Inicio Blog Página 118

ara arquitectura – ara crítica · Xavier Monteysara arquitectura – ara crítica · Xavier Monteysara arquitectura – ara crítica · Xavier Monteys

0

Con esta sesión, se abre un paréntesis llamado ARA CRÍTICA, que tendrá lugar de junio a diciembre, para volver luego al formato habitual.

Si hasta el momento se han  invitado a 20 equipos de arquitectos que han explicado su manera de hacer y pensar la arquitectura, ahora se  hace una pausa para ver qué piensan seis arquitectos, críticos, divulgadores,… del panorama actual y, de alguna manera, del estado general de la cuestión.

Ciclo de conferencias ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA
Sesión 16 – Diciembre 2013: XAVIER MONTEYS
Organizado por ArqinFAD y TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona
Comisariado por Eugeni Bach

With this session, there is opened a parenthesis called ARA CRÍTICA, which will take place from June to December, to return then to the habitual format.

If up to the moment they have been invited to 20 equipments of architects who have explained his way of making and thinking the architecture, now a pause is done to see what think six architects, critics, utterers, … of the current panorama and, somehow, of the general condition of the question.

Cycle of conferences ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA

Session16 – December 2013: XAVIER MONTEYS

Organized for ArquinFAD and TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona

Curator: Eugeni Bach

Con esta sesión, ábrese un paréntesis chamado ARA CRÍTICA, que terá lugar de xuño a decembro, para volver logo ao formato habitual.

Si ata o momento invitáronse a 20 equipos de arquitectos que explicaron o seu xeito de facer e pensar a arquitectura, agora faise unha pausa para ver que pensan seis arquitectos, críticos, divulgadores,… do panorama actual e, dalgún xeito, do estado xeral da cuestión.

Ciclo de conferencias ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA

Sesión 16 – Decembro 2013: XAVIER MONTEYS

Organizado por ArqinFAD e TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona

Comisariado por Eugeni Bach

[:es]Zambullidas | José Ramón Hernández Correa[:gl]Zambullidas | José Ramón Hernández Correa[:en]Dives | José Ramón Hernández Correa[:]

[:es]

Zambullidas | José Ramón Hernández Correa St. Malo diving, Nicolás Doreau
St. Malo diving, Nicolás Doreau | Fuente: pdfmagazines.club

Vengo de nuevo a veredes para comentar otra magnífica foto. Muestra un trampolín de hormigón armado que hay en la playa de St. Malo (Bretaña, Francia). Su autor es Nicolas Doreau. Fue tomada el 11 de agosto de 2010 y se titula St. Malo diving (más o menos zambullidas en St. Malo o zambulléndose en St. Malo).

Me parece una foto muy hermosa. Muestra la plena actividad de la juventud, el optimismo y la alegría de la diversión. Además, plásticamente es muy atractiva.

Merece la pena mirarla tranquilamente durante un rato. Ayuda a sentirse mejor (al menos a mí). Nos habla de un presente eterno.

Pero, por otra parte, esa foto es una metáfora del afán humano en cualquier campo que a uno se le ocurra (los negocios, la literatura, la política… lo que uno quiera). Yo veo claramente que todos los que aparecen son arquitectos o estudiantes de arquitectura. Y además creo que, por una rara casualidad, aparecen todos los tipos posibles. Qué curiosa variedad y qué precioso valor de documento inventarial y tipológico tiene esta fotografía.

Está el que nunca tiene bastante. Por muy alto que sea el trampolín no le basta, y tiene que subirse a la barandilla. Y si sobre la barandilla hubiera un remate se subiría a él. Y si al remate le saliera un pirindolo se subiría al pirindolo. ¿Le veis? Es el emprendedor por antonomasia, el ambicioso, el que tiene que ser más que nadie, saltar desde más arriba, zambullirse hasta lo más profundo, hacerlo mejor que nadie, más veces que nadie.

Hay una chica que ha quedado en el aire, parada. En el momento en que la ha congelado (para siempre) la fotografía está expectante ante su zambullida, pero esta no llega nunca. La ansiedad de lo que uno ve al alcance de la mano pero (¿aún?) no llega. Ese Fin de Carrera que ya está maduro para presentar, pero que tu tutor te dice que le des otra vueltecilla (otra vueltecilla que hace que te replantees si el acceso es correcto por ahí o tal vez habría que cambiar toda la planta baja, lo que a su  vez arrastraría a todas las demás). O ese encargo que sí, que ya, que el cliente está deseando hacerte, pero aún queda algún problemilla sin importancia. Y uno se queda así: levitando en el aire.

Vemos a otro muchacho que está en un caso similar, pero ya está tocando el agua con la punta de un pie, mientras tiene la otra pierna encogida para caer a bomba. Pero hay una gran diferencia: Este chico no se ha lanzado desde el trampolín superior, sino desde el inferior. Es un conformista, un aquítepilloaquítemato. Un hombre práctico que en vez de buscar nota en el PFC sólo aspira a salir de la escuela de una maldita vez. Un profesional que en vez de buscar encargos formidables hace obras más asequibles, pero las hace. Y la foto le ha pillado de puntillas sobre las aguas, nadando y guardando la ropa, al caldo y a las tajadas. Triunfador modesto, ratón de los rincones más ignotos de la provincia. Arquitecto de urgencia y de proximidad. Cae siempre de pie y siempre moja (aunque sea poco).

Están quienes se están bañando, tan a gusto, bien instalados en la profesión, y quienes ya salen, algunos de buen grado (jubilación, cambio de actividad) y otros por fuerza.

Y están, sobre todo, quienes esperan su oportunidad, haciendo cola para lanzarse al agua. Esperando su turno, su momento. Esperan pacientemente (así ha sido siempre) porque hay agua para todos y no hay ningún problema. Les llegará su momento de forma natural. (Lo extraño es lo que ocurre ahora: Esta rara bajamar. Tal vez alguien haya levantado un dique y esté drenando la ensenada. Muy mal panorama).

Un chico parece que se ha desanimado. Está en la barandilla de abajo, desistiendo de bañarse. ¿No le apetece? ¿Se ha resignado a que esto no es para él? Y otro, aún más dramático, se ha sentado en la barandilla de arriba cuando ya ha alcanzado el primer nivel del trampolín. Tanto esfuerzo, tanto esperar, para nada.

No sé qué pensar. Prefiero creer en el ímpetu de la juventud, que siempre acaba por encontrar un resquicio para bañarse. La verdad es que todos merecen darse un buen chapuzón.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · febrero 2014

[:en]

St. Malo diving, Nicolás Doreau

I come again to veredes to comment on another magnificent photo. It shows a springboard of reinforced concrete that exists in St. Malo Beach (Brittany, France). His author is Nicolas Doreau. It was taken on August 11, 2010 and St is titled St. Malo diving (more or less plunged in St. Villain or inmersion St. Malo).

It looks like to me a very beautiful photo. It shows the full activity of the youth, the optimism and the happiness of the amusement. In addition, plastically it is very attractive.

It is worth looking at her calmly during awhile. It helps him feel better (at least to me). He speaks to us about an eternal present.

But, on the other hand, this photo is a metaphor of the human zeal in any field that happens to one (the business, the literature, the politics … what one wants). I see clearly that they all those who appear are architects or students of architecture. And in addition I believe that, for a rare chance, all the possible types appear. What curious variety and what precious value of document inventarial and tipológico has this photography.

There is the one that never has enough. For very high that is the springboard is not enough to him, and has to be raised to the rail. And if on the rail there was an auction he would be raised. And if to the auction it was going out for him a pirindolo would be raised to the pirindolo. Do you see him? He is the entrepreneur par excellence, the self-seeker, which has to be more than anybody, jump from more above, plunge even the deepest thing, make it better than anybody, more times that nobody.

There is a girl who has stayed in the air, stop. In the moment in which it has frozen (forever) the photography it is expectant before his dive, but this one never comes. The anxiety of what one sees within reach but (still?) it does not come. This End of Career that already is mature to present, but that your tutor says to you that him des another vueltecilla (another vueltecilla that does that you rethink if the access is correct thereabouts or maybe would be necessary to change the whole ground floor, which in turn would drag all other). Or this order that yes, that already, that the client wants to do to you, but still it can only some problemilla without importance. And one remains like that: levitando in the air.

We see another boy who is in a similar case, but already it is touching the water with the top of a foot, while it has another leg shrunk to fall to bomb. But there is a great difference: This boy has not thrown from the top springboard, but from the low one. He is a conformist, an aquítepilloaquítemato. A practical man who instead of looking for note in the PFC only aspires to go out of the school of a damned time. A professional who instead of looking for formidable orders does more attainable works, but it does them. And the photo has plundered him on tiptoe on the waters, swimming and guarding the clothes, to the broth and to the slices. Modest winner, mouse of the most unknown corners of the province. Architect of urgency and of proximity. It falls down always of foot and always it wets (though it is small).

There are those who are bathing, so to taste, installed well in the profession, and those who already go out, some of good degree (retirement, change of activity) and others for force.

And there are, especially, those who wait for his opportunity, doing tail to be thrown to the water. Waiting for his shift, his moment. They wait patiently (this way it has been always) because there is water for all and there is no problem. There will come to them his moment of natural form. (The strange thing is what happens now: This rare low tide. Maybe someone has raised a dike and the inlet is drenando. Very badly panorama).

A boy seems that he has lost heart. It is in the rail of below, desisting from bathing. Does not he desire it? Has it resigned itself that this is not for him? And other one, furthermore dramatic, has sat down in the rail of above when already it has reached the first level of the springboard. So much effort, so much to waiting, for nothing.

Do not be what to think. I prefer believing in the impetus of the youth, that always it finishes for finding a chink to bath. The truth is that they all deserve to give him a good dip.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Architect

Toledo · february 2014

[:gl]

St. Malo diving, Nicolás Doreau

Veño de novo a veredes para comentar outra magnífica foto. Mostra un trampolín de formigón armado que hai na praia de St. Malo (Bretaña, Francia). O seu autor é Nicolas Doreau. Foi tomada o 11 de agosto de 2010 e titúlase St. Malo diving (máis ou menos mergulladas en St. Malo ou mergullándose en St. Malo).

Paréceme unha foto moi fermosa. Mostra a plena actividade da xuventude, o optimismo e a alegría da diversión. Ademais, plasticamente é moi atractiva.

Paga a pena mirala tranquilamente durante un anaco. Axuda a sentirse mellor (polo menos a min). Fálanos dun presente eterno.

Pero por outra parte, esa foto é unha metáfora do afán humano en calquera campo que a un se lle ocorra (os negocios, a literatura, a política… o que un queira). Eu vexo claramente que todos os que aparecen son arquitectos ou estudantes de arquitectura. E ademais creo que, por unha rara casualidade, aparecen todos os tipos posibles. Que curiosa variedade e que precioso valor de documento inventarial e tipolóxico ten esta fotografía.

Está o que nunca ten bastante. Por moi alto que sexa o trampolín non lle abonda, e ten que subir á varanda. E se sobre a varanda houbese un remate subiría a el. E se ao remate lle saíse un pirindolo subiría ao pirindolo. Védelo? É o emprendedor por antonomasia, o ambicioso, o que ten que ser máis que ninguén, saltar dende máis arriba, mergullarse ata o máis profundo, facelo mellor que ninguén, máis veces que ninguén.

Hai unha rapaza que quedou no aire, parada. No momento en que a conxelou (para sempre) a fotografía está expectante ante o seu mergullo, pero esta non chega nunca. A ansiedade do que un ve ao alcance da man pero (aínda?) non chega. Ese Fin de Carreira que xa está maduro para presentar, pero que o teu titor che di que lle deas outra vueltecilla (outra vueltecilla que fai que te reformules se o acceso é correcto por aí ou talvez habería que cambiar toda a planta baixa, o que á súa vez arrastraría a todas as demais). O ese encargo que si, que xa, que o cliente está a desexar facerte, pero aínda queda algún problemilla sen importancia. E un queda así: levitando no aire.

Vemos outro rapaz que está nun caso similar, pero xa está a tocar a auga coa punta dun pé, mentres ten a outra perna encollida para caer a bomba. Pero hai unha gran diferenza: Este rapaz non se lanzou dende o trampolín superior, senón dende o inferior. É un conformista, un aquítepilloaquítemato. Un home práctico que en vez de buscar nota no PFC só aspira a saír da escola dunha maldita vez. Un profesional que en vez de buscar encargos formidables fai obras máis alcanzables, pero as fai. E a foto pillouno de puntillas sobre as augas, nadando e gardando a roupa, ao caldo e ás talladas. Triunfador modesto, rato dos cantos máis ignotos da provincia. Arquitecto de urxencia e de proximidade. Cae sempre de pé e sempre molla (aínda que sexa pouco).

Están os que se están a bañar, tan a gusto, ben instalados na profesión, e que xa saen, algúns de bo grao (xubilación, cambio de actividade) e outros por forza.

E están, sobre todo, os que esperan a súa oportunidade, facendo cola para lanzarse á auga. Esperando a súa quenda, o seu momento. Esperan pacientemente (así foi sempre) porque hai auga para todos e non hai ningún problema. Chegaralles o seu momento de forma natural. (O estraño é o que acontece agora: Esta rara baixamar. Talvez alguén levantase un dique e estea a drenar a enseada. Moi mal panorama).

Un rapaz parece que se desanimou. Está na varanda de abaixo, desistindo de bañarse. ¿Non lle apetece? Resignouse a que isto non é para el? E outro, aínda máis dramático, sentouse na varanda de arriba cando xa alcanzou o primeiro nivel do trampolín. Tanto esforzo, tanto esperar, para nada.

Non sei que pensar. Prefiro crer no ímpeto da xuventude, que sempre acaba por encontrar unha abertura para bañarse. A verdade é que todos merecen darse un bo mergullo.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto

Toledo · febreiro 2014

[:]

Geometrías del lugar | Íñigo García Odiaga

Ran realizada por Akira Kurosawa en 1985
Ran realizada por Akira Kurosawa en 1985

Los lugares, los paisajes, tienen una personalidad, un carácter, un sello que alguna vez se ha definido como un Genius Loci, un espíritu del lugar. Preservar ese carácter e incluso amplificarlo es el objetivo último de cualquier obra artística o arquitectónica que se sale del territorio urbano y que se enfrenta a la naturaleza y el paisaje.

En la película Ran realizada por Akira Kurosawa en 1985, el señor de Ichimonji reúne a sus hijos y amigos en una arquitectura efímera pero rigurosa. Un cuadrado de geometría exacta, construye un recinto cerrado, aislando un espacio de la continuidad de la naturaleza y el paisaje. Una tela tensada entre unos pequeños mástiles, unos cables y unas cuerdas son suficientes para formalizar ese espacio, que en su abstracción se enfrenta al caos natural. Una construcción aún más sencilla que una tienda de campaña sirve como contrapunto al inmenso paisaje. La pureza de su forma abstracta le otorga un cierto grado de monumentalidad, con el que puede operar a la escala del valle y de la montaña, a la escala del paisaje, a escala del territorio.

Una situación que únicamente puede ser comprendida si nos remitimos a la idea de Bricolage definida por Claude Lévi-Strauss. En la que el Bricolage es el método constructivo prehistórico, primitivo, básico, en el que cada uno se vale de aquello, poco o mucho, que tiene a mano, estableciendo así un universo ligado a lo esencial, a la nulidad industrial y que por lo tanto remite a una relación mítica con el entorno. Un método manual valido tanto para el hombre prehistórico como para el actual, pasando por Robinson Crusoe. Un sistema constructivo en equilibrio con el paisaje y el territorio, ya que por su propia rudimentariedad no puede imponerse, únicamente presentarse.

Mull Hill, en la isla de Man, Reino unido | Harrespil de Okabe entre Lekunberri (Navarra) y Donibane-Garazi (País Vasco francés)
Mull Hill, en la isla de Man, Reino unido | Harrespil de Okabe entre Lekunberri (Navarra) y Donibane-Garazi (País Vasco francés)

El recinto de Ran es mediante esta condición, primitivo, al igual que lo es una construcción megalítica. Apenas unas pocas piedras señalan un espacio, ya no como naturaleza sino como lugar. Un recinto circular de losas irregulares clavadas en el terreno introducen una geometría abstracta en oposición al paisaje natural. Un círculo perfecto que únicamente la mano human puede trazar en el paisaje. Datan del año 800 a.C. y cautivaron para siempre a Jorge Oteiza cuando los comprendió por primera vez. El Cromlech es el recinto primitivo del hombre del neolítico, que une a través del paisaje el cielo y la tierra. El hombre nómada señalaba lugares específicos para enterrar allí las cenizas de sus difuntos, en puntos destacados que se apoderan de las condiciones del lugar para entender el paisaje. Jorge Oteiza y el arquitecto Luis Vallet recibieron el encargo de construir una capilla en Agiña, un lugar destacado entre las montañas donde había varios Cromlechs. Oteiza los calificó de estatuas vacías, de elementos desocupados, de construcciones espirituales que unen al hombre a su territorio y a su paisaje. Los Cromlechs del pasado marcaban además viejos caminos, balizaban senderos y rutas, determinaban los recorridos.

Richard Long | Monte Fuji, 1979 | Círculo nómada, Mongolia, 1996
Richard Long | Monte Fuji, 1979 | Círculo nómada, Mongolia, 1996

El artista contemporáneo más afín a este nomadismo es Richard Long.  Su relación con el marco natural es el de alguien que lo recorre, y eso se muestra claramente en algunas de sus obras. Ese es el caso de aquella intervención que le llevo a cruzar a pie de costa a costa Gran Bretaña. Cada jornada cogía una piedra que transportaba hasta cambiarla por otra la jornada siguiente, hasta tirar al mar la última reproduciendo el gesto que le llevó a coger la primera en la costa opuesta. Como el mismo ha expresado en alguna ocasión:

«A veces me siento parte de la tradición de caminante, del nómada. De vez en cuando me parece muy placentero y satisfactorio vivir de manera rudimentaria, reduciendo la vida a unas actividades sencillísimas como caminar durante todo el día.»

Ver una obra de Richard Long puede reducirse a ver una pieza en un museo, pero cuando se visitan sus obras en el paisaje, lo que se visita es algo más que su propia acción. Se visita la relación de su gesto con la naturaleza. El arte es una forma de enfrentarse, de entender la verdad. Algunas obras de Land Art son la mejor forma de entender la naturaleza y el paisaje. Lo mismo les sucede a algunas arquitecturas. Un buen ejemplo de esta relación entre el arte, el paisaje y la arquitectura esta condensada en la obra del Centro de Innovación Deportiva de Extremadura de José María Sánchez García.

Richard Long | Centro de Innovación Deportiva de Extremadura de José María Sánchez García
Richard Long | Centro de Innovación Deportiva de Extremadura de José María Sánchez García

En un emplazamiento privilegiado, situado en una península que avanza sobre el pantano Gabriel y Galán, su forma geométrica pura de anillo, destaca en el paisaje estableciendo una llamativa relación de directa con el entorno próximo y de contraste con las montañas de la sierra que rodean el pantano.

Los usos de investigación, formación y práctica de deportes relacionados con la naturaleza se introducen en una pieza estrecha de doscientos metros de diámetro, cuya fachada de acero, refleja los colores y la luz de las diferentes estaciones y momentos del día, integrándose en el lugar.

El anillo crea una geometría rotunda que se enfrenta a la inmensidad del paisaje, pero por contra en su interior guarda un fragmento de ese mismo territorio. Un espacio que protege y que de nuevo invita a recorrer y pasear, marcando como os Cromlechs las rutas a seguir para entender el lugar.

Centro de Innovación Deportiva de Extremadura de José María Sánchez García
Centro de Innovación Deportiva de Extremadura de José María Sánchez García

íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. febrero 2014

[:es]Utzon: inspiración, visión, arquitectura[:gl]Utzon: inspiración, visión, arquitectura[:en]Utzon: inspiration, vision, architecture[:]

0

[:es]

La Ópera de Sydney es el edificio moderno más famoso en el mundo, sin embargo, el arquitecto siempre ha rehuido la publicidad y seguir siendo el menos conocido de los arquitectos modernos más importantes. El libro de Richard Weston, subtitulado «La inspiración – Visión – Arquitectura», finalmente se abre la puerta a las técnicas de Utzon y procesos creativos.

Escrito con un acceso sin precedentes a Utzon, sus archivos y sus asociados, Utzon: inspiración, visión, arquitectura presenta el primer informe exhaustivo de su trabajo e ideas, y sitúa sus logros en el contexto más amplio de la arquitectura moderna.

Además de los edificios públicos, Utzon diseñó varias viviendas particulares en circulación, incluido el suyo en Dinamarca y en Mallorca, y dos proyectos de vivienda patio, que se encuentran entre los mayores logros de su carrera.

Principales proyectos no realizados son discutidos y totalmente ilustrado, incluyendo las propuestas radicales de un museo subterráneo en gran medida en Silkeborg y diseños de la fascinante «arquitectura aditiva» inspirados en las estructuras celulares de la naturaleza.

Proyectos inéditos que arrojan nueva luz sobre su desarrollo se incluyen, junto con diseños innovadores para los muebles, objetos de vidrio y lámparas.

Ilustrado con numerosas fotografías especialmente tomadas y una gran cantidad de material, Utzon es el relato definitivo de la obra de uno de los grandes arquitectos del siglo XX.

Las observaciones y anécdotas de Utzon, complementado con una gran cantidad de bocetos y dibujos de sus archivos personales, atrae al lector en el mundo visionario increíble de uno de los arquitectos vivos más grandes.

Utzon: inspiración, visión, arquitectura
Richard Weston
Edición: 2002
Contenidos: 432 páginas, color, tapa dura
Formato: 20 x 30 cm
Idioma: Inglés

[:gl]

 A Ópera de Sydney é o edificio moderno máis famoso no mundo, non obstante, o arquitecto sempre evitou a publicidade e seguir sendo o menos coñecido dos arquitectos modernos máis importantes. O libro de Richard Weston, subtitulado «A inspiración – Visión – Arquitectura», finalmente ábrese a porta ás técnicas de Utzon e procesos creativos.

Escrito cun acceso sen precedentes a Utzon, os seus arquivos e os seus asociados, Utzon: inspiración, visión, arquitectura presenta o primeiro informe exhaustivo do seu traballo e ideas, e sitúa os seus logros no contexto máis amplo da arquitectura moderna.

Ademais dos edificios públicos, Utzon deseñou varias vivendas particulares en circulación, incluído o seu en Dinamarca e en Mallorca, e dous proxectos de vivenda patio, que se encontran entre os maiores logros da súa carreira.

Principais proxectos non realizados son discutidos e totalmente ilustrado, incluíndo as propostas radicais dun museo subterráneo en boa medida en Silkeborg e deseños da fascinante ‘arquitectura aditiva «inspirados nas estruturas celulares da natureza.

Proxectos inéditos que botan nova luz sobre o seu desenvolvemento inclúense, xunto con deseños innovadores para os mobles, obxectos de vidro e lámpadas.

Ilustrado con numerosas fotografías especialmente tomadas e unha gran cantidade de material, Utzon é o relato definitivo da obra dun dos grandes arquitectos do século XX.

As observacións e anécdotas de Utzon, complementado cunha gran cantidade de bosquexos e debuxos dos seus arquivos persoais, atrae o lector no mundo visionario incrible dun dos arquitectos vivos máis grandes.

Utzon: inspiración, visión, arquitectura

Richard Weston

Edición: 2002

Contenidos: 432 páxinas, cor, tapa dura

Formato: 20 x 30 cm

Idioma: Inglés

[:en]

Sydney Opera House is the most celebrated modern building in the world yet its architect, Jorn Utzon, has always shunned publicity and remains the least well known of the major modern architects.

Written with unprecedented access to Utzon, his archives and associates, Utzon: Inspiration, Vision, Architecture presents the first comprehensive account of his work and ideas, and situates his achievements in the wider context of modern architecture.

In addition to public buildings, Utzon designed several outstanding private dwellings including his own in Denmark and on Mallorca, and two courtyard housing projects, which are amongst the finest achievements of his career.

Key unbuilt projects are also discussed and fully illustrated, including the radical proposals for a largely underground museum at Silkeborg and the fascinating ‘Additive Architecture’ designs inspired by the cellular structures of nature.

Previously unpublished projects which shed new light on his development are included, together with innovative designs for furniture, glassware and lamps.

Illustrated with numerous specially taken photographs and a wealth of material, Utzon is the definitive account of the work of one of the twentieth century’s great architects.

Observations and anecdotes by Utzon, supplemented with a wealth of sketches and drawings from his personal archives, draws the reader into the amazing visionary world of one of the greatest living architects.

Utzon: inspiration, vision, architecture

Richard Weston

Released: 2002

Features: 432 pages, full color, hardcover

Format: 20 x 30 cm

Language: English

[:]

Eso dicen · LCG arquitectura Eso din · LCG arquitecturaSo they say · LCG arquitectura

0

El próximo jueves 20 de febrero tendrá lugar una nueva sesión de la sesión coloquio de arquitectura, Eso dicen. En esta ocasión, el invitado será LCG arquitectura. La sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto y otros treinta minutos de coloquio informal con el público.

Eso dicen es un ciclo de sesiones-coloquio que se celebra el primer y tercer jueves de cada mes entre las 20:00h y las 21:00h en la planta baja del Taller Creativo No Importa (calle San Andrés, 46); en él participan arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina, siempre con una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual como telón de fondo.

LCG arquitectura

…”No, no creo que sean genios lo que necesitamos ahora.”…

J. A. Coderch

Una reflexión personal sobre el oficio del arquitecto a través de la experiencia propia.
+ lcgarquitectura.com

ESO DICEN · LCG arquitectura
Jueves 20 de febrero 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita
[NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
A Coruña [España]

Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Next Thursday, the 20th of February a new session of the session will take place colloquium of architecture, So they say. In this occasion, the guest will be LCG arquitectura. The session will divide in the half hour of presentation of the architect and other thirty minutes of informal colloquium with the public.

So they say is a cycle of meetings – colloquia that is celebrated on the first and third Thursday of every month between them 20:00h and them 21:00h in the ground floor of the No Importa Creative Workshop (street San Andrés, 46); in him there take part Galician architects belonging to different generations with the intention of presenting a wide spectrum of approaches of the discipline, always with a reflection it brings over of the paper of the architect in the current moment as backdrop.

LCG arquitectura

…”Not, I do not believe that they are geniuses what we need now.”…

J. A. Coderch

A personal reflection on the trade of the architect across the own experience.

+ lcgarquitectura.com

SO THEY SAY  · LCG arquitectura

Thursday on 20 February 20:00 – 21:00h

Limited appraisal – admission free

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 Ground floor

A Coruña [España]

Organize:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

O próximo xoves 20 de febreiro terá lugar unha nova sesión de sesións coloquio de arquitectura, Eso din. Nesta ocasión, o convidado será LCG arquitectura. A sesión dividirase en media hora de presentación do arquitecto e outros trinta minutos de coloquio informal co público.

Iso din é un ciclo de sesións-coloquio que se celebra o primeiro e terceiro xoves de cada mes entre as 20:00h e as 21:00h na planta baixa do Taller Creativo No Importa (rúa San Andrés, 46); nel participan arquitectos galegos pertencentes a distintas xeracións coa intención de presentar un amplo espectro de enfoques da disciplina, sempre cunha reflexión acerca do papel do arquitecto no momento actual como pano de fondo.

LCG arquitectura

…”Non, non creo que sexan xenios o que necesitamos agora.”…

J. A. Coderch

Unha reflexión persoal sobre o oficio do arquitecto a través da experiencia propia.

+ lcgarquitectura.com

ESO DIN · LCG arquitectura

Xoves 20 de febreiro 20:00 – 21:00h

aforo limitado – entrada gratuita

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 planta Baja

A Coruña [España]

Organiza:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

[:es]Conferencia Daniel Innerarity [:gl]Conferencia VoxCívica: Daniel Innerarity [:en]Conference VoxCívica: Daniel Innerarity [:]

0

[:es]

El 24 de mayo de 2013, el filósofo Daniel Innerarity impartió una conferencia en el campus de San Sebastián, en una sesión organizada por Vox Cívica.

En ella habla de la sociedad del conocimiento y de la sociedad de la ignorancia; de la democracia como el experimento de la diversidad; de las sociedades inteligentes y sociedades estúpidas, y de la invitación a la creatividad.

http://youtu.be/bFl6RztpH6A[:gl]

O 24 de maio de 2013, o filósofo Daniel Innerarity impartiu unha conferencia no campus de San Sebastián, nunha sesión organizada por Vox Cívica. Nela fala da sociedade do coñecemento e da sociedade da ignorancia; da democracia como o experimento da diversidade; das sociedades intelixentes e sociedades estúpidas, e do convite á creatividade

[:en]

On May 24, 2013, the philosopher Daniel Innerarity gave a conference in the campus of San Sebastian, in a session organized by Vox Cívica. In her he speaks about the company of the knowledge and about the company of the ignorance; of the democracy like the experiment of the diversity; of the intelligent companies and stupid companies, and from the invitation to the creativity.

[:]

Motor de ModernidadMotor de ModernidadeEngine of Modernity

0

En 1951 se constituye en Barcelona el Grup R, una asociación cuyo objetivo, según el primero de los artículos de sus estatutos, es «el estudio y divulgación de los problemas del arte contemporáneo y en especial de la arquitectura». Bajo la letra R, capitular de Renovación y Recuperación cultural y arquitectónica, el Grupo reunía a miembros de dos generaciones de arquitectos: los que iniciaron sus estudios inmediatamente antes de la Guerra Civil y los que lo hicieron al terminar la contienda. Dos generaciones entrelazadas por el GATCPAC, como primer referente, y los conceptos heredados de la revista AC y por la sofisticación que desprendía la revista D’ací d’allà. Les unía también el interés común por promover una arquitectura internacional a partir del movimiento moderno y de su crítica posterior, frente al panorama arquitectónico del primer periodo del franquismo.

Esta exposición rememora las ideas y las obras de este conjunto de arquitectos, cuya acción contribuyó a consolidar una versión propia de la estética moderna bajo el régimen franquista. Sus construcciones –hoy buenos ejemplos del patrimonio arquitectónico moderno– y sobre todo las exposiciones y los debates que organizaron, alimentaron e internacionalizaron la cultura catalana de aquel momento, políticamente muy oscuro, pero creativamente muy dinámico. Comisariada por Fernando Marzá, la exposición se propone resituar en el presente un episodio esencial para entender las tensiones entre modernidad y vanguardia en nuestro país desde la segunda mitad del siglo XX hasta nuestros días.

Constituyeron el Grup R Oriol Bohigas, José Antonio Coderch, Joaquim Gili, Josep M. Martorell, Antoni de Moragas, Josep Pratmarsó, Josep M. Sostres y Manuel Valls. En 1955 ingresan oficialmente Guillermo Giráldez, Josep Antoni Balcells, Manuel Ribas y Joaquim Bassó y se dan de baja oficialmente Coderch y Valls. Finalmente, en 1958 ingresan Pau Monguió y Francesc Vayreda.

Durante su trayectoria el Grup R contó con la colaboración de Ricard Giralt Miracle y de Joan Josep Tharrats para el grafismo y de Francesc Català-Roca para la fotografía.

Fechas: 6 de febrero – 24 de junio de 2014. Comisario: Fernando Marzá. Organización y producción: Museu d’Art Contemporani de Barcelona (MACBA).

+ info

En 1951 constitúese en Barcelona o Grup R, unha asociación cuxo obxectivo, segundo o primeiro dos artigos dos seus estatutos, é «o estudo e divulgación dos problemas da arte contemporánea e en especial da arquitectura». Baixo a letra R, capitular de Renovación e Recuperación cultural e arquitectónica, o Grupo reunía membros de dúas xeracións de arquitectos: os que iniciaron os seus estudos inmediatamente antes da Guerra Civil e os que o fixeron ao rematar a contenda. Dúas xeracións entrelazadas polo GATCPAC, como primeiro referente, e os conceptos herdados da revista AC e pola sofisticación que desprendía a revista D’ací d’allà. Uníaos tamén o interese común por promover unha arquitectura internacional a partir do movemento moderno e da súa crítica posterior, fronte ao panorama arquitectónico do primeiro período do franquismo.

Esta exposición rememora as ideas e as obras deste conxunto de arquitectos, cuxa acción contribuíu a consolidar unha versión propia da estética moderna baixo o réxime franquista. As súas construcións -hoxe bos exemplos do patrimonio arquitectónico moderno- e sobre todo as exposicións e os debates que organizaron, alimentaron e internacionalizaron a cultura catalá daquel momento, politicamente moi escuro, pero creativamente moi dinámico. Comisariada por Fernando Marzá, a exposición proponse resituar no presente un episodio esencial para entender as tensións entre modernidade e vangarda no noso país dende a segunda metade do século XX ata os nosos días.

Constituíron o Grup R Oriol Bohigas, José Antonio Coderch, Joaquim Gili, Josep M. Martorell, Antoni de Moragas, Josep Pratmarsó, Josep M. Sostres e Manuel Valls. En 1955 ingresan oficialmente Guillermo Giráldez, Josep Antoni Balcells, Manuel Ribas e Joaquim Bassó e danse de baixa oficialmente Coderch e Valls. Finalmente, en 1958 ingresan Pau Monguió e Francesc Vayreda.

Durante a súa traxectoria o Grup R contou coa colaboración de Ricard Giralt Miracle e de Joan Josep Tharrats para o grafismo e de Francesc Català-Roca para a fotografía.

Datas: 6 de febreiro – 24 de xuño de 2014. Comisario: Fernando Marzá. Organización e produción: Museu d’Art Contemporani de Barcelona (MACBA).

+ info

In 1951 there is constituted in Barcelona the Grup R, an association which aim, according to the first one of the articles of his bylaws, is » the study and spreading of the problems of the contemporary art and especially of the architecture «. Under the letter R, to come to terms with Renovation and cultural and architectural Recovery, the Group was assembling members of two generations of architects: those who initiated his studies immediately before the Civil war and those who did it on having finished the contest. Two generations interlaced by the GATCPAC, as the first modal, and the concepts inherited from the magazine AC and for the sophistication that was detaching the magazine D’ací d’allà. They were joined also by the common interest to promote an international architecture from the modern movement and his later critique, opposite to the architectural panorama of the first period of the Franco’s regime.

This exhibition recalls the ideas and the works of this set of architects, whose action helped to consolidate an own version of the modern aesthetics under the pro-Franco regime. His constructions – today good examples of the architectural modern heritage – and especially the exhibitions and the debates that they organized, fed and internationalized the Catalan culture of that moment, politically very darkly, but creativamente very dynamic. Comisariada for Fernando Marzá, the exhibition proposes to re-place in the present an essential episode to understand the tensions between modernity and forefront in our country from the second half of the 20th century to the present day.

Josep constituted the Grup R Oriole Bohigas, Jose Antonio Coderch, Joaquim Gili, M. Martorell, Antoni de Moragas, Josep Pratmarsó, Josep M. Sostres and Manuel Valls. In 1955 they enter officially Guillermo Giráldez, Josep Antoni Balcells, Manuel Ribas and Joaquim Bassó and give of it lowers officially Coderch and Valls. Finally, in 1958 they deposit Pau Monguió and Francesc Vayreda.

Durante su trayectoria el Grup R contó con la colaboración de Ricard Giralt Miracle y de Joan Josep Tharrats para el grafismo y de Francesc Català-Roca para la fotografía.

Date: on February 6 – June 24, 2014. Commissioner: Fernando Marzá. Organization and production: Museu d’Art Contemporani of Barcelona (MACBA).

+ info

Restaurante minas de San Finx | 2es+_oficina de arquitecturaRestaurante minas de San Finx | 2es+_oficina de arquitecturaSan Finx Mines Restaurant | 2es+_ oficina de arquitectura

La idea consiste en la rehabilitación de unas antiguas viviendas de un poblado minero en un restaurante que de servicio al nuevo conjunto museístico de Las Minas de San Finx, en Lousame.

Las minas de estaño-wólfram de San Finx, tienen un importante valor patrimonial desde el punto de vista cultural e histórico, un patrimonio tanto inmaterial como material.

Desde el punto de vista del patrimonio industrial minero, las minas de San Finx constan actualmente de un conjunto de equipamientos e instalaciones. Un conjunto de elementos que son el resultado de la realización de actividades y la creación de infraestructuras y equipamientos que han ido transformándose, cambiándose, adaptándose hasta configurar el estado actual de la mina. Están inventariados hasta 35 elementos constructivos de diferentes años. La puesta en valor de todo el conjunto pretende coneguir que las Minas de San Finx se convierta en un referente, único en Galicia , de los museos de la minería.

La edificación objeto de rehabilitación en este proyecto, destaca sobre las demás por su alto valor arquitectónico, constructivo y ambiental. Se trata de una edificación de dos plantas y un anexo de planta baja, que en el pasado albergó entre otros usos el de cuartel de la guardia civil y viviendas. El edificio se encuentra en una posición dominante y de cierre sobre un conjunto de edificaciones, así como punto final del acceso rodado al conjunto. El nuevo uso será el de restaurante que preste servicio a los demás equipamientos del conjunto museístico.

La idea principal del proyecto al recibir el encargo fue la de que, a pesar del cambio de uso, la nueva construcción reflejase mediante su arquitectura el contexto en el que se encuentra: el contexto industrial, minero que se pretende poner en valor.

La  geometría de la planta es rectangular, y constructivamente posee muros de fábrica de mampostería de unos 65cm de espesor y cubierta a dos aguas de fibrocemento.

El edificio no posee forjados interiores ni carpinterías y se encuentra totalmente vacío, en un estado de deterioro importante.

La actuación, que parte de un presupuesto muy reducido,  propone respetar la potencia de los huecos del alzado actuando en el interior del inmueble. Un único elemento consistente en una lámina de hormigón que se va plegando en el interior del edificio configura los diferentes espacios y usos necesarios para configurar el restaurante. Esta lámina plegada generará los recorridos, aseos , barra y zonas de servicio en planta baja. El segundo pliegue ,en perpendicular al anterior, hará que esta lámina se convierta en los forjados que formarán los dos comedores en planta alta.

El anexo, prácticamente derruido en el estado previo, se utilizará para situar la cocina que de servicio al restaurante.

En cuanto a la construcción, la edificación se encontraba en un importante estado de deterioro, además se encuentra en una zona increíblemente húmeda, al borde de un río, por lo que hubo que hacer una importante labor de impermeabilización, drenaje y de saneamiento de los muros y solera. Para crear la estructura de cubierta se utilizan unas cerchas  metálicas, la cubierta se sustituye por una nueva de zinc en y los muros ( en muy mal estado ) se encintan  y se crean unos dinteles de hormigón para regularizar y asentar los huecos.

Obra: Restaurante Minas de San Finx
Localización: Poblado de las Minas de San Finx Lousame. (A Coruña, Galicia, España)
Posición GPS: Latitud   42°45’9.47″N/ Longitud     8°49’15.10″O
Autores: 2es+_oficina de arquitectura (Álvaro Marín Durán y Alfonso Castro Lorenzo)
Colaboradores: TUCONSA S.L (Construcción), José Ignacio Oliveira Lemus (cálculo estructura), 3desmas (infografía y asesoría gráfica).
Promotor: Consellería de Cultura e Turismo. Xunta de Galicia
Tipología: Equipamiento ( restaurante ). Obra pública.
Fecha:  Fecha de proyecto: 01/03/2011 ·  Fecha fin de obra: 15/12/2012
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ dosesmas.es

The idea consists of the rehabilitation of a few former housings of a mining settlement of a restaurant that of service to the new set museístico of San Finx’s Mines, in Lousame.

The mines of tin – wólfram of San Finx, they have an important patrimonial value from the cultural and historical point of view, a heritage so much immaterially as material.

From the point of view of the industrial mining heritage, San Finx’s mines consist nowadays of a set of equipments and facilities. A set of elements that are the result of the accomplishment of activities and the creation of infrastructures and equipments that have gone transforming, changing, adapting up to forming the current condition of the mine. They are inventoried up to 35 constructive elements of different years. The putting in value of the whole set claims coneguir that San Finx’s Mines it turns into a modal, only one into Galicia, of the museums of the mining industry.

The building I object of rehabilitation in this project, it stands out on other for his high architectural, constructive and environmental value. It is a question of a building of two plants and an annexe of ground floor, that in the past it sheltered between other uses that of barrack of the guardia civil and housings. The building is in a dominant position and of closing on a set of buildings, as well as final point of the access rolled to the set. The new use will be that of restaurant that gives service to other equipments of the museum set.

The principal idea of the project on having received the order was it of which, in spite of the change of use, the new construction was reflecting by means of his architecture the context in the one that is: the industrial, mining context that is tried to put in value.

The geometry of the plant is rectangular, and constructivly it possesses walls of factory of masonry of some 65cm from thickness and cover to two waters of fibrocemento.

The building possesses neither wrought interiors nor carpentries and is totally empty, in a condition of important deterioration.

The action, which departs from a very limited budget, proposes to respect the power of the hollows of the gathering acting inside the building. The only element consisting of a sheet of concrete that is bending inside the building forms the different spaces and necessary uses to form the restaurant. This folded sheet will generate the tours, bathrooms, bar and zones of service in ground floor. The second fold, in perpendicular, will do to the previous one that this sheet turns into the wrought ones that will form both dining rooms in high plant.

The annexe practically demolished in the previous condition, will be in use for placing the kitchen that of service to the restaurant.

As for the construction, the building was in an important condition of deterioration, in addition he is in an incredibly humid zone, at the edge of a river, for what it was necessary to do an important labor of waterproofing, drainage and of reparation of the walls and crossbeam. To create the structure of cover a few metallic cerchas are in use, the cover is replaced with the new one of zinc in and the walls (in very poor condition) encintan and a few lintels of concrete are created to regularize and to seat the hollows.

Work: San Finx Mines Restaurant

Location: Poblado de las Minas de San Finx Lousame (A Coruña, Galicia, Spain)

Position GPS: Latitude 42°45’9.47″N/ Longitude 8°49’15.10″O

Authors: 2es+_oficina de arquitectura (Álvaro Marín Durán and Alfonso Castro Lorenzo)

Collaborators: TUCONSA S.L (Construction), José Ignacio Oliveira Lemus (Calculation structures), 3desmas (Infografía and graphical advising).

Promoter: Consellería de Cultura e Turismo. Xunta de Galicia

Typology: Equipment (restaurant). Public work.

Date: Project Date: 01/03/2011 ·  Date end of work: 15/12/2012

Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ dosesmas.es

A idea consiste na rehabilitación dunhas antigas vivendas dun poboado mineiro nun restaurante que de servizo ao novo conxunto museístico de Las Minas de San Finx, en Lousame.

As minas de estaño-wólfram de San Finx, teñen un importante valor patrimonial dende o punto de vista cultural e histórico, un patrimonio tanto inmaterial coma material.

Dende o punto de vista do patrimonio industrial mineiro, as minas de San Finx constan actualmente dun conxunto de equipamentos e instalacións. Un conxunto de elementos que son o resultado da realización de actividades e a creación de infraestruturas e equipamentos que foron transformándose, cambiándose, adaptándose ata configurar o estado actual da mina. Están inventariados ata 35 elementos construtivos de diferentes anos. A posta en valor de todo o conxunto pretende coneguir que as Minas de San Finx se converta nun referente, único en Galicia, dos museos da minaría.

A edificación obxecto de rehabilitación neste proxecto, destaca sobre as demais polo seu alto valor arquitectónico, construtivo e ambiental. Trátase dunha edificación de dúas plantas e un anexo de planta baixa, que no pasado albergou entre outros usos o de cuartel da garda civil e vivendas. O edificio encóntrase nunha posición dominante e de peche sobre un conxunto de edificacións, así como punto final do acceso rodado ao conxunto. O novo uso será o de restaurante que preste servizo aos demais equipamentos do conxunto museístico.

A idea principal do proxecto ao recibir o encargo foi a de que, a pesar do cambio de uso, a nova construción reflectise mediante a súa arquitectura o contexto no que se encontra: o contexto industrial, mineiro que se pretende poñer en valor.

A xeometría da planta é rectangular, e construtivamente posúe muros de fábrica de cachotaría duns 65 cm de espesor e cuberta a dúas augas de fibrocemento.

O edificio non posúe forxados interiores nin carpintarías e encóntrase totalmente baleiro, nun estado de deterioración importante.

A actuación, que parte dun presuposto moi reducido, propón respectar a potencia dos ocos do alzado actuando no interior do inmoble. Un único elemento consistente nunha lámina de formigón que se vai pregando no interior do edificio configura os diferentes espazos e usos necesarios para configurar o restaurante. Esta lámina pregada xerará os percorridos, aseos, barra e zonas de servizo en planta baixa. A segunda dobra ,en perpendicular ao anterior, fará que esta lámina se converta nos forxados que formarán os dous comedores en planta alta.

O anexo, practicamente derruído no estado previo, utilizarase para situar a cociña que de servizo ao restaurante.

En canto á construción, a edificación encontrábase nun importante estado de deterioración, ademais encóntrase nunha zona incriblemente húmida, ao bordo dun río, polo que houbo que facer un importante labor de impermeabilización, drenaxe e de saneamento dos muros e soleira. Para crear a estrutura de cuberta utilízanse unhas cerchas metálicas, a cuberta substitúese por unha nova de cinc en e os muros ( en moi mal estado ) encintan se e créanse uns linteis de formigón para regularizar e asentar os ocos.

Obra: Restaurante Minas de San Finx

Localización: Poboado das Minas de San Finx Lousame. (A Coruña, Galicia, España)

Posición GPS: Latitude 42°45’9.47″N/ Lonxitude 8°49’15.10″O

Autores: 2es+_oficina de arquitectura (Álvaro Marín Durán e Alfonso Castro Lorenzo)

Colaboradores: TUCONSA S.L (Construcción), José Ignacio Oliveira Lemus (cálculo estructura), 3desmas (infografía e asesoría gráfica).

Promotor: Consellería de Cultura e Turismo. Xunta de Galicia

Tipoloxía: Equipamiento ( restaurante ). Obra pública.

Data: Data proyecto: 01/03/2011 · Data fin de obra: 15/12/2012

Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ dosesmas.es

100 Ideas que cambiaron la arquitectura100 Ideas que mudaron a arquitectura100 Ideas that changed the architecture

0

Una introducción sucinta, amena y accesible de la amplia gama de ideas que dan forma a la arquitectura. Análisis de elementos básicos de la construcción, como puertas, ventanas o columnas, así como de los innovadores materiales que se han desarrollado a lo largo de la historia de la arquitectura, como el acero. Una interesante exploración de los movimientos históricos y arquitectónicos y de los avances tecnológicos, como el ascensor o el sistema de iluminación eléctrico, que configuran la arquitectura actual.

Las ideas aparecen ordenadas de un modo cronológico, anteponiendo las más prosaicas o los medios más técnicos a otros tipos. En primer lugar se analiza cada una de las ideas y a continuación se estudia el impacto de la misma en la arquitectura contemporánea.

Los conceptos que aparecen en el libro pueden dividirse en dos grandes grupos: la revitalización renacentista de las ideas y las prácticas de Grecia y Roma clásicas que llegaron a dominar la arquitectura occidental hasta bien entrado el siglo xix, y las consecuencias de la revolución industrial, que cambiaron la forma de construir y, junto con diversos procesos culturales relacionados, desembocaron en muchas de las principales corrientes de la arquitectura reciente. El libro incluye un glosario en el que se explican los términos con los que el lector se irá encontrando a lo largo de la lectura.

Richard Weston es arquitecto, diseñador de jardines y escritor. Actualmente es catedrático de la Welsh School of Architecture, Universidad de Cardiff. Ha escrito diversas obras sobre arquitectura del siglo xx, con especial énfasis en los países nórdicos. Es asimismo autor de Evolución arquitectónica de la casa en el siglo xx y Materiales, forma y arquitectura (Blume).

Tapa blanda: 216 páginas
Editor: BLUME (Naturart); Edición: 1 (19 de septiembre de 2011)
Colección: 100 Ideas
Idioma: Español

Unha introdución sucinta, amena e accesible da ampla gama de ideas que dan forma a arquitectura. Análise de elementos básicos da construción, como portas, ventás ou columnas, así como dos innovadores materiais que se desenvolveron ao longo da historia da arquitectura, como o aceiro. Unha interesante exploración dos movementos históricos e arquitectónicos e dos avances tecnolóxicos, como o ascensor ou o sistema de iluminación eléctrico, que configuran a arquitectura actual.

As ideas aparecen ordenadas dun modo cronolóxico, antepoñendo as máis prosaicas ou os medios máis técnicos a outros tipos. En primeiro lugar analízase cada unha das ideas e a continuación estúdase o impacto desta na arquitectura contemporánea.

Os conceptos que aparecen no libro poden dividirse en dous grandes grupos: a revitalización renacentista das ideas e as prácticas de Grecia e Roma clásicas que chegaron a dominar a arquitectura occidental ata ben entrado o século xix, e as consecuencias da revolución industrial, que cambiaron a forma de construír e, xunto con diversos procesos culturais relacionados, desembocaron en moitas das principais correntes da arquitectura recente. O libro inclúe un glosario no que se explican os termos cos que o lector se irá encontrando ao longo da lectura.

Richard Weston é arquitecto, deseñador de xardíns e escritor. Actualmente é catedrático da Welsh School of Architecture, Universidade de Cardiff. Escribiu diversas obras sobre arquitectura do século xx, con especial énfase nos países nórdicos. É así mesmo autor de Evolución arquitectónica da casa no século xx e Materiais, forma e arquitectura (Blume).

Tapa branda: 216 páxinas
Editor: BLUME (Naturart); Edición: 1 (19 de setembro de 2011)
Colección: 100 Ideas
Idioma: Español

A succinct, pleasant and accessible introduction of the wide range of ideas that give form to the architecture. Analysis of basic elements of the construction, as doors, windows or columns, as well as of the material innovators who have developed along the history of the architecture, as the steel. An interesting exploration of the historical and architectural movements and of the technological advances, as the elevator or the electrical system of lighting, which form the current architecture.

The ideas turn out to be arranged in a chronological way, preferring the most prosaic or the most technical means to other types. First it is analyzed each of the ideas and later the impact of the same one is studied in the contemporary architecture.

The concepts that appear in the book can divide in two big groups: the Renaissance revitalización of the ideas and the classic practices of Greece and Rome that managed to dominate the western architecture up to good entered the century xix, and the consequences of the industrial revolution, which changed the way of constructing and, together with diverse cultural related processes, ended in many of the principal currents of the recent architecture. The book includes a glossary in which are explained the terms which the reader will be meeting along the reading.

Richard Weston is architect, designer of gardens and writer. Nowadays he is a professor of the Welsh School of Architecture, Cardiff’s University. He has written diverse works on architecture of the century xx, with special emphasis in the northern countries. He is likewise an author of architectural Evolution of the house in the century xx and Materials, form and architecture (Blume).

Soft lid: 216 pages
Publisher: BLUME (Naturart); Edition: on 1 (September 19, 2011)
Collection: 100 Ideas
Language: Spanish

ara arquitectura – ara crítica · Jaume Pratara arquitectura – ara crítica · Jaume Pratara arquitectura – ara crítica · Jaume Prat

0

Con esta sesión, se abre un paréntesis llamado ARA CRÍTICA, que tendrá lugar de junio a diciembre, para volver luego al formato habitual.

Si hasta el momento se han  invitado a 20 equipos de arquitectos que han explicado su manera de hacer y pensar la arquitectura, ahora se  hace una pausa para ver qué piensan seis arquitectos, críticos, divulgadores,… del panorama actual y, de alguna manera, del estado general de la cuestión.

Ciclo de conferencias ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA
Sesión 14 – Octubre 2013: JAUME PRAT
Organizado por ArqinFAD y TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona
Comiariado por Eugeni Bach

Con esta sesión, ábrese un paréntesis chamado ARA CRÍTICA, que terá lugar de xuño a decembro, para volver logo ao formato habitual.

Si ata o momento invitáronse a 20 equipos de arquitectos que explicaron o seu xeito de facer e pensar a arquitectura, agora faise unha pausa para ver que pensan seis arquitectos, críticos, divulgadores,… do panorama actual e, dalgún xeito, do estado xeral da cuestión.

Ciclo de conferencias ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA

Sesión 14 – Outubro 2013: JAUME PRAT

Organizado por ArqinFAD y TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona

Comiariado por Eugeni Bach

With this session, there is opened a parenthesis called ARA CRÍTICA, which will take place from June to December, to return then to the habitual format.

If up to the moment they have been invited to 20 equipments of architects who have explained his way of making and thinking the architecture, now a pause is done to see what think six architects, critics, utterers, … of the current panorama and, somehow, of the general condition of the question.

Cycle of conferences ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA

Session14 – Octuber 2013: JAUME PRAT

Organized for ArquinFAD and TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona

Curator Eugeni Bach

Aristide Antonas | Landa Hernández Martínez

[:es]

Timber Frame House | Aristide Antonas

Aunque Aristide Antonas (@antonas) tiene web, de esa propias de un arquitecto, que recogen sus escritos, sus proyectos y similar; y aunque esta debidamente publicado, tanto en papel como por internet; he de decir que yo no lo conocí por esos medios, sino a través de su cuenta de Flickr, mucho antes de que esta misma web estuviera en mi cabeza, cuando mi única relación con internet se hacia a través de las fotografías que colgaba en mi propia página.

Pero no nos descentremos. Si entramos en su Flickr encontraremos tanto fotos realizadas por el mismo Antonas como proyectos de arquitectura ¿experimental?.

Si empezamos por mirar exclusivamente sus fotos hay un par de cosas que llaman la atención: el uso practicamente constante del blanco y negro, contrastando luz y sombra; y el punto de vista y lo que se retrata: esquinas, fragmentos, elementos industriales, paisajes transformados…; aspectos que juntos acaban por rebosar plasticidad y delicadeza en la mirada.

Amphitheater House | Aristide Antonas

Esta misma mirada acaba por materializarse en sus propios proyectos, que Antonas explica mediante la utilización del dibujo a mano y especialmente del fotomontaje y donde vuelven aparecer temáticas similares a las que retrata con la cámara. La representación de sus proyectos es aparentemente fría y extraña, pero que acaban por construir una atmósfera que invita a investigar, como si las propias imágenes nos contaran historias más allá de lo que se puede ver.

Sus proyectos acaban por construir mundos cercanos al reciclaje o a la arqueología tanto de materiales, de máquinas, de medios de transporte o de espacios industriales y degradados que parecen acabar por cuestionar la condición de desecho y, en última instancia, la propia manera del habitar.

Pedro Hernández · arquitecto
ciudad de méxico. febrero 2014

[:en]

Timber Frame House | Aristide Antonas

Though Aristide Antonas (@antonas) has web, of this own of an architect, that they gather his writings, his projects and similar; and though this one due published, so much in paper as for Internet; I have to say that I did not know it for these means, but across his Flickr’s account, a long before the same web was in my head, when my only relation with Internet towards across the photographies that it was hanging on my own page.

But not us descentremos. If we enter his Flickr we will find so much photos realized by the same Antonas as projects of architecture experimental?.

If we begin for looking exclusively at his photos there is a couple of things that call the attention: the use practically constant of the white and black, confirming light and shade; and the point of view and what is portrayed: corners, fragments, industrial elements, transformed landscapes …; aspects that united finish for overflowing plasticity and sensitivity with the look.

Amphitheater House | Aristide Antonas

The same look finishes for materializing in his own projects, which Antonas explains by means of the utilization of the drawing to hand and specially of the photomontage and where they return appear subject matters similar to those that it portrays with the chamber. The representation of his projects is seemingly cold and surprises, but that finish for constructing an atmosphere that it invites to investigate, as if the own images were telling us histories beyond what it is possible to see.

His projects finish for construct worlds near to the recycling or to the archaeology so much of materials, of machines, of means of transport or of industrial and degraded spaces that seem to finish for questioning the condition of waste and, in last instance, the own way of to live.

Pedro Hernández · architect

ciudad de méxico. february 2014

[:gl]

Timber Frame House | Aristide Antonas

Aínda que Aristide Antonas (@antonas) ten web, desa propias dun arquitecto, que recollen os seus escritos, os seus proxectos e similar; e aínda que esta debidamente publicado, tanto en papel coma en internet; hei de dicir que eu non o coñecín por eses medios, senón a través da súa conta de Flickr, moito antes da cal esta mesma web estivese na miña cabeza, cando a miña única relación con internet se cara á través das fotografías que colgaba na miña propia páxina.

Pero non nos descentremos. Se entramos no seu Flickr atoparemos tanto fotos realizadas polo mesmo Antonas como proxectos de arquitectura ¿experimental?.

Se empezamos por mirar exclusivamente as súas fotos hai un par de cousas que chaman a atención: o uso practicamente constante do branco e negro, contrastando luz e sombra; e o punto de vista e o que se retrata: esquinas, fragmentos, elementos industriais, paisaxes transformadas…; aspectos que xuntos rematan por rebordar plasticidade e delicadeza na mirada.

Amphitheater House | Aristide Antonas

Esta mesma mirada remata por materializarse nos seus propios proxectos, que Antonas explica mediante a utilización do debuxo a man e especialmente da fotomontaxe e onde volven aparecer temáticas similares ás que retrata coa cámara. A representación dos seus proxectos é aparentemente fría e estraña, pero que rematan por construír unha atmosfera que invita a investigar, coma se as propias imaxes nos contasen historias máis alá do que se pode ver.

Os seus proxectos rematan por construír mundos próximos á reciclaxe ou á arqueoloxía tanto de materiais, de máquinas, de medios de transporte ou de espazos industriais e degradados que parecen acabar por cuestionar a condición de refugallo e, en última instancia, o propio xeito do habitar.

Pedro Hernández · arquitecto

ciudad de méxico. febreiro 2014

[:]

XL/xs “Diseñado X Arquitectos”XL/xs “Deseñado X Arquitectos”XL/xs “Designed X Arquitectos”

0

Durante el mes de Febrero, Valencia acogerá grandes eventos en torno al mundo del Diseño y la Arquitectura.

Con motivo de la celebración de “Nos Vemos en Valencia” Feria Hábitat Valencia, Cevisama y Fimma/ Made­ralia el día 12 de febrero a las 20.00h se inaugurará la exposición “XL/xs “Diseñado X Arquitectos” en el Espai Rambleta. Una muestra que reunirá algunos de los diseños más icónicos de los últimos tiempos, a fin de mostrar y documentar la valiosa aportación del arquitecto a esta disciplina.Romero Vallejo forma parte de la exposición, comisariada por el arquitecto y diseñador Ramón Esteve, en la que también estarán presentes Álvaro Siza, RCR Arquitectes, Ron Arad y Toyo Ito, entre otros, así como las empresas BD Barcelona, Escofet, Gandia Blasco, Balarmoca o Santa&Cole.

XLxs “Diseñado X Arquitectos”
Entrada Libre
Espai Rambleta
Bulevar Sur esquina C/ de Pío IX
Valencia, España

+ info

Durante o mes de Febreiro, Valencia acollerá grandes eventos en torno ao mundo do Deseño e a Arquitectura.

CCon motivo da celebración de «Nos Vemos en Valencia» Feira Hábitat Valencia, Cevisama e Fimma/ Made­ralia o día 12 de febreiro ás 20.00 h inaugurarase a exposición «XL/xs «Deseñado X Arquitectos» no Espai Rambleta. Unha mostra que reunirá algúns dos deseños máis icónicos dos últimos tempos, co fin de mostrar e documentar a valiosa achega do arquitecto a esta disciplina.Romero Vallejo forma parte da exposición, comisariada polo arquitecto e deseñador Ramón Esteve, na que tamén estarán presentes Álvaro Siza, RCR Arquitectes, Ron Arad e Toyo Ito, entre outros, así como as empresas BD Barcelona, Escofet, Gandia Blasco, Balarmoca ou Santa&Cole.

XLxs “Deseñado X Arquitectos”

Entrada Libre

Espai Rambleta

Bulevar Sur esquina C/ de Pío IX

Valencia, España

+ info

This February, Valencia will host great Architecture and Design events.

On the 12th of February will start the event Nos vemos en Valencia´ organized by Feria Habitat, Cevisama and Fimma/ maderalia. The very same day at 8p.m will be opened the exhibition XL/Xs at 20pm at Espai Rambleta. This exhibition will collect some of the most iconic designs in recent times made by architects. Romero Vallejo is part of the exhibition, curated by architect Ramon Esteve. There will be  represented architects such as Álvaro Siza, RCR Arquitectes, Ron Arad and Toyo Ito and  companies such us BD Barcelona, Escofet, Gandia Blasco, Balarmoca and Santa&Cole.

XLxs “Designed X Arquitectos”

Free entrance

Espai Rambleta

Bulevar Sur esquina C/ de Pío IX

Valencia, Spain

+ info

La evaluación de las universidades. Carta abierta a todos y especialmente al ministro de Educación | Antón Capitel

Machaconamente, los periódicos españoles y, muy frecuentemente, El País, se hacen eco de un baremo acerca de las universidades del mundo, por lo visto realizado en la universidad Jiao Tong (?) de Sanghái, y que, también machaconamente, realza universidades tópicas, estadounidenses y británicas, demostrando que entre las 100, o 200, primeras no hay ninguna española, cuestión que es, morbosamente, lo que parece interesar siempre a los periodistas de aquí.

Pero este baremo no es otra cosa que publicidad engañosa bien clara, destinada a sobrevalorar algunas universidades estadounidenses y británicas, sobre todo, para conseguir una clientela extranjera, más que nada en lo que hace a los cursos de posgrado llamados “Master”, por existir en potencia clientes internacionales capaces de desembolsar las escandalosas cantidades que se solicitan por las matrículas de unos cursos en realidad convencionales y de prestigio alimentado precisamente por esta propaganda. No es otra cosa, pues, que una publicidad comercial, construida con mentiras, y de notable éxito, si juzgamos, al menos, por el que tiene en nuestro país. Aquí la prensa se dedica a hacerles (supongo que gratis) el caldo gordo.

La calidad de una universidad no puede medirse por la investigación a secas, y muchísimo menos por aquélla de la que sean un principal indicio los premios Nobel, o de las llamadas medallas Fields, y cosas semejantes. ¿Qué tiene que ver que un científico obtenga el premio Nobel con la calidad de alguna universidad que le tenga más o menos apuntado entre su personal? Es evidente que la relación es muy débil, pero además ¿es que acaso los premios Nobel son de fiar? ¿No ocurrirá quizá con la ciencia lo mismo que pasa con la literatura? La mayoría de los premios Nobel de literatura son escritores relativamente buenos, desde luego, pero como muchos otros, y ninguno genial, pues a esos no se les da nunca el premio. A mucho, mucho tirar podemos llegar a Cela o a Vargas Llosa. Recuerdo bien a un entendido en literatura,  ya desaparecido, que afirmaba que obtener el premio Nobel era la definitiva confirmación de mediocridad para un escritor, y repasando la lista lo demostraba en buena medida.

Pero, las demás especialidades ¿son mejores? Y en el premio Nobel ¿no hay influencias, deformaciones, ideologías, intereses creados, mediocridades exitosas, etc., etc,?  En arquitectura –mi especialidad- no hay premios Nobel, pero, periodísticamente hablando, se consideran como tales los Pritzker. En el listado de estos premios hay algunos arquitectos realmente muy buenos –como son Siza Vieira o Moneo, no muchos más-, pues la mayoría son mediocridades más o menos brillantes, o bien, y simplemente, falsos valores. Y las influencias y maniobras para obtenerlos tan deshonestas como abundantes. Me alegraría que el Nobel fuera otra cosa. ¿Lo es?

De todos modos, la universidad es algo donde se combina la investigación y la enseñanza, y su protagonista no es aquélla, sino esta última. Lo importante de una universidad es si verdaderamente sabe enseñar bien a todos, de lo que se deducirá que también investiga. Los desconocidos de Shangai, ¿qué saben realmente acerca de la enseñanza, cuyas matrículas son sus fines? ¿cómo obtienen la información? Y ¿qué información obtienen? ¿Quién ha acordado con ellos que lo que ellos opinan es lo que tiene valor? La universidad de Harvard, la de Stanford, la de Cambridge ¿enseñan realmente bien? Porque, en mi especialidad, tanto Harvard como Cambridge son más mediocres que Arquitectura de la Universidad Politécnica de Madrid, y, también, que bastantes otras de España. Ya que una universidad completa ¿cómo se mide? La mediocridad de Arquitectura de Cambridge ¿no penaliza el resto? ¿Por qué se miden las universidades de forma unitaria si ellas no son unitarias?

Y la investigación ¿cómo se mide? ¿por las publicaciones indexadas? Tengo mucha experiencia tanto en investigación como en su evaluación, y sé bien que para medir la de arquitectura hay muchos conflictos y dificultades,  y ocurrirá sin duda con muchos otros campos. Y que, en general, la evaluación de la investigación no es muy posible, no puede ser muy afinada. Hacerlo mediante baremos supuestamente objetivos –como es lo de los premios Nobel, y cosas semejantes- no supone otra cosa que la sacralización de un engaño. Es sabido como investigadores, instituciones y universidades se dirigen en buena medida, no a mejorar su investigación, sino a realizarla para obtener mejores resultados en las baremaciones oficiales.

Pero en el artículo de El País de esta vez  -17/08/12, el periódico es machacón, como se ha dicho- se da paso a la opinión de Wert, el ministro, que es uno de los que ha sentado ese cargo sin haber sido profesor ni tener verdadera experiencia sobre educación. Dice –siempre según el periódico- que entre los males de los campus españoles están “el sistema de selección y acreditación del profesorado”. Lo primero que hay que añadir con respecto a esto es  que no es verdad que sea un mal, pues es bastante eficaz y justo, todo lo que puede serlo, en realidad, de lo que doy fe con la amplia experiencia que me ha concedido ya la edad. Y lo segundo es que todo depende de su ministerio, estimado “jefe”. ¿Va usted a cambiar de nuevo un sistema que ya ha sufrido otros dos cambios muy importantes, sobre todo el más reciente, desde la Ley de Reforma Universitaria de 1984? Y el suyo, si lo hace ¿va a ser mejor? ¿Por qué?

También, y en un rasgo de originalidad, el ministro cita la famosa “endogamia”, demostrando con su uso que su opinión viene de la prensa y de sectores sociales que no conocen la universidad y que no saben que su funcionamiento es mejor que el de casi todos los otros sectores sociales. Así que hay “endogamia” en la universidad. Admitiendo una palabra poco adecuada, por ser una mala metáfora, ¿no la hay en la función pública, en la empresa privada, en el sector bancario, en el periodismo…? ¿Tampoco la hay en Harvard, en Cambrigde, en Sanghái, en los premios Nobel, en las medallas Fields…? ¿No se está llamando “endogamia” a que los profesores tengan discípulos? En las Escuelas de Arquitectura lo que se llama endogamia –favorecer para los puestos a personas cercanas, amistades, en general, que lo merecen menos que otros-, no es mayor, y muy probablemente sea bastante menor, que en el resto de la sociedad, y no creo que en los demás campos sea muy distinto, aunque no lo sé. El ministro va a resolver las cosas con el uso de los tópicos. ¡Qué bien, vivir para ver!

También habla de “la poca responsabilidad o corresponsabilidad entre resultados científicos y sistema de remuneración”. Esto, estimado “jefe”, también depende de su ministerio. No sé si es poca o no, pero existe, y  si usted la cambia tendremos que echarnos las manos a la cabeza, pues ni es usted experto, ni tiene, que sepamos, expertos afines en los que podamos confiar. Y, por cierto ¿cómo no cita los resultados docentes y educativos, la idoneidad profesional de los graduados, y otras cosas así de raras? Parece usted de Sanghái.  Por otro lado, poner en duda  la importancia de las retribuciones por investigación, que introdujo el ministro Solana hace ya más de 25 años, y que han funcionado bien, huele a chamusquina. ¿No las dulcificará para que sean menos serias y más abundantes? Esperemos que lo que haga sea que tengan mayor valor.

Por último –siempre según la prensa- habla de “el sistema de gobernanza” (esto, ¿no era “gobierno” o ”gobernación”?). Es éste el señalado por las leyes, y es democrático desde 1984, es decir, desde la LRU. ¿La va a cambiar, el señor ministro? ¿Va a pasar a ser a dedo, como en la dictadura y en las universidades privadas? ¿A dedo de quién? Y si no ¿qué sabios intermedios se tienen previstos?  Pues resultan difíciles de imaginar. ¿Señalarán el triunfo de las ideas de la derecha sobre lo que ustedes piensan como demagogia izquierdista del último cuarto de siglo? En cualquier caso, no creo en absoluto en el hecho de que quienes sean los cargos académicos, o las normas por las que actúen, vaya a cambiar nada sustancial de las universidades españolas.

Yo que usted, señor ministro –y si me lo permite-, echaba mis barbas a remojar, y, coherentemente con la ideología conservadora que se le supone, buscaría conservar, al menos, la calidad actual de las universidades españolas públicas, que es bastante grande; enormemente grande, incluso, si se ve en relación a sus escasos recursos e instalaciones y a sus magros sueldos. Buscando, desde luego, mejorarlas. Pero, por supuesto, cuidando muchísimo no empeorarlas. Son frágiles. Y busque también como hacerles una buena propaganda, la propaganda que se merecen, y tanto en España como fuera de aquí, sobre todo.

Porque de las ínclitas universidades privadas hablaremos otro día.

Antonio González-Capitel Martínez · Doctor arquitecto · catedrático en ETSAM
Madrid · agosto 2012

Acústica Visual. La modernidad de Julius ShulmanAcústica Visual. A modernidade de Julius ShulmanVisual acoustics. Julius Shulman’s modernity

El documental Acústica Visual,narrado por el actor Dustin Hoffman, celebra la vida y la carrera del fotógrafo Julius Shulman, cuyo trabajo tanto contribuyó a la promoción de la ciudad de Los Ángeles y del «estilo de vida del sur de California» durante los años 1950 y 1960. Las fotografías de Shulman personificaron la singular belleza del Movimiento Moderno y dieron a conocer los iconos de su estructura al público en general. Esta película es un testimonio único de la evolución de la arquitectura moderna, a la vez que un retrato alegre y fiel del caballero que supo captarlo y narrarlo inteligentemente a través de imágenes inolvidables.

Acústica visual se estrenó con gran aclamación en Los Angeles Film Festival, Festival Internacional du film sur l’Art, Los Angeles County Museum of Art, Museo de Arte Kimbell y la Sede Mundial de Apple (Cupertino). Ha obtenido múltiples premios al Mejor Documental en el Festival Internacional de Cine de Palm Springs, Festival de Cine de Austin, Festival de Cine de Lone Star y Festival de Cine de Newport Beach.

ARQUITECTO. FOTÓGRAFO: Julius Shulman (1910-2009)
Fue uno de los principales fotógrafos de arquitectura del siglo xx. Naturalista, educador y comentarista de la forma urbana. Shulman desarrolló una estrecha relación con los arquitectos del Movimiento Moderno, principalmente con los que trabajaban en el sur de California, como Gregory Ain, John Lautner, Richard Neutra y R.M. Schindler. Shulman también capturó el trabajo de casi todos los arquitectos americanos modernos y progresistas desde 1936, incluyendo Frank Lloyd Wright y Frank Gehry. Autor prolífico, consultor, conferencista, expositor y editor de su propio y vasto archivo, Shulman se mantuvo activo hasta su fallecimiento en julio de 2009.

REALIZADOR. Eric Bricker (An Out of the Box Production)
Actor y director de cine, ha sido destacado por sus realizaciones Visual Acoustics (2008), Destination Vegas (1995) y Caged Hearts (1996). Out of the Box Productions se funda por Lisa Hughes, también productora ejecutiva y coguionista de Visual Acoustics.

“Considero Julius Shulman mi mentor y amigo. Pocas personas han tenido un impacto tan profundo en mi vida como él. Dos cosas fueron evidentes en mi primera reunión con Julius en la primavera de 1999: en primer lugar, que la fotografía creada por el hombre no es nada menos que un hecho asombroso, y segundo, que el propio Julius era tan impresionante como la obra que él creó.”

Durante su periodo en Los Ángeles, Eric dirige su atención a la producción de cine y televisión, trabajando con talentos como Jerry Seinfeld y Alec Baldwin. En esa época crea su firma Artistic Designs Unlimited, una consultoría técnica en la que desarrolla una comprensión de las necesidades espaciales de los clientes, que traduce a obras de arte originales y que le permite desarrollar un mayor vocabulario visual y el sentido del diseño.

AUTOR DEL LIBRETO. Will Paice
Coproductor de Visual Acoustics, director de cine, escritor y asesor de estrategias online establecido en el Reino Unido. Tras involucrarse en varias empresas de la industria del cine en Londres, Will se mudó a Los Ángeles en 1997 para gestionar y presidir la sede de Panavision en Hollywood. A partir de 2003 se dedica a otros intereses relacionados con el cine, la arquitectura y la propiedad.

Durante más de quince años ha estado muy involucrado en la conservación de obras relevantes de la arquitectura de mediados de siglo xx, especialmente en la arquitectura residencial de Los Ángeles, Palm Springs y el sur de California. Fue en la Palm Springs Modernism Week en 2004 cuando Will conoció a Julius Shulman y tuvo conocimiento de la realización del documental Visual Acoustics, que finalmente coprodujo.

+ info

Acústica visual estreouse con grande aclamación en Los Angeles Film Festival, Festival Internacional du filme sur l’Art, Los Angeles County Museum of Art, Museo de Arte Kimbell e a Sede Mundial de Apple (Cupertino). Obtivo múltiples premios ao Mellor Documental no Festival Internacional de Cine de Palm Springs, Festival de Cine de Austin, Festival de Cine de Lone Star e Festival de Cine de Newport Beach.

ARQUITECTO. FOTÓGRAFO: Julius Shulman (1910-2009)
Foi un dos principais fotógrafos de arquitectura do século xx. Naturalista, educador e comentarista da forma urbana. Shulman desenvolveu unha estreita relación cos arquitectos do Movemento Moderno, principalmente cos que traballaban no sur de California, como Gregory Ain, John Lautner, Richard Neutra e R.M. Schindler. Shulman tamén capturou o traballo de case todos os arquitectos americanos modernos e progresistas dende 1936, incluíndo Frank Lloyd Wright e Frank Gehry. Autor prolífico, consultor, conferenciante, expositor e editor do seu propio e vasto arquivo, Shulman mantívose activo ata o seu falecemento en xullo de 2009.

REALIZADOR. Eric Bricker (An Out of the Box Production)
Actor e director de cine, foi destacado polas súas realizacións Visual Acoustics (2008), Destination Vegas (1995) e Caged Hearts (1996). Out of the Box Productions se funda por Lisa Hughes, tamén produtora executiva e coguionista de Visual Acoustics.

“Considero Julius Shulman o meu mentor e amigo. Poucas persoas tiveron un impacto tan profundo na miña vida como el. Dúas cousas foron evidentes na miña primeira reunión con Julius na primavera de 1999: en primeiro lugar, que a fotografía creada polo home non é nada menos que un feito asombroso, e segundo, que o propio Julius era tan impresionante como a obra que el creou.”

Durante o seu período en Los Ángeles, Eric dirixe a súa atención á produción de cine e televisión, traballando con talentos como Jerry Seinfeld e Alec Baldwin. Nesa época crea a súa firma Artistic Designs Unlimited, unha consultoría técnica na que desenvolve unha comprensión das necesidades espaciais dos clientes, que traduce a obras de arte orixinais e que lle permite desenvolver un maior vocabulario visual e o sentido do deseño.

AUTOR DO LIBRETO. Will Paice
Coprodutor de Visual Acoustics, director de cine, escritor e asesor de estratexias online establecido no Reino Unido. Tras involucrarse en varias empresas da industria do cine en Londres, Will mudouse a Los Ángeles en 1997 para xestionar e presidir a sede de Panavision en Hollywood. A partir de 2003 dedícase a outros intereses relacionados co cine, a arquitectura e a propiedade.

Durante máis de quince anos estivo moi involucrado na conservación de obras relevantes da arquitectura de mediados de século xx, especialmente na arquitectura residencial de Los Ángeles, Palm Springs e o sur de California. Foi na Palm Springs Modernism Week en 2004 cando Will coñeceu a Julius Shulman e tivo coñecemento da realización do documental Visual Acoustics, que finalmente coproduciu.

+ info

Visual acoustics had the premiere with great acclamation in The Angels Film Festival, International Festival du south film l’Art, The Angels County Museum of Art, Museum of Art Kimbell and Apple’s World Headquarters (Cupertino). It has obtained multiple prizes to the Best Documentary in the International Festival of Palm Springs’s Cinema, Festival of Austin’s Cinema, Festival of Lone Star’s Cinema and Festival of Newport Beach’s Cinema.

ARCHITECT. PHOTOGRAPHER: Julius Shulman (1910-2009)
Was one of the principal photographers of architecture of the century xx. Naturalist, educator and commentator of the urban form. Shulman developed a narrow relation with the architects of the Modern Movement, principally with those who were employed at the south of California, as Gregory Ain, John Lautner, Richard Neutra and R.M. Schindler. Shulman also captured the work of almost all the American modern and progressive architects from 1936, including Frank Lloyd Wright and Frank Gehry. Prolific author, consultant, lecturer, exhibitor and publisher of his own and vast file, Shulman was kept active up to his death in July, 2009.

PRODUCER. Eric Bricker (An Out of the Stall Production)
Actor and the director of cinema, has been emphasized by his accomplishments Visual Acoustics (2008), Destination Vegas (1995) and Caged Hearts (1996). Out of the Stall Productions is founded for Lisa Hughes, also executive producer and coguionista of  Visual Acoustics.

“I consider my counselor and friend to be Julius Shulman. Few persons have had such a deep impact in my life as him. Two things were evident in my first meeting with Julius in the spring of 1999: first, that the photography created by the man is not anything less than the amazing, and second fact, that the own Julius was so impressive as the work that he created”

During his period in Los Angeles, Eric directs his attention to the production of cinema and television, working with talents as Jerry Seinfeld and Alec Baldwin. In this epoch there creates his signature Artistic Designs Unlimited, a technical consultancy in the one that develops a comprehension of the spatial needs of the clients, which he translates into original works of art and which there allows him to develop a major visual vocabulary and the sense of the design.

AUTHOR DEL LIBRETTO. Will Paice
Coproductor of Visual Acoustics, the director of cinema, writer and adviser of strategies online established in the United Kingdom. After interfering in several companies of the industry of the cinema in London, Will changed to Los Angeles in 1997 to manage and to preside at Panavision’s headquarters in Hollywood. From 2003 he devotes himself to other interests related to the cinema, the architecture and the property.

During more than fifteen years he has been very involved in the conservation of relevant works of the architecture of middle of century xx, specially in the residential architecture of Los Angeles, Palm Springs and the south of California. It was in the Palm Springs Modernism Week in 2004 when Will knew Julius Shulman and had knowledge of the accomplishment of the documentary Visual Acoustics, that finally coproduce.

+ info

Le Corbusier. Un atlas de paisajes modernosLe Corbusier. Un atlas de paisaxes modernasLe Corbusier. An atlas of modern landscapes

0

Le Corbusier, una figura clave de la arquitectura del siglo XX, fue pionero en los estudios de mejora de las viviendas de las clases más bajas y propuso nuevas formas de arquitectura eficiente en ciudades muy pobladas. Le Corbusier fue, a su vez, un artista multidisciplinario, con una obra que se extiende también a la pintura y la fotografía, uniendo arte y arquitectura.

La muestra es un itinerario completo por todas las fases de la obra de Le Corbusier a través de una extensa colección de dibujos, pinturas, proyectos arquitectónicos y maquetas de edificios, piezas procedentes mayoritariamente de la Fondation Le Corbusier en París y del MoMA de Nueva York. El visitante podrá contemplar desde el trabajo realizado en los primeros años del artista en Suiza, hasta el final de sus días en el Mediterráneo, pasando por Estambul, Atenas, Roma, París, Ginebra, Moscú, Barcelona, Nueva York y la India

Exposición organizada por The Museum of Modern Art (MoMA) de Nueva York y producida por la Obra Social «la Caixa».

De lunes a domingo y festivos, de 10 a 20 h
CaixaForum Barcelona. Av. de Francesc Ferrer i Guàrdia, 6-8. 08038 BARCELONA

+ info

Le Corbusier, unha figura crave da arquitectura do século XX, foi pioneiro nos estudos de mellora das vivendas das clases máis baixas e propuxo novas formas de arquitectura eficiente en cidades moi poboadas. Le Corbusier foi, á súa vez, un artista multidisciplinario, cunha obra que se estende tamén á pintura e a fotografía, unindo arte e arquitectura.

A mostra é un itinerario completo por todas as fases da obra de Le Corbusier a través dunha extensa colección de debuxos, pinturas, proxectos arquitectónicos e maquetas de edificios, pezas procedentes maioritariamente da Fondation Le Corbusier en París e do MoMA de Nova York. O visitante poderá contemplar dende o traballo realizado nos primeiros anos do artista en Suíza, ata o final dos seus días no Mediterráneo, pasando por Istanbul, Atenas, Roma, París, Xenebra, Moscú, Barcelona, Nova York e a India.

Exposición organizada por The Museum of Modern Art (MoMA) de Nova York e producida pola Obra Social «a Caixa».

De luns a domingo e festivos, de 10 a 20 h

CaixaForum Barcelona. Avda. de Francesc Ferrer i Guàrdia, 6-8. 08038 BARCELONA

+ info

Le Corbusier, a key figure of the architecture of the 20th century, was pioneering in the studies of improvement of the housings of the lowest classes and proposed new forms of efficient architecture in very populated cities. Le Corbusier was, in turn, a multidisciplinary artist, with a work that spreads also to the painting and the photography, joining art and architecture.

The sample is a complete itinerary for all the phases of the work of Le Corbusier across an extensive collection of drawings, paintings, architectural projects and models of buildings, proceeding pieces for the most part of the Fondation Le Corbusier in Paris and of the MoMA of New York. The visitor will be able to meditate from the work realized in the first years of the artist in Switzerland, until the end of his days in the Mediterranean, happening for Istanbul, Athens, Rome, Paris, Geneva, Moscow, Barcelona, New York and the India.

Exhibition organized by The Museum of Modern Art (MoMA) of New York and produced by the Benefit society » The Caixa «.

From Monday until Sunday and festive, from 10 to 20 h

CaixaForum Barcelona. Francesc Ferrer’s Av. i Guàrdia, 6-8. 08038 BARCELONA

+ info

Los Eames y Billy Wilder | Jorge GorostizaOs Eames e Billy Wilder | Jorge GorostizaThe Eames and Billy Wilder | Jorge Gorostiza

Maqueta de la casa de Wilder proyectada por los Eames

Creo que no hace falta decir quiénes fueron Billy Wilder, ni tampoco Ray y Charles Eames (siempre se suele poner a Charles primero quizás por ser hombre). Lo que quizás se conozca menos es la amistad que les unió durante muchos años.

Según Tom Wood en su libro The Bright Side of Billy Wilder, traducido en España como ¿Quién diantres eres Billy Wilder? (Laertes, Barcelona, 1990):

«Wilder conoce a Eames y ha admirado su obra desde que éste [el autor y/o el traductor español del libro cree que Eames es un sólo arquitecto], a mediados de los años cuarenta, creó para él una silla de palisandro y cuero. Durante muchos años se han intercambiado muebles y pinturas y, en una ocasión, en 1948, Billy encargó a Eames el diseño de una casa. Compró un terreno en Beverly Hills para construir esa casa y acabó tan excitado con el proyecto que solía pasarse los fines de semana examinando el diseño con el arquitecto y bombardeándolo con sugerencias«.

Los presentó el diseñador gráfico Alvin Lusting que entonces usaba el garaje de la casa de Wilder en North Beverly Drive como estudio. Parece ser que los Eames hicieron el montaje de una secuencia de El héroe solitario (The Spirit of St. Louis, 1957), también se cuenta que durante el rodaje de esa película Wilder descansaba, acostándose en bancos y cualquier lugar que encontrase y le solicitó a los arquitectos que le diseñasen una chaise longue para no tener que buscar un lugar improvisado donde descansar, muchos años después, en 1968, ellos crearon una butaca tan larga como para poder descabezar un sueño, pero estrecha para que ese sueño no durase mucho tiempo, al parecer Wilder comentó que para acostarse dos personas uno debería ser como una escultura de Guiacometti.

Sí es cierto que muchos años antes Wilder les encargó una casa para él y su inteligente y bella esposa, Audrey Young, que había sido cantante de una big-band y aparece fugazmente en Días sin huella (The Lost Weekend, 1945). Wood escribe sobre su boda:

«La fuga de Billy con Audrey, en 1949, reveló en él una vena romántica cuya existencia sospechaban pocas personas. Acompañados por Eames y su mujer, Wilder y la señorita Young viajaron en coche hasta Nevada, donde podían casarse sin respetar los tres días de espera preliminares. La intención original de la pareja era casarse en la primera ciudad de Nevada a la que llegasen. Pero a Billy no le gustó el aspecto de la primera ciudad. Insistió en encontrar un sitio más apropiado, y siguieron viajando. Por fin llegaron a una población al gusto de Billy. Pero antes de dar su visto bueno a la celebración de la ceremonia, Billy insistió en conocer al alcalde de la ciudad para asegurarse de que fuese un hombre respetable y hogareño. La fortuna quiso que el alcalde estuviese lavando los platos de la comida cuando el grupo de fugados dio con él. Era aquél todo un detalle doméstico y Billy aguantó todo el solemne ritual sin hacer ni una observación ingeniosa o sarcástica. Después de la ceremonia, el grupo viajó hasta el lago Tahoe. Durante toda esa parte del recorrido, Wilder estuvo anormalmente silencioso«.

Wood escribe sobre esta casa que

«Aunque Eames es considerado como uno de los exponentes más destacados del diseño moderno, Billy iba tan por delante de él en algunas de las ideas que Eames acababa mareado. “Lo que nos impresionaba no era tanto su audacia como la constante puntería de sus intenciones”, recuerda Eames. “No utilizó la casa como un pretexto para despliegues de ingenio; tal vez su mayor contribución consistió en intuir dónde había elementos de mal gusto en el plan que nosotros habíamos elaborado.” Aquella casa, que iba a parecer una gigantesca caja de zapatos, no llegó a construirse. Había sido diseñada para un soltero y Wilder echó a perder el proyecto casándose antes de que se pusieran los cimientos«.

La casa no llegó a construirse, pero los dibujos y maquetas (como la que acompaña este texto y otras que pueden verse Architectural Digest) dan una idea de lo interesante que podía haber sido.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, febrero 2014

Maqueta de la casa de Wilder proyectada por los Eames

I believe that it is not necessary to say those who were Billy Wilder, either Ray and Charles Eames (always it is in the habit of putting to Chat first probably for being a man). What probably is known less is the friendship that joined them for many years.

According to Tom Wood in his book The Bright Side of Billy Wilder translated in Spain as ¿Quién diantres eres Billy Wilder? (Laertes, Barcelona, 1990):

«Wilder knows Eames and has admired his work since this one [the author and / or the Spanish translator of the book believes that Eames is one only architect], in the middle of the forties, created for him a chair of rosewood and leather. For many years furniture and paintings have been interchanged and, in an occasion, in 1948, Billy entrusted to Eames the design of a house. He bought an area in Beverly Hills to construct this house and finished so excited with the project that was in the habit of passing the weekends examining the design with the architect and bombarding it with suggestions«.

They were presented by the graphical designer Alvin Lusting who at the time was using the garage of Wilder’s house in North Beverly Drive as study. It seems to be that the Eames did the assembly of a sequence of The Spirit of St. Louis, 1957, also one tells him that during the filming of this movie Wilder it was resting, going to bed in banks and any place that he was finding and it requested him the architects who were designing a chaise longue not to have to look for an unexpected place where to rest, many years later, in 1968, they created an armchair as long as to be able descabezar a dream, but it reduces in order that this dream did not last a lot of time, apparently Wilder commented that two persons went to bed one it should be like Guiacometti’s sculpture.

Yes it is true that many years before Wilder entrusted them a house for him and his intelligent and beautiful wife, Audrey Young, who had been a singer of a big-band and appears fleetingly in The Lost Weekend, 1945. Wood writes on his wedding:

«Billy’s escape with Audrey, in 1949, revealed in him a romantic vein which existence few persons were suspecting. Accompanied by Eames and his wife, Wilder and miss Young travelled in car up to Nevada, where they could marry without respecting three preliminary days of wait. The original intention of the pair was to marry in the first city of Nevada to which they were coming. But Billy did not like the aspect of the first city. It insisted on finding a more appropriate site, and they continued travelling. Finally they came to a population to Billy’s taste. But before giving his I dress well to the celebration of the ceremony, Billy insisted on knowing the mayor of the city to make sure itself that was a respectable and homeloving man. The fortune wanted that the mayor was washing the plates of the food when the group of escaped met him. That one was the whole domestic detail and Billy bore the whole solemn ritual without doing not even an ingenious or sarcastic observation. After the ceremony, the group travelled up to the lake Tahoe. During all this part of the tour, Wilder was anormalmente silently».

Wood writes on this house that

«Though Eames is considered to be one of the exponents most distinguished from the modern design, Billy was going so ahead of him in some of the ideas that Eames was ending annoyed. «What was impressing us was not both his audacity and the constant aim of his intentions», he remembers Eames.»The house did not use as a pretext for unfoldings ingenuities; maybe his major contribution consisted of feeling where there were elements of evil I please in the plan that we had elaborated. «That house, which was going to look like a gigantic box of shoes, did not manage to be constructed. It had been designed for a bachelor and Wilder began to lose the project marrying before they were putting on the foundations».

The house did not manage to be constructed, but the drawings and models (as the one that accompanies this text and others that can turns Architectural Digest) give an idea of the interesting thing that could have been.

Jorge Gorostiza, architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad

Santa Cruz de Tenerife, february 2014

Maqueta da casa de Wilder proxectada polos Eames

Creo que non fai falta dicir quen foi Billy Wilder, nin tampouco Ray e Charles Eames (sempre se adoita poñer a Charles primeiro quizais por ser home). O que quizais se coñeza menos é a amizade que os uniu durante moitos anos.

Segundo Tom Wood no seu libro The Bright Side of Billy Wilder, traducido en España como ¿Quen diantres es Billy Wilder? (Laertes, Barcelona, 1990):

«Wilder coñece a Eames e admirou a súa obra dende que este [o autor e/ou o tradutor español do libro cre que Eames é un só arquitecto], a mediados dos anos corenta, creou para el unha cadeira de palisandro e coiro. Durante moitos anos intercambiáronse mobles e pinturas e, nunha ocasión, en 1948, Billy encargou a Eames o deseño dunha casa. Comprou un terreo en Beverly Hills para construír esa casa e rematou tan excitado co proxecto que adoitaba pasarse os fins de semana examinando o deseño co arquitecto e bombardeándoo con suxestións«.

Presentounos o deseñador gráfico Alvin Lustingg que entón usaba o garaxe da casa de Wilder en North Beverly Drive como estudo. Parece ser que os Eames fixeron a montaxe dunha secuencia de O héroe solitario (The Spirit of St. Louis, 1957), tamén se conta que durante a rodaxe desa película Wilder descansaba, deitándose en bancos e calquera lugar que encontrase e solicitoulle aos arquitectos que lle deseñaran unha chaise longue para non ter que buscar un lugar improvisado onde descansar, moitos anos despois, en 1968, eles crearon unha butaca tan longa como para poder descabezar un sono, pero estreita para que ese sono non durase moito tempo, ao parecer Wilder comentou que para deitarse dúas persoas un debería ser como unha escultura de Guiacometti.

Si é certo que moitos anos antes Wilder lles encargou unha casa para el e a súa intelixente e bela esposa, Audrey Young, que fora cantante dunha big-band e aparece fugazmente en Días sen pegada (The Lost Weekend, 1945). Wood escribe sobre a súa voda:

«A fuga de Billy con Audrey, en 1949, revelou nel unha vea romántica cuxa existencia sospeitaban poucas persoas. Acompañados por Eames e a súa muller, Wilder e a señorita Young viaxaron en coche ata Nevada, onde podían casar sen respectar os tres días de espera preliminares. A intención orixinal da parella era casar na primeira cidade de Nevada á que chegasen. Pero a Billy non lle gustou o aspecto da primeira cidade. Insistiu en encontrar un sitio máis apropiado, e seguiron viaxando. Por fin chegaron a unha poboación ao gusto de Billy. Pero antes de dar o seu visto e prace á celebración da cerimonia, Billy insistiu en coñecer o alcalde da cidade para asegurarse de que fose un home respectable e caseiro. A fortuna quixo que o alcalde estivese a lavar os pratos da comida cando o grupo de fuxidos deu con el. Era aquel todo un detalle doméstico e Billy aguantou todo o solemne ritual sen facer nin unha observación enxeñosa ou sarcástica. Despois da cerimonia, o grupo viaxou ata o lago Tahoe. Durante toda esa parte do percorrido, Wilder estivo anormalmente silencioso».

Wood escribe sobre esta casa que

«Aínda que Eames é considerado como un dos expoñentes máis destacados do deseño moderno, Billy ía tan por diante del nalgunhas das ideas que Eames acababa mareado. «O que nos impresionaba non era tanto a súa audacia coma a constante puntaría das súas intencións», recorda Eames. «Non utilizou» a casa como un pretexto para despregamentos de enxeño; talvez a súa maior contribución consistiu en intuír onde había elementos de mal gusto no plan que nós elaboraramos. «Aquela casa, que ía parecer unha xigantesca caixa de zapatos, non chegou a construírse. Fora deseñada para un solteiro e Wilder botou a perder o proxecto casando antes de que se puxesen os alicerces».

A casa non chegou a construírse, pero os debuxos e maquetas (como a que acompaña este texto e outras que poden verse Architectural Digest) dan unha idea do interesante que podía ter sido.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad

Santa Cruz de Tenerife, febreiro 2014

Local para oficina de Realizar Impact Marketing | EPB42Local para oficina de Realizar Impact Marketing | EPB42Place for office of Fulfilling Impact Marketing | EPB42

Este proyecto consiste en el acondicionamiento de un local para su utilización como oficina de una empresa que necesita mucha flexibilidad en su espacio de trabajo por las diversas funciones que en él se desarrollan. A mayores, este espacio hay que sumarle un espacio social, un espacio de archivo todo ello con la menor  presencia de compartimentación. Por lo tanto el mobiliario adquiere funciones arquitectónicas en el proyecto.

Dispone de entrada independiente y se configura en planta rectangular recortado por el núcleo de comunicaciones verticales del edificio. Sus dimensiones: 7.30m fachada principal a calle (oeste); 19.50 m de profundidad a lo largo del eje este–oeste, en medianera, y 12.80m en linde trasero (Este), también en medianera. Tiene altura libre de 4.14 m. Toma luces de fachada principal y dos lucernarios interiores a patio de manzana. Tiene superficie construida de 167 m2.

El programa de necesidades contiene: Área 1: espacio de trabajo y sala de reuniones; Área 2: espacio de trabajo y archivo; Área 3: espacio de trabajo, espacio social y aseos.

Estos espacios serán a su vez flexibles en dimensión y configuración, permeables entre sí y aislables según las necesidades de cada momento, permitirán la exposición de trabajos e ideas de producción mediante proyecciones y podrán albergar  puntualmente un número mayor de ocupantes, el número de puestos de trabajo será ampliable sin necesidad de grandes cambios hasta 14 ó 16 personas. El espacio social se concibe como área de descanso.

La solución adoptada opta por liberar una franja central diáfana en la que se configuran mediante elementos de mobiliario mecanizados los diferentes espacios de trabajo: mesas y elementos servidores de las mismas. Cada uno de estos elementos (con un máximo de cinco), dotado de las instalaciones necesarias para servir a cuatro puestos de trabajo podrá desplazarse longitudinalmente de forma libre generando un espacio servido en su entorno adaptable en dimensión a los requerimientos del momento. Se sustentarán mediante perfilería de acero A-42 solidaria con la estructura portante existente.

Esta solución atribuye funciones arquitectónicas a los elementos de mobiliario (módulos mecanizados) minimizando la introducción elementos fijos, la inversión inicial y los plazos de ejecución in situ a la vez que dota de gran versatilidad a la configuración propuesta.

Baños y espacio social se conciben en prolongación de la traza generada por el volumen del portal y caja de ascensor, integrando así dicha discontinuad y el ritmo de la estructura existente en el conjunto del proyecto, se unifican las zonas húmedas generando un espacio servidor retranqueado respecto a los espacios generales de trabajo.

No se proyectan elementos estructurales más allá de sistemas portantes necesarios para dar viabilidad a los elementos constructivos empleados.

Se mantienen cerramientos actuales en su totalidad, sustituyéndose un portón de madera por un elemento acristalado destinado a mejorar la iluminación natural del local.

La escasa compartimentación se resuelve mediante fábrica de ladrillo hueco doble en zonas destinadas a aseo y cocina. Las zonas de despacho y sala de juntas se dividirán mediante el mobiliario proyectado.

Con fin de diferenciar distintas zonas del local, se plantea una distribución de solados (suelo técnico elevado) en dos materiales de acabado, uno para zonas húmedas y de tránsito en granito silvestre, y otro de linóleo en zonas de trabajo.

Obra: Acondicionamiento de local para oficina de Realizar Impact Marketing
Situacion: Plaza Portugal nº2, A Coruña, España
Autor: EPB42. Arquitectura y Planeamiento | Andrés Soto
Colaboradores: Raquel del Río, Mercedes Blanco, Marta Botas (aparejadora), Alberto Lage, Borja Sánchez, Rodolfo Martínez, Patricia Pastor
Año: 2007
Promotor: Expanding World S.A. (Grupo Realizar)
Superficie construida: 167 m2
Fotografía: Luis Díaz
+ epb42.com

This project consists of the conditioning of a place for his utilization as office of a company that needs many flexibility in his working space for the diverse functions that in him develop. To major, this space it is necessary to add a social space, a space of file all this with the minor presence of compartimentación. Therefore the furniture acquires architectural functions in the project.

He has independent entry and is formed in rectangular plant cut away by the core of vertical communications of the building. His dimensions: 7.30m main face to street (west); 19.50 m of depth along the axis this west, in dividing, and 12.80m in back boundary (East), also in dividing. It has vertical clearance of 4.14 m. It takes lights of main face and two lucernarios interiors to court of apple. It has surface constructed of 167 m2.

The program of needs contains: Area 1: working space and room of meetings; Area 2: working space and file; Area 3: working space, social space and bathrooms.

These spaces will be in turn flexible in dimension and configuration, permeable between yes and aislables according to the needs of every moment, will allow the exhibition of works and ideas of production by means of projections and will be able to shelter punctually a major number of occupants, the number of working places it will be extendable without need of big changes up to 14 ó 16 persons. The social space is conceived as rest area.

The adopted solution chooses to liberate a central diaphanous band in which the different working spaces are formed by means of elements of furniture mechanized: tables and elements servants of the same ones. Each of these elements (with a maximum of five), endowed with the necessary facilities to serve to four working places will be able to move longitudinally of free form generating a space served in his adaptable environment in dimension the requirements of the moment. Existing amble will be sustained by means of perfilería of steel A-42 solidary by the structure.

This solution attributes architectural functions to the elements of furniture (mechanized modules) minimizing the introduction fixed elements, the initial investment and the period of execution in situ simultaneously that provides with great versatility to the proposed configuration.

Baths and social space are conceived in prolongation of the trace generated by the volume of the portal and elevator shaft, integrating this way said discontinuad and the pace of the existing structure in the set of the project, the humid zones are unified generating a space servant retranqueado with regard to the general spaces of work.

Structural elements do not project beyond systems necessary ambles to give viability to the constructive used elements.

Current closings are kept in its entirety, an inner door of wood being replaced with a glazed element destined to improve the natural lighting of the place.

The scanty compartimentación resolves by means of factory of hollow double brick in zones destined for bathroom and kitchen. The zones of office and room of meetings will divide by means of the projected furniture.

With end of differentiating different zones of the place, a distribution appears of solados (technical high soil) in two materials of ended, one for humid zones and of traffic in wild, and different granite of linoleum in zones of work.

Work: Conditioning place for office of Fulfilling Impact Marketing

Location: Plaza Portugal nº2, A Coruña, Spain

Author: EPB42. Arquitectura y Planeamiento | Andrés Soto

Collaborators: Raquel del Río, Mercedes Blanco, Marta Botas (building), Alberto Lage, Borja Sánchez, Rodolfo Martínez, Patricia Pastor

Year: 2007

Promoter: Expanding World S.A. (Realizar Group)

Constructed surface: 167 m2

Photography: Luis Díaz

+ epb42.com

Este proxecto consiste no acondicionamento dun local para a súa utilización como oficina dunha empresa que necesita moita flexibilidade no seu espazo de traballo polas diversas funcións que nel se desenvolven. A maiores, este espazo hai que sumarlle un espazo social, un espazo de arquivo todo iso coa menor presenza de compartimentación. Polo tanto o mobiliario adquire funcións arquitectónicas no proxecto.

Dispón de entrada independente e configúrase en planta rectangular recortado polo núcleo de comunicacións verticais do edificio. As súas dimensións: 7.30 m fachada principal a rúa (oeste); 19.50 m de profundidade ao longo do eixe este-oeste, en medianeira, e 12.80 m en linde traseiro (Este), tamén en medianeira. Ten altura libre de 4.14 m. Toma luces de fachada principal e dous lucernarios interiores a patio de mazá. Ten superficie construída de 167 m2.

O programa de necesidades contén: Área 1: espazo de traballo e sala de reunións; Área 2: espazo de traballo e arquivo; Área 3: espazo de traballo, espazo social e aseos.

Estes espazos serán á súa vez flexibles en dimensión e configuración, permeables entre si e illables segundo as necesidades de cada momento, permitirán a exposición de traballos e ideas de produción mediante proxeccións e poderán albergar puntualmente un número maior de ocupantes, o número de postos de traballo será ampliable sen necesidade de grandes cambios ata 14 ou 16 persoas. O espazo social concíbese como área de descanso.

A solución adoptada opta por liberar unha franxa central diáfana na que se configuran mediante elementos de mobiliario mecanizados os diferentes espazos de traballo: mesas e elementos servidores destas. Cada un destes elementos (cun máximo de cinco), dotado das instalacións necesarias para servir a catro postos de traballo poderá desprazarse lonxitudinalmente de forma libre xerando un espazo servido no seu ámbito adaptable en dimensión aos requirimentos do momento. Sustentaranse mediante perfilería de aceiro A-42 solidaria coa estrutura portante existente.

Esta solución atribúe funcións arquitectónicas aos elementos de mobiliario (módulos mecanizados) minimizando a introdución elementos fixos, o investimento inicial e os prazos de execución in situ á vez que dota de gran versatilidade á configuración proposta.

Baños e espazo social concíbense en prolongación da traza xerada polo volume do portal e caixa de ascensor, integrando así dita discontinuad e o ritmo da estrutura existente no conxunto do proxecto, unifícanse as zonas húmidas xerando un espazo servidor retranqueado respecto aos espazos xerais de traballo.

Non se proxectan elementos estruturais máis alá de sistemas portantes necesarios para dar viabilidade aos elementos construtivos empregados.

Mantéñense cerramentos actuais na súa totalidade, substituíndose un portón de madeira por un elemento acritalar destinado a mellorar a iluminación natural do local.

A escasa compartimentación resólvese mediante fábrica de ladrillo oco dobre en zonas destinadas a aseo e cociña. As zonas de despacho e sala de xuntas dividiranse mediante o mobiliario proxectado.

Con fin de diferenciar distintas zonas do local, formúlase unha distribución de solados (chan técnico elevado) en dous materiais de rematado, un para zonas húmidas e de tránsito en granito silvestre, e outro de linóleo en zonas de traballo.

Obra: Acondicionamento de local para oficina de Realizar Impact Marketing

Emplazamento: Plaza Portugal nº2, A Coruña, España

Autor: EPB42. Arquitectura y Planeamiento | Andrés Soto

Colaboradores: Raquel del Río, Mercedes Blanco, Marta Botas (aparejadora), Alberto Lage, Borja Sánchez, Rodolfo Martínez, Patricia Pastor

Ano: 2007

Promotor: Expanding World S.A. (Grupo Realizar)

Superficie construida: 167 m2

Fotografía: Luis Díaz Díaz

+ epb42.com

Arqueología de la memoria reciente. Construcción de la ciudad y el territorio en España 1986-2012

0

Exposición que surge de los trabajos del Grupo de Investigación Paisaje Cultural, de la Universidad Politécnica de Madrid, en torno al impacto que tuvo el ingreso de España y Portugal en la Comunidad Económica Europea en 1986, y a cómo se transformaron las infraestructuras y la comunicación de nuestro país.

Facultad de Ciencias de Comunicación, Santiago de Compostela, 1999. Álvaro Siza. © FG+SG Fotografía de arquitectura.

A través de maquetas, planos, fotografías, cartografías visuales sobre paneles y audiovisuales, la muestra reflexiona sobre la incidencia de dicho ciclo de prosperidad económica en la producción arquitectónica, las transformaciones urbanas y el nuevo trazado paisajístico. El 4 de noviembre de 2013, una primera versión de Arqueología de la memoria reciente se inaugurará en el Instituto Cervantes de Japón, con motivo del Año Dual España-Japón.

Círculo bellas artes
C/ Alcalá, 42 28014 Madrid
HORARIO
de martes a domingo de 11:00 > 14:00 y de 17:00 > 21:00 lunes cerrado

+ info

[:es]Ensayo Sobre la Ruina · Luis Úrculo[:gl]Ensaio Sobre a Ruina · Luis Úrculo[:en]Essay on Decline · Luis Úrculo[:]

0

[:es]https://vimeo.com/51465279

Albert Speer, arquitecto que Hitler hizo responsable de la mayor parte de los proyectos de edificio importantes del Tercer Reich, habitualmente hacía dibujo de las futuras ruinas de sus propios edificios. Speer reclamó, con la razón, que el verdadero potencial de la arquitectura reside en la fuerza evocadora de su futura ruina o destrucción. Y para justificar este argumento, él recordó las estructuras monumentales del pasado, los restos de civilizaciones como la romana, griega y egipcia.

Los trabajos de Luis Úrculo  tratan esta caida del poder y su manifestación sobre la base de la arquitectura monumental. Usando las composiciones de objetos domésticos, arreglados según el ideal neoclásico, él representa el derrumbamiento y la interrupción de los símbolos de la estable y eterna Europa, la celebración de fracaso como un acto estético. Al mismo tiempo, Úrculo retrata el concepto mismo de derrumbamiento o destrucción en un momento exacto en la vida de una persona.

Iván López Munuera explica:

«Un culto para disminuir, como Andreas Huyssen indica, ha saltado de una de las mayores obsesiones de la época contemporánea. Como la disminución o la ruina piden para un lugar que es acusado de la nostalgia; [es] una llamada a un pasado que más existe, que pregunta el presente de una posición que considera no sólo el pasado, pero también la incertidumbre para venir.»

[:gl]https://vimeo.com/51465279

Albert Speer,arquitecto que Hitler fixo responsable da maior parte dos proxectos de edificio importantes do Terceiro Reich, habitualmente facía debuxo das futuras ruínas dos seus propios edificios. Speer reclamou, coa razón, que o verdadeiro potencial da arquitectura reside na forza evocadora da súa futura ruína ou destrución. E para xustificar este argumento, el recordou as estruturas monumentais do pasado, os restos de civilizacións como a romana, grega e exipcia.

Os traballos de Luis Úrculo tratan esta caida do poder e a súa manifestación sobre a base da arquitectura monumental. Usando as composicións de obxectos domésticos, arranxados segundo o ideal neoclásico, el representa o derrubamento e a interrupción dos símbolos da estable e eterna Europa, a celebración de fracaso como un acto estético. Ao mesmo tempo, Úrculo retrata o concepto mesmo de derrubamento ou destrución nun momento exacto na vida dunha persoa.

Iván López Munuera explica:

«Un culto para diminuír, como Andreas Huyssen indica, saltou dunha das maiores obsesións da época contemporánea. Como a diminución ou a ruína piden para un lugar que é acusado da nostalxia; [é] unha chamada a un pasado que máis existe, que pregunta o presente dunha posición que considera non só o pasado, pero tamén a incerteza para vir.»

[:en]https://vimeo.com/51465279

Albert Speer, the architect that Hitler placed in charge of most of the important building projects of the Third Reich, habitually made drawings of the future ruins of his own buildings. Speer claimed, with reason, that the real potential of architecture resides in the evocative force of its future ruin or destruction. And in order to justify this argument, he recalled monumental structures of the past, the remains of civilizations such as the Roman, Greek and Egyptian ones.

Luis Úrculo’s works deal with this fall from power and its manifestation on the basis of monumental architecture. Using compositions of domestic objects, arranged according to the neoclassical ideal, he depicts the collapse and breakdown of the symbols of a stable and eternal Europe, the celebration of failure as an aesthetic act. At the same time, Úrculo portrays the very concept of collapse or destruction at a precise moment in a person’s life.

Iván López Munuera explains:

«A cult to decline, as Andreas Huyssen points out, has sprung from one of the greatest obsessions of contemporary times. Because decline or ruin begs for a place that is charged with nostalgia; [it is] a call to a past that no longer exists, that questions the present from a position that ponders not only the past, but also the uncertainty to come.»

[:]

Objet trouvé [02]: Eero Saarinen y las proporciones áureas de su intuición | Rodrigo Almonacid

Estudios de proporciones realizados por Eero Saarinen para el arco del Jefferson National Expansion Memorial en Saint Louis, c.1959

Eero Saarinen nació en Finlandia, en 1910, pero a los 13 años su familia se trasladó a vivir a Chicago, precisamente gracias a la dotación económica que su padre Eliel (también arquitecto) había obtenido al ganar el segundo premio en el célebre concurso internacional del Chicago Tribune. El resto de su vida seguiría pasando los veranos con su familia en su país natal, y, como tantos arquitectos nórdicos de la época, visitaría los países del Mediterráneo aprendiendo las lecciones de arquitectura in situ, no por los libros.

Nadie discutiría la irreverente modernidad de su breve carrera profesional, dramáticamente cercenada por un tumor cerebral en 1961. Y, sin embargo, en esos años más fervientes de su oficina, no ocultó su interés por la Historia de la Arquitectura en general y de la medieval en particular:

“Durante la oscura Edad Media surgió una nueva arquitectura liberada de las proporciones canónicas. El Románico y el Gótico, la más bella arquitectura producida por el hombre occidental, fue el resultado”.1

En 1947 inició su singladura en solitario, desligándose así del estudio de su padre a cuya sombra había aprendido la profesión. En ese año se presentó de forma independiente al concurso para el diseño del Jefferson National Expansion Memorial de San Luis. Diseñó una solución muy depurada al concentrar todo el interés de su proyecto en un gran arco a modo de icono urbano de escala monumental, auténtica “puerta” al territorio occidental estadounidense. El Mississippi es frontera natural entre los estados de Illinois y Missouri, y cruzar su cauce hacia San Luis es un acontecimiento que celebran sus numerosos puentes desde el siglo XIX, así que recurrir a la forma del arco favorecía la empatía con las formas de su paisaje urbano más característico, además de recuperar la semiótica del “arco de triunfo” romano para el panorama contemporáneo.

En la primera fase del concurso, el trazado del arco de San Luis fue dirigido por la precisión matemática, en forma de parábola exacta. Pero en la segunda fase, Saarinen alteró el diseño para ajustarlo a la “precisión del ojo” (según sus propias palabras), adoptando la forma de una catenaria invertida, es decir, una curva de origen más “natural” pues es función del peso propio del cable tendido entre dos extremos sujetos; y además estructuralmente es la más simple, al trabajar exclusivamente a compresión.

En dos de sus estudios geométricos del proyecto realizados en 1959 parece perseguir la curva perfecta a través de los cánones clásicos del hombre de Vitruvio dibujado por Leonardo da Vinci o del “modulor” contemporáneo de Le Corbusier. Trazó numerosas líneas inscritas en un cuadrado (pues no en vano su Gateway Arch era tan alto como ancho), y lo hizo para intentar justificar la procedencia de la forma divina al apoyarse en las reglas de la sección áurea que gobierna las proporciones de sendos modelos. Circunferencias, diagonales, paralelas y perpendiculares son los restos de una batalla ganada finalmente por la intuición, pues ésta es

la única guía certera que tenemos para encontrar las proporciones en la actualidad. No dejemos que existan directrices artificiosas sobre nuestra intuición. Nuestra intuición es un instrumento muy refinado, comparable a uno de esos súper cerebros mecánicos de la IBM repletos de información correcta. (…) Si les hiciéramos caso a los defensores de las reglas de las proporciones supongo que rechazaríamos cualquier respuesta que no fuera con números redondos”.2

Saarinen destacó desde niño como dibujante. Su ojo fue educado para mirar. Y su arquitectura, esa que hoy admiramos, refleja en sus formas la alegría de soñar, de explorar nuevas posibilidades plásticas para la arquitectura. En cada nuevo proyecto se asomó al precipicio que otros nunca advirtieron o que simplemente no quisieron ver. Y así hoy tenemos ese Gateway Arch en San Luis, verdadero icono de la modernidad y descomunal objet trouvé solo al alcance de los osados, de los que vencen al temor a equivocarse. Lástima que él nunca pudiera encontrárselo (la obra concluyó en 1965), aunque sí pudo jugar con sus mock-ups como lo hacía de niño al colarse bajo los tableros de dibujo del estudio de su padre. Seguramente allí encontró su ojo esa intuición de proporciones doradas.

Saarinen rodeado por sus dibujos de arcos históricos, la catenaria suspendida y los modelos de arcos para el proyecto de San Luis

Rodrigo Almonacid [r-arquitectura] · doctor arquitecto
valladolid. febrero 2014

Notas:

1 Extracto de una conferencia inédita de Saarinen pronunciada en 1953 y recogida en: PELKONEN, Eeva-Liisa y ALBRECHT, Donald (ed.): Eero Saarinen. Shaping the future.  Yale University Press. 2011. Véase el apéndice “Selected wrintings”, escritos del arquitecto finlandés, p. 342. (Traducción del inglés por el autor).
2 A estas palabras seguían una crítica directa al academicismo mal entendido y al que Le Corbusier estaba contribuyendo con sus embaucadores juegos de proporciones. Íbidem, p. 343. (Traducción del inglés por el autor).

Rocío Tapia · Coaching | Arquicoach

[:es]

ARQUICOACH® es un proyecto empresarial que nace de la inquietud vital de su fundadora Rocío Tapia, Arquitecta, Coach Profesional y Coach de Vida. Pionera en Coaching para Arquitectos. Speaker Motivacional y Formadora/Coach en Branding, Liderazgo y Motivación, Autoliderazgo, Gestión Emocional y del Cambio, Gestión del Tiempo, Formación de Equipos y Gestión de la Diversidad.

Desde 2011 encamina sus acciones a formalizar una toma de conciencia integral en el arquitecto y su entorno, para que rentabilice su profesión y encuentre tanto nuevas formas, como contextos favorables donde arquitecturar, ya que no se puede encontrar una solución a nuestra carrera profesional, y medio de vida, con la misma mentalidad desde donde el problema fue creado.

Para ello pone a disposición del arquitecto, Formación y Servicios de Coaching con procesos de Coaching Personal, Profesional, Grupal y de Equipos, y técnicas de PNL, Creatividad, Emogestión, Neurociencia y Sistémica.

Rocío Tapia · Coaching | Arquicoach
Jornada Estrategias para Arquitectos del futuro FIDAS 2011 – ARQUICOACH

¿Qué es el coaching?

Es una disciplina que cuenta con más de 30 años en su haber. Tremendamente híbrida se nutre de diferentes fuentes como el deporte, la consultoría, la psicología, la filosofía, la sociología, la neurociencia, la programación neurolingüística, la creatividad o el mismo zen, entre otras.

Como seres humanos, cimentamos, estructuramos y construimos nuestra vida en base a creencias, sinergia de la educación recibida, la costumbre y nuestras experiencias personales. La calidad de nuestras creencias, (también llamadas formas de pensar o criterios), en cada una de las cosas en las que creamos marcará el tipo de relación y el resultado final que obtendremos con ellas, ya sean en situaciones, conceptos o personas.

Coaching te entrena a bien pensar, bien sentir y bien hacer en perfecta coherencia contigo conociendo lo realmente importante para ti, sacando y desarrollando lo mejor de ti en cada circunstancia de tu vida. Desarrolla el potencial humano para que tires a tu paso viejas formas de pensar, y actuar, obsoletas y/o retrógradas que te impiden avanzar.

En Arquicoach lo que se supone que es o no es un arquitecto, deja de tener sentido, porque se toma la información, como datos  y tendencias en un marco de referencia temporal y socio-cultural específico. Ahora estamos transitando hacia otro.

¿Cuál ha sido tu formación y trayectoria profesional previa a Arquicoach?

Arquitecta por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Sevilla, fui 6 años docente de programas de dibujo, cálculo de estructuras y código técnico entre otros. Trabajé en un estudio de arquitectura y en una promotora.

Sobre el 2007, estando aún en la promotora pensé que tenía que haber otras formas de trabajar más efectivas y es cuando me formé en un instituto empresarial como Project Manager Inmobiliario para la Dirección Integrada de Proyectos. Más tarde, me formé en Habilidades y Competencias Directivas en una consultora. Cierto día, buscando en internet una web de DIP di con una de coaching ejecutivo et voilá: vibré en sintonía.

¿Qué te llevó a abrirte camino en el coaching? ¿Por qué para arquitectos?

Aunque descubrí el coaching en 2007 no llegué a formarme como coach hasta el 2010, y mira que cuanto más descubría, más me gustaba,

pero… eso era cosa de ejecutivos y yo era arquitecta”.

Mi propia formación como coach implicó un grado de autoconocimiento bestial. Me descubrí haciendo cosas que ni pensaba pudiera hacer y deconstruyendo “mis supuestos” a diestro y siniestro.

Lo de arquitectos llegó más tarde. Pensaba que estaba enfadada con esta profesión y ciertos mecanismos autoritarios. Después descubrí que estaba enfadada con ciertos arquitectos, y profundizando mucho más, y en honor a mi verdad, estaba enfadada conmigo misma por haber permitido ciertos comportamientos profesionales en mi persona.

Así que, eso lo limpié y me dije:

“puedo ayudar a mis compañeros contribuyendo así a la arquitectura”.

¿Te encontraste con muchas dificultades en su puesta en marcha?

La dificultad la tuve con mi padre.

¿Consideras que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a tu trabajo actual?

Sí.

Rocío Tapia · Coaching | Arquicoach
II Congreso Nacional Futuro Arquitecto 2013 – ARQUICOACH

¿Estás contenta con los objetivos alcanzados?

Me hace muy feliz sentir la propia felicidad de aquellas personas que se ven favorecidas por mis servicios. Me hacen muy feliz los e-mails que recibo de compañeros que depositan su confianza en mí contándome sus historias, sus inquietudes o dándome las gracias.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir tus pasos? ¿Qué pasos consideras que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

Animaría a que siguieran los suyos, y si en su camino está el coaching, adelante. Ya dijo el señor Álvaro Siza que todos los cambios hablan de continuidad, aunque parezcan rupturas, ya que todo es resultado de experiencias personales anteriores. Mis pasos fueron una vuelta a mi origen, ya que siempre me interesó el desarrollo personal.

Un autoconocimiento lo más veraz posible fuera de autoengaños, una confrontación y autoexploración continua es lo que implica este camino. Soy espejo de mis clientes, si en tal espejo meto cosas mías no trabajadas, el reflejo que ofrezco se vería enturbiado y el coaching que ofrezco perdería sentido.

¿Crees que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Mi creencia al respecto es un rotundo . El contexto actual ha sacado a flote una situación de precariedad ya existente. Los arquitectos andan peleados con el dinero, el liderazgo, el trabajo en equipo (conocemos el trabajo en grupo) y la mentalidad empresarial. ¿En qué medida se enseña en las escuelas los precios reales de un cálculo de estructuras o instalaciones o simplemente a baremar honorarios dignos? Hay una creencia limitante soterrada que viene a decir que la arquitectura se identifica con la vocación y hablar de dinero lo ensucia. Pues bien, la vocación es un valor o supercreencia, y el dinero, también. Mientras el primero es una llamada a la contribución, el segundo es una llamada a la supervivencia. Y en la arquitectura, y el arquitecto, confluyen muchos valores que han de estar presentes para que florezca, como la defensa, la honestidad y la integridad. El dumping, además de ser ilegal, ya no es opción si es que queremos preservar la evolución de esta profesión y no caer en su involución.

¿Qué opinas de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Es una opción. Cada movimiento espacial actualmente implica motivaciones intrínsecas de las personas que así han decidido salir o quedarse. Ambos extremos se encuentran con parámetros y variables diversas que se han de confrontar. Pareciera como si fuera más fácil confrontarlo si nos quedamos aquí, pero si nos fijamos bien, cuando realizamos un traslado de ciudad, las costumbres, los dejes, la gastronomía y las formas de relacionarse tienen su propia personalidad, hasta nos podemos encontrar con un cambio de idioma en el mismo país. Esto mismo sucede, en el caso de otros países. Y te lo puedes tomar desde dos puntos de vista antagónicos: un enriquecimiento porque algo ganas o un empobrecimiento porque algo pierdes. A la postre tiene que ver con expectativas no alcanzadas, en cómo has sido educado para gestionar los cambios y en el grado de desarrollo de nuestras inteligencias emocional y social. La familia y en cómo se decidirá desarrollar la relación familiar tiene un gran peso en el poder decisorio.

¿Cómo ves el futuro de la profesión?

Opino que se trata del futuro del profesional de la arquitectura, ya que somos los agentes que construimos el futuro de la profesión. No hacer nada o “hacer como si nada”, también lo construye, ojo. En este sentido, y como toda senda que comienza, es un camino personal de exploración. Ya se llegarán a lugares de encuentro de masas críticas que indiquen las nuevas ramas de la profesión, aunque algunas ya están aquí hace tiempo: empresa, defensa, gestión y desarrollo del talento, construcción de equipos, innovación… ¿las vemos?

Rocío Tapia · Coaching | Arquicoach
Febrero 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Rocio su tiempo, predisposición y esfuerzo en realizar esta entrevista para este espacio.

[:en]

ARQUICOACH® is a managerial project that it is born of the vital worry of his founder Rocío Tapia, Arquitecta, Coach Profesional and Coach of Life. Pioneer in Coaching for Architects. Speaker Motivacional and Formadora/Coach in Branding, Leadership and Motivation, Autoleadership, Emotional Management and of the Change, Management of the Time, Formation of Equipments and Management of the Diversity.

From 2011 it directs his actions to formalize a capture of integral conscience in the architect and his environment, in order that it makes profitable his profession and finds both new forms, and favorable contexts where arquitecturar, since it is not possible to find a solution to our professional career, and way of life, with the same mentality from where the problem was created.

For it it puts at the disposal of the architect, Formación and Coaching’s Services with processes of Coaching Personal, Professional, Grupal and of Equipments, and PNL’s technologies, Creativity, Emogestión, Neuroscience and Systemic.

Day Strategies for Architects of the future FIDAS 2011 – ARQUICOACH

What is the coaching?

It is a discipline that counts with more than 30 years in his credit. Tremendously hybrid it is nourished of different sources as the sport, the consultancy, the psychology, the philosophy, the sociology, the neuroscience, the programming neurolingüística, the creativity or same Zen, between others.

As human beings, we establish, structure and construct our life on the basis of beliefs, synergy of the received education, the custom and our personal experiences. The quality of our beliefs, (also so called ways of thinking or criteria), in each of the things in which we believe will mark the type of relation and the final result that we will obtain with them, already be in situations, concepts or persons.

Coaching trains you to good thinking, well to feel and well to do in perfect coherence with you knowing the really important thing for you, extracting and developing the better thing of you in every circumstance of your life. It develops the human potential in order that you throw at your step old ways of thinking, and to operate, obsolete and/or retrograde that prevent you from advancing.

In Arquicoach what one supposes that he is or is not an architect, stops making sense, because the information takes, as information and trends in a specific frame of temporary and sociocultural reference. Now we are travelling towards other one.

Which has been your formation and professional path before Arquicoach?

Architect for the Technical Top School of Architecture of Seville, I was 6 years teacher of programs of drawing, calculation of structures and technical code between others. I was employed at a study of architecture and at a promoter.

On 2007, being still in the promoter I thought that there had to be other ways of working more effective and it is when I was formed in a managerial institute as Real-estate Project Manager for the Integrated Direction of Projects. Later, I was formed in Skills and Managerial Competitions in the consulting one. Certain day, looking in Internet for DIP’s web I met one of coaching executive et voilá: I vibrated in tuning in.

What did you lead to opening way you in the coaching? Why for architects?

Though I discovered the coaching in 2007 I did not manage to be formed like coach until 2010, and gun-sight that the more it was discovering, the more I liked it, “but … it was an executives’ thing and I was arquitecta”.

My own formation since coach implied a degree of beastly self-knowledge. I revealed myself doing things that he was not even thinking it could do and deconstruyendo “my suppositions” to matador and disaster.

It from architects it came later. He was thinking that it was angry with this profession and certain authoritarian mechanisms. Later I discovered that it was angry with certain architects, and penetrating much more, and in honor to my truth, it was angered by me itself for having allowed certain professional behaviors in my person. So, I cleaned it and said to myself: “I can help my companions contributing this way to the architecture”.

Did you meet many difficulties in his putting in march?

I had the difficulty with my father.

Do you think that to study Architecture has been a fundamental passport to have come to your current work?

Yes.

The IInd National Future Congress Architect 2013 – ARQUICOACH

Are you satisfied with the reached aims?

It makes me very happy to feel the own happiness of those persons who meet favored by my services. The e-mails make to me very happy that companions’ receipt that they deposit his confidence in me telling me his histories, his worries or thanking me.

Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? How to complete his studies? What other advices would you give them?

It would encourage that were continuing theirs, and if in his way the coaching is, forward. Already said the gentleman Álvaro Siza that all the changes speak about continuity, though they look like breaks, since everything is a result of previous personal experiences. My steps were a return to my origin, since always I was interested in the personal development.

An as veracious as possible self-knowledge out of autodeceptions, a confrontation and constant autoexploration is what implies this way. I am a mirror of my clients, if in such a mirror I put my not worn out things, the reflection that I offer would meet muddied and the coaching that I offer would lose sense.

Do you believe that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?

My belief in the matter is the round one YES. The current context has extracted afloat a situation of already existing precariousness. The architects walk fought with the money, the leadership, the teamwork (we know the work in group) and the managerial mentality. In what measure there are taught in the schools the royal prices of a calculation of structures or facilities or simply to baremar worthy fees? There is a bounding buried belief that it comes to say that the architecture is identified by the vocation and to speak about money it in dirty. Well then, the vocation is a value or superbelief, and the money, also. While the first one is a call to the contribution, the second one is a call to the survival. And in the architecture, and the architect, there come together many values that have to be present in order that it blooms, as the defense, the honesty and the integrity. The dumping, beside being illegal, already is not an option if it is that we want to preserve the evolution of this profession and not to fall down in his regression.

What do you think of those that they have been going to work abroad?

It is an option. Every spatial movement nowadays implies intrinsic motivations of the persons who like that have decided to go out or to remain. Both ends meet parameters and diverse variables that have to confront. It seemed as if it was easier it to confront if we remain here, but if we notice well, when we realize a movement of city, the customs, the after-tastes, the gastronomy and the ways of relating have his own personality, even we can meet a change of language in the same country. This itself happens, in case of other countries. And you can think it from two antagonistic points of view: an enrichment because some kind of desire or an impoverishment because you lose something. At last it has to see with not reached expectations, in how you have been educated to manage the changes and in the degree of emotional and social development of our intelligences. The family and in how it will be decided to develop the familiar relation it has a great weight in the decision-making power.

How do you see the future of the profession?

I think that it is a question of the future of the professional of the architecture, since we are the agents that we construct the future of the profession. Not to do anything or «to do as if anything», also he constructs it, eye. In this respect, and as any path that begins, it is a personal way of exploration. Already they will come near to places of meeting of critical masses that indicate the new branches of the profession, though some of them already are here some time ago: company, defense, management and development of the talent, construction of equipments, innovation … do we see them?

Rocío Tapia · Coaching | Arquicoach

February 2014

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful to Dew his time, predisposition and effort in fulfilling this entevista for this space.

[:gl]

ARQUICOACH® é un proxecto empresarial que nace da inquietude vital da súa fundadora Rocío Tapia, Arquitecta, Coach Profesional e Coach de Vida. Pioneira en Coaching para Arquitectos. Speaker Motivacional e Formadora/Coach en Branding, Liderado e Motivación, Autoliderado, Xestión Emocional e do Cambio, Xestión do Tempo, Formación de Equipos e Xestión da Diversidade.

Dende 2011 encamiña as súas accións a formalizar unha toma de conciencia integral no arquitecto e o seu ámbito, para que rendibilice a súa profesión e encontre tanto novas formas, como contextos favorables onde arquitecturar, xa que non se pode encontrar unha solución á nosa carreira profesional, e medio de vida, coa mesma mentalidade dende onde o problema foi creado.

Para iso pon a disposición do arquitecto, Formación e Servizos de Coaching con procesos de Coaching Personal, Profesional, Grupal e de Equipos, e técnicas de PNL, Creatividade, Emogestión, Neurociencia e Sistémica.

Xornada Estratexias para Arquitectos do futuro FIDAS 2011 – ARQUICOACH

¿Que é o coaching?

É unha disciplina que conta con máis de 30 anos no seu haber. Tremendamente híbrida nútrese de diferentes fontes como o deporte, a consultoría, a psicoloxía, a filosofía, a socioloxía, a neurociencia, a programación neurolingüística, a creatividade ou o mesmo zen, entre outras.

Como seres humanos, cimentamos, estruturamos e construímos a nosa vida sobre a base de crenzas, sinerxía da educación recibida, o costume e as nosas experiencias persoais. A calidade das nosas crenzas, (tamén chamadas formas de pensar ou criterios), en cada unha das cousas nas que creamos marcará o tipo de relación e o resultado final que obteremos con elas, xa sexan en situacións, conceptos ou persoas.

Coaching adéstrache a ben pensar, ben sentir e ben facer en perfecta coherencia contigo coñecendo o realmente importante para ti, sacando e desenvolvendo o mellor de ti en cada circunstancia da túa vida. Desenvolve o potencial humano para que tires ao teu paso vellas formas de pensar, e actuar, obsoletas e/ou retrógradas que che impiden avanzar.

En Arquicoach o que se supón que é ou non é un arquitecto, deixa de ter sentido, porque se toma a información, como datos e tendencias nun marco de referencia temporal e sociocultural específico. Agora estamos a transitar cara a outro.

¿Cal foi a túa formación e traxectoria profesional previa a Arquicoach?

Arquitecta pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Sevilla, fun 6 anos docente de programas de debuxo, cálculo de estruturas e código técnico entre outros. Traballei nun estudo de arquitectura e nunha promotora.

Sobre o 2007, estando aínda na promotora pensei que tiña que haber outras formas de traballar máis efectivas e é cando me formei nun instituto empresarial como Project Manager Inmobiliario para a Dirección Integrada de Proyectos. Máis tarde, formeime en Habilidades e Competencias Directivas nunha consultora. Certo día, buscando en internet unha web de DIP di cunha de coaching executivo et voilá: vibrei en sintonía.

¿Que levouche a abrirse camiño no coaching? ¿Por que para arquitectos?

Aínda que descubrín o coaching en 2007 non cheguei a formarme como coach ata o 2010, e mira que canto máis descubría, máis me gustaba, “pero… iso era cousa de executivos e eu era arquitecta.

A miña propia formación como coach implicou un grao de autocoñecemento bestial. Descubrinme facendo cousas que nin pensaba puidera facer e deconstruyendo “os meus supostos” a destro e sinistro.

Mi propia formación como coach implicó un grado de autoconocimiento bestial. Me descubrí haciendo cosas que ni pensaba pudiera hacer y deconstruyendo “mis supuestos” a diestro y siniestro.

O de arquitectos chegou máis tarde. Pensaba que estaba enfadada con esta profesión e certos mecanismos autoritarios. Despois descubrín que estaba enfadada con certos arquitectos, e afondando moito máis, e en honor á miña verdade, estaba enfadada comigo mesma por permitir certos comportamentos profesionais na miña persoa. Así que, iso limpeino e díxenme: “podo axudar os meus compañeiros contribuíndo así á arquitectura.

¿Encontráchetes con moitas dificultades na súa posta en marcha?

A dificultade tívena co meu pai.

¿Consideras que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao teu traballo actual?

Sí.

II Congreso Nacional Futuro Arquitecto 2013 – ARQUICOACH

¿Estás contenta cos obxectivos alcanzados?

Faime moi feliz sentir a propia felicidade daquelas persoas que se ven favorecidas polos meus servizos. Fanme moi feliz os correos electrónicos que recibo de compañeiros que depositan a súa confianza en min contándome as súas historias, as súas inquietudes ou dándome as grazas.

¿Animarías outros arquitectos a seguir os teus pasos? ¿Que pasos consideras que deberían dar? ¿Como completar os seus estudos? ¿Que outros consellos lles darías?

Animaría a que seguisen os seus, e se no seu camiño está o coaching, adiante. Xa dixo o señor Álvaro Siza que todos os cambios falan de continuidade, aínda que parezan rupturas, xa que todo é resultado de experiencias persoais anteriores. Os meus pasos foron unha volta á miña orixe, xa que sempre me interesou o desenvolvemento persoal.

Un autocoñecemento o máis veraz posible fóra de autoenganos, unha confrontación e autoexploración continua é o que implica este camiño. Son espello dos meus clientes, se en tal espello meto cousas miñas non traballadas, o reflexo que ofrezo veríase enturbado e o coaching que ofrezo perdería sentido.

¿Cres que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

A miña crenza ao respecto é un rotundo SI. O contexto actual sacou a flote unha situación de precariedade xa existente. Os arquitectos andan pelexados co diñeiro, o liderado, o traballo en equipo (coñecemos o traballo en grupo) e a mentalidade empresarial. En que medida se ensina nas escolas os prezos reais dun cálculo de estruturas ou instalacións ou simplemente a baremar honorarios dignos? Hai unha crenza limitante soterrada que vén a dicir que a arquitectura se identifica coa vocación e falar de diñeiro ensucíao. Pois ben, a vocación é un valor ou supercrenza, e o diñeiro, tamén. Mentres o primeiro é unha chamada á contribución, o segundo é unha chamada á supervivencia. E na arquitectura, e o arquitecto, conflúen moitos valores que han de estar presentes para que floreza, como a defensa, a honestidade e a integridade. O dúmping, ademais de ser ilegal, xa non é opción se é que queremos preservar a evolución desta profesión e non caer na súa involución.

¿Que opinas dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

É unha opción. Cada movemento espacial actualmente implica motivacións intrínsecas das persoas que así decidiron saír ou quedar. Ambos os dous extremos encóntranse con parámetros e variables diversas que se han de confrontar. Parecese coma se fose máis doado confrontalo se quedamos aquí, pero se nos fixamos ben, cando realizamos un traslado de cidade, os costumes, os acentos, a gastronomía e as formas de relacionarse teñen a súa propia personalidade, ata nos podemos encontrar cun cambio de idioma no mesmo país. Isto mesmo sucede, no caso doutros países. E pódelo tomar dende dous puntos de vista antagónicos: un enriquecemento porque algo ganas ou un empobrecemento porque algo perdes. Ao cabo ten que ver con expectativas non alcanzadas, en como fuches educado para xestionar os cambios e no grao de desenvolvemento das nosas intelixencias emocional e social. A familia e en como se decidirá desenvolver a relación familiar ten un gran peso no poder decisorio.

¿Como ves o futuro da profesión?

Opino que se trata do futuro do profesional da arquitectura, xa que somos os axentes que construímos o futuro da profesión. Non facer nada ou “facer coma se nada”, tamén o constrúe, ollo. Neste sentido, e como toda senda que comeza, é un camiño persoal de exploración. Xa se chegarán a lugares de encontro de masas críticas que indiquen as novas ramas da profesión, aínda que algunhas xa están aquí hai tempo: empresa, defensa, xestión e desenvolvemento do talento, construción de equipos, innovación… ¿vémolas?

Opino que se trata del futuro del profesional de la arquitectura, ya que somos los agentes que construimos el futuro de la profesión. No hacer nada o “hacer como si nada”, también lo construye, ojo. En este sentido, y como toda senda que comienza, es un camino personal de exploración. Ya se llegarán a lugares de encuentro de masas críticas que indiquen las nuevas ramas de la profesión, aunque algunas ya están aquí hace tiempo: empresa, defensa, gestión y desarrollo del talento, construcción de equipos, innovación… ¿las vemos?

Rocío Tapia · Coaching | Arquicoach

Febrero 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Rocio o seu tempo, predisposición e esforzo en realizar esta entrevista para este espazo.

[:]

La tradición innovada. Escritos sobre regresión y modernidadA tradición innovada. Escritos sobre regresión e modernidadeThe introduced tradition. Writings on regression and modernity

0

Hablar de tradición en Occidente es adentrarse en los múltiples significados de la historia, abordar el progreso y el concepto de evolución, lo que se pierde y se gana para una sociedad, hablar del sentimiento de una cultura, de la traición a unas tradiciones heredadas, de la moral y la ética, del pudor del individuo, de la nostalgia, del miedo a la entrega y a los disfraces que adopta la supervivencia, de lo auténtico y lo falso, de sus imposturas, de las relaciones con el pasado y de la vuelta al origen. Hablar de tradición es hacerlo de síntesis y creación, de regresión y modernidad, de preexistencias y de un patrimonio que nos explica de dónde venimos y hacia dónde intuimos ir. También de la interpretación a través de la cual nos llegan las obras del pasado y trascienden en el tiempo, de la conciencia de la continuidad, de las rupturas y el cambio, de lo que significa transgredir ritos y costumbres, de desobediencia, rebeldía y arrepentimiento. Hablar de tradición es ser conscientes de la fidelidad y la deslealtad a la historia, de la cultura de lo nuevo y de la moda en una sociedad que necesita renovarse en todo momento. Hablar de tradición es hablar de controversias, desencuentros y contradicciones, de heridas y errores que se arrastran, de la pérdida y la recuperación de la memoria, de las dudas ante el rumbo que toman los acontecimientos, de la sorpresa de ciertos actos regresivos que han supuesto la renovación de nuestra cultura: la de las artes y la de la ciencia. Tiene algo que afecta a nuestra propia existencia esta agridulce tradición.

JUAN DOMINGO SANTOS
Nace en Granada en 1961. Es arquitecto por la Escuela de Arquitectura de Sevilla (1986), profesor de Proyectos arquitectónicos en la Escuela de Arquitectura de Granada desde 1994, visiting professor en la Technischen Univertät München (Alemania, 2010) y profesor invitado en diversas escuelas de arquitectura nacionales e internacionales.

En su trabajo desarrolla una línea de investigación en torno a la intervención arquitectónica sobre el patrimonio y los paisajes en transformación. Sus proyectos y obras han sido seleccionados para exposiciones internacionales y nacionales como On-Site, New Architecture in Spain, organizada por el MoMA de Nueva York; la 7.ª Bienal de Arquitectura de Venecia y la Bienal de Arquitectura Española (1993-1994 y 2010-2011), entre otras. Ha sido nominado a los premios Mies van der Rohe; ha ganado el premio Enor y obtenido reconocimiento de Arquitectura en la XI Bienal de Arquitectura y Urbanismo Española, y premio en la VIII Bienal Iberoamericana de Arquitectura y Urbanismo.

Recientemente ha ganado con Álvaro Siza el concurso internacional Atrio de la Alhambra.

Su estudio está en la torre alcoholera de una antigua fábrica de azúcar en Granada, recuperada mediante un proyecto de revitalización de un espacio industrial como lugar para vivir y trabajar; un lugar que ha condicionado su manera de entender la relación entre arquitectura y patrimonio; y una actividad que se ha revelado como una acción de rescate de este recinto industrial abandonado. Sobre este tema ha realizado, con el director de cine Juan S. Bollaín, el cortometraje Un encuentro, en el que relata la ocupación de la fábrica en 1986 y las experiencias llevadas a cabo desde entonces.

+ info

Falar de tradición en Occidente é internarse nos múltiples significados da historia, abordar o progreso e o concepto de evolución, o que se perde e se gaña para unha sociedade, falar do sentimento dunha cultura, da traizón a unhas tradicións herdadas, da moral e a ética, do pudor do individuo, da nostalxia, do medo á entrega e aos disfraces que adopta a supervivencia, do auténtico e o falso, das súas imposturas, das relacións co pasado e da volta á orixe. Falar de tradición é facelo de síntese e creación, de regresión e modernidade, de preexistencias e dun patrimonio que nos explica de onde vimos e cara a onde intuímos ir. Tamén da interpretación a través da cal nos chegan as obras do pasado e transcenden no tempo, da conciencia da continuidade, das rupturas e o cambio, do que significa transgredir ritos e costumes, de desobediencia, rebeldía e arrepentimento. Falar de tradición é ser conscientes da fidelidade e a deslealdade á historia, da cultura do novo e da moda nunha sociedade que necesita renovarse en todo momento. Falar de tradición é falar de controversias, desencontros e contradicións, de feridas e erros que se arrastran, da perda e a recuperación da memoria, das dúbidas ante o rumbo que toman os acontecementos, da sorpresa de certos actos regresivos que supuxeron a renovación da nosa cultura: a das artes e a da ciencia. Ten algo que afecta á nosa propia existencia esta agridoce tradición.

JUAN DOMINGO SANTOS

Nace en Granada en 1961. É arquitecto pola Escola de Arquitectura de Sevilla (1986), profesor de Proxectos arquitectónicos na Escola de Arquitectura de Granada dende 1994, visiting professor na Technischen Univertät München (Alemaña, 2010) e profesor invitado en diversas escolas de arquitectura nacionais e internacionais.

No seu traballo desenvolve unha liña de investigación en torno á intervención arquitectónica sobre o patrimonio e as paisaxes en transformación. Os seus proxectos e obras foron seleccionados para exposicións internacionais e nacionais como On-Site, New Architecture in Spain, organizada polo MoMA de Nova York; a 7. ª Bienal de Arquitectura de Venecia e a Bienal de Arquitectura Española (1993-1994 e 2010-2011), entre outras. Ten sido nominado aos premios Mies van der Rohe; gañou o premio Enor e obtido recoñecemento de Arquitectura na XI Bienal de Arquitectura e Urbanismo Española, e premio na VIII Bienal Iberoamericana de Arquitectura e Urbanismo.

Recentemente gañou con Álvaro Siza o concurso internacional Adro da Alhambra.

O seu estudo está na torre alcoholera dunha antiga fábrica de azucre en Granada, recuperada mediante un proxecto de revitalización dun espazo industrial como lugar para vivir e traballar; un lugar que condicionou o seu xeito de entender a relación entre arquitectura e patrimonio; e unha actividade que se revelou como unha acción de rescate deste recinto industrial abandonado. Sobre este tema realizou, co director de cine Juan S. Bollaín, a curtametraxe Un encontro, no que relata a ocupación da fábrica en 1986 e as experiencias levadas a cabo dende entón.

+ info

To speak about tradition in West is to enter the multiple meanings of the history, to approach the progress and the concept of evolution, which gets lost and is gained for a company, to speak about the feeling of a culture, about the perfidy to a few inherited traditions, about the morality and the ethics, about the modesty of the individual, about the nostalgia, about the fear of the delivery and of the disguises that the survival adopts, about the authentic thing and the false thing, about his deceits, about the relations with the past and about the return to the origin. To speak about tradition is to do it of synthesis and creation, of regression and modernity, of preexistences and of a heritage that explains to us wherefrom we come and towards where we feel to go. Also of the interpretation across which the works of the past come to us and come out in the time, of the conscience of the continuity, of the breaks and the change, of what it means to transgress rites and customs, of disobedience, rebelliousness and repentance. To speak about tradition is to speak about controversies, misunderstandings and contradictions, of wounds and mistakes that crawl, of the loss and the recovery of the memory, of the doubts before the course that the events take, of the surprise of certain regressive acts that have supposed the renovation of our culture: that of the arts and that of the science. It has something that concerns our own existence this sweet and sour tradition.

JUAN DOMINGO SANTOS

It is born in Granada in 1961. He is an architect for the School of Architecture of Seville (1986), teacher of architectural Projects in the School of Architecture of Granada from 1994, visiting professor in the Technischen Univertät München (Germany, 2010) and teacher invited in diverse national and international schools of architecture.

In his work it develops a line of investigation concerning the architectural intervention on the heritage and the landscapes in transformation. His projects and works have been selected for international and national exhibitions like On-Site, New Architecture in Spain organized by the MoMA of New York; 7. ª Biennial show of Architecture of Venice and the Biennial show of Spanish Architecture (1993-1994 and 2010-2011), between others. Mies van der Rohe has been nominated to the prizes; it has gained the prize Enor and obtained recognition of Architecture in the Biennial show XI Spanish of Architecture and Urbanism, and I reward in the Biennial show VIII Latin-American of Architecture and Urbanism.

Recently the international contest has gained with Álvaro Siza Porch of the Alhambra.

His study is in the tower alcoholera of a former factory of sugar in Granada recovered by means of a project of revitalización of an industrial space as place to live and to work; a place that has determined his way of understanding the relation between architecture and heritage; and an activity that has been revealed as an action of rescue of this industrial left enclosure. On this topic it has realized, with the director of cinema Juan S. Bollaín, the short A meeting, in which it reports the occupation of the factory in 1986 and the experiences carried out since then.

+ info

[:es]Comunicar la arquitectura (I) | Íñigo García Odiaga[:gl]Comunicar a arquitectura (I) | Íñigo García Odiaga[:en]Communicating the architecture (I) | Íñigo García Odiaga[:]

[:es]

Decía Le Corbusier que prefería dibujar a hablar. Es más rápido y deja menos espacio para la mentira. Al igual que los arquitectos, también la propia disciplina prefiere expresarse en el dibujo, en la imagen, para manifestar su razón de ser. La arquitectura, tal vez por su necesidad de expresar y concretar un futuro aún imaginario, ha encontrado siempre en lo gráfico su mejor aliado para comunicarse.

Diferentes fotografías de la Ville Stein, en las que aparecen coches que parecen cruzar la escena

Cuando en 1923 se publicó la primera edición del libro de Le Corbusier, Vers une Architecture,  éste recurrió a la imagen del automóvil y a su producción en serie para explicar lo que la vivienda moderna debía ser. Son muchas sus obras fotografiadas con la presencia de un automóvil de época, que además introduce cierta tensión a la composición de la fotografía, o si se prefiere, la transforma en una especie de secuencia cinematográfica.

Las fotografías que el estudio de Le Corbusier de la Ville Stein en Garches, son un buen ejemplo de ésta idea. En varias tomas los vehículos aparecen parcialmente, dando idea de la dirección que tomarán y entrando en conversación con la arquitectura. También podríamos recordar aquella fotografía en la que un coche ejecuta el giro de la planta baja de la Ville Savoye, en su recorrido hacia el garaje de la villa, o aquella otra en la que el propio Le Corbusier posaba apoyado frente a un automóvil, con el pabellón suizo de fondo.

Planta baja de la Ville Savoye con Le Corbusier al volante. / Zona de acceso de vehículos del Pavillon Suisse

La construcción o la producción en serie de vehículos, no es un sistema pensado para optimizar el proceso industrial de producción, sino que introduce al propio producto en una dinámica de perfeccionamiento continuo. Cada modelo corrige los errores de su predecesor, se perfecciona, evoluciona sabiéndose un eslabón de una cadena de mejora continua.

Este proceso de diseño y construcción del automóvil moderno, representa para Le Corbusier, la lectura industrializa del perfeccionamiento estilístico llevado a cabo a lo largo de los siglos en el diseño y construcción de los templos griegos. Desde este punto de vista, las proporciones, los estilos y las formas del templo griego, podrían explicarse como resultado de un proceso lento, pero constante de perfeccionamiento y refinamiento. Un proceso que ha desembocado en la concreción de unas arquitecturas exquisitas, en las que todos los elementos tienen su lugar, su función y su razón de ser. Está presente todo lo pertinente y nada más que lo estrictamente necesario.

«Admiro El Partenón. Esa belleza exacta hoy la consigue máquina, que no es un espanto como creen algunos, sino un instrumento de perfección.»

Págs 124 y 125 de Vers úne Architecture de Le Corbusier

La construcción de la Weissenhoff en Stuttgart en 1927, tenía como objetivo el establecimiento del canon moderno, y como mínimo a los ojos de Mies van der Rohe, director del evento y a los del propio Le Corbusier la exposición era fundamental para dejar constancia de la «esencia» de la vivienda moderna.

En este sentido, la importancia del evento no radicaba únicamente de los edificios más o menos afortunados que allí se construyesen, sino tal vez en mayor grado, del debate, los textos y las imágenes que de allí se desprendiesen. Con sendos automóviles y acompañados de dos modelos, los edificios de ambos fueron inmortalizados para la eternidad. Con estas fotografías Le Corbusier y Mies parecen hacerse eco de el dicho, una imagen vale más que mil palabras.

Estas imágenes «producidas» para la ocasión tienen un claro objetivo publicitario, en el sentido etimológico de la palabra. Esas fotografías persiguen hacer de dominio público, que la arquitectura se puede y se debe asemejar en su producción a la de un coche en serie, ya que desde la óptica de la modernidad, la arquitectura, está para servir y no para representar.

Fotografías de edificios en la Weissenhof Siedlung, frente a obras de Le Corbusier y Mies vander Rohe

En ocasiones, es difícil medir el impacto de lo divulgado y únicamente mediante la respuesta que se recibe, puede tenerse idea de lo logrado.

Efectivamente, la imagen de la arquitectura blanca de la Weissenhof fue utilizada por de Philip Johnson y Henry Russell, para sentar las bases del movimiento moderno, en la exposición Modern Architecture: International exhibition, celebrada en el MOMA de Nueva York en 1932. Pero también esa misma arquitectura blanca, de volúmenes puros, fue utilizada por el aparato de propaganda nazi, para desprestigiar el racionalismo moderno, y su incapacidad para representar lo que el nacionalsocialismo pretendía. El barrio de Stugartt fue transformado mediante un collage, en un poblado árabe, para ilustrar un cartel publicitario que rechazaba de pleno la arquitectura de la Weissenhof Siedlung.

Fotografía de la Weissenhof de Stugartt / Fotomontaje propagandístico anti-Weissenhof

En 1936, Albert Speer diseño por encargo de Adolf Hitler, el pabellón del tercer Reich Alemán, para la exposición internacional de París. El edificio, no pretende ser otra cosa, más que una representación. La representación de un país que desea ser un imperio, cimentado sobre la idea del tercer Reich, que dure más de 1000 años. Por este motivo, Speer centró sus ansias de representación arquitectónica en las obras del imperio romano, edificios que incluso a través de sus ruinas fuesen capaces de expresar la grandeza de quienes las levantaron.

Sin duda, un ideal muy alejado del racionalismo y el funcionalismo del movimiento moderno. Pero por contra, para mostrar el poder industrial y tecnológico de la Alemania de Hitler, en el interior del edificio se mostraban los mejores ejemplos de ese potencial maquinista.

Interior del Pabellón de Alemania en la Exposición Internacional de París de 1936. Albert Speer

Aún se conserva una fotografía que muestra con nitidez el interior del pabellón de Alemania, en el que destaca un automóvil fascinante. Se trata de un Mercedes-Benz de carreras de la temporada 1936-1937, que dado su aspecto minimalísta y futurista destaca en el ambiente barroco que lo envuelve.

Subido en una peana no se espera nada de él, no se quiere que ande, ni que arranque, ni que funcione. No es tratado como una de las queridas máquinas de Le Corbusier. El automóvil es aquí un simple objeto perteneciente a otro tiempo diferente, a otra mentalidad, es una forma distante a la de la arquitectura que lo acoge.

íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. enero 2014

[:en]

Le Corbusier was saying that it preferred drawing to speaking. It is more rapid and leaves less space for the lie. As the architects, also the own discipline prefers expressing in the drawing, in the image, to demonstrate his raison d’être. The architecture, maybe for his need to express and make concrete a still imaginary future, his better ally has found always in graphical to communicate.

Different photographies of the Ville Stein, in which there appear cars that seem to cross the scene

When in 1923 Le Corbusier published the first edition of the book, Vers une Architecture, this one resorted to the image of the car and to his production in series to explain what the modern housing had to be. There are great his works photographed with the presence of a car of epoch, which in addition introduces certain tension to the composition of the photography, or if it is preferred, it transforms it into a species of cinematographic sequence.

The photographies that the study of Le Corbusier de la Ville Stein in Garches, is a good example of this one idea. In several captures the vehicles appear partially, giving idea of the direction that they will take and entering conversation with the architecture. Also we might remember that photography in which a car executes the draft of the ground floor of the Ville Savoye, in his tour towards the garage of the villa, or different that one in which the own one Him Corbusier was posing supported opposite to a car, with the Swiss pavilion of bottom.

Ground floor of the Ville Savoye with Le Corbusier to the steering wheel / Zone of access of vehicles of the Pavillon Suisse

The construction or the production in series of vehicles, is not a system thought to optimize the industrial process of production, but it introduces to the own product in a dynamics of constant development. Every model corrects the mistakes of his predecessor, is perfected, evolves there being known a link of a chain of constant improvement.

This process of design and construction of the modern car, it represents for Him Corbusier, the reading industrializes of the stylistic development carried out throughout the centuries in the design and construction of the Greek temples. From this point of view, the proportions, the styles and the forms of the Greek temple, they might explain as result of a slow, but constant process of development and refinement. A process that has ended in the concretion of a few exquisite architectures, in those that all the elements take place, his function and his raison d’être. There is present everything pertinent and nothing more than the strictly necessary thing.

«I admire The Parthenon. This exact beauty today obtains machine, which is not a fright since some of them believe, but an instrument of perfection.»

Pags 124 and 125 of Vers úne Architecture of Le Corbusier

The construction of the Weissenhoff in Stuttgart in 1927, took as an aim the establishment of the modern canon, and as minimally to the eyes of Mies van der Rohe, the director of the event and to those of the own one Le Corbusier the exhibition was fundamental to leave witness of the «essence» of the modern housing.

In this respect, the importance of the event was not taking root only of the more or less lucky buildings that there were constructing themselves, but maybe in major degree, of the debate, the texts and the images that of there were becoming detached. With sendos cars and accompanied of two models, the buildings of both were immortalized for the eternity. With these photographies Corbusier and Grain seem to echo the saying, an image costs more than thousand words.

These images «produced» for the occasion have a clear advertising aim, in the etymological sense of the word. These photographies chase to do of public domain, that the architecture can and it is necessary to to make alike in his production to that of a car in series, since from the optics of the modernity, the architecture, it is to serve and not to represent.

Building photographies in the Weissenhof Siedlung, opposite to works of Le Corbusier and Grain vander Rohe

In occasions, it is difficult to measure the impact of the spread and only by means of the response that is received, idea of the successful thing can be had.

Really, the image of the white architecture of the Weissenhof was used for of Philip Johnson and Henry Russell, to lay the foundations of the modern movement, in the exhibition Modern Architecture: International exhibition celebrated in the MOMA of New York in 1932. But also the same white architecture, of pure volumes, was used by the device of propaganda Nazi, to discredit the modern rationalism, and his disability to represent what the National Socialism was claiming. Stugartt’s neighborhood was transformed by means of a collage, in an Arabic settlement, to illustrate an advertising cartel that was rejecting of plenary session the architecture of the Weissenhof Siedlung.

Photography of the Weissenhof de Stugartt / Propaganda Photomontage anti-Weissenhof

In 1936, Albert Speer I design for Adolf Hitler’s order, the pavilion of the third german Reic, for the international exhibition of Paris. The building, it does not try to be another thing, any more than a representation. The representation of a country that wants to be an empire established on the idea of the third Reich, which lasts more than 1000 years. For this motive, Speer centred his anxieties of architectural representation on the works of the Roman empire, buildings that enclosed across his ruins were capable of expressing the greatness of those who raised them.

Undoubtedly, the ideal one very removed from the rationalism and the funcionalismo of the modern movement. But for against, to show the industrial and technological power of Hitler’s Germany, inside the building there were appearing the best examples of this technical potential.

Interior of the Pavilion of Germany in the International Exhibition of Paris of 1936. Albert Speer

Still there remains a photography that shows with brightness the interior of the pavilion of Germany, in which a fascinating car stands out. It is a question 1936-1937 as a Mercedes-Benz of careers of the season, that in view of his aspect minimalísta and futurist it emphasizes in the baroque environment that it wraps it.

Raised in a pedestal it is not waited at all of, there is wanted that it walks, neither that starts, nor that works. Le corbusier is not treated as one of the dear machines . The car is here a simple object belonging to another different time, to another mentality, is a distant form to that of the architecture that receives it.

íñigo garcía odiaga . architect

san sebastián. january 2014

[:gl]

Dicía Le Corbusier que prefería debuxar a falar. É máis rápido e deixa menos espazo para a mentira. Ao igual que os arquitectos, tamén a propia disciplina prefire expresarse no debuxo, na imaxe, para manifestar a súa razón de ser. A arquitectura, talvez pola súa necesidade de expresar e concretar un futuro aínda imaxinario, encontrou sempre no gráfico o seu mellor aliado para comunicarse.

Diferentes fotografías da Ville Stein, nas que aparecen coches, que parecen cruzar a escena

Cando en 1923 se publicou a primeira edición do libro de Le Corbusier, Vers une Architecture, este recorreu á imaxe do automóbil e á súa produción en serie para explicar o que a vivenda moderna debía ser. Son moitas as súas obras fotografadas coa presenza dun automóbil de época, que ademais introduce certa tensión á composición da fotografía, ou se se prefire, transfórmaa nunha especie de secuencia cinematográfica.

As fotografías que o estudo de Le Corbusier de la Ville Stein en Garches, son un bo exemplo desta idea. En varias tomas os vehículos aparecen parcialmente, dando idea da dirección que tomarán e entrando en conversación coa arquitectura. Tamén poderiamos recordar aquela fotografía na que un coche executa o xiro da planta baixa da Ville Savoye, no seu percorrido cara ao garaxe da vila, ou aquela outra na que o propio Le Corbusier posaba apoiado fronte a un automóbil, co pavillón suízo de fondo.

Planta baixa da Ville Savoye con Le Corbusier ao volante. / Zona de acceso de vehículos do Pavillon Suisse

A construción ou a produción en serie de vehículos, non é un sistema pensado para optimizar o proceso industrial de produción, senón que introduce o propio produto nunha dinámica de perfeccionamento continuo. Cada modelo corrixe os erros do seu predecesor, perfecciónase, evoluciona sabendo un elo dunha cadea de mellora continua.

Este proceso de deseño e construción do automóbil moderno, representa para Le Corbusier, a lectura industrializa do perfeccionamento estilístico levado a cabo ao longo dos séculos no deseño e construción dos templos gregos. Dende este punto de vista, as proporcións, os estilos e as formas do templo grego, poderían explicarse como resultado dun proceso lento, pero constante de perfeccionamento e refinamento. Un proceso que desembocou na concreción dunhas arquitecturas exquisitas, nas que todos os elementos teñen o seu lugar, a súa función e a súa razón de ser. Está presente todo o pertinente e nada máis que o estritamente necesario.

«Admiro El Partenón. Esa beleza exacta hoxe conséguea máquina, que non é un espanto como cren algúns, senón un instrumento de perfección.»

Páx. 124 e 125 de Vers úne Architecture de Le Corbusier

A construción da Weissenhoff en Stuttgart en 1927, tiña como obxectivo o establecemento do canon moderno, e como mínimo aos ollos de Mies van der Rohe, director do evento e aos do propio Le Corbusier a exposición era fundamental para deixar constancia da «esencia» da vivenda moderna.

Neste sentido, a importancia do evento non radicaba unicamente dos edificios máis ou menos afortunados que alí se construíran, senón talvez en maior grao, do debate, os textos e as imaxes que de alí se desprendesen. Con senllos automóbiles e acompañados de dous modelos, os edificios de ambos os dous foron inmortalizados para a eternidade. Con estas fotografías Le Corbusier e Cereal parecen facerse eco do dito, unha imaxe vale máis que mil palabras.

Estas imaxes «producidas» para a ocasión teñen un claro obxectivo publicitario, no sentido etimolóxico da palabra. Esas fotografías perseguen facer de dominio público, que a arquitectura se pode e se debe asemellar na súa produción á dun coche en serie, xa que dende a óptica da modernidade, a arquitectura, está para servir e non para representar.

Fotografías de edificios na Weissenhof Siedlung, fronte a obras de Le Corbusier e Cereal vander Rohe

En ocasións, é difícil medir o impacto do divulgado e unicamente mediante a resposta que se recibe, pode terse idea do logrado.

Efectivamente, a imaxe da arquitectura branca da Weissenhof foi utilizada por de Philip Johnson e Henry Russell, para sentar as bases do movemento moderno, na exposición Modern Architecture: International exhibition, celebrada no MOMA de Nova York en 1932. Pero tamén esa mesma arquitectura branca, de volumes puros, foi utilizada polo aparato de propaganda nazi, para desprestixiar o racionalismo moderno, e a súa incapacidade para representar o que o nacionalsocialismo pretendía. O barrio de Stugartt foi transformado mediante unha colaxe, nun poboado árabe, para ilustrar un cartel publicitario que rexeitaba de pleno a arquitectura da Weissenhof Siedlung.

Fotografía da Weissenhof de Stugartt / Fotomontaxe propagandístico anti-Weissenhof

En 1936, Albert Speer deseño por encarga de Adolf Hitler, o pavillón do terceiro Reich Alemán, para a exposición internacional de París. O edificio, non pretende ser outra cousa, máis que unha representación. A representación dun país que desexa ser un imperio, cimentado sobre a idea do terceiro Reich, que dure máis de 1000 anos. Por este motivo, Speer centrou as súas ansias de representación arquitectónica nas obras do imperio romano, edificios que mesmo a través das súas ruínas fosen capaces de expresar a grandeza dos que as levantaron.

Sen dúbida, un ideal moi afastado do racionalismo e o funcionalismo do movemento moderno. Pero pola contra, para mostrar o poder industrial e tecnolóxico da Alemaña de Hitler, no interior do edificio mostrábanse os mellores exemplos dese potencial maquinista.

Interior do Pavillón de Alemanía na Exposición Internacional de París de 1936. Albert Speer

Aínda se conserva unha fotografía que mostra con nitidez o interior do pavillón de Alemaña, no que destaca un automóbil fascinante. Trátase dun Mercedes-Benz de carreiras da tempada 1936-1937, que dado o seu aspecto minimalísta e futurista destaca no ambiente barroco que o envolve.

Subido nunha peaña non se espera nada do, non se quere que ande, nin que arranque, nin que funcione. Non é tratado como unha das queridas máquinas de Le Corbusier. O automóbil é aquí un simple obxecto pertencente a outro tempo diferente, a outra mentalidade, é unha forma distante á da arquitectura que o acolle.

íñigo garcía odiaga . arquitecto

san sebastián. xaneiro 2014

[:]

Casalata · Vivienda social, educación urbana y ambientalProxecto Casalata · Vivenda social, educación urbana e ambientalProject · Social Housing, Urban and Environment Education

0

La ilusión de encontrar una vida mejor en las ciudades consolidadas lleva a las personas a que se desplacen hacia ellas, pero el sueño rápidamente se desmorona y la falta de oportunidades empuja familias enteras a los aglomerados de lata que se desarrollan día tras día en el paisaje de Cabo Verde. El problema de la falta de viviendas no se resuelve de un día para otro. Las familias alojadas en las casas de lata continuarán viviendo en condiciones infrahumanas por tiempo indeterminado aunque todos los esfuerzos gubernamentales se concentren en esta problemática.

Este proyecto tiene como objetivo primordial mejorar las condiciones de habitabilidad de las familias más desfavorecidas y a su vez una mejora en la planificación urbana, capaz de facilitar una vida más digna. La realización del corto nos proporcionó un contacto profundo con la dura realidad a la que se enfrentan los habitantes de las casas de lata. Las condiciones infrahumanas encontradas en estos espacios, intensificadas por la marginalidad sentida por quien no tiene otra opción y vive en la ilegalidad, llevó a estructurar una línea de acción dividida en tres momentos:

· En un primer momento, el objetivo es efectuar un levantamiento de los métodos constructivos y de la organización social de este proceso urbano, enumerar los aspectos positivos encontrados y reutilizarlos como una herramienta válida en la evolución del proyecto de habitación social.

· En un segundo momento, después del levantamiento realizado, sugerir pequeñas intervenciones económicas que asegurarán mejores condiciones de vida a las familias. Cuestiones como el confort térmico, ventilación de los compartimentos e iluminación de los mismos pueden ser significativamente más eficaces.

· En el tercer momento, desarrollar un proyecto de habitación social sostenido por el conocimiento adquirido al largo de este camino. Este tendrá como estructura base estrategias bioclimáticas y la educación habitacional y urbana, que consideramos indispensables para el desarrollo sostenible de Cabo Verde.

Coordinardora del Proyecto CASALATA: Lara Plácido
Corto: CASALATA, integra o Filme – Fragmentos de Mindelo
Realizado por: M_EIA – Instituto Internacional de Arte, Tecnologias e Cultura, con el apoyo de la Fundação Palmares
Realizadores: Ângelo Lopes y Lara Plácido
Asistente de dirección: Luís Carlos de Alencar e Rosalina Nhachote Dirección de Fotografía: Nenass Almeida e Mamadou Diop
Montaje: Edson Silva
Técnico de Sonido: David Medina
Subtítulos en inglés: Patrícia Leitão
Proyecto de Arquitectura: Ângelo Lopes +  Helena Gomes + Lara Plácido

+ info

A ilusión de encontrar unha vida mellor nas cidades consolidadas leva ás persoas a que se despracen cara a elas, pero o sono rapidamente esborrállase e a falta de oportunidades empurra familias enteiras aos aglomerados de lata que se desenvolven día tras día na paisaxe de Cabo Verde. O problema da falta de vivendas non se resolve dun día para outro. As familias aloxadas nas casas de lata continuarán vivindo en condicións infrahumanas por tempo indeterminado aínda que todos os esforzos gobernamentais se concentren nesta problemática.

Este proxecto ten como obxectivo primordial mellorar as condicións de habitabilidade das familias máis desfavorecidas e á súa vez unha mellora na planificación urbana, capaz de facilitar unha vida máis digna. A realización do curto proporcionounos un contacto profundo coa dura realidade á que se enfrontan os habitantes das casas de lata. As condicións infrahumanas encontradas nestes espazos, intensificadas pola marxinalidade sentida por quen non ten outra opción e vive na ilegalidade, levou a estruturar unha liña de acción dividida en tres momentos:

· Nun primeiro momento, o obxectivo é efectuar un levantamento dos métodos construtivos e da organización social deste proceso urbano, enumerar os aspectos positivos encontrados e reutilizalos como unha ferramenta válida na evolución do proxecto de cuarto social.

· Nun segundo momento, despois do levantamento realizado, suxerir pequenas intervencións económicas que asegurarán mellores condicións de vida ás familias. Cuestións como o confort térmico, ventilación dos compartimentos e iluminación destes poden ser significativamente máis eficaces.

· No terceiro momento, desenvolver un proxecto de cuarto social sostido polo coñecemento adquirido ao longo deste camiño. Este terá como estrutura basee estratexias bioclimáticas e a educación habitacional e urbana, que consideramos indispensables para o desenvolvemento sostible de Cabo Verde.

Coordinardora do Proxecto CASALATA: Lara Plácido

Curto: CASALATA, integra o Filme – Fragmentos de Mindelo

Realizado por: M_EIA – Instituto Internacional de Arte, Tecnologias e Cultura, con el apoyo de la Fundação Palmares

Realizadores: Ângelo Lopes y Lara Plácido

Asistente de dirección: Luís Carlos de Alencar e Rosalina Nhachote Dirección de Fotografía: Nenass Almeida e Mamadou Diop

Montaxe: Edson Silva

Técnico de Son: David Medina

Subtítulos en inglés: Patrícia Leitão

Proxecto de Arquitectura: Ângelo Lopes + Helena Gomes + Lara Plácido

+ info

The illusion of finding a better life in the consolidated cities takes the persons whom they displace towards them, but the dream rapidly crumbles and the lack of opportunities pushes entire families to the agglomerates of tin that develop day after day in the landscape of Cape Verde. The problem of the lack of housings is not solved from one day to the next. The families lodged at the houses of tin will continue living in subhuman conditions in indeterminate time though all the governmental efforts center in this problematics.

This project has as basic aim improve the conditions of habitability of the most disadvantaged families and in turn an improvement in the town planning, capable of facilitating a worthier life. The accomplishment of I cut it provided a deep contact to us with the hard reality which there face the inhabitants of the houses of tin. The subhuman conditions found in these spaces, intensified by the marginality felt as whom it does not have another option and lives in the illegality, it led to structuring a line of action divided in three moments:

· In the first moment, the aim is to effect a raising of the constructive methods and of the social organization of this urban process, to enumerate the positive opposing aspects and reutilizarlos as a valid tool in the evolution of the project of social room.

· In the second moment, after the realized raising, to suggest small economic interventions that will assure better living conditions to the families. Questions like the thermal comfort, ventilation of the compartments and lighting of the same ones can be significantly more effective.

· In the third moment, to develop a project of social room supported by the knowledge acquired to the length of this way. This one will have as structure base strategies bioclimáticas and the education habitacional and urban, that we consider to be indispensable for the sustainable development of Cape Verde.

Coordinardora of the CASALATA  Project: Lara Plácido

Short: CASALATA, integra o Filme – Fragmentos de Mindelo

Production: M_EIA – Instituto Internacional de Arte, Tecnologias e Cultura, con el apoyo de la Fundação Palmares

Directors: Ângelo Lopes y Lara Plácido

Assistant Directors: Luís Carlos de Alencar e Rosalina Nhachote Dirección de Fotografía: Nenass Almeida e Mamadou Diop

Editor: Edson Silva

Sound technician: David Medina

Subtitles in English: Patrícia Leitão

Project of Architecture: Ângelo Lopes + Helena Gomes + Lara Plácido

+ info

Foros ESARQ 2014: TransformacionesForos ESARQ 2014: TransformaciónsForums ESARQ 2014: Transformations

0

Foros es un ciclo de conferencias donde cada dos semanas un arquitecto invitado muestra su trabajo. Cada año escogemos un grupo de arquitectos que creemos afines a un tema principal.

El tema de esta año son las transformaciones. Para nosotros, Transformaciones es un punto de partida, un inicio del camino de vuelta hacia aquello que cada uno podría considerar esencial. El origen de este ciclo trata en reducir a lo justo y necesario nuestras intenciones. Busca la fuente conceptual y emocional de lo que nos rodea.

Hablar de transformación implica considerar la preexistencia para transformarla manteniendo parte de ellas de manera invariable, otorgando su continuidad en el tiempo.

El significado literal de la palabra transformar es “pasar de una forma a otra”. Los arquitectos damos forma y los procesos que esto requiere están basados en cambios, ajustes, variaciones, desarrollos y transgresiones. Atender a estos aspectos, su grado de importancia, su implicación en el territorio, en el paisaje, en la ciudad, en la casa, en las preexistencias… es una cuestión delicada que requiere ser atento y sensible.

Esta reflexión es un ejercicio necesario en momentos como este donde la sobresaturación global de todo nos supera. Sera un punto de encuentro en el que diferentes individuos expresaran los aspectos de su desarrollo personal que los ha llevado a hacer lo que hacen, a ser lo que son.

Los diferentes episodios de este ciclo de foro tienen instantes que seguramente muchos de nosotros reconoceremos y sobre los que nos identificaremos. Momentos inevitables de duda o cofinancia, de acierto y error. Pero al fin y al cabo momentos necesarios para tomar consciencia. Por un lado, hablaremos de lo urbano y de su materialidad. De las cosas que forman la ciudad, el paisaje y sus circunstancias. De cómo estas entran en relación las unas con las otras y sus variaciones.

Se trata de un foro que persigue descubrir una manera de afrontar la vida, los aspectos sociales, las relaciones, el abandono, la identidad y el poder del lugar, para formar un criterio propio. Transformaciones que hacen posible que estos aspectos interactúen, que la vida pase entre ellos. El proyectar, el hacer y el pensar arquitectura está en la transformación.

+ info

Foros é un ciclo de conferencias onde cada dous semanas un arquitecto invitado mostra o seu traballo. Cada ano escollemos un grupo de arquitectos que cremos afíns a un tema principal.

O tema desta ano son as transformacións. Para nós, Transformacións é un punto de partida, un inicio do camiño de volta cara a aquilo que cada un podería considerar esencial. A orixe deste ciclo trata en reducir ao xusto e necesario as nosas intencións. Busca a fonte conceptual e emocional do que nos rodea.

Falar de transformación implica considerar a preexistencia para transformala mantendo parte delas de xeito invariable, outorgando a súa continuidade no tempo.

O significado literal da palabra transformar é «pasar dunha forma a outra». Os arquitectos damos forma e os procesos que isto require están baseados en cambios, axustes, variacións, desenvolvementos e transgresións. Atender a estes aspectos o seu grao de importancia a súa implicación no territorio, na paisaxe, na cidade, na casa, nas preexistencias… é unha cuestión delicada que require ser atento e sensible.

Esta reflexión é un exercicio necesario en momentos como este onde a sobresaturación global de todo nos supera. Sera un punto de encontro no que diferentes individuos expresasen os aspectos do seu desenvolvemento persoal que os levou a facer o que fan, a ser o que son.

Os diferentes episodios deste ciclo de foro teñen instantes que seguramente moitos de nós recoñeceremos e sobre os que nos identificaremos. Momentos inevitables de dúbida ou cofinancia, de acerto e erro. Pero á fin e ao cabo momentos necesarios para tomar consciencia. Por un lado, falaremos do urbano e da súa materialidade. Das cousas que forman a cidade, a paisaxe e as súas circunstancias. De como estas entran en relación as unhas coas outras e as súas variacións.

Trátase dun foro que persegue descubrir un xeito de afrontar a vida, os aspectos sociais, as relacións, o abandono, a identidade e o poder do lugar, para formar un criterio propio. Transformacións que fan posibles que estes aspectos interactuar, que a vida pase entre eles. O proxectar, o facer e pensar arquitectura está na transformación.

+ info

Forums it is a cycle of conferences where every two weeks an invited architect shows his work. Every year we choose a group of architects that we believe be precise to a principal topic.

The topic of this one year they are the transformations. For us, Transformations it is a point of item, a beginning of the way of return towards that one that each one might consider to be essential. The origin of this cycle treats in reducing to the just and necessary thing our intentions. It looks for the conceptual and emotional source of what surrounds us.

To speak about transformation implies considering the preexistence to transform it supporting part of they in an invariable way, granting his continuity in the time.

The literal meaning of the word to transform is » to happen from a form to other one «. The architects we give form and the processes that this needs are based on changes, adjustments, variations, developments and transgressions. To attend to these aspects, his degree of importance, his implication in the territory, in the landscape, in the city, in the house, in the preexistences … it is a delicate question that it needs to be attentive and sensitive..

This reflection is a necessary exercise in moments as this one where the global supersaturation of everything overcomes us. Sera a point of meeting in which different individuals were expressing the aspects of his personal development that has led them to doing what they do, of being what they are.

The different episodes of this cycle of forum have instants that surely many of us will be recognized by us and on that we will identify. Inevitable moments of doubt or it finances jointly, of success and mistake. But in the end necessary moments to take conscience. On the one hand, we will speak about the urban thing and about his materiality. Of the things that form the city, the landscape and his circumstances. Of how these enter relation some with others and his variations.

It is a question of a forum that it chases to discover a way of confronting the life, the social aspects, the relations, the abandon, the identity and the local power, to form an own criterion. Transformations that make possible that these aspects interact, that the life spends between them. To plan, to make and think architecture it is in the transformation.

+ info

Eso dicen · Sabín Blanco ArquitectosEso din · Sabín Blanco ArquitectosSo they say · Sabín Blanco Arquitectos

0

El próximo jueves 6 de febrero tendrá lugar una nueva sesión de la sesión coloquio de arquitectura, Eso dicen. En esta ocasión, el invitado será Sabín Blanco Arquitectos. La sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto y otros treinta minutos de coloquio informal con el público.

Eso dicen es un ciclo de sesiones-coloquio que se celebra el primer y tercer jueves de cada mes entre las 20:00h y las 21:00h en la planta baja del Taller Creativo No Importa (calle San Andrés, 46); en él participan arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina, siempre con una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual como telón de fondo.

Sabín Blanco Arquitectos. Patricia Sabín* y Enrique M. Blanco **. Nacidos en Winterthur* [Suiza] y Miño [A Coruña] son arquitectos por la ETSAC [1997], doctores arquitectos UDC [2009], Master en Restauración Arquitectónica UDC/UPM [2002], Postprofessional Master of Architecture UMD-USA [2004] y Berlage Institute [2004]. Son profesores de los Departamentos de Estructuras*, Construcción** y Composición** de la Escuela Técnica Superior de la Universidad de A Coruña. Colaboradores de QRC Arquitectos y la Publicación TECTONICA [1995-1999]. Forman SABIN-BLANCO ARQUITECTOS en 1997.

Han obtenido diversos primeros premios en concursos de ideas como la Rehabilitación del Monasterio de Monfero en Hotel****, el Centro de Formación para el Banco Pastor en Mondego-Sada, o los Modelos de Campos de Fútbol para la Diputación de A Coruña.

Su obra construida ha sido reconocida en diversos certámenes y premios entre los que destacan: XII Premio COAG de Arquitectura, Primer Premio Ucha Piñeiro de Rehabilitación, Menciones y accésit en los IX, X y XI Premios COAG de Arquitectura, Premios Julio Galán Carvajal, Premio Madera y Construcción 2002, Bauwelt Prize 2003, Selecciones para los premios FAD 2002, 2004 y 2005, Finalistas Premios ENOR 2004, Mención de Honor Premio Internacionale Barbara Cappochin 2005, IX Muestra de Jóvenes Arquitectos Fundacion Camuñas 2006, exposición JAE [Jóvenes arquitectos Españoles] del Ministerio de la Vivienda 2008, 44 Young Architects 2007, Europe 40 under 40 [Europe’s emerging Young Architects and Designers] del European Center for Architecture Art Design and Urban Studies 2008, etc.

Aprovecharon su estancia en los EEUU para coordinar y preparar la Muestra GALICIA XXI ARCHITECTURE en la Embajada de España en Washington DC, que ha sido reproducida y ampliada en A Coruña en la Fundación Pedro Barrié de la Maza.

Su obra ha sido expuesta en A Coruña, Madrid, París, Roma, Bruselas, Estocolmo, Nueva York, Chicago, Washington DC, etc.
+ sabín+blanco

ESO DICEN · Sabín Blanco Arquitectos
Jueves 6 de febrero 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita
[NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
A Coruña [España]

Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Next Thursday, the 6th of February a new session of the session will take place colloquium of architecture, So they say. In this occasion, the guest will be Sabín Blanco Arquitectos. The session will divide in the half hour of presentation of the architect and other thirty minutes of informal colloquium with the public.

So they say is a cycle of meetings – colloquia that is celebrated on the first and third Thursday of every month between them 20:00h and them 21:00h in the ground floor of the No Importa Creative Workshop (street San Andrés, 46); in him there take part Galician architects belonging to different generations with the intention of presenting a wide spectrum of approaches of the discipline, always with a reflection it brings over of the paper of the architect in the current moment as backdrop.

Sabín Blanco Arquitectos. Patricia Sabín* and Enrique M.Blanco**. Born in Winterthur* [Switzerland] and Miño [To Corunna] are architects for the ETSAC [1997], doctors architects UDC [2009], Master in Architectural Restoration UDC/UPM [2002], Postprofessional Master of Architecture UMD – USES [2004] and Berlage Institute [2004]. They are teachers of the Departments of Structures *, Construction ** and Composition ** of the Technical Top School of the University of To Corunna. Collaborators of QRC Architects and the TECTONIC Publication [1995-1999]. ARCHITECTS form SABIN-WHITLY in 1997.

They have obtained the first diverse prizes in contests of ideas as the Rehabilitation of Monfero’s Monastery in Hotel ****, the Center of Formation for the Bank Shepherd in Mondego-Sada, or the Models of Soccer fields for the Deputation of A Coruña.

His constructed work has been recognized in diverse contests and prizes between those who stand out: the XIIth I Reward COAG of Architecture, The First Prize Ucha Piñeiro of Rehabilitation, Mentions and second prize in the IXth, X and the XIth Prizes COAG of Architecture, Prizes Julio Galán Carvajal, Reward Madeira and Construction 2002, Bauwelt Prize 2003, Selections for the prizes FAD 2002, 2004 and 2005, Finalists Prizes ENOR 2004, Honor Premio Internacionale’s Mention Barbara Cappochin 2005, the IXth Shows of Young Architects Foundation Camuñas 2006, exhibition JAE [Young architects Españoles] of the Department of the Housing 2008, 44 Young Architects 2007, Europe 40 under 40 [Europe’s emerging Young Architects and Designers] of the European Center for Architecture Art Design and Urban Studies 2008, etc.

They took advantage of his stay in the USA to coordinate and to prepare the Sample GALICIA the XXIst ARCHITECTURE in the Embassy of Spain in Washington DC, that Pedro Barrié of the Mace has been reproduced and extended in A Coruña in the Foundation.

His work has been exposed in To Corunna, Madrid, Paris, Rome, Brussels, Stockholm, New York, Chicago, Washington DC, etc.

+ sabín+blanco

SO THEY SAY · Sabín Blanco Arquitectos

Thursday on 6 February 20:00 – 21:00h

Limited appraisal – admission free

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 ground floor

A Coruña [Spain]

Organize:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

O próximo xoves 6 de febreiro terá lugar unha nova sesión de sesións coloquio de arquitectura, Eso din. Nesta ocasión, o convidado será Sabín Blanco Arquitectos. A sesión dividirase en media hora de presentación do arquitecto e outros trinta minutos de coloquio informal co público.

Iso din é un ciclo de sesións-coloquio que se celebra o primeiro e terceiro xoves de cada mes entre as 20:00h e as 21:00h na planta baixa do Taller Creativo No Importa (rúa San Andrés, 46); nel participan arquitectos galegos pertencentes a distintas xeracións coa intención de presentar un amplo espectro de enfoques da disciplina, sempre cunha reflexión acerca do papel do arquitecto no momento actual como pano de fondo.

Sabín Blanco Arquitectos. Patricia Sabín* e Enrique M. Branco **. Nacidos en Winterthur* [Suíza] e Miño [A Coruña] son arquitectos pola ETSAC [1997], doutores arquitectos UDC [2009], Máster en Restauración Arquitectónica UDC/UPM [2002], Postprofessional Master of Architecture UMD-USA [2004] e Berlage Institute [2004]. Son profesores dos Departamentos de Estructuras*, Construcción** e Composición** da Escola Técnica Superior da Universidade da Coruña. Colaboradores de QRC Arquitectos e a Publicación TECTONICA [1995-1999]. Forman SABIN-branco ARQUITECTOS en 1997.

Obtiveron diversos primeiros premios en concursos de ideas como a Rehabilitación do Mosteiro de Monfero en Hotel****, o Centro de Formación para o Banco Pastor en Mondego-Sada, ou os Modelos de Campos de Fútbol para a Deputación da Coruña.

A súa obra construída foi recoñecida en diversos certames e premios entre os que destacan: XII Premio COAG de Arquitectura, Primeiro Premio Ucha Piñeiro de Rehabilitación, Mencións e accésit nos IX, X e XI Premios COAG de Arquitectura, Premios Julio Galán Carvajal, Premio Madeira e Construción 2002, Bauwelt Prize 2003, Seleccións para os premios FAD 2002, 2004 e 2005, Finalistas Premios ENOR 2004, Mención de Honra Premio Internacionale Barbara Cappochin 2005, IX Mostra de Novos Arquitectos Fundacion Camuñas 2006, exposición JAE [Novos arquitectos Españois] do Ministerio da Vivenda 2008, 44 Young Architects 2007, Europe 40 under 40 [Europe’s emerging Young Architects and Designers] do European Center for Architecture Art Design and Urban Studies 2008, etc.

Aproveitaron a súa estanza nos EUA para coordinar e preparar a Mostra GALICIA XXI ARCHITECTURE na Embaixada de España en Washington DC, que foi reproducida e ampliada na Coruña na Fundación Pedro Barrié de la Maza.

A súa obra foi exposta na Coruña, Madrid, París, Roma, Bruxelas, Estocolmo, Nova York, Chicago, Washington DC, etc.

+ sabín+blanco

ESO DIN · Sabín Blanco Arquitectos

Xoves 6 de febreiro 20:00 – 21:00h

aforo limitado – entrada gratuita

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 planta Baja

A Coruña [España]

Organiza:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

El dilema de EspañaO dilema de EspañaThe dilemma of Spain

0

España se enfrenta, en los próximos años, a una encrucijada histórica. Por un lado, se le presenta un camino aparentemente fácil, el del estatismo y el populismo, la vía hispana al subdesarrollo seguida por Venezuela y por Argentina, por la que España siempre se ha visto tentada. Por el otro, está una senda que exige cambios importantes a corto plazo, pero que puede hacer que la economía y la sociedad sean más productivas.

Elegir el segundo camino supone llevar a cabo reformas al menos en tres áreas prioritarias: la educación, para que sea menos memorística y se centre más en los aspectos analíticos; las instituciones económicas, para asegurar un mercado mucho más transparente, y las instituciones políticas, para incrementar la calidad de nuestras élites y que de verdad rindan
cuentas ante los ciudadanos.

En este libro, el economista y catedrático de la London School of Economics Luis Garicano apuesta decididamente por esta segunda vía, basada en la inversión en capital humano, la reforma en profundidad del Estado y de la justicia, y el obligado cumplimiento de las normas, y propone una visión realizable de lo que España tiene que hacer para salir del marasmo en el que se encuentra.

+ info

España enfróntase, nos próximos anos, a unha encrucillada histórica. Por un lado, preséntaselle un camiño aparentemente doado, o do estatismo e o populismo, a vía hispana ao subdesenvolvemento seguida por Venezuela e por Arxentina, pola que España sempre se viu tentada. Polo outro, está unha senda que esixe cambios importantes a curto prazo, pero que pode facer que a economía e a sociedade sexan máis produtivas.

Elixir o segundo camiño supón levar a cabo reformas polo menos en tres áreas prioritarias: a educación, para que sexa menos memorística e se centre máis nos aspectos analíticos; as institucións económicas, para asegurar un mercado moito máis transparente, e as institucións políticas, para incrementar a calidade das nosas elites e que de verdade rendan

contas ante os cidadáns.

Neste libro, o economista e catedrático da London School of Economics Luis Garicano aposta decididamente por esta segunda vía, baseada no investimento en capital humano, a reforma en profundidade do Estado e da xustiza, e o obrigado cumprimento das normas, e propón unha visión realizable do que España ten que facer para saír do marasmo no que se encontra.

+ info

Spain faces, in the next years, a historical crossroads. On the one hand, one presents a seemingly easy way, that of the statism and the populism, the Hispanic route to the underdevelopment followed by Venezuela and for Argentina, for which Spain always has met touched. For other one, there is a path that demands important short-term changes, but that can do that the economy and the company are more productive.

To choose the second way supposes carrying out reforms at least in three priority areas: the education, in order that it is less memory and centres more on the analytical aspects; the economic institutions, to assure a much more transparent market, and the political institutions, to increase the quality of our elites and that indeed produce accounts before the citizens.

In this book, the economist and professor of the London School of Economics Luis Garicano bets firmly for this second route based on the investment on the human capital, the reform in depth of the State and of the justice, and the obliged fulfillment of the procedure, and proposes a realizable vision of what Spain has to do to go out of the marasmus in the one that is.

+ info

IX BIAU Rosario 2014 · ConvocatoriaIX BIAU Rosario 2014 · ConvocatoriaThe IXth BIAU Rosario 2014 · Summons

Ya están disponibles las bases de la Convocatoria de la IX edición de la Bienal Iberoamericana de Arquitectura y Urbanismo. En esta edición se ha elegido el lema ‘Nuevas Geografías. Contextos iberoamericanos’  buscando encontrar y mostrar los mejores proyectos de arquitectura y de diseño urbano que incorporen los contextos, las demandas sociales, tecnológicas y climáticas en la escala de la arquitectura pero también aquellas iniciativas y estrategias territoriales y urbanas que ayuden a construir nuevas geografías que incorporen las exigencias de las infraestructuras, resuelvan las tensiones económicas y valoren las ecologías únicas de Iberoamérica y sean capaces de añadir valores urbanos, territoriales y culturales que sirvan como vehículo de una mayor cohesión social a aquellos proyectos continentales.

La Bienal Iberoamericana de Arquitectura y Urbanismo (BIAU) es una iniciativa del Gobierno de España, consolidada tras la realización de siete ediciones anteriores, como una de las referencias fundamentales para conocer la situación actual y prospectiva de la arquitectura y del urbanismo en la comunidad iberoamericana.

Las actividades básicas de la Bienal giran en torno al reconocimiento de trayectorias profesionales y de obras significativas de arquitectura; a resaltar las mejores publicaciones del sector; a premiar los trabajos de investigación más sobresalientes o las mejores ideas de arquitectos y estudiantes de arquitectura a través de concursos en la red. Todo ello tras la selección efectuada por jurados representativos de cada temática que se verá reflejada en el catálogo y en las exposiciones correspondientes.

Los objetivos generales de la misma son:

· Difundir las experiencias más destacadas en Iberoamérica, Portugal y España para contribuir a la formación de un pensamiento crítico y a una política cultural integrada en materia de arquitectura y urbanismo.
· Articular un espacio permanente de reflexión y debate promoviendo el interés y la participación de distintos segmentos sociales en la protección del territorio, en la construcción de la ciudad y en la inserción de la arquitectura como factor de oportunidad y referencia.

La Bienal Iberoamericana, con distintas denominaciones, se ha celebrado con anterioridad en los siguientes lugares:

Madrid, España en 1998
Ciudad de México, México, en 2000
Santiago de Chile, Chile, en 2002
Lima, Perú, en 2004
Montevideo, Uruguay, en 2006
Lisboa, Portugal, en 2008
Medellín, Colombia, en 2010

+ info

Xa están dispoñibles as bases da Convocatoria da IX edición da Bienal Iberoamericana de Arquitectura e Urbanismo. Mesta edición elexiuse o lema ‘Novas xeografías. Contextos iberoamericanos’ buscando encontrar e mostrar os mellores proxectos de arquitectura e de deseño urbano que incorporen os contextos, as demandas sociais, tecnolóxicas e climáticas na escala da arquitectura pero tamén aquelas iniciativas e estratexias territoriais e urbanas que axuden a construír novas xeografías que incorporen as esixencias das infraestruturas, resolvan as tensións económicas e valoren as ecoloxías únicas de Iberoamérica e sexan capaces de engadir valores urbanos, territoriais e culturais que sirvan como vehículo dunha maior cohesión social a aqueles proxectos continentais.

A Bienal Iberoamericana de Arquitectura e Urbanismo (BIAU) é unha iniciativa do Goberno de España, consolidada tras a realización de sete edicións anteriores, como unha das referencias fundamentais para coñecer a situación actual e prospectiva da arquitectura e do urbanismo na comunidade iberoamericana.

As actividades básicas da Bienal xiran en torno ao recoñecemento de traxectorias profesionais e de obras significativas de arquitectura; a resaltar as mellores publicacións do sector; a premiar os traballos de investigación máis sobresaíntes ou as mellores ideas de arquitectos e estudantes de arquitectura a través de concursos na rede. Todo iso tras a selección efectuada por xurados representativos de cada temática que se verá reflectida no catálogo e nas exposicións correspondentes.

Os obxectivos xerais desta son:

· Difundir as experiencias máis destacadas en Iberoamérica, Portugal e España para contribuír á formación dun pensamento crítico e a unha política cultural integrada en materia de arquitectura e urbanismo.

· Articular un espazo permanente de reflexión e debate promovendo o interese e a participación de distintos segmentos sociais na protección do territorio, na construción da cidade e na inserción da arquitectura como factor de oportunidade e referencia.

A Bienal Iberoamericana, con distintas denominacións, celebrouse con anterioridade nos seguintes lugares:

Madrid, España en 1998

Cidade de México, México, en 2000

Santiago de Chile, Chile, en 2002

Lima, Perú, en 2004

Montevideo, Uruguai, en 2006

Lisboa, Portugal, en 2008

Medellín, Colombia, en 2010

+ info

Already there are available the bases of the Summos of IX BIAU 2014. In this edition the motto has been chosen ‘News countries. Latin-american context’ seeking to find and to show the best projects of architecture and of urban design that incorporate the contexts, the social, technological and climatic demands in the scale of the architecture but also those initiatives and territorial and urban strategies that help to construct new geografías that incorporate the requirements of the infrastructures, solve the economic tensions and value the only ecologías of Latin America and be capable of adding urban, territorial and cultural values that should serve as vehicle of a major social cohesion to those projects

The Latin-American Biennial show of Architecture and Urbanism (BIAU) is an initiative of the Government of Spain, consolidated after the accomplishment of seven previous editions, as one of the fundamental references to know the current and market situation of the architecture and of the urbanism in the Latin-American community.

The basic activities of the Biennial show turn concerning the recognition of professional paths and of significant works of architecture; to highlighting the best publications of the sector; when reward the works of investigation more distinctions or the best ideas of architects and students of architecture across contests in the network. All this after the selection effected by representative jurors of every subject matter that will meet reflected in the catalogue and in the corresponding exhibitions.

The general aims of the same one are:

· To spread the experiences most emphasized in Latin America, Portugal and Spain to contribute to the formation of a critical thought and to a cultural politics integrated as for architecture and urbanism.

· To articulate a permanent space of reflection and debate promoting the interest and the participation of different social segments in the protection of the territory, in the construction of the city and in the insertion of the architecture as factor of opportunity and reference.

The Latin-American Biennial show, with different names, has been celebrated previously in the following places:

Madrid, España on 1998

Ciudad de México, México, on 2000

Santiago de Chile, Chile, on 2002

Lima, Perú, on 2004

Montevideo, Uruguay, on 2006

Lisboa, Portugal, on 2008

Medellín, Colombia, on 2010

+ info

Spanish Dream 2011 | Colectivo Cadelas VerdesSpanish Dream 2011 | Colectivo Cadelas VerdesSpanish Dream 2011 | Colectivo Cadelas Verdes

Reflexión crítica sobre la crisis económica y sus consecuencias. En España, en particular, esta circunstancia se vio acentuada por la famosa burbuja inmobiliaria.

La idea hace referencia al American Dream como símbolo de lo que anhela todo un país, el objetivo final que hay que alcanzar en la vida: tener una vivienda en propiedad. Este deseo legitimó un modelo social basado en la producción indiscriminada y amparado por la especulación bancaria.

El sueño se hizo añicos y, como herencia, tenemos un territorio infestado por obras que quedaron sin terminar, ruinas prematuras que ya forman parte de nuestro paisaje. Alude a lo emocional, recreando escenas familiares en obras sin rematar.

El aspecto poco doméstico de los espacios contrasta con la normalidad de las escenas cotidianas provocando la reflexión sobre una sociedad que, arrastrada por el afán de convertirse en propietarios, olvidó el verdadero sentido del habitar.

El proyecto se ha desarrollado en distintas ubicaciones en Galicia. Sin embargo, se busca de forma consciente la deslocalización geográfica del espacio, no introduciendo referencias identificables, dado que esto podría suceder en cualquier parte del territorio español. La elaboración del proyecto comenzó en julio de 2010 con una experiencia piloto y desde entonces se han realizado localizaciones muy distintas. Los medios utilizados: gestión de permisos, mobiliario, actores,… provienen fundamentalmente de recursos propios, préstamos y colaboraciones de amigos.

Obra: Spanish Dream 2011
Autores: Colectivo Cadelas Verdes [Ana Amado, Marta Marcos, Luz Paz]
Emplazamiento: Galicia. España
Año: 2010 – 2012
Fotografía: colectivo Cadelas Verdes
+ CadelasVerdes

Premios y distinciones destacados
· MACC (Mercado Atlático de Creación Contemporánea). Sección oficial.Santiago de Compostela .2010.
· Exposición en la sede del Colegio Oficial de Arquitectos de Galicia, (COAG): seleccionado para su Programación Cultural. Santiago de Compostela .2012.
· Descubrimientos PHOTOESPAÑA 2012. Seleccionado. Madrid. 2012.
· I premio internacional de fotografía Galería Rita Castellote :  áccesit y exposición en la galería. Madrid. 2012.
· Feria Casa/Arte. Madrid.2012.
· Exposición en la Galería Sargadelos. Ferrol (A Coruña). 2012.
· Arquia/Próxima 2012 premio nacional de arquitectura y III Forum Arquia 2012: finalista y Premio del Público. A Coruña. 2012.
·  XV premios COAG de arquitectura, categoría comunicación y divulgación: primer premio. A Coruña. 2013.
· Pre-finalistas en la XII Bienal Española de Arquitectura. Madrid. 2013.
· Mención de honor en los Premios Arquitectura Plus. Grupo Vía Comunicación. Barcelona. 2013
· Tercer premio en el Festival Eme3- Fundación Jesús Serra. Barcelona. 2013.

Critical reflection on the economic crisis and his consequences. In Spain, especially, this circumstance met accentuated by the famous real-estate bubble.

The idea refers to the American Dream as symbol of what longs the whole country, the final aim that it is necessary to reach in the life: to have a housing in property. This desire there legitimized a social model based on the production indiscriminate and protected by the bank speculation.

The dream did bits to itself and, as inheritance, we have a territory infected by works that stayed without ending, premature ruins that already form a part of our landscape. It alludes to emotional, recreating familiar scenes in works without finishing off.

The slightly domestic aspect of the spaces contrasts with the normality of the daily scenes provoking the reflection on a company that, dragged by the zeal to turn into owners, he forgot the real sense of to live.

The project has developed in different locations in Galicia. Nevertheless, the geographical relocation of the space is looked of conscious form, not introducing identifiable references, provided that this might happen in any part of the Spanish territory. The production of the project began in July, 2010 with a pilot experience and since then very different locations have been realized. The used means: management of permissions, furniture, actors, … come fundamentally from own resources, lendings and friends’ collaborations.

Work: Spanish Dream 2011

Authors: Colectivo Cadelas Verdes [Ana Amado, Marta Marcos, Luz Paz]

Location: Galicia. Spain

Year: 2010 – 2012

Photography: colectivo Cadelas Verdes

+ CadelasVerdes

Prizes and distinctions emphasized

· MACC (Mercado Atlático de Creación Contemporánea). Sección oficial.Santiago de Compostela .2010.

· Exposición en la sede del Colegio Oficial de Arquitectos de Galicia, (COAG): seleccionado para su Programación Cultural. Santiago de Compostela .2012.

· Descubrimientos PHOTOESPAÑA 2012. Seleccionado. Madrid. 2012.

· I premio internacional de fotografía Galería Rita Castellote : áccesit y exposición en la galería. Madrid. 2012.

· Feria Casa/Arte. Madrid.2012.

· Exposición en la Galería Sargadelos. Ferrol (A Coruña). 2012.

· Arquia/Próxima 2012 premio nacional de arquitectura y III Forum Arquia 2012: finalista y Premio del Público. A Coruña. 2012.

· XV premios COAG de arquitectura, categoría comunicación y divulgación: primer premio. A Coruña. 2013.

· Pre-finalistas en la XII Bienal Española de Arquitectura. Madrid. 2013.

· Mención de honor en los Premios Arquitectura Plus. Grupo Vía Comunicación. Barcelona. 2013

· Tercer premio en el Festival Eme3- Fundación Jesús Serra. Barcelona. 2013.

Reflexión crítica sobre a crise económica e as súas consecuencias. En España, en particular, esta circunstancia viuse acentuada pola famosa burbulla inmobiliaria.

A idea fai referencia ao American Dream como símbolo do que anhela todo un país, o obxectivo final que hai que alcanzar na vida: ter unha vivenda en propiedade. Este desexo lexitimou un modelo social baseado na produción indiscriminada e amparado pola especulación bancaria.

O sono esnaquizouse e, como herdanza, temos un territorio infestado por obras que quedaron sen rematar, ruínas prematuras que xa forman parte da nosa paisaxe. Alude ao emocional, recreando escenas familiares en obras sen rematar.

O aspecto pouco doméstico dos espazos contrasta coa normalidade das escenas cotiás provocando a reflexión sobre unha sociedade que, arrastrada polo afán de converterse en propietarios, esqueceu o verdadeiro sentido do habitar.

O proxecto desenvolveuse en distintas situacións en Galicia. Non obstante, búscase de forma consciente a deslocalización xeográfica do espazo, non introducindo referencias identificables, dado que isto podería suceder en calquera parte do territorio español. A elaboración do proxecto comezou en xullo de 2010 cunha experiencia piloto e dende entón realizáronse localizacións moi distintas. Os medios utilizados: xestión de permisos, mobiliario, actores,… proveñen fundamentalmente de recursos propios, préstamos e colaboracións de amigos.

Obra: Spanish Dream 2011

Autores: Colectivo Cadelas Verdes [Ana Amado, Marta Marcos, Luz Paz]

Emprazamento: Galicia. España

Ano: 2010 – 2012

Fotografía: colectivo Cadelas Verdes

+ CadelasVerdes

Premios e distincións destacados

· MACC (Mercado Atlático de Creación Contemporánea). Sección oficial.Santiago de Compostela .2010.

· Exposición en la sede del Colegio Oficial de Arquitectos de Galicia, (COAG): seleccionado para su Programación Cultural. Santiago de Compostela .2012.

· Descubrimientos PHOTOESPAÑA 2012. Seleccionado. Madrid. 2012.

· I premio internacional de fotografía Galería Rita Castellote : áccesit y exposición en la galería. Madrid. 2012.

· Feria Casa/Arte. Madrid.2012.

· Exposición en la Galería Sargadelos. Ferrol (A Coruña). 2012.

· Arquia/Próxima 2012 premio nacional de arquitectura y III Forum Arquia 2012: finalista y Premio del Público. A Coruña. 2012.

· XV premios COAG de arquitectura, categoría comunicación y divulgación: primer premio. A Coruña. 2013.

· Pre-finalistas en la XII Bienal Española de Arquitectura. Madrid. 2013.

· Mención de honor en los Premios Arquitectura Plus. Grupo Vía Comunicación. Barcelona. 2013

· Tercer premio en el Festival Eme3- Fundación Jesús Serra. Barcelona. 2013.