Inicio Blog Página 117

Small Architecture Now!

1

[:es]

Small Architecture Now!. Ahorrar espacio. Grandes ideas para edificios pequeños

A lo largo de la historia, los arquitectos de mayor talento se han entretenido puntualmente con el reto de diseñar edificios pequeños, pero perfectamente construidos. construidos. En la actualidad, la escasez de presupuestos ha llevado a muchos arquitectos a concentrarse en la creación de edificios de dimensiones quizá diminutas, pero basados en ideas magníficas además de pioneras. Tanto en las urbes japonesas (donde escasean los grandes solares) como en la difusa frontera entre el arte y la arquitectura, los edificios pequeños ofrecen numerosas ventajas y obligan a sus creadores a hacer más con menos.

Small Architecture Now!
Small Architecture Now!

Una casita de muñecas para Calvin Klein en Nueva York, una casita de juguete en Trondheim, tenderetes para estrellas de la moda, cabañas estivales o alojamientos para las víctimas de desastres naturales son algunas de las creaciones que han dado ímpetu a este nuevo afán por crear la miniarquitectura del momento. En el libro encontraremos a Toyo Ito, galardonado en 2013 con el premio Pritzker, pero también a arquitectos en alza procedentes de Portugal, Chile, Inglaterra y Nueva Zelanda. Álvaro Siza y Kazuyo Sejima (SANAA) ponen de manifiesto su gran visión para los detalles más minúsculos junto con los artistas Doug Aitken y Olafur Eliasson.

Ya sean profesionales de renombre internacional o recién llegados que empiezan a despuntar: acérquese a ellos y conozca cómo surge la invención arquitectónica a otra escala mucho más reducida.

Sobre el autor

Philip Jodidio (nacido en 1954) estudió historia del arte y economía en la Universidad de Harvard y fue editor jefe de la revista Connaissance des Arts durante más de veinte años. Entre sus publicaciones, encontramos la serie Architecture Now! de TASCHEN, así como las monografías sobre Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel y Zaha Hadid. Es reconocido en todo el mundo como uno de los escritores de arquitectura más populares.

+ info

[:gl]

Aforrar espazo. Grandes ideas para edificios pequenos.

Ao longo da historia, os arquitectos de maior talento entretivéronse puntualmente co reto de deseñar edificios pequenos, pero perfectamente construídos. construídos. Na actualidade, a escaseza de presupostos levou moitos arquitectos a concentrarse na creación de edificios de dimensións quizais diminutas, pero baseou en ideas magníficas ademais de pioneiras. Tanto nas urbes xaponesas (onde escasean os grandes soares) coma na difusa fronteira entre a arte e a arquitectura, os edificios pequenos ofrecen numerosas vantaxes e obrigan os seus creadores a facer máis con menos.

Unha casiña de bonecos para Calvin Klein en Nova York, unha casiña de xoguete en Trondheim, postos para estrelas da moda, cabanas estivais ou aloxamentos para as vítimas de desastres naturais son algunhas das creacións que deron ímpeto a este novo afán por crear a miniarquitectura do momento. No libro encontraremos Toyo Ito, galardoado en 2013 co premio Pritzker, pero tamén arquitectos en alza procedentes de Portugal, Chile, Inglaterra e Nova Zelandia. Álvaro Siza e Kazuyo Sejima (SANAA) poñen de manifesto a súa gran visión para os detalles máis minúsculos xunto cos artistas Doug Aitken e Olafur Eliasson.

Xa sexan profesionais de renome internacional ou recén chegados que empezan a despuntar: achéguese a eles e coñeza como xorde a invención arquitectónica a outra escala moito máis reducida.

Sobre o autor:
Philip Jodidio (nado en 1954) estudou historia da arte e economía na Universidade de Harvard e foi editor xefe da revista Connaissance deas Arts durante máis de vinte anos. Entre as súas publicacións, encontramos a serie Architecture Now! de TASCHEN, así como as monografías sobre Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel e Zaha Hadid. É recoñecido en todo o mundo como un dos escritores de arquitectura máis populares.

+ info

[:en]

Saving space. Big ideas for small buildings.

Over the years, talented architects have occasionally indulged themselves with the challenge of designing small but perfectly formed buildings. Today, with reduced budgets, many architects have turned in a more focused way to creating works that may be diminutive in their dimensions, but are definitely big when it comes to trendsetting ideas. Whether in Japanese cities, where large sites are hard to come by, or at the frontier between art and architecture, small buildings present many advantages, and push their designers to do more with less.

A dollhouse for Calvin Klein in New York, a playhouse for children in Trondheim, pop-up stores for fashion stars, vacation cabins, and housing for victims of natural disasters are all part of the new rush to develop the great small architecture of the moment. The 2013 Pritzker Prize winner Toyo Ito is here, but so are emergent architects from Portugal, Chile, England, and New Zealand. Alvaro Siza and Kazuyo Sejima (SANAA) display their eye for tiny detail alongside artists Doug Aitken and Olafur Eliasson.

From world-famous names to the freshest new talent, come discover architectural invention on a whole new, small scale.
The author:
Philip Jodidio (born 1954) studied art history and economics at Harvard, and edited Connaissance des Arts for over 20 years. His books include TASCHEN’s Architecture Now! series, and monographs on Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel, and Zaha Hadid. He is internationally renowned as one of the most popular writers on the subject of architecture.

+ info

[:]

La Real Sociedad Geográfica en la Biblioteca Nacional de España. Geografía, colonialismo y enseñanza en la España de la RestauraciónA Real Sociedade Xeográfica na Biblioteca Nacional de España. Xeografía, colonialismo e ensino na España da RestauraciónThe Royal Geographical Company in the National Library of Spain. Geography, colonialism and education in the Spain of the Restoration

0

La Real Sociedad Geográfica, sociedad científica fundada en 1876, ha acumulado a lo largo de su historia un importante patrimonio cartográfico y bibliográfico que en 1971 fue depositado en la Biblioteca Nacional de España, donde se conserva hasta la actualidad. La Junta Directiva de dicha sociedad colabora con la Biblioteca Nacional en esta exposición que reúne algunas de las muestras bibliográficas y cartográficas de más valor que conserva. De esta forma, ambas instituciones dan a conocer no sólo una breve muestra de este patrimonio cultural, sino que también evidencian los excelentes resultados que para el mismo se derivan de la larga colaboración que sostienen desde hace ya más de 40 años.

Atlas de la Guerra de la Independencia, 1868 -1903. BNE, SG/4089

Estructurada en varias secciones, esta exposición muestra la riqueza e importancia de esta colección, así como el papel que su custodia por la BNE ha supuesto para su propia seguridad, junto con la importancia de los estudios geográficos en el tiempo en que vivimos.

La muestra organizada por la Biblioteca Nacional de España, está comisariada por Carmen Líter Mayayo y Fernando Arroyo Ilera.

+ info

A Real Sociedade Xeográfica, sociedade científica fundada en 1876, acumulou ao longo da súa historia un importante patrimonio cartográfico e bibliográfico que en 1971 foi depositado na Biblioteca Nacional de España, onde se conserva ata a actualidade. A Xunta Directiva da devandita sociedade colabora coa Biblioteca Nacional nesta exposición que reúne algunhas das mostras bibliográficas e cartográficas de máis valor que conserva. Desta forma, ambas as dúas institucións dan a coñecer non só unha breve mostra deste patrimonio cultural, senón que tamén evidencian os excelentes resultados que para este se derivan da longa colaboración que sosteñen dende fai xa máis de 40 anos.

Atlas da Guerra da Independencia, 1868 -1903. BNE, SG/4089

Estruturada en varias seccións, esta exposición mostra a riqueza e importancia desta colección, así como o papel que a súa custodia pola BNE supuxo para a súa propia seguridade, xunto coa importancia dos estudos xeográficos no tempo en que vivimos.

A mostra organizada pola Biblioteca Nacional de España, está comisariada por Carmen Líter Mayayo e Fernando Arroyo Ilera.

+ info

The Real Sociedad Geográfica, scientific company founded in 1876, has accumulated along his history an important cartographic and bibliographical heritage that in 1971 was deposited in the National Library of Spain, where it remains up to the current importance. The Board of directors of the above mentioned company collaborates with the National Library in this exhibition that assembles some of the bibliographical and cartographic samples of more value that it preserves. Of this form, both institutions announce not only a brief sample of this cultural heritage, but also they demonstrate the excellent results that for the same one stem from the long collaboration that they support for already more than 40 years.

Atlas of the War of the Independence, 1868 -1903. BNE, SG/4089

Structured in several sections, this exhibition shows the wealth and importance of this collection, as well as the paper that his custody for the BNE has supposed for his own safety, together with the importance of the geographical studies in the time in which we live.

The sample organized by the National Library of Spain, is comisariada for Carmen Líter Mayayo and Fernando Arroyo Ilera.

+ info

[:es]Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre | RVR Arquitectos[:gl]Parque e Centro Interpretación do Arte Rupestre | RVR Arquitectos[:en]Park and Interpretation of the Cave Art Center | RVR Arquitectos[:]

[:es]

Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre | RVR Arquitectos
Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre | RVR Arquitectos

Este edificio se sitúa dentro del parque arqueológico del arte rupestre, acoge espacios expositivos abiertos al público y otros de investigación de uso especializado.

Está situado al sur del área arqueológica, y forma con ella un proyecto unitario de intervención en el paisaje, encaminado a la recuperación de toda el área y a la comprensión de la relación simbólica y topológica de los grupos de gravados con el territorio en que se ubican.

Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre | RVR Arquitectos
Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre | RVR Arquitectos

El Centro se plantea como una antesala del parque arqueológico, que prepara al visitante para el recorrido por éste, no sólo mediante los contenidos del programa museístico sino también con la creación de un espacio que contribuya a que la visita sea un acontecimiento en el que los aspectos culturales y lúdicos se fundan con los vivenciales, intensificando la percepción.

Se accede al edificio a través de un gran pórtico cubierto configurado como un espacio de recepción y espera que lo articula funcionalmente: hacia el lado oeste los espacios de cafetería y tienda, hacia el lado este los espacios de exposiciones, semienterrados respecto al nivel exterior del suelo.

Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre | RVR Arquitectos
Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre | RVR Arquitectos

Sobre ellos se sitúan las áreas de administración y documentación, que tendrán un uso más restringido y especializado. Del gran pórtico abierto parte la red de senderos que lleva a los diferentes grupos de gravados rupestres.

El aspecto exterior del edificio, recubierto de losas de granito que se solapan para que el agua de la lluvia discurra sobre ellas, es el de una gran roca que emerge del terreno, su silueta se pierde entre los árboles, aunque se atisba levemente desde el otro lado del valle.

Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre | RVR Arquitectos
Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre | RVR Arquitectos

Su geometría no crea espacios exteriores, más allá de los espacios de aparcamiento, alejados y deprimidos respecto a la cota del suelo para ocultar los coches, el exterior es el espacio natural con su microcosmos de vegetación y vida animal.

En el interior, el visitante que recorra las salas de exposición tiene como única referencia del exterior la luz penumbrosa y los sonidos que le llegan desde los grandes huecos abiertos en el techo, los sonidos de la lluvia o del viento en los árboles, de los pájaros y los insectos en verano.

Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre | RVR Arquitectos

La tenue luz interior contribuye a potenciar aquellas sensaciones más auditivas y táctiles que visuales, que nos remiten a formas de percepción más cercanas a las personas que habitaban el lugar hace miles de años: sensaciones como el movimiento del aire, las texturas de los materiales, la sonoridad, la leve inclinación del suelo en las áreas de recepción, ayudarán a familiarizarnos con el mundo que el recorrido expositivo pretende explicar.

Obra: Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre
Emplazamiento: Campo Lameiro, Pontevedra. Galicia. España
Autor: RVR Arquitectos (Alberto Redondo+José Valladares+Marcial Rodríguez)
Año: Proyecto: 2002/04. Construcción: 2005-2009
Memoria:  RVR Arquitectos
Fotografías: Aitor Muñoz | Tono Mejuto | Héctor Santos-Díez | BISimages | RVR Arquitectos
+ rvr-arquitectos.es

Reconocimientos
Premio ENOR Galicia 2011
Primer premio de concurso de ideas.

Publicaciones
PAAR–Parque Arqueológico del arte Rupestre de Campo Lameiro. 2011
Galicia. Turismo de Galicia. 2011
Tectónica 35. 2011
Dardo Magazine nº 19-20. 2011
V Premio de Arquitectura Ascensores Enor. 2011
Recuperar el patrimonio con el 1% cultural 2004-2011. 2011
Arquitectura COAM 359. 2010
Atlantida. Galicia and northern Portugal. 2009
rvr arquitectos 1996-2008. 2009
IV Congreso Internacional sobre Musealización de Xacementos Arqueolóxicos. 2006
O Parque Arqueolóxico da Arte Rupestre. 2005
A rede Galega do Patrimonio Arqueolóxico. 2005
Novos espacios para novas necesidades: Centros de Interpretación do patrimonio arqueolóxico en Galicia. 2004

[:en]

This building places inside the archaeological park of the cave art, receives explanatory spaces opened the public and others of investigation of specialized use.

It is placed to the south of the archaeological area, and forms with her an unitary project of intervention in the landscape directed to the recovery of the whole area and to the comprehension of the symbolic relation and topológica of the groups of burdened with the territory in which they are located.

The Center appears as an anteroom of the archaeological park, which prepares the visitor for the tour for this one, not only by means of the contents of the program museístico but also with the creation of a space that he contributes that the visit is an event on which the cultural and playful aspects are founded with the existential ones, intensifying the perception.

One accedes to the building across a great covered portico formed as a space of receipt and hopes that it articulates it functionally: towards the side west the spaces of cafeteria and shop, towards the this side the spaces of exhibitions, semiburied with regard to the exterior level of the soil.

On them there place the areas of administration and documentation, which will have a more restricted and specialized use. From the great opened portico there departs the network of paths that leads to the different groups of burdened cave.

The exterior aspect of the building, covered with slabs of granite that are overlapped in order that the water of the rain passes on them, is that of a great rock that emerges of the area, his silhouette gets lost between the trees, though it is watched slightly from another side of the valley.

His geometry does not create exterior spaces, beyond the spaces of parking, remote and depressed with regard to the level of the soil to conceal the cars, the exterior is the natural space with his microcosm of vegetation and animal life.

In the interior, the visitor who crosses the showrooms takes the light as the only reference of the exterior penumbrosa and the sounds that come to him from the big hollows opened in the ceiling, the sounds of the rain or of the wind in the trees, of the birds and the insects in summer.

The tenuous interior light helps to promote those sensations more auditory and tactile that visual, that send us to forms of perception nearer to the persons who were living the place it does thousands of years: sensations as the movement of the air, the textures of the materials, the sonority, the slight inclination of the soil in the areas of receipt, will help us acquaint with the world that the explanatory tour tries to explain.

Work: Park and Interpretation of the Cave Art Center

Location: Campo Lameiro, Pontevedra. Galicia. Spain

Author: RVR Arquitectos (Alberto Redondo+José Valladares+Marcial Rodríguez)

Year: Project: 2002/04. Construction: 2005-2009

Report: RVR Arquitectos

Photography: Aitor Muñoz | Tono Mejuto | Héctor Santos-Díez | BISimages | RVR Arquitectos

+ rvr-arquitectos.es

Recognitions

ENOR Galicia Award 2011

The first prize of contest of ideas.

Publications

PAAR–Parque Arqueológico del arte Rupestre de Campo Lameiro. 2011

Galicia. Turismo de Galicia. 2011

Tectónica 35. 2011

Dardo Magazine nº 19-20. 2011

V Premio de Arquitectura Ascensores Enor. 2011

Recuperar el patrimonio con el 1% cultural 2004-2011. 2011

Arquitectura COAM 359. 2010

Atlantida. Galicia and northern Portugal. 2009

rvr arquitectos 1996-2008. 2009

IV Congreso Internacional sobre Musealización de Xacementos Arqueolóxicos. 2006

O Parque Arqueolóxico da Arte Rupestre. 2005

A rede Galega do Patrimonio Arqueolóxico. 2005

Novos espacios para novas necesidades: Centros de Interpretación do patrimonio arqueolóxico en Galicia. 2004[:gl]

Este edificio sitúase dentro do parque arqueolóxico da arte rupestre, acolle espazos expositivos abertos ao público e outros de investigación de uso especializado.

Está situado ao sur da área arqueolóxica, e forma con ela un proxecto unitario de intervención na paisaxe, encamiñada á recuperación de toda a área e á comprensión da relación simbólica e topolóxica dos grupos de gravados co territorio en que se sitúan.

O Centro formúlase como unha antesala do parque arqueolóxico, que prepara o visitante para o percorrido por este, non só mediante os contidos do programa museístico senón tamén coa creación dun espazo que contribúa a que a visita sexa un acontecemento no que os aspectos culturais e lúdicos se fundan cos vivenciales, intensificando a percepción.

Accédese ao edificio a través dun gran pórtico cuberto configurado como un espazo de recepción e espera que o articula funcionalmente: cara ao lado oeste os espazos de cafetaría e tenda, cara ao lado este os espazos de exposicións, semienterrados respecto ao nivel exterior do chan.

Sobre eles sitúanse as áreas de administración e documentación, que terán un uso máis restrinxido e especializado. Do gran pórtico aberto parte a rede de sendeiros que leva aos diferentes grupos de gravados rupestres.

O aspecto exterior do edificio, recuberto de lousas de granito que se solapan para que a auga da chuvia discorra sobre elas, é o dunha gran rocha que emerxe do terreo, a súa silueta pérdese entre as árbores, aínda que se albisca levemente dende o outro lado do val.

A súa xeometría non crea espazos exteriores, máis alá dos espazos de aparcadoiro, afastados e deprimidos respecto á cota do chan para ocultar os coches, o exterior é o espazo natural co seu microcosmos de vexetación e vida animal.

No interior, o visitante que percorra as salas de exposición ten como única referencia do exterior a luz penumbrosa e os sons que lle chegan dende os grandes ocos abertos no teito, os sons da chuvia ou do vento nas árbores, dos paxaros e os insectos en verán.

A tenue luz interior contribúe a potenciar aquelas sensacións máis auditivas e táctiles que visuais, que nos remiten a formas de percepción máis próximas ás persoas que habitaban o lugar hai miles de anos: sensacións como o movemento do aire, as texturas dos materiais, a sonoridade, a leve inclinación do chan nas áreas de recepción, axudarán a familiarizarnos co mundo que o percorrido expositivo pretende explicar.

Obra: Parque e Centro Interpretación do Arte Rupestre

Emprazamento: Campo Lameiro, Pontevedra. Galicia. España

Autor: RVR Arquitectos (Alberto Redondo+José Valladares+Marcial Rodríguez)

Ano: Proxecto: 2002/04. Construcción: 2005-2009

Memoria: RVR Arquitectos

Fotografías: Aitor Muñoz | Tono Mejuto | Héctor Santos-Díez | BISimages | RVR Arquitectos

+ rvr-arquitectos.es

Recoñecementos

Premio ENOR Galicia 2011

Primeiro premio do concurso de ideas

Publicaciones

PAAR–Parque Arqueológico del arte Rupestre de Campo Lameiro. 2011

Galicia. Turismo de Galicia. 2011

Tectónica 35. 2011

Dardo Magazine nº 19-20. 2011

V Premio de Arquitectura Ascensores Enor. 2011

Recuperar el patrimonio con el 1% cultural 2004-2011. 2011

Arquitectura COAM 359. 2010

Atlantida. Galicia and northern Portugal. 2009

rvr arquitectos 1996-2008. 2009

IV Congreso Internacional sobre Musealización de Xacementos Arqueolóxicos. 2006

O Parque Arqueolóxico da Arte Rupestre. 2005

A rede Galega do Patrimonio Arqueolóxico. 2005

Novos espacios para novas necesidades: Centros de Interpretación do patrimonio arqueolóxico en Galicia. 2004[:]

[:es]Shigeru Ban, Premio Pritzker 2014 [:gl]Shigeru Ban, Premio Pritzker 2014 [:en]Shigeru Ban, 2014 Pritzker Architecture Prize[:]

3

[:es]

Cortesía de Shigeru Ban Architects

Desde su creación hace treinta y cinco años, el objetivo del Premio Pritzker de Arquitectura es reconocer a los arquitectos vivos por su excelencia en el trabajo construido como también en la contribución significativa y consistente hacia la humanidad.

Shigeru Ban, el laureado 2014, refleja este espíritu del premio al máximo. Él es un arquitecto excepcional que durante veinte años, ha estado entregando respuestas a situaciones extremas causadas por desastres naturales devastadores, con creatividad y diseño de alta calidad. Sus edificios entregan refugio, centros comunitarios y lugares espirituales para aquellos que han sufrido enorme pérdidas y han sido víctimas de la destrucción. Cuando ocurre una tragedia , a menudo él está allí desde el principio, como en Ruanda , Turquía , India , China , Italia, Haití, y su país de origen, Japón, entre otros.

Su enfoque e innovación creativa, sobre todo en relación con los materiales y estructuras,  están presentes en todas sus obras. A través de un diseño de excelencia, en respuesta a problemas apremiantes, Shigeru Ban ha ampliado el rol de la profesión; ha generado un espacio para que los arquitectos participen en el diálogo con los gobiernos y los organismos públicos, los filántropos y las comunidades afectadas. Su sentido de la responsabilidad y la acción positiva para crear una arquitectura de calidad capaz de atender las necesidades de la sociedad, junto con una singular mirada hacia los desafíos humanitarios, hacen del ganador de este año, un profesional ejemplar.

El galardonado tiene una carrera excepcionalmente amplia. Desde la fundación de su primera oficina en Tokio en 1985 y su posterior despliegue hacia Nueva York y París, ha llevado a cabo proyectos que van desde las viviendas mínimas, casas experimentales y vivienda colectiva, hasta los museos, pabellones de exposiciones, salas de conferencias y de conciertos, y edificios de oficinas.

Su enfoque experimental se ha convertido en el fundamento que une gran parte de su obra construida. Con su trabajo se ha ampliado el campo de la arquitectura, en relación no sólo a los problemas y desafíos que aborda, sino también con respecto a las herramientas y técnicas para lidiar con ellos. Ban es capaz de ver en componentes estándares y materiales comunes, tales como los tubos de papel, materiales de embalaje o contenedores de transporte, oportunidades para usarlos de nuevas maneras. Es especialmente conocido por sus innovaciones estructurales y el uso creativo de materiales no convencionales como el bambú, la tela, el papel y materiales compuestos de fibra de papel y plástico reciclado.

En Naked House, fue capaz de cuestionar la noción tradicional de las habitaciones, y en consecuencia, la de la vida doméstica. Al mismo tiempo creó un ambiente translúcido, casi mágico. Todo esto, con medios modestos, como paredes revestidas externamente en plástico corrugado y secciones de acrílico blanco estructuradas por dentro a través de un entramado de madera. Esta sofisticada composición en base a capas de materiales comunes, utilizados de una manera natural y eficiente, ofrece confort, un desempeño ambiental eficiente y al mismo tiempo, una calidad sensual de la luz.

Su propio estudio, ubicado en lo alto de una terraza en el Centro Pompidou de París durante los seis años que trabajó en el proyecto del Museo de Metz, fue construido con tubos de cartón y una membrana que cubre el techo arqueado. Para la construcción del museo utilizó containers como elementos  pre-fabricados. Su obra es una prueba de su capacidad de agregar valor a través del diseño. Desarrolló muchas otras nuevas ideas conceptuales y estructurales que pueden verse materializadas en PC Pile House, House of Double Roof, Furniture House, Wall-less House y Nine-Square Grid House.

La continuidad espacial entre los espacios interiores y exteriores es también una cualidad que recorre todo su trabajo. En Curtain Wall House, utilizó cortinas móviles, similares a las de tiendas de campaña, para vincular fácilmente el interior y el exterior, proporcionando de igual manera la privacidad necesaria. El edificio de catorce pisos Nicolas G. Hayek Center de Tokio, está cubierto con persianas de vidrio en las fachadas delanteras y traseras que se pueden abrir completamente.

Para Shigeru Ban, la sustentabilidad no es un concepto que se pueda añadir después de los hechos, sino que es un factor intrínseco a la arquitectura. Sus obras se esfuerzan para encontrar los productos y sistemas apropiados que se encuentran en armonía con el medio ambiente y el contexto específico, el uso de materiales renovables y de producción local, cada vez que sea posible. Sólo un ejemplo es su edificio de oficinas Tamedia recién inaugurado en Zurich, que utiliza un sistema estructural de piezas de madera entrelazadas, carente por completo de piezas metálicas anexas o pegamento.

Su gran conocimiento de la estructura y su aprecio por maestros como Mies van der Rohe y Frei Otto, han contribuido al desarrollo y la claridad de sus edificios. Su arquitectura es directa y honesta. Sin embargo, nunca es común, y cada nuevo proyecto tiene una frescura especial que lo caracteriza. La elegante sencillez y aparente falta de esfuerzo en sus obras son el resultado de años de práctica y un amor por la construcción. Por sobre todas las cosas, su respeto por las personas que habitan en sus edificios, sean estas, víctimas de desastres naturales o clientes privados, siempre se revela a través de un enfoque reflexivo, planes funcionales, materiales apropiados y cuidadosamente seleccionados, y la riqueza de los espacios que crea.

Shigeru Ban es un arquitecto incansable cuya obra exhuda optimismo. Donde otros pueden percibir retos casi imposibles de superar, Shigeru Ban ve una llamada a la acción. Donde otros pueden preferir tomar un camino ya probado, él ve la oportunidad de innovar. Es además un profesor comprometido que no sólo representa un modelo a seguir para la generación más joven, sino también una fuente de inspiración.

Por todas estas razones, Shigeru Ban es Galardonado con el Premio Pritzker de Arquitectura 2014.

+ info

[:gl]

Cortesía de Shigeru Ban Architects

Dende a súa creación hai trinta e cinco anos, o obxectivo do Premio Pritzker de Arquitectura é recoñecer os arquitectos vivos pola súa excelencia no traballo construído como tamén na contribución significativa e consistente cara á humanidade.

Shigeru Ban, o laureado 2014, reflicte este espírito do premio ao máximo. El é un arquitecto excepcional que durante vinte anos, estivo a entregar respostas a situacións extremas causadas por desastres naturais desvastadores, con creatividade e deseño de alta calidade. Os seus edificios entregan refuxio, centros comunitarios e lugares espirituais para aqueles que sufriron enorme perdas e foron vítimas da destrución. Cando acontece unha traxedia, a miúdo el está alí dende o principio, como en Ruanda, Turquía, India, China, Italia, Haití, e o seu país de orixe, Xapón, entre outros.

O seu enfoque e innovación creativa, sobre todo en relación cos materiais e estruturas, están presentes en todas as súas obras. A través dun deseño de excelencia, en resposta a problemas urxentes, Shigeru Ban ampliou o rol da profesión; xerou un espazo para que os arquitectos participen no diálogo cos gobernos e os organismos públicos, os filántropos e as comunidades afectadas. O seu sentido da responsabilidade e a acción positiva para crear unha arquitectura de calidade capaz de atender as necesidades da sociedade, xunto cunha singular mirada cara aos desafíos humanitarios, fan do gañador deste ano, un profesional exemplar.

O galardoado ten unha carreira excepcionalmente ampla. Dende a fundación da súa primeira oficina en Tokyo en 1985 e o seu posterior despregamento cara a Nova York e París, levou a cabo proxectos que van dende as vivendas mínimas, casas experimentais e vivenda colectiva, ata os museos, pavillóns de exposicións, salas de conferencias e de concertos, e edificios de oficinas.

O seu enfoque experimental converteuse no fundamento que une gran parte da súa obra construída. Co seu traballo ampliouse o campo da arquitectura, en relación non só aos problemas e desafíos que aborda, senón tamén con respecto ás ferramentas e técnicas para lidar con eles. Ban é capaz de ver en compoñentes estándares e materiais comúns, tales como os tubos de papel, materiais de embalaxe ou colectores de transporte, oportunidades para usalos de novas maneiras. É especialmente coñecido polas súas innovacións estruturais e o uso creativo de materiais non convencionais como o bambú, a tea, o papel e materiais compostos de fibra de papel e plástico reciclado.

En Naked House, foi capaz de cuestionar a noción tradicional dos cuartos, e, en consecuencia a da vida doméstica. Ao mesmo tempo creou un ambiente translúcido, case máxico. Todo isto, con medios modestos, como paredes revestidas externamente en plástico corrugado e seccións de acrílico branco estruturadas por dentro a través dunha armazón de madeira. Esta sofisticada composición sobre a base de capas de materiais comúns, utilizados dun xeito natural e eficiente, ofrece confort, un desempeño ambiental eficiente e ao mesmo tempo, unha calidade sensual da luz.

O seu propio estudo, situado no alto dunha terraza no Centro Pompidou de París durante os seis anos que traballou no proxecto do Museo de Metz, foi construído con tubos de cartón e unha membrana que cobre o teito arqueado. Para a construción do museo utilizou containers como elementos pre-fabricados. A súa obra é unha proba da súa capacidade de agregar valor a través do deseño. Desenvolveu moitas outras novas ideas conceptuais e estruturais que poden verse materializadas en PC Pile House, House of Double Roof, Furniture House, Wall-less House e Nine-Square Grid House.

A continuidade espacial entre os espazos interiores e exteriores é tamén unha calidade que percorre todo o seu traballo. En Curtain Wall House, utilizou cortinas móbiles, similares ás de tendas de campaña, para vincular doadamente o interior e o exterior, proporcionando de igual xeito a privacidade necesaria. O edificio de catorce pisos Nicolas G. Hayek Center de Tokyo, está cuberto con persianas de vidro nas fachadas dianteiras e traseiras que se poden abrir completamente.

Para Shigeru Ban, a sustentabilidad non é un concepto que se poida engadir despois dos feitos, senón que é un factor intrínseco á arquitectura. As súas obras esfórzanse para encontrar os produtos e sistemas apropiados que se encontran en harmonía co medio e o contexto específico, o uso de materiais renovables e de produción local, cada vez que sexa posible. Só un exemplo é o seu edificio de oficinas Tamedia recén inaugurado en Zürich, que utiliza un sistema estrutural de pezas de madeira entrelazadas, carente por completo de pezas metálicas anexas ou pegamento.

O seu gran coñecemento da estrutura e o seu aprecio por mestres como Mies van der Rohe e Frei Otto, contribuíron ao desenvolvemento e a claridade dos seus edificios. A súa arquitectura é directa e honesta. Non obstante, nunca é común, e cada novo proxecto ten unha frescura especial que o caracteriza. A elegante sinxeleza e aparente falta de esforzo nas súas obras son o resultado de anos de práctica e un amor pola construción. Por sobre todas as cousas, o seu respecto polas persoas que habitan nos seus edificios, sexan estas, vítimas de desastres naturais ou clientes privados, sempre se revela a través dun enfoque reflexivo, plans funcionais, materiais apropiados e coidadosamente seleccionados, e a riqueza dos espazos que crea.

Shigeru Ban é un arquitecto incansable cuxa obra exhuda optimismo. Onde outros poden percibir retos case imposibles de superar, Shigeru Ban ve unha chamada á acción. Onde outros poden preferir tomar un camiño xa probado, el ve a oportunidade de innovar. É ademais un profesor comprometido que non só representa un modelo a seguir para a xeración máis nova, senón tamén unha fonte de inspiración.

Por todas estas razóns, Shigeru Ban é Galardoado co Premio Pritzker de Arquitectura 2014.

+ info

[:en]

Cortesía de Shigeru Ban Architects

Since its establishment thirty-five years ago, the goal of the Pritzker Architecture Prize is to recognize living architects for excellence in built work and who make a significant and consistent contribution to humanity.

Shigeru Ban, the 2014 laureate, reflects this spirit of the prize to the fullest. He is an outstanding architect who, for twenty years, has been responding with creativity and high quality design to extreme situations caused by devastating natural disasters. His buildings provide shelter, community centers, and spiritual places for those who have suffered tremendous loss and destruction. When tragedy strikes, he is often there from the beginning, as in Rwanda, Turkey, India, China, Italy, and Haiti, and his home country of Japan, among others.

His creative approach and innovation, especially related to building materials and structures, not merely good intentions, are present in all his works. Through excellent design, in response to pressing challenges, Shigeru Ban has expanded the role of the profession; he has made a place at the table for architects to participate in the dialogue with governments and public agencies, philanthropists, and the affected communities. His sense of responsibility and positive action to create architecture of quality to serve society ́s needs, combined with his original approach to these humanitarian challenges, make this year ́s winner an exemplary professional.

The recipient has an exceptionally wide-ranging career. Since founding his first office in Tokyo in 1985 and later expanding to New York and Paris, he has undertaken projects that range from minimal dwellings, experimental houses and housing, to museums, exhibition pavilions, conference and concert venues, and office buildings.

An underpinning uniting much of his built work is his experimental approach. He has expanded the architectural field regarding not only the problems and challenges he tackles, but also regarding the tools and techniques to deal with them. He is able to see in standard components and common materials, such as paper tubes, packing materials or shipping containers, opportunities to use them in new ways. He is especially known for his structural innovations and the creative use of unconventional materials like bamboo, fabric, paper, and composites of recycled paper fiber and plastics.

In Naked House, he was able to question the traditional notion of rooms and consequently domestic life, and simultaneously create a translucent, almost magical atmosphere. This was done with modest means: walls externally clad in clear corrugated plastic and sections of white acrylic stretched internally across a timber frame. This sophisticated layered composition of ordinary materials used in a natural and efficient way, provides comfort, efficient environmental performance and simultaneously a sensual quality of light.

His own studio, atop a terrace at the Pompidou Center in Paris for the six years he was working on the museum project for Metz, was built using cardboard tubes and a membrane covering the arched roof. He has also used transportation containers as ready-made elements in museum construction.

His body of work is proof of his ability to add value through design. Further new conceptual and structural ideas were developed and can be seen in PC Pile House, House of Double Roof, Furniture House, Wall-less House, and Nine-Square Grid House.

Another theme that runs through his work is the spatial continuity between interior and exterior spaces. In Curtain Wall House, he uses tent-like movable curtains to easily link interior and exterior, yet provide privacy when needed. The fourteen-story Nicolas G. Hayek Center in Tokyo is covered with glass shutters on front and back facades that can be fully opened.

For Shigeru Ban, sustainability is not a concept to add on after the fact; rather, it is intrinsic to architecture. His works strive for appropriate products and systems that are in concert with the environment and the specific context, using renewable and locally produced materials, whenever possible. Just one example is his newly opened Tamedia office building in Zurich, which uses an interlocking timber structural system, completely devoid of joint hardware and glue.

His great knowledge of structure and his appreciation for such masters as Mies van der Rohe and Frei Otto have contributed to the development and clarity of his buildings. His own architecture is direct and honest. However, it is never ordinary, and each new project has an inspired freshness about it.

The elegant simplicity and apparent effortlessness of his works are really the result of years of practice and a love for building. Above all, his respect for the people who inhabit his buildings, whether victims of natural disaster or private clients or the public, is always revealed through his thoughtful approach, functional plans, carefully selected appropriate materials, and the richness of spaces he creates.

Shigeru Ban is a tireless architect whose work exudes optimism. Where others may see insurmountable challenges, Ban sees a call to action. Where others might take a tested path, he sees the opportunity to innovate. He is a committed teacher who is not only a role model for younger generations, but also an inspiration.

For all these reasons, Shigeru Ban is the 2014 Pritzker Architecture Prize Laureate.

+ info

[:]

e n g a w a # 1 5e n g a w a # 1 5e n g a w a # 1 5

Nos gustaría presentaros el nuevo número de la revista: engawa #15. Para este número hemos contado con la colaboración de Pepe Llinás como invitado especial. Esperamos que sea de vuestro interés.

Imagen propuesta por Josep Llinás

Para nosotros ha sido un número complejo y especial al mismo tiempo, como se explica en la editorial:

«Me advirtió Pepe, cuando fui a su estudio a invitarle a participar en engawa, que él prefería hacer como Quetglas, ofrecernos una imagen, y alejarse. Al final se avino a participar y nos dejó un misterio por resolver, un abigarrado fotomontaje bajo el cielo azul de Perico Pastor.

Algo en esta imagen nos ha llevado a la deriva (1), Pocos encontraron asideros firmes y algunos, incluso, naufragaron en ella: “que conste que lo intenté con esa inquietante foto de Llinás hasta estuve un par de veces rondando la plaza España…”. Los artículos tienden a la pérdida, a la desorientación o a la confusión del lugar, como si todos ellos, irremediablemente, se hubieran vistos arrastrados por el enmarañado caos de la imagen. Sin embargo en contra de la primera apariencia hay en todos un momento de feliz esperanza.»

Editorial
Agua · Josep Llinás
Preferiría hacerlo · Carlos Cachón
El manual del buen Armando · Matías Grimaldi
La rotonda y el cubo · François Guynot de Boismenu
Cíclico · Javier de las Heras Solé
Ciudad confusa · Rubén Páez
Lugar reflejado · Montse Solano
Correspondencia circular · Pablo Twose y François Guynot de Boismenu

+ info

Gustaríanos presentarvos o novo número da revista: engawa #15. Para este número contamos coa colaboración de Pepe Llinás como convidado especial. Esperamos que sexa do voso interese.

Imaxe proposta por Josep Llinás

Para nós foi un número complexo e especial ao mesmo tempo, como se explica na editorial:

«Advertiume Pepe, cando fun ao seu estudo a invitalo a participar en engawa, que el prefería facer como Quetglas, ofrecernos unha imaxe, e afastarse. Ao final aveuse a participar e deixounos un misterio por resolver, unha charramangueira fotomontaxe baixo o ceo azul de Perico Pastor.

Algo nesta imaxe nos levou á deriva (1), Pocos encontraron asas firmes e algúns, mesmo, naufragaron nela: «que conste que o intentei con esa inquietante foto de Llinás ata estiven un par de veces roldando a praza España… «. Os artigos tenden á perda, á desorientación ou á confusión do lugar, coma se todos eles, irremediablemente, se houbesen vistos arrastrados polo enmarañado caos da imaxe. Non obstante en contra da primeira aparencia hai en todos un momento de feliz esperanza.»

Editorial
Agua · Josep Llinás
Preferiría hacerlo · Carlos Cachón
El manual del buen Armando · Matías Grimaldi
La rotonda y el cubo · François Guynot de Boismenu
Cíclico · Javier de las Heras Solé
Ciudad confusa · Rubén Páez
Lugar reflejado · Montse Solano
Correspondencia circular · Pablo Twose y François Guynot de Boismenu

+ info

We you would like to present the new number of the magazine: engawa #15. For this number we have possessed Pepe Llinás’s collaboration as special guest. We hope that it is of your interest.

Image proposed by Josep Llinás

For us it has been a complex and special number at the same time, as it explains in the publishing house:

«Pepe warned me, when I went to his study to invite him to take part in engawa, that he preferred doing as Quetglas, offering us an image, and moving away. Ultimately it agreed to take part and left a mystery us for resolving, a multicolored photomontage under the blue sky of Perico Pastor.

Something in this image has taken to us adrift (1), Few ones found firm and some handles, even, they sank in her: «That is clear that I tried it with this Llinás’s worrying photo even I was about once or twice the square Spain …». The articles tend to the loss, to the disorientation or to the local confusion, as if all of them, irremediably, had met dragged by the entangled chaos of the image. Nevertheless in opposition to the first appearance there is in all a moment of happy hope.»

Publishing
Agua · Josep Llinás
Preferiría hacerlo · Carlos Cachón
El manual del buen Armando · Matías Grimaldi
La rotonda y el cubo · François Guynot de Boismenu
Cíclico · Javier de las Heras Solé
Ciudad confusa · Rubén Páez
Lugar reflejado · Montse Solano
Correspondencia circular · Pablo Twose and François Guynot de Boismenu

+ info

AD Entrevistas: Francisco Aires MateusAD Entrevistas: Francisco Aires MateusAD Interviews: Francisco Aires Mateus

0

Aires Mateus, formado por los hermanos y socios Manuel y Francisco Aires Mateus, es uno de los estudios de arquitectura contemporánea más influyentes y su obra ha sido reconocida internacionalmente como el nuevo paradigma de la arquitectura portuguesa. Recientemente el equipo de Plataforma Arquitectura entrevistó a uno de sus socios: Francisco Aires Mateus.

http://vimeo.com/76340756

Aires Mateus, formado polos irmáns e socios Manuel e Francisco Aires Mateus, é un dos estudos de arquitectura contemporánea máis influentes e a súa obra foi recoñecida internacionalmente como o novo paradigma da arquitectura portuguesa. Recentemente o equipo de Plataforma Arquitectura entrevistou un dos seus socios: Francisco Aires Mateus.

Aires Mateus, formed by the brothers and partners Manuel and Francisco Aires Mateus, it is one of the more influential studies of contemporary architecture and his work has been recognized internationally as the new paradigm of the Portuguese architecture. Recently the equipment of Platform Architecture interviewed one of his partners: Francisco Aires Mateus.

Priscila Villafañe · Educación y TIGs | proyecto Spatial Thinking

Hoy de la mano de Priscila Villafañe, nos adentraremos en el mundo de las TICs y su aplicación dentro de la educación. Mediante su proyecto Spatial Thinking pretende acercar el pensamiento espacial a los jóvenes y a las aulas. Sin más preámbulos os dejamos con esta introducción de Priscila, sobre su proyecto.

«El 80% de los fenómenos que ocurren a diario en el mundo están relacionados con factores espaciales; por otra parte, las tecnologías de la información y el espacio convergen cada vez más. Por ello es necesario integrar la variable espacial en la resolución de problemas y en la toma de decisiones.

El pensamiento espacial es intuitivo, emplea un lenguaje universal (imágenes), estimula la creatividad y el pensamiento divergente, es innato y se puede aprender.

Las tecnologías de la información geográfica ofrecen grandes oportunidades para analizar fenómenos, planificar y tomar decisiones considerando la variable espacial.

La combinación del pensamiento visual/espacial y los SIG componen un método innovador para gestionar el conocimiento y resolver problemas de forma creativa, una competencia transversal de gran utilidad para la práctica profesional actual y futura.»

Aunque actualmente no dispone de página web, si os interesa su trabajo os dejamos las siguientes referencias:

Priscila Villafañe · Educación y TIGs | proyecto Spatial Thinking
Ponencia en Priscila Villafañe en ESRI España 2013 (pincha sobre la imagen)
¿Cuál ha sido tu formación y trayectoria profesional previa al proyecto?

Estudié Arquitectura en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de San Sebastián. Tras un año en Florencia (Italia) con la beca Erasmus decidí especializarme en Urbanismo y cursé un grado de tres años en Urbanistica e Pianificazione Territoriale e Ambientale en la Università Degli Studi di Firenze, donde comencé a utilizar los Sistemas de Información Geográfica. Actualmente estoy cursando grado en Sociología por la UNED. Mi trayectoria académica sigue una inquietud personal y profesional ligada a las diferentes escalas de estudio del territorio,de todos los componentes que lo crean y lo transforman.

Durante 8 años he trabajado en consultoría y administración pública en proyectos nacionales e internacionales de planificación territorial y estratégica, ordenación urbana y geomarketing, empleando los SIG como soporte desde el análisis hasta la planificación y comunicación.

Mi interés personal por las relaciones sociales y la neurociencia me llevó a profundizar conocimientos y a sentir una inesperada vocación por la enseñanza.

En la actualidad me gusta definirme como “experta en enseñar a la gente a pensar de manera espacial, a ver el mundo de otra manera”.

¿Qué te llevó a abrirte camino y a aunar estos dos campos de actuación?

Mi amplia experiencia profesional en el uso de Sistemas de Información Geográfica me ha llevado a desarrollar proyectos de enseñanza-aprendizaje innovadores empleando el pensamiento espacial como competencia transversal.

La idea de unir tecnología y procesos de pensamiento surgió de la necesidad de encontrar nuevos métodos para gestionar el conocimiento y facilitar la toma de decisiones en las organizaciones del siglo XXI.

¿Qué otros proyectos y/o actividades engloba Spatial Thinking?

Diseño y desarrollo programas formativos ad hoc, de manera independiente y junto a un equipo multidisciplinar compuesto por expertos en gestión de las emociones y de las competencias relacionales.

Hasta el momento he realizado workshops para dos contextos con características y necesidades muy diferentes. Por una parte la educación secundaria y por otra , alumnos de un Executive MBA.

Además he participado en la Conferencia de Usuarios de Esri España 2013 y participaré el próximo mes de junio en el XVI Congreso Nacional de Tecnologías de la Información Geográfica, que tendrá lugar en Alicante.

Priscila Villafañe · Educación y TIGs | proyecto Spatial Thinking
Priscila Villafañe · Educación y TIGs | proyecto Spatial Thinking
¿Te encontraste con muchas dificultades en su puesta en marcha?

Existe aún un gran desconocimiento del potencial de los SIG fuera de los sectores profesionales tradicionales (medio ambiente, ingeniería, movilidad, urbanismo…) y eso supone una dificultad pero también un reto y oportunidades de trabajo.

¿Consideras que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a tu trabajo actual?

Así es ya que ha configurado mi manera de razonar y de analizar los fenómenos de manera espacial y ha sido un eslabón clave en mi trayectoria formativa y profesional.

¿Estás contenta con los objetivos alcanzados?

Todavía queda mucho por hacer y aspectos que mejorar pero las acciones emprendidas hasta el momento han tenido una gran acogida y las expectativas son buenas.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir tus pasos? ¿Qué pasos consideras que deberían dar? ¿Cómo deberían completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías? ¿Crees que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación del sector en nuestro país?

Es fundamental que los arquitectos en España intentes abrir nuevas vías de trabajo.

La arquitectura es mucho más que edificación, creo que desde la universidad a veces no se consigue transmitir el abanico de posibilidades profesionales.

La formación y práctica profesional clásica del arquitecto nos proporciona un maletín de herramientas de base muy útil para otros sectores. Después es necesario escoger un camino, profundizar en su conocimiento y tener algo de suerte, por supuesto

¿Qué opinas de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Es una opción más, aunque en España queda mucho por hacer y eso constituye también un gran reto y oportunidades.

¿Cómo ves el futuro de la profesión?

El futuro de la profesión debería pasar por una renovación de las estructuras educativas, que se oriente hacia competencias técnicas y personales requeridas en la práctica profesional actual y futura.

Priscila Villafañe · Educación y TIGs | proyecto Spatial Thinking
Priscila Villafañe · Educación y TIGs | proyecto Spatial Thinking

Priscila Villafañe · Educación y TIGs | proyecto Spatial Thinking
Marzo 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Priscila su tiempo y predisposición con este espacio.

Encuentros be to beEncontros be to beBe to be Meeting

0

Tras la buena acogida de los encuentros be to be entre arquitectos y empresas de la madera, queremos repetir la experiencia el próximo 9 de abril. Quien esté interesado en participar, que nos envíe un mensaje privado para poder realizar los cruces con tiempo. Las empresas de madera que mantendrán los encuentros son las que forman parte de la red Lignum Facile (Grupo Losán, Laminados Villapol, Molduras del Noroeste, Moblegal y Portadeza).

La cita será a partir de las 16:00 horas, en el edificio Feuga de Santiago de Compostela.

Tras a boa acollida dos encontros be to be entre arquitectos e empresas da madeira, queremos repetir a experiencia o próximo 9 de abril. Quen estea interesado en participar, que nos envíe unha mensaxe privada para poder realizar os cruzamentos con tempo. As empresas de madeira que manterán os encontros son as que forman parte da rede Lignum Facile (Grupo Losán, Laminados Villapol, Molduras do Noroeste, Moblegal e Portadeza).

A cita será a partir das 16:00 horas, no edificio Feuga de Santiago de Compostela.

After the good reception of the meetings be to be between architects and companies of the wood, we want to repeat the experience next April 9. The one who is interested in taking part, that us sends a message deprived to be able to realize the crossings with time. The companies of wood that will support the meetings are those who form a part of the network Lignum Facile (Group Losán, Laminated Villapol, Moldings of the Northwest, Moblegal and Portadeza).

The appointment will be from 16:00, in the building Feuga of Santiago de Compostela.

España: ¿universidades malas y titulados buenos? | Antón Capitel

Manuscritos e incunables, Universidad de Salamanca | cervantesvirtual.com

Ahora, cuando tantos titulados universitarios españoles se van a trabajar fuera porque no tienen otro remedio, nos llegan noticias abundantes de que son bien, incluso muy bien, aceptados, por su alta formación y eficacia. Estas son, al menos, mis noticias, en términos generales. Los licenciados universitarios españoles son considerados fuera como bien preparados y son aceptados bien en puestos de trabajo.

Ahora, bien, ¿cómo se casa esto con las noticias, tan caras a la prensa española, de que nuestras universidades son malas, ocupando en rankings internacionales puestos muy bajos? ¿Son malas las universidades, pero buenos los licenciados? ¿No será lo contrario? Si son buenos los licenciados ¿no son buenas las universidades? No otra prueba de fuego que ésta.

España, como otros países latinos (Portugal, Italia,…) ha hecho en buena medida una gran revolución social por medio de las universidades. Nuestros países, económicamente malos, han multiplicado, sin embargo, el conocimiento, y han hecho que las clases dirigentes (esto es, los que ocupan la administración, la empresa, las instituciones) sean hoy en bastante medida procedentes de la clase media, media-baja y hasta baja. En esto, España al menos, ha cambiado por completo. Tener muchos universitarios no será ni económico ni funcional, pero eleva la cultura y el saber de los ciudadanos y revoluciona la composición de la sociedad.

Distintos son los países nórdicos, los germanos y los anglosajones, donde, al contrario de lo que se dice, se ha frenado el acceso de los ciudadanos a la universidad y, así, al alto conocimiento. En los países nórdicos el freno es una estricta selectividad, con «numerus clausus» muy apretados. En Alemania es una cosa mixta, selectividad y dinero. En Estados Unidos e Inglaterra, más sencillo: el dinero como selección principal. Lo cierto es que los países occidentales y nórdicos,tan narcisistas y tan prestigiados, han puesto una dura bota contra la cara de las clases medias, medias-bajas y bajas, obligándoles a permanecer en su origen social y permitiendo que sólo los ricos (muchos de ellos en buena medida ladrones) purifiquen con la universidad sus a menudo inconfesables orígenes.

Tenemos muchos universitarios, nos valen de poco. Pero, por fortuna, pueden emigar a países que, como Inglaterra o Alemania, no producen suficientes médicos o ingenieros y tienen que pedírselos a los países PIGS, esto es a España, Portugal, Italia y Grecia, que son países corruptos y pobres, pero, mire usted, no tan malos en el conocimiento. Los llamados países buenos tienen mal organizadas las Universidades y no tienen titulados suficientes: esto es, tienen dinero e industria, pero, en realidad, muy poco conocimiento. Sólo saben aquello con lo que pueden vender.

Continuaremos siendo países malos, seguro. Pero contribuiremos enormemente a la mejora del conocimiento en el mundo. Soy arquitecto y por eso sé que en el mundo, en general, mejorará mucho la arquitectura, porque irán (han ido) a trabajar fuera muchos jóvenes arquitectos españoles.

Los licenciados españoles son muy buenos y muy bien aceptados. Porque las Universidades españolas son buenas y eficientes. Han sabido educar bien a masas populares. Quizá esto sirva para poco, pero así es.

Antonio González-Capitel Martínez · Doctor arquitecto · catedrático en ETSAM
Madrid · julio 2013

Espacios para aprender. Arquitectura y Docencia (II) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz

 

[:es]Espacios para aprender. Arquitectura y Docencia (I) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:gl]Espazos para aprender. Arquitectura e Docencia (I) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:en]Spaces to learn. Architecture and Teaching (I) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:]

La clase de señorita Bowls en una escuela victoriana para muchachas, 1905 | Fuente: postal
El higienismo y los primeros cambios en los espacios educativos

Podríamos pensar que esta concepción un tanto alternativa de la educación y los espacios donde se desarrolla es una idea relativamente moderna. Si bien es cierto que los ejemplos más característicos comienzan a aparecer bien entrado el siglo XX, la preocupación por las condiciones en que se desarrolla el proceso pedagógico tiene su origen más atrás. Son los movimientos higienistas aparecidos en Europa a finales del siglo XIX los que detectan, y denuncian por primera vez los problemas de hacinamiento, salubridad e iluminación, moneda común en el panorama urbano. Esta situación se agravaría por la masiva inmigración de población rural a las grandes ciudades, consecuencia de la industrialización. El crecimiento de las ciudades que se generó para absorber toda esa población migratoria se realizó sin ningún tipo de control hasta los primeros intentos de ordenación urbanística de los ensanches. El aumento de población produjo una imparable masificación de las viviendas existentes y la inevitable degradación de las condiciones de habitación.

El asunto no pasaba desapercibido entre las capas más concienciadas de la sociedad y trascendía a la prensa, a las clases políticas e incluso al lenguaje popular. En esta labor de denuncia participaron distintos sectores, fundamentalmente los más directamente implicados en las consecuencias médicas de los problemas higiénicos. Fueron los médicos higienistas, influidos por las tendencias de mejora de la salubridad pública procedentes de Europa, los que más influyeron, a través de estudios de índole social.

En cualquier caso, el “problema de la vivienda” como ya se daba en llamar esta circunstancia entre la opinión pública no se limitaba a las condiciones de habitabilidad de ámbito privado. Más allá de la creciente preocupación por la vivienda, la intervención de los Estados en las condiciones de higiene y salubridad de los servicios públicos derivó en la normalización de una serie de pautas de funcionamiento de estos y, como consecuencia, en la adopción de una serie de espacios diseñados “ad hoc”. Hospitales, cárceles, manicomios y, en general, toda una serie de instituciones de tipo social fueron reformadas o directamente desarrolladas desde cero. Por supuesto, los espacios educativos resultaban prioritarios en este desarrollo.

Nuevas tendencias pedagógicas desarrolladas en Centroeuropa a finales del siglo XIX proponían el desarrollo personal del alumno en paralelo con la adquisición de conocimientos. Se incluían temas artísticos, manuales, desarrollo de actividades físicas y un contacto mayor con la Naturaleza a través de las clases al aire libre. Junto a esto, se desarrolló la preocupación por la higiene personal del alumno y el cuidado por su alimentación, la redefinición del mobiliario escolar para prevenir enfermedades directamente derivadas de las condiciones en las que se impartían las clases y, fundamentalmente, la aplicación de forma sistemática de conceptos higienistas derivados de la correcta utilización de la luz, la ventilación y la orientación de los espacios educativos.

Sin duda, todas estas ideas planteaban conceptos excesivamente ambiciosos para las posibilidades reales de aplicación. En pocos países se decidió afrontar todas estas reformas de un modo decidido. Empezando por la propia ubicación física de las nuevas escuelas necesarias, muy condicionada por la creciente especulación urbanística y las dificultades de comunicación de la mayor parte de los núcleos urbanos, los problemas de implantación resultaron irresolubles en la mayoría de los casos. Hubo, sin embargo, algunas excepciones a esta norma, que supusieron el germen de muchos de los desarrollos posteriores.

Raquel Martínez y Alberto Ruiz
arquitectos, docentes e investigadores
Madrid. marzo 2014

Bibliografía

Monografías:

GARCIA PABLOS, Rodolfo. Construcciones Escolares. Curso organizado por el gobierno español como colaboración al proyecto principal de la UNESCO. Madrid: Dirección General de Enseñanza Primaria, 1962

LANDROVE, Susana, ed. Equipamientos I. Lugares públicos y nuevos programas, 1925-1965. Registro DoCoMoMo Ibérico. Barcelona: Fundación Caja de Arquitectos: Fundación DOCOMOMO ibérico, 2010

BURGOS RUIZ, Francisco. La arquitectura del aula. Nuevas escuelas madrileñas, 1868-1968. Madrid: Ayuntamiento de Madrid. Área de las Artes, 2007

A.C. Documentos de Actividad Contemporánea. nº 9. Primer trimestre de 1933. Barcelona Madrid San Sebastián: G.A.T.E.P.A.C. (Grupo de Arquitectos y Técnicos Españoles para el Progreso de la Arquitectura Contemporánea), 1931-1937

Recursos en línea:

El Blog de Stepien y Barno. La enseñanza según Louis Kahn [en línea] Abril de 2010 [Consulta en julio de 2012] Disponible en web

ALVES GONÇALVES, Polyanna. Herman Hertzberger. Edificios Escolares [en línea]. Octubre de 2009 2010 [Consulta en julio de 2012]  Disponible en web

Espacios para aprender. Arquitectura y Docencia (III) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz

 

Arquia/Maestros Arquia/Maestros Arquia/Maestros

La colección arquia/maestros es un programa cultural ideado, producido y editado por la Fundación Arquia consistente en las grabaciones de entrevistas (monografías audiovisuales en DVD) realizadas a arquitectos relevantes de la arquitectura contemporánea. El objeto de la colección es que destacados maestros de la arquitectura transmitan su pensamiento, de viva voz, a generaciones futuras de arquitectos.

25 de marzo a las 19.30 h, la Fundación Arquia ofrecerá en directo la retransmisión mediante streaming del acto de presentación de la nueva colección arquia/maestros.

Mesa redonda Reflexiones en torno a la arquitectura con la participación de los protagonistas de los primeros números de la colección:
Oriol Bohigas
Rafael Moneo
Juan Navarro Baldeweg
Moderador: Luis Fernández-Galiano

La nueva colección arquia/maestros la componen monografías audiovisuales (DVD) de entrevistas conducidas por el arquitecto Luís Fernández-Galiano a arquitectos contemporáneos relevantes de la arquitectura española. A través de la colección, destacados maestros de la arquitectura transmiten su pensamiento, de viva voz, a generaciones futuras de arquitectos.

A colección arquia/maestros é un programa cultural ideado, producido e editado pola Fundación Arquia consistente nas gravacións de entrevistas (monografías audiovisuais en DVD) realizadas a arquitectos relevantes da arquitectura contemporánea. O obxecto da colección é que destacados mestres da arquitectura transmitan o seu pensamento, de viva voz, a xeracións futuras de arquitectos.

25 de marzo ás 19.30 h, a Fundación Arquia ofrecerá en directo a retransmisión mediante streaming do acto de presentación da nova colección arquia/mestres.

Mesa redonda Reflexiones en torno á arquitectura coa participación dos protagonistas dos primeiros números da colección:
Oriol Bohigas
Rafael Moneo
Juan Navarro Baldeweg
Moderador: Luis Fernández-Galiano

A nova colección arquia/mestres compóñena monografías audiovisuais (DVD) de entrevistas conducidas polo arquitecto Luís Fernández-Galiano a arquitectos contemporáneos relevantes da arquitectura española. A través da colección, destacados mestres da arquitectura transmiten o seu pensamento, de viva voz, a xeracións futuras de arquitectos.

The collection arquia/maestros is a cultural program designed, produced and edited by the Foundation Arquia consisting of the recordings interviews (audio-visual monographs in DVD) realized to relevant architects of the contemporary architecture. The object of the collection is that out-standing teachers of the architecture transmit his thought, of alive voice, to future generations of architects.

On March 25 h, the Foundation Arquia will offer to the 19.30 directly the retransfer by means of streaming of the act of presentation of the new collection arquia/maestros.

Round table Think concerning the architecture with the participation of the protagonists of the first numbers of the collection:
Oriol Bohigas
Rafael Moneo
Juan Navarro Baldeweg
Moderador: Luis Fernández-Galiano

The new collection arquia/maestros she is composed by audio-visual monographs (DVD) of interviews led by the architect Luís Fernandez-Galiano to contemporary relevant architects of the Spanish architecture. Across the collection, out-standing teachers of the architecture transmit his thought, of alive voice, to future generations of architects.

Espacios para aprender. Arquitectura y Docencia (I) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz

Escuela Apollo, Herman Hertzberger, 1980
Escuela Apollo, Herman Hertzberger, 1980

Como arquitectos nos gustan pensar que la arquitectura que generamos tiene un incidente positivo en la vida de la gente. Trasladado a la arquitectura docente, nos gustaría creer que una buena escuela (desde un punto de vista arquitectónico) propicia una mejor enseñanza. Que un espacio bien formulado, facilita y activa la labor docente nos maestros y el aprendizaje en los alumnos. No es posible separar el sistema pedagógico de los espacios en los que este se desarrolla. Si bien es cierto que el componente humano – tanto el profesorado como los alumnos – son el elemento clave del funcionamiento de cualquiera proceso educativo, lo cierto es que el ambiente, las condiciones espaciales, los factores de iluminación, acústica, ventilación o temperatura, resultan fundamentales en la actual enseñanza.

Según los planteamientos generales de la arquitectura docente, las necesidades funcionales definieron los espacios, en una suerte de “forma sigue a la función” que provocó que la tipología escolar se mantuviera casi invariable desde sus orígenes. El planteamiento de la enseñanza de forma unidireccional, mediante un sistema de transmisión-recepción de información fue -y en algunos casos sigue siendo- la base de la pedagogía desde las edades más tempranas. Desde este punto de vista, un espacio educativo también unidireccional, tipo “aula”, resulta óptimo. Este recinto, de característica forma rectangular, fue perfeccionado a lo largo de la historia, pero su concepción pocas veces se replanteó. Se caracterizó mediante la iluminación direccional, se evolucionó en los sistemas de comunicación, se le dotó de elementos de tecnología pero, en su esencia, sigue funcionando mediante un púlpito enfrentado la una congregación de oyentes

Louis I. Kahn1 reflexionaba sobre el proceso educativo afirmando que

“la escuela comenzó con un hombre bajo un árbol, un hombre que no sabía que era un maestro, y que se puso a discutir del que había comprendido con algunos otros, que no sabían que eran estudiantes”.2

En este proceso de reunión al amparo de un árbol, símbolo de conocimiento, y de discusión entre iguales, poco tiene que ver con el planteamiento descrito anteriormente. Si bien en todo procedimiento pedagógico resulta necesaria la transmisión de conocimientos, este no se debería basar exclusivamente en la diferencia en la cantidad de datos atesorados por un respeto a los otros. No es el objetivo de esta comunicación formular la conveniencia o no de los procesos pedagógicos actuales, pero resulta incontestable que estos están cambiando. La pregunta es,

¿cambiaron los espacios educativos al mismo ritmo que estos procesos?

Y se lo hicieron,

¿cómo influyeron en estos cambios?

Es cierto que determinado tipo de escuelas, como algunas de las que veremos a continuación, están muy ligadas a concepciones educativas experimentales, que poco tienen que ver con la enseñanza más tradicional, aún mayoritaria a día de hoy; pero también es cierto que la evolución natural de esta, debería ir ligada a las nuevas concepciones de las propuestas arquitectónicas, muy alejadas de simples “cajas” contenedoras de alumnos.

Raquel Martínez e Alberto Ruiz
arquitectos, docentes e investigadores
Madrid. marzo 2014

Notas:

1 Louis I. Kahn (1901-1974) arquitecto estadounidense, también dedicado a la docencia.

2 Citado no Blogue de Stepien e Barno. La enseñanza según Louis Kahn.

Raquel Martínez y Alberto Ruiz
arquitectos, docentes e investigadores
Madrid. marzo 2014

Bibliografía

Monografías:

GARCIA PABLOS, Rodolfo. Construcciones Escolares. Curso organizado por el gobierno español como colaboración al proyecto principal de la UNESCO. Madrid: Dirección General de Enseñanza Primaria, 1962

LANDROVE, Susana, ed. Equipamientos I. Lugares públicos y nuevos programas, 1925-1965. Registro DoCoMoMo Ibérico. Barcelona: Fundación Caja de Arquitectos: Fundación DOCOMOMO ibérico, 2010

BURGOS RUIZ, Francisco. La arquitectura del aula. Nuevas escuelas madrileñas, 1868-1968. Madrid: Ayuntamiento de Madrid. Área de las Artes, 2007

A.C. Documentos de Actividad Contemporánea. nº 9. Primer trimestre de 1933. Barcelona Madrid San Sebastián: G.A.T.E.P.A.C. (Grupo de Arquitectos y Técnicos Españoles para el Progreso de la Arquitectura Contemporánea), 1931-1937

Recursos en línea:

El Blog de Stepien y Barno. La enseñanza según Louis Kahn [en línea] Abril de 2010 [Consulta en julio de 2012] Disponible en web

ALVES GONÇALVES, Polyanna. Herman Hertzberger. Edificios Escolares [en línea]. Octubre de 2009 2010 [Consulta en julio de 2012]  Disponible en web

Espacios para aprender. Arquitectura y Docencia (II) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz

 

Sverre Fehn Schreiner HouseSverre Fehn Schreiner HouseSverre Fehn Schreiner House

0

Fehn nació en Kongsberg, Buskerud. Realizó sus estudios, tras la guerra, en la Escuela de Arquitectura de Oslo, dónde se diplomó en el año 1949; una institución que sufrió una crisis por entonces. Rápidamente destacó entre los arquitectos de su generación.

Durante los años 1952 y 1953, efectuó un viaje de estudios a Marruecos en el cual se interesó y estudió la arquitectura vernácula, hecho que influenció en el futuro de su obra. Posteriormente se trasladó a París, trabajando en el estudio de arquitectura de Jean Prouvé; allí conoció a Le Corbusier. A su regreso a Noruega, en 1954, inició su actividad profesional individual con su propio estudio de arquitectura.

Schreiner House, Oslo, 1963

Fehn naceu en Kongsberg, Buskerud. Realizou os seus estudos, tras a guerra, na Escola de Arquitectura de Oslo, onde se diplomó no ano 1949; unha institución que sufriu unha crise por entón. Rapidamente destacou entre os arquitectos da súa xeración.

Durante os anos 1952 e 1953, efectuou unha viaxe de estudos a Marrocos na cal se interesou e estudou a arquitectura vernácula, feito que influenciou no futuro da súa obra. Posteriormente trasladouse a París, traballando no estudo de arquitectura de Jean Prouvé; alí coñeceu a Le Corbusier. Ao seu regreso a Noruega, en 1954, iniciou a súa actividade profesional individual co seu propio estudo de arquitectura.

Schreiner House, Oslo, 1963

Fehn was born in Kongsberg, Buskerud.[2] He received his architectural education shortly after World War II in Oslo, a crisis course that would later become an independent school under various names during the next decades, today known as the Oslo School of Architecture and Design. He quickly became the leading Norwegian architect of his generation.

In 1952–1953, during travels in Morocco, he discovered vernacular architecture, which was to deeply influence his future work. Later he moved to Paris, where he worked for two years in the studio of Jean Prouvé, and where he knew Le Corbusier. On his return to Norway, in 1954, he opened a studio of his own.

Schreiner House, Oslo, 1963

Troldtekt Award 2014: Premio Internacional bienal para estudiantesTroldtekt Award 2014: Premio Internacional bienal para estudantesTroldtekt Award 2014: International biennial Prize for students

0

La empresa danesa Troldtekt, presenta la tercera edición de su concurso bienal para estudiantes. El objetivo del concurso es premiar nuevos usos y propuestas de la placa acústica Troldtekt. Se valorarán especialmente aquellas ideas creativas que puedan llevarse a cabo en la realidad ya que se trata de buscar el equilibrio entre la originalidad y el sentido práctico. Los participantes pueden proponer los colores, las formas e incluso nuevos usos.

La fecha límite para inscribirse en el concurso Troldtekt Award es el 1 de abril de 2014 aunque las propuestas podrán subirse a la web del concurso hasta el 30 de abril de 2014.

Producto

La placa Troldtekt es una placa tradicional para techos fabricada a base de madera danesa y cemento pero también es una placa flexible que se puede recortar y emplear en nuevos soportes. Las principales ventajas del producto son su buena acústica y su sostenibilidad ya que está fabricado con madera de los bosques daneses certificada con PEFC que garantiza una silvicultura sostenible.

Jurado internacional

El jurado del concurso que valorará las propuestas recibidas está formado por el arquitecto danés Mikkel Frost de CEBRA a/s (cebra.info), el arquitecto holandés Bjarne Mastenbroek de SeARCH Architects (search.nl), el arquitecto español Jorge Vidal de Rahola Vidal Arquitectos (raholavidal.com) y dos personas de Troldtekt A/S.

Ediciones anteriores

El proyecto ganador de la edición anterior fue el del estudiante Matthias Kisch, de la Escuela de Arquitectura de Copenhaguen por su proyecto Acoustic Synecdoche, una escultura acústica en forma de nube en la que se podía integrar luz.

El premio especial del jurado fue para Amy Linford de la Universidad de Newcastle.

Las bases del concurso pueden consultarse en: troldtekt.com

A empresa danesa Troldtekt, presenta a terceira edición do seu concurso bienal para estudantes. O obxectivo do concurso é premiar novos usos e propostas da placa acústica Troldtekt. Valoraranse especialmente aquelas ideas creativas que poidan levarse a cabo na realidade xa que se trata de buscar o equilibrio entre a orixinalidade e o sentido práctico. Os participantes poden propoñer as cores, as formas e mesmo novos usos.

A data límite para inscribirse no concurso Troldtekt Award é o 1 de abril de 2014 aínda que as propostas poderán subirse á web do concurso ata o 30 de abril de 2014.

Producto

A placa Troldtekt é unha placa tradicional para teitos fabricada a base de madeira danesa e cemento pero tamén é unha placa flexible que se pode recortar e empregar en novos soportes. As principais vantaxes do produto son a súa boa acústica e a súa sostibilidade xa que está fabricado con madeira dos bosques daneses certificada con PEFC que garante unha silvicultura sostible.

Xurado internacional

O xurado do concurso que valorará as propostas recibidas está formado polo arquitecto danés Mikkel Frost de CEBRA a/s (cebra.info), o arquitecto holandés Bjarne Mastenbroek de SeARCH Architects (search.nl), o arquitecto español Jorge Vidal de Rahola Vidal Arquitectos (raholavidal.com) e duas persoas de Troldtekt A/S.

Edicións anteriores

O proxecto gañador da edición anterior foi o do estudante Matthias Kisch, da Escola de Arquitectura de Copenhaguen polo seu proxecto Acoustic Synecdoche, unha escultura acústica en forma de nube na que se podía integrar luz.

O premio especial do xurado foi para Amy Linford de la Universidad de Newcastle.

As bases do concurso pódense consultar en: troldtekt.com

The Danish company Troldtekt, he presents the third edition of his biennial contest for students. The aim of the contest is to reward new uses and offers of the acoustic plate Troldtekt. There will be valued specially those creative ideas that could be carried out in the reality since it is a question of looking for the balance between the originality and the practical sense. The participants can propose the colors, the forms and even new uses.

The deadline Troldtekt Award to register in the contest is April 1, 2014 though the offers will be able to be raised to the web of the contest until April 30, 2014.

Product

The plate Troldtekt is a traditional plate for ceilings made based on Danish wood and I cement but also it is a flexible plate that can cut away and use in new supports. The principal advantages of the product are his good acoustic one and his sustainability since it is made by wood of the Danish forests certified with PEFC that guarantees a sustainable forestry.

International juror

The juror of the contest who will value the received offers is formed by the Danish architects Mikkel Frost of CEBRA a/s (cebra.info), the Dutch architect Bjarne Mastenbroek’s SeARCH Architects (search.nl), the Spanish architect Jorge Vidal de Rahola Vidal Arquitectos (raholavidal.com) and two persons of Troldtekt A/S.

Previous editions

The winning project of the previous edition was that of the student Matthias Kisch, of the School of Copenhaguen’s Architecture for his project Acoustic Synecdoche, an acoustic sculpture in the shape of cloud in the one that could join light.

The special prize of the juror was for Amy Linford of the University of Newcastle.

The bases of the contest can consult in: troldtekt.com

Sverre Fehn. Obra CompletaSverre Fehn. Obra CompletaSverre Fehn. Work Completes

2

Por primera vez una monografía económica, una edición actualizada y ampliada, del arquitecto noruego Sverre Fehn, un voluminoso documento ampliamente ilustrado con dibujos y fotografías,  analiza la obra del arquitecto para explorar la relación entre naturaleza y artificio con una introducción a cargo de Francesco Dal Co, monografía sobre el trabajo de Sverre Fehn, obra por obra, la peculiar simbiosis que presenta la arquitectura entre el moderno formal lenguaje  y las tradiciones locales de las regiones de las que provino.

Invenciones estructurales que caracterizan tanto lo construido como los proyectos de obras, desarrollan de manera coherente la lección aprendida en los años de aprendizaje en el taller de Jean Prouvé.

Su arquitectura, de carácter constructivo simple, contenido estrictamente funcional, expresión se mezclan en un equilibrio compositivo que impide el funcionamiento libre tanto como la exaltación de la técnica de la calidad de los materiales plástica.

Tapa blanda: 309 páginas
Editor: Mondadori Electa (1 de marzo de 2007)
Colección: Architettura paperback
Idioma: Italiano

Por primeira vez unha monografía económica, unha edición actualizada e ampliada, do arquitecto noruegués Sverre Fehn, un voluminoso documento amplamente ilustrado con debuxos e fotografías, analiza a obra do arquitecto para explorar a relación entre natureza e artificio cunha introdución a cargo de Francesco Dal Co, monografía sobre o traballo de Sverre Fehn, obra por obra, a peculiar simbiose que presenta a arquitectura entre a moderna formal linguaxe e as tradicións locais das rexións das que proveu.

Invencións estruturais que caracterizan tanto o construído coma os proxectos de obras, desenvolven de xeito coherente a lección aprendida nos anos de aprendizaxe no taller de Jean Prouvé.

A súa arquitectura, de carácter construtivo simple, contido estritamente funcional, expresión mestúranse nun equilibrio compositivo que impide o funcionamento libre tanto como a exaltación da técnica da calidade dos materiais plástica.

Tapa blanda: 309 páxinas

Editor: Mondadori Electa (1 de marzo de 2007)

Colección: Architettura paperback

Idioma: Italiano

For the first time an economic monograph, an updated and extended edition, of the Norwegian architect Sverre Fehn, a voluminous document widely illustrated with drawings and photographies, analyzes the work of the architect to explore the relation between nature and artifice with an introduction at the expense of Francesco Dal Co, monograph on Sverre Fehn’s work, work for work, peculiar symbiosis that presents the architecture between the modern formal language and the local traditions of the regions from which it came.

Structural inventions that characterize both the constructed and the projects of works, develop in a coherent way the lesson learned in the years of learning in Jean Prouvé’s workshop.

His architecture, of constructive simple character, strictly functional content, expression mix in a balance compositivo that prevents the functioning free so much as the exaltation of the technology of the plastic quality of the materials.

Softcover: 309 pages

Publisher: Mondadori Electa (March 1, 2007)

Collection: Architettura paperback

Language: Italian

Centro de salud de Mesoiro | Hermo Iglesias Veiga ArquitectosCentro de saúde de Mesoiro | Hermo Iglesias Veiga ArquitectosMesoiro Health Center | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos

Centro de salud para un nuevo barrio. Se trata de uno de los primeros equipamientos de los que consta esta zona de nueva construcción.

Ubicado sobre un estrato rocoso elevado sobre el nivel de la calle el edificio de hormigón y zinc pretende crear una nueva fachada previa a los edificios de viviendas de 9 alturas con los que linda, así su topografía permite realizar en la fachada trasera un patio ajardinado al que se abren las consultas proporcionando intimidad e iluminación a las mismas.

En la fachada principal, donde se localiza la zona pública del edificio, se abre una galería hacia el valle de Mesoiro.

En esta fachada la estructura de hormigón visto sale al exterior para configurar un parasol vertical que protege de la orientación este y se adapta en cada planta a las necesidades espaciales de la zona de esperas.

El acceso a cubierto divide espacial y volumétricamente el edificio en dos, una zona de atención primaria y otra de pediatría, esta entrada a cubierto está flanqueada por unos pilares de vidrio que identifican el edificio.

Obra: Centro salud de Mesoiro, A Coruña
Autor: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío, Iván López Veiga).
Colaboradores: Anabel Ortiz Conlledo
Año:  2006-2010
Emplazamiento: rúa Os Ancares, Mesoiro, A Coruña
Promotor: Sergas
Constructora: Antalsis S.L.
Estructura:  Francisco Carballo y Carolo Losada
Instalaciones: Eduardo Gómez Ramos y César Themudo Goday
Fotografías:  Héctor Santos-Díez | BISimages   _  Iglesias y Veiga  Arquitectos
+ iglesiasveiga.es

Center of health for a new neighborhood. It is a question of one of the first equipments of which there consists this zone of new construction.

Located on a rocky stratum raised on the level of the street the building of concrete and zinc tries to create a new front before the buildings of housings of 9 heights on which it borders, like that his topography allows to realize in the back front a court landscaped which the consultations are opened providing intimacy and lighting to the same ones.

In the main face, where the public zone of the building is located, a gallery is opened towards Mesoiro’s valley.

In this front the structure of seen concrete goes out on the outside to form a vertical parasol that protects from the orientation this one and adapts in every plant to the spatial needs of the zone of waits.

The access to cutlery divides spatially and volumetrically the building in two, one zone of primary and different care of pediatrics, this entry to cutlery is flanked by a few props of glass that identify the building.

Work: Mesoiro Health Center, A Coruña

Author: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío, Iván López Veiga).

Collaborators: Anabel Ortiz Conlledo

Year: 2006-2010

Location: rúa Os Ancares, Mesoiro, A Coruña

Promoter: Sergas

Construction: Antalsis S.L.

Structure: Francisco Carballo and Carolo Losada

Facilities: Eduardo Gómez Ramos and César Themudo Goday

Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages _ Iglesias and Veiga Arquitectos

+ iglesiasveiga.es

Centro de saúde para un novo barrio. Trátase dun dos primeiros equipamentos dos que consta esta zona de nova construción.

Situado sobre un estrato rochoso elevado sobre o nivel da rúa o edificio de formigón e cinc pretende crear unha nova fachada previa aos edificios de vivendas de 9 alturas cos que linda, así a súa topografía permite realizar na fachada traseira un patio axardinado ao que se abren as consultas proporcionando intimidade e iluminación a estas.

Na fachada principal, onde se localiza a zona pública do edificio, ábrese unha galería cara ao val de Mesoiro.

Nesta fachada a estrutura de formigón visto sae ao exterior para configurar unha antuca vertical que protexe da orientación este e se adapta en cada planta ás necesidades espaciais da zona de esperas.

O acceso a cuberto divide espacial e volumetricamente o edificio en dous, unha zona de atención primaria e outra de pediatría, esta entrada a cuberto está flanqueada por uns piares de vidro que identifican o edificio.

Obra: Centro saúde de Mesoiro, A Coruña

Autor: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío, Iván López Veiga).

Colaboradores: Anabel Ortiz Conlledo

Ano: 2006-2010

Emplazamento: rúa Os Ancares, Mesoiro, A Coruña

Promotor: Sergas

Constructora: Antalsis S.L.

Estructura: Francisco Carballo e Carolo Losada

Instalacións: Eduardo Gómez Ramos e César Themudo Goday

Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages_ Iglesias e Veiga Arquitectos

+ iglesiasveiga.es

Portfolio Speed DatingPortfolio Speed DatingPortfolio Speed Dating

0

Portfolio Speed Dating es un concurso con un formato ágil y novedoso, organizado por Roca, que pretende ofrecer a estudiantes de diseño y arquitectura la oportunidad de presentar su portfolio a reconocidos profesionales del sector.

Comisarios: BeatRIz villaNUeva caJIde y fRancIsco JavIeR casas coBo de bRijUNi architects.

OBJETIVO
Explica tu portfolio gráfico y muestra tus mejores ideas a un grupo de cuatro profesionales, cara a cara, uno a uno, durante cuatro minutos, y recibe comentarios individuales de cada uno de ellos para conseguir la mayor puntuación y llegar así hasta la ronda final.

¿QUIÉN PUEDE PARTICIPAR?
Estudiantes, mayores de edad, matriculados en el año académico 2013-2014 en programas de grado o posgrado en escuelas de arquitectura y diseño públicas o privadas españolas.

El número máximo de participantes será de cien. Los cien primeros por riguroso orden de inscripción.

ABIERTO AL PÚBLICO
La fase final del concurso y la entrega de premios estarán abiertas al público. Si quieres asistir como público a partir de las 17:30 horas.

+ info

Portfolio Speed Dating é un concurso cun formato áxil e novidoso, organizado por Roca, que pretende ofrecer a estudantes de deseño e arquitectura a oportunidade de presentar o seu portfolio a recoñecidos profesionais do sector.

Comisarios: BeatRIz villaNUeva caJIde e fRancIsco JavIeR casas coBo de bRijUNi architects.

OBXECTIVO

Explica o teu portfolio gráfico e mostra as túas mellores ideas a un grupo de catro profesionais, cara a cara, un a un, durante catro minutos, e recibe comentarios individuais de cada un deles para conseguir a maior puntuación e chegar así ata a rolda final.

¿QUEN PODE PARTICIPAR?

Estudantes, maiores de idade, matriculados no ano académico 2013-2014 en programas de grao ou posgrao en escolas de arquitectura e deseño públicas ou privadas españolas.

O número máximo de participantes será de cen. Os cen primeiros por rigorosa orde de inscrición.

ABERTO AO PÚBLICO

A fase final do concurso e a entrega de premios estarán abertos ao público. Se queres asistir como público a partir das 17:30 horas.

+ info

Portfolio Speed Dating is a contest with an agile and new format organized by Rock, which tries to offer to students of design and architecture the opportunity to present his portfolio to recognized professionals of the sector.

Curators: BeatRIz villaNUeva caJIde e fRancIsco JavIeR casas coBo de bRijUNi architects.

TARGET

Your graphical portfolio explains and one shows your better ideas to a group of four professionals, face-to-face, during four minutes, and receives individual comments of each one of them to obtain the major punctuation and to come this way up to the final round.

WHO CAN THE ONE TAKE PART?

Students, major of age, matriculated persons in the academic year 2013-2014 in programs of degree or posgrado in public schools of architecture and design or Spanish private roads.

The maximum number of participants will be of hundred. The hundred first ones for rigorous order of inscription.

OPENED THE PUBLIC

The final phase of the contest and the delivery of prizes will be opened the public. If you want to represent as public from 17:30.

+ info

Rafael Aburto, ArquitectoRafael Aburto, ArquitectoRafael Aburto, Architect

0

Audiovisual sobre el arquitecto Rafael Aburto (Bilbao, 1913) producido con ocasión de la exposición monográfica celebrada en las Arquerías de Nuevos Ministerios de Madrid del 29 de septiembre al 13 de noviembre de 2005. El video se articula sobre una entrevista personal realizada al arquitecto en Madrid el 19 de Octubre de 2004. Rafael Aburto, uno de los arquitectos destacados de la llamada primera generación de posguerra de la arquitectura moderna en España (Fisac, Cabrero, Sota, Coderch, etc.) celebra en 2013 el centenario de su nacimiento.

REALIZACIÓN Carlos Bernal
GUIÓN Iñaki Bergera
PRODUCCIÓN Joaquín Torrens
PRODUCCIÓN EJECUTIVA ICT-Euroview
FOTOGRAFÍA Carlos Bernal
MUSICA ORIGINAL Marc Vaillo
MONTAJE Joaquín Torrens
PRODUCCIÓN EJECUTIVA ICT-Euroview
© 2005 Iñaki Bergera – Ministerio de Vivienda

Audiovisual sobre o arquitecto Rafael Aburto (Bilbao, 1913) producido con ocasión da exposición monográfica celebrada nas Arcadas de Novos Ministerios de Madrid do 29 de setembro ao 13 de novembro de 2005. O video articúlase sobre unha entrevista persoal realizada ao arquitecto en Madrid o 19 de Outubro de 2004. Rafael Aburto, un dos arquitectos destacados da chamada primeira xeración de posguerra da arquitectura moderna en España (Fisac, Cabreiro, Sota, Coderch, etc.) celebra en 2013 o centenario do seu nacemento.

REALIZACIÓN Carlos Bernal

GUIÓN Iñaki Bergera

PRODUCCIÓN Joaquín Torrens

PRODUCCIÓN EXECUTIVA ICT-Euroview

FOTOGRAFÍA Carlos Bernal

MUSICA ORIXINAL Marc Vaillo

MONTAXE Joaquín Torrens

PRODUCCIÓN EXECUTIVA ICT-Euroview

© 2005 Iñaki Bergera – Ministerio de Vivenda

Audio-visual on the architect Rafael Aburto (Bilbao, 1913) produced on the occasion of the monographic exhibition celebrated in the Series of arches of New Departments of Madrid from September 29 to November 13, 2005. The video is articulated on a personal interview realized to the architect in Madrid On October 19, 2004. Rafael Aburto, one of the architects distinguished from the first call generation of postwar period of the modern architecture in Spain (Fisac, Goatherd, Jack, Coderch, etc.) it celebrates in 2013 the centenary of his birth.

ACCOMPLISHMENT Carlos Bernal

SCRIPT Iñaki Bergera

PRODUCTION Joaquín Torrens

EXECUTIVE PRODUCTIONICT-Euroview

PHOTOGRAPHY Carlos Bernal

ORIGINAL MUSIC Marc Vaillo

EDITION Joaquín Torrens

EXECUTIVE PRODUCTIONICT-Euroview

© 2005 Iñaki Bergera – Department of Housing

[:es]Atmósferas. Peter Zumthor[:gl]Atmósferas. Peter Zumthor[:en]Atmospheres. Peter Zumthor[:]

0

[:es]

PETER ZUMTHOR, PREMIO PRITZKER DE ARQUITECTURA 2009

Este libro recoge una conferencia impartida en junio de 2003 por Peter Zumthor en el castillo de Wendlinghausen, en el marco del Festival de Literatura y Música de Alemania. En ella, el autor reflexiona sobre la capacidad de los edificios y sus entornos para ofrecer a la gente un buen lugar para el desarrollo de sus vidas. Sus reflexiones sirven de magnífico puente de conexión entre los edificios del propio Zumthor y su relación con el entorno.

Atmósferas. Peter Zumthor
Atmósferas. Peter Zumthor

Peter Zumthor (Basilea, 1943) se formó como ebanista, diseñador y arquitecto en la Kunstgewerbeschule de Basilea y en el Pratt Institute de Nueva York. Trabajó en el Departamento de Conservación de Monumentos del cantón suizo de Graubünden y desde 1979 tiene su propio despacho en Haldenstein, Suiza. Es profesor en la Accademia di Architettura de la Università della Svizzera Italiana en Mendrisio, Suiza, y ha sido profesor invitado en diversas universidades de todo el mundo.

Entre sus obras más importantes destacan: cubrición del yacimiento arqueológico romano (Chur, Suiza, 1986), capilla de Sogn Benedetg (Sumvitg, Suiza, 1988), viviendas para jubilados (Chur-Masans, Suiza, 1993), termas (Vals, Suiza, 1996), Kunsthaus Bregenz (Bregenz, Austria, 1997), pabellón de Suiza en la Exposición Universal (Hannover, Alemania, 2000), centro de documentación ‘Topografía del terror’ piezas prefabricadas (Berlín, Alemania, 1997; proyecto interrumpido por el gobierno regional), Kunstmuseum Kolumba (Colonia, Alemania, 2007) y capilla Bruder Klaus (finca de Scheidtweiler, Mechernich, Alemania, 2007).

Su obra ha sido recogida en exposiciones y numerosas publicaciones especializadas y en la monografía Peter Zumthor: Works. Buildings and Projects 1979-1997 (Lars Müller, Baden, 1998). Ha recibido el Premio Pritzker de Arquitectura 2009 y la Royal Gold Medal de arquitectura 2013.

[:gl]

PETER ZUMTHOR, PREMIO PRITZKER DE ARQUITECTURA 2009

Este libro recolle unha conferencia impartida en xuño de 2003 por Peter Zumthor no castelo de Wendlinghausen, no marco do Festival de Literatura e Música de Alemaña. Nela, o autor reflexiona sobre a capacidade dos edificios e os seus ámbitos para ofrecer á xente un bo lugar para o desenvolvemento das súas vidas. As súas reflexións serven de magnífica ponte de conexión entre os edificios do propio Zumthor e a súa relación co ámbito.

Peter Zumthor (Basilea, 1943) formouse como ebanista, deseñador e arquitecto na Kunstgewerbeschule de Basilea e no Pratt Institute de Nova York. Traballou no Departamento de Conservación de Monumentos do cantón suízo de Graubünden e dende 1979 ten o seu propio despacho en Haldenstein, Suíza. É profesor na Accademia dei Architettura de la Università della Svizzera Italiana en Mendrisio, Suíza, e foi profesor invitado en diversas universidades de todo o mundo.

Entre as súas obras máis importantes destacan: cubrición do depósito arqueolóxico romano (Chur, Suíza, 1986), capela de Sogn Benedetg (Sumvitg, Suíza, 1988), vivendas para xubilados (Chur-Masans, Suíza, 1993), termas (Valse, Suíza, 1996), Kunsthaus Bregenz (Bregenz, Austria, 1997), pavillón de Suíza na Exposición Universal (Hannover, Alemaña, 2000), centro de documentación ‘Topografía do terror’ pezas prefabricadas (Berlín, Alemaña, 1997; proxecto interrompido polo goberno rexional), Kunstmuseum Kolumba (Colonia, Alemaña, 2007) e capela Bruder Klaus (terreo de Scheidtweiler, Mechernich, Alemaña, 2007).

A súa obra foi recollida en exposicións e numerosas publicacións especializadas e na monografía Peter Zumthor: Works. Buildings and Projects 1979-1997 (Lars Müller, Baden, 1998). Recibiu o Premio Pritzker de Arquitectura 2009 e a Royal Gold Medal de arquitectura 2013.


[:en]

PETER ZUMTHOR, PRIZE PRITZKER OF ARCHITECTURE 2009

East book gathers a conference given in June, 2003 by Peter Zumthor in Wendlinghausen’s castle, in the frame of the Festival of Literature and Music of Germany. In her, the author thinks about the capacity of the buildings and his environments to offer a good place to the people for the development of his lives. His reflections use as magnificent bridge of connection between the buildings of the own Zumthor and his relation with the environment.

Peter Zumthor (Basilea, 1943) was formed as cabinet-maker, designer and architect in the Kunstgewerbeschule of Basle and in the Pratt Institute of New York. It was employed at the Department of Conservation of Monuments of Graubünden’s Swiss canton and from 1979 it has his own office in Haldenstein, Switzerland. He is a teacher in the Accademia I gave Architettura de la Università della Svizzera Italiana in Mendrisio, Switzerland, and he has been a teacher invited in diverse universities of the whole world.

Between his more important works they stand out: copulation of the archaeological Roman deposit (Chur, Switzerland, 1986), Sogn Benedetg’s chapel (Sumvitg, Switzerland, 1988), housings for pensioners (Chur-Masans, Switzerland, 1993), thermal baths (Waltz, Switzerland, 1996), Kunsthaus Bregenz (Bregenz, Austria, 1997), pavilion of Switzerland in the Universal Exhibition (Hannover, Germany, 2000), I centre of documentation ‘ Topography of the terror ‘ prefabricated pieces (Berlin, Germany, 1997; project interrupted by the regional government), Kunstmuseum Kolumba (Cologne, Germany, 2007) and chapel Bruder Klaus (estate of Scheidtweiler, Mechernich, Germany, 2007).

His work has been gathered in exhibitions and numerous specialized publications and in the monograph Peter Zumthor: Works. Buildings and Projects 1979-1997 (Lars Müller, Gully made by rainwater, 1998). It has received the Prize Pritzker of Architecture 2009 and the Royal Gold Medal of architecture 2013.

[:]

Aspectos clave del diseño, ejecución y física de la construcción de edificaciones en maderaAspectos clave do deseño, execución e física da construcción de edificacións en madeiraKey aspects of the design, execution and physics of the construction of buildings in wood

La Plataforma de Ingeniería de la Madera Estructural de la USC le invita a participar en el seminario técnico: “Aspectos clave del diseño, ejecucion y física de la construcción de edificaciones en madera” que tendrá lugar el 21 de marzo, en el Salón de actos de la Escuela Politécnica Superior de la USC, en Lugo.

El Seminanario será impartido Elia Terzi, ingeniero de la empresa italiana Ille Case in Legno y Manuel Guaita, director del master de Ingeniería de la Madera Estructural de la USC, y cuenta con la colaboración de Finsa y Confemadera Hábitat Galicia.

Este seminario, actividad complementaria del master de Ingeniería de la Madera Estructural, tiene como objetivo difundir el papel de la madera en la arquitectura sostenible entre arquitectos, ingenieros y profesionales del sector.

Página web de inscripción: usc.es
Inscripción es gratuita. Plazas limitadas
El plazo de inscripción finaliza el jueves 20 de marzo
Para más información: ruben.regueira@usc.es

A Plataforma de Enxeñaría da Madeira Estrutural da USC invítao a participar no seminario técnico: “Aspectos clave do deseño, ejecucion e física da construción de edificacións en madeira que terá lugar o 21 de marzo no Salón de actos da Escola, Politécnica Superior da USC, en Lugo.

O Seminanario será impartido Elia Terzi, enxeñeiro da empresa italiana Ille Case in Legno e Manuel Guaita, director do máster de Enxeñaría da Madeira Estrutural da USC, e conta coa colaboración de Finsa e Confemadera Hábitat Galicia.

Este seminario, actividade complementaria do máster de Enxeñaría da Madeira Estrutural, ten como obxectivo difundir o papel da madeira na arquitectura sostible entre arquitectos, enxeñeiros e profesionais do sector.

Páxina web de inscripción: usc.es

Inscrición é gratuíta. Prazas limitadas

O prazo de inscrición finaliza o xoves 20 de marzo

Para máis información: ruben.regueira@usc.es

The Platform of Engineering of the Structural Madeira of the USC invites him to take part in the technical seminar: “Key aspects of the design, execution and physics of the construction of buildings in wood” that will take place on March 21, in the Assembly hall of the Technical Top School of the USC, in Lugo.

The Seminanario there will be given Elia Terzi, engineer of the Italian company Ille Case in Legno and Manuel Guaita, the director of the master of Engineering of the Structural Madeira of the USC, and account with the collaboration of Finsa and Confemadera Hábitat Galicia.

This seminar, complementary activity of the master of Engineering of the Structural Madeira, has as aim spread the paper of the wood in the sustainable architecture between architects, engineers and professionals of the sector.

Web page of inscription: usc.es

Inscription is free. Limited Plazas

The term of inscription finishes on Thursday, the 20th of March

For more information: ruben.regueira@usc.es

De Conmociones | Miquel Lacasta Codorniu

Hoy hay muy pocas obras en el arte contemporáneo capaces de provocar una conmoción. Parece como si el arte haya derivado hacia una constelación de autorreferencias donde el sujeto artista antepone su subjetividad a toda interpretación posible de la realidad. Es ofensivo en algunos casos como las reflexiones desde el yo, me and myself, no sobreviven a la más leve exigencia sobre el qué o el cómo artístico. En otras palabras, llevamos demasiado tiempo viendo como el artista se antepone constantemente a su obra ante el desinterés general.

Algo, o mucho de eso, ha ocurrido también en la arquitectura y es por eso que en tantas ocasiones el mundo del arte ha funcionado como una especie de predictor del status quo arquitectónico. El dinamismo propio del arte, la capacidad de una obra de ser ejecutada en un periodo de tiempo relativamente corto, hace que funcione como avanzadilla de comportamientos y derivas que en ocasiones se calcan en el mundo de la arquitectura.

De ser cierto, esto no quiere decir ni de lejos, que el arte y la arquitectura estén íntimamente emparentados. Esa liason solamente fue un sueño de verano provocado por las efervescencias nacidas en las vanguardias de hace casi cien años. O en todo caso, el arte y la arquitectura no están más emparentados que el diseño gráfico y el diseño industrial, por ejemplo. Evidentemente participan de ciertas esferas comunes, de otras tangentes y de muchas que ni por asomo pueden asimilarse. Quizás se influyen, pero ni de lejos son las ramas próximas de un tronco común. Para entender definitivamente la distancia entre arte y arquitectura basta caer en la cuenta sobre la imposibilidad de una nueva Bauhaus, por ejemplo.

Sin embargo, sí que hay alguna cosa que comparten el arte y la arquitectura. Esta cosa es la conmoción, es decir el hecho de que por un instante nos sentimos aturdidos y a la vez fascinados por algún tipo de descubrimiento que trastorna profundamente nuestra manera de mirar. Solemos confundir la obra, ya sea artística o arquitectónica, con lo descubierto, cuando en realidad lo que ocurre es que la obra ha funcionado como un catalizador que ha provocado una transformación en nuestro interior. Tras ver una instalación de Anish Kapoor o plantarse de repente y por sorpresa ante un Inocencio X de Bacon, el corazón da un vuelco y la necesidad de respirar profundamente se convierte en un acto reflejo. La obra ha operado un cambio de nuestras estructura internas, nos ha transformado, nos ha conmocionado. Mejor dicho, la expresión en esas obras de la idea de trascendencia nos ha emocionado hasta el límite de provocar una conmoción.

La naturaleza de este sentimiento arrollador viene a tener una primera etapa de desplome, de vacilación en el ser. Es decir, uno siente como se desploman sus estructuras intelectuales y sensibles con el estruendo del desasosiego. La segunda etapa la constituye la reificación, entendida como la transformación en cosa de la figura retórica que representa la obra, como si fuera una realidad. Esta cosificación de la obra produce un automatismo contrario al desplome que consiste en una autoafirmación, una entrada misteriosa de energía creativa de alto octanaje, la parte casi organoléptica de una revelación.

El resultado es el de una profunda transformación interna de las bases intelectuales y sensitivas, acompañada de una incontinencia creativa.

En casi todos los casos este tipo de conmociones provienen de una confrontación directa con una pieza maestra de la arquitectura o del arte. En muy pocos, la sensibilidad del que mira, es capaz de llegar a un nivel tan alto de sofisticación, que le permite experimentar una conmoción en toda regla ante una escena doméstica, la más sencilla que pueda imaginarse.

La capacidad de extasiarse con lo pequeño debería ser hoy una línea de trabajo muy fructífera, el ejercicio de mirar lo reducido, lo ínfimo, lo cotidiano y llegar a encontrar allí lo enorme, lo infinito y lo extraordinario es de todas las capacidades del arquitecto la que debería estar más desarrollada.

De todo esto habla este pequeño texto de Juan Muñoz, un artista con la mirada de un arquitecto. Sólo muy de vez en cuando, uno se encentra ante la desnudez de un texto que habla precisamente de conmociones y que a su vez es capaz de conmocionar profundamente. Sólo muy de vez en cuando uno encuentra expresado en su justa medida lo que debería significar el hecho de mirar una arquitectura. Y quizás más habitualmente de lo que debería ser la norma, un no arquitecto nos da una lección extraordinaria de una manera de mirar arquitectura.

Es difícil encontrar en la obra de Juan Muñoz un lugar, un espacio deshabitado. Sus enigmáticos personajes provocan una carga de profundo desasosiego hasta el punto que todo estalla en una conmoción necesaria. Solamente con una ínfima parte de la capacidad de conmoción de la obra de Muñoz, cualquier arquitecto debería sentirse regalado.

Este texto me acompaña desde hace un cierto tiempo y recurro a él con la ceguera de un adicto…

«Las bisagras de las ventanas. Unas bisagras largas, como no las había visto nunca antes.

Todavía lo recuerdo con todo detalle. Levantarme por la mañana y, antes o después de desayunar (estaba empezando el verano), abrir las ventanas de par en par y contemplar cómo se ocultaban. Como si hubieran desaparecido a ambos lados de la pared de ladrillo.

Las bisagras eran tan largas que permitían que tuviera lugar ese truco de magia. Todavía lo recuerdo. Era sencillo. Tenías que tirar del pestillo de la ventana y apretar ligeramente pero con fuerza hacia fuera hasta que las dos hojas se separaran y después empujarlas hacia delante, hacia el jardín. Entonces, los dos marcos de metal se apartaban y cada uno de ellos giraba gracias a esas bisagras tan largas junto con su enorme hoja de cristal correspondiente y, de pronto, en un abrir y cerrar de ojos, ya no estaban allí…

Lo que consiguió Mies se parecía a uno de esos trucos de magia. Un acto de desaparición. Ahora, mientras escribo, en este preciso instante, creo haberlo comprendido. Cierro los ojos. Con la mano izquierda me subo las gafas, e inmediatamente después me aprieto ligeramente los ojos con el índice y el pulgar. Durante un segundo, espero, y luego abro los ojos, y miro, esas líneas metálicas rígidas e incómodas ya no están ahí.

Si, lo recuerdo. Las ventanas girando lentamente sobre esas bisagras tan largas… y, de pronto, en un abrir y cerrar de ojos, desaparecían.»

                                                                  La vida cotidiana en una casa de Mies van der Rohe.1

La fotografía que acompaña a este texto se corresponde con un fragmento de una fotografía estereoscópica anónima del año 1929. En esta fotografía se observa, como atinadamente comenta Juan José Lahuerta como el Pabellón se levanta no como una cosa, sino como aire nada más, aire enmudecido sobre un pedestal, siempre traspasando sus propias paredes, atravesándose a sí mismo. Virtud terrible, sin duda: encerrada en todas partes, aquí y allá, congelada en su propia perfección de Nada y de Ningún Lugar.2

Precisamente sea la conmoción de ver la Nada en una casa de Mies, lo que Juan Muñoz narra en su delicado texto. El mismo tipo de conmoción, que salvando las distancias, se obtiene al observar la reproducción facsímil del Pabellón de Alemania de Mies que tenemos en Barcelona.

Miquel Lacasta Codorniu. Doctor arquitecto
Barcelona, abril 2012

Notas

1 Muñoz, Juan. Writings/Escritos, editado por Adrian Searle, Ediciones de La Central, Barcelona, 2009
2 Lahuerta, Juan José. Humaredas. Arquitectura, ornamentación, medios impresos. Editorial Lampreave, Madrid, 2010, pag. 332 y 337Madrid, 2010, pag. 332 y 337

Cyprien Gaillard | Landa Hernández Martínez

[:es]

Cyprien Gaillard, Sprüth Magers Berlin

Entre vandalisme et esthétique minimale, romantisme et Land Art.

Cyprien Gaillard représente l’architecture contemporaine comme une ruine moderne sur le point d’être envahie par la nature, tel que le faisait le peintre ruiniste Hubert Robert avec le Louvre au XVIIIème siècle. Texto vía

Gaillard juega con la visión de la arquitectura, aparentemente consumida por la naturaleza, de modo que esta se que en su mirada la acerca a la fragilidad de la ruina.

En su vídeo «The Smithsons» (nombre en homenaje a Robert Smithson) podemos ver grandes bloques de hormigón, ideados con un punto de vista positivista y de imposición sobre la naturaleza, surgir de entre los arboles, casi pareciendo que van a ser devorados por estos.

En sus grabados, como el que ilustra el post, ocurre algo similar, solo que esta vez el artista nos muestra bucólicos paisajes, propios del siglo XVIII, en donde las ruinas de aquel momento (castillos, monasterios, fortalezas) han sido sustituidas  por edificios propios del Movimiento Moderno.

Puede sonar a tópico, pero la obra de Gaillard me impacto mucho la primera vez que la vi. Parecía presentar esas cosas que se me pasaban por mi cabeza. Sobre la durabilidad, la modificación o la reversibilidad de la arquitectura.

¿Debe estar hecho un edificio para durar? Aquí empieza un problema clásico. Decir Sí puede dar a pensar en que somos sujetos de Ego, creyentes de que nuestra obra es inmutable. Decir No, que pensamos en una arquitectura asociada al consumo, de materiales perecederos, a sabiendas que no todos se pueden reutilizar o reciclar de manera eficiente.

Pero me preocupan más otras cuestiones. Antes de eliminar un edificio ¿Puede tener otro uso?; si el uso al que esta destinado tuviera que cambiar o nos damos cuenta que nos hemos equivocado al pensar determinada solución ¿cómo debe ser un edificio para ser capaz de absorber los cambios que ocurren durante su periodo de existen?; y si yo tengo en cuentas estas cosas ¿qué hacemos con los que no lo pensaron en sus proyectos? Para explicarme mejor, pondré una cita de Miquel Adriá “Pensemos en cómo regenerar los territorios dañados por el crecimiento acelerado, cómo reciclar lo apenas construido y ya obsoleto, cómo reinventar las relaciones entre lo global y las identidades locales, cómo recrear atmósferas compatibles entre lo físico y lo digital.”

No sé, quizá este artículo de Ethel Baraona y el debate generado en sus comentarios pueda dar lugar a ideas.

Pedro Hernández · arquitecto
ciudad de méxico. marzo 2014

Nota:
La cita de Adriá la encontre en ese mismo artículo de Ethel Baraona.

[:en]

Cyprien Gaillard, Sprüth Magers Berlin

Entre vandalisme et esthétique minimale, romantisme et Land Art.

Cyprien Gaillard représente l’architecture contemporaine comme une ruine moderne sur le point d’être envahie par la nature, tel que le faisait le peintre ruiniste Hubert Robert avec le Louvre au XVIIIème siècle. Text route

Gaillard plays with the vision of the architecture, seemingly consumed by the nature, so that this one that in his look brings it over to the fragility of the ruin.

In his video «The Smithsons» (name in honoring to Robert Smithson) we can see big blocks of concrete, designed with a positivist point of view and of imposition on the nature, arise of between the trees, almost seeming that they are going to be devoured by these.

In his engravings, as that it illustrates the post, it happens slightly similar, alone that this time the artist shows us bucolic landscapes, own of the 18th century, where the ruins of that moment (castles, monasteries, strengths) have been replaced with own buildings of the Modern Movement.

It can sound to topic, but Gaillard’s work I am overawed very much the first time that I saw her. It seemed to present these things that me were passing for my head. On the permanence, the modification or the reversibilidad of the architecture.

Must building be done to last? Here it begins a classic problem. To say Yes can give to thinking that we are subjects of Ego, believers of whom our work is immutable. To say Not, that we think about an architecture associated with the consumption, of perishable materials, wittingly that not can re-use or recycle in an efficient way all.

But more other questions worry me. Before eliminating a building can it have another use?; if the use to which this one destined had to change or we realize that we have been wrong on having thought certain solution how it is necessary to to be a building to be capable of absorbing the changes that happen during his period of do they exist?; and if I have in accounts these things what do we do with those who did not think it about his projects? To explain better, I will put Miquel Adriá’s appointment «Let’s think in how to regenerate the territories damaged by the intensive growth, how to recycle you upset it constructed and already obsolete, how to reinvent the relations between the global thing and the local identities, how to recreate compatible atmospheres between the physical thing and the digital thing.»

Not, probably this Ethel Baraona’s article and the debate generated in his comments could give place to ideas.

Pedro Hernández · architect

ciudad de méxico. march 2014

Note:

Adriá’s appointment the encontre in the same Ethel Baraona’s article.

[:gl]

Cyprien Gaillard, Sprüth Magers Berlin

Entre vandalisme et esthétique minimale, romantisme et Land Art.

Cyprien Gaillard représente l’architecture contemporaine comme une ruine moderne sur le point d’être envahie par la nature, tel que le faisait le peintre ruiniste Hubert Robert avec le Louvre au XVIIIème siècle. Texto vía

Gaillard xoga coa visión da arquitectura, aparentemente consumida pola natureza, de modo que esta se que na súa mirada a achega á fraxilidade da ruína.

No seu vídeo «The Smithsons» (nomee en homenaxe a Robert Smithson) podemos ver grandes bloques de formigón, ideados cun punto de vista positivista e de imposición sobre a natureza, xurdir de entre os arbores, case parecendo que van ser devorados por estes.

Nos seus gravados, como o que ilustra o post, acontece algo similar, só que esta vez o artista nos mostra bucólicas paisaxes, propias do século XVIII, onde as ruínas daquel momento (castelos, mosteiros, fortalezas) foron substituídas por edificios propios do Movemento Moderno.

Pode soar a tópico, pero a obra de Gaillard impáctome moito a primeira vez que a vin. Parecía presentar esas cousas que se me pasaban pola miña cabeza. Sobre a durabilidade, a modificación ou a reversibilidade da arquitectura.

¿Debe estar feito un edificio para durar? Aquí empeza un problema clásico. Dicir Sí pode dar a pensar en que somos suxeitos de Ego, crentes de que a nosa obra é inmutable. Dicir No, que pensamos nunha arquitectura asociada ao consumo, de materiais perecedoiros, a sabendas que non todos se poden reutilizar ou reciclar de xeito eficiente.

Pero preocúpanme máis outras cuestións. Antes de eliminar un edificio ¿Pode ter outro uso?; se o uso ao que esta destinado tivese que cambiar ou decatámonos que nos equivocamos ao pensar determinada solución ¿como debe ser un edificio para ser capaz de absorber os cambios que acontecen durante o seu período de existen?; e se eu teño en contas estas cousas ¿que facemos cos que non o pensaron nos seus proxectos? Para explicarme mellor, poñerei unha cita de Miquel Adriá «Pensemos en como rexenerar os territorios danados polo crecemento acelerado, como reciclar o apenas construído e xa obsoleto, como reinventar as relacións entre o global e as identidades locais, como recrear atmosferas compatibles entre o físico e o dixital. «

Non sei, quizá este artigo de Ethel Baraona e o debate xerado nos seus comentarios poida dar lugar a ideas.

Pedro Hernández · arquitecto

ciudad de méxico. marzo 2014

Nota:

A cita de Adriá a encontre nese mesmo artigo de Ethel Baraona.

[:]

Videourbana. Nuevas geografías. Contextos IberoamericanosVideourbana. Novas xeografías. Contextos IberoamericanosVideourbana. New geografías. Latin-American contexts

0

Ya están disponibles las bases y la inscripción de la convocatoria de VIDEOURBANA. Puedes acceder a las bases en el siguiente enlace.

Esta edición de la BIAU, dando continuidad al Concurso de Ideas en la Red iniciado en anteriores convocatorias, pretende utilizar las posibilidades que ofrecen los medios audiovisuales para poner en común percepciones sobre el espacio urbano.

El objetivo es componer un mapa de miradas y experiencias urbanas que permita conocer de primera mano y compartir las peculiaridades, diferencias y semejanzas de barrios y ciudades desde la perspectiva del habitante, buscando explotar de diferentes maneras la riqueza del lema: Nuevas geografías contextos iberoamericanos, concepto que guía a esta edición de la IX Bienal Iberoamericana de Arquitectura y Urbanismo.

La presentación de VIDEOURBANA será en formato digital a través de la web de la BIAU, tanto del vídeo (mediante un enlace a una plataforma de vídeo como youtube, vimeo, etc.) como los datos del autor/es, el título del vídeo, su emplazamiento, el correo y teléfono de contacto.

Fecha límite de subida de la documentación a la web: 25 de abril de 2014 (hasta las 23:59 hora local).

+ info

Xa están dispoñibles as bases e a inscrición da convocatoria de VIDEOURBANA. Podes acceder ás bases no seguinte enlace.

Esta edición da BIAU, dando continuidade ao Concurso de Ideas na Rede iniciado en anteriores convocatorias, pretende utilizar as posibilidades que ofrecen os medios audiovisuais para poñer en común percepcións sobre o espazo urbano.

O obxectivo é compoñer un mapa de miradas e experiencias urbanas que permita coñecer de primeira man e compartir as peculiaridades, diferenzas e semellanzas de barrios e cidades dende a perspectiva do habitante, buscando explotar de diferentes maneiras a riqueza do lema: Novas xeografías contextos iberoamericanos, concepto que guía a esta edición da IX Bienal Iberoamericana de Arquitectura e Urbanismo.

A presentación de VIDEOURBANA será en formato dixital a través da web da BIAU, tanto do vídeo (mediante un enlace a unha plataforma de vídeo como youtube, vimeo, etc.) como os datos do autor/é, o título do vídeo, a súa localización, o correo e teléfono de contacto.

Data límite de suba da documentación á web: 25 de abril de 2014 (ata as 23:59 hora local).

+ info

Already there are available the bases and the inscription of VIDEOURBANA’s summons. You can accede to the bases in the following link.

This edition of the BIAU, giving continuity to the Contest of Ideas in the Network initiated in previous summons, tries to use the possibilities that offer the audio-visual means to put jointly perceptions on the urban space.

The aim is to compose a map of looks and urban experiences that allows to know first hand and to share the peculiarities, differences and similarities of neighborhoods and cities from the perspective of the inhabitant, seeking to exploit in different ways the wealth of the motto: New geografías Latin-American contexts, concept that he guides to this edition of the Biennial show IX Latin-American of Architecture and Urbanism.

VIDEOURBANA’s presentation will be in digital format across the web of the BIAU, so much of the video (by means of a link to a platform of video as youtube, vimeo, etc.) as the information of the autor/es, the title of the video, his emplacement, the mail and telephone of contact.

Deadline of raise of the documentation to the web: on April 25, 2014 (up to them 23:59 local time).

+ info

Eso dicen · Ameneiros Rey | HH arquitectosEso din · Eso dicen · Ameneiros Rey | HH arquitectosSo they say · Ameneiros Rey | HH arquitectos

0

El próximo jueves 20 de marzo tendrá lugar una nueva sesión de la sesión coloquio de arquitectura, Eso dicen. En esta ocasión, el invitado será Ameneiros Rey | HH arquitectos. La sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto y otros treinta minutos de coloquio informal con el público.

Eso dicen es un ciclo de sesiones-coloquio que se celebra el primer y tercer jueves de cada mes entre las 20:00h y las 21:00h en la planta baja del Taller Creativo No Importa (calle San Andrés, 46); en él participan arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina, siempre con una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual como telón de fondo.

Ameneiros Rey | HH arquitectos
Es un estudio de arquitectura formado por Ismael Ameneiros y Santiago Rey con sede en Bertamiráns, Ames. Desarrollan una amplia gama de actividades trabajando tanto para la administración pública como para promotores privados. Siempre en estrecha comunicación con sus clientes y con la premisa de obtener los mejores resultados, especialmente a través del control del diseño, del presupuesto y de las necesidades del proyecto.

El punto de partida en cada obra es un enfoque sensible al lugar y sus aspectos ambientales y sociales. Esa preocupación por el lugar y su entorno nos obliga a obtener el máximo rendimiento de nuestros años de experiencia con los materiales, la construcción y el diseño, sin dejar nunca de investigar nuevos procedimientos y métodos constructivos.
+ ameneirosrey.com

ESO DICEN · Ameneiros Rey | HH arquitectos
Jueves 20 de marzo 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita
[NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
A Coruña [España]

Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Next Thursday, the 20th of March a new session of the session will take place colloquium of architecture, So they say. In this occasion, the guest will be a Ameneiros Rey | HH arquitectos. The session will divide in the half hour of presentation of the architect and other thirty minutes of informal colloquium with the public.

So they say is a cycle of meetings – colloquia that is celebrated on the first and third Thursday of every month between them 20:00h and them 21:00h in the ground floor of the No Importa Creative Workshop (street San Andrés, 46); in him there take part Galician architects belonging to different generations with the intention of presenting a wide spectrum of approaches of the discipline, always with a reflection it brings over of the paper of the architect in the current moment as backdrop.

Ameneiros Rey | HH arquitectos

It is a study of architecture formed by Ismael Ameneiros and Santiago King with headquarters in Bertamiráns, Love. They develop a wide range of activities working both for the public administration and for private promoters. Always in narrow communication with his clients and with the premise of obtaining the best results, specially across the control of the design, of the budget and of the needs of the project.

The point of item in every work is an approach sensitive to the place and his environmental and social aspects. This worry for the place and his environment forces us to obtain the maximum performance of our years of experience with the materials, the construction and the design, without never stopping investigating new procedures and constructive methods.

+ ameneirosrey.com

SO THEY SAY · Ameneiros Rey | HH arquitectos

Thursday on 20 March 20:00 – 21:00h

Limited appraisal – admission free

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 planta Baja

A Coruña [España]

Organize:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

O próximo xoves 20 de marzo terá lugar unha nova sesión de sesións coloquio de arquitectura, Eso din. Nesta ocasión, o convidado será Proxecto UnDo ReDo. A sesión dividirase en media hora de presentación do arquitecto e outros trinta minutos de coloquio informal co público.

Iso din é un ciclo de sesións-coloquio que se celebra o primeiro e terceiro xoves de cada mes entre as 20:00h e as 21:00h na planta baixa do Taller Creativo No Importa (rúa San Andrés, 46); nel participan arquitectos galegos pertencentes a distintas xeracións coa intención de presentar un amplo espectro de enfoques da disciplina, sempre cunha reflexión acerca do papel do arquitecto no momento actual como pano de fondo.

Ameneiros Rey | HH arquitectos

É un estudo de arquitectura formado por Ismael Ameneiros e Santiago Rei con sede en Bertamiráns, Ames. Desenvolven unha ampla gama de actividades traballando tanto para a administración pública coma para promotores privados. Sempre en estreita comunicación cos seus clientes e coa premisa de obter os mellores resultados, especialmente a través do control do deseño, do presuposto e das necesidades do proxecto.

O punto de partida en cada obra é un enfoque sensible ao lugar e os seus aspectos ambientais e sociais. Esa preocupación polo lugar e o seu ámbito obríganos a obter o máximo rendemento dos nosos anos de experiencia cos materiais, a construción e o deseño, sen deixar nunca de investigar novos procedementos e métodos construtivos.

+ ameneirosrey.com

ESO DIN · Ameneiros Rey | HH arquitectos

Xoves 20 de marzo 20:00 – 21:00h

aforo limitado – entrada gratuita

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 planta Baja

A Coruña [España]

Organiza:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Arquitectura Dadá y Patrimonio de la HumanidáArquitectura Dadá e Patrimonio da HumanidadeArchitecture Dadá and Heritage of the Humanidá

2

José Ramón Sierra Delgado. Catedrático de la Universidad de Sevilla y artista reconocido internacionalmente- nos desvela un concepto de Patrimonio entendido como amplio conjunto de visiones y entendimientos contradictorios; un nexo de unión entre arte y arquitectura que traza de la imprecisa frontera del territorio de las afectivas selecciones personales; como referente para pretenciosas y vacías declaraciones defensivas de clausura y protectorado; y también como camino y puerta abierta al horizonte del arte.

El movimiento dadá, considerado como la más importante revolución de las artes de la modernidad y desde el que proceden tantas cosas como: la fascinación por la máquina y el cuestionamiento de la autoría, el reconocimiento de un único y transversal espíritu interdisciplinar que ata sonidos, palabras, gemidos y gestos, donde el ímpetu de la vanguardia se acerca y toca a las herencias de la tradición; se reconozca y se perciba como el espacio donde nace y del que se alimenta la arquitectura contemporánea.

+ info

José Ramón Sierra Delgado. Catedrático da Universidade de Sevilla e artista recoñecido internacionalmente- desvélanos un concepto de Patrimonio entendido como amplo conxunto de visións e entendementos contraditorios; un nexo de unión entre arte e arquitectura que traza da imprecisa fronteira do territorio das afectivas seleccións persoais; como referente para pretenciosas e baleiras declaracións defensivas de clausura e protectorado; e tamén como camiño e porta aberta ao horizonte da arte.

O movemento dadá, considerado como a máis importante revolución das artes da modernidade e dende o que proceden tantas cousas como: a fascinación pola máquina e o cuestionamento da autoría, o recoñecemento dun único e transversal espírito interdisciplinar que ata sons, palabras, xemidos e xestos, onde o ímpeto da vangarda se achega e toca ás herdanzas da tradición; recoñézase e percíbase como o espazo onde nace e do que se alimenta a arquitectura contemporánea.

+ info

Jose Ramon Sierra Delgado. Professor of the University of Seville and artist recognized internationally – us reveals a concept of Heritage understood like widely joint of visions and contradictory understandings; a link of union between art and architecture that it plans of the vague border of the territory of the affective personal selections; as modal for pretentious and empty defensive declarations of closing and protectorate; and also as way and door opened for the horizon of the art.

The movement dadá, considered like the most important revolution of the arts of the modernity and from that so many things proceed as: the fascination for the machine and the question of the authorship, the recognition of the only and transverse spirit to interdiscipline that it ties sounds, words, groans and gestures, where the impetus of the forefront approaches and touches to the inheritances of the tradition; be recognized and be perceived as the space where it is born and on that the contemporary architecture is fed.

+ info

Arkitente. Programa de pedagogía urbana para niños | Zaramari

Si en la primera entrevista María Arana y Gorka Rodríguez, Zaramari, nos explicaban el proyecto cultural BAT, hoy nos esbozarán otra de sus iniciativas, Arkitente, un proyecto que se sumerge en el campo de la pedagogía urbana.

Arkitente es una plataforma para acercar la arquitectura a las escuelas. Un programa para que los escolares se relacionen con la arquitectura, aprendiendo, investigando y generando contenidos sobre su entorno más cercano.

Arkitente. Programa de pedagogía urbana para niños | Zaramari
Arkitente. Programa de pedagogía urbana para niños | Zaramari

Una red donde escolares de distintos lugares compartan sus trabajos y reflexiones sobre la arquitectura y la ciudad. Una herramienta para que los profesores compartan experiencias y metodologías sobre la enseñanza de la arquitectura en las aulas. Un proyecto de pedagogía urbana abierto a la participación ciudadana.

Arkitente se dirige especialmente al alumnado y al profesorado del 3º ciclo de Educación Primaria y 1º ciclo de Educación Secundaria, aunque su flexibilidad en los planteamientos de investigación y publicación pueden ser adaptables a otros ciclos educativos.

Las actividades propuestas en este programa se pueden realizar en las asignaturas de ciencias de la Naturaleza, Ciencias Sociales, Geografía e historia, en tecnología y en educación plástica. (Implementación del programa)

Arkitente es una herramienta flexible con capacidad de implementarse en cualquier proceso de (re)conocimiento de la ciudad:

Como guía arquitectónica de código abierto.
Como herramienta para trabajar dinámicas colaborativas de exploración y dateo de la arquitectura de los barrios.
Como instrumento para trabajar el conocimiento del medio en las aulas.
Como herramienta para los procesos de participación ciudadana en los planes generales de ordenación urbana….

Arkitente. Programa de pedagogía urbana para niños | Zaramari
Por Arkitente
¿Qué os llevó a abriros camino en este campo?

La universidad nos conectó con la arquitectura desde un aprendizaje especializado, dirigido hacia una disciplina técnica, donde en muy contadas ocasiones nos relacionábamos con otras  áreas de conocimiento. Desde entonces  nos ha interesado investigar sobre las relaciones y vinculaciones entre la arquitectura y otras disciplinas y aspectos sociales. Nos costaba entender como un campo tan relacionado con la vida y la sociedad estuviese tan poco conectada con las personas.

Los propios colegios y asociaciones de arquitectos reconocen actualmente que la arquitectura y el urbanismo se encuentran alejados de la sociedad y que en muchos casos construimos y planificamos arquitectura y territorio de espaldas al ciudadano. De modo que pocas personas acaban comprendiendo las características arquitectónicas y urbanísticas de la ciudades en las que viven. Ignoramos la forma en la que la arquitectura condiciona y conforma nuestra forma de vida, las relaciones sociales y la construcción de identidades colectivas. Desconocemos también las enormes posibilidades del uso y disfrute de los espacios públicos y de su arquitectura y no llegamos a hacer uso pleno de su derecho a utilizar la ciudad.

Es difícil habitar y disfrutar plenamente una ciudad que no se comprende. Nos mostramos indiferentes con casi todo lo público, mientras bajo esa ignorancia vamos cediendo terreno, consciente o inconscientemente,  a nuestro derecho a disfrutar de la ciudad.

Arkitente nace como una herramienta para acercar la arquitectura y el diseño de las ciudades a los niños. Como un paso más en la búsqueda de fórmulas que permitan implementar el estudio y conocimiento del medio en el sistema escolar. Un proyecto educativo que pone en contacto la arquitectura con las escuelas, para que mediante el uso de las tecnologías digitales de comunicación, los niños y niñas exploren el espacio urbano y generen sus propios contenidos en diversos formatos y soportes (texto, foto, vídeo, mapas…) de modo que puedan ser compartidos y completados a través de una web social que se pueda integrar dentro del plan estratégico de digitalización escolar.

Como en Internet y sus plataformas sociales, las ciudades se adaptan al nuevo significado de participación, para propiciar espacios de construcción de contenidos de manera colaborativa. Todo esto le da a la web un valor adicional: el usuario no está solo para buscar y recibir información sino para emitirla, construirla y (re)pensarla.

Con esta nueva forma de comunicación y de generación de conocimiento que nos ofrecen las  herramientas de comunicación digital y las redes sociales, hemos ido dando nueva forma al modo en el que podríamos prototipar y poner en marcha una herramienta que permitiese acercar de un modo más atractivo, creativo, flexible y pedagógico la arquitectura tanto a niños/niñas y como al profesorado.

¿Por qué enfocado a niños?

Para alcanzar una mayor comprensión de la arquitectura y la ciudad y llegar a conformar una conciencia colectiva que valore el carácter esencialmente público de la ciudad y sus equipamientos, proponemos empezar desde la infancia, cuando se establecen los primeros esquemas de conocimiento y se asientan los primeros recuerdos. En esta búsqueda de una renovada conciencia colectiva, nos parece importante comenzar por la etapa en la que se configuran la personalidad y el sentido de muchas cosas.

Una buena forma de que los más pequeños empiecen a relacionarse con la arquitectura puede ser a través de sus realidades cercanas, desde lo que ven, lo que tocan y lo que perciben de forma directa. Se trata de ir  despertando su curiosidad por los espacios construidos que habitan y favorecer el desarrollo de una actitud activa en el cuidado y la  transformación de su entorno.

Es significativo, que los niños, cuando piensan en el diseño de espacios públicos, además de en usos y equipamientos para sus juegos, piensan en las necesidades de las personas con las que comparten sus vidas: sus amigos, hermanos más pequeños, padres, abuelos…de forma que en esos espacios acaban favoreciendo usos diversos, en los que entre unos y otros, terminan incluyendo a gran parte de la sociedad.

Por otro lado, la arquitectura y el urbanismo se convierten en una importante vía para la construcción de conocimientos de muy diversa índole y en un medio para el tratamiento interdisciplinar y transversal del currículum escolar. Además permite trabajar la educación en valores y la educación en ciudadanía.

¿Teníais alguna experiencia previa?

Nuestra experiencia con niños comienza en el 2010 con la realización de una serie de talleres de arquitectura en los que empezamos a trabajar sobre construcciones efímeras y construcción vernácula y sostenible (aquella que se construye con materiales cercanos y disponibles). Continuamos trabajando con ellos la idea de la intencionalidad del diseño de las ciudades y  su repercusión en el medioambiente y en la vida de las personas. Con esta idea trabajamos dos formatos, uno más plástico y otro en donde implementamos el uso de los videojuego para reflexionar sobre el diseño de las ciudades.

En 2011, las  IV Jornadas de Transformaciones Urbanas de Bilbao La Vieja, cuyo objetivo fue acercar el urbanismo a los ciudadanos tratando de favorecer reflexiones participativas sobre la ciudad, nos sirvió de contexto perfecto para trabajar sobre el micro-territorio, sobre el barrio. Contactamos con la escuela de Bilbao La Vieja y realizamos un taller que consistió en aprender a identificar los elementos espaciales más definitorios del barrio a través de la lectura de mapas, la geolocalización y una exploración física del territorio, en el que se mezclaban la deriva con la búsqueda de pistas en códigos QR, conformando un juego entre lo físico y lo digital. En el itinerario también identificamos algunos espacios sobre los que imaginar nuevas posibilidades de uso que después se materializaron en maquetas construidas por los niños. Enlace al video

Posteriormente hemos trabajado en proyectos participativos como Getxoberpiztu! en el que buscar soluciones conjuntas para diseñar y equipar un solar público en desuso en el municipio de Getxo. El grupo motor contactó con nosotros para diseñar y realizar el proceso de trabajo con los niños de la escuela cercana al solar. Utilizando como “excusa” el diseño colaborativo del terreno, trabajamos las relaciones afectivas e intergeneracionales como aspectos determinantes en su vinculación con el espacio público.

La arquitectura y los espacios urbanos determinan en muchas ocasiones la forma de relacionarnos con los demás, nos ayudan a mejorar la convivencia vecinal o por el contrario pueden generar espacios de exclusión social. Otro de los talleres, AuzoKIDeak, fue un ejercicio de reconocimiento de aquellos espacios públicos y privados que los niños de Bilbao la Vieja utilizan para relacionarse con sus amigos y vecinos. En esta ocasión utilizamos el espacio público como parte fundamental de la metodología pedagógica.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades en su puesta en marcha?

Hace muy pocos meses que activamos la herramienta web de Arkitente, aunque hace un par de años que comenzamos a gestar y desarrollar el proyecto. Actualmente estamos en beta y tratando de darla a conocer. Uno de los retos que nos planteamos para esta fase, es encontrar a docentes que tengan interés, tiempo y un mínimo de conocimiento informático para que se animen a utilizar la web de forma autónoma y puedan testar y aportar conocimiento y retorno.  Hasta ahora nuestro trabajo consistía en impartir los talleres junto con  los profesores. Nos gustaría generar autonomía para que sean los propios docentes los que utilicen la web en sus aulas. Para ello hemos diseñado un taller dirigido a todos aquellos profesores que tengan interés en conocer el manejo y la utilidad de la web.

Otro de los grandes retos que nos planteamos para este año es buscar mayor implicación y apoyo institucional para que apuesten por este tipo de proyectos pedagógicos.

¿Habéis tenido que realizar alguna formación complementaria para iniciar el proyecto?

En Arkitente trabajamos profesionales de la arquitectura y de la pedagogía, un programador informático y un diseñador. Un equipo multidisciplinar que permite cubrir las características y necesidades de un proyecto complejo.

Arkitente. Programa de pedagogía urbana para niños | Zaramari
Por Arkitente
¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?

Hasta la fecha hemos recibido muy buena acogida por parte de los centros escolares con los que hemos trabajado y en ese aspecto estamos muy motivados. Durante el ultimo taller que hemos realizado en la escuela pública García Ribero de Atxuri, en Bilbao,  los profesores han mostrado interés en implementar esta metodología de forma continua en sus clases y por tanto estamos contentos por empezar a ver cumplido a pequeña escala uno de los objetivos que nos habíamos planteado a corto plazo. Entendemos este proyecto como un proyecto de largo recorrido  que necesita de tiempo para saber cual es su verdadero interés y si la comunidad educativa está dispuesta a apoyar su desarrollo y un despliegue mayor. Seguimos en construcción.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Qué otros consejos les darías?

Animaríamos a arquitectos y arquitectas a que conecten con las necesidades de los ciudadanos, a que se mezclen con otras disciplinas para tratar de buscar de forma conjunta soluciones a las complejas demandas sociales de la actualidad, a que pongan su conocimiento y sus habilidades a trabajar para tratar de mejorar nuestro maltrecho mundo. Para buscar esos espacios, es necesario experimentar con otras formas de hacer. Para ello tiene que darse un cambio cultural importante. Y en ese proceso de cambio, tanto la enseñanza obligatoria como la enseñanza universitaria, y por supuesto la de la arquitectura, deben cambiar de paradigma. Entendemos que es un proceso que llevará tiempo aunque ya están sucediendo cosas muy interesantes.

¿Qué otros proyectos tenéis en mente relacionados con la arquitectura?

Continuamos con el diseño de la programación de la próxima edición del BAT_2014, un proyecto cultural que pretende explorar las posibilidades de aprendizajes múltiples que ofrece la ciudad para la formación de una ciudadanía participe en la transformación de su entorno. BAT_2014 seguirá colaborando en el comisariado y producción de contenidos para las sesiones sobre Innovación urbana y gestión del territorio Think Cities que dirige Domenico di Siena.

En breve y dentro de  BAT vamos a activar la segunda edición del PLAY DAY una convocatoria de ideas y posterior intervención urbana para convertir la calle en un espacio para el juego de forma temporal.

Arkitente. Programa de pedagogía urbana para niños | Zaramari
Por Arkitente

María Arana y Gorka Rodríguez · programa de pedagogía urbana para niños | Arkitente
Marzo 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a María y Gorka su tiempo y predisposición con este espacio.

Casa Taller en Cabo Prior | Jorge Salgado CortizasCasa Obradoiro en Cabo Prior | Jorge Salgado CortizasHousing Workshop in Cabo Prior | Jorge Salgado Cortizas

El proyecto se pensó en Galicia, los propietarios vieron una maqueta y los primeros croquis en el aeropuerto de Jerez.

Con un palo sobre la arena de la playa de la Barrosa dibujaron la planta a tamaño real y dieron la conformidad a la propuesta.

De regreso a Galicia se ajustaron medidas y sistemas constructivos, replanteamos la obra en la parcela e iniciamos la construcción. Me viene al recuerdo  una canción: “Volando voy”.

La casa-taller recoge dos aspectos dominantes de Cabo Prior: Lo inhóspito de un territorio tan majestuoso como abrupto, y la expansividad de las vistas hacia la playa y la ermita de Sta. Comba,  con el Atlántico al fondo batiendo en el Cabalo Grande y Chico.

A simple vista no hay nada que llame la atención, es una caja de 12.20×8.80×5.80m. casi extraña al lugar, que se cierra al camino y a los vientos fríos del norte, y se abre al Atlántico mediante dos grandes huecos situados en planta baja y primera.

Se plantea como un único recinto habitable; vivienda y taller, con un presupuesto reducido. La vivienda responde a un programa mínimo; zona de estar-comedor, cocina y baño en planta baja, y un dormitorio-terraza en la planta alta. Un espacio a doble altura con iluminación norte conforma el taller de escultura.

Constructivamente el proyecto resuelve su estructura horizontal con losas macizas de hormigón, que se apoyan en muros de carga de termoarcilla. El cerramiento se realiza con un aislamiento térmico  de poliestireno extrusionado colocado por el exterior de los muros de fachada, sobre este se aplicó un mortero de resinas epoxi armado con una malla.

Como si de la cubierta de un barco se tratase, la terraza se ha ejecutado con un enjaretado de madera, permitiendo que la lluvia se filtre entre las tablas hasta llegar a la lámina impermeable. Dos gárgolas de hormigón expulsan el agua hacia el exterior del edificio.

En el interior, la textura, el color y el peso de los materiales reciben una esmerada atención: las paredes han sido enfoscadas y pintadas de color blanco, suelo de hormigón con un acabado de resina en planta baja y tarima de madera de castaño en planta primera, los techos mantienen la textura del hormigón visto de la estructura.

El escaso mobiliario, (puertas, estanterías y armarios), se construyó con madera aserrada de castaño. Las carpinterías exteriores han sido proyectadas en aluminio color natural con rotura de puente térmico y madera de cedro. Una gran contra corredera de madera, cierra el acceso a la vivienda y proporciona  la privacidad necesaria con relación al camino.

Obra: Casa Taller en Cabo Prior
Localización: Cabo Prior, Cobas, A Coruña, Galicia, España
Autor: Jorge Salgado Cortizas
Colaboradores: Juan Carracedo García, contratista. Francisco Esmoris Souto, jefe de obra. Eduardo Castro García, Jesús Gerpe Lamas y Emilio Noya Bello, albañiles. Alberto Lamas García, carpintero. Luis Collazo Costa, electricista. Manuel Fraga Seoane, fontanero. A todos ellos, y en especial  a Ines, que nació al poco de ser terminada su casa, dedico cuanto pueda haber de personal en este proyecto.
Año: 2005-08
Fotografía: Jorge Salgado Cortizas

The project was thought about Galicia, the owners saw a model and the first sketches in the Jerez´s airport.

With a stick on the sand of the Barrosa beach drew the plant to royal size and gave the conformity to the offer.

On returning to Galicia there adjusted measures and constructive systems, we restate the work in the plot and initiate the construction. Me a song comes to the recollection: “Flying I go”.

The house-workshop Prior gathers two dominant aspects of End: The inhospitable of a territory so majestic as abrupt, and the expansividad of the sights towards the beach and Sta’s hermitage. It curves, with the Atlantic Ocean to the bottom beating in the Cabalo Grande y Chico.

To simple sight there is nothing that calls the attention, is a box of 12.20×8.80×5.80m. Almost strange for the place, which is closed to the way and to the cold winds of the north, and it opens the Atlantic Ocean by means of two big hollows placed in the ground and first floor.

It appears as the only inhabitable enclosure; housing and workshop, with a limited budget. The housing answers to a minimal program; zone of dining room, kitchen and bath are in ground floor, and a bedroom – terrace in the high plant. A space to double height with north lighting agrees the workshop of sculpture.

Constructivly the project solves his horizontal structure with massive slabs of concrete, which rest on walls of load of termoarcilla. The closing is realized by a thermal isolation of polystyrene extrusionado placed on the outside of the walls of front, on this one a mortar of resins was applied epoxi armed by a mesh.

As if about the cover of a ship it was treating itself, the terrace has executed with an enjaretado of wood, allowing that the rain should filter between the tables up to coming to the impermeable sheet. Two gargoyles of concrete expel the water towards the exterior of the building.

In the interior, the texture, the color and the weight of the materials they receive a careful attention: the walls have been filled with mortar and painted white color, soil of concrete with end resin in ground floor and dais of wood of chestnut-tree in the first plant, the ceilings support the texture of the concrete I dress of the structure.

The scanty furniture, (doors, racks and cupboards), was constructed by serrated wood of chestnut-tree. The exterior carpentries have been projected in aluminium natural color by break of thermal bridge and wood of cedar. The great one against sliding panel of wood, closes the access to the housing and provides the necessary privacy with relation to the way.

Work: Housing Workshop in Cabo Prior

Location: Cabo Prior, Cobas, A Coruña, Galicia, Spain

Author: Jorge Salgado Cortizas

Collaborators: Juan Carracedo García, contractor. Francisco Esmoris Souto, chief of work. Eduardo Castro García, Jesus Gerpe Lamas and Emilio Noya Bello, bricklayers. Alberto Lamas García, carpenter. Luis Collazo Costa, electrician. Manuel Fraga Seoane, plumber. To all of them, and especially to It Unis, that it was born to little of his house being finished, I dedicate all that could be of personnel in this project.

Year: 2005-08

Photography: Jorge Salgado Cortizas

O proxecto pensouse en Galicia, os propietarios viron unha maqueta e os primeiros esbozos no aeroporto de Xerez.

Cun pau sobre a area da praia da Barrosa debuxaron a planta a tamaño real e deron a conformidade á proposta.

De regreso a Galicia axustáronse medidas e sistemas construtivos, reformulamos a obra na parcela e iniciamos a construción. Vénme ao recordo unha canción: «Voando vou».

A casa-obradoiro recolle dous aspectos dominantes de Cabo Prior: O inhóspito dun territorio tan maxestoso como abrupto, e a expansividade das vistas cara á praia e a ermida de Sta. Camba, co Atlántico ao fondo batendo no Cabalo Grande e Rapaz.

A simple vista non hai nada que chame a atención, é unha caixa de 12.20 x 8.80 x 5.80 m. case estraña ao lugar, que se pecha ao camiño e aos ventos fríos do norte, e ábrese ao Atlántico mediante dous grandes ocos situados en planta baixa e primeira.

Formúlase como un único recinto habitable; vivenda e taller, cun presuposto reducido. A vivenda responde a un programa mínimo; zona de estar-comedor, cociña e baño en planta baixa, e un dormitorio-terraza na planta alta. Un espazo a dobre altura con iluminación norte conforma o taller de escultura.

Construtivamente o proxecto resolve a súa estrutura horizontal con lousas macizas de formigón, que se apoian en muros de carga de termoarcilla. O cerramento realízase cun illamento térmico de poliestireno extrusionado colocado polo exterior dos muros de fachada, sobre este aplicouse un morteiro de resinas epoxi armado cunha malla.

Coma se da cuberta dun barco se tratase, a terraza executouse cun enjaretado de madeira, permitindo que a chuvia se filtre entre as táboas ata chegar á lámina impermeable. Dúas gárgolas de formigón expulsan a auga cara ao exterior do edificio.

No interior, a textura, a cor e o peso dos materiais reciben unha esmerada atención: as paredes foron enfoscadas e pintadas de cor branca, chan de formigón cun rematado de resina en planta baixa e tarima de madeira de castaño en planta primeira, os teitos manteñen a textura do formigón visto da estrutura.

O escaso mobiliario, (portas, estantes e armarios), construíuse con madeira serrada de castaño. As carpintarías exteriores foron proxectadas en aluminio cor natural con rotura de ponte térmica e madeira de cedro. Unha grande contra corredía de madeira, pecha o acceso á vivenda e proporciona a privacidade necesaria con relación ao camiño.

Obra: Casa Obradoiro en Cabo Prior

Localización: Cabo Prior, Adulacións, A Coruña, Galicia, España

Autor: Jorge Salgado Cortizas

Colaboradores: Juan Carracedo García, contratista. Francisco Esmoris Souto, xefe de obra. Eduardo Castro García, Jesús Gerpe Lamas e Emilio Noya Bello, albaneis. Alberto Lamas García, carpinteiro. Luis Collazo Costa, electricista. Manuel Fraga Seoane, fontaneiro. A todos eles, ao en especial a Ines, que naceu ao pouco de ser rematada a súa casa, dedico canto poida haber de persoal neste proxecto.

Ano: 2005-08

Fotografía: Jorge Salgado Cortizas

Memoria intermitente. Conversaciones desde la ruinaMemoria intermitente. Conversas dende a ruinaIntermittent memory. Conversations from the ruin

1

Dieciséis artistas exponen su visión en torno a la memoria y la ruina en el Liceo de Noia (Galicia, España). La exposición “Memoria intermitente. Conversas dende a ruina”, organizada por un grupo multidisciplinar de 16 artistas formados en distintas disciplinas como las bellas artes, la arquitectura o el cine, permanecerá abierta en el Liceo de Noia desde el 7 al 31 de Marzo.

Se trata de un proyecto que propone a través de distintas expresiones artísticas como la pintura, la fotografía, la escultura, la instalación o la videocreación, la posibilidad de tejer un discurso a partir de las diferentes visiones desde las que se enfocan la memoria y la ruina como conceptos en los que convergen inquietudes estéticas comunes.

La expresión del tiempo como materia, el registro de la precaria permanencia de los lugares, la huella de los oficios perdidos, la mutación de la identidad o la condición efímera de nuestra existencia, guían el camino que los artistas Ana Germade, Begoña Paz, Cillas Rodríguez, Diego Germade, Elia Núñez, Cipriano Chas, Itziar Ezquieta, Jose Navas, María Covadonga Barreiro, Martín Rivas, Óscar Cabana, Rosa Neutro, Roi Alonso, Silvia García, Susana Bermejo y Xisela Franco, nos animan a transitar.

Dezaseis artistas expoñen a súa visión en torno á memoria e a ruína no Liceo de Noia (Galicia, España). A exposición «Memoria intermitente. Conversas dende a ruína», organizada por un grupo multidisciplinar de 16 artistas formados en distintas disciplinas como as belas artes, a arquitectura ou o cine, permanecerá aberta no Liceo de Noia dende o 7 ao 31 de Marzo.

Trátase dun proxecto que propón a través de distintas expresións artísticas como a pintura, a fotografía, a escultura, a instalación ou a videocreación, a posibilidade de tecer un discurso a partir das diferentes visións dende as que se enfocan a memoria e a ruína como conceptos nos que converxen inquietudes estéticas comúns.

A expresión do tempo como materia, o rexistro da precaria permanencia dos lugares, a pegada dos oficios perdidos, a mutación da identidade ou a condición efémera da nosa existencia, guían o camiño que os artistas Ana Germade, Begoña Paz, Cillas Rodríguez, Diego Germade, Elia Núñez, Cipriano Chas, Itziar Ezquieta, Jose Navas, María Covadonga Barreiro, Martín Rivas, Óscar Cabana, Rosa Neutro, Roi Alonso, Silvia García, Susana Bermejo e Xisela Franco, anímannos a transitar.

Sixteen artists expose his vision concerning the memory and the ruin in Noia’s Lyceum (Galicia, Spain). The exhibition “Intermittent memory. Conversations from the ruin”, organized by a multidisciplinary group of 16 artists formed in different disciplines as the fine arts, the architecture or the cinema, it will remain opened in Noia’s Lyceum from 7 on March 31.

It is a question of a project that he proposes across different artistic expressions as the painting, the photography, the sculpture, the installation or the videocreación, the possibility of weaving a speech from the different visions from which the memory and the ruin are focused as concepts on which there converge aesthetic common worries.

The expression of the time as matter, the record of the precarious local permanency, the fingerprint of the lost trades, the mutation of the identity or the ephemeral condition of our existence, they guide the way that the artists  Ana Germade, Begoña Paz, Cillas Rodríguez, Diego Germade, Elia Núñez, Cipriano Chas, Itziar Ezquieta, Jose Navas, María Covadonga Barreiro, Martín Rivas, Óscar Cabana, Rosa Neutro, Roi Alonso, Silvia García, Susana Bermejo and Xisela Franco, encourages us to travel.

[:es]Rubén Ramos Balsa · Del grafito al grafeno: la estética de la invisibilidad, los metamateriales y la arquitectura macros[:gl]Rubén Ramos Balsa · Do grafito ao grafeno: a estética da invisibilidade, os metamateriais e a arquitectura macros[:en]Rubén Ramos Balsa · Of the graphite to the grafeno: the aesthetics of the invisibility, the metamateriales and the architecture macros[:]

0

[:es]http://vimeo.com/84671583

Conferencia del artista Rubén Ramos Balsa dentro de las jornadas de Arquitectura y Territorio rural celebradas en Callobre (A Estrada) el viernes 26 de Julio de 2013, organizadas por rvr arquitectos.

«Del grafito al grafeno: la estética de la invisibilidad, los metamateriales y la arquitectura macros».

Rubén Ramos Balsa (Santiago de Compostela, 1978)

Rubén Ramos Balsa es licenciado en Bellas Artes por la Facultad de Pontevedra en la Especialidad de Escultura en el año 2001. Realiza estudios de doctorado entre los años 2001 y 2003 en la Universidad de Vigo y en la Universidad Politécnica de Valencia. Como formación complementaria asiste a cursos impartidos por el cineasta José Luís Guerín y por artistas como Marina Abramovic, Joan Fontcuberta, Esther Ferrer, entre otros.

Su trabajo desde un primer momento es reconocido y respaldado por diferentes instituciones públicas y así disfruta de la Beca Valdearte (O Barco de Valdeorras); de la Beca Sócrates-Erasmus en la Kuopio Academy of Desing and Crafts de Finlandia; Beca para estudios de Tercer Ciclo de la Xunta de Galicia; Beca para Proyectos del INJUVE (Comunidad de Madrid), o la Beca de Postgrado de la Fundación Barrié de la Maza, entre otras.

Obtuvo el III Premio Auditorio de Galicia de Artes Plásticas de Santiago de Compostela, 1º Premio en el Concurso de Fotografía Purificación García de Madrid, 2º premio en el II Certamen Internacional de Artes Plásticas Diputación de Ourense, etc.. Expone individualmente en LOOP 04 (Barcelona); en la Galería Fúcares-Almagro; en la Galería Mario Sequeira de Braga; en el Centro Torrente Ballester de Ferrol; en el Artificial-Image show room de Berlín, y en la Kuopio Academy of Desing and Crafts de Kuopio (Finlandia). De las exposiciones colectivas más recientes hay que destacar su participación, junto al cineasta José Luis Guerín y el fotógrafo Manuel Vilariño, en el Pabellón español de la Bienal de Venecia del año 2007.

[:gl]

Conferencia do artista Rubén Ramos Balsa dentro das xornadas de Arquitectura e Territorio rural celebradas en Callobre (A Estrada) o venres 26 de Xullo de 2013, organizadas por rvr arquitectos.

«Do grafito ao grafeno: a estética da invisibilidade, os metamateriais e a arquitectura macros.»

[:en]

Conference of the artist Rubén Ramos Balsa inside the days of Architecture and rural Territory celebrated in Callobre (To Highway) on Friday, the 26th of July, 2013, organized for rvr architects.

«Of the graphite to the grafeno: the aesthetics of the invisibility, the metamateriales and the architecture macros.»

[:]

Cosmic Communist Constructions Photographed Cosmic Communist Constructions Photographed Cosmic Communist Constructions Photographed

0

El fotógrafo Frédéric Chaubin revela 90 edificios situados en catorce ex repúblicas soviéticas que expresan lo que podría ser considerada la cuarta edad de la arquitectura soviética. Las construcciones descubren un inesperado renacimiento de la imaginación, un florecimiento desconocido que tuvo lugar desde 1970 hasta 1990. Al contrario que en los años 1920 y 1930, aquí no emergieron una «escuela» ni una tendencia principal. Estos edificios representan un impulso caótico provocado por un sistema en decadencia. Su diversidad anuncia el final de la Unión Soviética.

Aprovechando el colapso de la estructura monolítica, los agujeros de la red en expansión, los arquitectos fueron mucho más allá de la modernidad, regresando a las raíces o innovando con libertad. Algunos audaces completaron proyectos que hubieran soñado los constructivistas (Sanatorio Druzhba, Yalta); otros expresaron su imaginación de una manera expresionista (Palacio nupcial, Tiflis). Un campamento de verano, inspirado por bocetos de un prototipo de base lunar, reclama su influencia suprematista (Campo de rehabilitación juvenil Promethee, Bogatyr). Después llega el despliegue de la arquitectura parlante en los últimos años de la URSS: un crematorio adornado con llamas de concreto (Crematorio, Kiev), un instituto tecnológico con un platillo volador estrellado en su techo (Instituto de investigación científica, Kiev), un centro político que te mira como un Gran Hermano (Casa de los Sóviets, Kaliningrado). Este mosaico de estilos testimonia todos los sueños ideológicos del período, desde la obsesión con el cosmos hasta el renacimiento de la identidad y también resume la geografía de la URSS al mostrar cómo las influencias locales dieron sus giros exóticos antes de llevar el país a su final.

Cosmic Communist Constructions Photographed de Frédéric Chaubin ha sido elegido el mejor libro del año 2010 sobre arquitectura en el Festival Internacional del Libro de Arte y del Cine de Perpiñán, Francia (Festival International du Livre d’Art & du Film Perpignan).

Sobre el fotógrafo:

Frédéric Chaubin nació en Phnom Penh en 1959. Durante los últimos quince años ha sido redactor en jefe de la revista francesa de estilo de vida Citizen K. Desde 2000 ha expuesto con regularidad sus trabajos fotográficos, que combinan arquitectura y viajes. La investigación de la colección sobre la URSS fue llevada a cabo de 2003 a 2010 con un proceso intuitivo.

Tapa dura: 312 páginas
Editor: Taschen (1 de mayo de 2012)
Colección: Fotografia
Idioma: Italiano, Español, Portugués

El fotógrafo Frédéric Chaubin revela 90 edificios situados en catorce ex repúblicas soviéticas que expresan lo que podría ser considerada la cuarta edad de la arquitectura soviética. Las construcciones descubren un inesperado renacimiento de la imaginación, un florecimiento desconocido que tuvo lugar desde 1970 hasta 1990. Al contrario que en los años 1920 y 1930, aquí no emergieron una «escuela» ni una tendencia principal. Estos edificios representan un impulso caótico provocado por un sistema en decadencia. Su diversidad anuncia el final de la Unión Soviética.

Aproveitando o colapso da estrutura monolítica os buratos da rede en expansión, os arquitectos foron moito máis alá da modernidade, regresando ás raíces ou innovando con liberdade. Algúns audaces completaron proxectos que tivesen soñado os constructivistas (Sanatorio Druzhba, Yalta); outros expresaron a súa imaxinación dun xeito expresionista (Pazo nupcial, Tiflis). Un campamento de verán, inspirado por bosquexos dun prototipo de base lunar, reclama a súa influencia suprematista (Campo de rehabilitación xuvenil Promethee, Bogatyr). Despois chega o despregamento da arquitectura falante nos últimos anos da UNIÓN DE REPÚBLICAS SOCIALISTAS SOVIÉTICAS: un crematorio adornado con chamas de concreto (Crematorio, Kiev), un instituto tecnolóxico cun prato voador estrelado no seu teito (Instituto de investigación científica, Kiev), un centro político que che mira como un Grande Irmán (Casa dos Sóviets, Kaliningrado). Este mosaico de estilos testemuña todos os sonos ideolóxicos do período, dende a obsesión co cosmos ata o renacemento da identidade e tamén resume a xeografía da UNIÓN DE REPÚBLICAS SOCIALISTAS SOVIÉTICAS ao mostrar como as influencias locais deron os seus xiros exóticos antes de levar o país ao seu final.

Cosmic Communist Constructions Photographed de Frédéric Chaubin foi elixido o mellor libro do ano 2010 sobre arquitectura no Festival Internacional do Libro de Arte e do Cine de Perpiñán, Francia (Festival International du Livre d’Art & du Filme Perpignan).

Sobre o fotógrafo:

Frédéric Chaubin naceu en Phnom Penh en 1959. Durante os últimos quince anos foi redactor en xefe da revista francesa de estilo de vida Citizen K. Dende 2000 expuxo con regularidade os seus traballos fotográficos, que combinan arquitectura e viaxes. A investigación da colección sobre a UNIÓN DE REPÚBLICAS SOCIALISTAS SOVIÉTICAS foi levada a cabo de 2003 a 2010 cun proceso intuitivo.

Tapa dura: 312 págxinas

Editor: Taschen

Colección: Fotografia

Idioma: Italiano, Castelán, Portugués

Photographer Frédéric Chaubin reveals 90 buildings sited in fourteen former Soviet Republics which express what he considers to be the fourth age of Soviet architecture. His poetic pictures reveal an unexpected rebirth of imagination, an unknown burgeoning that took place from 1970 until 1990. Contrary to the 1920s and 1950s, no “school” or main trend emerges here. These buildings represent a chaotic impulse brought about by a decaying system. Their diversity announced the end of the Soviet Union.

Taking advantage of the collapsing monolithic structure, the holes in the widening net, architects went far beyond modernism, going back to the roots or freely innovating. Some of the daring ones completed projects that the Constructivists would have dreamt of (Druzhba Sanatorium, Yalta), others expressed their imagination in an expressionist way (Palace of Weddings, Tbilisi). A summer camp, inspired by sketches of a prototype lunar base, lays claim to Suprematist influence (Prometheus youth camp, Bogatyr). Then comes the «speaking architecture» widespread in the last years of the USSR: a crematorium adorned with concrete flames (Crematorium, Kiev), a technological institute with a flying saucer crashed on the roof (Institute of Scientific Research, Kiev), a political center watching you like Big Brother (House of Soviets, Kaliningrad). This puzzle of styles testifies to all the ideological dreams of the period, from the obsession with the cosmos to the rebirth of identity. It also outlines the geography of the USSR, showing how local influences made their exotic twists before the country was brought to its end.

Frédéric Chaubin’s Cosmic Communist Constructions Photographed was elected best book on architecture of the year 2010 by the International Artbook and Film Festival in Perpignan/France (Festival International du Livre d’Art & du Film Perpignan).

The photographer:

Frédéric Chaubin has been, for the last fifteen years, editor-in-chief of the French lifestyle magazine Citizen K. Since 2000 he has regularly featured works combining text and photography. The CCCP collection research was carried out from 2003 to 2010, through an intuitive and creative travel process. This project has been shown throughout the world, from Japan to the United States.

Softcover: 312 pages

Editor: Taschen

Colection: Photography

Language: Italian, Spanish, Portuguese