“Paul Klee no merece un museo, sino un paisaje”. La reflexión de Renzo Piano respecto al Centro Paul Klee resulta exegética de la operación realizada en el diseño del museo, instituido como homenaje al artista Suizo. Un ejercicio donde el arquitecto opera sobre la arquitectura con la misma sutileza que el pintor lo hacía sobre la pintura. Porque Piano al construir el edificio, parodia la abstracción a la manera de Paul Klee.

Establece un monumento sutil, espontáneo y consistente, que reinterpreta la topografía del lugar, explorando los vividos matices de la naturaleza para incorporarlos al interior del museo en una explosión de luz y color no exenta de poesía. De esta forma, el diseño pretende consumar una operación topográfica natural. Enormes vigas sinusoidales establecidas rítmicamente en paralelo construyen tres pequeñas colinas de acero que se mimetizan con las superficies onduladas del sitio.
Para esta estratagema, ninguna viga es igual a la otra. Un ejercicio de manipulación dispone las vigas con distintos ángulos de inclinación, estableciendo siempre una altura diferente al centro del arco superior. En una maniobra sincrónica, el soterramiento de las ondulaciones inferiores permite reducir la altura para cubrir gran parte de la cubierta con la naturaleza, fundando una composición donde la cubierta se convierte en un terraplén de trigo y amapolas que propone en una misma gestión la vegetación como edificio. Este juego reduce el impacto de la arquitectura sobre la naturaleza sin dejar de manifestar la faena humana.

El ejercicio formal propuesto genera tres cuerpos decrecientes en tamaño que se encuentran vinculados por una calle peatonal que se abre paso entre las ondulaciones metálicas. En su recorrido, la calle va anexando sucesivamente espacios de estar, circulaciones verticales, pequeñas tiendas, una librería y una cafetería.
Cada ondulación responde a una función diferente. La primera es la de mayor superficie y el punto de acceso al edificio. Un vestíbulo articula la calle interna con las actividades previstas para este cuerpo: un auditorio para 400 personas y los talleres de arte para niños.
El volumen central aloja en su interior la colección permanente de Paul Klee, la mayor atracción del complejo. Sus muros están diseñados con paneles móviles, característica que permite emplazarlos de diferentes maneras, estableciendo una amplia variedad de espacios expositivos. Una serie de salas anexas de menor tamaño consienten realizar exposiciones temporales. El menor de los tres volúmenes fue consignado a funciones administrativas y un centro de investigación.

El diseño hace visible en el interior del edificio la estructura de acero, acabada por cielorrasos de abedul natural o pintado de blanco. Parasoles en la fachada controlan el ingreso de luz natural, que se difunde en el interior de las salas reflejado en pantallas traslúcidas para evitar el efecto perjudicial de la luz sobre las pinturas. Ranuras en el solado permiten la circulación de aire y favorecen la correcta ventilación.

Piano procura esculpir la naturaleza revalidando la topografía. Esta pretensión monopoliza una complejidad taxativa que excede la voluntad de erigir un museo para establecer un signo que evoca las sutiles composiciones del artista homenajeado.
Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. agosto 2013
“Paul Klee does not deserve a museum, but a landscape”. Renzo Piano’s reflection with regard to the Paul KleeCenter ensues energy from the operation realized in the design of the museum, instituted as honoring to the artist Suizo. An exercise where the architect operates on the architecture with the same subtlety that the painter it was doing on the painting. Because Piano on having constructed the building, parodies the abstraction like Paul Klee.

It establishes a subtle, spontaneous and consistent monument, which reinterprets the local topography, exploring the vivid shades of the nature to incorporate them into the interior of the museum in an explosion of light and color exempts of poetry. Of this form, the design claims consumar a topographic natural operation. Enormous sinusoidal girders established rhythmically in parallel construct three small hills of steel that change color with the wavy surfaces of the site.
For this stratagem, no girder is equal to other one. An exercise of manipulation arranges the girders with different angles of inclination, establishing always a height different from the center of the top arch. In a synchronous maneuver, the soterramiento of the low wavinesses allows to reduce the height to cover great part of the cover with the nature, founding a composition where the cover turns into a terrace of wheat and poppies that proposes in the same management the vegetation as building. This game reduces the impact of the architecture on the nature without stopping demonstrating the human task.

The formal proposed exercise generates three diminishing bodies in size that they are linked by a pedestrian street that makes way for itself between the metallic wavinesses. In his tour, the street is annexing successively spaces of being, vertical traffics, small shops, a bookshop and a coffee shop.
Every waviness answers to a different function. The first one is that of major surface and the point of access to the building. A foyer articulates the internal street with the activities foreseen for this body: an audience for 400 persons and the workshops of art for children.
The central volume lodges in his interior Paul Klee’s permanent collection, the major attraction of the complex. His walls are designed by mobile panels, characteristic that allows to locate them in different ways, establishing a wide variety of explanatory spaces. A series of attached rooms of minor size allow to realize temporary exhibitions. The minor of three volumes was recorded to administrative functions and a center of investigation.

The design makes visible inside the building the structure of steel, ended by ceilings of birch natural or identical with white. Parasols in the front control the revenue of natural light, which spreads inside the rooms reflected on translucent screens to avoid the harmful effect of the light on the paintings. Grooves in the solado allow the air traffic and favor the correct ventilation.

Piano tries esculpir the nature confirming the topography. This pretension monopolizes a restricted complexity that exceeds the will to raise a museum to establish a sign that evokes the subtle compositions of the honoured artist.
Marcelo Gardinetti . architect
La Plata. august 2013
“Paul Klee non merece un museo, senón unha paisaxe”. A reflexión de Renzo Piano respecto ao Centro Paul Klee resulta exegética da operación realizada no deseño do museo, instituido como homenaxe ao artista Suizo. Un exercicio onde o arquitecto opera sobre a arquitectura coa mesma sutileza que o pintor facíao sobre a pintura. Porque Piano ao construír o edificio, parodia a abstracción ao xeito de Paul Klee.

Establece un monumento sutil, espontáneo e consistente, que reinterpreta a topografía do lugar, explorando os vividos matices da natureza para incorporalos ao interior do museo nunha explosión de luz e cor non exenta de poesía. Desta forma, o deseño pretende consumar unha operación topográfica natural. Enormes vigas sinusoidales establecidas rítmicamente en paralelo constrúen tres pequenas outeiros de aceiro que se mimetizan coas superficies onduladas do sitio.
Para esta estrataxema, ningunha viga é igual á outra. Un exercicio de manipulación dispón as vigas con distintos ángulos de inclinación, establecendo sempre unha altura diferente ao centro do arco superior. Nunha manobra sincrónica, o soterramiento das ondulaciones inferiores permite reducir a altura para cubrir gran parte da cuberta coa natureza, fundando unha composición onde a cuberta convértese nun terraplén de trigo e mapoulas que propón nunha mesma xestión a vegetación como edificio. Este xogo reduce o impacto da arquitectura sobre a natureza sen deixar de manifestar a faena humana.

O exercicio formal proposto xera tres corpos decrecientes en tamaño que se atopan vinculados por unha rúa peatonal que se abre paso entre as ondulaciones metálicas. No seu percorrido, a rúa vai anexando sucesivamente espazos de estar, circulacións verticais, pequenas tendas, unha librería e unha cafetería.
Cada ondulación responde a unha función diferente. A primeira é a de maior superficie e o punto de acceso ao edificio. Un vestíbulo articula a rúa interna coas actividades previstas para este corpo: un auditorio para 400 persoas e os talleres de arte para nenos.
O volume central aloxa no seu interior a colección permanente de Paul Klee, a maior atracción do complexo. Os seus muros están deseñados con paneles móbiles, característica que permite emplazarlos de diferentes xeitos, establecendo unha ampla variedade de espazos expositivos. Unha serie de salas anexas de menor tamaño consenten realizar exposicións temporais. O menor dos tres volumes foi consignado a funcións administrativas e un centro de investigación.

O deseño fai visible no interior do edificio a estrutura de aceiro, acabada por cielorrasos de abedul natural ou pintado de branco. Parasois na fachada controlan o ingreso de luz natural, que se difunde no interior das salas reflectido en pantallas traslúcidas para evitar o efecto perjudicial da luz sobre as pinturas. Ranuras no solado permiten a circulación de aire e favorecen a correcta ventilación.

Piano procura esculpir a natureza revalidando a topografía. Esta pretensión monopoliza unha complejidad taxativa que excede a vontade de erigir un museo para establecer un signo que evoca as sutís composicións do artista homenaxeado.
Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. agosto 2013




