[:es]
«La belleza no es un lugar donde van a parar los cobardes»
Antonio Gamoneda
En épocas de crisis y de palabras vacuas, la belleza es un atributo que algunos consideran superfluo.
Otros ya lo han apartado como un término banal, desarrollando en los últimos tiempos una estética kitch, de índole Disney o considerándola como una fórmula para satisfacer a la «mayoría» (hortera, se supone), acepción equivocada y equívoca, ya que entrega a esa mayoría una cualidad que no le pertenece. La mayoría, por el contrario, ama la belleza, tanto la interior de las personas como la exterior (reflejo de la primera). Y en la arquitectura ocurre lo mismo.

Tanto la estética «glamurosa y lujosa«, de planos imposibles o de materiales de altísimo coste y no necesariamente buenos, bellos o sostenibles, como la estética «costumbrista» o simplemente fea, está atragantando a la población que requiere una vivienda digna y bella. Dentro de su sencillez. Unas bonitas vistas. Un cocina cómoda. Una pintura blanca. O un cuarto propio con un suelo de madera donde los niños puedan jugar… Espacios para el descanso y para la íntimidad. En la ciudad, lugares públicos para la ciudadanía, donde pueda desarrollar su esencia lúdica, participativa y cotidiana. Lugares para reconocerse y ser reconocidos. Y sentirse bien.

Pero esto no es lo que hay. Y no nos conformamos. Los colectivos ermergentes que están abogando por una nueva forma de entender el espacio, urbano o interior, también están comprendiendo que en los últimos tiempos -propios de un urbanismo descontrolado y dirigido a conseguir las mayores ganancias económicas-, la estética era «especulativa» o del «pocero» que ya lo dice todo. Y apuestan por una estética ligada al procumún y la participación colectiva.

No se puede entender la belleza, por tanto, como un valor añadido como el IVA, sino como un atributo esencial de las cosas, de los espacios, de las fachadas, de las ciudades, de la vida…
La arquitectura ha de ser buena, bella y útil. Todos estos factores han de ser tenidos en cuenta.
Cristina García-Rosales. arquitecta
madrid. mayo 2012[:en]
«The beauty is not a place where the cowards are going to stop»
Antonio Gamoneda
In epochs of crisis and of vacuous words, the beauty is an attribute that some of they of them consider to be superfluous.
Others already have separated it as a banal term, developing in the last times an aesthetics kitch, of nature Disney or her considering as a formula to satisfy to the «majority» (bowl, it is supposed), wrong and equivocal meaning, since it delivers to this majority a quality that him does not belong. The majority, on the contrary, loves the beauty, both the interior of the persons and exterior (reflection of the first one). And in the architecture the same thing happens.

So much the aesthetics «glamurosa and luxurious», of impossible planes or of materials of the highest cost and not necessarily good, beautiful or sustainable, as the aesthetics «author of novels of manners» or simply ugly, it is choking to the population who needs a worthy and beautiful housing. Inside his simplicity. A few nice conference. Comfortable cocina. A white painting. Or an own quarter with a soil of wood where the children could play… Spaces for the rest and for the íntimidad. In the city, public places for the citizenship, where it could develop his playful, participative and daily essence. Places to recognize and to be recognized. And to feel well.

But this is not what exists. And we do not conform. The groups ermergentes that are pleading for a new way of understanding the space, urban or interior, also are understanding that in the last times – own of an urbanism over-excited and directed to obtaining the major economic earnings-, the aesthetic «speculative» age or of the «welldigger» who already says everything. And they bet for an aesthetics tied to the procumún and the collective participation.

It is not possible to understand the beauty, therefore, as an added value as the VAT, but as an essential attribute of the things, of the spaces, of the fronts, of the cities, of the life…
The architecture has to be good, beautiful and useful. All these factors have to be had in account.
Cristina García-Rosales. architect
madrid. may 2012
[:gl]
«La belleza no es un lugar donde van a parar los cobardes«
Antonio Gamoneda
En épocas de crises e de palabras vacuas, a beleza é un atributo que algúns consideran superfluo..
Outros xa o apartaron como un término banal, desenvolvendo nos últimos tempos unha estética kitch, de índole Disney ou considerándoa como unha fórmula para satisfacer á «maioría» (hortera, suponse), acepción equivocada e equívoca, xa que entrega a esa maioría unha calidade que non lle pertence. A maioría, pola contra, ama a beleza, tanto a interior das persoas como a exterior (reflexo da primeira). E na arquitectura ocorre o mesmo.

Tanto a estética «glamurosa e luxosa», de planos imposibles ou de materiais de alto custo e non necesariamente bos, belos ou sostibles, como a estética «costumista» ou simplemente fea, está a atragoar a poboación que require unha vivenda digna e bela. Dentro da súa sinxeleza. Unhas bonitas vistas. Un cociña cómoda. Unha pintura branca. Ou un cuarto propio cun chan de madeira onde os nenos poidan xogar… Espazos para o descanso e para a íntimidad. Na cidade, lugares públicos para a cidadanía, onde poida desenvolver a súa esencia lúdica, participativa e cotiá. Lugares para recoñecerse e ser recoñecidos. E sentirse ben.

Pero isto non é o que hai. E non nos conformamos. Os colectivos ermergentes que están a avogar por unha nova forma de entender o espazo, urbano ou interior, tamén están comprendendo que nos últimos tempos -propios dun urbanismo descontrolado e dirixido a conseguir as maiores ganancias económicas-, a estética era «especulativa» ou do «poceiro» que xa o di todo. E apostan por unha estética ligada ao procumún e a participación colectiva.

Non se pode entender a beleza, polo tanto, como un valor engadido como o IVE, senón como un atributo esencial das cousas, dos espazos, das fachadas, das cidades, da vida…
A arquitectura ha de ser boa, bela e útil. Todos estes factores han de ser tidos en conta.
Cristina García-Rosales. arquitecta
madrid. maio 2012
[:]




