
Afortunadamente solo unas pocas viviendas realizadas por Le Corbusier han sido demolidas. Entre ellas contamos la Maison du Tonkin en Boredaux de 1926, destruida en 1975, la villa Church en ville D’avray de 1927 y el apartamento Beistegui en París de 1929. Otras, han sufrido la intervención desmedida de sus dueños. Un caso típico es el barrio en Fruges de 1924, donde varias viviendas fueron objeto de modificaciones para resolver las necesidades de sus dueños y adaptarlas a la estética que cada uno creyó conveniente para diferenciarla del resto de las viviendas. La Maison Ternisien en Bulogne sur Seine, Paris de 1926 también sufrió modificaciones implementadas por sus propietarios. La villa Besnus en Vaucresson, que nos ocupa en este artículo, debe sumarse a esta última categoría.
La primera intervención de los propietarios sobre la Villa Besnus fue el remplazo de la cubierta plana por un techo a cuatro aguas que corona el volumen. Posteriormente, el espacio entre la línea municipal y el volumen construido por Le Corbusier fue utilizado para la incorporación de locales comerciales, que se inició con la construcción de un único local sobre el lado derecho de la elevación de calle, continuó con el agregado de otro local a continuación de éste, y finalmente se decidió ocupar la totalidad del frente, extendiendo la construcción hasta la esquina, rodeando la vivienda, pero manteniendo ridículamente las barandas superiores de la losa que formaba el semi cubierto sobre el acceso. El resultado final es una desinteresada construcción que anulo casi por completo la valía arquitectónica de la obra original.
La casa fue encomendada a Le Corbusier por George Besnus, después de quedar impresionado al visitar el Stand de urbanismo organizado por Le Corbusier para el Salón d’Automne de 1922 y ver la maqueta de la casa Citrohän. El terreno, ubicado al oeste de París, es una parcela triangular que tenía un pronunciado desnivel en el fondo del lote, de más de 2 metros sobre el nivel de la vereda de calle. Este desnivel es aprovechado por Le Corbusier para distribuir los servicios de la vivienda en el nivel de calle y ubicar las áreas sociales por encima de éstos, una planta libre que expande hacia el interior del lote por la diferencia de niveles mencionada. El tercer nivel de la vivienda es ocupado por los dormitorios.
Le Corbusier utiliza por primera vez un vocabulario desprovisto de molduras, con ventanas enrasadas al muro y vanos compuestos por medio de trazados reguladores. La cubierta plana acentúa el carácter prismático del volumen, que esta compuesto por dos fachadas distintas, una sobre la calle que combina asimetrías y simetrías y una trasera, absolutamente simétrica y más baja que la anterior.
En el diseño volumétrico, Le Corbusier presto singular atención al volumen de escalera, que en los primeros dibujos terminaba redondeada y estaba adosada en continuidad con el volumen de la vivienda, pero que después desplazó para dar lugar al acceso, a raíz de una observación que comenta en sus obras completas y se transcribe en la parte inferior del texto. Una carpintería vertical y una losa en voladizo sobre la vereda de ingreso acentúan la división entre estos cuerpos y marcan un eje transversal que se contrapone a la organización longitudinal de la vivienda.
En una parte del film de Jacques Barzac, Le Corbusier comenta respecto de la obra:
“En 1922 por primera vez hice una casa para una pareja que había leído mis artículos. No eran muy ricos, querían la casa en Vaucresson. Eran muy amables. La semana pasada recibí una carta con letra titubeante: “soy la señora Besnus, tengo 94 años, usted construyo para mi su primera casa, oí hablar de usted por radio, quería saludarlo”. Fue muy difícil esa casita, sobre todo la ventana del baño, que no se armonizaba con las otras. Fue complicado. Recuerdo que una noche íbamos al Cirque d’Hiver y de golpe en el ascensor dije: ”se me ocurrió algo” Esa ventana era fundamental, no tenía que desentonar, la hice respetando la unidad del conjunto”.
Le Corbusier, film de Jacques Barzac, 1985
Marcelo Gardinetti, Arquitecto
La Plata, Argentina. mayo 2012

Lucky only a few housings realized Le Corbusier has been demolished. Between them we count the Maison du Tonkin in Boredaux of 1926, destroyed in 1975, the villa Church in ville D’avray of 1927 and the apartment Beistegui in Paris of 1929. Others, they have suffered the excessive intervention of his owners. A typical case is the neighborhood in Fruges of 1924, where several housings were an object of modifications to solve the needs of his owners and to adapt them to the aesthetics that each one believed suitably to separate it from the rest of the housings. The Maison Ternisien in south Bulogne Seine, Paris of 1926 also suffered modifications implemented by his owners. The villa Besnus in Vaucresson, which occupies us in this article, must add to the latter category.
The first intervention of the owners on the Villa Besnus was I replace of the flat cover for a ceiling to four waters that the volume crowns. Later, the space between the municipal line and the volume constructed Corbusier was used for the incorporation of business premises, which began with the construction of a local only one on the right side of the elevation of street, continued with the attaché of another place later of this one, and finally it was decided to occupy the totality of the front, extending the construction up to the corner, surrounding the housing, but supporting ridiculously the top railings of the slab that the semi covered on the access was forming. The final result is a disinterested construction that I annul almost completely the architectural value of the original work.
The house was entrusted Le Corbusier by George Besnus, after remaining impressed when Corbusier to visit the Stand of urbanism organized by Him for the Lounge d’Automne of 1922 and to see the model of the house Citrohän. The area located to the west of Paris, is a triangular plot that had a pronounced difference at the back of the lot, more than 2 meters on the level of the path of street. This difference is taken advantage for Him Corbusier to distribute the services of the housing in the level of street and to locate the social areas over these, a free plant that expands towards the interior of the lot for the level difference mentioned. The third level of the housing is occupied by the bedrooms.
Corbusier uses for the first time a vocabulary devoid of moldings, with windows enrasadas to the wall and vain compounds by means of regulatory tracings. The flat cover accentuates the prismatic character of the volume, that this composed by two different fronts, one on the street that combines asymmetries and symmetries and a back, absolutely symmetrical and lower than the previous one.
In the volumetric design, Him ready Corbusier singular attention to the volume of stairs, which in the first drawings was ending rounded and was leaned in continuity by the volume of the housing, but that later it displaced to give place to the access, immediately after an observation on that it comments in his complete works and is transcribed in the low part of the text. A vertical carpentry and a slab in projecting on the path of revenue accentuate the division between these bodies and mark a transverse axis that is opposed to the longitudinal organization of the housing.
In a part of Jacques Barzac’s film, Corbusier comments on respect of the work:
“In 1922 for the first time I did a house for a pair who had read my articles. They were not very rich, wanted the house in Vaucresson. They were very nice. Last week I received a letter with letter titubeante: «I am the lady Besnus, I am 94 years old, you construct for my his first house, heard speaking about you for radio, wanted to greet it». This little house was very difficult, especially the window of the bath, which one was not harmonizing with others. It was complicated. I remember that one night we were going to the Cirque d’Hiver and at one stroke in the elevator I said: «it happened to me a little» This window was fundamental, did not have to be out of tune, I did it respecting the unit of the set”.
Le Corbusier, film by Jacques Barzac, 1985
Marcelo Gardinetti, architect
La Plata, Argentina. may 2012

Afortunadamente só unas poucas vivendas realizadas por Le Corbusier foron demolidas. Entre elas contamos a Maison du Tonkin en Boredaux de 1926, destruída en 1975, a vila Church en ville D’avray de 1927 e o apartamento Beistegui en Parides de 1929. Outras, sufriron a intervención desmedida dos seus donos. Un caso típico é o barrio en Fruges de 1924, onde varias vivendas foron obxecto de modificacións para resolver as necesidades dos seus donos e adaptalas á estética que cada un creu conveniente para diferenciala do resto das vivendas. A Maison Ternisien en Bulogne sur Seine, Paris de 1926 tamén sufriu modificacións implementadas polos seus propietarios. A vila Besnus en Vaucresson, que nos ocupa neste artigo, debe sumarse a esta última categoría.
A primeira intervención dos propietarios sobre a Villa Besnus foi o remplazo da cuberta plana por un teito a catro augas que coroa o volume. Posteriormente, o espazo entre a liña municipal e o volume construído por Le Corbusier foi utilizado para a incorporación de locais comerciais, que se iniciou coa construción dun único local sobre o lado dereito da elevación de rúa, continuou co agregado doutro local a continuación deste, e finalmente decidiuse ocupar a totalidade da fronte, estendendo a construción ata a esquina, rodeando a vivenda, pero mantendo ridiculamente as varandas superiores da lousa que formaba o semi cuberto sobre o acceso. O resultado final é unha desinteresada construción que anulo case por completo a valía arquitectónica da obra orixinal.
A casa foi encomendada a Le Corbusier por George Besnus, despois de quedar impresionado ao visitar o Posto de urbanismo organizado por Le Corbusier para o Salón d’Automne de 1922 e ver a maqueta da casa Citrohän. O terreo, situado ao oeste de París, é unha parcela triangular que tiña un pronunciado desnivel no fondo do lote, de máis de 2 metros sobre o nivel da verea de rúa. Este desnivel é aproveitado por Le Corbusier para distribuír os servizos da vivenda no nivel de rúa e situar as áreas sociais por enriba destes, unha planta libre que expande cara ao interior do lote pola diferenza de niveis mencionada. O terceiro nivel da vivenda é ocupado polos dormitorios.
Le Corbusier utiliza por primeira vez un vocabulario desprovisto de molduras, con ventás enrasadas ao muro e vans compostos por medio de trazados reguladores. A cuberta plana acentúa o carácter prismático do volume, que esta composto por dúas fachadas distintas, unha sobre a rúa que combina asimetrías e simetrías e unha traseira, absolutamente simétrica e máis baixa que a anterior.
No deseño volumétrico, Le Corbusier presto singular atención ao volume de escaleira, que nos primeiros debuxos remataba redondeada e estaba pegada en continuidade co volume da vivenda, pero que despois desprazou para dar lugar ao acceso, a raíz dunha observación que comenta nas súas obras completas e se transcribe na parte inferior do texto. Unha carpintaría vertical e unha lousa en beiril sobre a verea de ingreso acentúan a división entre estes corpos e marcan un eixe transversal que se contrapón á organización lonxitudinal da vivenda.
Nunha parte do filme de Jacques Barzac, Le Corbusier comenta respecto da obra:
“En 1922 por primeira vez fixen unha casa para unha parella que lera os meus artigos. Non eran moi ricos, querían a casa en Vaucresson. Eran moi amables. A semana pasada recibín unha carta con letra titubeante: son a señora Besnus, teño 94 anos, vostede constrúo para o meu a súa primeira casa, oín falar de vostede por raio, quería saudalo. Foi moi difícil esa casiña, sobre todo a ventá do baño, que non se harmonizaba coas outras. Foi complicado. Recordo que unha noite iamos ao Cirque d’Hiver e de golpe no ascensor dixen: ocorréuseme algo Esa ventá era fundamental, non tiña que desentoar, a fixen respectando a unidade do conxunto.”.
Le Corbusier, film de Jacques Barzac, 1985
Marcelo Gardinetti, Arquitecto
La Plata, Arxentina. maio 2012




