Inicio Blog Página 117

[:es]Cristina Nieto – Luis Gil · Mobiliario y restauración | proyecto UnDo ReDo[:gl]Cristina Nieto – Luis Gil · Mobiliario e restauración | proxecto UnDo ReDo[:en]Cristina Nieto – Luis Gil · Furniture and restoration | UnDo ReDo project[:]

[:es]

Cristina Nieto – Luis Gil · Mobiliario y restauración | proyecto UnDo ReDo
Cristina Nieto y Luis Gil, arquitectos en Santiago de Compostela

Hoy nos acercamos al nº17 de la Calle Juan Castro Mosquera en A Coruña, a visitar a Cristina Nieto y Luis Gil, unos buenos amigos, para charlar sobre el proyecto UnDo ReDo, una de sus múltiples iniciativas en las que están inmersos.

Desde que estudiaban la carrera de arquitectura en la ETSA de Coruña, Cristina y Luis siempre mostraron un especial interés por el mobiliario, y en especial por la sillas. Como a todo buen apasionado, les ha llevado a coleccionarlas y para ello recorren mercadillos, anticuarios o simplemente las encuentran en las obras que realizan.

«UnDo ReDo es un lugar de encuentro y reflexión sobre los muebles, muy especialmente las sillas, dentro y alrededor de la arquitectura. Encuentro, rehabilitación, interpretación y cuidado de los muebles según la filosofía de trabajo de la desaparecida artista Louise Bourgeois I do, I undo, I redo.«

A esta forma de ver y entender el mobiliario se les unieron la matemática María Arizcun y el artesano con alma de artista Juan Aradas. Como consecuencia de esta unión, en agosto 2011 inauguran la tienda-taller-galería UnDo ReDo.

UnDo ReDo dispone de un selección continua de muebles que llegan a la galería, como al hospital de cosas de alguno de los personajes literarios de Paul Auster, aunque para ser reparados primeramente se estudian y se revisan críticamente para responder a las necesidades de estas pequeñas arquitecturas.

«Los muebles siempre han acompañado a la arquitectura, son la arquitectura dentro de la arquitectura, y muy en especial la mesa y la silla. Una arquitectura menor a la manera del escritorio de San Jerónimo, representado en el cuadro de Antonello de Messina, que se introduce dentro de otra previa, para volver a crear un lugar y una función menor, pero claramente definida, en el universo mayor de la arquitectura. Un fractal que juega con las escalas y con nuestro oficio para que adaptemos el trabajo y la reflexión del arquitecto desde la ciudad a la casa, a la manera de Aldo van Eyck, y aún más hacia dentro, de cara a lo doméstico.

Sillas y mesas, acento interior que reestructura un mundo más próximo a la escala del cuerpo humano, y de los usos más naturales a su ser, comer, trabajar, charlar. Los que presentamos en UnDo ReDo son producto de la labor de estudio y recogida durante años, modelos clásicos, originales, e interpretaciones de calidad acreditada. Modelos que nos han servido como reflexión previa para la creación de algunos propios en nuestras obras. Todos ellos también se han salvado, limpiado, corregido y rehabilitado con el ansia de reutilizar, de no malgastar y de seguir aprendiendo de grandes modelos que resisten estoicamente la, en muchas ocasiones, banal e innecesaria producción que la sociedad de consumo que habitamos propone.»

Con estas palabras Cristina, María, Juan y Luis muestran su pasión por estas pequeñas arquitecturas que forman parte de nuestra vida cotidiana.

Cristina Nieto – Luis Gil · Mobiliario y restauración | proyecto UnDo ReDo
Proyecto UnDo ReDo | Fotografía: Adrián Ferreiro

¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a UnDo ReDo?

La formación de los promotores iniciales del proyecto, Cristina y Luis, es la de la arquitectura, a la que se sumaron la experiencia en gestión de empresa de María Arizcun, matemática y del trabajo de rehabilitación y de los oficios de Juan Aradas. En el caso de Cristina y mío (Luis) proyecto UnDo ReDo comenzó y sigue en paralelo a nuestro trabajo como arquitectos, como un lugar más abstracto y libre de las obligaciones y los tiempos formales de la arquitectura. Iniciamos nuestra carrera como arquitectos asistentes de Manuel Gallego antes de constituir nuestra propia oficina.

¿Qué os llevó a abriros camino en el diseño y restauración de mobiliario?

Tanto el valor de su diseño como la visión de los muebles, no como una parte de la arquitectura sino, como una especie de pequeña arquitectura dentro de la arquitectura. Unos elementos aparentemente menores, en especial los asientos, capaces de caracterizar los espacios y de ser medio de apropiación del mismo por sus habitantes para expresarlo de manera individual. Al mismo tiempo y fuera del valor intrínseco del diseño de los muebles nos interesó su rehabilitación y arreglo, como acción crítica al disparate actual de la sociedad de consumo. Una sociedad neoliberal que produce no sólo los nuevos elementos que necesita, a favor de los que estamos, sino los que no necesitan y que empobrecen ecológicamente e intelectualmente nuestro paisaje ambiental y social.

Estos dos parámetros, el mueble como arquitectura y cultura y la toma de conciencia sobre el consumo innecesario e inflacionado, son los que soportan nuestro proyecto más allá de la necesaria perspectiva económica.

Cristina Nieto – Luis Gil · Mobiliario y restauración | proyecto UnDo ReDo
Juan Aradas trabajando | Fotografía: Adrián Ferreiro

¿Os encontrasteis con muchas dificultades en su puesta en marcha?

Cualquier propuesta, ya sea económica o vital, conlleva dificultades, las hemos tenido, las tenemos. Sin embargo, son precisamente estas dificultades las que te garantizan paradójicamente la supervivencia de la propuesta. En este sentido nosotros siempre hemos afrontado cada uno de nuestros proyectos, tanto los que tienen que ver con la arquitectura como los de proyecto UnDo ReDo, con una perspectiva amateur, nos explicamos. Amateur en el sentido original de la palabra de amadores de lo que haces, no en un sentido ingenuo sino en una dirección vocacional y gusto por lo que te enamora. Así estás cargado de la mejor vacuna para soportar los embates, los pequeños y los grandes.

¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a vuestro trabajo actual?

Estudiar arquitectura es un buen entrenamiento porque te acostumbras a tropezar contigo mismo y con los demás, pero desde la vocación hacia lo que crees que debes hacer en tu vida profesional no hay nada que nos diferencie especialmente de alguien que quiere hacer un buen pan o atender bien a sus conciudadanos en un mostrador o una ventanilla. Lo importante es ser un profesional, valorar el trabajo bien hecho. Si acaso te hace más fuerte el hecho de saber que en arquitectura para llevar tus proyectos hacia delante tienes que saber conjugar todas las personas de un verbo y todos los tiempos de ese verbo para verte en el lugar de los demás y en el ahora, el antes y el después.

Estudiar Arquitectura te aporta cuando aprendes a tener una mirada holística sobre tu entorno y una actitud analítica, crítica e interpretativa para transformarlo.

Conjunto de sillas | Fotografía: Adrián Ferreiro
Conjunto de sillas | Fotografía: Adrián Ferreiro

¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?

Muy contentos, porque los objetivos más allá de los económicos- absolutamente necesarios para sobrevivir- llegan a otros campos, el de las relaciones con otros proyectos, con otras personas que son clientes, del barrio y de otros países, que se enlazan y apoyan el proyecto de muy diversas maneras. Existe una grosera y contemporánea manía de valorar el trabajo únicamente por su éxito económico, cuando en la bolsa de pago se encuentran otros muchos parámetros como el tiempo demorado y profundizado, la relación manual e intelectual con los productos que ofreces y el contagio de tus ideas a los demás y viceversa.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

Animamos a cualquier arquitecto joven o mayor a hacer lo que cree que debe hacer, a buscar el hueco de lo que le gusta desarrollar, porque además es muy probable que ahí sea un muy buen competidor y la vocación, que antes citábamos, le haga resistir los tropiezos y que en poco tiempo sea autosuficiente.

Selección de sillas
Selección de sillas

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Creemos que ese ya es de partida un falso mito, el del arquitecto proyectista de arquitectura. Los estudiantes de arquitectura y los arquitectos deberíamos saber que estudiar arquitectura es convertirse en saltador de vallas y que a lo largo de la historia reciente del s. XX gran número de arquitectos aportaron su especial cultura y formación a campos tan diversos como el cine y el mundo audiovisual en general, la política, el diseño en sus muy diversos campos y otras muchas áreas que necesitan de la praxis organizada de la arquitectura para mejorar en otros campos.

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Nosotros también participamos de esa búsqueda hace unos años, en Holanda, en Portugal, extraordinarias experiencias profesionales y vitales. El extranjero forma parte de las vallas con las que hemos de trabajar, tropezar y saltar, pero no son mejores ni peores obstáculos los de fuera que los que se encuentran en el extranjero interior…. es decir aquí. Lo único que nos desagrada es cuando el éxodo es obligado porque no nos mejora como sociedad.

Os dejamos con este vídeo resumen realizado por Falperra Producciones.

Cristina Nieto – Luis Gil · Mobiliario y restauración | proyecto UnDo ReDo
Marzo 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Cristina, María, Juan y Luis por su tiempo y ayuda con este pequeño espacio.

[:en]

Cristina Nieto and Luis Gil, architects in Santiago de Compostela

Today we approach to nº17 of the Juan Castro Mosquera Street in A Coruña, to visit Cristina Nieto and Luis Gil, a few good friends, to chat on the UnDo ReDo project, one of his multiple initiatives in which they are immersed.

Since they were studying the career of architecture in the ETSA A Coruña, Cristina and Luis always showed a special interest for the furniture, and especially for the sillas. Since to everything passionate good one, has led them to collecting them and for it they cross street markets, antiquarians or simply they find them in the works that they realize.

«UnDo ReDo is a place of meeting and reflection on the furniture, very specially the chairs, inside and about the architecture. Meeting, rehabilitation, interpretation and care of the furniture according to the philosophy of work of the missing person artist Louise Bourgeois I do, I undo, I redo.«

This way of seeing and understanding the furniture the mathematical Maria Arizcun and the craftsman joined them with artist Juan Aradas’s soul. As consequence of this union, in August, 2011 UnDo ReDo inaugurates the UnDo ReDo shop-workshop-gallery.

UnDo ReDo has one constant selección of furniture that come to the gallery, since to the hospital of things of someone of the literary prominent figures of Paul Auster, though to be repaired primeramente they are studied and are checked critically to answer to the needs of these small architectures.

«The furniture always have accompanied to the architecture, are the architecture inside the architecture, and very especially the table and the chair. A minor architecture like San Jerónimo’s office, represented in Antonello de Messina’s picture, which interferes inside previous other one, to return to create a place and a minor, but clearly definite function, in the major universe of the architecture. A fractal that plays with the scales and with our trade in order that we adapt the work and the reflection of the architect from the city to the house, like Aldo van Eyck, and furthermore inside, with a view to the domestic thing.

Chairs and tables, interior accent that restructures a world more near the scale of the human body, and of the most natural uses to his being, to eat, to work, to chat. Those that we sense beforehand in UnDo ReDo are a product of the labor of study and gathered for years, classic, original models, and interpretations of accredited quality. Models who have used us as previous reflection for the creation as own some in our works. All of them also have saved, cleaned, corrected and rehabilitated with the longing for re-using, for not wasting and for continuing learning of big models who resist stoically it, in many occasions, banal and unnecessary production that the company of consumption that we live proposes.»

With these words Cristina, Maria, Juan and Luis show his passion for these small architectures that form a part of nuetra daily life.

UnDo ReDo project | Photography: Adrián Ferreiro

Which has been your formation and professional path before UnDo ReDo?

The formation of the initial promoters of the project, Cristina and Luis, is that of the architecture, to which they added the experience in management of Maria Arizcun’s company, mathematics and of the work of rehabilitation and of Juan Aradas’s trades. In case of Cristina and my (Luis) UnDo ReDo began and it continues in parallel to our work as architects, as a more abstract and free place of the obligations and the formal times of the architecture. We initiate our career as architects assistants of Manuel Gallego before constituting our own office.

What did lead you to opening way you in the design and restoration of furniture?

Both the value of his design and the vision of the furniture, not as a part of the architecture but, as a species of small architecture inside the architecture. A few seemingly minor elements, especially the seats, capable of characterizing the spaces and of being a way of appropriation of the same one for his inhabitants to express it in an individual way. At the same time and out of the intrinsic value of the design of the furniture we were interested in his rehabilitation and arrangement, as critical action to the current silly thing of the company of consumption. A neoliberal company that produces not only the new elements that he needs, in favour of that we are, but that they do not need and that impoverish ecologically and intellectually our environmental and social landscape.

These two parameters, the furniture like architecture and culture and the capture of conscience on the unnecessary consumption and inflacionado, are those who support our project beyond the necessary economic perspective.

Juan Aradas working | Photography: Adrián Ferreiro

Did you meet many difficulties in his putting in march?

Any offer, already be economic or vital, he carries difficulties, we have had them, have them. Nevertheless, they are precisely these difficulties those that guarantee paradoxically the survival of the offer. In this respect we always have confronted each of our projects, so much those that they have to see with the architecture as those of UnDo ReDo, with a perspective amateur, explain. Amateur in the original sense of the lovers’ word of what you do, not in an ingenuous sense but in a vocational direction and I please for what inspires love in you. This way you are loaded with the best vaccine for to support the batterings, the small ones and the big ones.

Do you think that to study Architecture has been a fundamental passport to have come to your current work?

To study architecture is a good training because you get used to stumbling with you itself and with the others, but from the vocation towards what you believe that you must do in your professional life there is nothing that separates us specially from anybody who wants to make a good bread or attend well to his fellow-citizens in a counter or a window. The important thing is to be a professional, to value the made well work. If perhaps it makes to you stronger the fact of knowing that in architecture to take your projects towards ahead you have to be able to bring together all the persons of a verb and all the times of this verb to meet in the place of the others and in now, before and later.

To study Architecture contributes you when you learn to have a holistic look on your environment and an analytical, critical and interpretive attitude to transform it.

Set of chairs | Photography: Adrián Ferreiro

Are you satisfied with the reached aims?

Very satisfied, because the aims beyond the economic ones – absolutely necessary to survive – come to other fields, that of the relations with other projects, with other persons who are clients, of the neighborhood and of other countries, which are connected and support the project of very diverse ways. There exists a rude and contemporary habit of valuing the work only for his economic success, when in the bag of payment they find other many parameters as the delayed and deepened time, the manual and intellectual relation with the products that you offer and the contagion of your ideas to the others and vice versa.

Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? How to complete his studies? What other advices would you give them?

We encourage any young or major architect to do what he believes that it must do, to looking for the hollow of what he likes to develop, because in addition it is very probable that there he is a very good competitor and the vocation, which before we were mentioning, make him resist the stumbles and that in a little time is self-sufficient.

Selección de sillas

Do you believe that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?

We believe that this already it is of item a false myth, that of the architect designer of architecture. The students of architecture and the architects we should know that to study architecture is to turn in jumping of fences and that along the recent history of s. The XXth great number of architects contributed his special culture and formation to fields as diverse as the cinema and the audio-visual world in general, the politics, the design in his very diverse fields and other many areas that they need from the practice organized of the architecture to improve in other fields.

What do you think of those that they have been going to work abroad?

We also inform of this search a few years ago, in Holland, in Portugal, extraordinary professional and vital experiences. The foreigner forms a part of the fences with which we have to work, to stumble and to jump, but not even worse obstacles are better them of it was that those who are abroad interior …. It is to say here. The only thing that displeases us is when the exodus is forced because it does not improve us as company.

We leave you with this video summary realized for Falperra Producciones.

Cristina Nieto – Luis Gil · Furniture and restoration | UnDo ReDo project

March 2014

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Cristina, Maria, Juan and Luis in his time and help with this small space.

[:gl]

Cristina Nieto y Luis Gil, arquitectos en Santiago de Compostela

Hoxe achegámonos ao nº17 da Rúa Juan Castro Mosquera na Coruña, a visitar a Cristina Nieto e Luis Gil, uns bos amigos, para charlar sobre o proxecto UnDo ReDo, unha das súas múltiples iniciativas nas que están inmersos.

Dende que estudaban a carreira de arquitectura na ETSA de Coruña, Cristina e Luis sempre mostraron un especial interese polo mobiliario, e en especial pola cadeiras. Como a todo bo apaixonado, levoulles a coleccionalas e para iso percorren mercados, anticuarios ou simplemente encóntranas nas obras que realizan.

«UnDo ReDo é un lugar de encontro e reflexión sobre os mobles, moi especialmente as cadeiras, dentro e arredor da arquitectura. Encontro, rehabilitación, interpretación e coidado dos mobles segundo a filosofía de traballo da desaparecida artista Louise Bourgeois I do, I undo, I redo.«

A esta forma de ver e entender o mobiliario uníronselles a matemática María Arizcun e o artesán con alma de artista Juan Aradas. Como consecuencia desta unión, en agosto 2011 inauguran a tenda-obradoiro-galería UnDo ReDo.

UnDo ReDo dispón dun selección continua de mobles que chegan á galería, como ao hospital de cousas dalgún dos personaxes literarios de Paul Auster, aínda que para ser reparados primeiramente se estudan e se revisan criticamente para responder ás necesidades destas pequenas arquitecturas.

«Os mobles sempre acompañaron á arquitectura, son a arquitectura dentro da arquitectura, e moi en especial a mesa e a cadeira. Unha arquitectura menor ao xeito do escritorio de San Jerónimo, representado no cadro de Antonello de Messina, que se introduce dentro doutra previa, para volver crear un lugar e unha función menor, pero claramente definida, no universo maior da arquitectura. Un fractal que xoga coas escalas e co noso oficio para que adaptemos o traballo e a reflexión do arquitecto dende a cidade á casa, ao xeito de Aldo van Eyck, e aínda máis cara a dentro, de cara ao doméstico..

Cadeiras e mesas, acento interior que reestrutura un mundo máis próximo á escala do corpo humano, e dos usos máis naturais ao seu ser, comer, traballar, charlar. Os que presentamos en UnDo ReDo son produto do labor de estudo e recollida durante anos, modelos clásicos, orixinais, e interpretacións de calidade acreditada. Modelos que nos serviron como reflexión previa para a creación dalgúns propios nas nosas obras. Todos eles tamén se salvaron, limpado, corrixido e rehabilitado coa ansia de reutilizar, de non malgastar e de seguir aprendendo de grandes modelos que resisten estoicamente a, en moitas ocasións, banal e innecesaria produción que a sociedade de consumo que habitamos propón..»

Con estas palabras Cristina, María, Juan e Luis mostran a súa paixón por estas pequenas arquitecturas que forman parte de nuetra vida cotiá.

Proxecto UnDo ReDo | Fotografía: Adrián Ferreiro

¿Cal foi a vosa formación e traxectoria profesional previa a UnDo ReDo?

A formación dos promotores iniciais do proxecto, Cristina e Luis, é a da arquitectura, á que se sumaron a experiencia en xestión de empresa de María Arizcun, matemática e do traballo de rehabilitación e dos oficios de Juan Aradas. No caso de Cristina e meu (Luis) UnDo ReDo comezou e segue en paralelo ao noso traballo como arquitectos, como un lugar máis abstracto e libre das obrigas e os tempos formais da arquitectura. Iniciamos a nosa carreira como arquitectos asistentes de Manuel Gallego antes de constituír a nosa propia oficina.

¿Que vos levou a abrirvos camiño no deseño e restauración de mobiliario?

Tanto o valor do seu deseño coma a visión dos mobles, non como unha parte da arquitectura senón, como unha especie de pequena arquitectura dentro da arquitectura. Uns elementos aparentemente menores, en especial os asentos, capaces de caracterizar os espazos e de ser medio de apropiación deste polos seus habitantes para expresalo de xeito individual. Ao mesmo tempo e fóra do valor intrínseco do deseño dos mobles interesounos a súa rehabilitación e arranxo, como acción crítica ao disparate actual da sociedade de consumo. Unha sociedade neoliberal que produce non só os novos elementos que necesita, a favor dos que estamos, senón os que non necesitan e que empobrecen ecoloxicamente e intelectualmente a nosa paisaxe ambiental e social.

Estes dous parámetros, o moble como arquitectura e cultura e a toma de conciencia sobre o consumo innecesario e inflacionado, son os que soportan o noso proxecto máis alá da necesaria perspectiva económica.

Juan Aradas traballando | Fotografía: Adrián Ferreiro

¿Encontrástesvos con moitas dificultades na súa posta en marcha?

Calquera proposta, xa sexa económica ou vital, leva consigo dificultades, tivémolas, témolas. Non obstante, son precisamente estas dificultades as que che garanten paradoxalmente a supervivencia da proposta. Neste sentido nós sempre afrontamos cada un dos nosos proxectos, tanto os que teñen que ver coa arquitectura coma os de UnDo ReDo, cunha perspectiva afeccionado, explicámonos. Afeccionado no sentido orixinal da palabra de amadores do que fas, non nun sentido inxenuo senón nunha dirección vocacional e gusto polo que te namora. Así estás cargado da mellor vacina para soportar os embates, os pequenos e os grandes.

¿Considerades que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao voso traballo actual?

Estudar arquitectura é un bo adestramento porque te acostumas a tropezar contigo mesmo e cos demais, pero dende a vocación cara ao que cres que debes facer na túa vida profesional non hai nada que nos diferencie especialmente de alguén que quere facer un bo pan ou atender ben aos seus concidadáns nun mostrador ou unha xanela. O importante é ser un profesional, valorar o traballo ben feito. Se acaso te fai máis forte o feito de saber que en arquitectura para levar os teus proxectos cara a diante tes que saber conxugar todas as persoas dun verbo e todos os tempos dese verbo para verte no lugar dos demais e no agora, o antes e o despois.

Estudar Arquitectura te achega cando aprendes a ter unha mirada holística sobre o teu ámbito e unha actitude analítica, crítica e interpretativa para transformalo.

Conxunto de cadeiras | Fotografía: Adrián Ferreiro

¿Estades contentos cos obxectivos alcanzados?

Moi contentos, porque os obxectivos máis alá dos económicos- absolutamente necesarios para sobrevivir- chegan a outros campos, o das relacións con outros proxectos, con outras persoas que son clientas, do barrio e doutros países, que se enlazan e apoian o proxecto de moi diversas maneiras. Existe unha groseira e contemporánea manía de valorar o traballo unicamente polo seu éxito económico, cando na bolsa de pagamento se encontran outros moitos parámetros como o tempo demorado e afondado, a relación manual e intelectual cos produtos que ofreces e o contaxio das túas ideas aos demais e viceversa.

¿Animarías outros arquitectos a seguir os vosos pasos? ¿Que pasos considerades que deberían dar? ¿Como completar os seus estudos? ¿Que outros consellos lles darías?

Animamos calquera arquitecto novo ou maior a facer o que cree que debe facer, a buscar o oco do que lle gusta desenvolver, porque ademais é moi probable que aí sexa un moi bo competidor e a vocación, que antes citabamos, lle faga resistir os tropezos e que en pouco tempo sexa autosuficiente.

Selección de sillas

¿Credes que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

Cremos que ese xa é de partida un falso mito, o do arquitecto proxectista de arquitectura. Os estudantes de arquitectura e os arquitectos deberiamos saber que estudar arquitectura é converterse en saltador de valos e que ao longo da historia recente do s. XX gran número de arquitectos achegaron a súa especial cultura e formación a campos tan diversos como o cine e o mundo audiovisual en xeral, a política, o deseño nos seus moi diversos campos e outras moitas áreas que necesitan da praxe organizada da arquitectura para mellorar noutros campos.

¿Que opinades dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

Nós tamén participamos desa busca hai uns anos, en Holanda, en Portugal, extraordinarias experiencias profesionais e vitais. O estranxeiro forma parte dos valos cos que habemos de traballar, tropezar e saltar, pero non son mellores nin peores obstáculos os de fóra que os que se encontran no estranxeiro interior…. é dicir aquí. O único que nos desagrada é cando o éxodo é obrigado porque non nos mellora como sociedade.

Deixámosvos con este vídeo resumo realizado por Falperra Producciones.

Cristina Nieto – Luis Gil · Mobiliario e restauración | proxecto UnDo ReDo

Marzo 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Cristina, María, Juan e Luis o seu tempo e axuda con este pequeno espazo.

[:]

[:es]Collage y Arquitectura[:gl]Collage e Arquitectura[:en]Collage yand Architecture[:]

[:es]

Hace poco más de cien años, como por accidente, y gracias a Picasso, la pintura dejó de ser pintura gracias a la inclusión de materias inesperadas sobre un lienzo. Como corresponde a la insignificancia o a la modestia de un arte que apenas trabaja con lo nuevo, dicho centenario ha pasado prácticamente desapercibido. Y sin embargo explicar el arte contemporáneo o la arquitectura sin hablar de collage resulta no sólo estrafalario, sino difícil.

La sorprendente historia del collage en arquitectura ha existido a lo largo de toda la historia sin explicación teórica: la vieja materia de obras existentes siempre fue empleada como la sustancia más económica y disponible para comenzar nuevas fábricas. Sin embargo esa actitud del collage ha estado presente también en la modernidad aunque por motivos bien diferentes. Los casos de Le Corbusier, Alvar Aalto, Scharoun, Jean Prouvé o incluso Rem Koolhaas ponen de manifiesto que no se trata de una técnica inusual, sino tan sólo de una herramienta secreta y, en ocasiones,  inconfesable.

El collage ha sido comprendido como un mecanismo de utilidad sorprendentemente generalizado y práctico para los maestros de la arquitectura. A fin de cuentas, quizás la modernidad tal vez no fue tan revolucionaria como se contó. O tal vez al revés, la verdadera revolución moderna fue ser consciente de esa potencialidad encubierta del collage en arquitectura.

[:gl]

Fai pouco máis de cen anos, como por accidente, e grazas a Picasso, a pintura deixou de ser pintura grazas á inclusión de materias inesperadas sobre un lenzo. Como corresponde á insignificancia ou á modestia dunha arte que apenas traballa co novo, o devandito centenario pasou practicamente desapercibido. E non obstante explicar a arte contemporánea ou a arquitectura sen falar de colaxe resulta non só estrafalario, senón difícil.

A sorprendente historia da colaxe en arquitectura existiu ao longo de toda a historia sen explicación teórica: a vella materia de obras existentes sempre foi empregada como a substancia máis económica e dispoñible para comezar novas fábricas. Non obstante esa actitude da colaxe estivo presente tamén na modernidade aínda que por motivos ben diferentes. Os casos de Le Corbusier, Alvar Aalto, Scharoun, Jean Prouvé ou mesmo Rem Koolhaas poñen de manifesto que non se trata dunha técnica inusual, senón tan só dunha ferramenta secreta e, en ocasións, inconfesable.

A colaxe foi comprendida como un mecanismo de utilidade sorprendentemente xeneralizado e práctico para os mestres da arquitectura. A fin de contas, quizais a modernidade talvez non foi tan revolucionaria como se contou. Ou talvez ao revés, a verdadeira revolución moderna foi ser consciente desa potencialidade encuberta da colaxe en arquitectura.

[:en]

It does little more than hundred years, since for accident, and thanks to Picasso, the painting stopped being a painting thanks to the incorporation of unexpected matters on a linen. Since it corresponds to the insignificance or to the modesty of an art that scarcely works with new, the above mentioned centenary has happened practically unnoticed. And nevertheless to explain the contemporary art or the architecture without speaking about collage proves not only eccentric, but difficultly.

The surprising history of the collage in architecture has existed along the whole history without theoretical explanation: the old matter of existing works always was used as the most economic and available substance to begin new factories. Nevertheless this attitude of the collage has been present also in the modernity though for different well motives. The cases of Him Corbusier, Alvar Aalto, Scharoun, Jean Prouvé or enclosed Rem Koolhaas reveal that it is not a question of an unusual technology, but only of a secret tool and, in occasions, unmentionable.

The collage has been understood as a surprisingly widespread and practical mechanism of usefulness for the teachers of the architecture. Ultimately, probably the modernity maybe was not so revolutionary as one counted. Or maybe upside-down, the real modern revolution was to be conscious of this concealed potential of the collage in architecture.

[:]

Vestuarios y campo de fútbol en Vilalba | Ameneiros Rey · HH arquitectos-Jacobo Fernández-Blanca CarballalVestiarios e campo de fútbol en Vilalba | Ameneiros Rey · HH arquitectos-Jacobo Fernández-Blanca CarballalWardrobes and soccer field in Vilalba| Ameneiros Rey · HH arquitectos-Jacobo Fernández-Blanca Carballal

Vestuarios-grada cubierta-mirador

Se plantean los vestuarios como tres módulos exentos, articulados entorno a un espacio abierto pero cubierto. La propuesta enlaza los vestuarios con el talud lateral del campo de fútbol, formalizando un graderío que regulariza y da uso a este talud, creando un acceso directo a vestuarios y aseos generales.

De este modo se crea un primer nivel donde se sitúan, a modo de semisótano, los espacios de almacenamiento de material e instalaciones de la edificación. Se crea una zona de paso de acceso a estos cuartos, a la escalera de los vestuarios y crea un primer nivel de grada, a modo de arranque del graderío restante.

En el nivel superior se disponen los tres módulos que albergan el programa principal. Dos de ellos, que recogen los vestuarios de jugadores, son idénticos con la única diferencia de estar en una posición girada, uno con respecto al otro. Cajas compactas de hormigón armado estructural, donde los vanos que deja la estructura se completan con una fachada trasventilada de madera autóctona.

El módulo que recoge el vestuario de árbitros y los aseos públicos completa el conjunto, articulando el espacio de acceso superior, el espacio cubierto de relación y la bajada al graderío y campo de fútbol. Se concibe como una caja de madera.

Desde este nivel se dispone un nuevo tramo de escalera, sustentada entre pantallas de hormigón visto, que da acceso a la parte de la cubierta de los vestuarios. De este modo se completa la propuesta del proyecto que, arrancando a pie de campo, se inserta en el talud existente configurando una grada que da acceso a la edificación que queda formalizada como un elemento de remate y mirador, al mismo tiempo que resuelve el programa planteado inicialmente.

obra: vestuarios y campo de futbol
autor: Ameneiros Rey | HH arquitectos (Ismael Ameneiros y Santiago Rey), y Jacobo Fernandez, Blanca Carballal
año: 2010-2011
colaborador: Daniel Dapena Gregorio
emplazamiento: Vilalba, Lugo, Galicia, España
fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ ameneirosrey.com

Wardrobes – steps cover – viewing-point

The wardrobes appear as three exempt, articulated modules I half-close to an opened but covered space. The offer connects the wardrobes with the lateral bank of the soccer field, formalizing a graderío that regularizes and gives use to this bank, creating a direct access to wardrobes and general bathrooms.

Thus the first level is created where there place, like semibasement, the spaces of storage of material and facilities of the building. There is created a zone of step of access to these quarters, to the stairs of the wardrobes and creates the first level of step, like take-off of the remaining grandstand.

In the top level they arrange three modules that shelter the principal program. Two of them, who gather the players’ wardrobes, are identical with the only difference of being in a turned position, one with regard to other one. Compact boxes of structural reinforced concrete, where the vain ones that the structure leaves are completed by a front trasventilada of autochthonous wood.

The module that gathers the umpires’ wardrobe and the public bathrooms completes the set, articulating the space of top access, the covered space of relation and the descent to the graderío and soccer field. It is conceived as a box of wood.

From this level one arranges a new section of stairs, sustained between screens of seen concrete, which leads to the part of the cover of the wardrobes. Thus there is completed the offer of the project that, starting afoot of field, is inserted in the existing bank forming a step that leads to the building that remains formalized as an element of auction and viewing-point, at the same time as it solves the program raised initially.

work: wardrobes and soccer field in Vilalba

autor: Ameneiros Rey | HH arquitectos (Ismael Ameneiros and Santiago Rey), and Jacobo Fernandez, Blanca Carballal

year: 2010-2011

collaborator: Daniel Dapena Gregorio

location: Vilalba, Lugo, Galicia, Spain

photographies: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ ameneirosrey.com

Vestiarios-bancada cuberta-miradoiro

Formúlanse os vestiarios como tres módulos exentos, articulados entorno a un espazo aberto pero cuberto. A proposta enlaza os vestiarios co noiro lateral do campo de fútbol, formalizando unha bancada que regulariza e dá uso a este noiro, creando un acceso directo a vestiarios e aseos xerais.

Deste modo créase un primeiro nivel onde se sitúan, a xeito de semisoto, os espazos de almacenamento de material e instalacións da edificación. Créase unha zona de paso de acceso a estes cuartos, á escaleira dos vestiarios e crea un primeiro nivel de bancada, a xeito de arranque da bancada restante.

No nivel superior dispóñense os tres módulos que albergan o programa principal. Dous deles, que recollen os vestiarios de xogadores, son idénticos coa única diferenza de estar nunha posición xirada, un con respecto ao outro. Caixas compactas de formigón armado estrutural, onde os vans que deixa a estrutura complétanse cunha fachada trasventilada de madeira autóctona.

O módulo que recolle o vestiario de árbitros e os aseos públicos completa o conxunto, articulando o espazo de acceso superior, o espazo cuberto de relación e a baixada á bancada e campo de fútbol. Concíbese como unha caixa de madeira.

Dende este nivel disponse un novo tramo de escaleira, sustentada entre pantallas de formigón visto, que dá acceso á parte da cuberta dos vestiarios. Deste modo complétase a proposta do proxecto que, arrancando a pé de campo, se insire no noiro existente configurando unha bancada que dá acceso á edificación que queda formalizada como un elemento de remate e miradoiro, ao mesmo tempo que resolve o programa formulado inicialmente.

obra: vestiarios e campo de futbol

autor: Ameneiros Rey | HH arquitectos (Ismael Ameneiros e Santiago Rey), e Jacobo Fernandez, Blanca Carballal

ano: 2010-2011

colaborador: Daniel Dapena Gregorio

emprazamento: Vilalba, Lugo, Galicia, España

fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ ameneirosrey.com

[:es]Alfonso Salgado: Espacio y tiempo. Memoria y territorio[:gl]Alfonso Salgado: Espazo e tempo. Memoria e territorio[:en]Alfonso Salgado: Space and time. Memory and territory[:]

1

[:es]http://vimeo.com/85611297

Conferencia del arquitecto Alfonso Salgado dentro de las jornadas de Arquitectura y Territorio rural celebradas en Callobre (A Estrada) el viernes 26 de Julio de 2013 organizadas por rvr arquitectos.

Tres proyectos:

Pedrachán
Unha meniña almorza mentres mira como a londra se mergulla. Está na casa da súa avoa…
La Pedrachán parece, a primera vista, en una situación incómoda, periférica…, pero es una falsa impresión. Esta condición, literalmente orillada y de espaldas al núcleo, ofrece, si prestamos la debida atención, evidentes ventajas y mínimos inconvenientes. Más allá de estos últimos, se trata de una condición singular que es necesario respetar y aun fortalecer, pues hay en ella una cierta atmósfera que reconforta y sosiega, como de lugar mágico y fuera del tiempo…

Raxoi
El análisis riguroso de los sucesivos planos históricos del ámbito proporciona las claves del proyecto. En la esquina este de la plaza, un pequeño ámbito circular permanece como testigo mudo de los sucesivos cambios…

Chainza
El barrio de La Chainza, al otro lado del Puente de Noia, tiene larga historia. Punteado desde antiguo sobre la traza del Camiño Real, fue de toda la vida lugar de paso obligado desde el extramuros de Noia. La nueva carretera en cierto modo lo orilló: y, como un meandro desgajado de las rutas de tránsito, la Chainza fue empujada de pronto contra el borde marítimo, y se vio constreñida y aislada, pero esto la salvó…
Pues la Chainza, a pesar de su escasa actividad, conserva a día de hoy la escala adecuada, la que le es propia y le da sentido; su estado de decaimiento es reversible, y su situación y carácter, presentes en todo el ámbito, la hacen merecedora de mejor condición, es decir, merecedora de ser algo más que un “atajo para listos”…

[:gl]

Conferencia do arquitecto Alfonso Salgado dentro das xornadas de Arquitectura e Territorio rural celebradas en Callobre (A Estrada) o venres 26 de Xullo de 2013 organizadas por rvr arquitectos.

Tres proxectos:

Pedrachán

Unha meniña almorza mentres mira como a londra se mergulla. Está na casa da súa avoa…

A Pedrachán parece, á primeira vista, nunha situación incómoda, periférica…, pero é unha falsa impresión. Esta condición, literalmente abeirada e de costas ao núcleo, ofrece, se prestamos a debida atención, evidentes vantaxes e mínimos inconvenientes. Máis alá destes últimos, trátase dunha condición singular que é necesario respectar e aínda fortalecer, pois hai nela certa atmosfera que reconforta e sosiega, como de lugar máxico e fóra do tempo…

Raxoi

A análise rigorosa dos sucesivos planos históricos do ámbito proporciona as claves do proxecto. Na esquina este da praza, un pequeno ámbito circular permanece como testemuña muda dos sucesivos cambios…

Chainza

O barrio de La Chainza, ao outro lado da Ponte de Noia, ten longa historia. Punteado dende antigo sobre a traza do Camiño Real, foi de toda a vida lugar de paso obrigado dende o extras muros de Noia. A nova estrada en certo modo evitouno: e, como un meandro esgazado das rutas de tránsito, a Chainza foi empurrada de pronto contra o bordo marítimo, e viuse constrinxida e illada, pero isto salvouna…

Pois a Chainza, a pesar da súa escasa actividade, conserva a día de hoxe a escala adecuada, a que lle é propia e lle dá sentido; o seu estado de decaemento é reversible, e a súa situación e carácter, presentes en todo o ámbito, fana merecedora de mellor condición, é dicir, merecedora de ser algo máis que un «atallo para listos»…

[:en]

Conference of the architect Alfonso Salgado inside the days of Architecture and rural Territory celebrated in Callobre (To Highway) on Friday, the 26th of July, 2013 organized for rvr architects.

Three projects:

Pedrachán

Unha meniña almorza mentres mira como a londra se mergulla. Está na casa da súa avoa…

The Pedrachán seems, to the first sight, in an inconvinient, peripheral situation …, but it is a false impression. This condition, literally edged and of backs to the core, offers, if we give the due attention, evident advantages and inconvenient minimums. Beyond the above mentioned, it is a question of a singular condition that it is necessary to respect and even to strengthen, since there is in her a certain atmosphere that encourages and rests, since of magic place and out of the time…

Raxoi

The rigorous analysis of the successive historical planes of the area provides the keys of the project. In the corner this one of the square, a small circular area remains as mute witness of the successive changes…

Chainza

The neighborhood of The Chainza, to another side of Noia’s Bridge, has long history. Plucked from ancient on the trace of the Camiño Real, it was of the whole life place of step forced from outside of Noia. The new road in certain way edged it: and, as a meander broken off from the routes of traffic, the Chainza was pushed suddenly against the maritime edge, and met restricted and isolated, but this saved it…

So the Chainza, in spite of his scanty activity, conserve a today the suitable scale, which him is own and gives him sense; his condition of decay is reversible, and his situation and character, presents in the whole area, they make her deserving of better condition, that is to say, deserving of being something more than a » short-cut for ready «…

[:]

Ernesto Neto: el cuerpo que me llevaErnesto Neto: o corpo que me levaErnesto Neto: the body that takes me

Desde el pasado 14 de febrero se puede visitar la retrospectiva sobre Ernesto Neto, uno de los escultores más sobresalientes de Brasil, que se desarrolla en un total de nueve salas del Guggenheim de Bilbao.

El cuerpo que cae, 2006

Durante este recorrido por la trayectoria del artista, que comienza el en atrio del museo con la pieza El cuerpo que cae y finaliza en sala 208, con la pieza La vida es un cuerpo del que formamos parte, el visitante experimenta e interactúa sensorialmente con el universo que recreado por Ernesto Neto que induce e introduce al espectador en diversas experiencias.

La muestra recoge los temas más representativos del artista, el pensamiento, el cuerpo, la interacción con la naturaleza y la cultura popular brasileña.

El artista «construye» las piezas, pero éstas por si mismas adquieren un estatus de lugar, tienen una personalidad, un espíritu, un carácter, en definitiva poseen Genius Loci. Estas piezas o lugares son espacios para la relación no sólo del propio visitante con el objeto, si no entre los propios visitantes. Son espacios para sentarse a reflexionar, en palabras del autor «quiero que las personas piensen con otras partes del cuerpo, con el corazón, con la inteligencia«.

«Mi trabajo quiere crear una conexión continua entre el cuerpo y el paisaje. Nosotros mismos en nuestro interior somos un bosque compuesto por tres billones de células, que a su vez conviven con bacterias necesarias para que nuestro organismo funcione.»

Preservar, cualificar y ampliar ese carácter es el objetivo último en la obra artística que se sale del territorio interior y que se enfrenta a la naturaleza y el paisaje exterior.

Es por tanto un viaje por el laberinto sensorial de uno de los artistas más comprometido con sus raíces que invita a reflexionar al espectador.

Copulonia (2013), Labioides (Lipzoids, 2013) y Reunión de ovoides (The Ovaloid’s Meeting, 1998).

Ernesto Neto es uno de los artistas más destacados de Brasil. Sus sugerentes esculturas son como hábitats. Al adentrarnos en ellas, nos sumergimos en un mundo sensorial. Desde que en 1995 comenzara a exhibir sus esculturas en el circuito artístico internacional, su arte ha formado parte de las principales exposiciones en galerías y museos de todo el mundo.

Ernesto Neto: el cuerpo que me lleva
14 de febrero -18 de mayo 2014
GUGGENHEIM BILBAO

+ info

From the last February 14 it is possible to visit the retrospective on Ernesto Neto, one of the most excellent sculptors of Brazil, which develops in a total of nine rooms of the Guggenheim of Bilbao.

The body that falls down, 2006

During this tour for the path of the artist, who begins in porch of the museum with the piece The body that falls down and finishes in room 208, with the piece The life is a body of which we form a part, the visitor experiments and interacts sensorialmente with the universe that recreated by Ernesto Neto who induces and introduces the spectator in diverse experiences.

The sample gathers the most representative topics of the artist, the thought, the body, the interaction with the nature and the popular Brazilian culture.

The artist «constructs» the pieces, but these for if same they acquire a status of place, they have a personality, a spirit, a character, definitively they possess Genius Loci. These pieces or places are spaces for the relation not only of the own visitor with the object, if not between the own visitors. They are spaces to sit down to thinking, in words of the author «I want that the persons think with other parts of the body, with the heart, with the intelligence».

«My work wants to create a constant connection between the body and the landscape. We themselves in our interior are a forest composed by three trillions of cells, which in turn coexist with necessary bacteria in order that our organism works.»

To preserve, to qualify and to extend this character is the last aim in the artistic work that leaves of the interior territory and that faces the nature and the exterior landscape.

It is therefore a trip for the sensory labyrinth of one of the artists more compromised with his roots that it invites to think over to the spectator.

Copulonia (2013), Lipzoids (2013) and The Ovaloid’s Meeting (1998).

Ernesto Neto is one of the artists most distinguished from Brazil. His suggestive sculptures are like habitats. On having entered them, we submerge in a sensory world. Since in 1995 it began to exhibit his sculptures in the artistic international circuit, his art has formed a part of the principal exhibitions in galleries and museums of the whole world.

Ernesto Neto: The body that takes me

On February 14 on May-18, 2014

GUGGENHEIM BILBAO

+ info

Dende o pasado 14 de febreiro pódese visitar a retrospectiva sobre Ernesto Neto, un dos escultores máis sobresaíntes de Brasil, que se desenvolve nun total de nove salas do Guggenheim de Bilbao.

O corpo que cae, 2006

Durante este percorrido pola traxectoria do artista, que comeza o en adro do museo coa peza O corpo que cae e finaliza en sala 208, coa peza A vida é un corpo do que formamos parte, o visitante experimenta e interactuar sensorialmente co universo que recreado por Ernesto Neto que induce e introduce o espectador en diversas experiencias.

A mostra recolle os temas máis representativos do artista, o pensamento, o corpo, a interacción coa natureza e a cultura popular brasileira.

O artista «constrúe» as pezas, pero estas por se mesmas adquiren un status de lugar, teñen unha personalidade, un espírito, un carácter, en definitiva posúen Genius Loci. Estas pezas ou lugares son espazos para a relación non só do propio visitante co obxecto, se non entre os propios visitantes. Son espazos para sentarse a reflexionar, en palabras do autor «quero que as persoas pensen con outras partes do corpo, co corazón, coa intelixencia».

«O meu traballo quere crear unha conexión continua entre o corpo e a paisaxe. Nós mesmos no noso interior somos un bosque composto por tres billóns de células, que á súa vez conviven con bacterias necesarias para que o noso organismo funcione.»

Preservar, cualificar e ampliar ese carácter é o obxectivo último na obra artística que se sae do territorio interior e que se enfronta á natureza e a paisaxe exterior.

É polo tanto unha viaxe polo labirinto sensorial dun dos artistas máis comprometido coas súas raíces que invita a reflexionar o espectador.

Copulonia (2013), Labioides (Lipzoids, 2013) e Reunión de ovoides (The Ovaloid’s Meeting, 1998).

Ernesto Neto é un dos artistas máis destacados de Brasil. As súas suxestivas esculturas son como hábitats. Ao internarnos nelas, somerxémonos nun mundo sensorial. Dende que en 1995 comezase a exhibir as súas esculturas no circuíto artístico internacional, a súa arte formou parte das principais exposicións en galerías e museos de todo o mundo.

Ernesto Neto: o corpo que me leva

14 de febreiro -18 de maio 2014

GUGGENHEIM BILBAO

+ info

Bernard Plossu Bernard Plossu Bernard Plossu

Exposición de Bernard PlossuEn esta muestra el creador francés presenta dos series de fotografías y una película en Super 8. s París: Cartes de Visite, una serie de 22 imágenes inéditas de Plossu . Coincidiendo que todas las obras de sus viajes a México han sido publicadas recientemente en el libro que lleva como título ¡VÁMONOS!, se ha realizado una selección de dichas obras. En una de las salas se proyectará la película “El viaje méxicano”.

Exposición del artista Bernard Plossu
Galería Vilaseco Hauser
6 de Febrero al 4 de Abril de 2014
Padre Feijoó, 1 15004 – A Coruña
vilasecohauser.com

Exposición de Bernard Plossu. Nesta mostra o creador francés presenta dúas series de fotografías e unha película en Super 8. s París: Cartes de Visite, unha serie de 22 imaxes inéditas de Plossu. Coincidindo que todas as obras das súas viaxes a México foron publicadas recentemente no libro que leva como título VÁMOnos!, realizouse unha selección das devanditas obras. Nunha das salas proxectarase a película «A viaxe méxicano».

Exposición do artista Bernard Plossu

Galería Vilaseco Hauser

6 de Febreiro o 4 de Abril de 2014

Padre Feijoó, 1 15004 – A Coruña

vilasecohauser.com

Bernard Plossu‘s exhibition. In this sample the French creator presents two series of photographies and a movie in Super 8. S Paris: Cartes of Visits, a series of 22 Plossu’s unpublished images. Coinciding that all the works of his trips to Mexico have been published recently in the book that goes as title VÁMONOS!, there has been realized a selection of the above mentioned works. In one of the rooms the movie will be projected » The mexican trip «.

Exhibition of the artist Bernard Plossu

Galería Vilaseco Hauser

On February 6 to April 4, 2014

Padre Feijoó, 1 15004 – A Coruña

vilasecohauser.com

El penalti de Jørn Utzon | Borja López Cotelo

La noche del 20 de junio de 1976 caía una lluvia fina sobre Belgrado. Antonín paseó su figura enjuta por los cuarenta metros que separan el centro del campo del punto de penalti, colocó el balón y retrocedió para tomar carrerilla. Levantó la cabeza. Ante él, ese rostro huesudo y feroz de Sepp Maier; tal vez entonces se acordó de Zdeněk Hruška, aquel compañero del Bohemians con el que había ensayado el lanzamiento una y otra vez. Cuando inició la carrera hacia el balón, Antonín Panenka sabía que abandonaría para siempre el anonimato: sería admirado por toda Europa o sería objeto de sus burlas.

Panenka transformando el penalti en la final de la Eurocopa de 1976

En 1957, Jørn Utzon estaba a punto de cumplir cuarenta años. Había recorrido medio mundo visitando arquitecturas orientales y mesoamericanas, había formado parte del PAGON -sector noruego de los CIAM- e incluso había ganado algún concurso1. Pero era consciente de que todo debía cambiar, y el concurso internacional para la construcción de la Ópera de Sídney2 era la ocasión para hacerlo.

Allí, Utzon decidió inventar algo incierto que lo sacase de esa marginalidad que había acompañado a sus grandes maestros de la Kunstakademiet: Kaare Klint, Steen Eiler Rasmussen e incluso, en menor medida, a Kay Fisker. Dibujó entonces un hermoso haz de curvas sobre el espigón de Bennelong Point y atravesó el umbral.

Boceto inicial de Utzon para Sídney, c. 1957, publicado originalmente en el Red Book

Todo el mundo sabe el final de la historia. Utzon ganó el primer premio (gracias, en gran medida, a la obstinación de Eero Saarinen) y empezaron los problemas. Porque eso que el danés había dibujado no podía ser construido, ni siquiera por Ove Arup:

‘El diseño de Utzon […] consistió en cuatro pares de cáscaras triangulares sustentadas en un punto del triángulo; las dos cáscaras simétricas de cada par se inclinaban una hacia otra, como un par de manos o abanicos. El arco gótico que se formaba entre los dos soportes de cada par no seguía la línea de empuje, por lo que se producían momentos de peso muerto. Si contamos con que las cáscaras estaban fijadas a los soportes veremos que, justo cuando se necesita una fuerza máxima, la anchura de la cáscara se ve reducida al mínimo. Y lo que es más, cada par de cáscaras no está equilibrado longitudinalmente, sino que transmite su fuerza al par siguiente […]

Este es uno de esos casos frecuentes en que la mejor forma arquitectónica no coincide con la forma estructural más apropiada. Si hubiéramos sabido a tiempo dónde nos estábamos metiendo, es posible que hubiésemos desistido’,3

escribió el ingeniero sueco.

El dibujo con el que Utzon había seducido al jurado era gestual, tenía un inefable vigor expresivo; había dibujado un deseo, tal vez un sueño, no la solución a esa entelequia. Y el danés -subraya Frampton- no fue el primero en proceder de este modo:

‘La ópera de Sídney demuestra hasta qué punto no es necesario que coincidan un concepto tectónico y una obra estructuralmente racional; una disfunción que recuerda a la crítica que hiciera Damisch a Viollet-le-Duc, en el sentido de que siempre existe algún salto insalvable entre los medios constructivos y el resultado arquitectónico’.4

Boceto de Utzon para las cubiertas de Sídney, c. 1958, publicado en el Red Book.
Boceto de Utzon para las cubiertas de Sídney, en el que se distinguen las nervaduras, c. 1958, publicado en el Red Book.

Cuatro años después de haber ganado el concurso, cuando todo parecía perdido, Utzon demostró la dimensión de su talento, y fue entonces cuando se mostró como un coloso. Tal vez el último que la arquitectura ha dado hasta hoy. Imaginó una solución extremadamente sencilla desde el punto de vista constructivo; paradójicamente, todo estaba ahí, en una geometría pura, en la esfera:

‘En el caso de la Ópera de Sídney todo puede dibujarse sobre una esfera, como si fuera una naranja conformada por no sé cuántos gajos, por piezas similares que se subdividen e incluso se prefabrican. Ésta es la idea’.5

 La solución estaba mucho más cerca de donde todos los demás habían buscado.

Maqueta de la solución geométrica final para las cubiertas, c. 1960, publicado originalmente en el número 14 de la revista Zodiac
Desarrollo de la solución geométrica para las cubiertas, c. 1960, publicado en el número 14 de la revista Zodiac (1962).

La solución propuesta por Utzon permitió la construcción de la cúpula en la bahía de Sídney con un número reducido de piezas prefabricadas de hormigón. Ésa era la forma de pensar del danés: incluso el dibujo inicial escondía el germen de un concepto tectónico. A lo largo del proceso de concreción del edificio surgieron nuevas dificultades que pusieron a prueba su ingenio y la paciencia del estado Nueva Gales del Sur6. Así, arquitecto y cliente se fueron distanciando irremisiblemente: cuando, en 1973, fue culminada la construcción de la ópera, Utzon se había desvinculado del proyecto y había decidido no volver a pisar Australia.

Utzon con la maqueta de los falsos techos acústicos propuestos para Sídney, publicado en el número 14 de la revista Zodiac (1962). Nunca fueron construidos.

Fue gol. Sepp Maier se dejó caer hacia su izquierda y, desde el suelo, pudo ver cómo el balón entraba manso, casi ingrávido durante unos segundos, por el centro de la portería. Checoslovaquia se convertía así, por primera vez, en campeón de Europa; y Panenka en un mito.

A veces imagino a Utzon en su estudio de Hellebaek, a miles de kilómetros de Sídney, repitiendo una y otra vez las maquetas de la ópera, observándolas mientras recuerda los astilleros de Ålborg en los que había pasado su infancia. Entonces me viene a la mente Antonín Panenka, con su melena oscura y sus patillas de hacha, puliendo el lanzamiento día tras día al finalizar el entrenamiento. Apostándose chocolatinas con su compañero Hruška.

Al fin y al cabo, pienso, la parábola que describió el balón pateado en la final de Belgrado no fue muy diferente a la curva dibujada por Utzon diecinueve años antes. Esos dos hombres, uno mientras cogía su lápiz para garabatear un papel, el otro mientras caminaba hacia los once metros, sabían que su vida -y quizá la historia de sus respectivas disciplinas- no volvería a ser igual. El final era incierto, el fracaso era posible. Pero ambos sabían que no había vuelta atrás.

Borja López Cotelo. Doctor arquitecto
A Coruña. mayo 2013

Notas:

1 En 1953, Utzon ganó el concurso de viviendas económicas Skånska hustiper en el sur de Suecia. El proyecto no fue construido, pero dio origen a los celebrados conjuntos de Elsinor (1956) -las denominadas casas Kingo– o Fredensborg (1959) en Dinamarca, y de Lund (1957) y Bjuv (1956) en Suecia. En todos ellos, Utzon indagó en las posibilidades de la agregación de la tipología de casa-patio.
2 El concurso fue convocado en diciembre de 1955 por el estado de Nueva Gales del Sur, y a él se presentaron 233 propuestas. Entre los arquitectos participantes se encontraban Alison y Peter Smithson o el australiano Harry Seidler. Ver FERRER FORÉS, J.: Jørn Utzon. Obras y Proyectos (Ed. Gustavo Gili, 2008) p. 148
3 Ove Arup, en un texto recogido en FRAMPTON, K.: Estudios sobre cultura tectónica (Ed. Akal Arquitectura, 1999), p.266
4 Ibid., p.262
5 Utzon en PUENTE, M.: Conversaciones con Jørn Utzon (Ed. Gustavo Gili, 2010), p.26
6 Especialmente llamativas son las dificultades surgidas durante el proceso de definición de los falsos techos acústicos; de nuevo, Utzon ideó una solución basada en una geometría elemental, en este caso la del cilindro. Pero su propuesta nunca fue construida. Ver WESTON, R.: Utzon (Ed. Bløndal, 2008), p. 168

[:es]Alegrías y quejíos | Jorge Rodríguez[:gl]Alegrías e «quexíos» | Jorge Rodríguez[:en]Happy moments and «quejíos» | Jorge Rodríguez[:]

[:es]

Camarón de la Isla. Festival de Arte Flamenco de Mont de Marsan. Jean-Luis Duzert, 1990.

‘Al principio fue el verbo’

Evangelio según San Juan

Arranca con éste versículo corto y preciso el último relato canónico de la vida, obra y milagros de Jesús de Nazaret. Continúa ‘y el verbo estaba con Dios. Y el verbo era Dios’. Apenas tres líneas que resumen el contenido de todo el Evangelio.

Dice Solano Benítez al hilo de su proyecto ‘4 vigas’1, precioso homenaje a la figura de su padre, que está en la repetición la base de lo sagrado. Así, dice, es sagrado el fútbol, o las milanesas en casa de su madre los Domingos. Así sacralizan los quejíos de Morente o el pulso de guitarra del concierto de Aranjuez. Qué grande el Paco de Lucía.

Dando por válida esta afirmación, la cual comparto, podemos entender la importancia de la palabra, del logos, en la religión. Vehículo transmisor de conocimiento y sentir, que en su repetición ha colaborado en la difusión y calado de un mensaje que constituye la mayor obra del hombre.

Es la palabra fundamental en el entendimiento pleno de la arquitectura como un arte que trasciende los hechos construidos. Un arte que tiene como objeto los hechos del hombre, y que por lo tanto busca su felicidad, entendiendo ésta como el estado libre de peligros que celebra Epicuro. El bienestar, asunto capital, encuentra satisfacción en el campo de los sentimientos, en lo metafísico. No es solo cuestión de aislantes, ni de metros cuadrados. Necesitamos algo más, algo que nos impulse a ocupar un lugar, algo que dote de sentido y emoción a la ejecución precisa de nuestro oficio.

Así, la pérdida de atención a la palabra, y con ésta al discurso, no significa sino la pérdida del sentido de la arquitectura, quedando ésta reducida a la construcción. El entendimiento de la arquitectura como ese arte que trata de unificar cantidad de estímulos de toda índole en pos de facilitar la vida del hombre, en cuanto a su cobijo, tiene en el conocimiento de la historia un valor fundamental. Podríamos matizar, tiene en la tradición, esa ‘experiencia social acumulada que ilumina el presente desde un distanciamiento inmóvil’2, un valor fundamental.

Esa experiencia acumulada, ese conocimiento, es lo único que podemos heredar. El trasfondo de la arquitectura. Poco más es necesario, las herramientas justas. Geometría, gravedad y (des)mesura.

Quizás influida por una tendencia reciente, que busca la inmediatez y el conocimiento acumulativo, sin atención a lo superficial de éste, la arquitectura ha dado un giro hacia un mundo peligroso. Y triste. Un mundo en que lo ‘poético’ es malo. Un mundo en el que se ha dejado de jugar,  de festejar. Mundo de casas de exposición, sin olor. Un mundo en que se castiga un proyecto ‘por ser demasiado romántico’3. Amigos, nos hemos equivocado. Nuestras ciudades nos piden auxilio, la esquizofrenia que ha manejado su crecimiento nos ha hecho olvidar por completo los principios en que se basaban. Nos hemos perdido en construir mucho y rápido, en el frenesí, en los CV, en cumplir plazos, normativas, certificados y códigos, y nos hemos olvidado del hombre, elemento único y fundamental de cualquier arte, que no celebra sino la vida, gracia y obra de éstos. De nosotros.

Quienes lo estudian en profundidad, dicen que el texto que tenía Le Corbusier en su mesa al fallecer venía a decir ‘nada es transmisible salvo el pensamiento’. Reflexionemos si no estamos equivocados, si no estamos sino desterrando aquello que trascenderá nuestra propia persona y pasará a formar parte de nuestra figura, que ni empieza con nuestro nacimiento, ni termina con nuestra muerte4.

Recuperemos la palabra como parte del proyecto de arquitectura y con ella volverá esa crítica que tanto echa en falta la profesión, volverá el proceso.

Y con suerte, volverán los proyectos románticos.

Jorge Rodríguez Seoane
Mayo 2014. Coruña

Notas:
1 Precioso proyecto el de Solano. Mágico.
2 Francisco Alonso de Santos define así la tradición en la conferencia Bau-Kunst-Bau pronunciada el 31 de Mayo de 1991 en el Politécnico de Milán, dentro de los actos de la Triennale di Milano. Seminario coordinado por Cino Zucchi.
3 En Septiembre de 1991 el proyecto presentado al concurso ‘Venice Gateway’ por Francisco Alonso de Santos quedaba descartado por su excesivo romanticismo. Formaba parte del jurado Rafael Moneo.
4 Parafraseando a Francisco Alonso en su texto de homenaje a Alejandro de la Sota ‘Dies Irae. Alejandro de la Sota en legítima defensa’  La frase textual dice ‘La infancia, la juventud y la vejez en cada uno de los seres humanos no son sino situaciones secundarias en comparación con su “figura”, la cual ni comienza con su nacimiento, ni termina con su muerte”.

[:gl]

Camarón de la Isla. Festival de Arte Flamenco de Mont de Marsan. Jean-Luis Duzert, 1990.

‘Ao principio foi o verbo’

Evanxeo según San Xoan

Arranca con este versículo curto e preciso o último relato canónico da vida, obra e milagres de Jesús de Nazaret. Continúa ‘e o verbo estaba con Deus. E o verbo era Deus. Apenas tres liñas que resumen o contido de todo o Evanxeo.

Di Solano Benítez ao fío do seu proxecto ‘4 vigas1, preciosa homenaxe á figura do seu pai, que está na repetición a base do sagrado. Así, di, é sagrado o fútbol, ou as milanesas na casa da súa nai os Domingos. Así sacralizan os quejíos de Morente ou o pulso de guitarra do concerto de Aranxuez. Que grande o Paco de Lucía.

Dando por válida esta afirmación, a cal comparto, podemos entender a importancia da palabra, do logos, na relixión. Vehículo transmisor de coñecemento e sentir, que na súa repetición colaborou na difusión e calado dunha mensaxe que constitúe a maior obra do home.

É a palabra fundamental no entendemento pleno da arquitectura como unha arte que transcende os feitos construídos. Unha arte que ten como obxecto os feitos do home, e que polo tanto busca a súa felicidade, entendendo esta como o estado libre de perigos que celebra Epicuro. O benestar, asunto capital, encontra satisfacción no campo dos sentimentos, no metafísico. Non é só cuestión de illantes, nin de metros cadrados. Necesitamos algo máis, algo que nos impulse a ocupar un lugar, algo que dote de sentido e emoción á execución precisa do noso oficio.

Así, a perda de atención á palabra, e con esta ao discurso, non significa senón a perda do sentido da arquitectura, quedando esta reducida á construción. O entendemento da arquitectura como esa arte que trata de unificar cantidade de estímulos de toda índole detrás de facilitar a vida do home, en canto ao seu acubillo, ten no coñecemento da historia un valor fundamental. Poderiamos matizar, ten na tradición, esa ‘experiencia social acumulada que ilumina o presente dende un distanciamento inmóvil’2, un valor fundamental.

Esa experiencia acumulada, ese coñecemento, é o único que podemos herdar. O trasfondo da arquitectura. Pouco máis é necesario, as ferramentas xustas. Xeometría, gravidade e (des)mesura.

Quizais influída por unha tendencia recente, que busca a inmediatez e o coñecemento acumulativo, sen atención ao superficial deste, a arquitectura deu un xiro cara a un mundo perigoso. E triste. Un mundo en que o‘poético’ é malo. Un mundo no que se deixou de xogar, de festexar. Mundo de casas de exposición, sen olor. Un mundo en que se castiga un proxecto ‘por ser demasiado romántico’3. Amigos, equivocámonos. As nosas cidades pídennos auxilio, a esquizofrenia que manexou o seu crecemento fíxonos esquecer por completo os principios en que se baseaban. Perdémonos en construír moito e rápido, no frenesí, nos CV, en cumprir prazos, normativas, certificados e códigos, e esquecéusenos o home, elemento único e fundamental de calquera arte, que non celebra senón a vida, graza e obra destes. De nós.

Os que o estudan en profundidade, din que o texto que tiña Le Corbusier na súa mesa ao falecer viña a dicir ‘nada é transmisible salvo o pensamento’. Reflexionemos se non estamos equivocados, se non estamos senón desterrando aquilo que transcenderá a nosa propia persoa e pasará a formar parte da nosa figura, que nin empeza co noso nacemento, nin remata coa nosa morte4.

Recuperemos a palabra como parte do proxecto de arquitectura e con ela volverá esa crítica que tanto bota en falta a profesión, volverá o proceso.

E con sorte, volverán os proxectos románticos.

Jorge Rodríguez Seoane

Maio 2014. Coruña

Notas:

1 Precioso proxecto o de Solano. Máxico.

2 Francisco Alonso de Santos define así a tradición na conferencia Bau-Kunst-Bau pronunciada o 31 de Maio de 1991 no Politécnico de Milán, dentro dos actos da Triennale dei Milano. Seminario coordinado por Cino Zucchi.

3 En Septiembre de 1991 o proxecto presentado ao concurso ‘Venice Gateway’ por Francisco Alonso de Santos quedaba descartado polo seu excesivo romanticismo. Formaba parte do xurado Rafael Moneo.

4 Parafraseando a Francisco Alonso no seu texto de homenaxe a Alejandro de la Sota ‘Dies Irae. Alejandro de la Sota en lexítima defensa’ A frase textual di ‘A infancia, a xuventude e a vellez en cada un dos seres humanos non son senón situacións secundarias en comparación coa súa “figura”, a cal nin comeza co seu nacemento, nin remata coa súa morte”.

[:en]

Camarón de la Isla. Festival of Mont de Marsan’s Flemish Art. Jean-Luis Duzert, 1990.

‘Initially it was the verb’

Gospel according to San Juan

It starts with this one short verse and I need the last canonical statement of the life, work and Jesús de Nazaret’s miracles. It continues ‘and the verb was with God. And the verb was A God. Scarcely three lines that summarize the content of the whole Gospel.

Solano Benítez says to the thread of his project ‘4 girders’1, precious honoring to the figure of his father, who is in the repetition the base of the sacred thing. This way, he says, the football is sacred, or the milanesas in house of his mother every Sunday. This way sacralizan the Morente´s quejíos or the pulse of guitar of Aranjuez’s concert. Big what the Paco de Lucía.

Giving valid this affirmation, which I share, we can understand the importance of the word, of the logos, in the religion. Vehicle transmitter of knowledge and to feel, that in his repetition he has collaborated in the diffusion and fret of a message that constitutes the major work of the man.

It is the fundamental word in the full understanding of the architecture as an art that comes out the constructed facts. An art that takes the facts of the man as an object, and that therefore looks for his happiness, dealing this one as the free condition of dangers that Epicuro celebrates. The well-being, cardinal matter, finds satisfaction in the field of the feelings, in the metaphysical thing. It is not alone a question of insulating, not of square meters. We need something more, something that stimulates us to occupy a place, something that provides with sense and emotion to the execution is necessary our trade.

This way, the loss of attention to the word, and with this one to the speech, does not mean but the loss of the sense of the architecture, staying this one diminished to the construction. The understanding of the architecture like this art that tries to unify quantity of stimuli of any nature in pos of facilitating the life of the man, as for his cover, has in the knowledge of the history a fundamental value. We might tint, it has in the tradition, this ‘social accumulated experience that illuminates the present from an immobile distancing’2, one fundamental value.

This accumulated experience, this knowledge, is the only thing that we can inherit. The background of the architecture. Little more it is necessary, the just tools. Geometry, gravity and (des) moderation.

Probably influenced by a recent trend, which looks for the immediacy and the accumulative knowledge, without attention to the superficial thing of this one, the architecture has given a draft towards a dangerous world. And sad. A world in which the ‘poetical thing’ is bad. A world in the one that has been stopped playing, feasting. World of houses of exhibition, without smell. A world in which a project is punished ‘for being too romantic’3. Friends, we have been wrong. Our cities ask for aid us, the schizophrenia that has handled his growth has made us forget completely the beginning on which they were based. We have got lost in constructing greatly and rapidly, in the frenzy, in the CV, in fulfilling period, regulations, certificates and codes, and have forgotten the man, the only and fundamental element of any art, which it does not celebrate but the life, grace and work of these. Of us.

Those who study it in depth, say that the text that Corbusier had Him in his table on having expired was coming to say ‘nothing is transmissible except the thought’.Let’s think if we are not mistaken, if we are not but exiling that one that our own person will come out and will happen to form a part of our figure, which it neither begins with our birth, it does not even finish with our death4.

Let’s recover the word as part of the project of architecture and with her it will turn this critique that so much he throws in the profession is absent, it will turn the process.

And with luck, they will turn the romantic projects.

Jorge Rodríguez Seoane

May 2014. Coruña

Notes:

1 Precious project that of Solano. Wizard.

2 Francisco Alonso de Santos defines this way the tradition in the conference pronounced Bau-Kunst-Bau On May 31, 1991 in the Technical one of Milan, inside the acts of the Triennale di Milan. Seminar coordinated by Cino Zucchi.

3 In September, 1991 the project presented to the ‘Venice Gateway’ contest by Francisco Alonso de Santos was remaining discarded by his excessive romanticism. It was forming a part of the juror Rafael Moneo.

4 Paraphrasing Francisco Alonso in his text of honoring to Alejandro de la Sota  ‘Dies Irae. Alejandro de la Sota  in legitimate defense’  The textual phrase says ‘The infancy, the youth and the oldness in each of the human beings are not but secondary situations in comparison with his “figure”, which neither begins with his birth, it does not even end with his death”.

[:]

Forum d´Avignon Bilbao. La ciudad como ecosistema culturalForum d´Avignon Bilbao. A cidade como ecosistema culturalForum d´Avignon Bilbao. La ciudad como ecosistema cultural

Bilbao acoge del 5 al 8 de marzo el Forum d’Avignon, el prestigioso foro de debate sobre cultura en Europa. Un encuentro internacional en el que profesionales del arte, la arquitectura, la política o el emprendimiento analizarán distintos aspectos de ‘La ciudad como ecosistema cultural’.

En el Forum d’Avignon Bilbao se mostrará cómo la cultura ayuda a impulsar el desarrollo económico y el bienestar general de la ciudadanía, incrementa el grado de innovación y creatividad y resulta decisiva a la hora de afrontar un atractivo y una competencia globales.

Ya puedes encontrar más información sobre los ponentes confirmados aquí.

5 de marzo: RAW (Research Action Workshops)
RAW es un entorno de reflexión, de precalentamiento y ensayo de ideas previo al Forum d’Avignon Bilbao. Quiere abordar, desde una perspectiva transversal, ideas y experiencias de proximidad mediante debates que afectan a lo artístico y lo cultural en nuestros contextos contemporáneos.

Es una jornada de trabajo para compartir experiencias donde participan los agentes culturales locales. Es un catalizador de ideas, de pulsiones y de tensiones dirigido a artistas y agentes de cultura. Los grupos de trabajo girarán en torno a las experiencias y prácticas de hibridación artística; de los errores al aprendizaje y sobre las nuevas comunidades en la práctica artística y social.

La ciudad es un ecosistema cultural. Pero, ¿qué compone un ecosistema cultural? Agentes públicos y privados, instituciones, espacios, prácticas, ciudadanos, visitantes… En nuestros “ecosistemas culturales” occidentales, la dicotomía entre público y privado ha venido siendo uno de los vectores que definían la acción cultural. Hoy, tras el ensayo de modelos desde lo privado y lo público, parece que las relaciones entre ambos sectores tienden a la colaboración. Queremos analizar el estado de esas relaciones a partir de experiencias concretas.

Bilbao es un ecosistema cultural en el que, todos los días, se producen encuentros y enriquecedoras dinámicas para ciudadanos y visitantes. Desde su extraordinaria transformación económica y urbana el nombre de la ciudad comenzó a asociarse a conceptos como excelencia, actividad económica, conocimiento, arte, tecnología, diseño o creatividad.

La cultura ayuda a impulsar el desarrollo económico y el bienestar general del ciudadano; incrementa el grado de innovación y creatividad, y resulta decisiva a la hora de afrontar un atractivo y una competencia globales.

Con este objetivo, la edición 2014 del Forum d’Avignon Bilbao pretende explorar el potencial de las ciudades como ecosistemas de cultura.

+ info

Bilbao acolle do 5 ao 8 de marzo o Forum d’Avignon, o prestixioso foro de debate sobre cultura en Europa. Un encontro internacional no que profesionais da arte, a arquitectura, a política ou o emprendimiento analizarán distintos aspectos de ‘A cidade como ecosistema cultural’.

No Forum d’Avignon Bilbao mostrarase como a cultura axuda a impulsar o desenvolvemento económico e o benestar xeral da cidadanía, incrementa o grao de innovación e creatividade e resulta decisiva á hora de afrontar un atractivo e unha competencia globais.

Xa podes encontrar máis información sobre os relatores confirmados aquí.

5 de marzo: RAW (Research Action Workshops)
RAW é un ámbito de reflexión, de prequentamento e ensaio de ideas previo ao Forum d’Avignon Bilbao. Quere abordar, dende unha perspectiva transversal, ideas e experiencias de proximidade mediante debates que afectan ao artístico e o cultural nos nosos contextos contemporáneos.

É unha xornada de traballo para compartir experiencias onde participan os axentes culturais locais. É un catalizador de ideas, de pulsións e de tensións dirixido a artistas e axentes de cultura. Os grupos de traballo xirarán en torno ás experiencias e prácticas de hibridación artística; dos erros á aprendizaxe e sobre as novas comunidades na práctica artística e social.

A cidade é un ecosistema cultural. Pero, que compón un ecosistema cultural? Axentes públicos e privados, institucións, espazos, prácticas, cidadáns, visitantes… Nos nosos «ecosistemas culturais» occidentais, a dicotomía entre pública e privado veu sendo un dos vectores que definían a acción cultural. Hoxe, tras o ensaio de modelos dende o privado e o público, parece que as relacións entre ambos os dous sectores tenden á colaboración. Queremos analizar o estado desas relacións a partir de experiencias concretas.

Bilbao é un ecosistema cultural no que, todos os días, se producen encontros e enriquecedoras dinámicas para cidadáns e visitantes. Dende a súa extraordinaria transformación económica e urbana o nome da cidade comezou a asociarse a conceptos como excelencia, actividade económica, coñecemento, arte, tecnoloxía, deseño ou creatividade.

A cultura axuda a impulsar o desenvolvemento económico e o benestar xeral do cidadán; incrementa o grao de innovación e creatividade, e resulta decisiva á hora de afrontar un atractivo e unha competencia globais.

Con este obxectivo, a edición 2014 do Forum d’Avignon Bilbao pretende explorar o potencial das cidades como ecosistemas de cultura.

+ info

For the first time, Bilbao is the venue for the Forum d’Avignon, the prestigious debate forum on culture in Europe. An international meeting in which art, architecture, politics and entrepreneurship professionals will analyse the different aspects of ‘The city as a cultural ecosystem’.

The Forum d’Avignon Bilbao will show how culture can help boost economic development and the wellbeing of citizens in general, how it can increase the degree of innovation and creativity and how it is decisive when facing global attraction and competition.

You can find more information about speakers here.

5 march: RAW (Research Action Workshops)

RAW is a space for reflection, warm-up and idea testing before the Forum d’Avignon Bilbao. It aims to look at local ideas and experiences with a cross-cutting approach, through debates on art and culture in contemporary contexts.

It is a work session for experience-sharing, with participation from local cultural agents. It is a catalyst for ideas, impulses and tensions, aimed at artists and cultural agents. The workshops will focus on art hybridization experiments and practice; from mistakes to learning and the new communities in artistic and social practice.

The city as cultural ecosystem. What is a cultural ecosystem made of? Public and private actors, institutions, spaces, practices, citizens, visitors… In our western ‘cultural ecosystems’, the divide between public and private spheres was one of the key issues for cultural action. With the passing of time, this dichotomy became an outdated concept as the two sectors started cooperating with one another. We want to use real experiences to assess the relationship between the two.

Bilbao is a cultural ecosystem with inspiring encounters and action for residents and visitors. Since the city’s urban and economic transformation, Bilbao has been linked with concepts such as excellence, economic activity, knowledge, art, technology, design and creativity.

Culture is a driving force for development and welfare; it fosters innovation and creativity, and can create icons that contribute to increase global competitiveness.

With this aim in mind, the 2014 Forum d’Avignon Bilbao is to explore the potential of cities as cultural ecosystems.

+ info

[:es]Retratos a través de los ojos de un miope (II) | epR[:gl]Retratos a través dos ollos dun miope (II) | epR[:en]Portraits across the eyes of a near-sighted person (II) | epR[:]

[:es]

El arquitecto migratorio

Era el hombre de las frases cortas. Menos es más, Dios está en los detalles.
Prusiano, recto, tenaz.

Sus casas de ladrillo y su Pabellón Alemán no fueron suficientes para salvarlo de la fiera que devastaba Alemania. Tampoco le bastó emigrar con su Bauhaus itinerante de Weimar a Dessau y de ahí a Berlín.

Rendido, Van der Rohe cruzó la Mar Océana y encontró un país de acero y cristal.
Farnsworth, Seagram, Lake Shore Drive.

Cerró el círculo legando a Berlín un edificio americano. Van der Rohe había ganado la guerra.

Retratos a través de los ojos de un miope (II) epR Hugo_Erfurth_-_Portrait_Ludwig_Mies_van_der_Rohe,_1934
Ludwig Mies van der Rohe, 1934 | Hugo Erfurth | Fuente: wikipedia

El primo Ramón
Atlantic City, invierno de 2014[:en]

The migratory architect

He was the man of the short phrases. Less it is more, God is in the details.

Prussian, straight, tenacious.

His houses of brick and his German Pavilion were not sufficient to save it from the beast that was devastating Germany. It was not also enough to him to emigrate with his itinerant Bauhaus of Weimar to Dessau and of there to Berlin.

Produced, They Go der Rohe crossed the Sea Océana and found a country of steel and crystal.

Farnsworth, Seagram, Lake Shore Drive.

It closed the circle bequeathing to Berlin an American building. They go der Rohe had gained the war.

The migratory architect | epR

El primo Ramón

Atlantic City, winter of 2014

[:gl]

O arquitecto migratorio

Era el hombre de las frases cortas. Menos es más, Dios está en los detalles.

Prusiano, recto, tenaz.

Sus casas de ladrillo y su Pabellón Alemán no fueron suficientes para salvarlo de la fiera que devastaba Alemania. Tampoco le bastó emigrar con su Bauhaus itinerante de Weimar a Dessau y de ahí a Berlín.

Rendido, Van der Rohe cruzó la Mar Océana y encontró un país de acero y cristal.

Farnsworth, Seagram, Lake Shore Drive.

Cerró el círculo legando a Berlín un edificio americano. Van der Rohe había ganado la guerra.

O arquitecto migratorio | epR

El primo Ramón

Atlantic City, inverno de 2014

[:]

[:es]La arquitectura de Óscar Niemeyer a partir de sus dibujos[:gl]A arquitectura de Óscar Niemeyer a partir dos seus debuxos[:en]The architecture of Oscar Niemeyer from his drawings[:]

0

[:es]

Estudio sobre la obra arquitectónica de Óscar Niemeyer desde el punto de vista del análisis de la expresión gráfica.

El ejercicio comparativo entre los diseños gráficos del arquitecto y su obra construida se apoya sobre una rica documentación, en su mayor parte original, que consiste tanto en bosquejos gráficos como en fotografías.

El libro está estructurado en cuatro capítulos, dedicados respectivamente a los recursos gráfico-narrativos, la importancia del lugar, la forma y función y el espacio arquitectónico.

La arquitectura de Óscar Niemeyer a partir de sus dibujos
La arquitectura de Óscar Niemeyer a partir de sus dibujos

La arquitectura de Óscar Niemeyer a partir de sus dibujos
Manuel Franco Taboada, (aut.)
Universidad de A Coruña. Servicio de Publicaciones
1ª ed., 1ª imp.(20/12/2013)
192 páginas
Idiomas: Español

[:gl]

Estudo sobre a obra arquitectónica de Óscar Niemeyer dende o punto de vista da análise da expresión gráfica. O exercicio comparativo entre os deseños gráficos do arquitecto e a súa obra construída apóiase sobre unha rica documentación, na súa maior parte orixinal, que consiste tanto en bosquexos gráficos coma en fotografías. O libro está estructurado en catro capítulos, dedicados respectivamente aos recursos gráfico-narrativos, a importancia do lugar, a forma e función e o espazo arquitectónico.

A arquitectura de Óscar Niemeyer a partir dos seus debuxos

Manuel Franco Taboada, (aut.)

Universidade da Coruña. Servicio de Publicacións

1ª ed., 1ª imp.(20/12/2013)

192 páxinas

Idiomas: castelán

[:en]

I study on the architectural work of Oscar Niemeyer from the point of view of the analysis of the graphical expression. The comparative exercise between the graphical designs of the architect and his constructed work rests on a rich documentation, in his original most, which consists both of graphical sketches and of photographies. The book is structured in four chapters, dedicated respectively to the graphical – narrative resources, the local importance, the form and function and the architectural space.

The architecture of Oscar Niemeyer from his drawings

Manuel Franco Taboada, (aut.)

University of A Coruña. Service of Publications

1ª ed., 1ª imp.(20/12/2013)

192 pages

Languages: Spanish

[:]

[:es]Javier Fernández Muñoz · El aire de la ciudad[:gl]Javier Fernández Muñoz · O aire da cidade[:en]Javier Fernandez Muñoz · The air of the city[:]

0

[:es]http://vimeo.com/83853975

Conferencia de Javier Fernández Muñoz. Arquitecto, OCHiR Ayuntamiento de Santiago de Compostela dentro de las jornadas de Arquitectura y Territorio rural celebradas en Callobre (A Estrada) el viernes 26 de Julio de 2013.

«Aunque la charla se centra en la descripción de los planteamientos previos y las secuelas posteriores a una ambiciosa operación de reurbanización de la Ciudad Histórica de Santiago de Compostela, ejecutada durante los años 2008-2011, a la que me he referido en alguna ocasión como “O aire da Cidade” (Premio Nacional de Arquitectura 2010), en realidad la utilizo también como excusa para comentar las diversas vicisitudes que el proceso urbanizador sufre en su lento navegar, y muchas veces naufragar, en el seno de la administración, revelando una vez más como la acción política es una contingencia que, tristemente, debemos tener tan en cuenta en el proceso arquitectónico como a la acción de la gravedad o a las inclemencias meteorológicas. El tiempo de la política no es de la misma substancia que el de la arquitectura, sólo coinciden en el nombre…»

[:en]

Javier Fernandez Muñoz’s conference. Architect, OCHiR Ayuntamiento of Santiago de Compostela inside the days of Architecture and rural Territory celebrated in Callobre (To Highway) on Friday, the 26th of July, 2013.

«Though the chat centres on the description of the previous expositions and the sequels later to an ambitious operation of reurbanization of the Historical City of Santiago de Compostela, executed during the years 2008-2011, to that I have referred in some occasion as » Or air gives Cidade » (National Prize of Architecture 2010), actually I use it also as excuse to comment on the diverse vicissitudes that the process urbanizer suffers in his slow one to sail, and often to sink, in the bosom of the administration, revealing once again as the political action it is a contingency that, sadly, we must bear in mind so in the architectural process as to the action of the gravity or to the meteorological inclemencies.The time of the politics is not of the same substance that that of the architecture, only they coincide with the name…»

http://vimeo.com/83853975[:gl]

Conferencia de Javier Fernández Muñoz. Arquitecto, OCHiR Concello de Santiago de Compostela dentro das xornadas de Arquitectura e Territorio rural celebradas en Callobre (A Estrada) o venres 26 de Xullo de 2013.

«Aínda que a charla se centra na descrición das formulacións previas e as secuelas posteriores a unha ambiciosa operación de reurbanización da Cidade Histórica de Santiago de Compostela, executada durante os anos 2008-2011, á que me referín nalgunha ocasión como «O aire dá Cidade» (Premio Nacional de Arquitectura 2010), en realidade a utilizo tamén como escusa para comentar as diversas vicisitudes que o proceso urbanizador sofre no seu lento navegar, e moitas veces naufragar, no seo da administración, revelando unha vez máis como a acción política é unha continxencia que, tristemente, debemos ter tan en conta no proceso arquitectónico como á acción da gravidade ou ás inclemencias meteorolóxicas. O tempo da política non é da mesma substancia que o da arquitectura, só coinciden no nome… «

http://vimeo.com/83853975[:]

Eso dicen · Proyecto UnDo ReDoEso din · Proxecto UnDo ReDoSo they say · UnDo ReDo Project

0

El próximo jueves 6 de marzo tendrá lugar una nueva sesión de la sesión coloquio de arquitectura, Eso dicen. En esta ocasión, el invitado será Proyecto UnDo ReDo. La sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto y otros treinta minutos de coloquio informal con el público.

Eso dicen es un ciclo de sesiones-coloquio que se celebra el primer y tercer jueves de cada mes entre las 20:00h y las 21:00h en la planta baja del Taller Creativo No Importa (calle San Andrés, 46); en él participan arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina, siempre con una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual como telón de fondo.

Proyecto UnDo ReDo.
UnDo ReDo es un lugar de encuentro y reflexión sobre los muebles, muy especialmente las sillas, dentro y alrededor de  la arquitectura. Encuentro, rehabilitación, interpretación y cuidado de los muebles según la filosofía de trabajo de la desaparecida artista Louise Bourgeois I do, I undo, I redo.
+ undoredo17.wordpress.com

ESO DICEN · Proyecto UnDo ReDo
Jueves 6 de marzo 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita
[NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
A Coruña [España]

Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Next Thursday, the 6th of March a new session of the session will take place colloquium of architecture, So they say. In this occasion, the guest will be a UnDo ReDo Project. The session will divide in the half hour of presentation of the architect and other thirty minutes of informal colloquium with the public.

So they say is a cycle of meetings – colloquia that is celebrated on the first and third Thursday of every month between them 20:00h and them 21:00h in the ground floor of the No Importa Creative Workshop (street San Andrés, 46); in him there take part Galician architects belonging to different generations with the intention of presenting a wide spectrum of approaches of the discipline, always with a reflection it brings over of the paper of the architect in the current moment as backdrop.

UnDo ReDo Project.

UnDo ReDo is a place of meeting and reflection on the furniture, very specially the chairs, inside and about the architecture. Meeting, rehabilitation, interpretation and care of the furniture according to the philosophy of work of the missing person artist Louise Bourgeois I do, I undo, I redo.

+ undoredo17.wordpress.com

SO THEY SAY · UnDo ReDo Project

Thursday on 6 March 20:00 – 21:00h

Limited appraisal – admission free

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 Ground floor

A Coruña [Spain]

Organize:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

O próximo xoves 6 de marzo terá lugar unha nova sesión de sesións coloquio de arquitectura, Eso din. Nesta ocasión, o convidado será Proxecto UnDo ReDo. A sesión dividirase en media hora de presentación do arquitecto e outros trinta minutos de coloquio informal co público.

Iso din é un ciclo de sesións-coloquio que se celebra o primeiro e terceiro xoves de cada mes entre as 20:00h e as 21:00h na planta baixa do Taller Creativo No Importa (rúa San Andrés, 46); nel participan arquitectos galegos pertencentes a distintas xeracións coa intención de presentar un amplo espectro de enfoques da disciplina, sempre cunha reflexión acerca do papel do arquitecto no momento actual como pano de fondo.

Proxecto UnDo ReDo.

UnDo ReDo é un lugar de encontro e reflexión sobre os mobles, moi especialmente as cadeiras, dentro e arredor da arquitectura. Encontro, rehabilitación, interpretación e coidado dos mobles segundo a filosofía de traballo da desaparecida artista Louise Bourgeois I do, I undo, I redo.

+ undoredo17.wordpress.com

ESO DIN · Proxecto UnDo ReDo

Xoves 6 de marzo 20:00 – 21:00h

aforo limitado – entrada gratuita

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 pranta Baixa

A Coruña [España]

Organiza:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

8ª Bienal Internacional de Paisaje (convocatoria)8ª Bienal Internacional da Paisaxe (convocatoria)8th Barcelona Landscape Biennial (summons)

0

Se ha abierto la convocatoria para el Premio de Paisaje Rosa Barba, patrocinado por la Fundació Banc Sabadell y en el marco de la 8ª Bienal Internacional de Paisaje, que se celebrará en Barcelona del 25 al 27 de Septiembre de 2014 bajo el lema ‘Un Paisaje para ti’.

Con la ampliación de ámbito territorial de la Bienal y del Premio, ahora internacionales, se abre una nueva convocatoria para la presentación de proyectos de paisaje y planeamiento creados en todo el mundo entre 2009 y 2014. El Jurado internacional, presidido por Michel van Gessel, paisajista y profesor de Berkeley (Universidad de California), otorgará un único premio, que no se declarará desierto bajo ninguna circunstancia. El premio, con una dotación económica de 15.000 €, se entregará durante la celebración de la Bienal.

El plazo de presentación de la documentación finaliza el 11 de Abril de 2014. Para participar hay que rellenar el formulario de inscripción.

+ info

Abriuse a convocatoria para o Premio de Paisaxe Rosa Barba, patrocinada pola Fundació Banc Sabadell e no marco da 8ª Bienal Internacional de Paisaxe, que se celebrará en Barcelona do 25 ao 27 de Setembro de 2014 baixo o lema ‘Unha Paisaxe para ti’.

Coa ampliación de ámbito territorial da Bienal e do Premio, agora internacionais, ábrese unha nova convocatoria para a presentación de proxectos de paisaxe e plan creados en todo o mundo entre 2009 e 2014. O Xurado internacional, presidido por Michel van Gessel, paisaxista e profesor de Berkeley (Universidade de California), outorgará un único premio, que non se declarará deserto baixo ningunha circunstancia. O premio, cunha dotación económica de 15.000 €, entregarase durante a celebración da Bienal.

O prazo de presentación da documentación finaliza o 11 de Abril de 2014. Para participar hai que encher o formulario de inscripción.

+ info

Rosa Barba has opened the summons herself for the Prize of Landscape, supported by the Fundació Banc Sabadell and in the frame of 8 ª International Biennial show of Landscape, which will be celebrated in Barcelona from September 25 to September 27, 2014 under the motto ‘A Landscape for you’.

CWith the extension of territorial area of the Biennial show and of the Prize, now international, a new summons are opened for the project presentation of landscape and planning created in the whole world between 2009 and 2014. The international Juror presided by Michel van Gessel, landscape painter and Berkeley’s teacher (University of California), will grant the only prize, which will not declare itself desert under any circumstance. The prize, with an economic endowment of 15.000 €, will submit during the celebration of the Biennial show.

The term of presentation of the documentation finishes On April 11, 2014. To take part it is necessary to refill the application form.

+ info

Casa V. Rehabilitación y Ampliación de La Rabadeira | Dosis de ArquitecturaCasa V. Rehabilitación e Ampliación de La Rabadeira | Dosis de ArquitecturaV House. Rehabilitation and Extension of La Rabadeira | Dosis de Arquitectura

La casa V consiste en la rehabilitación, adaptación y la ampliación de una vivienda de vacaciones existente, realizada a principio de los ’60. La familia que habita la casa lleva más de cuarenta años pasando las vacaciones en ella y, en esos años, el número de miembros de la familia ha ido creciendo pero la casa ha permanecido igual sin poder cumplir las necesidades actuales y a medio plazo.

La intención del proyecto es la de realizar una casa para una familia completa. Un lugar en donde puedan disfrutar de sus vacaciones tres generaciones de la misma familia simultáneamente.

Para conseguir este propósito, las dos generaciones más jóvenes habitarán la ampliación, que consiste en un ala lateral articulada con la antigua edificación en su arista noreste y cuya cubierta sirve de jardín privado a la vivienda actual como respuesta paisajística a la topografía existente.

La vivienda original alberga ahora las estancias de interacción social y familiar, y también los dormitorios de la primera generación. Cada miembro de la familia podrá tener  su independencia pero formando parte de un conjunto único.

Un muro multicapa definido por un único detalle constructivo, que sirve tanto de estructura como de abrigo térmico y medioambiental, serpentea para abrazar los distintos acontecimientos que suceden en la casa. Los espacios se definen al disponerse la materia en el espacio tiempo, y ésta se adapta topológicamente a lo que sucede en su interior. La nueva vivienda se formaliza por el discurrir continuo de en un envoltorio neutro – sin aristas, sin color, sin textura – en donde la vida, la acción, es la protagonista.

ESTRATEGIAS AMBIENTALES.

Adoptando la “exergía” como una combinación de estrategias (exergía = energía útil) entre las necesidades de uso de energía y soluciones arquitectónicas específicas, minimizando los costes de mantenimiento y optimización de rendimiento exergético del edificio. El aislamiento térmico está situado en el exterior de la cáscara externa, adherido al muro de hormigón que proporciona la inercia térmica de masa en el interior.

En el caso del sistema de cubierta ajardinada intensiva, que no sólo integra el edificio en el ecosistema existente, también añade al edificio un importante aislamiento adicional, tanto térmico como acústico, a la inercia térmica proporcionada por el hormigón de la losa. El edificio incorpora un sistema de calentamiento natural del interior a partir de la disposición de las ventanas, como reinterpretación de las galerías de vidrio de la arquitectura vernácula de La Coruña.

Al variar la posición de apertura debido al serpenteo del muro, se recibe un mayor número de horas de incidencia solar, permitiendo el calentamiento natural por efecto invernadero, que en esta situación geográfica, La Coruña, es de gran sostenibilidad energética. En la estación de verano este efecto genera el movimiento del aire por diferencia de presión y ventilación cruzada. La casa también dispone de tubos de vacío en cuanto a sistema solar, lo que reduce considerablemente el uso de combustibles convencionales.

Aunque originalmente el proyecto contaba con un generador eólico adicional para generar energía eléctrica adicional, se pudo prescindir de éste por el conjunto de soluciones pasivas aplicadas.

Obra: Casa V. Rehabilitación y Ampliación de La Rabadeira
Cliente: privado
Tipo de Encargo: Anteproyecto, Proyecto Básico, de Ejecución y Dirección de Obra.
Tipología: Vivienda unifamiliar.
Superficie: Rehabilitación: 300 m2 Ampliación: 450 m2
Localización: Oleiros, La Coruña, España.
Fecha: Anteproyecto: Diciembre de 2006.  Proyecto Básico y de Ejecución: Abril de 2008.  Construcción: Octubre 2009 – Marzo 2013.
Autores: Ignacio Peydro Duclos + Isabel Collado Baíllo. (Dosis de Arquitectura)
Colaboradores: Pilar González Ariza. Fernando Alonso Tuero. Borja Comendeiro. Valentina Micucci. Federica Fiacchini. Rubén Guerrero. Adrián Jabonero. Jonathan Renier.
Consultores: Jorge Conde. IDEEE Madrid.(Estructura) Rafael Úrculo y Carlos Úrculo. (Instalaciones)  Raúl Pichel. (Aparejador y Seguridad y Salud) DOMO U+A. (Mediciones y Presupuesto)
Constructora: Desarrolla
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ dosis.es

The V House consists of the rehabilitation, adjustment and the extension of an existing housing of vacations, realized to beginning of ‘ 60. The family that lives the house goes more than forty years spending the vacations in her and, in these years, the number of members of the family has been growing but the house has remained equal without being able to fulfill the current and medium-term needs.

The intention of the project is it of realizing a house for a complete family. A place where there could enjoy his vacations three generations of the same family simultaneously.

To obtain this intention, both younger generations will live the extension, which consists of a lateral wing articulated with the former building of his edge North-East and which cover uses as garden deprived to the current housing as landscape response to the existing topography.

The original housing shelters now the stays of social and familiar interaction, and also the bedrooms of the first generation. Every member of the family will be able to have his independence but forming a part of the only set.

A wall multigelds defined by the only constructive detail, which uses both as structure and as thermal and environmental coat, winds to embrace the different events that happen in the house. The spaces are defined on having arranged the matter in the space time, and this one adapts topológicamente what happens in his interior. The new housing is formalized for to pass I continue of in a neutral bundle – without edges, without color, without texture – where the life, the action, is the protagonist.

ENVIRONMENTAL STRATEGIES.

Adopting the «exergía» as a combination of strategies (exergía = useful energy) between the needs of use of energy and architectural specific solutions, minimizing the costs of maintenance and optimization of performance exergético of the building. The thermal isolation is placed in the exterior of the external rind, adhered to the wall of concrete that provides the thermal inertia of mass in the interior.

In case of the system of landscaped intensive cover, which not only integrates the building in the existing ecosystem, also it adds to the building an important additional, both thermal and acoustic isolation, to the thermal inertia provided by the concrete of the slab. The building incorporates a system of natural warming of the interior from the disposition of the windows, as reintepretation of the glass galleries of the vernacular architecture of Coruña.

On having changed the position of opening due to I wind of the wall, there is received a major number of hours of solar incident, allowing the natural warming for greenhouse effect, which in this geographical situation, Corunna, is of great energetic sustainability. On the summer station this effect generates the movement of the air for difference of pressure and crossed ventilation. The house also has pipes of emptiness as for solar system, which reduces considerably the use of conventional fuels.

Though originally the project was possessing a wind additional generator to generate additional electric power, it was possible to do without this one for the set of passive applied solutions.

Work: V House. Rehabilitation and Extension of La Rabadeira

Client: Deprived

Type of Order: Preliminary design, Basic Project, of Execution and Direction of Work.

Typology: House

Surface: Rehabilitation: 300 m2 Extension: 450 m2

Locationn: Oleiros, La Coruña, Spain.

Date: Preliminary design: December, 2006. Basic project and of Execution: April, 2008. Construction: October, 2009 – March, 2013.

Authors: Ignacio Peydro Duclos + Isabel Collado Baíllo. (Dosis de Arquitectura)

Collaborators: Pilar González Ariza. Fernando Alonso Tuero. Borja Comendeiro. Valentina Micucci. Federica Fiacchini. Rubén Guerrero. Adrián Jabonero. Jonathan Renier.

Consultants: Jorge Conde. IDEEE Madrid. Rafael Úrculo and Carlos Úrculo (structures). (Facilities) Raúl Pichel. (Rigger and Security and Health) DOMO U+A. (Measurements and Budget)

Construction Company: Desarrolla

Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ dosis.es

A casa V consiste na rehabilitación, adaptación e a ampliación dunha vivenda de vacacións existente, realizada a principio dos ’60. A familia que habita a casa leva máis de corenta anos pasando as vacacións nela e, neses anos, o número de membros da familia foi crecendo pero a casa permaneceu igual sen poder cumprir as necesidades actuais e a medio prazo.

A intención do proxecto é a de realizar unha casa para unha familia completa. Un lugar onde poidan gozar das súas vacacións tres xeracións da mesma familia simultáneamente.

Para conseguir este propósito, as dúas xeracións máis novas habitarán a ampliación, que consiste nunha á lateral articulada coa antiga edificación na súa aresta nordés e cuxa cuberta serve de xardín privado á vivenda actual como resposta paisaxística á topografía existente.

A vivenda orixinal alberga agora as estanzas de interacción social e familiar, e tamén os dormitorios da primeira xeración. Cada membro da familia poderá ter a súa independencia pero formando parte dun conxunto único.

Un muro multicapa definido por un único detalle construtivo, que serve tanto de estrutura como de abrigo térmico e ambiental, serpea para abrazar os distintos acontecementos que suceden na casa. Os espazos defínense ao dispoñerse a materia no espazo tempo, e esta adáptase topoloxicamente ao que sucede no seu interior. A nova vivenda formalízase por discorrer continuo de nun envoltorio neutro – sen arestas, sen cor, sen textura – onde a vida, a acción, é a protagonista.

ESTRATEXIAS AMBIENTAIS.

Adoptando a «exergía» como unha combinación de estratexias (exergía = enerxía útil) entre as necesidades de uso de enerxía e solucións arquitectónicas específicas, minimizando os custos de mantemento e optimización de rendemento exergético do edificio. O illamento térmico está situado no exterior da casca externa, adherido ao muro de formigón que proporciona a inercia térmica de masa no interior.

No caso do sistema de cuberta axardinada intensiva, que non só integra o edificio no ecosistema existente, tamén engade ao edificio un importante illamento adicional, tanto térmico coma acústico, á inercia térmica proporcionada polo formigón da lousa. O edificio incorpora un sistema de quentamento natural do interior a partir da disposición das ventás, como reinterpretación das galerías de vidro da arquitectura vernácula da coruña.

Ao variar a posición de apertura debido ao serpeo do muro, recíbese un maior número de horas de incidencia solar, permitindo o quentamento natural por efecto invernadoiro, que nesta situación xeográfica, A Coruña, é de gran sostibilidade enerxética. Na estación de verán este efecto xera o movemento do aire por diferenza de presión e ventilación cruzada. A casa tamén dispón de tubos de baleiro en canto a sistema solar, o que reduce considerablemente o uso de combustibles convencionais.

Aínda Que orixinalmente o proxecto contaba cun xerador eólico adicional para xerar enerxía eléctrica adicional, púidose prescindir deste polo conxunto de solucións pasivas aplicadas.

Obra: Casa V. Rehabilitación e Ampliación de La Rabadeira

Cliente: privado

Tipo de Encargo: Anteproxecto, Proxecto Básico, de Execución e Dirección de Obra.

Tipoloxía: Vivenda unifamiliar.

Superficie: Rehabilitación: 300 m2 Ampliación: 450 m2

Localización: Oleiros, A Coruña, España.

Data: Anteproxecto: Decembro de 2006. Proxecto Básico e de Execución: Abril de 2008. Construcción: Outubro 2009 – Marzo 2013.

Autores: Ignacio Peydro Duclos + Isabel Collado Baíllo. (Dosis de Arquitectura)

Colaboradores: Pilar González Ariza. Fernando Alonso Tuero. Borja Comendeiro. Valentina Micucci. Federica Fiacchini. Rubén Guerrero. Adrián Jabonero. Jonathan Renier.

Consultores: Jorge Conde. IDEEE Madrid.(Estructura) Rafael Úrculo e Carlos Úrculo. (Instalacións) Raúl Pichel. (Aparellador e Seguridade e Saude) DOMO U+A. (Mediciones e Presuposto)

Constructora: Desarrolla

Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ dosis.es

Lluís Hortet, premio RIBA Honorary FellowshipLluís Horte, premio RIBA Honorary FellowshipLluís Horte, Honorary Fellowship RIBA Award

0

Con esta mención, The Royal Institute of British Architects (RIBA) reconoce la trayectoria profesional de Hortet y el trabajo realizado al frente de la Fundación Mies van der Rohe entre 1989 y 2012.

Lluís Hortet, exdirector de la Fundación Mies van der Rohe, recibirá mañana el RIBA Honorary Fellowship (The Royal Institute of British Architects). Se trata de una mención honorífica vitalicia que se concede anualmente a personas que han hecho una contribución especial y remarcable al mundo de la arquitectura desde alguna de sus vertientes (empresa, instituciones, educación, arte, etc).

La ceremonia de entrega de los premios se celebrará en Londres y a partir de ese momento Lluís Hortet podrá utilizar las letras Int RIBA tras su nombre.

Lluís Hortet fue director de la Fundació Mies van der Rohe desde 1989 hasta 2012. Entre 1983 y 1986 fue secretario técnico de Urbanismo del Ayuntamiento de Barcelona y entre 1987 y 1988, director de museos de la misma entidad. Junto con Ignasi de Solà-Morales y Xavier Rubert de Ventós creó los prestigiosos premios Mies van der Rohe de Arquitectura Europea que buscan crear un debate y recoger documentación sobre las obras de arquitectura contemporáneas.

Además de Hortet, también recibirán esta mención Clive Carr (Presidente de RIBA Enterprises); Professor Francesco Dal Co, historiador de la arquiectura (Italia); Roger Grafe, director, cineasta y criminólogo (Estados Unidos); Sir Richard Leese, político británico; Irena Murray, comisaria, historiadora de la arquitectura  (República Checa), Nick Pearce, director Institute for Public Policy Research; Lady Susie Sainsbury, vicepresidenta de la Royal Shakespeare Company y vicepresidenta de la Academia Real de Música; y el fotógrafo Thomas Struth.

El comité que ha seleccionado a los galardonados con el RIBA Honorary Fellowship está compuesto por el presidente de RIBA, Stephen Hodder, por los arquitectos Sir David Chipperfield, Louisa Hutton y Eric Parry, y el filósofo y estudioso Frederic Migayrou.

Con esta mención, The Royal Institute of British Architects (RIBA) recoñece a traxectoria profesional de Hortet e o traballo realizado á fronte da Fundación Cereal van der Rohe entre 1989 e 2012.

Lluís Hortet, exdirector da Fundación Cereal van der Rohe, recibirá mañá o Honorary Fellowship RIBA (The Royal Institute of British Architects). Trátase dunha mención honorífica vitalicia que se concede anualmente a persoas que fixeron unha contribución especial e remarcable ao mundo da arquitectura dende algunha das súas vertentes (empresa, institucións, educación, arte, etc).

A cerimonia de entrega dos premios celebrarase en Londres e a partir dese momento Lluís Hortet poderá utilizar as letras Int RIBA tras o seu nome.

Lluís Hortet foi director da Fundació Mies van der Rohe dende 1989 ata 2012. Entre 1983 e 1986 foi secretario técnico de Urbanismo do Concello de Barcelona e entre 1987 e 1988, director de museos da mesma entidade. Xunto con Ignasi de Solà-Morales e Xavier Rubert de Ventós creou os prestixiosos premios Mies van der Rohe de Arquitectura Europea que buscan crear un debate e recoller documentación sobre as obras de arquitectura contemporáneas.

Ademais de Hortet, tamén recibirán esta mención Clive Carr (Presidente de RIBA Enterprises); Professor Francesco Dal Co, historiador da arquiectura (Italia); Roger Grafe, director, cineasta e criminólogo (Estados Unidos); Sir Richard Leese, político británico; Irena Murray, comisaria, historiadora da arquitectura (República Checa), Nick Pearce, director Institute for Public Policy Research; Lady Susie Sainsbury, vicepresidente da Royal Shakespeare Company e vicepresidente da Academia Real de Música; e o fotógrafo Thomas Struth.

O comité que seleccionou aos galardoados co RIBA Honorary Fellowship está composto polo presidente de RIBA, Stephen Hodder, polos arquitectos Sir David Chipperfield, Louisa Hutton e Eric Parry, e o filósofo e estudoso Frederic Migayrou.

With this mention, The Royal Institute of British Architects (RIBA) recognizes Mies van der Rohe Hortet’s professional path and the work realized at the head of the Foundation between 1989 and 2012.

Lluís Hortet, exdirector of the Foundation Mies van der Rohe, will receive tomorrow the Honorary Fellowship RIBA (The Royal Institute of British Architects). It is a question of an honorific life mention that it is granted anually to persons who have done a special and remarkable contribution to the world of the architecture from someone of his slopes (company, institutions, education, art, etc).

The ceremony of delivery of the prizes will be celebrated in London and from this moment Lluís Hortet will be able to use the letters Int RIBA after his name.

Lluís Hortet was the director of the Fundació Mies Rohe goes der from 1989 until 2012. Between 1983 and 1986 he was a technical secretary of Urbanism of the Town hall of Barcelona and between 1987 and 1988, the director of museums of the same entity. Together with Ignasi of Solà-mulberry trees and Xavier Rubert de Ventós it created the prestigious prizes Mies van der Rohe of European Architecture that they seek to create a debate and to gather documentation on the contemporary works of architecture.

Besides Hortet, also they will receive this mention Clive Carr (President of RIBA Enterprises); Professor Francesco Dal Co, historian of the arquiectura (Italy); Roger Grafe, the director, filmmaker and criminologist (The) (United States); Sir Richard Read, British politician; Irena Murray, police station, historian of the architecture (Czech Republic), Nick Pearce, the director Institute for Public Policy Research; Lady Susie Sainsbury, vice-president of the Royal Shakespeare Company and vice-president of the Royal Academy of Music; and the photographer Thomas Struth.

The committee that has selected the award winners with the Honorary Fellowship RIBA is composed by the president of RIBA, Stephen Hodder, by the architects Sir David Chipperfield, Louisa Hutton and Eric Parry, and the philosopher and expert Frederic Migayrou.

[:es]Francisco Alonso de Santos · Lo que queda de la tarde[:gl]Francisco Alonso de Santos · o que queda da tarde[:en]Francisco Alonso de Santos · what stays of the evening[:]

0

[:es]http://vimeo.com/84921119

Conferencia del arquitecto Francisco Alonso de Santos dentro de las jornadas de Arquitectura y Territorio rural celebradas en Callobre (A Estrada) el viernes 26 de Julio de 2013 organizadas por rvr arquitectos.

Francisco Alonso de Santos, arquitecto, profesor de la Escuela Superior de Arquitectura de Madrid y de la Pontificia Universidad de Salamanca, comparte su labor docente con la creación arquitectónica y la investigación experimental vinculada al proyecto de unificación de las ciencias y los oficios de la construcción.

Francisco Alonso de Santos nos habla de su obra más icónica, la zapatería de Jorge Juan 55, de Madrid:

«El reto era hacer de los actos humanos monumento”.

Una conversación clave sobre el emblemático local de Jorge Juan 55 con su autor, Francisco Alonso

“A primera hora de la mañana, como de costumbre, una joven, supuestamente una escort, o quizá, más de acuerdo con Truman Capote, una geisha de Nueva York, baja de un taxi para detenerse frente al 727 de la Quinta Avenida, entre las calles 49 y 60; es la torre modernista déco de siete plantas que construyó Walter Cross en los años 40, saca un vaso de café y un cruasán de una pequeña bolsa de papel; su coprotagonista en esta escena inmortal es el escaparate de la firma de joyería Tiffany & Co. Se trata del único lugar del mundo que la calma cuando se siente abrumada emocionalmente y donde nada malo puede suceder».

Con una elegante y sofisticada Audrey Hepburn en la mítica escena que abre la película de 1961 Breakfast at Tiffany’s (Desayuno con diamantes en España), hoy seleccionada por la Biblioteca del Congreso de EE.UU en el Registro Nacional del Cine como monumento nacional, cultural, histórico y estéticamente memorable, como recuerda Francisco (Paco) Alonso al comenzar a desvelarnos el origen y la gesta de uno de los tesoros mejor guardados de Madrid: la zapatería que ocupa el número 55 de la calle Jorge Juan, en el barrio de Salamanca.

El arquitecto, esquivo a las entrevistas y los focos, nos ha concedido una entrevista en exclusiva en la que nos habla con pasión –y desde la Sala de Fondos y Legados de la Biblioteca del Colegio Oficial de Arquitectos de Madrid (COAM)– de una obra que por sí sola bastaría para consagrar a su autor. Y es que resulta inevitable no girar la cabeza –dos excavadas aberturas destacan enmarcadas por colosales mármoles, negro de Calatorao, Travertino rojo de Almería y Ónix verde de Irán– al pasar por delante de esta maravilla del entramado urbano de la capital. Un encargo que le hiciera el empresario del calzado Manuel Losada a mediados de los años 80 y que acaba de ser vendida, tristemente, a un gran grupo inmobiliario que ha alterado sin reparo su integridad original, a pesar de su reconocimiento patrimonial.

[:gl]

Conferencia do arquitecto Francisco Alonso de Santos dentro das xornadas de Arquitectura e Territorio rural celebradas en Callobre (A Estrada) o venres 26 de Xullo de 2013 organizadas por rvr arquitectos.

Francisco Alonso de Santos, arquitecto, profesor da Escola Superior de Arquitectura de Madrid e da Pontificia Universidade de Salamanca, comparte o seu labor docente coa creación arquitectónica e a investigación experimental vinculada ao proxecto de unificación das ciencias e os oficios da construción.

[:en]

Conference of the architect Francisco Alonso de Santos inside the days of Architecture and rural Territory celebrated in Callobre (To Highway) on Friday, the 26th of July, 2013 organized for rvr architects.

Francisco Alonso de Santos, architect, teacher of the High school of Architecture of Madrid and of the Pontificia Universidad of Salamanca, shares his educational labor with the architectural creation and the experimental investigation linked to the project of unification of the sciences and the trades of the construction.

[:]

Pasado a limpio II. Josep Quetglas RiusechPasado a limpo II. Josep Quetglas RiusechWritten out II. Josep Quetglas Riusech

0

Hay escritos que conducen al lector –no importa ahora si por “calles de dirección única” o por “sendas perdidas”- y lo acompañan a lo largo de un recorrido en desarrollo bien expuesto: es el lector quien parece transitar por ellos –a sus anchas o por argonautas, tampoco importa. Pero también hay escritos que son como cuartos de baño en casa ajena, donde el lector no puede poner la vista sobre nada que no le remita inmediatamente a la inquietante presencia del otro –el autor, el propietario-, de quien es la toalla, el jabón, el peine y, sobretodo, el espejo: todo el texto es un espejo donde el autor se hace admirar, a través de sus fetiches. Loos pudiera haber dicho que se trata de escritos tatuados, o que hay quienes se tatúan, no en las nalgas, sino en los escritos.

Es escrito –que va contra la idea del vacío o del silencio como esencia del arte moderno, y que se detiene especialmente alrededor de los años Sesenta y el minimalismo- no quiere parecerse ni a un camino ni a un espejo, sino a un delta, pantanoso, ancho y embarrado. Quizás haya varios brazos paralelos –o sólo uno principal-, quizás se comuniquen todos entre sí, repitiendo sus movimientos, quizás las corrientes se enreden, haya reflujos, se estanque el agua en alguna parte. Quizás en pocos minutos –por una súbita lluvia kilómetros arriba, por una marea- pueda cambiar todo su paisaje. Pero el material siempre es el mismo: agua, barro y una vegetación baja, espesa, indeterminada.

Autor: Josep Quetglas
ISBN: 84-8191-252-2
Nº de edición: 1ª, 2ª imp.
Encuadernación: Rústica
Formato: 21×17 cm
Páginas: 208

Hai escritos que conducen ao lector -non importa agora se por «rúas de dirección única» ou por «sendas perdidas» – e o acompañan ao longo dun percorrido en desenvolvemento ben exposto: é o lector quen parece transitar por eles -ás súas anchas ou por argonautas, tampouco importa. Pero tamén hai escritos que son como cuartos de baño na casa allea, onde o lector non pode poñer a vista sobre nada que non lle remita inmediatamente á inquietante presenza do outro -o autor, o propietario-, de quen é a toalla, a xabón, o peite e, abrigo, o espello: todo o texto é un espello onde o autor se fai admirar, a través dos seus fetiches. Loos puidera dicir que se trata de escritos tatuados, ou que hai os que se tatúan, non nas nádegas, senón nos escritos.

É escrito -que vai contra a idea do baleiro ou do silencio como esencia da arte moderna, e que se detén especialmente arredor dos anos Sesenta e o minimalismo- non quere parecerse nin a un camiño nin a un espello, senón a un delta, pantanoso, ancho e embarrado. Quizais haxa varios brazos paralelos -ou só un principal-, quizais se comuniquen todos entre si, repetindo os seus movementos, quizais as correntes enrédense, haxa refluxos, estánquese a auga nalgunha parte. Quizais en poucos minutos -por unha súbita chuvia quilómetros arriba, por unha marea- poida cambiar toda a súa paisaxe. Pero o material sempre é o mesmo: auga, barro e unha vexetación baixa, espesa, indeterminada.

Autor: Josep Quetglas

ISBN: 84-8191-252-2

Nº de edición: 1ª, 2ª imp.

Encuadernación: Rústica

Formato: 21×17 cm

Páxinas: 208


He has written that they lead the reader – does not matter now if for » streets of the only direction » or for » lost paths » – and they accompany it along a tour in exposed well development: he is the reader who seems to pass along them – to his broad ones or along Argonauts, neither it matters. But also he has written that they are like bathrooms in foreign house, where the reader cannot put the sight on anything that him the author does not send immediately to the worrying presence of other one-, the owner-, of whom it is the towel, the soap, the comb and, overcoat, the mirror: the whole text is a mirror where the author makes astonish, across his fetishes. Loos could have said that it is a question of tattooed writings, or that it is those who are tattooed, not in the buttocks, but in the writings.

It is written – that it goes against the idea of the emptiness or of the silence as essence of the modern art, and that is stopped specially about the sixties and the minimalismo – wants to look like neither a way nor to a mirror, but a delta, swamp, broadly and bedaubed. Probably there are several parallel arms – or only the principal one-, probably they all communicate between yes, repeating his movements, probably the currents get entangled, there are refluxes, the water stagnates somewhere. Probably in a few minutes – for a sudden rain kilometres it arrives, into a tide – could change all his landscape. But the material always is the same: water, mud and a low, thick, indeterminate vegetation.

Author: Josep Quetglas

ISBN: 84-8191-252-2

Nº de edition: 1ª, 2ª imp.

Binding: Rustic

Format: 21×17 cm

Pages: 208

[:es]La arquitectura del silencio | Marcelo Gardinetti[:gl]A arquitectura do silencio | Marcelo Gardinetti[:en]The architecture of the silence | Marcelo Gardinetti [:]

[:es]

La casa Farnsworth | Fotografía: Jonathan Rieke | Fuente: flikcr
La casa Farnsworth | Fotografía: Jonathan Rieke | Fuente: flikcr

Las acepciones de la palabra silencio permiten establecer una multiplicidad de imágenes alegóricas que pueden aplicarse indistintamente a diferentes contextos. Entendida como ausencia de ruido, permite interpretar un perfil de reflexión introvertido. En el hecho arquitectónico, una intervención silenciosa puede resultar aquella que no interfiere con las características naturales del sitio donde se inserta.

En este sentido, la inclusión de la casa Farnsworth en el predio frondoso que bordea el rio Fox compone una operación que sugiere la lectura de un retrato sigiloso. Las formas de su arquitectura construyen la simbiosis poética necesaria para insertar al hombre en el paisaje. Una simbiosis que trasciende su propia facultad en la complementación de formas, texturas y tonalidades estructuradas bajo una poética que se enaltece en las métricas de transparencias y opacidades establecidas.

De esta forma, la relación entre lingüística y sitio se desarrolla mediante un relato arquitectónico que niega la privacidad tanto como su propia materialidad.

La omisión de caminos para llegar a la casa es uno de los más contundentes gestos de silencio que emplea Mies para no interferir en el sitio. En su enclave, los planos horizontales que construyen el espacio levitan como líneas trazadas en el horizonte. El plano inferior se instala a la altura de los ojos para acentuar esa percepción flotable. El superior se aloja no muy lejos del ángulo de visión, para evitar el rumor brusco de la mirada.

La casa Farnsworth | Fotografía: Jonathan Rieke | Fuente: flikcr

Este juego compositivo termina por componer una operación de absoluto sentido clásico: un podio, un espacio horizontal dominante y la secuencia rítmica de los elementos de soporte. Sin embargo, el gesto de desplazamiento aplicado al podio construye un perfil que semeja figuras de pinturas abstractas de las primeras décadas del siglo 20 y permite diluir los rasgos de clasicismo antes mencionados.

Las columnas delatan una exactitud rigurosa. Esta regularidad resulta revelada por la aplicación de elementos bajo el estímulo de la técnica. Su ubicación, alejada de los ángulos de intersección de los planos transparentes, permite desmaterializar los ángulos del volumen.

Para acentuar esa percepción, el perímetro transparente no resulta interrumpido por ningún elemento. El plano de vidrio continuo expresa su negación a la materialidad del volumen y la continuidad visual solo es impedida por el cuerpo de servicios.

Consecuencia de su propia cualidad, la fachada difumina las fronteras habituales. Esta condición puede atribuirse un doble oxímoron: el interior afuera, el exterior adentro. Una concepción abstracta, ratificada por la aplicación de colores neutros, que pasan desapercibidos en el contexto en que se inserta.

Soslayando toda acción mimética, la casa Farnsworth diluye su carácter abstracto en la naturaleza. Sus formas revelan un carácter sintético y ratifican de manera concreta la máxima de su autor.

Su figura templada y decisiva, enlazada entre las especies arbóreas que habitan el sitio, discurre un mensaje subliminal: cuando la arquitectura fecunda una infiltración silenciosa entre elementos de la naturaleza, la ordenación del sitio alcanza su mayor belleza.

La casa Farnsworth | Fotografía: Jonathan Rieke | Fuente: flikcr

Mies conocía ese secreto.

Marcelo Gardinetti. Arquitecto
La Plata. Febrero de 2014

[:en]

The Farnsworth House | Phootography: Jonathan Rieke | Source: flikcr

The meanings of the word I silence they allow to establish a multiplicity of allegoric images that can be applied indistinctly to different contexts. Understood as absence of noise, it allows to interpret an introverted profile of reflection. In the architectural fact, a silent intervention can turn out to be that one who does not interfere with the natural characteristics of the site where it is inserted.

In this respect, the incorporation of the Farnsworth House in the leafy land that borders on the river Fox composes an operation that suggests the reading of a secret portrait. The forms of his architecture construct the poetical necessary simbiosis to insert the man in the landscape. A simbiosis that comes out his own faculty in the complementación of forms, textures and tonalities structured under a poetics that enaltece in the metric ones of transparencies and established opaquenesses.

Of this form, the relation between linguistics and site develops by means of an architectural statement that denies the privacy so much as his own materiality.

The omission of ways to come to the house is one of the most forceful gestures of silence that uses Grain not to interfere in the site. In his enclave, the horizontal planes that construct the space levitan as lines planned in the horizon. The low plane establishes itself at a height of the eyes to accentuate this perception flotable. The Superior lodges not very far from the angle of vision, to avoid the sudden rumor of the look.

The Farnsworth House | Phootography: Jonathan Rieke | Source: flikcr

This game compositivo ends for composing an operation of absolute classic sense: a podium, a horizontal dominant space and the rhythmic sequence of the elements of support. Nevertheless, the gesture of displacement applied to the podium constructs a profile that resembles figures of abstract paintings of the first decades of the 20th century and allows to dilute the features of classicism before mentioned.

The columns betray a rigorous accuracy. This regularity turns out to be revealed by the application of elements under the stimulus of the technology. His location removed from the angles of intersection of the transparent planes, allows desmaterializar the angles of the volume.

To accentuate this perception, the transparent perimeter does not turn out to be interrupted by any element. The plane of constant glass expresses his denial to the materiality of the volume and the visual continuity only is disabled for the body of services.

Consequence of his own quality, the front blurs the habitual borders. This condition can attribute a double to him oxímoron: the interior out, the exterior I enter. An abstract conception ratified by the application of neutral colors, which happen unnoticed in the context in which it is inserted.

Ignoring any mimetic action, the Farnsworth house dilutes his abstract character in the nature. His forms reveal a synthetic character and ratify in a concrete way the maxim of his author.

His moderate and decisive figure connected between the arboreal species that live the site, thinks up a subliminal message: when the architecture fertilizes a silent infiltration between elements of the nature, the arrangement of the site reaches his major beauty.

The Farnsworth House | Phootography: Jonathan Rieke | Source: flikcr

Mies knew this secret.

Marcelo Gardinetti. Architect

La Plata. February 2014

[:gl]

A casa Farnsworth | Fotografía: Jonathan Rieke | Fonte: flikcr

As acepcións da palabra silencio permiten establecer unha multiplicidade de imaxes alegóricas que poden aplicarse indistintamente a diferentes contextos. Entendida como ausencia de ruído, permite interpretar un perfil de reflexión introvertido. No feito arquitectónico, unha intervención silenciosa pode resultar aquela que non interfire coas características naturais do sitio onde se insire.

Neste sentido, a inclusión da casa Farnsworth no predio frondoso que bordea o rio Fox compón unha operación que suxire a lectura dun retrato sixiloso. As formas da súa arquitectura constrúen a simbiose poética necesaria para inserir o home na paisaxe. Unha simbiose que transcende a súa propia facultade na complementación de formas, texturas e tonalidades estruturadas baixo unha poética que se enaltece nas métricas de transparencias e opacidades establecidas.

Desta forma, a relación entre lingüística e sitio desenvólvese mediante un relato arquitectónico que nega a privacidade tanto como a súa propia materialidade.

A omisión de camiños para chegar á casa é un dos máis contundentes xestos de silencio que emprega Cereal para non interferir no sitio. No seu enclave, os planos horizontais que constrúen o espazo levitan como liñas trazadas no horizonte. O plano inferior instálase á altura dos ollos para acentuar esa percepción flotable. O superior alóxase non moi lonxe do ángulo de visión, para evitar o rumor brusco da mirada.

A casa Farnsworth | Fotografía: Jonathan Rieke | Fonte: flikcr

Este xogo compositivo remata por compoñer unha operación de absoluto sentido clásico: un podio, un espazo horizontal dominante e a secuencia rítmica dos elementos de soporte. Non obstante, o xesto de desprazamento aplicado ao podio constrúe un perfil que semeja figuras de pinturas abstractas das primeiras décadas do século 20 e permite diluír os trazos de clasicismo antes mencionados.

As columnas delatan unha exactitude rigorosa. Esta regularidade resulta revelada pola aplicación de elementos baixo o estímulo da técnica. A súa situación, afastada dos ángulos de intersección dos planos transparentes, permite desmaterializar os ángulos do volume.

Para acentuar esa percepción, o perímetro transparente non resulta interrompido por ningún elemento. O plano de vidro continuo expresa a súa negación á materialidade do volume e a continuidade visual só é impedida polo corpo de servizos.

Consecuencia da súa propia calidade, a fachada esvae as fronteiras habituais. Esta condición pode atribuírse un dobre oxímoro: o interior fóra, o exterior dentro. Unha concepción abstracta, ratificada pola aplicación de cores neutras, que pasan desapercibidos no contexto en que se insire.

Evitando toda acción mimética, a casa Farnsworth dilúe o seu carácter abstracto na natureza. As súas formas revelan un carácter sintético e ratifican de xeito concreto a máxima do seu autor.

A súa figura morna e decisiva, enlazada entre as especies arbóreas que habitan o sitio, discorre unha mensaxe subliminal: cando a arquitectura fecunda unha infiltración silenciosa entre elementos da natureza, a ordenación do sitio alcanza a súa maior beleza.

A casa Farnsworth | Fotografía: Jonathan Rieke | Fonte: flikcr

Mies coñecía ese segredo.

Marcelo Gardinetti. Arquitecto

La Plata. Febreiro de 2014

[:]

[:es]BAT. Espacios híbridos para la innovación urbana | Zaramari [:gl]BAT. Espazos híbridos para a innovación urbana | Zaramari [:en]BAT. Hybrid spaces for the urban innovation | Zaramari[:]

[:es]

María Arana (arquitecta) y Gorka Rodríguez (Licenciado en Ciencias Sociales y de la Comunicación y productor cultural) forman Zaramari, estudio afincado Bilbao. Zaramari es

una productora de ideas que trabaja por la transformación colaborativa del entorno urbano a partir de la creatividad y la implicación ciudadana”.

Los temas que abordan van desde la pedagogía urbana hasta proyectos de comunicación y creatividad aplicada, pasando por el ámbito de la consultoría, gestión y producción cultural, y es en este campo donde surge BAT.

BAT. Espacios híbridos para la innovación urbana | Zaramari
BAT. Espacios híbridos para la innovación urbana | Zaramari

BAT es un proyecto cultural que pretende explorar las posibilidades de aprendizajes múltiples que ofrece la ciudad para la formación de una ciudadanía participe en la transformación de su entorno. Se tratan de aprendizajes basados en la observación, el contacto y la investigación de la realidad urbana, con el objetivo de propiciar reflexiones e iniciativas que contribuyan al desarrollo de ciudades más habitables.

A través de las actividades de su programación (workshops, conferencias, debates, cine-forum…) promueve una participación activa y espacios de comunicación y creación que transcurren simultáneamente en el entorno físico y en la red, abriendo la posibilidad de poner en relación a ciudadanos, arquitectos, urbanistas, diseñadores, agentes del desarrollo comunitario y activadores urbanos para cruzar ideas y miradas con el objetivo de buscar de forma conjunta herramientas y proyectos que traten de contribuir a la (re)construcción de territorios más habitables.

Algunas preguntas sobre las que se construye BAT:

“¿De qué forma se puede contribuir desde la arquitectura a una sociedad más justa y libre?
¿Cómo podemos ciudadanos, urbanistas y arquitectos colaborar en la planificación y (re)construcción de espacios para la convivencia?
¿Puede diseñarse y construirse la ciudad con la lógica de la creatividad compartida?
¿Qué papel puede jugar el arte en este tipo de procesos?
¿Cómo podemos actuar desde lo hiperlocal en el desarrollo urbano?”

Sobre todas estas preguntas y muchas otras cuestiones ha tratado BAT. Sobre la necesidad de generar lugares donde reflexionar y producir de forma colaborativa y colectiva para tratar de encontrar alternativas, planificando y (re)construyendo espacios para la convivencia.

BAT. Espacios híbridos para la innovación urbana | Zaramari
BAT. Espacios híbridos para la innovación urbana | Zaramari

¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a BAT?

Desde la profesión de la arquitectura hemos trabajado durante más de 10 años en diversos estudios de arquitectura tradicional que abarcaban proyectos desde vivienda colectiva a  la ordenación urbana y planes urbanísticos. Desde nuestras otras profesiones, hemos realizado programas de educación en valores a través del cine, la producción audiovisual y el desarrollo de proyectos educativos que utilizaban el arte y la cultura como disciplinas  formativas. Zaramari nace en el 2009 con el interés de generar proyectos culturales que utilizaban la creatividad y las prácticas artísticas como medio para sensibilizar sobre la ecología urbana desde la participación social. Hay tres proyectos previos al BAT  que fueron el inicio de un cambio en nuestro trabajo y que muestran el interés sobre la construcción participativa y sostenible de las ciudades:

El primero fue la ideación y el diseño de participación de IMAGINATU BILBAO,  un proyecto de construcción colectiva realizado para Alhóndiga Bilbao. Una invitación a todos los visitantes a la exposición TRANSFORMACIONES a dejar sus recuerdos, sus ideas y sus deseos de ciudad, de forma que esas aportaciones construyeron un espacio emocional en la sala de exposiciones. Una instalación que te invitaba a detenerse para compartir la lectura de los deseos de los vecinos y vecinas, antes de continuar su camino a través de una metrópoli plagada de evocaciones de pasado, de vivencias de presente y de sueños de futuro.

Creactivos fue un reto planteado por la agencia de desarrollo local de Busturialdea  para  favorecer procesos de hibridación entre diferentes empresas, instituciones y organizaciones para promover proyectos de colaboración en el sector de la construcción en la zona. Creactivos  implementó dinámicas de participación creativa en la Asociación IREKUR ( Asociación para el desarrollo de la construcción responsable en bustutrialdea) que favorecieron el trabajo colaborativo y facilitaron la interconexión y conocimiento sectorial.

Para acabar Hondakin fué la antesala de BAT, un programa cultural que comisariamos para AlhóndigaBilbao, donde se planteaba (re)buscar entre los escombros de un modelo de crecimiento urbanístico insostenible para proponer un intercambio de experiencias y miradas que usan la práctica arquitectónica como instrumento cultural de investigación, experimentación, interacción y cambio.

¿Qué os llevó a abriros camino en un proyecto cultural de estas características?

Nuestro propio interés en investigar y compartir las prácticas basados en la creación compartida entre arquitectos, diseñadores, artistas y personas interesadas en la transformación colaborativa de las ciudades. Nos interesa visibilizar y promover la emergencia de nuevos talentos y prácticas creativas que hibridan entre la producción cultural, la representación artística, la arquitectura y el urbanismo, entendidos como herramientas para la (re)construcción colaborativa del territorio. Necesitamos generar lugares donde reflexionar y producir de forma colaborativa y colectiva para tratar de favorecer espacios para la el desarrollo de una cultura urbana emergente.

La ciudad produce cruces y mezclas entre disciplinas, conocimientos y culturas  que pueden posibilitar la generación de nuevas ideas y posibilidades digitales y reales de la ciudad que pueden resultar de gran utilidad para fortalecer los procesos de innovación urbana y la generación de oportunidades asociadas al despliegue de la creatividad y las actividades de la nueva economía urbana . Además de esta mezcla entre lo digital y lo físico  la ciudad también produce cruces y mezclas entre disciplinas, conocimientos y culturas  que pueden posibilitar la generación de nuevas ideas y posibilidades.

El actual escenario de crisis ha dejado en las ciudades espacios vacíos, edificios a medio construir, infraestructuras prorrogadas. Estamos en un momento en transformación en la relación entre espacios y usos, entre lugares y redes. De transformación también en la forma en que la creatividad resultante de procesos colaborativos puede incidir en la forma de hacer arte público en la ciudad desde las personas. En un momento que posibilita ensayar metodologías cooperativas que transfieran conocimientos o habilidades, a la vez que comparten maneras diversas de hacer y pensar sobre el lugar.

La ciudad contemporánea no puede ya entenderse sin la tecnología y las prácticas digitales que genera. Ni la gestión urbana, ni la producción/consumo cultural pueden permanecer al margen de estos cambios sociales. Las plataformas digitales constituyen espacios adecuados para crear y compartir información y conocimiento  al tiempo que se generan los procesos relacionales necesarios para movilizar ese conocimiento de un modo colectivo a través de las redes sociales. Un elemento importante de esta dinámica es su capacidad de generar procesos de aprendizaje.Un proceso inclusivo en el que la creatividad urbana contribuye a mejorar la ciudad  vivida por todos los vecinos. Una innovación que, en este caso se basa en la acción colaborativa y el uso de la tecnología para generar redes sociales activas  que trasladan acciones que suceden en el espacio analógico al espacio digital y viceversa. Una generación de espacios híbridos, puntos de encuentro entre los planos digitales y reales de la ciudad que pueden resultar de gran utilidad para fortalecer los procesos de innovación urbana.

BAT. Espacios híbridos para la innovación urbana | Zaramari
BAT. Espacios híbridos para la innovación urbana | Zaramari

¿Os encontrasteis con muchas dificultades en su puesta en marcha?

La mayor complejidad de este tipo de programas es el proceso de búsqueda de apoyos institucionales públicos y privados para poder llevarlos a cabo. Poco a poco y debido a una intensa  labor que desarrollamos durante  muchos meses, cada vez son más las instituciones que reconocen la importancia y el retorno de este tipo de programas culturales y nos trasladan su intención de apoyar BAT. Llevamos realizadas dos ediciones y este tipo de programas se consolidan con el tiempo. Cuantas más ediciones podamos promover, entendemos que más fácilmente podemos conseguir apoyos para llevarlos a cabo.

¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a vuestro trabajo actual?

Reconocemos que la arquitectura y el urbanismo son dos de nuestra inquietudes además de la profesión de uno de los miembros de zaramari. El interés por conocer las relaciones que pueden surgir entre la arquitectura, la ciudad y otras disciplinas culturales ha sido para nosotros el motor para desarrollar nuestro ámbito de trabajo.

Imaginar los nuevos escenarios que ofrece la ciudad para la cultura a través de intervenciones artísticas y usos culturales del espacio público ha fomentado este interés por trabajar en la producción cultural que combina la creatividad y el espacio social incidiendo en la articulación entre cultura-sociedad-territorio.

¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?

Durante las dos ediciones pasadas, el nivel de participación ha sido alto. Hemos conseguido que la Universidad Publica Vasca abale los aprendizajes que generamos en estos encuentros y ofrezca créditos universitarios por la asistencia. Una forma de reconocer la importancia de estas prácticas  que desde la educación no reglada tienen su reconocimieto social y académico. El nivel de implicación y retorno de las personas y asociaciones que participan es fundamental para nosotros y de momento la experiencia sido positiva para todas.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

Animaría a los arquitectos a pensar cuál es su ámbito de interés dentro de la práctica arquitectónica y a investigar el servicio que pueden ofrecer desde lo que les interesa de la arquitectura. Para nosotros lo importante es poder convertir nuestros intereses culturales relacionados con la arquitectura y las ciudades en nuestra profesión.

¿Crees que los arquitectos en España deberíamos abrir nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

En nuestra opinión cada uno debe hacer lo que más le motive. Para nosotros sería importante mantener la parte tradicional de la arquitectura, entendida como un ejercicio artesanal y sensato donde la construcción se cuide y sea responsable atendiendo a las necesidades territoriales, económicas y sociales. Para ello no solamente es necesario replantear  nuestra profesión sino muchas de las profesiones que orbital en el sector de la construcción desde varias décadas. Creemos que es necesario (re)contruir el terrritorio desde otra sensibilidad y para ello vemos necesario buscar nuevas relaciones y vías de trabajo aporten valor a esa nueva forma de incidir en el territorio que no unicamente debe abordarse desde la practica tradicional.

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Creemos que muchos de los arquitectos han emigrado por falta de una oportunidad laboral, dejando aquí la familia y los amigos. En muchas ocasiones creo que ha sido una decisión muy dura y de mucho coraje. Por otro lado entendemos que en otras ocasiones, sacar la cabeza y salir fuera puede ofrecernos la posibilidad de  encontrarnos con otras formas de hacer que pueden ayudarnos a encontrar nuevas oportunidades profesionales dentro de las nuevas tendencias urbanas que se reconocen dentro de la innovación social y ciudadana. Salir no siempre es un drama. Lo interesante sería compartir esas experiencias y conocimientos adquiridos con las personas que nos hemos quedado aquí para favorecer un intercambio de conocimiento.

BAT. Espacios híbridos para la innovación urbana | Zaramari
BAT. Espacios híbridos para la innovación urbana | Zaramari

María Arana y Gorka Rodríguez · proyecto cultural | BAT
Febrero 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a María y Gorka su tiempo y predisposición con este espacio.

[:en]

María Arana (architect) and Gorka Rodríguez (Licentiate in Social Sciences and of the Communication and cultural producer) forms Zaramari, bought property study Bilbao. Zaramari is a producer of ideas who works for the collaborative transformation of the urban environment from the creativity and the civil implication”.

The topics that they approach go from the urban pedagogy up to projects of communication and applied creativity, happening for the area of the consultancy, management and cultural production, and it is in this field where BAT arises.

BAT is a cultural project that tries to explore the possibilities of multiple learnings that the city offers for the formation of a citizenship take part in the transformation of his environment. They treat each other about learnings based on the observation, the contact and the investigation of the urban reality, with the aim to propitiate reflections and initiatives that they contribute to the development of the most inhabitable cities.

Across the activities of his programming (workshops, you confer, debates, cinema – forum …) promotes an active participation and spaces of communication and creation that pass simultaneously in the physical environment and in the network, opening the possibility of putting in relation citizens, architects, town planners, designers, agents of the community development and urban activators to cross ideas and looks with the aim to look of joint form for tools and projects that try to contribute to the (re) construction of more inhabitable territories.

Some questions on which BAT is constructed:

“Of what form is it possible to contribute from the architecture to a more just and free company?

How do we can citizens, town planners and architects collaborate in the planning and (re) construction of spaces for the conviviality?

Can it be designed and the city be constructed by the logic of the shared creativity?

What paper can play the art in this type of processes?

How can we act from the hyperlocal thing in the urban development?”

On all these questions and many other questions BAT has treated. On the need to generate places where to think and to produce of collaborative and collective form to try to find alternatives, planning and (re) constructing spaces for the conviviality.

Which has you been your formation and professional path before BAT?

From the profession of the architecture we have been employed during more than 10 years at diverse studies of traditional architecture that were including projects from collective housing to the urban arrangement and urban development plans. From our other professions, we have realized programs of education in values across the cinema, the audio-visual production and the development of educational projects that were using the art and the culture as formative disciplines. Zaramari is born in 2009 with the interest of generating cultural projects that were using the creativity and the artistic practices as way to sensitize on the urban ecology from the social participation. There are three projects before the BAT that they were the beginning of a change in our work and that they show the interest on the participative and sustainable construction of the cities:

The first one was the ideación and the design of IMAGINATU BILBAO’s participation, a project of collective construction realized for Alhóndiga Bilbao. An invitation to all the visitors to the TRANSFORMACIONES exhibition to leaving his recollections, his ideas and his desires of city, so that these contributions constructed an emotional space in the room of exhibitions. An installation that was inviting you to be stopped to share the reading of the desires of the neighbors and neighbors, before continuing his way across a metropolis riddled with evocations of past, of experiences of present and of dreams of future.

Creactivos was a challenge raised by the agency of Busturialdea’s local development to favor processes of hybridization between different companies, institutions and organizations to promote projects of collaboration in the sector of the construction in the zone. Creactivos implemented dynamics of creative participation in the IREKUR Association (Association for the development of the responsible construction in bustutrialdea) that favored the collaborative work and facilitated the interconnection and sectorial knowledge.

To end Hondakin was BAT’S anteroom, a cultural program that comisariamos for AlhóndigaBilbao, where it was considering (re) to search between the rubbles of a model of urban development untenable growth to propose an exchange of experiences and looks that use the architectural practice as cultural instrument of investigation, experimentation, interaction and change.

What did you lead  to opening way you in a cultural project of these characteristics?

Our own interest to investigate and share the practices based on the creation shared between architects, designers, artists and persons been interested in the collaborative transformation of the cities. We are interested visibilizar and in promoting the emergency of new talents and creative practices that hibridan between the cultural production, the artistic representation, the architecture and the urbanism understood as tools for the (re) collaborative construction of the territory. We need to generate places where to think and to produce of collaborative and collective form to try to favor spaces for her the development of an urban emergent culture.

The city produces crossings and mixtures between disciplines, knowledge and cultures that can make possible the generation of new ideas and digital and royal possibilities of the city that can ensue from great usefulness to strengthen the processes of urban innovation and the generation of opportunities associated with the deployment of the creativity and the activities of the new urban economy. Besides this mixture between the digital thing and physical the city also produces crossings and mixtures between disciplines, knowledge and cultures that there can make possible the generation of new ideas and possibilities.

The current scene of crisis has left in the cities empty spaces, buildings to way to construct, extended infrastructures. We are in a moment in transformation in the relation between spaces and uses, between places and networks. Of transformation also in the form in which the resultant creativity of collaborative processes can affect in the way of doing public art in the city from the persons. In a moment that it makes possible to test cooperative methodologies that transfer knowledge or skills, simultaneously that share diverse ways of making and thinking about the place.

The contemporary city cannot already be understood without the technology and the digital practices that it generates. Neither the urban management, nor the cultural production/consumption can remain to the margin of these social changes. The digital platforms constitute spaces adapted to create and to share information and knowledge at the time that there are generated the relational necessary processes to mobilize this knowledge of a collective way across the social networks. An important element of this dynamics is his aptitude to generate learning processes. An inclusive process in which the urban creativity helps to improve the city lived by all the neighbors. An innovation that, in this case is based on the collaborative action and the use of the technology to generate social active networks that move actions that happen in the analogical space to the digital space and vice versa. A generation of hybrid spaces, points of meeting between the digital and royal planes of the city that can ensue from great usefulness to strengthen the processes of urban innovation.

Did you meet many difficulties in his putting in march?

The major complexity of this type of programs is the process of search of institutional supports public and deprived to be able to carry out them. Little by little and due to an intense labor that we develop for many months, every time they are more the institutions that recognize the importance and the return of these type of cultural programs and they us move his intention of resting BAT. We take realized two editions and this type of programs are consolidated by the time. All those more editions let’s be able promote, we understand that easier we can obtain supports to carry out them.

Do you think that to study Architecture has been a fundamental passport to have come to your current work?

We admit that the architecture and the urbanism are two of our worries besides the profession of one of the members of zaramari. The interest to know the relations that can arise between the architecture, the city and other cultural disciplines the engine has been for us to develop our area of work.

To imagine the new scenes that the city offers for the culture across artistic interventions and cultural uses of the public space has promoted this interest to be employed at the cultural production that combines the creativity and the social space affecting in the joint between culture-company-territory.

Are you satisfied with the reached aims?

During the past two editions, the level of participation be been high. We have achieved that the University Publishes Basque him abuse the learnings that we generate in these meetings and offer university credits for the assistance. It forms a of recognizing the importance of these practices that from the not ruled education have his social and academic reconocimieto. The level of implication and return of the persons and associations that take part is fundamental for us and at the moment the experience been positive for all.

Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? How to complete his studies? What other advices would you give them?

It would encourage the architects to think which is his area of interest inside the architectural practice and to investigating the service that they can offer from in what they are interested of the architecture. For us the important thing is to be able to turn our cultural interests related to the architecture and the cities into our profession.

Do you believe that the architects in Spain we should open new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?

In our opinion each one must do what more motivates him. For us it would be important to support the traditional part of the architecture, understood as a handcrafted and sensible exercise where the construction looks after itself and is responsible attending to the territorial, economic and social needs. For it not only it is necessary to restate our profession but many of the professions that orbital in the sector of the construction from several decades. We believe that it is a necessary (re) contruir the terrritorio from another sensibility and for it we see necessarily to look for new relations and routes of work contribute value to this new way of affecting in the territory that not only must be approached from the traditional practice.

What do you think of those that they have been going to work abroad?

We believe that many of the architects have emigrated for lack of a labor opportunity, leaving here the family and the friends. In many occasions I believe that it has been a very hard decision and of very much courage. On the other hand we understand that in other occasions, sacred the head and to go out was it can offer us the possibility of meeting other ways of doing that they can help us to find new professional opportunities inside the new urban trends that are recognized inside the social and civil innovation. About going out not always it is a drama. The interesting thing would be to share these experiences and knowledge acquired with the persons that we have remained here to favor an exchange of knowledge.

María Arana y Gorka Rodríguez · Cultural project | BAT

Februry 2014

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Maria and Gorka his time and predisposition with this space.

[:gl]

María Arana (arquitecta) e Gorka Rodríguez Licenciado en Ciencias Sociais e da Comunicación e produtor cultural) forman Zaramari, Zaramari, estudo afincado Bilbao. Zaramari é «unha produtora de ideas que traballa pola transformación colaboradora do ámbito urbano a partir da creatividade e a implicación cidadá».

Os temas que abordan van dende a pedagoxía urbana ata proxectos de comunicación e creatividade aplicada, pasando polo ámbito da consultoría, xestión e produción cultural, e é neste campo onde xorde BAT.

BAT é un proxecto cultural que pretende explorar as posibilidades de aprendizaxes múltiples que ofrece a cidade para a formación dunha cidadanía participe na transformación do seu ámbito. Trátanse de aprendizaxes baseadas na observación, o contacto e a investigación da realidade urbana, co obxectivo de propiciar reflexións e iniciativas que contribúan ao desenvolvemento de cidades máis habitables.

A través das actividades da súa programación (workshops, conferencias, debates, cine-forum…) promove unha participación activa e espazos de comunicación e creación que transcorren simultáneamente no ámbito físico e na rede, abrindo a posibilidade de poñer en relación a cidadáns, arquitectos, urbanistas, deseñadores, axentes do desenvolvemento comunitario e activadores urbanos para cruzar ideas e miradas co obxectivo de buscar de forma conxunta ferramentas e proxectos que traten de contribuír á (re)construcción de territorios máis habitables.

Algunhas preguntas sobre as que se constrúe BAT:

“¿De que forma se pode contribuír dende a arquitectura a unha sociedade máis xusta e libre?

¿Como podemos cidadáns, urbanistas e arquitectos colaborar na planificación e (re)construcción de espazos para a convivencia?

¿Pode deseñarse e construírse a cidade coa lóxica da creatividade compartida?

¿Que papel pode xogar a arte neste tipo de procesos?

¿Como podemos actuar dende o hiperlocal no desenvolvemento urbano?”

Sobre todas estas preguntas e moitas outras cuestións tratou BAT. Sobre a necesidade de xerar lugares onde reflexionar e producir de forma colaboradora e colectiva para tratar de encontrar alternativas, planificando e (re)construyendo espazos para a convivencia.

¿Cal foi a vosa formación e traxectoria profesional previa a BAT?

Dende a profesión da arquitectura traballamos durante máis de 10 anos en diversos estudos de arquitectura tradicional que abranguían proxectos dende vivenda colectiva á ordenación urbana e plans urbanísticos. Dende as nosas outras profesións, realizamos programas de educación en valores a través do cine, a produción audiovisual e o desenvolvemento de proxectos educativos que utilizaban a arte e a cultura como disciplinas formativas. Zaramari nace no 2009 co interese de xerar proxectos culturais que utilizaban a creatividade e as prácticas artísticas como medio para sensibilizar sobre a ecoloxía urbana dende a participación social. Hai tres proxectos previos ao BAT que foron o inicio dun cambio no noso traballo e que mostran o interese sobre a construción participativa e sostible das cidades:

O primeiro foi a ideación e o deseño de participación de IMAGINATU BILBAO, un proxecto de construción colectiva realizado para Alhóndiga Bilbao. Un convite a todos os visitantes á exposición TRANSFORMACIONES a deixar os seus recordos, as súas ideas e os seus desexos de cidade, de forma que esas achegas construíron un espazo emocional na sala de exposicións. Unha instalación que te invitaba a deterte para compartir a lectura dos desexos dos veciños e veciñas, antes de continuar o seu camiño a través dunha metrópole enchida de evocacións de pasado, de vivencias de presente e de sonos de futuro.

Creactivos foi un reto formulado pola axencia de desenvolvemento local de Busturialdea para favorecer procesos de hibridación entre diferentes empresas, institucións e organizacións para promover proxectos de colaboración no sector da construción na zona. Creactivos implementar dinámicas de participación creativa na Asociación IREKUR (sociación para o desenvolvemento da construción responsable en bustutrialdea) que favoreceron o traballo colaborador e facilitaron a interconexión e coñecemento sectorial.

Para acabar Hondakin Para rematar Hondakin foi a antesala de BAT, un programa cultural que comisariamos para AlhóndigaBilbao, onde se formulaba (re)buscar entre os entullos dun modelo de crecemento urbanístico insostible para propoñer un intercambio de experiencias e miradas que usan a práctica arquitectónica como instrumento cultural de investigación, experimentación, interacción e cambio.

¿Que vos levou a abrirvos camiño nun proxecto cultural destas características?

O noso propio interese en investigar e compartir as prácticas baseados na creación compartida entre arquitectos, deseñadores, artistas e persoas interesadas na transformación colaboradora das cidades. Interésanos visibilizar e promover a emerxencia de novos talentos e prácticas creativas que hibridan entre a produción cultural, a representación artística, a arquitectura e o urbanismo, entendidos como ferramentas, para a (re)construcción colaboradora do territorio. Necesitamos xerar lugares onde reflexionar e producir de forma colaboradora e colectiva para tratar de favorecer espazos para ao desenvolvemento dunha cultura urbana emerxente.

A cidade produce cruces e mesturas entre disciplinas, coñecementos e culturas que poden posibilitar a xeración de novas ideas e posibilidades dixitais e reais da cidade que poden resultar de grande utilidade para fortalecer os procesos de innovación urbana e a xeración de oportunidades asociadas ao despregamento da creatividade e as actividades da nova economía urbana. Ademais desta mestura entre o dixital e o físico a cidade tamén produce cruces e mesturas entre disciplinas, coñecementos e culturas que poden posibilitar a xeración de novas ideas e posibilidades.

O actual escenario de crise deixou nas cidades espazos baleiros, edificios a medio construír, infraestruturas prorrogadas. Estamos nun momento en transformación na relación entre espazos e usos, entre lugares e redes. De transformación tamén na forma en que a creatividade resultante de procesos colaboradores pode incidir na forma de facer arte pública na cidade dende as persoas. Nun momento que posibilita ensaiar metodoloxías cooperativas que transfiran coñecementos ou habilidades, á vez que comparten maneiras diversas de facer e pensar sobre o lugar.

A cidade contemporánea non pode xa entenderse sen a tecnoloxía e as prácticas dixitais que xera. Nin a xestión urbana, nin a produción/consumo cultural poden permanecer á marxe destes cambios sociais. As plataformas dixitais constitúen espazos axeitados para crear e compartir información e coñecemento ao tempo que se xeran os procesos relacionais necesarios para mobilizar ese coñecemento dun modo colectivo a través das redes sociais. Un elemento importante desta dinámica é a súa capacidade de xerar procesos de aprendizaje.Un proceso inclusivo no que a creatividade urbana contribúe a mellorar a cidade vivida por todos os veciños. Unha innovación que, neste caso se basea na acción colaboradora e o uso da tecnoloxía para xerar redes sociais activas que trasladan accións que suceden no espazo analóxico ao espazo dixital e viceversa. Unha xeración de espazos híbridos, puntos de encontro entre os planos dixitais e reais da cidade que poden resultar de grande utilidade para fortalecer os procesos de innovación urbana.

¿Encontrástesvos con moitas dificultades na súa posta en marcha?

A maior complexidade deste tipo de programas é o proceso de busca de apoios institucionais públicos e privados para poder levalos a cabo. Pouco a pouco e debido a un intenso labor que desenvolvemos durante moitos meses, cada vez son máis as institucións que recoñecen a importancia e o retorno deste tipo de programas culturais e trasládannos a súa intención de apoiar BAT. Levamos realizadas dúas edicións e este tipo de programas consolídanse co tempo. Cantas máis edicións poidamos promover, entendemos que máis doadamente podemos conseguir apoios para levalos a cabo.

¿Considerades que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao voso traballo actual?

Recoñecemos que a arquitectura e o urbanismo son dous da nosa inquietudes ademais da profesión dun dos membros de zaramari. O interese por coñecer as relacións que poden xurdir entre a arquitectura, a cidade e outras disciplinas culturais foi para nós o motor para desenvolver o noso ámbito de traballo.

Imaxinar os novos escenarios que ofrece a cidade para a cultura a través de intervencións artísticas e usos culturais do espazo público fomentou este interese por traballar na produción cultural que combina a creatividade e o espazo social incidindo na articulación entre cultura-sociedade-territorio.

¿Estades contentos cos obxectivos alcanzados?

Durante as dúas edicións pasadas, o nivel de participación foi alto. Conseguimos que a Universidade Publica Vasca abale as aprendizaxes que xeramos nestes encontros e ofreza créditos universitarios pola asistencia. Unha forma de recoñecer a importancia destas prácticas que dende a educación non regulada teñen o seu reconocimieto social e académico. O nivel de implicación e retorno das persoas e asociacións que participan é fundamental para nós e de momento a experiencia sido positiva para todas.

¿Animarías outros arquitectos a seguir os vosos pasos? ¿Que pasos considerades que deberían dar? ¿Como completar os seus estudos? ¿Que outros consellos lles darías?

Animaría os arquitectos a pensar cal é o seu ámbito de interese dentro da práctica arquitectónica e a investigar o servizo que poden ofrecer dende o que lles interesa da arquitectura. Para nós o importante é poder converter os nosos intereses culturais relacionados coa arquitectura e as cidades na nosa profesión.

¿Credes que os arquitectos en España deberiamos abrir novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

Na nosa opinión cada un debe facer o que máis o motive. Para nós sería importante manter a parte tradicional da arquitectura, entendida como un exercicio artesanal e sensato onde a construción se coide e sexa responsable atendendo ás necesidades territoriais, económicas e sociais. Para iso non soamente é necesario reformular a nosa profesión senón moitas das profesións que orbital no sector da construción dende varias décadas. Cremos que é necesario (re)contruir o terrritorio dende outra sensibilidade e para iso vemos necesario buscar novas relacións e vías de traballo acheguen valor a esa nova forma de incidir no territorio que non unicamente debe abordarse dende practícaa tradicional.

¿Que opinades dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

Cremos que moitos dos arquitectos emigraron por falta dunha oportunidade laboral, deixando aquí a familia e os amigos. En moitas ocasións creo que foi unha decisión moi dura e de moita coraxe. Por outro lado entendemos que noutras ocasións, sacar a cabeza e saír fóra pode ofrecernos a posibilidade de encontrarnos con outras formas de facer que poden axudarnos a encontrar novas oportunidades profesionais dentro das novas tendencias urbanas que se recoñecen dentro da innovación social e cidadá. Saír non sempre é un drama. O interesante sería compartir esas experiencias e coñecementos adquiridos coas persoas que quedamos aquí para favorecer un intercambio de coñecemento.

María Arana y Gorka Rodríguez · proyecto cultural | BAT

Febreiro 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a María e Gorka o seu tiempo e predisposición con este espazo.

[:]

I Curso online «Hábitat a Escala Humana»I Curso en liña «Hábitat a Escala Humana»I Deal online » Habitat to Human Scale «

0

DHabitat es un proyecto de Educación para el Desarrollo, que nace en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universidad de A Coruña en consorcio con la asociación Arquitectos Sen Fronteiras y con el apoyo económico de la Xunta de Galicia.

Entre las actividades formativas y de sensibilización que forman parte del proyecto, se incluye la organización de un curso impartido en línea, titulado «Hábitat a Escala Humana». Este curso se diseñó por Arquitectos Sen Fronteiras, siendo los materiales docentes realizados por destacados profesionales a nivel internacional.

El curso trata de introducir al alumnado en la diversidad de realidades y problemáticas actuales en relación con la habitabilidad y los Derechos Humanos vinculados a ella, además de ofrecerle herramientas consolidadas para hacer frente a estas problemáticas desde un enfoque social. Así, es objetivo del mismo ese amplísimo grupo de población que tanto en los países menos favorecidos como en los contextos locales no suelen ser atendidos por la arquitectura o por otras disciplinas que trabajan en torno al hábitat. Se tratan de ámbitos profesionales e incluso geográficos, hoy emergentes, generalmente ausentes en los planes de estudios de las escuelas de arquitectura.

PROGRAMA
El curso completo se estructura en 5 módulos temáticos. La carga lectiva de cada módulo se estima en 20h, y para el curso completo 100h, de modo que se prevé una dedicación semanal de 5h para o su correcto seguimiento. Los materiales docentes están disponibles en gallego y en castellano. Se solicitarán créditos de libre elección y reconocimiento académico pleno para alumnos de la Universidad de A Coruña.

MÓDULO 1    Derecho al hábitat y la ciudad    10-30 Marzo
MÓDULO 2    Habitabilidad básica                     7-27 Abril
MÓDULO 3    Gestión social del hábitat            5-25 Mayo
MÓDULO 4    Intervención social             2-22 Junio
MÓDULO 5    Tecnologías apropiadas     30 Junio – 20 Julio

DHabitat é un proxecto de Educación para o Desenvolvemento, que nace na Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universidade da Coruña en consorcio coa asociación Arquitectos Sen Fronteiras e co apoio económico da Xunta de Galicia.

Entre as actividades formativas e de sensibilización que forman parte do proxecto, inclúese a organización dun curso impartido en liña, titulado «Hábitat a Escala Humana». Este curso deseñouse por Arquitectos Sen Fronteiras, sendo os materiais docentes realizados por destacados profesionais a nivel internacional.

O curso trata de introducir ao alumnado na diversidade de realidades e problemáticas actuais en relación coa habitabilidade e os Dereitos Humanos vencellados a ela, ademais de ofrecerlle ferramentas consolidadas para facer fronte a estas problemáticas dende un enfoque social. Así, é obxectivo do mesmo ese amplísimo grupo de poboación que tanto nos países menos favorecidos como nos contextos locais non soen ser atendidos pola arquitectura ou por outras disciplinas que traballan en torno ao hábitat. Trátanse de ámbitos profesionais e mesmo xeográficos, hoxe emerxentes, xeralmente ausentes nos plans de estudos das escolas de arquitectura.

PROGRAMA

O curso completo estructúrase en 5 módulos temáticos. A carga lectiva de cada módulo estímase en 20h, e para o curso completo 100h, de xeito que se prevé unha adicación semanal de 5h para o seu correcto seguemento. Os materiais docentes están disponibles en galego e en castelán. Solicitaránse créditos de libre elección e recoñecemento académico pleno para alumnos da Universidade da Coruña.

MÓDULO 1    Dereito ao hábitat e a cidade     10-30 Marzo

MÓDULO 2    Habitabilidade básica     7-27 Abril

MÓDULO 3    Xestión social do hábitat     5-25 Maio

MÓDULO 4    Intervención social             2-22 Xuño

MÓDULO 5    Tecnoloxías apropiadas     30 Xuño – 20 Xullo

DHabitat is a project of Education for the Development, which it is born in the Technical Top School of Architecture of the University of To Corunna in consortium with the association Architect Sen Fronteiras and with the economic support of the Autonomous government of Galicia of Galicia.

Between the formative activities and of awareness that they form a part of the project, the organization of a course is included given on line, titled » Habitat to Human Scale «. This course was designed by Architects Sen Fronteiras, being the educational materials realized by out-standing professionals worldwide.

The course tries to introduce to the student body in the diversity of realities and problema’ticas current in relacio’n with the habitability and the Human rights linked to her, beside offering him tools consolidated to face these problema’ticas from a social approach. This way, there is objective of same this most ample group of population that so much in the countries least favored since in the local contexts they are not in the habit of being attended by the architecture or for other disciplines that work concerning the habitat. They treat each other about professional and even geographical areas, today emergent, generally absent in the study plans of the schools of architecture.

PROGRAM

The complete course is structured in 5 thematic modules. The school load of every module is estimated in 20h, and for the complete course 100h, so that there is foreseen a weekly dedication of 5h for or his correct follow-up. The educational materials are available in Galician and in Castilian. There will be requested credits of free choice and academic full recognition for pupils of the University of To Corunna.

MODULE 1 Law to the habitat and the city 10-30 March

MODULE 2 basic Habitability 7-27 April

MODULE 3 social Management of the habitat 5-25 May

MODULE 4 social Intervention 2-22 June

MODULE 5 appropriate Technologies On June 30 – July 20

[:es]Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (III) | Cristina García-Rosales[:gl]As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (III) | Cristina García-Rosales[:en]The pioneering arquitect women: the presence of the absence (III) | Cristina García-Rosales[:]

[:es]https://veredes.es/blog/las-arquitectas-pioneras-la-presencia-de-la-ausencia-ii-cristina-garcia-rosales/

Empezaré por Escocia. Todos conocemos a Charles Reine Mackintosh.

Pues bien, Margaret y Frances Macdonald, dos hermanas diseñadoras (aún no tenían el título de arquitectas) trabajaron junto con Mackintosh y su amigo Herbert MacNair a principios del siglo XX -desde 1900 a 1928-, formando el grupo llamado de los Cuatro.

Margaret Macdonald.

Este grupo trabajó y estableció los primeros impulsos para el renacimiento del diseño y de la arquitectura. Los cuatro realizaron composiciones gráficas, proyectos de interiorismo y de arquitectura con un estilo que  puede ser definido como Modernista o Art Nouveau, utilizando formas sensuales, materiales nobles e inspirándose en la naturaleza.

Lo que muy pocos saben  es que fue Margaret quien, entre otros muchos diseños, dibujó las rosas que incorporaron posteriormente en muebles, vidrieras o verjas. Y cuando Mackintosh empezó a ganarse una merecida reputación, le llegaron críticas atribuyéndole “desproporciones” por la nociva influencia del gusto de su mujer. Frente a los críticos, Mackintosh se limitó a decir que ella era la que tenía el “genio”, y él únicamente “talento”. Margaret tal como hicieron tantas otras mujeres posteriormente, trabajó siempre a su lado y permaneció oculta según las costumbres del momento.

Su delicada sensibilidad se hace presente en el diseño de las estancias de sus edificios, atribuidos -hasta hace bien poco-, exclusivamente a su compañero. En sus proyectos más conocidos como son la Hill House – la Casa de la Colina-, la Escuela de Arte o la Casa de Te, (todas ellas en Glasgow) diseñaron juntos hasta el último detalle del mobiliario (lámparas, mesas o camas) y en el salón de te, incluso las disposición de los manteles, los menús y los uniformes de los camareros.

La casa de la Colina.

Mackintosh y Margaret Macdonald trataban los espacios, como si fueran en si mismas proyectos completos. Así las sillas se acomodaban a la proporción de las ventanas, relacionándose con las chimeneas o con los armarios.  Margaret además se encargaba del estampado de las tapicerías, que armonizaban con los tiradores, del diseño de las vidrieras o de las lámparas. Una concepción integral capaz de proporcionar a sus moradores equilibrio vital, una sensación de armonía, de serenidad y de paz interior.

Cristina García-Rosales. Arquitecta
Madrid. Febrero 2014

Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (IV) | Cristina García-Rosales

[:gl]

As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (II) | Cristina García-Rosales

Empezarei por Escocia. Todos coñecemos a Charles Reine Mackintosh.

Pois ben, Margaret e Frances Macdonald, dúas irmás deseñadoras (aínda non tiñan o título de arquitectas) traballaron xunto con Mackintosh e o seu amigo Herbert MacNair a principios do século XX -dende 1900 a 1928-, formando o grupo chamado dos Catro.

Margaret Macdonald.

Este grupo traballou e estableceu os primeiros impulsos para o renacemento do deseño e da arquitectura. Os catro realizaron composicións gráficas, proxectos de interiorismo e de arquitectura cun estilo que pode ser definido como Modernista ou Art Nouveau, utilizando formas sensuais, materiais nobres e inspirarse na natureza.

O que moi poucos saben é que foi Margaret quen, entre outros moitos deseños, debuxou as rosas que incorporaron posteriormente en mobles, vidreiras ou enreixados. E cando Mackintosh empezou a gañar unha merecida reputación, chegáronlle críticas atribuíndolle “desproporcións” pola nociva influencia do gusto da súa muller. Fronte aos críticos, Mackintosh limitouse a dicir que ela era a que tiña o “xenio”, e el unicamente “talento”. Margaret tal como fixeron tantas outras mulleres posteriormente, traballou sempre ao seu lado e permaneceu oculta segundo os costumes do momento.

A súa delicada sensibilidade fai presente no deseño das estanzas dos seus edificios, atribuídos -ata fai ben pouco-, exclusivamente ao seu compañeiro. Nos seus proxectos máis coñecidos como son a Hill House – a Casa do Outeiro-, a Escola de Arte ou a Casa de Te, (todas elas en Glasgow) deseñaron xuntos ata o último detalle do mobiliario (lámpadas, mesas ou camas) e no salón de te, mesmo as disposición dos manteis, os menús e os uniformes dos camareiros.

A casa da Colina.

Mackintosh e Margaret Macdonald trataban os espazos, coma se fosen en se mesmas proxectos completos. Así as cadeiras se acomodaban á proporción das ventás, relacionándose coas chemineas ou cos armarios. Margaret ademais encargábase do estampado das tapizarías, que harmonizaban cos tiradores, do deseño das vidreiras ou das lámpadas. Unha concepción integral capaz de proporcionar aos seus moradores equilibrio vital, unha sensación de harmonía, de serenidade e de paz interior.

Cristina García-Rosales. Arquitecta

Madrid. Febreiro 2014

As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (IV) | Cristina García-Rosales[:en]

The pioneering arquitect women: the presence of the absence (II) | Cristina García-Rosales

I will begin for Scotland. We all know Charles Reine Mackintosh.

Well then, Margaret and Frances Macdonald, two sisters designers (still they did not have the title of arquitectas) worked together with Mackintosh and his friend Herbert MacNair at the beginning of the 20th century – from 1900 to 1928-, forming the so called group of the Four.

Margaret Macdonald.

This group worked and established the first impulses for the renaissance of the design and of the architecture. The four realized graphical compositions, projects of interiorismo and of architecture with a style that can be defined as Modernist or Art nouveau, using sensual forms, material nobles and inspiring by the nature.

What very few ones know is that she was Margaret who, between other many designs, drew the roses that they incorporated later in furniture, windows or railings. And when Mackintosh started gaining a well-deserved reputation him, critiques came to him attributing “disproportions” to him for the harmful influence of the taste of his wife. Opposite to the critics, Mackintosh limited himself to saying that it was the one that had the “genius”, and he only “talent”. Margaret as so many other women did later, it worked always to his side and remained secret according to the customs of the moment.

His delicate sensibility becomes present in the design of the stays of his buildings, attributed – even it does little well-, exclusively to his companion. In his projects more acquaintances since they are Hill House, the School of Art or the Tea House, (all of them in Glasgow) they designed together up to the last detail of the furniture (lamps, tables or beds) and in the lounge of you, even the disposición of the tablecloths, the menus and the uniforms of the waiters.

Hill House.

Mackintosh and Margaret Macdonald were treating the spaces, as if they were in if same complete projects. This way the chairs were getting accommodated to the proportion of the windows, relating to the chimneys or to the cupboards. Margaret in addition was taking charge of the print of the tapestries, which were harmonizing with the drawers, of the design of the windows or of the lamps. An integral conception capable of providing to his inhabitants vital balance, a sensation of harmony, of serenity and of interior peace.

Cristina García-Rosales. Architect

Madrid. February 2014

The pioneering arquitect women: the presence of the absence (IV) | Cristina García-Rosales[:]

El viaje de una idea | Miguel Ángel Díaz CamachoA viaxe dunha idea | Miguel Ángel Díaz CamachoThe trip of an idea | Michael Ángel Díaz Camacho

Colegio Pinto acceso, croquis de Miguel Ángel Díaz Camacho

El arquitecto, sentado ante su tablero y empuñando lápiz blando, reflexionaba ante su silencioso cuaderno acerca del proyecto y sus circunstancias. Buscaba una idea desde hacía semanas y hoy el papel en blanco sería por fin grafiado a través de la ‘chispa’ que recorre el camino que va del córtex1 a la redondeada punta del grafito. ¡EUREKA!, exclamó. En este preciso instante abandonaba su nihilismo conceptual y conseguía visualizar, aunque fuera en su cabeza y por un instante, aquello que ya le parecía tan solo una entelequia. Ahora lo importante era conseguir que su idea no desapareciera, plasmarla cuanto antes en su cuaderno sin mancha.

Pero aquello no iba a resultarle tan fácil. Pronto descubrió que el sistema operativo de su propio cerebro no era compatible con el software de su cuaderno, fiel hasta la fecha según él siempre había creído. Actuó con rapidez y resolvió conectarse a Internet para descargar una actualización de su sistema y de paso, desfragmentarse el disco duro. La descarga era lenta. Tan solo unos pocos bits se transferían a su cerebro por segundo. La espera le hizo comprender lo inevitable: el viaje de su idea hacia el papel llegaría demasiado tarde sino se ponía remedio de inmediato a este desafortunado contratiempo. Por si esto fuera poco, el cuaderno contaba con anticuadas conexiones -tipo USB- que retrasarían aún más sus propósitos, así que con paso firme, se dispuso a actualizar el software e instalar un novedoso chip Bluetooth2, rápido y sin cables según había leído. Entusiasmado y ansioso por descubrir el resultado de su próxima inmersión en los océanos de la tecnología, ‘agarró’ el paraguas y la gabardina y navegó un par de manzanas hasta alcanzar las tierras de la tan esperada revolución informática.

De regreso todo estaba preparado, actualizado e instalado. Comenzó la transmisión de datos, él estaba con el corazón en un puño: 10% completado…15% completado…la idea aparecía lentamente en el cuaderno, la tensión era la lógica y habitual en estos y otros momentos de verdadero alumbramiento. La progresión era constante, la compatibilidad total, la velocidad genial, ya nada ni nadie podía detenerle… o eso pensó.

La tormenta que ya casi había olvidado, interrumpió el suministro eléctrico durante unos segundos. A la vuelta el cuaderno estaba de nuevo en blanco y su sistema operativo comenzaba la andadura por los campos de lo insólito. Su obstinación recalcitrante se empeñó en el rescate y puesta a salvo del archivo con su idea, pero fue inútil: quedó inutilizado y se hundió a las profundidades de su memoria caché. Fueron momentos difíciles, pero consiguió resucitar como hiciera el ‘Ave Fénix’ y  llevar a buen puerto la ardua tarea de recuperación de la siempre escurridiza copia de seguridad.

Al día siguiente, pasado el temporal, arrancó de nuevo los motores de su potente infraestructura tecnológica y la idea completó su viaje instalándose definitivamente en el cuaderno inmaculado. “La verdad es que no sé cómo haría sin los múltiples recursos que nos brinda hoy la tecnología”, pensó en un ataque de alegría efervescente.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. 2004

Notas:
1 Según el profesor de neurología Semir Zeki, los conceptos relacionados con la belleza se forman en los lóbulos frontales del córtex.
2 Tecnología inalámbrica que permite comunicar dos aparatos con un ancho de banda máximo de 1 megabit por segundo (mbps) a una distancia de diez metros.

Publicado originalmente en Formas de Arquitectura y Arte, nº 9, 2004, pág. 48, Colegio Oficial de Arquitectos de Castilla la Mancha.

Pinto college access, Michael Ángel Díaz Camacho’s sketch

The architect sat before his board and clutching soft pencil, he was thinking before his silent notebook it brings over of the project and his circumstances. It was looking for an idea from it was doing weeks and today the paper in blank would be finally grafiado across the ‘spark’ that crosses the way that goes of the cortex1 to the rounded top of the graphite. EUREKA!, it exclaimed. In this precise instant it was leaving his conceptual nihilism and was managing to visualize, though it was in his head and for an instant, that one that already was looking like to him only an entelequia. Now the important thing was to achieve that his idea was not disappearing, to form her as soon as possible in his notebook without spot.

But that one him was not going to turn out to be so easy. Soon it discovered that the operating system of his own brain was not compatible with the software of his notebook, public inspector up to the date according to him always had believed. It acted with rapidity and resolved to connect to Internet to unload an update of his system and of step, the hard disk to be defragmented. The unload was slow. Only a few bits were transferred to his brain for second. The wait made him understand the inevitable thing: the trip of his idea towards the paper would come too much late but it was putting on remedy at once to this unfortunate misadventure. For if this was small, the notebook was relying on antiquated connections – type USB – that they would delay furthermore his intentions, so with firm step, it prepared to update the software and to install a new chip Bluetooth2, rapidly and without cables as he had read. Filled with enthusiasm and eager to discover the result of his near dip in the oceans of the technology, «it» ‘seized’ the umbrella and the gabardine and navigated a couple of apples up to reaching the lands of such an awaited IT revolution.

Of return everything was prepared, updated and installed. It began the transmission of information, he was with the heart in a fist: 10 % completed … 15 % completed … the idea was appearing slowly in the notebook, the tension was the logic and habitually in these and other moments of real illumination. The progression was constant, the total compatibility, the brilliant speed, already at all nobody him could detain … or he thought it.

The storm that already almost he had forgotten, interrupted the electrical supply during a few seconds. To the return the notebook was again in white and his operating system began the gait for the fields of the unusual thing. His recalcitrant obstinacy got involved in the rescue and putting to except of the file with his idea, but it was useless: he remained rendered useless and sank to the depths of his memory I broke. They were difficult moments, but it managed to revive since it was making ‘Ave Phoenix ‘ and take to good port the arduous task of recovery of always slippery copy of safety.

The following day, spent the temporary one, started again the engines of his powerful technological infrastructure and the idea completed his trip establishing itself definitively in the immaculate notebook. «The truth is that do not be how it would do without the multiple resources that the technology offers to us today», he thought about an assault of effervescent happiness.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Architect

Madrid. 2004

Notes:

1 According to the teacher of neurology Semir Zeki, the concepts related to the beauty are formed in the frontal lobes of the cortex.

2 Wireless technology that allows to communicate two devices with a maximum bandwidth of 1 megabit per second (mbps) to a distance of ten meters.

It is published originally in Formas de Arquitectura y Arte, nº 9, 2004, pág. 48, Colegio Oficial de Arquitectos de Castilla la Mancha.

Colexio Pinto acceso, esbozo de Miguel Ángel Díaz Camacho

O arquitecto, sentado ante o seu taboleiro e empuñando lapis brando, reflexionaba ante o seu silencioso caderno acerca do proxecto e as súas circunstancias. Buscaba unha idea dende había semanas e hoxe o papel en branco sería por fin grafiado a través da ‘faísca’ que percorre o camiño que vai do córtex1 á redondeada punta do grafito. ¡EUREKA!, exclamou. Neste preciso instante abandonaba o seu nihilismo conceptual e conseguía visualizar, aínda que fose na súa cabeza e por un instante, aquilo, que xa lle parecía tan só unha entelequia. Agora o importante era conseguir que a súa idea non desaparecese, plasmala canto antes no seu caderno sen mancha.

Pero aquilo non ía resultarlle tan doado. Pronto descubriu que o sistema operativo do seu propio cerebro non era compatible co software do seu caderno, fiel ata a data segundo el sempre crera. Actuou con rapidez e resolveu conectarse a Internet para descargar unha actualización do seu sistema e de paso, desfragmentarse o disco duro. A descarga era lenta. Tan só uns poucos bits se transferían ao seu cerebro por segundo. A espera fíxoo comprender o inevitable: a viaxe da súa idea cara ao papel chegaría demasiado tarde senón se poñía remedio de inmediato a este desafortunado contratempo. Por se isto fose pouco, o caderno contaba con anticuadas conexións -tipo USB- que atrasarían aínda máis os seus propósitos, así que con paso firme, se dispuxo a actualizar o software e instalar un novidoso chip Bluetooth2, rápido e sen cables segundo lera. Entusiasmado e ansioso por descubrir o resultado da súa próxima inmersión nos océanos da tecnoloxía, ‘agarrou’ o paraugas e a gabardina e navegou un par de mazás ata alcanzar as terras da tan esperada revolución informática.

De regreso todo estaba preparado, actualizado e instalado. Comezou a transmisión de datos, el estaba co corazón nun puño: 10% completado…15% completado…la idea aparecía lentamente no caderno, a tensión era a lóxica e habitual nestes e outros momentos de verdadeiro alumeamento. A progresión era constante, a compatibilidade total, a velocidade xenial, xa nada nin ninguén podía detelo… ou iso pensou.

A tormenta que xa case esquecera, interrompeu a subministración eléctrica durante uns segundos. Á volta o caderno estaba de novo en branco e o seu sistema operativo comezaba a andaina polos campos do insólito. A súa obstinación recalcitrante empeñouse no rescate e posta a salvo do arquivo coa súa idea, pero foi inútil: quedou inutilizado e afundiuse ás profundidades da súa memoria caché. Foron momentos difíciles, pero conseguiu resucitar como fixese o ‘Ave Fénix’ e levar a bo porto a ardua tarefa de recuperación da sempre escorregadiza copia de seguridade.

Ao día seguinte, pasado o temporal, arrancou de novo os motores da súa potente infraestrutura tecnolóxica e a idea completou a súa viaxe instalándose definitivamente no caderno inmaculado. «A verdade é que non sei como faría sen os múltiples recursos que nos brinda hoxe a tecnoloxía», pensou nun ataque de alegría efervescente.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto

Madrid. 2004

Notas:

1 Segundo o profesor de neuroloxía Semir Zeki, os conceptos relacionados coa beleza se forman nos lóbulos frontais do córtex

2 Tecnoloxía inarámica que permite comunicar dous aparatos cun ancho de banda máximo de 1 megabit por segundo (mbps) a unha distancia de dez metros.

Publicado orixinalmente en Formas de Arquitectura y Arte, nº 9, 2004, páx. 48, Colegio Oficial de Arquitectos de Castilla la Mancha.

Pasado a limpio I. Josep Quetglas RiusechPasado a limpo I. Josep Quetglas RiusechWritten out I. Josep Quetglas Riusech

0

Pasado a limpio, esto es todo cuanto habrá quedado, en estado sólido, de mi paso por la Escuela de Arquitectura de Barcelona.

La publicación se debe a Carles Muro, Inés de Rivera y Ton Salvadó. Creo percibir, en el insistente interés que han mostrado por reunir estos escritos, gesto a un tiempo de cuidado por lo viejo y de añoranza por lo joven, añoranza por su propia formación, cuando ellos mismos eran, como estudiantes, contemporáneos a la fabricación de algunos de los materiales ahora aquí reunidos.

Veo con afecto su atención, en cuanto entiendo que es, sobre todo, de sí mismos, jóvenes, de quienes se están despidiendo. Aquí nos separamos: porque yo, como estos escritos, tampoco sigo. Me quedo aquí.


Autor: Josep Quetglas
Edición: Carles Muro Soler
Edición: Inés de Rivera
ISBN: 84-8191-464-9
Nº de edición:
Encuadernación: Rústica
Formato: 21×17 cm
Páginas: 220

Pasado a limpo, isto é todo canto terá quedado, en estado sólido, do meu paso pola Escola de Arquitectura de Barcelona.

A publicación débese a Carles Muro, Inés de Rivera e Ton Salvadó. Creo percibir, no insistente interese que mostraron por reunir estes escritos, xesto a un tempo de coidado polo vello e de morriña polo novo, morriña pola súa propia formación, cando eles mesmos eran, como estudantes, contemporáneos á fabricación dalgúns dos materiais agora aquí reunidos.

Vexo con afecto a súa atención, en canto entendo que é, sobre todo, de si mesmos, mozos, dos que se están a despedir. Aquí separámonos: porque eu, como estes escritos, tampouco sigo. Quedo aquí.

Autor: Josep Quetglas

Edición: Carles Muro Soler

Edición: Inés de Rivera

ISBN: 84-8191-464-9

Nº de edición:

Encuadernación: Rústica

Formato: 21×17 cm

Páxinas: 220


Written out, this is quite all that will have stayed, solid-state, of my step along the School of Architecture of Barcelona. The publication owes Carles Muro, Inés de Rivera and Ton Salvadó to itself. I am thinking about perceiving, in the insistent interest that they have showed to assemble these writings, gesture to a time of care for the old thing and of nostalgia for the young woman, nostalgia for his own formation, when they themselves were, as students, contemporary to the manufacture of some of the materials now here assembled.

I see with affection his attention, in all that I understand that it is, especially, of yes the same, young, of whom they are saying goodbye. Here we separate: because I, as these writings, do not continue either. I remain here.

Author: Josep Quetglas

Edition: Carles Muro Soler+Inés de Rivera

ISBN: 84-8191-464-9

Nº edition:

Binding: Rustic

Format: 21×17 cm

Pages: 220

[:es]Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (II) | Cristina García-Rosales[:gl]As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (II) | Cristina García-Rosales[:en]The pioneering arquitect women: the presence of the absence (II) | Cristina García-Rosales[:]

[:es]

Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (I) | Cristina García-Rosales

Después de esta pequeña introducción deseo brindar un homenaje a las arquitectas pioneras, mujeres que supieron vivir su vida con imaginación y entusiasmo, que fueron capaces de romper moldes y costumbres, permitiéndonos a las arquitectas actuales recorrer nuestro camino con mayor facilidad.

Su historia no ha sido escrita y su trabajo no ha sido nunca reconocido. Es por ello por lo que ni siquiera han podido ser olvidadas.

Aunque en 1923  el escritor Walter Bejamin afirmaba que no existía una cultura propia de la mujer, la memoria hoy nos enseña que los ideales estas mujeres vanguardistas siguen siendo los nuestros, los de las arquitectas actuales, como veremos en los ejemplos que a continuación voy a mostrar.

Tradicionalmente, la arquitectura, así como otras carreras técnicas y científicas, eran profesiones masculinas. La mujer era relegada a la artesanía, a la domesticidad, a lo privado; es decir, al mundo del interior. No existían vocaciones universitarias, entre otras cosas, porque las mujeres tenían prohibido el acceso a las aulas.

Recordemos, como ejemplo, que en España, Concepción Arenal, tuvo que disfrazarse de varón para acceder a la carrera de derecho en el año 1841.

Pabellón de la Mujer, de Sophia Haydn

En la Exposición Mundial de Chicago de 1893, diferentes grupos de mujeres construyeron juntas, por primera  vez en la historia de la arquitectura occidental, un Pabellón: el de la Mujer. Este pabellón fue diseñado por Sophia Haydn, joven titulada en arquitectura por el Instituto de Tecnología de Massachusetts. (Aunque no fue la primera arquitecta americana, sino Jennie Louise Blanchard, nacida en 1856).

De este pabellón la crítica dijo: “Si alguna vez la suavidad y dulzura han sido expresadas en la arquitectura, lo percibimos en el edificio de la Srta. Haydn”. Suavidad y dulzura no son, sin embargo, adjetivos normalmente aplicados en la arquitectura.

El bello edifico de Sophia Haydn, era uno más dentro del estilo neoclásico Beaux Arts, estilo que predominó en el resto de los pabellones de la Exposición. Su intención era demostrar que las realizaciones de las mujeres eran equivalentes a las de los hombres.

Sophia Haydn

Mientras tanto en Europa, es Elisabeth Siddal la única mujer que se relaciona con el diseño y la arquitectura en el siglo XIX.  Debido a “su encantadora figura y magnífico cuello, así como a su fisonomía delicada y perfectamente formada” fue adoptada por el grupo de los pre-Rafaelistas como modelo y en 1860 se casó con Dante Gabriel Rosetti. No creo estos atributos se pudieran decir en el caso de haber sido hombre. Fue de origen humilde, escritora y poeta, y realizó también bocetos de arquitectura.

A principios del siglo XX, en la sociedad occidental –y concretamente en Europa – irrumpe un modelo nuevo modelo de mujer.

Compañeras de viaje de las vanguardias, generosas y entusiastas, aparecen las arquitectas pioneras.

Así podemos citar:
– A la irlandesa Eileen Grey que trabajó con Jean Badovicci.
– A la finlandesa Aino Marsio Aalto que trabajó con su marido Alvar Aalto.
– A la escocesa Margaret Mc Donald que trabajó con Charles Rennie Mackintosh.
–  A la inglesa Allison Smithson que lo hizo con Peter Smithson.
–  O a la norteamericana Ray Eames, que trabajó con Charles Eames.
– La arquitecta alemana Lily Reich o la francesa Charlotte Perriand que trabajaron con Mies Van der Rohe y Le Corbusier respectivamente, eran simples compañeros y no estaban casados.

Todos los arquitectos conocen  a Le Corbusier, Mies van der Rohe o Alvar Aalto. Pero muy pocos han oído hablar de sus compañeras de estudio, esposas o colaboradoras.

Arquitectas pioneras

Otras arquitectas que trabajaron en solitario, como Maïja Isola, y Marianne Brandt, pertenecientes a la Bauhaus, así como Margaret Kropoholler Staal, Grethe Meyer, Nana Ditzel, Grethe Schutte-Lihotzy, Lina Bo Bardi o la española Matilde Ucelay  -que fue a primera que terminó los estudios de arquitectura en nuestro país-, han tenido menos reconocimiento, si cabe, que la anteriores citadas.

No voy a tratar de realizar una recopilación exhaustiva de todas las arquitectas de este período, aunque si de algunas de ellas, intentando seguir una exposición más o menos cronológica. Información muy difícil de conseguir puesto que, salvo raras excepciones, no son mencionadas en los libros de Historia del Arte ni en las Enciclopedias de Arquitectura.

Cristina García-Rosales. Arquitecta
Madrid. Febrero 2014

Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (III) | Cristina García-Rosales

[:gl]

As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (I) | Cristina García-Rosales

Despois desta pequena introdución desexo brindar unha homenaxe ás arquitectas pioneiras, mulleres que souberon vivir a súa vida con imaxinación e entusiasmo, que foron capaces de romper moldes e costumes, permitíndonos ás arquitectas actuais percorrer o noso camiño con maior facilidade.

A súa historia non foi escrita e o seu traballo non foi nunca recoñecido. É por iso polo que nin sequera puideron ser esquecidas.

Aínda que en 1923 o escritor Walter Bejamin afirmaba que non existía unha cultura propia da muller, a memoria hoxe ensínanos que os ideais estas mulleres vangardistas seguen sendo os nosos, os das arquitectas actuais, como veremos nos exemplos que a continuación vou mostrar.

Tradicionalmente, a arquitectura, así como outras carreiras técnicas e científicas, eran profesións masculinas. A muller era relegada á artesanía, á domesticiade, ao privado; é dicir, ao mundo do interior. Non existían vocacións universitarias, entre outras cousas, porque as mulleres tiñan prohibido o acceso ás aulas.

Recordemos, como exemplo, que en España, Concepción Areal, tivo que disfrazarse de varón para acceder á carreira de dereito no ano 1841.

Pavillón da Muller, de Sophia Haydn

Na Exposición Mundial de Chicago de 1893, diferentes grupos de mulleres construíron xuntas, por primeira vez na historia da arquitectura occidental, un Pavillón: o da Muller. Este pavillón foi deseñado por Sophia Haydn, nova titulada en arquitectura polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts. (Aínda que non foi a primeira arquitecta americana, senón Jennie Louise Blanchard, nacida en 1856).

Deste pavillón a crítica dixo: “Se algunha vez a suavidade e dozura foron expresadas na arquitectura, percibímolo no edificio da Srta. Haydn”. Suavidade e dozura non son, non obstante, adxectivos normalmente aplicados na arquitectura.

O belo edifico de Sophia Haydn, era un máis dentro do estilo neoclásico Beaux Arts, estilo que predominou no resto dos pavillóns da Exposición. A súa intención era demostrar que as realizacións das mulleres eran equivalentes ás dos homes.

Sophia Haydn

Mentres tanto en Europa, é Elisabeth Siddal a única muller que se relaciona co deseño e a arquitectura no século XIX. Debido a “a súa encantadora figura e magnífico colo, así como á súa fisionomía delicada e perfectamente formada foi adoptada polo grupo dos pre-Rafaelistas como modelo e en 1860 casou con Dante Gabriel Rosetti. Non creo estes atributos puidéranse dicir no caso de ter sido home. Foi de orixe humilde, escritora e poeta, e realizou tamén bosquexos de arquitectura.

A principios do século XX, na sociedade occidental -e concretamente en Europa – irrompe un modelo novo modelo de muller.

Compañeiras de viaxe das vangardas, xenerosas e entusiastas, aparecen as arquitectas pioneiras.

Así podemos citar:

– Á irlandesa Eileen Grey que traballou con Jean Badovicci.

– Á finlandesa Aino Marsio Aalto que traballou co seu marido Alvar Aalto.

– Á escocesa Margaret Mc Donald que traballou con Charles Rennie Mackintosh.

– Á inglesa Allison Smithson que o fixo con Peter Smithson.

– O á norteamericana Ray Eames, que traballou con Charles Eames.

– A arquitecta alemá Lily Reich ou a francesa Charlotte Perriand, que traballaron con Mies Van der Rohe e Le Corbusier respectivamente, eran simples compañeiros e non estaban casados.

Todos los arquitectos conocen a Le Corbusier, Mies van der Rohe o Alvar Aalto. Pero muy pocos han oído hablar de sus compañeras de estudio, esposas o colaboradoras.

Arquitectas pioneiras

Outras arquitectas que traballaron en solitario, como Maïja Isola, e Marianne Brandt, pertencentes á Bauhaus, así como Margaret Kropoholler Staal, Grethe Meyer, Nana Ditzel, Grethe Schutte-Lihotzy, Lina Bo Bardi ou a española Matilde Ucelay -que foi a primeira que rematou os estudos de arquitectura no noso país-, tiveron menos recoñecemento, se cabe, que a anteriores citadas.

Non vou tratar de realizar unha recompilación exhaustiva de todas as arquitectas deste período, aínda que se dalgunhas delas, intentando seguir unha exposición máis ou menos cronolóxica. Información moi difícil de conseguir posto que, salvo raras excepcións, non son mencionadas nos libros de Historia da Arte nin nas Enciclopedias de Arquitectura.

Cristina García-Rosales. Arquitecta

Madrid. Febreiro 2014

As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (III) | Cristina García-Rosales[:en]

The pioneering arquitect women: the presence of the absence (I) | Cristina García-Rosales

After this small introduction I want to offer an honoring to the pioneering woman architects, women who could live through his life with imagination and enthusiasm, which they were capable of breaking molds and customs, allowing the current arquitectas to cross our way with major facility.

His history has not been written and his work has never been recognized. It is for it for what at least they could have been forgotten.

Though in 1923 the writer Walter Bejamin was affirming that an own culture of the woman did not exist, the memory today teaches us that ideal these ultramodern women continue being ours, those of the current arquitectas, since we will see in the examples that later I am going to show.

Traditionally, the architecture, as well as other technical and scientific careers, they were masculine professions. The woman was relegated to the crafts, to the domesticity, to the private thing; it is to say, to the world of the interior. University vocations did not exist, among other things, because the women had no admittance to the classrooms.

Let’s remember, as example, that in Spain, Concepción Arenal, had to disguise as male to accede to the career of right in the year 1841.

Woman Pavilion, by Sophia Haydn

In the World Exhibition of Chicago of 1893, different groups of women constructed together, for the first time in the history of the western architecture, a Pavilion: that of the Woman. This pavilion was designed by Sophia Haydn, young woman titled in architecture by the Institute of Technology of Massachusetts. (Though it was not the first American woman architect, but Jennie Louise Blanchard,  she was born in 1856).

Of this pavilion the critique said: “If at some time the smoothness and sweetness have been expressed in the architecture, we perceive it in the building of Miss. Haydn”. Smoothness and sweetness are not, nevertheless, adjectival normally applied in the architecture.

The Sophia Haydn´s beautiful build , it was one more inside the neoclassic style Beaux Arts, style that prevailed in the rest of the pavilions of the Exhibition. His intention was to demonstrate that the accomplishments of the women were equivalent to those of the men.

Sophia Haydn

Meanwhile in Europe, she is Elisabeth Siddal the only woman who relates to the design and the architecture in the 19th century. Due to “his magician appears and magnificent neck, as well as to his physiognomy delicate and perfectly formed” it was adopted by the group of the pre-Rafaelistas as model and in 1860 he married Dante Gabriel Rosetti. I do not believe these attributes they could be said in case of having been a man. It was of humble origin, writer and poet, and realized also sketches of architecture.

At the beginning of the 20th century, in the western company – and concretely in Europe – irrumpe a new model I shape of woman.

Companions of trip of the forefronts, generous and enthusiasts, appear the pioneering woman architects.

This way we can mention:

– To the irish Eileen Grey who worked with Jean Badovicci.

– To the finn Aino Marsio Aalto who worked with his husband Alvar Aalto.

– To the scot Margaret Mc Donald who worked with Charles Rennie Mackintosh.

– Sidesaddle Allison Smithson who did it with Peter Smithson.

– Or to the north american Ray Eames, who worked with Charles Eames.

– The German arquitecta Lily Reich or the french Charlotte Perriand who worked with Mies Van der Rohe and Him Corbusier respectively, were simple companions and were not married.

All the architects know to Him Corbusier, Mies van der Rohe or Alvar Aalto. But very few ones have heard speaking about his companions of study, wives or collaborators.

Pioneering woman architects

Other arquitectas that worked in solitarily, as Maïja Isola, and Marianne Brandt, belonging to the Bauhaus, as well as Margaret Kropoholler Staal, Grethe Meyer, Grandma Ditzel, Grethe Schutte-Lihotzy, Lina Bo Bardi or the spanish woman Matilde Ucelay – who was to first that finished the studies of architecture in our country-, have had less recognition, if it fits, that her previous mentioned.

I am not going to try to realize an exhaustive summary of all the arquitectas of this period, though if of some of them, trying to follow a more or less chronological exhibition. Information very difficult to obtain since, except rare exceptions, they are mentioned neither in the books of History of the Art nor in the Encyclopedias of Architecture.

Cristina García-Rosales. Architect

Madrid. February 2014

The pioneering arquitect women: the presence of the absence (III) | Cristina García-Rosales[:]

III Edición del Concurso PFC FYM Itacelmenti GroupIII Edición do Concurso PFC FYM Itacelmenti GroupIII FINAL Project Competition FYM Itacelmenti Group

0

La Escuela de Arquitectura de la Universidad de Navarra, junto con el Grupo FYM Italcementi Group, promueve este concurso internacional en el que se premia el proyecto fin de carrera (PFC) que, por su calidad, innovación, originalidad o creatividad, resalte la utilización del hormigón dentro de un proyecto arquitectónico.

Premio. Consiste en la concesión de una beca que cubre el coste de la matrícula en el Máster en Diseño Arquitectónico que se imparte en la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Navarra (España).

Participantes. Podrán presentarse aquellas personas que hayan presentado su PFC en cualquier Escuela de Arquitectura reconocida oficialmente entre septiembre de 2012 y septiembre de 2013.

Plazo límite de envío de candidatura: 4 de abril de 2014

+ info

A Escola de Arquitectura da Universidade de Navarra, xunto co Grupo FYM Italcementi Group, promove este concurso internacional no que se premia o proxecto fin de carreira (PFC) que, pola súa calidade, innovación, orixinalidade ou creatividade, resalte a utilización do formigón dentro dun proxecto arquitectónico.

Premio. Consiste na concesión dunha bolsa que cobre o custo da matrícula no Máster en Diseño Arquitectónico que se imparte na Escola de Arquitectura da Universidade de Navarra (España).

Participantes. Poderán presentarse aquelas persoas que presentasen o seu PFC en calquera Escola de Arquitectura recoñecida oficialmente entre setembro de 2012 e setembro de 2013.

Prazo límite de envío de candidatura: 4 de abril de 2014

+ info

The School of Architecture of the University of Navarre, together with the Grupo FYM Italcementi Group, promotes this international contest in which the project rewards end of career (PFC) that, for his quality, innovation, originality or creativity, projection the utilization of the concrete inside an architectural project.

Reward. It consists of the concession of a scholarship that covers the cost of the matriculation in the Master in Architectural Design that is given in the School of Architecture of the University of Navarre (Spain).

Participants. There will be able to appear those persons who have presented his PFC in any School of Architecture recognized officially between September, 2012 and September, 2013.

Term limit of sending of candidacy: on April 4, 2014

+ info

[:es]El abecedario de Gilles Deleuze[:gl]O abecedario de Gilles Deleuze[:en]Gilles Deleuze’s alphabet[:]

0

[:es]

El Abecedario de Gilles Deleuze (L’Abécédaire de Gilles Deleuze) es un programa de la televisión francesa producido por Pierre-André Boutang en 1988-1989, emitido en el año 1996. Consiste en una serie de tres entrevistas que Claire Parnet le realizara al filósofo. Es el único documento televisivo del filósofo, refractario a aparecer en TV. Se llevó a cabo bajo la condición de que sean conversaciones entre él y una antigua alumna y amiga, Claire Parnet, y que sea emitido a título post mortem auctoris. Está dividido en veinticinco temas por cada una de las letras del abecedario. Al momento de filmarse todavía no había aparecido su libro ¿Qué es la filosofía? (1991), así como tampoco Crítica y clínica (1993). La entrevista está también pactada con una intención pedagógica: está expresado de forma sencilla.

https://vimeo.com/124134695

https://vimeo.com/59308144[:gl]

O Abecedario de Gilles Deleuze (L’Abécédaire de Gilles Deleuze) é un programa da televisión francesa producido por Pierre-André Boutang en 1988-1989, emitido no ano 1996. Consiste nunha serie de tres entrevistas que Claire Parnet lle realizase ao filósofo. É o único documento televisivo do filósofo, refractario a aparecer en TV. Levouse a cabo baixo a condición de que sexan conversacións entre el e unha antiga alumna e amiga, Claire Parnet, e que sexa emitido a título post mortem auctoris. Está dividido en vinte e cinco temas por cada unha das letras do abecedario. Ao momento de filmarse aínda non aparecera o seu libro ¿Que é a filosofía? (1991), así como tampouco Crítica e clínica (1993). A entrevista está tamén pactada cunha intención pedagóxica: está expresado de forma sinxela.

https://vimeo.com/124134695
https://vimeo.com/59308144
[:en]

Gilles Deleuze’s Alphabet (L’Abécédaire de Gilles Deleuze) is a program of the French television produced by Pierre-André Boutang in 1988-1989, issued in the year 1996. It consists of a series of three interviews that Claire Parnet was fulfilling the philosopher. It is the only television document of the philosopher, refractory to appearing in TV. There was carried out under the condition of which they are conversations between him and a former pupil and friend, Claire Parnet, and that auctoris is issued post mortem auctoris. It is divided in twenty-five topics by each of the letters of the alphabet. To the moment to be filmed still his book had not appeared What is the philosophy? (1991), nor Critique and clinic (1993). The interview is agreed also by a pedagogic intention: it is expressed of simple form.

https://vimeo.com/124134695
https://vimeo.com/59308144[:]

Punto de información del castro de Baroña | RVR ArquitectosPunto de información do castro de Baroña | RVR ArquitectosPoint of information of the Baroña´s Neolithic fortified settlement | RVR Architects

El Castro de Baroña está situado en el Concello de Porto do Son (A Coruña), en terrenos pertenecientes a la parroquia de San Pedro de Baroña. Se trata de un asentamiento de la Edad del Hierro que responde al tipo de «castro costero», ya que se encuentra situado en una pequeña península rocosa, insertada en un paisaje espectacular y muy bien conservada.

El punto de información se concibe para acoger a una o dos personas que atiendan al público, repartan información de mano y puedan, incluso, actuar como guías sobre el terreno para grupos programados o que reclamen esa posibilidad.

Para el diseño de este módulo se parte de que se pueda reutilizar en otro tipo de contextos, y que pase a formar parte del equipamiento móvil del Ayuntamiento. Esta base de partida, hace que se piense en una estructura lo más rígida y ligera posible, y que sea un volumen lo más compacto, para un fácil transporte y mayor durabilidad.

Con la posición de esta construcción, se pretende organizar  el inicio del recorrido de la visita al castro, orientando a los visitantes hacia una gran rampa que los lleva hacia el interior del módulo de recepción y que una vez visitado salen de él, a través de otra rampa que los sitúan en un nuevo acceso al antiguo camino que baja hacia el Castro, evitando el punto conflictivo y peligroso que existía en el entronque del antiguo camino del Castro con la carretera AC 550, que obligaba a los grupos de visitantes a caminar un pequeño tramo por el arcén de esta.

El módulo propiamente dicho tiene una proporción en planta rectangular, dispuesto según el recorrido planteado, con la entrada y salida de él en los lados estrechos, que se proponen completamente acristalados cuando esté abierto. Estos frentes se cierran con unas grandes puertas construidas de la misma forma que el cerramiento exterior dándole una imagen compacta. Tanto en la entrada como en la salida del módulo, se plantean unos grandes voladizos que protejan las entradas y que a la vez generen un espacio de resguardo, con la posibilidad de mostrar información cuando el módulo esté cerrado.

En cuanto su construcción el cerramiento, se plantea en la parte exterior por una serie de listones de madera pintada dispuestos en vertical, qué tamizan a través de ellos la visión al interior del volumen, a través de unos huecos horizontales, o bien por los frentes acristalados cuando el módulo está abierto.

El interior se plantea según el recorrido, con exposición de paneles e información a ambos lados sobre las paredes, dejando el espacio interior libre para la circulación. La iluminación del interior, se realiza a través de dos grandes huecos longitudinales, dispuestos en la parte inferior y superior de los paramentos verticales y de un lucernario en cubierta con las mismas proporciones, además de la iluminación recibida por los frentes acristalados.

El acondicionamiento exterior en la parcela se complementará con la construcción sobre el talud de un nuevo acceso al camino de bajada al Castro, con peldaños de granito y con la plantación de dos árboles de gran porte situados próximos a las rampas y que filtran las vistas desde el interior del módulo, hacia la carretera.

Obra: Punto de información del castro de Baroña
Emplazamiento: Castro de Baroña. Porto do Son. A Coruña. Galicia. España
Autor:  RVR Arquitectos (Alberto Redondo+José Valladares+Marcial Rodríguez)
Colaboradores: Angel Concheiro(arqueólogo)
Año: proyecto y construcción 2013
Memoria:  RVR Arquitectos
Fotografías: RVR Arquitectos
+ rvr-arquitectos.es

The Castro of Baroña is placed in the Concello de Porto do Son(A Coruña), in areas belonging to San’s Pedro parish of Baroña. It is a question of an accession of the Age of the Iron that it answers to the type of «coastal neolithic fortified settlement», since he is placed in a small rocky peninsula inserted in a landscape spectacular and very well preserved.

The point of information is conceived to receive one or two persons who attend to the public, distribute hand information and could act, even, as guides on the area for programmed groups or that claim this possibility.

For the design of this module there splits of that it could re-use in another type of contexts, and that happens to form a part of the mobile equipment of the Town hall. This base of item, it does that it is thought about the most rigid and light possible structure, and that is a volume the most compact thing, for an easy transport and major permanence.

With the position of this construction, one tries to organize the beginning of the tour of the visit to the hopscotch, orientating the visitors towards a great ramp that takes them towards the interior of the module of receipt and that once visited they go out of him, across another ramp that they them place in a new access to the former way that goes down towards the neolithic fortified settlement, avoiding the troubled and dangerous point that existed in the blood-relationship of the former way of the neolithic fortified settlement with the road AC 550, which a small section was forcing the groups of visitors to travel for the border of this one.

The module in strict sense has a proportion in rectangular plant, arranged according to the raised tour, with the entry and exit of him in the narrow sides, which they propose completely glazed when it is opened. These fronts are closed with a few big constructed doors in the same way as the exterior closing giving him an image it compacts. Both in the entry and in the exit of the module, there appear the big projecting some that protect the income and that simultaneously generate a space of security, with the possibility of showing information when the module is closed.

In his construction the closing, it appears in the exterior part for a series of strips of identical wood arranged in vertically, what they sift across them the vision to the interior of the volume, across a few horizontal hollows, or for the glazed fronts when the module is opened.

The interior appears according to the tour, with exhibition of panels and information to both sides on the walls, leaving the interior space free for the traffic. The lighting of the interior, it is realized across two big longitudinal hollows arranged in the low and top part of the vertical paraments and of a lucernario in cover by the same proportions, besides the lighting got for the glazed fronts.

The exterior conditioning in the plot will complement itself with the construction on the bank of a new access to the way of descent to the neolithic fortified settlement, with steps of granite and with the plantation of two trees of great freightage placed near the ramps and that leak the sights from the interior of the module, towards the road.

Obra: Point of information of the Baroña´s Neolithic fortified settlement
Location: Castro de Baroña. Porto do Son. A Coruña. Galicia. Spain
Author: RVR Arquitectos (Alberto Redondo+José Valladares+Marcial Rodríguez)
Collaboradors: Angel Concheiro (Archeologist)
Year: project and construction
Report: RVR Arquitectos
Photography: RVR Arquitectos
+ rvr-arquitectos.es

O Castro de Baroña está situado no Concello de Porto do Son (A Coruña), en terreos pertencentes á parroquia de San Pedro de Baroña. Trátase dun asentamento da Idade do Ferro que responde ao tipo de «castro costeiro», xa que se encontra situado nunha pequena península rochosa, inserida nunha paisaxe espectacular e moi ben conservada

O punto de información concíbese para acoller a unha ou dúas persoas que atendan ao público, repartan información de man e poidan, mesmo, actuar como guías sobre o terreo para grupos programados ou que reclamen esa posibilidade.

Para o deseño deste módulo pártese de que se poida reutilizar noutro tipo de contextos, e que pase a formar parte do equipamento móbil do Concello. Esta base de partida, fai que se pense nunha estrutura o máis ríxida e lixeira posible, e que sexa un volume o máis compacto, para un doado transporte e maior durabilidade.

Coa posición desta construción, preténdese organizar o inicio do percorrido da visita ao castro, orientando os visitantes cara a unha gran rampla que os leva cara ao interior do módulo de recepción e que unha vez visitado saen del, a través doutra rampla que os sitúan nun novo acceso ao antigo camiño que baixa cara ao Castro, evitando o punto conflitivo e perigoso que existía no entroncamento do antigo camiño do Castro coa estrada AC 550, que obrigaba os grupos de visitantes a camiñar un pequeno tramo pola beiravía desta.

O módulo propiamente dito ten unha proporción en planta rectangular, disposto segundo o percorrido formulado, coa entrada e saída del nos lados estreitos, que se propoñen completamente acritalar cando estea aberto. Estas frontes péchanse cunhas grandes portas construídas da mesma forma que o cerramento exterior dándolle unha imaxe compacta. Tanto na entrada coma na saída do módulo, formúlanse uns grandes beiriles que protexan as entradas e que á vez xeren un espazo de resgardo, coa posibilidade de mostrar información cando o módulo estea pechado.

En canto a súa construción o cerramento, se formula na parte exterior por unha serie de listóns de madeira pintada dispostos en vertical, que tamizan a través deles a visión ao interior do volume, a través duns ocos horizontais, ou ben polas frontes acritalar cando o módulo está aberto.

O interior formúlase segundo o percorrido, con exposición de paneis e información a ambos os dous lados sobre as paredes, deixando o espazo interior libre para a circulación. A iluminación do interior, realízase a través de dous grandes ocos lonxitudinais, dispostos na parte inferior e superior dos paramentos verticais e dun lucernario en cuberta coas mesmas proporcións, ademais da iluminación recibida polas frontes acritalar.

O acondicionamento exterior na parcela complementarase coa construción sobre o noiro dun novo acceso ao camiño de baixada ao Castro, con chanzos de granito e coa plantación de dúas árbores de gran porte situadas próximas ás ramplas e que filtran as vistas dende o interior do módulo, cara á estrada.

Obra: Punto de información do castro de Baroña
Emprazamento: Castro de Baroña. Porto do Son. A Coruña. Galicia. España
Autor: RVR Arquitectos (Alberto Redondo+José Valladares+Marcial Rodríguez)
Colaboradores: Angel Concheiro(arqueólogo)
Data: proxecto e construcción 2013
Memoria: RVR Arquitectos
Fotografías: RVR Arquitectos
+ rvr-arquitectos.es

[:es]Modernidad Atemporal con Alejandro de la Sota[:gl]Modernidade Atemporal con Alejandro de la Sota[:en]Modernity Atemporal with Alejandro de la Sota[:]

0

[:es]

El indudable interés de este libro es el intento, una vez más, de precisar en la Historia de la Arquitectura Moderna (Modus Hodiernus) la terminología de los fenómenos que generan esta nueva Arquitectura. Todo hecho en este caso, a través de la figura del arquitecto español Alejandro de la Sota, uno de los maestros de la Modernidad en nuestro país.

Hay un objetivo bien concreto en esta Tesis Doctoral: a través del pensamiento y de la obra de Alejandro de la Sota, tratar de definir una MODERNIDAD ATEMPORAL como concepto capaz de resumir toda una opción de la Arquitectura Moderna.

La estrategia metodológica empleada es inteligente en un continuo confrontar ideas, creadores y términos, tratando de extraer la mayor claridad en el objetivo propuesto.

El interés del resultado obtenido es indudable por cuanto la crítica arquitectónica actual, necesita de una mayor precisión en los análisis que desarrolla y que tantas veces se reducen a excursos dialécticos de vacuo contenido.

Alberto Campo Baeza

Modernidad Atemporal con Alejandro de la Sota
Modernidad Atemporal con Alejandro de la Sota

Autor: Alberto Garcia-Burgos Vijande
Páginas: 96
Idioma: Español
Formato: 21 x 17, rústica
ISBN: 978-84-938670-0-3

[:gl]

O indubidable interese deste libro é o intento, unha vez máis, de precisar na Historia da Arquitectura Moderna (Modus Hodiernus) a terminoloxía dos fenómenos que xeran esta nova Arquitectura. Todo feito neste caso, a través da figura do arquitecto español Alejandro de la Sota, un dos mestres da Modernidade no noso país.

Hai un obxectivo ben concreto nesta Tese Doutoral: a través do pensamento e da obra de Alejandro de la Sota, tratar de definir unha MODERNIDADE ATEMPORAL como concepto capaz de resumir toda unha opción da Arquitectura Moderna.

A estratexia metodolóxica empregada é intelixente nun continuo confrontar ideas, creadores e termos, tratando de extraer a maior claridade no obxectivo proposto.

O interese do resultado obtido é indubidable por canto a crítica arquitectónica actual, necesita dunha maior precisión nas análises que desenvolve e que tantas veces se reducen a excursos dialécticos de vacuo contido.

Alberto Campo Baeza

Autor: Alberto Garcia-Burgos Vijande

Páxinas: 96

Idioma: Español

Formato: 21 x 17, rústica

ISBN: 978-84-938670-0-3

[:en]

The undoubted interest of this book is the attempt, once again, of needing in the History of the Modern Architecture (Modus Hodiernus) the terminology of the phenomena that generate this new Architecture. Any fact in this case, across the figure of the Spanish architect Alejandro de la Sota, one of the teachers of the Modernity in our country.

There is an objective concrete good in this Doctoral Thesis: across the thought and Alejandro de la Sota’s work, to try to define a MODERNITY ATEMPORAL as a concept capable of summarizing the whole option of the Modern Architecture.

The methodological used strategy is intelligent in I continue confronting ideas, creators and terms, trying to extract the major clarity in the proposed aim.

The interest of the obtained result is undoubted since the architectural current critique, he needs from a major precision in the analyses that it develops and that so often diminish to excursos dialectical of vacuous content.

Alberto Campo Baeza

Author: Alberto Garcia-Burgos Vijande

Pages: 96

Language: Spanish

Format: 21 x 17,

ISBN: 978-84-938670-0-3

[:]

Tricentenari BCN Tricentenari BCN Tricentenari BCN

En el año 2014 se cumplirá el 300 aniversario de los hechos del 11 de septiembre de 1714. Por este motivo, el Ayuntamiento de Barcelona organiza, de manera coordinada con la Generalidad de Cataluña, una conmemoración ciudadana que servirá para redescubrir la ciudad del siglo XVIII, para entender la dimensión de los hechos y relacionarlos con la realidad presente y las expectativas de futuro.

A esta celebración, comisariada por el periodista Toni Soler, se han sumado instituciones de la ciudad, equipamientos culturales, distritos, entidades sociales y cívicas, medios de comunicación, y también el mundo editorial, educativo y académico.

El Tricentenari BCN potenciará el diálogo entre pasado y presente con un programa de actos que incluirá exposiciones, debates, seminarios, publicaciones, itinerarios, fiestas ciudadanas y propuestas artísticas para adentrarnos en nuestra historia desde la reflexión, la divulgación, la creación artística y la participación ciudadana.

+ info

No ano 2014 cumprirase o 300 aniversario dos feitos do 11 de setembro de 1714. Por este motivo, o Concello de Barcelona organiza, de xeito coordinado coa Xeneralidade de Cataluña, unha conmemoración cidadá que servirá para redescubrir a cidade do século XVIII, para entender a dimensión dos feitos e relacionalos coa realidade presente e as expectativas de futuro.

A esta celebración, comisariada polo xornalista Toni Soler, sumáronse institucións da cidade, equipamentos culturais, distritos, entidades sociais e cívicas, medios de comunicación, e tamén o mundo editorial, educativo e académico.

O Tricentenari BCN potenciará o diálogo entre pasado e presente cun programa de actos que incluirá exposicións, debates, seminarios, publicacións, itinerarios, festas cidadás e propostas artísticas para internarnos na nosa historia dende a reexión, a divulgación, a creación artística e a participación cidadá.

+ info

In the year 2014 300 will be fulfilled anniversary of the facts of September 11, 1714. For this motive, the Town hall of Barcelona organizes, of way coordinated with the Generality of Catalonia, a civil commemoration that will serve to re-discover the city of the 18th century, to understand the dimension of the facts and to relate them to the present reality and the expectations of future.

To this celebration, comisariada for the journalist Toni Soler, there have added institutions of the city, cultural equipments, districts, social and civic entities, mass media, and also the publishing, educational and academic world.

Will the Tricentenari BCN promote the dialog between past and present with a program of acts that will include exhibitions, debates, seminars, publications, itineraries, civil holidays and artistic offers to enter our history from the re? Exión, the spreading, the artistic creation and the civil participation.

+ info