InicioartículosLa casa translúcida, de Alfons Soldevila | Halldóra Arnardóttir - Javier Sánchez...

La casa translúcida, de Alfons Soldevila | Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez MerinaA casa translúcida, de Alfons Soldevila | Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez MerinaThe translucent house, of Alfons Soldevila | Halldóra Arnardóttir – Javier Sanchez Merina

¿En qué medio puede un arquitecto investigar libremente con ideas que redefinan el entorno doméstico? ¿Existe el cliente dispuesto a llevar a cabo tales experimentos?

Nubes Rosas

Alfons Soldevila, arquitecto

La casa translúcida, de Alfons Soldevila. La construcción de una casa experimental

Alfons Soldevila, profesor de Proyectos de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona, ha examinado el tema de la vivienda, proponiendo una serie de debates en clase con sus estudiantes, que acabaron materializándose en la construcción de una casa a escala 1:1 en medio del campus. La llamaron la Casa Translúcida y fue, desde 1996 hasta el 2002, cuando tuvo que ceder su espacio a una nueva biblioteca, un centro de encuentro de estudiantes y profesores. Se trataba de experimentar con un nuevo tipo de alojamiento realizado a partir de un nuevo material de construcción. Hecho con policarbonato, la luz se filtraría a través de sus suelos, paredes y techos, una cualidad translúcida que determinaría el diseño y su construcción.

“Si no podemos estar en contacto con las paredes, si no podemos estar en contacto con el techo, si no podemos estar en contacto con el suelo, estamos trabajando en un espacio muy especial, desconectado de las paredes, del suelo y del techo.” A. Soldevila

La universidad como laboratorio
Indudablemente la universidad es un lugar ideal para exploraciones culturales y del modo como los hombres se relacionan entre sí y su entorno. Es un lugar donde se elogia la investigación comprometida con la contemporaneidad y donde la duda forma parte del construir de la historia. Con esta vocación, Alfons Soldevila planteó el proyecto de redefinir la vivienda, analizando, cuestionando y comprobando en el aula y en el taller, antes de comenzar su construcción.

La primera fase consistió en realizar una maqueta a escala 1:10, con el fin de comprobar su estructura y estudiar una secuencia de su montaje que no requiriese grúa alguna. El armazón se elevaría de forma similar a la estructura tradicional americana conocida como balloom-frame, la cual puede ser alzada por una persona ayudada por un tráctel.

Consecutivamente se construyó la estructura de tubos de acero inoxidable, con una sección 80x80mm y 30mm de camisa. Para los soportes de la cimentación, que también se quisieron ejecutar con un material translúcido, se realizaron probetas de hormigón y vidrio reciclado en lugar de arena. El resultado mostraba que su capacidad mecánica era menor a la del hormigón tradicional pero lo suficiente para un edificio de diez toneladas. Sobre estos soportes, separados cada dos metros, se alzaban los pórticos, que estaban conexionados por otros perfiles de 80x80x3mm y que actuaban como de zunchos perimetrales. La estructura de los forjados se realizó con perfiles de 80x80x2mm que, a modo de viguetas separadas 40cm, se apoyaban en los zunchos. Su fijación se realizó con silicona estructural, por lo que podrían desmontarse fácilmente con una cuchilla.

Por último, la estructura metálica se cerró con planchas extrusionadas de policarbonato, utilizadas tanto en el tejado, paredes, techos, suelos, rampas y peldaños. También se empleó silicona en todas sus uniones para evitar elementos opacos y facilitar el desmontaje o sustitución.

El método de montaje es en seco, por lo que es reciclable, y realizado con mano de obra no cualificada. Está pensado para que una persona pueda construirla, gastando en su construcción la misma energía que la necesaria para practicar un deporte

Policarbonato como material de construcción
Al investigar la composición del policarbonato, los estudiantes valoraron las grandes ventajas de este producto orgánico en la construcción. A su inercia química que lo hacía inmune a los ácidos, bases y agentes atmosféricos, se le añade su alta resistencia a la rotura y el deterioro, tiene buena elasticidad y puede aguantar varios tratamientos incluyendo el teñido de colores. Dentro de los productos termoplásticos, presenta buen comportamiento ante el fuego ya que es autoextinguible. Adicionalmente, el policarbonato es un material que podría competir con el vidrio ya que ofrece una claridad óptica única de traslucidez. Este factor jugó un papel decisivo en la elección del material ya que tanto la forma curva del tejado como las fachadas de la casa permitían un aprovechamiento máximo de la luz solar, el calor y la ventilación. Por otro lado, las planchas de policarbonato tienen el inconveniente de ser sensibles a los rayos UV, por lo que amarillean a la exposición del sol. La solución a esta reacción consistió en colocar una película adherida a la superficie para protegerla del sol. Esta película modificar el acabado de la superficie con diferentes tramas y colores dependiendo de sus habitantes.

Para un máximo beneficio de la luz natural y minimizar las sombras, los muebles ideales son aquellos que no tocan las paredes ni los suelos

Experimentando el interior
Para que la luz natural fluyese sin obstáculos, la distribución de la casa tendría que resolverse sin que nada se sitúe frente a los muros traslúcidos. Las únicas habitaciones opacas, la cocina y los baños, se dispusieron como piezas de mobiliario. Tampoco se instaló luz eléctrica dentro de la casa, para liberar la vivienda de instalaciones e interruptores. En su lugar, cuando oscurece, se encienden por control remoto las luminarias situadas fuera de la casa.

Una escalera longitudinal relaciona las tres plantas

Para un máximo beneficio de la luz natural y minimizar las sombras, los muebles ideales son aquellos que no tocan las paredes ni los suelos. Tendrían que estar flotando. Consecuentemente los estudiantes experimentaron con el diseño de mobiliario de policarbonato – sillas y hamacas que se columpian, mesas que cuelgan, armarios translúcidos y cajones que están elevados del suelo. Incluso las alfombras o las suelas de los zapatos tuvieron que ser repensadas, esta vez desde abajo. Otros alumnos experimentaron con juegos de limpieza que incluían el baldeo de la casa con un manguerazo, algo posible al ser los armarios de policarbonato con cierre de cremallera.

“La casa, como entidad abstracta, no responde de forma directa a su entorno, sino a la voluntad sensorial de sus ocupantes.” A. Soldevila

Aunque la Casa Translúcida no existe hoy día su valor permanece, no solo en los estudiantes que participaron en el experimento, sino también en el currículum de la universidad. La tecnología, los materiales y sus posibilidades están en continua evolución aunque se integren lentamente en sociedad. La investigación necesita primero jugar un papel esencial en forma de educación para poder aprender de sus logros, errores y el beneficio de la duda.

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina
doctora en historia del arte. doctor arquitecto
Murcia. septiembre 2013

In what way can architect investigate freely with ideas that re-define the domestic environment? There exists the client ready to carry out such experiments?

Nubes Rosas

Alfons Soldevila, architect

The translucent house, of Alfons Soldevila. The construction of an experimental house

Alfons Soldevila, project teacher of the Technical Top School of Architecture of Barcelona, has examined the topic of the housing, proposing a series of debates in class with his students, who finished materializing in the construction of a house to scale 1:1 in the middle of the campus. They were called it the Translucent House and it was, from 1996 until 2002, when it had to yield his space to a new library, a center of meeting of students and teachers. It was a question of experimenting with a new type of housing realized from a new material of construction. Fact with polycarbonate, the light would filter across his soils, walls and ceilings, a translucent quality that would determine the design and his construction.

“If we cannot be in touch with the walls, if we cannot be in touch with the ceiling, if we cannot be in touch with the soil, we are employed at a very special space disconnected of the walls, of the soil and of the ceiling.” A. Soldevila

The university like laboratory

Undoubtedly the university is an ideal place for cultural explorations and of the way like the men they relate between yes and his environment. It is a place where the investigation compromised with the contemporaneousness is praised and where the doubt forms a part of to construct of the history. With this vocation, Alfons Soldevila raised the project to re-define the housing, analyzing, questioning and verifying in the classroom and in the workshop, before beginning his construction.

The first phase consisted of realizing a model to scale 1:10, in order to verify his structure and to study a sequence of his assembly that was not needing any derrick. The framework would rise of form similar to the traditional American structure known like balloom-frame, which can be lifted by a person helped by a tractel.

Consecutivly there was constructed the structure of pipes of stainless steel, with a section 80x80mm and 30mm of shirt. For the supports of the foundation, which also they wanted to execute with a translucent material, there were realized manometers of concrete and glass recycled instead of sand. The result was showing that his mechanical capacity was minor to that of the traditional concrete but the sufficient thing for a building of ten tons. On these supports, separated every two meters, there were raising the porticoes, which were got in touch by other profiles of 80x80x3mm and which were acting like of bands perimetrales. The structure of the wrought ones realized with profiles of 80x80x2mm that, like separated joists 40cm, they were resting on the bands. His fixation was realized by structural silicone, for what they might dismount easily with a cleaver.

Finally, the metallic structure was closed with plates extrusionadas of polycarbonate, used so much in the roof, walls, ceilings, soils, ramps and steps. Also silicone was used in all his unions to avoid opaque elements and to facilitate the disassembly or substitution.

The method of assembly is in dry, for what it is recyclable, and realized with unskilled workforce. It is thought in order that a person could construct it, spending in his construction the same energy that the necessary one to practise a sport

Polycarbonate as material of construction

On having investigated the composition of the polycarbonate, the students valued the big advantages of this organic product for the construction. To his chemical inertia that was making it immune to the acids, bases and atmospheric agents, his high resistance is added to the break and the deterioration, has good elasticity and can bear several treatments including the dyeing color. Inside the thermoplastic products, he presents good behavior before the fire since it is autoextinguishable. Additional, the polycarbonate is a material that it might compete with the glass since it offers the optical only clarity of traslucidez. This factor played a decisive paper in the choice of the material since so much the form curls of the roof as the fronts of the house they were allowing a maximum utilization of the solar light, the heat and the ventilation. On the other hand, the plates of polycarbonate have the disadvantage of being sensitive to the beams UV, for what they yellow to the exhibition of the Sun. The solution to this reaction consisted of placing a movie adhered to the surface to protect her from the Sun. This movie to modify end of the surface with different plots and colors depending on his inhabitants.

For a maximum benefit of the natural light and to minimize the shades, the ideal furniture are those that touch neither the walls nor the soils

Experiencing the interior

In order that the natural light was flowing without obstacles, the distribution of the house would have to be solved without nothing places opposite to the translucent walls. The only opaque rooms, the kitchen and the baths, they arranged as pieces of furniture. One did not also install electrical light inside the house, to liberate the housing of facilities and switches. In his place, when it gets dark, the lights placed out of the house are ignited by remote control.

A longitudinal stairs relates three plants

For a maximum benefit of the natural light and to minimize the shades, the ideal furniture are those that touch neither the walls nor the soils. They would have to be floating. Consistently the students experimented with the design of furniture of polycarbonate – chairs and hammocks that are swung, tables that hang, translucent cupboards and booths that are raised of the soil. Even the carpets or the soles of the shoes had to be rethought, this time from below. Other pupils experimented with games of cleanliness that were including the washing-down of the house with a manguerazo, something possible to the being the cupboards of polycarbonate with closing zipper.

“The house, as abstract entity, does not answer from direct form to his environment, but to the sensory will of his occupants.” A. Soldevila

Though the Translucent House does not exist today his value remains, not only in the students who took part in the experiment, but also in the curriculum of the university. The technology, the materials and his possibilities are in continuous evolution though they join slowly company. The investigation needs to play first an essential paper in the shape of education to be able to learn of his achievements, mistakes and the benefit of the doubt.

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina

doctor in history of the art. doctor architect

Murcia. september 2013

¿En que medio pode investigar un arquitecto libremente con ideas que redefinan o ámbito doméstico? ¿Existe o cliente disposto a levar a cabo tales experimentos?

Nubes Rosas

Alfons Soldevila, arquitecto

A casa translúcida, de Alfons Soldevila. A construción dunha casa experimental

Alfons Soldevila, profesor de Proxectos da Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona, examinou o tema da vivenda, propoñendo unha serie de debates en clase cos seus estudantes, que acabaron materializándose na construción dunha casa a escala 1:1 no medio do campus. Chamárona a Casa Translúcida e foi, dende 1996 ata o 2002, cando tivo que ceder o seu espazo a unha nova biblioteca, un centro de encontro de estudantes e profesores. Tratábase de experimentar cun novo tipo de aloxamento realizado a partir dun novo material de construción. Feito con policarbonato, a luz filtraríase a través dos seus chans, paredes e teitos, unha calidade translúcida que determinaría o deseño e a súa construción.

“Se non podemos estar en contacto coas paredes, se non podemos estar en contacto co teito, se non podemos estar en contacto co chan, estamos a traballar nun espazo moi especial, desconectado das paredes, do chan e do teito.” A. Soldevila

A universidade como laboratorio

Indubidablemente a universidade é un lugar ideal para exploracións culturais e do modo como os homes relaciónanse entre si e o seu ámbito. É un lugar onde se eloxia a investigación comprometida coa contemporaneiade e onde a dúbida forma parte de construír da historia. Con esta vocación, Alfons Soldevila formulou o proxecto de redefinir a vivenda, analizando, cuestionando e comprobando na aula e no taller, antes de comezar a súa construción.

A primeira fase consistiu en realizar unha maqueta a escala 1:10, co fin de comprobar a súa estrutura e estudar unha secuencia da súa montaxe que non requirira grúa ningunha. A armazón elevaríase de forma similar á estrutura tradicional americana coñecida como balloom-frame, a cal pode ser alzada por unha persoa axudada por un tráctel.

Consecutivamente construíuse a estrutura de tubos de aceiro inoxidable, cunha sección 80 x 80 mm e 30 mm de camisa. Para os soportes da cimentación, que tamén se quixeron executar cun material translúcido, realizáronse probetas de formigón e vidro reciclado en lugar de area. O resultado mostraba que a súa capacidade mecánica era menor á do formigón tradicional pero o suficiente para un edificio de dez toneladas. Sobre estes soportes, separados cada dous metros, alzábanse os pórticos, que estaban conexionados por outros perfís de 80 x 80 x 3 mm e que actuaban como de zunchos perimetrales. A estrutura dos forxados realizouse con perfís de 80 x 80 x 2 mm que, a xeito de viguetas separadas 40 cm, se apoiaban nos zunchos. A súa fixación realizouse con silicona estrutural, polo que poderían desmontarse doadamente cunha coitela.

Por último, a estrutura metálica pechouse con pranchas extrusionadas de policarbonato, utilizadas tanto no tellado, paredes, teitos, chans, ramplas e chanzos. Tamén se empregou silicona en todas as súas unións para evitar elementos opacos e facilitar a desmontaxe ou substitución.

O método de montaxe é en seco, polo que é reciclable, e realizado con man de obra non cualificada. Está pensado para que unha persoa poida construíla, gastando na súa construción a mesma enerxía que a necesaria para practicar un deporte

Policarbonato como material de construcción

Ao investigar a composición do policarbonato, os estudantes valoraron as grandes vantaxes deste produto orgánico na construción. Á súa inercia química que o facía inmune aos ácidos, bases e axentes atmosféricos, se lle engade a súa alta resistencia á rotura e a deterioración, ten boa elasticidade e pode aguantar varios tratamentos incluíndo a tinguidura de cores. Dentro dos produtos termoplásticos, presenta bo comportamento ante o lume xa que é autoextinguible. Adicionalmente, o policarbonato é un material que podería competir co vidro xa que ofrece unha claridade óptica única de traslucidez. Este factor xogou un papel decisivo na elección do material xa que tanto a forma curva do tellado coma as fachadas da casa permitían un aproveitamento máximo da luz solar, a calor e a ventilación. Por outro lado, as pranchas de policarbonato teñen o inconveniente de ser sensibles aos raios UV, polo que amarelan á exposición do sol. A solución a esta reacción consistiu en colocar unha película adherida á superficie para protexela do sol. Esta película modificar o rematado da superficie con diferentes tramas e cores dependendo dos seus habitantes.

Para un máximo beneficio da luz natural e minimizar as sombras, os mobles ideais son aqueles que non tocan as paredes nin os chans

Experimentando o interior

Para que a luz natural fluíse sen obstáculos, a distribución da casa tería que resolverse sen que nada se sitúe fronte aos muros translúcidos. Os únicos cuartos opacos, a cociña e os baños, dispuxéronse como pezas de mobiliario. Tampouco se instalou luz eléctrica dentro da casa, para liberar a vivenda de instalacións e interruptores. No seu lugar, cando escurece, acéndense por control remoto as luminarias situadas fóra da casa.

Unha escada lonxitudinal relaciona as tres plantas

Para un máximo beneficio de la luz natural y minimizar las sombras, los muebles ideales son aquellos que no tocan las paredes ni los suelos. Tendrían que estar flotando. Consecuentemente los estudiantes experimentaron con el diseño de mobiliario de policarbonato – sillas y hamacas que se columpian, mesas que cuelgan, armarios translúcidos y cajones que están elevados del suelo. Incluso las alfombras o las suelas de los zapatos tuvieron que ser repensadas, esta vez desde abajo. Otros alumnos experimentaron con juegos de limpieza que incluían el baldeo de la casa con un manguerazo, algo posible al ser los armarios de policarbonato con cierre de cremallera.

“La casa, como entidad abstracta, no responde de forma directa a su entorno, sino a la voluntad sensorial de sus ocupantes.” A. Soldevila

Aínda que a Casa Translúcida non existe hoxe en día o seu valor permanece, non só nos estudantes que participaron no experimento, senón tamén no currículo da universidade. A tecnoloxía, os materiais e as súas posibilidades están en continua evolución aínda que se integren lentamente en sociedade. A investigación necesita primeiro xogar un papel esencial en forma de educación para poder aprender dos seus logros, erros e o beneficio da dúbida.

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina

doutora en historia da arte. doutor arquitecto

Murcia. setembro 2013

Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez Merina
Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez Merinahttps://www.sarq.org/
JSM: Profesor Asociado en Kingston University London (1994-97, con Katerina Rüedi) y en la Universidad de Alicante (2000-11, con Catco. JM Torres Nadal), Doctor con la calificación de Sobresaliente Cum Laude y mención honorífica de Doctor Europeo (ETSA Barcelona 2002), acreditación de la ANECA como Contratado Doctor y Profesor Titular (2011), y en la actualidad Profesor Ayudante Doctor (UA) y Azrieli Visiting Critic en Carleton University (Ottawa 2012). HA: Doctor (The Bartlett, UC London 1999 - homologación UMU 2007), Colaboradora con el Observatorio de Diseño y Arquitectura de Murcia (2008-10), acreditacilon de la ANECA como Ayudante Doctor (2012) y en la actualidad Coordinadora de Arte y Cultura como Terapia (HUVA) en colaboración con UMU, Profesora Ayudante Doctor (UCAM) y Azrieli Visiting Critic en Carleton University (Ottawa 2012).
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

2 COMENTARIOS

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
2 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados
Alberto Alonso Oro
Alberto Alonso Oro
12 years ago

Plastic Houses [1956] | arqueologiadelfuturo

Entre los años 1955 y 1956 aparecieron tres prototipos de vivienda
construida con materiales plásticos que atrajeron el interés de las
revistas populares norteamericanas, por su capacidad de generar opciones
de “futuro” para la construcción de viviendas baratas en serie con una
gran capacidad de transporte… Monsanto House de 1955 (construida en
1957) como la opción de futuro de Disney, su Tomorrow Land y el
posterior EPCOT (citado en algún post anterior de AF) que sigue el
esquema central de las primeras versiones de Wichita House de Fuller.

[…]
PKMN
http://goo.gl/5t3MBR

Alberto Alonso Oro
Alberto Alonso Oro
12 years ago

la casa translucida (1996-2002) de Alfons Soldevila _ arquitectura en la memoria»Se trata del ensayo de un prototipo que estimule la experimentación profundizando el tema de la vivienda: una casa cuyos muros exteriores son translúcidos, así como la cubierta y los forjados que separan los diferentes niveles.

Al estar separados de los planos de cerramiento exterior y del suelo, los planos translúcidos condicionan la ubicación de los objetos. La utilización general del espacio tiende a producir un efecto flotante en el interior de las distintas dependencias.

Un objetivo seria el estudio del comportamiento de las personas en un espacio en condiciones excepcionales de luminosidad, transparencia y flexibilidad.

El sistema constructivo esta planteado de forma «lúdica»: una sola persona lo puede construir en periodos interrumpidos, con un consumo de energía similar al que se consume haciendo deporte.

La casa esta dimensionada de modo que se pueda construir en el suelo y mediante una grúa se pueda colocar en un punto elevado. No hace falta ningún tipo de cimentación.»

de Arquitecturas para el nuevo siglo,
Josep M. Montaner.
http://goo.gl/NO340E

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS