Warren, previra inicialmente que o teito da estación permitise a entrada de luz natural, pero problemas de tempo e de orzamento obrigáronlle a desechar esa idea. Foi entón cando o proyectista viuse obrigado a deseñar unha simulación ao xeito de Nerón.

Para facer realidade o seu proxecto contou coa colaboración do pintor francés Paul César Helleu, quen emuló o firmamento cos seus constelaciones douradas sobre un manto azul cerúleo. Helleu dispuxo 59 luminarias no lugar das principais estrelas de cada agrupación, conformando unha nova «máquina arquitectónica» por encima do movemento aleatorio dos viaxeiros[4].

Como a sala de Nerón, o deseño de Helleu contiña varias incógnitas: A súa pintura non representaba o ceo estadounidense, senón o seu coñecido ceo do Mare Nostrum romano. Ademais, o debuxara investido. Algúns intuíron nesa representación un posible erro á hora de trasladar á cuberta a información astrográfica. Outros, sencillamente, que Helleu non concibira a súa obra para que a observasen os homes, senón os deuses, como tantas creacións cósmicas ao longo da historia.

antonio s. río vázquez . arquitecto

a coruña. noviembre de 2012

Notas:

[1] LONGO, O., El universo de los griegos. Actualidad y distancias, Acantilado, Barcelona, 2009, 395

[2] SUETONIO, C., Vida de los doce Césares, Espasa, Madrid, 2003, XXXI

[3] CASIO, D., Historia Romana, Gredos, Madrid, 2004, LIII

[4] A obra de Helleu foi recuperada nunha restauración do ano 1998. Permaneceu oculta durante casi sesenta anos. Na restauración colocaronse LEDs de intensidades diferentes, logrando un parecido ainda maior co firmamento real.

[:en]

Main Concourse, Grand Central Terminal, NY; Library of Congress

Hemisphere

In one of his essays on the classical antiquity, Oddone Longo stands out the relation between space of conquest and architectural space in the Roman Empire[1], a correspondence that can observe  of a representative way in the Domus Aurea, the fastuosa residence of the emperor Nerón that elaborated on four of the seven roman hills.

Between the curious realisations that housed the imperial palace —designated properly Incredibilia Neronis—, stood out the singular «architectural machine» that covered one of the rooms of banquet and that Cayo Suetonio describes in the chapter XXXI of the biography of Nerón:

In at all it spent so much, however, as in his constructions; it extended his house from the palace until the Esquilias, calling to the building that joined them House of Step; destroyed this by a fire, did to build another that called  House of Gold, of whose extension and magnificencia will suffice to say that in the hall saw  a colossal statue of Nerón of ciento twenty feet of height; that was surrounded of porticos of three hileras of columns and of one thousand steps of length; that in her there was a lake imitating the sea, surrounded of buildings that simulated a big city; that they saw  likewise explanadas, fields of wheat, viñedos and forests populated of big number of herds and of fieras. The interior was gilded throughout and was adorned with pedrerías, nacre and perlas. The ceiling of the canteens was formed of tablillas of movable ivory, by some aberturas of which brotaban flowers and perfumes. Of these rooms, the most beautiful was to circulate, and turned night and day, imitating the movement of rotation of the world.[2]

Of all the constructions of the emperor, the cúpula giratoria that simulates the celestial hemisphere turns into the perfect representation of the roman space conception, that finds his paradigm in the big cúpula of the Panteón. Surfacing of the earth, his enormous hemisphere pétreo  contrapone to the dynamism of his domestic antecedent. The static character emphasizes  with the light of the óculo open in his cénit, only witness of the time, as it remembered the historian Dion Casio:

Agripa completed the building called Panteón. This possessed said name like consequence of the images that decorated it of a lot of gods, included Mars and Venus but, in my opinion, the name comes given because his form with cúpula was similar to the one of the sky.[3]

The traveller that arrive of morning to the Grand Central Station of New York also will find  under a big celestial map represented in the vault of the main hall. One of the architects, Whitney Warren, had foreseen initially that the ceiling of the station allowed the entrance of natural sunlight, but problems of time and of budget forced him to refuse this idea. It was then when the proyectista saw  forced to design a simulation to the way of Nerón.

To do reality his project had the collaboration of the French painter Paul César Helleu, who emulated the firmament with his golden constellations on a blue mantle cerúleo. Helleu Had 59 luminarias in the place of the main stars of each grouping, conforming a new «architectural machine» above the random movement of the travellers[4].

Like the room of Nerón, the design of Helleu contained several incógnitas: His painting did not represent the American sky, but his known sky of the Mare Nostrum Roman. Besides, it had drawn it invested. Some intuyeron in this representation a possible error to the hour to move to the cover the information astrográfica. Others, simply, that Helleu had not conceived his work so that they observed it the men, but the gods, as so many cosmic creations along the history.

antonio s. río vázquez . architect

a coruña. november, 2012

Notes:[1] LONGO, O., El universo de los griegos. Actualidad y distancias, Acantilado, Barcelona, 2009, 395

[2] SUETONIO, C., Vida de los doce Césares, Espasa, Madrid, 2003, XXXI

[3] CASIO, D., Historia Romana, Gredos, Madrid, 2004, LIII

[4] The Helleu´s work wass recovered in a restoration of the year 1998. It had remained unseen during almost sixty years. In the restoration placed  LEDs of different intensities, attaining a still greater resemblance with the real firmament.

[:]

Conferencia AMID cero 9 en la ESARQ-UICConferencia AMID cero 9 en la ESARQ-UICConference AMID cero 9 na ESARQ-UIC

0

El estudio AMID Cero9 presentará su trabajo con estructuras y cubiertas de geometría compleja, como la que coronará el Palacio del Cerezo en Flor del Valle del Jerte (Extremadura), y explicará su aplicación en cubiertas de mercados al aire libre. El Palacio es un equipamiento en construcción en pleno valle del Jerte que ha sido definido por sus autores como “una ermita contemporánea que desafía las definiciones habituales de auditorio o palacio de congresos.” Su estructura está revestida por escamas planas compuestas por piezas cerámicas que se adaptan a la geometría inicial, basada en estructuras matemáticas complejas, con tamaños diferentes que dependen de la curvatura de la superficie. En el interior, esta misma estructura se replica formando una superficie teselada de rombos, triángulos y pentágonos que permite afinar la acústica de la sala.

García Grima y Díaz Moreno, socios fundadores de AMID Cero9, son profesores de proyectos arquitectónicos en la Universidad Europea de Madrid y Unit Masters de Diploma Unit 5 en la Architectural Association de Londres (aaschool.ac.uk), y Profesores de Proyectos en la ETSAM, UPM desde 1999 y profesores en Cornell University (Nueva York). Colaboran asiduamente con la revista El Croquis y otras muchas publicaciones. Han ganado más de una treintena de premios en concursos de arquitectura, entre otros, los primeros premios para el Palacio del Cerezo del Valle del Jerte, 2008, la sede de la Fundación Giner de los Ríos en Madrid, 2005, el centro de arte Intermediae-Prado en Madrid, 2006, las Viviendas Europan 6 en Jyväskylä, Finlandia, 2001 o el Primer Premio “Ópera Prima” al mejor edificio construido otorgado por el COAM por su edificio para Diagonal 80. Han participado en la 9ª, 8ª y 7ª Biennale di Venezia, entre otros certámenes.

La conferencia se enmarca dentro de la asignatura Proyectos I, que dirige el profesor Alberto T. Estévez, de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universidad Internacional de Cataluña, ESARQ-UIC, dedicada este año a los mercados al aire libre.

Conferencia AMID cero 9 en la ESARQ-UIC
Fecha: Viernes, 9 de Noviembre de 2012
Hora: 12:00h
Lugar: Aula Alfa 302. ESARQ-UIC. C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona.

O estudo AMID Cero9 presentará o seu traballo con estruturas e cubertas de geometría complexa, como a que coroará o Palacio do Cerezo en Flor do Val do Jerte (Estremadura), e explicará a súa aplicación en cubertas de mercados ao aire libre. O Palacio é un equipamiento en construción en pleno val do Jerte que foi definido polos seus autores como “unha ermida contemporánea que desafía as definicións habituais de auditorio ou palacio de congresos.” A súa estrutura está revestida por escamas planas compostas por pezas cerámicas que se adaptan á geometría inicial, baseada en estruturas matemáticas complexas, con tamaños diferentes que dependen da curvatura da superficie. No interior, esta mesma estrutura replícase formando unha superficie teselada de rombos, triángulos e pentágonos que permite afinar a acústica da sala.

García Grima e Díaz Moreno, socios fundadores de AMID Cero9, son profesores de proxectos arquitectónicos na Universidade Europea de Madrid e Unit Masters de Diploma Unit 5 na Architectural Association de Londres (aaschool.ac.uk), e Profesores de Proxectos na ETSAM, UPM desde 1999 e profesores en Cornell University (Nova York). Colaboran asiduamente coa revista O Esbozo e outras moitas publicacións. gañaron máis dunha treintena de premios en concursos de arquitectura, entre outros, os primeiros premios para o Palacio do Cerezo do Val do Jerte, 2008, a sé da Fundación Giner dos Ríos en Madrid, 2005, o centro de arte Intermediae-Prado en Madrid, 2006, as Vivendas Europan 6 en Jyväskylä, Finlandia, 2001 ou o Primeiro Premio “Ópera Curmá” ao mellor edificio construído outorgado polo COAM polo seu edificio para Diagonal 80. participaron na 9ª, 8ª e 7ª Biennale dei Venezia, entre outros certámenes.

A conferencia enmárcase dentro da asignatura Proxectos I, que dirixe o profesor Alberto T. Estévez, da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universidade Internacional de Cataluña, ESARQ-UIC, dedicada este ano aos mercados ao aire libre.

Conferencia AMID cero 9 na ESARQ-UIC
Data: Venres, 9 de Novembro de 2012
Hora: 12:00h
Lugar: Aula Alfa 302. ESARQ-UIC. C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona.

The study AMID Zero9 will present his work with structures and covers of complex geometry, as the one who will top the Palace of the Cerezo in bloom of the Valley of the Jerte (Extremadura), and will explain his application in covers of markets in the open air. The Palace is an equipment under construction in full valley of the Jerte that has been defined by his authors like “a contemporary hermitage that challenges the usual definitions of auditorium or palace of congresses.” His structure is revestida by compound flat flakes by ceramic pieces that adapt  to the initial geometry, based in complex mathematical structures, with different sizes that depend on the curvature of the surface. In the interior, this same structure retorts  forming a surface teselada of rhombuses, triangles and pentagons that allows to fine-tune the acoustics of the room.

García Grima and Díaz Moreno, partners founders of AMID Zero9, are professors of architectural projects in the European University of Madrid and Unit Masters of Diploma Unit 5 in the Architectural Association of London (aaschool.ac.uk), and Professors of Projects in the ETSAM, UPM from 1999 and professors in Cornell University (New York). They collaborate regularly with the magazine The Croquis and other a lot of publications. They have won more than a treintena of prizes in contests of architecture, amongst other, the first prizes for the Palace of the Cerezo of the Valley of the Jerte, 2008, the headquarters of the Foundation Giner of the Rivers in Madrid, 2005, the arts centre Intermediae-Meadow in Madrid, 2006, the Houses Europan 6 in Jyväskylä, Finland, 2001 or the First Reward “Prime Opera” to the best building built awarded by the COAM by his building for Diagonal 80. They have participated in the 9ª, 8ª and 7ª Biennale gave Venezia, amongst other contests.

The conference frames  inside the asignatura Projects I, that directs the professor Alberto T. Estévez, of the Upper Technical School of Architecture of the International University of Catalonia, ESARQ-UIC, devoted this year to the markets in the open air.

Conference AMID zero 9 in the ESARQ-UIC
Date: Friday, 9 November 2012
Hour: 12:00h
Place: Classroom Alpha 302. ESARQ-UIC. C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona.

UrbanizedUrbanizedUrbanized

755

Tras haber presentado Helvetica (2007) y Objectified (2009), Gary Hustwit lanza su tercer documental enfocado a temas de diseño urbano y arquitectura. Urbanized (2011) nos enfrenta con las ciudades. A través de entrevistas con arquitectos, urbanistas, diseñadores y habitantes de distintas urbes alrededor del mundo, el documental ilustra cómo ha sido el proceso de diseño de las ciudades y cómo su construcción y desarrollo se han visto afectados por convenciones sociales, crisis económicas, guerras, conflictos políticos, religiosos y desastres naturales.

El documental evidencia la complejidad e importancia de la planeación urbanística. Después de hacernos conscientes sobre aquello que influye en el diseño y proyección de las ciudades, Hustwit refiere las innegables consecuencias de la  migración urbana que ha tenido lugar en este último siglo. Actualmente, el 50% de la población mundial vive en ciudades, lo que ha causando un crecimiento sumamente acelerado de la población en las metrópolis. Esto relega a millones de personas en condiciones de espacio sumamente reducidas y sin acceso a los servicios más básicos. Ejemplos de estas condiciones de vida y hacinamiento sobran, pero Hustwit se preocupa por mostrar los casos en los que el buen uso del diseño ha integrado a toda una comunidad en la toma de decisiones para mejorar la calidad de vida de sus habitantes.

[…]

Gala Lutteroth

+ artículo publicado en arquine

Tras presentar Helvetica (2007) e Objectified (2009), Gary Hustwit lanza o seu terceiro documental enfocado a temas de deseño urbano e arquitectura. Urbanized (2011) enfróntanos coas cidades. A través de entrevistas con arquitectos, urbanistas, diseñadores e habitantes de distintas urbes ao redor do mundo, o documental ilustra como foi o proceso de deseño das cidades e como a súa construción e desenvolvemento víronse afectados por convenciones sociais, crises económicas, guerras, conflitos políticos, relixiosos e desastres naturais.

O documental evidencia a complejidad e importancia da planeación urbanística. Logo de facernos conscientes sobre aquilo que inflúe no deseño e proxección das cidades, Hustwit refire as innegables consecuencias da migración urbana que ha ter lugar neste último século. Actualmente, o 50% da poboación mundial vive en cidades, o que ha causando un crecemento sumamente acelerado da poboación nas metrópolis. Isto relega a millóns de persoas en condicións de espazo sumamente reducidas e sen acceso aos servizos máis básicos. Exemplos destas condicións de vida e hacinamiento sobran, pero Hustwit preocúpase por mostrar os casos nos que o bo uso do deseño integrou a toda unha comunidade en tómaa de decisións para mellorar a calidade de vida dos seus habitantes.

[…]

Gala Lutteroth

+ artigo publicado en arquine

After having presented Helvetica (2007) and Objectified (2009), Gary Hustwit launches his third documentary focused to subjects of urban design and architecture. Urbanized (2011) confronts us with the cities. Through interviews with architects, urbanistas, designers and inhabitants of distinct urbes around the world, the documentary illustrates how has been the process of design of the cities and how his construction and development have seen  affected by social conventions, economic crises, wars, political conflicts, religious and natural disasters.

The documentary evidence the complexity and importance of the planeación urbanística. After doing us conscious on that that influences in the design and projection of the cities, Hustwit refers the innegables consequences of the urban migration that has taken place in this last century. At present, 50% of the world-wide population lives in cities, what has causing an extremely accelerated growth of the population in the metropoles. This relega to million people in conditions of space extremely reduced and without access to the most basic services. Examples of these conditions of life and hacinamiento sobran, but Hustwit concerns  for showing the cases in which the good use of the design has integrated to all a community in the taking of decisions to improve the quality of life of his inhabitants.

[…]

Gala Lutteroth

+ article is published in arquine

I Jornadas Internacionales sobre la Frontera Hispano Portuguesa y sus FortificacionesI Xornadas Internacionais sobre a fronteira Hispano-Portuguesa e as suas FortificaciónsI International Days on the Portuguese Hispanic Border and his Fortificaciones

Provocar la concepción y percepción integral del conjunto de fortificaciones de la frontera como sistema unitario entre España y Portugal. Entre los intervinientes se encuentran algunos que han desarrollado trayectorias ligadas al conjunto de la frontera y otros con especializaciones territoriales o puntuales en la misma. En este segundo caso se pretende mostrar esas experiencias como elementos de interés o extrapolables al conjunto del territorio.

Estas Jornadas están dirigidas a todos los agentes que participan en los procesos de planificación, gestión, conservación, recuperación, estudio o análisis del patrimonio constituido por la arquitectura militar de la frontera hispano portuguesa, especialmente sus fortificaciones, incluyendo Profesionales, Profesores así como Estudiantes de diferentes ramas del conocimiento con interés en estos aspectos:

• Políticos y Técnicos municipales de enclaves de la frontera hispano portuguesa con responsabilidad  en la gestión, conservación, planificación de usos o recuperación de las fortificaciones.
• Geógrafos con interés en estudios territoriales, planificación del territorio, análisis de usos del territorio o conformación de estructuras sociales, especialmente en la Raya hispano portuguesa.
• Historiadores con interés en el análisis de procesos de definición y construcción de la frontera entre España y Portugal, en todas sus vertientes.
• Expertos en Patrimonio con interés en el conocimiento de los elementos que integran la arquitectura militar de la frontera entre España y Portugal, la gestión del mismo y las intervenciones para su conservación.
• Arquitectos y otros profesionales de la arquitectura y urbanismo con interés en el conocimiento de modelos de gestión y planificación urbanística del patrimonio fortificado de la frontera hispano portuguesa así como en tendencias y buenas prácticas de intervenciones.
• Especialistas en Turismo y en la creación o gestión de productos culturales ligados al patrimonio histórico con interés en el desarrollo de iniciativas en las fortificaciones de la frontera hispano portuguesa.
• Otros profesionales, asociaciones y particulares interesados en el patrimonio fortificado de la frontera entre España y Portugal y en la visión integral de las acciones de su conservación, promoción y gestión.

+ info

Provocar a concepción e percepción integral do conxunto de fortificaciones da fronteira como sistema unitario entre España e Portugal. Entre os intervinientes atópanse algúns que desenvolveron traxectorias ligadas ao conxunto da fronteira e outros con especializaciones territoriales ou puntuales na mesma. Neste segundo caso preténdese mostrar esas experiencias como elementos de interese ou extrapolables ao conxunto do territorio.

Estas Xornadas están dirixidas a todos os axentes que participan nos procesos de planificación, xestión, conservación, recuperación, estudo ou análise do patrimonio constituído pola arquitectura militar da fronteira hispano portuguesa, especialmente as súas fortificaciones, incluíndo Profesionais, Profesores así como Estudantes de diferentes ramas do coñecemento con interese nestes aspectos:

• Políticos e Técnicos municipais de enclaves da fronteira hispano portuguesa con responsabilidade na xestión, conservación, planificación de usos ou recuperación das fortificaciones.

• Geógrafos con interese en estudos territoriales, planificación do territorio, análise de usos do territorio ou conformación de estruturas sociais, especialmente na Raia hispano portuguesa.

• Historiadores con interese na análise de procesos de definición e construción da fronteira entre España e Portugal, en todas as súas vertentes.

• Expertos en Patrimonio con interese no coñecemento dos elementos que integran a arquitectura militar da fronteira entre España e Portugal, a xestión do mesmo e as intervencións para a súa conservación.

• Arquitectos e outros profesionais da arquitectura e urbanismo con interese no coñecemento de modelos de xestión e planificación urbanística do patrimonio fortificado da fronteira hispano portuguesa así como en tendencias e boas prácticas de intervencións.

• Especialistas en Turismo e na creación ou xestión de produtos culturais ligados ao patrimonio histórico con interese no desenvolvemento de iniciativas nas fortificaciones da fronteira hispano portuguesa.

• Outros profesionais, asociacións e particulares interesados no patrimonio fortificado da fronteira entre España e Portugal e na visión integral das accións da súa conservación, promoción e xestión.

+ info

Cause the conception and integral perception of the group of fortificaciones of the border like unitary system between Spain and Portugal. Between the intervinientes find  some that have developed paths tied to the group of the border and others with territorial or punctual specialisations in the same. In this second case pretends  show these experiences like elements of interest or extrapolables to the group of the territory.

These Days are headed to all the agents that participate in the processes of planning, management, conservation, recovery, study or analysis of the heritage constituted by the military architecture of the Portuguese Hispanic border, especially his fortificaciones, including Professional, Professors as well as Students of different branches of the knowledge with interest in these appearances:

• Politicians and municipal Technicians of enclaves of the Portuguese Hispanic border with responsibility in the management, conservation, planning of uses or recovery of the fortificaciones.

• Geógrafos With interest in territorial studies, planning of the territory, analysis of uses of the territory or forming of social structures, especially in the Portuguese Hispanic Line.

• Historians with interest in the analysis of processes of definition and construction of the border between Spain and Portugal, in all his slopes.

• Experts in Heritage with interest in the knowledge of the elements that integrate the military architecture of the border between Spain and Portugal, the management of the same and the interventions for his conservation.

• Architects and other professionals of the architecture and urbanismo with interest in the knowledge of models of management and planning urbanística of the heritage fortificado of the Portuguese Hispanic border as well as in tendencies and best practices of interventions.

• Specialists in Tourism and in the creation or management of cultural products tied to the historical heritage with interest in the development of initiatives in the fortificaciones of the Portuguese Hispanic border.

• Other professionals, associations and particular interested in the heritage fortificado of the border between Spain and Portugal and in the integral vision of the actions of his conservation, promotion and management.

+ info

The Architecture of Writing: Wright, Women & NarrativeThe Architecture of Writing: Wright, Women & NarrativeThe Architecture of Writing: Wright, Women & Narrative

0

Un documental producido por la Fundación de arquitectura Beverly Willis sobre las 100 mujeres que han trabajado en el estudio de Frank Lloyd Wright.



http://vimeo.com/5495676

Un documental producido pola Fundación de arquitectura Beverly Willis sobre as 100 mulleres que traballaron no estudio de Frank Lloyd Wright.

http://vimeo.com/6584022

http://vimeo.com/5494646

http://vimeo.com/5495676

Honoring Taliesin Fellow Lois Gottlieb, this special evening program featured the premier of “A Girl is A Fellow Here”: 100 Women Architects in the Studio of Frank Lloyd Wright, a new 15-minute documentary film produced by the Beverly Willis Architecture Foundation. Moderator Suzannah Lessard with panelists Gwendolyn Wright and Carol Gilligan explored the how and why writers choose or avoid a particular aspect of their narrative. How, they asked, could such an important legacy of Frank Lloyd Wright – the 100 women who worked in his studio – remain overlooked or ignored.

http://vimeo.com/6584022

http://vimeo.com/5494646

http://vimeo.com/5495676

Hay que leer a Borges | Jorge RodríguezHai que ler a Borges | Jorge RodríguezIt is necessary to read Borges | Jorge Rodríguez

Luis Buñuel. Hay momentos para recitar poesía y hay momentos para boxear5.

Hay que leer a Borges1

Escribía Roberto Bolaño en su novela 2666 sobre la cobardía del lector al enfrentarse a los grandes clásicos. Decía: “quieren ver a los grandes maestros en sesiones de esgrima de entrenamiento, pero no quieren saber nada de los combates de verdad, en donde los grandes maestros luchan contra aquello, ese aquello que nos atemoriza a todos, ese aquello que acoquina y encacha, y hay sangre y heridas mortales y fetidez.” 2

Quizás guiados por la prisa patológica que invade la contemporaneidad, cada vez más breve, el panorama artístico en general, y por ende el arquitectónico, se han visto contagiados de esa cobardía que aventuraba el chileno. Porque la manera en que un adulto se enfrenta a Moby Dick, no difiere de la forma en que diseccionamos cada rincón de Leça de Palmeira o redibujamos cada despiece de Castellvecchio. Ambas dos necesitan de un componente fundamental, tiempo. Y por lo tanto, abstraerse de la velocidad contagiosa que marca el tempo de las tendencias. Hacer un ejercicio de reflexión y aprehensión que nos permita apreciar el valor de esas heridas y cicatrices que definen el rostro de quien forma parte de la historia. De quien tomó parte en los grandes combates.

Y así, como los escritores, los arquitectos hemos de formarnos no sólo a través de la enseñanza frontal, sino a través de la lectura. Lectura que en nuestro caso se produce a través del dibujo, de la fotografía, de la aprehensión, del viaje, de la copia e imitación, de perder el miedo a incorporar aquello que se nos ha dejado en herencia. Ha de potenciarse, desde las escuelas, el conocimiento de la historia como una herramienta activa y no como una disciplina ajena al proceso de gestación de un proyecto, hacer comprender que no solo lo actual es contemporáneo. Perder el miedo subirse a hombros de aquellos gigantes que nos permiten ver más lejos de los que hablaba Bernardo de Chartres.

Como bien dijo Jorge Meijide en un artículo anterior3, “los arquitectos, como los escritores, jugamos a componer nuestras respectivas obras con elementos heredados”, y que mejor herencia que el legado de los grandes maestros en sus obras más potentes, el camino recorrido desde las primeras lecturas y bocetos que derivan en los últimos detalles que hacen de cada una de las partes del proyecto, una tesis doctoral. Los elementos heredados de las grandes obras necesitan aún de más trabajo de desgrane y compresión para poder ser útiles a la hora de elaborar un proyecto que los mimbres prestados por obras de menor empaque intelectual. Es por ello que su adhesión a nuestra retahíla de recursos ante las oportunidades que nos ofrece cada uno de los problemas que surgen en cualquier producción artística, aporta una satisfacción digna del esfuerzo acometido.

Porque como decía Bolaño, hay un aquello que nos atemoriza a todos. Hay problemas, preguntas y temores comunes, que a lo largo de la historia han ido encontrando diferentes soluciones, nunca definitivas ni excluyentes, que nos permiten ir formando nuestras propias respuestas en las primeras etapas de formación, para después desarrollar y poner en práctica. Es una labor que hay que acometer con frescura y pausa, con hambre de conocimiento y tiempo para asimilarlo. Porque no es casualidad que los artistas del siglo XX realizasen sus grandes viajes antes de la treintena.

Enfrentándonos al descubrimiento de las grandes obras que la historia nos ha ido dejando en préstamo, será como formemos una amalgama de conocimiento idónea para que al realizar un corte intelectual, encontremos las herramientas suficientes para traducirse en arquitectura, literatura, cine o cual sea el lenguaje que prefiramos. Así es como los autores de Bolaño consiguieron ganar las grandes batallas.

Porque tampoco es casualidad que los grandes viajes recorriesen Italia en busca de la tierra en la que el Gatopardo encontró el agua y la soledad4 necesaria para que todo cambiase, y a su vez, siguiese como siempre.

jorge rodríguez seoane
palermo. octubre de 2012

Notas:
[1] Entiéndase, además de como recomendación, como guiño al genial “Consejos sobre el  arte de escribir cuentos” geniales mandamientos escritos por Roberto Bolaño para su columna Entre paréntesis del Diari de Girona. Todas ellas recogidas en el libro homónimo.
Bolaño, R: Entre Paréntesis. Barcelona, Ed. Anagrama. 2004
[2] Bolaño, R: 2666.Barcelona, Ed. Anagrama.2004
[3] Fragmento de “El Gatopardo lee a Stevenson” artículo escrito por el arquitecto Jorge Meijide para esta misma página web en Junio de 2012.
[4] “Dos cosas son necesarias en cualquier paraje donde nos propongamos pasar la vida: soledad y agua.” Extracto de: Stevenson, R.L: La casa ideal y otros textos. Madrid,  Ed. Hiperión. 1998
[5] Bolaño, R: Los detectives salvajes. Barcelona, Ed. Anagrama. 1998

 

Luis Buñuel. There are moments to recite poetry and there are moments for boxear5.

It is necessary to read Borges1

Roberto Bolaño was writing in his novel 2666 on the cowardice of the reader on having faced the big classic ones. He was saying: «they want to see the big teachers in meetings of fencing of training, but they do not want to know anything of the combats indeed, where the big teachers fight against that one, this that one that frightens his all, this that one that acoquina and encacha, and there is blood and mortal wounds and fetidity.» 2

Probably guided by the pathological hurry that invades the contemporaneousness, increasingly brief, the artistic panorama in general, and for ende the architectural one, they have met infected of this cowardice that the Chilean was venturing. Because the way in which an adult faces Moby Dick, does not differ from the form in that diseccionamos every Leça de Palmeira’s corner or we re-draw every Castellvecchio‘s break-down. Both two need from a fundamental component, time. And therefore, to be abstracted of the contagious speed that marks the tempo of the trends. To do an exercise of reflection and apprehension that allows us to estimate the value of these wounds and scars that define the face of whom it forms a part of the history. Of whom it took part in the big combats.

And this way, like the writers, the architects we have to be formed not only across the frontal education, but across the reading. Reading that in our case takes place across the drawing, of the photography, the apprehension, of the trip, the copy and imitation, of losing the fear of incorporating that one that has left us in inheritance. The knowledge of the history has to be promoted, from the schools, as an active tool and not as a discipline foreign to the process of gestation of a project, to make understand that not only the current thing is contemporary. To lose the fear to be raised to shoulders of those giants that they allow us to see beyond about that Bernardo de Chartres was speaking.

As good Jorge Meijide said in a previous article3, “the architects, as the writers, we play at composing our respective works with inherited elements”, and that better inheritance that the legacy of the big teachers in his more powerful works, the way crossed from the first readings and sketches that derive in the last details that they do of each of the parts of the project, a doctoral thesis. The elements inherited from the big works need still from more work of shelling and compression to be able to be useful at the moment of a project to elaborate that the wickers given by minor’s works intellectual packing. It is for it that his adhesion to our retahíla of resources before the opportunities that there offers us each of the problems that arise in any artistic production, contributes a worthy satisfaction of the attacked effort.

Because as Bolaño was saying, there is a that one that frightens his all. There are problems, questions and common dreads, which along the history they have never been finding different solutions, definitive or exclusive, that allow us to be forming our own answers in the first stages of formation, later to develop and to put into practice. It is a labor that it is necessary to attack saucily and to pause, with hunger of knowledge and time to assimilate it. Because it is not a chance that the artists of the 20th century realized his big trips before the treintena.

Facing the discovery of the big works that the history has been leaving us in lending, it will be since let’s form a suitable amalgam of knowledge in order that on having realized an intellectual cut, we find the sufficient tools to be translated in architecture, literature, cinema or which is the language that prefiramos. This way he is like the authors of Bolaño they managed to gain the big battles.

Because it is not a chance either that the big trips were crossing Italy in search of the land in which the Gatopardo the water and the loneliness found4 necessary in order that everything was changing, and in turn, it was continuing like always.

jorge rodríguez seoane

palermo. october, 2012

Notes:

[1] Understand itself, besides since recommendation, since I wink the brilliant one “Consejos sobre el arte de escribir cuentos” brilliant orders written by Roberto Bolaño for his column In brackets of the Diari of Girona. All of them gathered in the homonymous book.

Bolaño, R: Entre Paréntesis. Barcelona, Ed. Anagrama. 2004

[2] Bolaño, R: 2666.Barcelona, Ed. Anagrama.2004

[3] Fragment of “El Gatopardo lee a Stevenson” article written by the architect Jorge Meijide for the same web page in June, 2012.

[4] “Dos cosas son necesarias en cualquier paraje donde nos propongamos pasar la vida: soledad y agua.” Summarize of: Stevenson, R.L: La casa ideal y otros textos. Madrid, Ed. Hiperión. 1998

[5] Bolaño, R: Los detectives salvajes. Barcelona, Ed. Anagrama. 1998


Luís Buñuel. Hai momentos para recitar poesía e hai momentos para boxear5.

Hai que ler a Borges1

Escribía Roberto Bolaño na súa novela 2666 sobre a cobardía do lector ao enfrontarse aos grandes clásicos. Dicía: “queren ver aos grandes mestres en sesións de esgrima de adestramento, pero non queren saber nada dos combates de verdade, onde os grandes mestres loitan contra aquilo, ese aquilo que nos atemoriza a todos, ese aquilo que apouca e encacha, e hai sangue e feridas mortais e fetidez.” 2

Quizais guiados pola presa patolóxica que invade a contemporaneidade, cada vez máis breve, o panorama artístico en xeral, e polo tanto o arquitectónico, víronse contaxiados desa cobardía que aventuraba o chileno. Porque o xeito en que un adulto enfróntase a Moby Dick, non difiere da forma en que diseccionamos cada recuncho de Leça de Palmeira ou redibujamos cada despiece de Castellvecchio. Ambas dúas necesitan dun compoñente fundamental, tempo. E polo tanto, abstraerse da velocidade contagiosa que marca o tempo das tendencias. Facer un exercicio de reflexión e aprehensión que nos permita apreciar o valor desas feridas e cicatrices que definen o rostro de quen forma parte da historia. De quen tomou parte nos grandes combates.

E así, como os escritores, os arquitectos habemos de formarnos non só a través do ensino frontal, senón a través da lectura. Lectura que no noso caso prodúcese a través do debuxo, da fotografía, da aprehensión, da viaxe, da copia e imitación, de perder o medo a incorporar aquilo que se nos deixou en herdanza. Ha de potenciarse, desde as escolas, o coñecemento da historia como unha ferramenta activa e non como unha disciplina allea ao proceso de gestación dun proxecto, facer comprender que non só o actual é contemporáneo. Perder o medo subirse aos ombreiros daqueles xigantes que nos permiten ver máis lonxe dos que falaba Bernardo de Chartres.

Como ben dixo Jorge Meijide nun artigo anterior3, “os arquitectos, como os escritores, xogamos a compoñer as nosas respectivas obras con elementos herdados”, e que mellor herdanza que o legado dos grandes mestres nas súas obras máis potentes, o camiño percorrido desde as primeiras lecturas e bocetos que derivan nos últimos detalles que fan de cada unha das partes do proxecto, unha tese doctoral. Os elementos herdados das grandes obras necesitan aínda de máis traballo de desgrane e compresión para poder ser útiles á hora de elaborar un proxecto que os mimbres prestados por obras de menor empaquetado intelectual. É por iso que a súa adhesión á nosa retahíla de recursos ante as oportunidades que nos ofrece cada un dos problemas que xorden en calquera produción artística, aporta unha satisfacción digna do esforzo acometido.

Como bien dijo Jorge Meijide en un artículo anterior3, “los arquitectos, como los escritores, jugamos a componer nuestras respectivas obras con elementos heredados”, y que mejor herencia que el legado de los grandes maestros en sus obras más potentes, el camino recorrido desde las primeras lecturas y bocetos que derivan en los últimos detalles que hacen de cada una de las partes del proyecto, una tesis doctoral. Los elementos heredados de las grandes obras necesitan aún de más trabajo de desgrane y compresión para poder ser útiles a la hora de elaborar un proyecto que los mimbres prestados por obras de menor empaque intelectual. Es por ello que su adhesión a nuestra retahíla de recursos ante las oportunidades que nos ofrece cada uno de los problemas que surgen en cualquier producción artística, aporta una satisfacción digna del esfuerzo acometido.

Porque como dicía Bolaño, hai un aquilo que nos atemoriza a todos. Hai problemas, preguntas e temores comúns, que ao longo da historia han ir atopando diferentes solucións, nunca definitivas nin excluíntes, que nos permiten ir formando nosas propias respostas nas primeiras etapas de formación, para despois desenvolver e poñer en práctica. É un labor que hai que acometer con frescura e pausa, con fame de coñecemento e tempo para asimilalo. Porque non é casualidade que os artistas do século XX realizasen as súas grandes viaxes antes da treintena.

Enfrontándonos ao descubrimento das grandes obras que a historia nos ha ir deixando en préstamo, será como formemos unha amalgama de coñecemento idónea para que ao realizar un corte intelectual, atopemos as ferramentas suficientes para traducirse en arquitectura, literatura, cine ou cal sexa a linguaxe que prefiramos. Así é como os autores de Bolaño conseguiron gañar as grandes batallas.

Porque tampouco é casualidade que as grandes viaxes percorresen Italia en busca da terra na que o Gatopardo atopou a auga e a soidade4 necesaria para que todo cambiase, e á súa vez, seguise como sempre.

Porque tampoco es casualidad que los grandes viajes recorriesen Italia en busca de la tierra en la que el Gatopardo encontró el agua y la soledad necesaria para que todo cambiase, y a su vez, siguiese como siempre.

jorge rodríguez seoane

palermo. outubro de 2012

Notas:

[1] Enténdase, ademais de como recomendación, como guiño ao xenial “Consellos sobre a arte de escribir contos” xeniais mandamientos escritos por Roberto Bolaño para a súa columna Entre paréntesis do Diari de Girona. Todas elas recolleitas no libro homónimo.

Bolaño, R: Entre Paréntesis. Barcelona, Ed. Anagrama. 2004

[2] Bolaño, R: 2666.Barcelona, Ed. Anagrama.2004

[3] Fragmento de “O Gatopardo le a Stevenson” artigo escrito polo arquitecto Jorge Meijide para esta mesma páxina web en xuño de 2012.

[4] “Dúas cousas son necesarias en calquera paraje onde nos propoñamos pasar a vida: soidade e auga.” Extracto de: Stevenson, R.L: A casa ideal e outros textos. Madrid, Ed. Hiperión. 1998

[5] Bolaño, R: Os detectives salvaxes. Barcelona, Ed. Anagrama. 1998

XI Memorial Filgueira Valverde dedicado a Alejandro de la SotaXI Memorial Filgueira Valverde adicado a Alejandro de la SotaXI Memorial Filgueira Valverde devoted to Alejandro of the Sota

0

Los próximos 6, 7 y 8 de noviembre en el sexto edificio del museo de Pontevedra las 20.00 h, organizado por la cátedra Filgueira Valverde, el Museo de Pontevedra, la Universidad de Vigo y la Deputación de Pontevedra, se celebrará en Pontevedra el XI Filgueira Valverde dedicado este año al arquitecto pontevedrés Alejandro de la Sota.

En la siguiente ligazón podéis descargar el folleto de las jornadas previstas, que se desglosan en el siguiente programa:
– El día 6 de noviembre a las 20.00 h conferencia del periodista D. Rafael López Torre, titulada “Alejandro de la Sota, la forja de un artista”
– El día 7 de noviembre a las 20.00h conferencia de los arquitectos D. Alberto Noguerol y Dna. Pilar Díez titulada “Alejadro de la Sota, cerca”
-El día 8 de noviembre a las 20.00h conferencia de la directora de la Fundación Alejandro de la Sota y arquitecta Dna. Teresa Couceiro, titulada “Alejandro de la Sota, maestro de arquitectos”.

Os vindieros 6, 7 e 8 de novembro no sexto edificio do museo de Pontevedra as 20.00 h, organizado pola cátedra Filgueira Valverde, o Museo de Pontevedra, a Universidade de Vigo e a Deputación de Pontevedra, celebrarase en Pontevedra o XI Filgueira Valverde adicado este ano ao arquitecto pontevedrés Alejandro de la Sota.

Na seguinte  ligazón podedes descargar o folleto das xornadas previstas, que se desglosan no seguinte programa:

– O día 6 de novembro ás 20.00 h conferencia do xornalista D. Rafael López Torre, titulada “Alejandro de la Sota, a forxa dun artista”

– O día 7 de novembro ás 20.00h  conferencia dos arquitectos D.Alberto Noguerol e Dna.Pilar Díez titulada “Alejadro de la Sota, cerca”

-O día 8 de novembro ás 20.00h conferencia da directora da Fundación Alejandro de la Sota e arquitecta Dna.Teresa Couceiro, titulada “Alejandro de la Sota, mestre de arquitectos”.

The next 6, 7 and 8 November in the sixth building of the museum of Pontevedra the 20.00 h, organised by the chair Filgueira Valverde, the Museum of Pontevedra, the University of Vigo and the Deputación of Pontevedra, will celebrate  in Pontevedra the XI Filgueira Valverde devoted this year to the Pontevedran architect  Alejandro de la Sota.

In the following link can download the brochure of the planned days, that  desglosan in the following program:

– The day 6 November to the 20.00 h conference of the journalist D. Rafael López Tower, titled “Alejandro de the Sota, forges it of an artist”

– The day 7 November at 20.00h conference of the architects D. Alberto Noguerol and Dna. Pilar Díez titled “Alejadro de the Sota, near”

-The day 8 November at 20.00h conference of the director of the Foundation Alejandro de the Sota and architect Dna. Teresa Couceiro, titled “Alejandro de the Sota, teacher of architects”.

De profesión, arquitectos | David Hernández Falagán

0

Se trata de una película documental de 38 minutos realizada con motivo de los premios AJAC VII, escrita y dirigida por David Hernández Falagán. En ella se retratan las dificultades e inquietudes profesionales de la generación de arquitectos españoles menores de 40 años. El material utilizado para la realización de la película han sido las diferentes entrevistas y visitas filmadas a los arquitectos que fueron galardonados en la última edición de los premios AJAC para jóvenes arquitectos. Tanto los testimonios ofrecidos como las impresiones de las observaciones realizadas dibujan un panorama heterogéneo y difícil para los nuevos profesionales, aunque iluminado por destellos de optimismo.

http://vimeo.com/34323007

Trátase dunha película documental de 38 minutos realizada con motivo dos premios AJAC VII, escrita e dirixida por David Hernández Falagán. Nela retrátanse as dificultades e inquietudes profesionais da xeración de arquitectos españois menores de 40 anos. O material utilizado para a realización da película foron as diferentes entrevistas e visitas filmadas aos arquitectos que foron galardonados na última edición dos premios AJAC para novos arquitectos. Tanto os testemuños ofrecidos como as impresións das observacións realizadas debuxan un panorama heterogéneo e difícil para os novos profesionais, aínda que iluminado por escintileos de optimismo.

It is a question of a documentary movie of 38 minutes realized on the occasion of the prizes AJAC the VIIth written and directed by David Hernández Falagán. In her there portray the difficulties and professional worries of the generation of architects 40-year-old minor Spanish. The material used for the accomplishment of the movie they have been the different interviews and visits filmed to the architects who were rewarded in the last edition of the prizes AJAC for young architects. So much the testimonies offered as the impressions of the realized observations draw a heterogeneous and difficult panorama for the new professionals, though illuminated by sparkles of optimism.