[:es]
Cuando el ahorro es un eslogan publicitario. Londres 2012.
Ya ha comenzado la cuenta atrás para la ceremonia que dará comienzo a los Juegos Olímpicos de Londres 2012 y las sedes donde se disputarán las diferentes disciplinas están listas para recibir a los atletas y al público. Un evento de estas características tiene sin lugar a dudas un efecto publicitario mayúsculo, lo que en turismo e inversiones es el beneficio perseguido por los organizadores.
Beijing 2008 representó, más allá de las disputas deportivas, un buen ejemplo de las ansias de una nación por abrirse al mundo y así mostrar la cara más amable, moderna y desarrollada de una nueva China. El gigante asiático expresó en sus construcciones el poderío de una era económica, que pronto descubriríamos tocaba su fin; Londres 2012 pretende por contra liderar la imagen de la sostenibilidad, la ecología y la economía, en una nueva era dirigida por la palabra crisis.
La sede principal de los juegos se ha construido en una antigua zona industrial de la ciudad, que ahora tendrá una amplia zona verde con miles de árboles, y cientos de miles de metros cuadrados ajardinados, que la han convertido en un hábitat permanente para varias especies de aves. Su extensión es de 2.5 kilómetros cuadrados y se ubica al este de la ciudad de Londres. Es en ese ámbito donde se han construido las ocho nuevas instalaciones deportivas y la Villa Olímpica.
A diferencia de ediciones anteriores de las Olimpiadas donde se construían todas las infraestructuras deportivas especialmente para la ocasión, en Londres se reconvertirán o adecuarán antiguos edificios. Se da la coincidencia de que será la primera vez en la historia, en la que una ciudad es sede de los juegos olímpicos por tercera ocasión, Londres lo fue anteriormente en 1908 y 1948. Esta cuestión hizo que el número de edificios existentes en la ciudad que permitiesen albergar los diferentes encuentros deportivos fuese elevado y permitiese pensar en reformarlos, antes que en tener que construirlos nuevamente desde cero. Una decisión tomada con el objetivo de abaratar la factura final.
Este tipo de mentalidad se ha trasladado también a la construcción de los nuevos edificios. El deseo de que la cita olímpica pase a la historia no sólo como «el show más grande sobre la tierra», sino como la que trató mejor el medio ambiente y defendió una economía racional ha hecho que por ejemplo, el estadio olímpico pese menos de 10.000 toneladas de acero y que en su construcción se hayan utilizado tubos de acero reciclados. Por comparación se ha utilizado para su estructura una tercera parte del acero que se usó en el Nido del Pájaro en Beijing.

En total para materializar las nuevas edificaciones se calcula que se han ahorrado en torno al 73 por ciento de los materiales de construcción que venían siendo habituales en este tipo de edificios. Además, se ha pensado de forma precisa en la reutilización y el reciclaje de muchos de los elementos utilizados para los nuevos edificios. Por ejemplo, mucha de la madera colocada no será pintada para poderse reutilizar y por lo tanto revender.
Este tipo de decisiones han supuesto pasar del presupuesto de 48 mil millones de euros calculado para Beijing 2008, a la cifra de 11 mil millones de euros abonada por los organizadores de los juegos londinenses.
Pero por raro que parezca incluso los juegos de Londres 2012 han sucumbido a la arquitectura icono, aquella que también se ha convertido en símbolo de la economía del despilfarro pre-crisis.
Mediante la esponsorización por parte del gigante indio del acero Arcelor-Mittal, el artista también de origen indio Anish Kapoor y el ingeniero de estructuras Cecil Balmond, han construido el Orbit en las inmediaciones de la sede olímpica. El Orbit es una estructura de 115 metros de altura que con una aleatoria forma de torre, alberga un restaurante mirador en su cima.
En definitiva, se trata de un elemento vacío, icónico o simbólico construido para ser el centro de atención y atraer a base de un ejercicio de espectacularidad la atención de la prensa, los turistas y de las inversiones. Su geometría tortuosa ha requerido de programas informáticos muy complejos para su definición, así como de unos sistemas de corte y soldadura muy avanzados que fueron suministrados por la acería Mittal.

El Orbit, se ha comparado con la Torre Eiffel, con la pirámide de Keops, con la Estatua de la Libertad o con el Big Ben, hasta ahora símbolo turístico por excelencia de la capital inglesa. Una comparación que coloca a este edificio más en una carrera por destacar, que en la mentalidad de austeridad defendida en todo momento por los responsables de la candidatura olímpica.
Únicamente el tiempo podrá verificar si el proyecto urbano y arquitectónico escogido para Londres 2012 fue el adecuado y el más ajustado para el momento económico, social y medioambiental. En cualquier caso a día de hoy podría llegarse a la conclusión de que el gasto responsable no es ahora más que el eslogan publicitario que antes ocupaban los grandes y espectaculares edificios de los arquitectos estrellas.
íñigo garcía odiaga. arquitecto
san sebastián. mayo 2012
Publicado en ZAZPIKA 2012.05.20
[:en]
When the saving is an advertising slogan. London 2012.
Already it has begun the countdown for the ceremony that will give beginning to the Olympic Games of London 2012 and the headquarters where the different disciplines will be disputed are ready to receive the athletes and the public. An event of these characteristics has no doubt an advertising capital effect, which in tourism and investments is the benefit chased by the organizers.
Beijing 2008 represented, beyond the sports disputes, a good example of the anxieties of a nation for be opening for the world and this way to show the most nice, modern face developed of a new China. The Asian giant expressed in his constructions the power of an economic age, which prompt we would discover it was touching his end; London 2012 claims for against leading the image of the sustainability, the ecology and the economy, in a new age directed by the word crisis.

The principal headquarters of the games have been constructed in a former industrial park of the city, which now will have a wide green space with thousands of trees, and hundreds of thousands of landscaped square meters, which have turned her into a permanent habitat for several species of birds. His extension is 2.5 kilometres cuadradosy is located to the east of the city of London. It is in this area where there have been constructed eight new sports facilities and the Olympian Villa.
Unlike previous editions of the Olympics where all the sports infrastructures were constructed specially for the occasion, in London they will re-turn or adapt former buildings. One gives the coincidence of which it will be the first time in the history, in which a city is a headquarters of the Olympian games for third occasion, London it was previously in 1908 and 1948. This question did that the number of existing buildings in the city that the different sports meetings were allowing to shelter was raised and allowed to think of reforming them, before that in having to construct them again from zero. A decision taken with the aim to cheapen the final invoice.
This type of mentality has moved also to the construction of the new buildings. The desire from which the Olympian appointment goes on to the history not only as «the biggest show on the land», but as the one that treated better the environment and defended a rational economy it has done that for example, the olympic stadium weighs less than 10.000 tons of steel and that in his construction pipes of steel have been in use recycled. For comparison there has been in use for his structure third part of the steel that was used in the Nest of the Bird in Beijing.

In total to materialize the new buildings it is calculated that they have saved themselves concerning 73 per cent of the materials of construction that were coming being habitual in this type of buildings. In addition, it has been thought of precise form about the reutilization and the recycling of many of the elements used for the new buildings. For example, a lot of the placed wood it will not be painted to be able to re-use and therefore resell.
This type of decisions have supposed happening from the budget of 48 billion Euros calculated for Beijing 2008, to the number of 11 billion Euros paid by the organizers of the London games.
But for rare that seems to be enclosed the games of London 2012 have succumbed to the architecture icon, that one that also has turned into symbol of the economy of the squandering pre-crisis.
By means of the esponsorización on the part of the Indian giant of the steel Arcelor-Mittal, the artist also of Indian origin Anish Kapoor and the engineer of structures Cecil Balmond, have constructed the Orbit in the surrounding areas of the Olympian headquarters. The Orbit is a structure of 115 meters of height that with a random form of tower, shelters a restaurant viewing-point in his top.
Definitively, it is a question of an empty element, icónico or symbolically constructed to be the center of attention and to attract based on an exercise of showiness the attention of the press, the tourists and of the investments. His tortuous geometry has needed of IT very complex programs for his definition, as well as of a few very advanced systems of court and weld that were supplied by the steel mill Mittal.

The Orbit, it has been compared by the Eiffel Tower, by Keops’s pyramid, by the Statue of the Freedom or by the Big Ben, till now tourist excellent symbol of the English capital. A comparison that he places to this building more in a career for standing out, that in the mentality of austerity defended at all time by the persons in charge of the Olympian candidacy.
Only the time will be able to check if the urban and architectural project chosen for London 2012 was the suitable one and most fitted for the economic, social and environmental moment. In any case a today it might come near to the conclusion of which the responsible expense is not now any more than the advertising slogan that before they were occupying the big and spectacular buildings of the architects you star.
íñigo garcía odiaga. architect
san sebastián. may 2012
It´s published in ZAZPIKA 2012.05.20
[:gl]
Orbit Anish Kapoor+estadio olimpico arquitectura londres 2012 | vaumm.blogspot.com.es
[…]

Cando o aforro é un eslogan publicitario. Londres 2012.
Xa comezou a conta atrás para a cerimonia que dará comezo aos Xogos Olímpicos de Londres 2012 e as sedes onde se disputarán as diferentes disciplinas están listas para recibir aos atletas e ao público. Un evento destas características ten sen dúbida un efecto publicitario mayúsculo, o que en turismo e investimentos é o beneficio perseguido polos organizadores.
Beijing 2008 representou, máis aló das disputas deportivas, un bo exemplo das ansias dunha nación por abrirse ao mundo e así mostrar a cara máis amable, moderna e desenvolvida dunha nova Chinesa. O xigante asiático expresou nas súas construcións o poderío dunha era económica, que pronto descubririamos tocaba o seu fin; Londres 2012 pretende por contra liderar a imaxe da sostenibilidad, a ecología e a economía, nunha nova era dirixida pola palabra crise.

A sede principal dos xogos construíuse nunha antiga zona industrial da cidade, que agora terá unha ampla zona verde con miles de árbores, e centos de miles de metros cadrados axardinados, que a converteron nun hábitat permanente para varias especies de aves. A súa extensión é de 2.5 quilómetros cuadradosy sitúase ao leste da cidade de Londres. É nese ámbito onde se construíron as oito novas instalacións deportivas e a Vila Olímpica.
A diferenza de edicións anteriores das Olimpíadas onde se construían todas as infraestruturas deportivas especialmente para a ocasión, en Londres reconverteranse ou adecuarán antigos edificios. Dáse a coincidencia de que será a primeira vez na historia, na que unha cidade é sede dos xogos olímpicos por terceira ocasión, Londres foino anteriormente en 1908 e 1948. Esta cuestión fixo que o número de edificios existentes na cidade que permitiran albergar os diferentes encontros deportivos fose elevado e permitise pensar en reformalos, antes que en ter que construílos novamente dende cero. Unha decisión tomada co obxectivo de abaratar a factura final.
Este tipo de mentalidade trasladouse tamén á construción dos novos edificios. O desexo de que a cita olímpica pase á historia non só como «o espectáculo máis grande sobre a terra», senón como a que tratou mellor o medio e defendeu unha economía racional fixo que por exemplo, o estadio olímpico pese menos de 10.000 toneladas de aceiro e que na súa construción se utilizasen tubos de aceiro reciclados. Por comparación utilizouse para a súa estrutura unha terceira parte do aceiro que se usou no Niño do Paxaro en Beijing.

En total para materializar as novas edificacións calcúlase que se aforraron en torno ao 73 por cento dos materiais de construción que viñan sendo habituais neste tipo de edificios. Ademais, pensouse de forma precisa na reutilización e a reciclaxe de moitos dos elementos utilizados para os novos edificios. Por exemplo, moita da madeira colocada non será pintada para poder reutilizarse e polo tanto revender.
Este tipo de decisións supuxeron pasar do presuposto de 48 mil millóns de euros calculado para Beijing 2008, á cifra de 11 mil millóns de euros aboada polos organizadores dos xogos londinienses.
Pero por raro que pareza mesmo os xogos de Londres 2012 sucumbiron á arquitectura icona, aquela que tamén se converteu en símbolo da economía da dilapidación pre-crise.
Mediante o patrocinio por parte do xigante indio do aceiro Arcelor-Mittal, o artista tamén de orixe india Anish Kapoor e o enxeñeiro de estruturas Cecil Balmond, construíron o Orbit nas inmediacións da sede olímpica. O Orbit é unha estrutura de 115 metros de altura que cunha aleatoria forma de torre, alberga un restaurante miradoiro no seu cume.
En definitiva, trátase dun elemento baleiro, icónico ou simbólico construído para ser o centro de atención e atraer a base dun exercicio de espectacularidade a atención da prensa, os turistas e dos investimentos. A súa xeometría tortuosa requiriu de programas informáticos moi complexos para a súa definición, así como duns sistemas de corte e soldadura moi avanzados que foron subministrados pola aceiría Mittal.

O Orbit, comparouse coa Torre Eiffel, coa pirámide de Keops, coa Estatua da Liberdade ou co Big Ben, ata agora símbolo turístico por excelencia da capital inglesa. Unha comparación que coloca a este edificio máis nunha carreira por destacar, que na mentalidade de austeridade defendida en todo momento polos responsables da candidatura olímpica.
Unicamente o tempo poderá verificar se o proxecto urbano e arquitectónico escollido para Londres 2012 foi o axeitado e o máis axustado para o momento económico, social e ambiental. En calquera caso a día de hoxe podería chegarse á conclusión de que o gasto responsable non é agora máis que o slogan publicitario que antes ocupaban os grandes e espectaculares edificios dos arquitectos estrelas.
íñigo garcía odiaga. arquitecto
san sebastián. maio 2012
Publicado en ZAZPIKA 2012.05.20
[:]




