Inicio Blog Página 106

Havana 7. Historias que cuentan. Grandes Historias de la RadioHavana 7. Historias que contan. Grandes Historias da RadioHavana 7. Histories that count. Big Histories of the Radio

0

El próximo 24 de noviembre, se inaugura en el inaugura Teatro Rialto de Madrid, la tercera temporada de “Havana 7. Historias que cuentan”, donde se homenajeará a los grandes de la radio. Andrés Aberasturi, Juan Ramón Lucas, Pepa Fernández y Juan Luis Cano (Gomaespuma), con Javier Gallego (Carne Cruda) como moderador serán las figuras con los que recorremos su dilatada carrera, y nos contarán Grandes Historias de la Radio.

“Havana 7. Historias que cuentan”, una iniciativa del ron Havana Club 7 Años que nos brinda la oportunidad de conocer las apasionantes vivencias de los mejores profesionales del Periodismo y la Cultura, contadas por ellos mismos en grandes eventos y en vídeos online, y que incluye una colección de retratos fotográficos de todos esos grandes nombres, entre los que se incluyen Javier Bauluz, Diego Manrique, Carlos Boyero, Gallego y Rey, Antoni Daimiel, Hernán Zin, Sebastián Álvaro o Javier Reverte.”

También se celebrará  el vigésimo aniversario de Radio 5 Todo Noticias, un pequeño reconocimiento a este longevo programa de radio. Chema Forte, director de la emisora, hará de maestro de ceremonia y proyectará un pequeño documental realizado para la ocasión.

Durante las proyecciones  audiovisuales, se disfrutará de la cena y una banda de jazz proporcionará ambiente a la ceremonia.




O próximo 24 de novembro, inaugúrase no inaugura Teatro Rialto de Madrid, a terceira tempada de «Havana 7. Historias que contan», onde se homenaxeará os grandes da radio. Andrés Aberasturi, Juan Ramón Lucas, Pepa Fernández e Juan Luis Cano (Caucho), con Javier Gallego (Carne Crua) como moderador serán as figuras cos que percorremos a súa dilatada carreira, e nos contarán Grandes Historias da Radio.

“Havana 7. Historias que cuentan”, unha iniciativa do ron Havana Club 7 Anos que nos brinda a oportunidade de coñecer as apaixonantes vivencias dos mellores profesionais do Periodismo e a Cultura, contadas por eles mesmos en grandes eventos e en vídeos online, e que inclúe unha colección de retratos fotográficos de todos eses grandes nomes, entre os que se inclúen Javier Bauluz, Diego Manrique, Carlos Boyero, Galego e Rei, Antoni Daimiel, Hernán Zin, Sebastián Álvaro ou Javier Reverte.”

Tamén se celebrará o vixésimo aniversario de Raio 5 Todo Noticias, un pequeno recoñecemento a este lonxevo programa de raio. Chema Forte, director da emisora, fará de mestre de cerimonia e proxectará un pequeno documental realizado para a ocasión.

Durante as proxeccións audiovisuais, gozarase da cea e unha banda de jazz proporcionará ambiente á cerimonia.




Next November 24, it is inaugurated in inaugurates Rialto Theatre in Madrid, the third season of “Havana 7. Historias que cuentan”, where the big ones of the radio will be honoured. Andrés Aberasturi, Juan Ramón Lucas, Pepa Fernández and Juan Luis Cano (Gomaespuma), with Javier Gallego (Carne Cruda) like moderator will be the figures with that we cross his extensive career, and will tell us Big Histories of the Radio.

“Havana 7. Historias que cuentan”, an initiative of the rum Havana Club 7 Years that there offers to us the opportunity to know the exciting experiences of the best professionals of the Journalism and the Culture, counted by them themselves in big events and in videoes online, and that includes a collection of photographic portraits of all these big names, between which there are included Javier Bauluz, Diego Manrique, Carlos Boyero, Galician and King, Antoni Daimiel, Hernán Zin, Sebastián Álvaro or Javier Reverte.”

Also the twentieth anniversary of Radio will celebrate 5 Quite You Notify, a small recognition of this long-lived program of radio. Chema Forte, the director of the issuer, will play the role of a teacher of ceremony and will project a small documentary realized for the occasion.

During the audio-visual projections, it will be enjoyed the dinner and a band of jazz will provide environment to the ceremony.




La Kunsthaus en Graz, de Peter Cook | Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez Merina

Desde principios de los sesenta, Peter Cook (n. 1936) ha sacudido constantemente la cultura arquitectónica con sus fantásticos dibujos, como Ciudad Ambulante, Ciudad Enchufable y Ciudad Instantánea.

«De todos los edificios que nos rodean en la ciudad, son contados aquellos que nos llaman la atención y, literalmente, responden a nuestra mirada.»

La Kunsthaus toma por sorpresa al viandante del centro barroco de Graz.

La nueva Kunsthaus de Graz es un museo de arte que se comunica con los viandantes a través de la fachada, en espera de sus respuestas. Sus arquitectos, los británicos Peter Cook y Colin Fournier, la proyectaron para propagar el trabajo de artistas contemporáneos y ser, en sí misma, un punto de reunión para escuchar, responder e intercambiar ideas. Su imagen ya es un nuevo símbolo de Graz: un esponjoso volumen azul marino que flota sobre un edificio histórico de la ilustre ciudad austriaca, que fue la «Capital Europea de la Cultura» durante el año 2003, además de haber sido, en septiembre del 2000, la primera «Ciudad de Derechos Humanos» declarada en Europa.

Planta baja de la Kunsthaus de Graz (2003)
La ciudad de Graz

Siendo la segunda ciudad del país, con una población de 270.000 habitantes y gran reputación en investigación científica, Graz se ha mostrado históricamente abierta hacia las nuevas ideas y ha sido valiente al yuxtaponer edificios antiguos y modernos en su trazado urbano.

A pesar de ello, no siempre ha existido un equilibrio en su estructura social. La historia moderna de Austria relata su incorporación a la Alemania nazi en 1938 y, más recientemente, el resurgir de los xenófobos durante los noventa. El equilibrio social es un objetivo político de la sociedad contemporánea de Graz, compromiso que ya quedó explícito al solicitar ser proclamada «Ciudad de Derechos Humanos». Con este nombramiento la ciudad invocó el flujo de información, la libertad de opinión y una mejora en la relación con los inmigrantes. Para ello, el Consejo Municipal de Graz ha puesto en marcha diversas iniciativas, por ejemplo, organizando actividades de capacitación en materia de derechos humanos para funcionarios locales o, en los colegios, actividades de educación contra el racismo.

La piel azul de la Kunsthaus es una pantalla de baja resolución, pero del tamaño de todo el edificio, que reproduce textos e imágenes en movimiento.
La Casa de las Artes

También en el 2000, y como parte del programa preparativo para ser Graz la «Capital Europea de la Cultura», se organizó un concurso internacional para diseñar la nueva Kunsthaus en un solar de la rivera del río Mur. El grupo Spacelab, dirigido por Cook y Fournier, ganó con una propuesta que tomaba al viandante por sorpresa. Una vez construido el edificio, son todavía muchos los que se cuestionan si éste se encuentra fuera de contexto e incluso si no es un tanto arrogante frente al denso vecindario. A pesar de ello, y aún admitiendo la potente presencia de sus lucernarios, que aparecen como salpullidos en su piel azul, sería precipitado establecer conclusiones sin realizar un análisis más profundo.

Vista desde la calle, la Kunsthaus vuela sobre la histórica Eisernes (1847), el primer edificio de estructura metálica construido en Europa. A él se enlaza delicadamente por medio de una plataforma de observación llamada «la aguja», que ofrece vistas panorámicas de la ciudad y sus montañas circundantes. Comparado con el histórico edificio vecino, que tiene fachadas y planta perfectamente rectangulares, uno no puede realmente referirse al Kunsthaus como edificio de tenga una fachada o un tejado absolutamente determinado. Es más bien una piel compuesta por un millar de planchas de fibra de vidrio acrílico, que está agujereada por dieciséis toberas para dejar entrar la luz y el aire fresco. Estos lucernarios son, además, perforaciones que enmarcan vistas específicas del paisaje e incluso, desde uno de ellos, los visitantes pueden contemplar la pintoresca torre del Reloj, emblema de la ciudad.

Bajo esta burbuja azul hay una sencilla triangulación de acero, revestida con una lámina del mismo material, que geometriza la doble curvatura, y, entre ambas, un total de 925 anillos fluorescentes de 40 watios. Cada anillo de luz funciona como un píxel ya que está controlado por un sistema informático; un sencillo ingenio que convierte la piel azul en una gran pantalla, del tamaño de todo el edificio, donde se pueden reproducir textos e imágenes en movimiento.

Desde el vestíbulo, una escalera mecánica introduce al visitante en las salas de exposiciones del museo, que ocupan las dos plantas superiores.
Comunicando con la ciudad

Debido al reconocimiento internacional que Peter Cook alcanzó en los años sesenta como miembro del mítico grupo Archigram, autores de increíbles dibujos de arquitectura que aunaban la cultura Pop y la creencia en tecnología para generar posibilidades y alternativas a nuestro modo de vida; no pocos han sido los críticos que catalogan la Kunsthaus como la realización del viejo sueño de construir un edificio a partir de aquellos dibujos. Algunos han llegado incluso a afirmar que esta obra pertenece al siglo pasado.

La Kunsthaus o «el extraterrestre amistoso», como lo llaman sus autores, va más allá de ser meramente un gesto irónico ligado a un nuevo símbolo de Graz. Esta obra se ofrece como un lugar de reunión para percibir diferentes voces en sociedad. Artistas y comisarios de exposiciones pueden comunicar sus creencias, deseos y emociones, a la ciudad a través del alzado, y así el edificio en su conjunto se convierte en un icono contemporáneo de comunicación. En este sentido, la Kunsthaus refleja una actitud, una libertad de palabra, que es cuestión primordial en la «Ciudad de Derechos Humanos». Su alzado no es un mero mensaje sino que provoca un diálogo con la ciudad misma.

Aparte de satisfacer los requerimientos funcionales de todo museo, este edificio da la ciudad una nueva forma de comunicación que anima a grupos radicales a cuestionar su comportamiento: la fachada reescribible de ideas, los distintos lucernarios apuntando a diferentes puntos de vista y la flexibilidad del edificio amoldándose al histórico edificio vecino. La Kunsthaus en Graz produce efectos que pueden llegar a cambiar mentalidades.

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina
doctora en historia del arte. doctor arquitecto
Murcia. octubre 2014

Vive la résistance! | María González-Juanjo López de la CruzVive la résistance! | María González-Juanjo López de la CruzVive la résistance! | María González-Juanjo López de la Cruz

Leica de Alexander Ródchenko y su cuaderno de notas para la cubierta de la revista Jurnalist, 1930

«Dirigimos nuestro saludo fraternal a todos los artistas expresionistas, cubistas y futuristas que se sientan llamados y responsables, deseando que se adhieran a nosotros como socios. Nosotros nos sentimos jóvenes, libres y puros.»

Manifiesto del Novembergruppe, 3 de diciembre de 1918

Bajo el estado de shock en el que se encuentra actualmente la profesión de arquitecto proliferan múltiples predicciones que vaticinan cómo será este oficio en el futuro inmediato. De todos estos augurios, entre los que abundan los apocalípticos que anuncian un mañana sin arquitectura, algunos parecen interesados en polarizar la profesión bajo el paradigma de la gran oficina que irradia una ilusión de eficacia y profesionalidad donde los departamentos creativos son una parte estanca, casi siempre menor, frente a los dedicados a la producción del proyecto, a su control burocrático o a su publicidad. El argumento esgrimido es que en un nuevo mundo post-crisis no habrá cabida para la práctica lenta y artesanal de los pequeños estudios y estos serán inevitablemente absorbidos por un mercado que sólo concibe la calidad como un estándar pretendidamente infalible sin margen para la experimentación. Frente a este razonamiento y los argumentos neoliberales que oculta, sorprendentemente asumidos con docilidad por la administración pública cuando requiere de un arquitecto, reclamamos una actitud de resistencia, acaso como la del poeta, el artesano, el filósofo o el científico, dispuestos a participar del mundo para después repensarlo pacientemente desde nuestras mesas. Llamamos a la resistencia a todos aquellos arquitectos dispuestos a luchar contra la imposición de un modelo que aprovecha los lodos de esta crisis para hacernos polvo, a la espera de que se retire el barrizal para dejar lo que quede de arquitectura en manos de intermediarios. Reclamamos a aquellos que hacen de su mesa su trinchera, pertrechados de libros, cuadernos, lápices, dibujos y maquetas. Reconocemos a nuestros colegas de la resistencia por su actitud, sabemos que es un arquitecto resistente porque:

1.- No empieza un proyecto sabiendo cómo acaba.

2.- Cree que no existe proyecto pequeño.

3.- No utiliza la falta de presupuesto como excusa.

4.- Procura nutrirse de todos los mundos reales e imaginarios, vividos y leídos.

5.- Sabe que el proyecto cabe dentro de la mina de un lápiz y que sólo gastándolo conseguirá sacarlo.

6.- Investiga asuntos insospechados de dudosa rentabilidad que no empiezan ni terminan necesariamente con el proyecto.

7.- Piensa con las manos formas y materiales que no siempre parecen arquitecturas.

8.- Tiene interés y preocupación por todo el proceso que atañe a la arquitectura, desde la conversación con sus habitantes hasta la construcción última y de ahí, hacia la vida.

9.- No utiliza las palabras de moda del pensamiento correcto y hegemónico.

10.- Se deja acompañar por gigantes de todos los tiempos, lugares y quehaceres.

Vive la résistance!

María González-Juanjo López de la Cruz
arquitectos y docentes
Sevilla, noviembre 2014

Alexander Ródchenko’s Leica and his notebook of notes for the cover of the Jurnalist magazine, 1930

«We direct our brotherly greeting all the artists expressionists, cubists and futurists who feel so called and responsible, wishing to stick fast to us as partners. We feel young, free and pure.»

Manifest of the Novembergruppe, on December 3, 1918

Under the condition of shock in the one that is nowadays the architect’s profession there proliferate multiple predictions that predict how it will be this trade in the immediate future. Of all these auguries, between which there abound the apocalyptic ones that they announce one tomorrow without architecture, some they seem to be interested in polarizing the profession under the paradigm of the great office that radiates an illusion of efficiency and professionalism where the creative departments are a part it suspends, almost always minor, opposite to the dedicated ones to the production of the project, to his bureaucratic control or to his advertising. The used argument is that in a new world post-crisis will not have fitted for the slow and handcrafted practice of the small studies and these will be inevitably absorbed by a market that only conceives the quality as a standard allegedly infallibly without margin for the experimentation. Opposite to this reasoning and the neoliberal arguments that it conceals, surprisingly assumed with docility for the public administration when it needs of an architect, we claim an attitude of resistance, chance as that of the poet, the craftsman, the philosopher or the scientist, ready to take part of the world later to rethink it patiently from our tables. We call to the resistance all those architects ready to fight against the imposition of a model who takes advantage of the muds of this crisis to do powder to us, the wait from which one withdraws the clay-pit to leave what stays of architecture in intermediaries’ hands. We claim those that do of his table his trench, supplied with books, notebooks, pencils, drawings and models. We recognize our colleagues of the resistance as his attitude, know that he is a resistant architect because:

1.- It does not begin a project knowing how it finishes.

2.- He believes that small project does not exist.

3.- The lack of budget does not use as excuse.

4.- It tries to be nourished of all the real and imaginary worlds, lived and read.

5.- It knows that the project fits inside the mine of a pencil and that only spending it it will manage to extract it.

6.- It investigates unsuspected matters of doubtful profitability that they neither begin they do not even end necessarily with the project.

7.- He thinks with the hands forms and materials that not always look like architectures.

8.- It takes interest and worry as the whole process that concerns the architecture, from the conversation with his inhabitants up to the last construction and of there, towards the life.

9.- It does not use the fashionable words of the correct and hegemonic thought.

10.- It is left to accompany for giants of all the times, places and housekeeping.

Vive la résistance!

María González-Juanjo López de la Cruz

Architects and teachers

Sevilla, november 2014

Leica de Alexander Ródchenko e o seu caderno de notas para a cuberta da revista Jurnalist, 1930

«Diriximos o noso saúdo fraternal a todos os artistas expresionistas, cubistas e futuristas que se sintan chamados e responsables, desexándonos que se adhiran como socios. Nós sentímonos novos, libres e puros.»

Manifesto do Novembergruppe, 3 de decembro de 1918

Baixo o estado de shock no que se encontra actualmente a profesión de arquitecto proliferan múltiples predicións que vaticinan como será este oficio no futuro inmediato. De todos estes augurios, entre os que abundan os apocalípticos que anuncian un mañá sen arquitectura, algúns parecen interesados en polarizar a profesión baixo o paradigma da grande oficina que irradia unha ilusión de eficacia e profesionalidade onde os departamentos creativos son unha parte estanca, case sempre menor, fronte aos dedicados á produción do proxecto, ao seu control burocrático ou á súa publicidade. O argumento esgrimido é que nun novo mundo post-crise non haberá cabida para a práctica lenta e artesanal dos pequenos estudos e estes serán absorbidos inevitablemente por un mercado que só concibe a calidade como un estándar pretendidamente infalible sen marxe para a experimentación. Fronte a este razoamento e os argumentos neoliberais que oculta, sorprendentemente asumidos con docilidade pola administración pública cando require dun arquitecto, reclamamos unha actitude de resistencia, acaso como a do poeta, o artesán, o filósofo ou o científico, dispostos a participar do mundo para despois repensalo pacientemente dende as nosas mesas. Chamamos á resistencia a todos aqueles arquitectos dispostos a loitar contra a imposición dun modelo que aproveita os lamas desta crise para desfacernos, á espera de que se retire o lamazal para deixar o que quede de arquitectura en mans de intermediarios. Reclamamos a aqueles que fan da súa mesa a súa trincheira, abastecidos de libros, cadernos, lapis, debuxos e maquetas. Recoñecemos os nosos colegas da resistencia pola súa actitude, sabemos que é un arquitecto resistente porque:

1.- Non empeza un proxecto sabendo como remata.

2.- Cre que non existe proxecto pequeno.

3.- Non utiliza a falta de presuposto como escusa.

4.- Procura nutrirse de todos os mundos reais e imaxinarios, vividos e lidos.

5.- Sabe que o proxecto cabe dentro da mina dun lapis e que só gastándoo conseguirá sacalo.

6.- Investiga asuntos insospeitados de dubidosa rendibilidade que non empezan nin rematan necesariamente co proxecto.

7.- Pensa coas mans formas e materiais que non sempre parecen arquitecturas.

8.- Ten interese e preocupación por todo o proceso que atinxe á arquitectura, dende a conversación cos seus habitantes ata a construción última e de aí, cara á vida.

9.- Non utiliza as palabras de moda do pensamento correcto e hexemónico.

10.- Déixase acompañar por xigantes de todos os tempos, lugares e quefaceres.

Vive la résistance!

María González-Juanjo López de la Cruz

arquitectos e docentes

Sevilla, novembro 2014

FasudirFasudirFasudir

0

El acercamiento tradicional a la eficiencia energética de un edificio trae unos resultados mediocres en relación con la sostenibilidad urbana, la eficacia de recurso y el retorno económica. Aunque actualmente el acercamiento sea con frecuencia el más sostenible y rentable, la complejidad de toma de decisiones crece exponencialmente cuando los objetivos de la intervención son más grande, aún más considerando la fragmentación del sector de construcción.

El proyecto de FASUDIR ha nacido para desarrollar nuevos modelos de negocio e instrumentos de apoyo financieros, apoyar la movilización del mercado necesario para la modernización de la construcción en Europa y realizar los Objetivos de la Unión Europea el 2020 y 2050. El instrumento clave será el IDST, desarrollado para ayudar a los proyectistas a seleccionar la mejor energía para aumentar la sostenibilidad del distrito entero. Con bucles de retroalimentación de apuestas, educación, y la validación en tres áreas diversas urbanas, el IDST asegurará la robustez y la aplicabilidad en la cadena de valor entera.

+ info

The traditional approach to the building energy efficient retrofitting brings poor results in relation to the urban sustainability, resource efficiency and economic return. Although the district retrofitting approach is frequently the most sustainable and cost-effective, the complexity of decision making grows exponentially when the intervention targets larger scale, even more when considering the fragmentation of the construction sector.

The FASUDIR project was born to develop new business models and financial supporting tools, to support the necessary building-retrofitting market mobilization in Europe to fulfill EU-targets in 2020 and 2050. The key instrument will be the Integrated Decision Support Tool (IDST), developed to help decision makers to select the best energy retrofitting strategy to increase the sustainability of the whole district. With stakeholder feedback loops, training, and validation in three diverse urban areas, the IDST will ensure robustness and applicability in the entire value chain.

+ info

O achegamento tradicional á eficiencia enerxética dun edificio trae uns resultados mediocres en relación coa sostibilidade urbana, a eficacia de recurso e o retorno económica. Aínda que actualmente o achegamento sexa con frecuencia o máis sostible e rendible, a complexidade de toma de decisións crece exponencialmente cando os obxectivos da intervención son máis grande, aínda máis considerando a fragmentación do sector de construción.

O proxecto de FASUDIR naceu para desenvolver novos modelos de negocio e instrumentos de apoio financeiros, apoiar a mobilización do mercado necesario para a modernización da construción en Europa e realizar os Obxectivos da Unión Europea o 2020 e 2050. O instrumento clave será o IDST, desenvolvido para axudar aos proxectistas a seleccionar a mellor enerxía para aumentar a sostibilidade do distrito enteiro. Con bucles de retroalimentación de apostas, educación, e a validación en tres áreas diversas urbanas, o IDST asegurará a robustez e a aplicabilidade na cadea de valor enteira.

+ info

[:es]VI Premio de Arquitectura Ascensores ENOR 2014. José María Sánchez García y Estudio SOL 89 [:gl]VI Premio de Arquitectura Ascensores ENOR 2014. José María Sánchez García e Estudio SOL 89[:en]VI Architecture Elevators ENOR Award 2014. José María Sanchez García and Estudio SOL 89 [:]

1

[:es]

Los proyectos ganadores se hicieron públicos el miércoles, 12 de noviembre, a través de la página web oficial del premio. El jurado, formado por Eduardo Souto de Moura como presidente, Carlos Quintáns Eiras, secretario, Juan Domingo Santos, ganador del Gran Premio Enor en el año 2011, Juan Creus Andrade, Luis Martínez Santa-María y Fredy Massad, leyó su fallo donde anunciaron las dos obras galardonadas de entre los 20 finalistas que optaban a los premios. Una gran edición con más de 300 proyectos presentados a concurso.

Edificio Perimetral y adecuación del entorno del tlempo de Diana
Edificio Perimetral y adecuación del entorno del tlempo de Diana

El ganador del Gran Premio Enor de esta convocatoria recayó sobre José María Sanchez García, por su la obra del “Edificio Perimetral y adecuación del entorno del tlempo de Diana” en Mérida, Badajoz. El jurado consideró que éste proyecto demuestra de forma muy acertada las posibilidades que tiene la arquitectura contemporánea para recuperar un contexto histórico determinado y ofrecer una valiosa manera de entenderlo, además de poner a disposición de la ciudad diferentes espacios para nuevos usos.

Escuela de Hostelería en el Antiguo Matadero
Escuela de Hostelería en el Antiguo Matadero

Por su parte, María González García y Juanjo López de la Cruz del estudio SOL 89, consiguieron el Premio Enor de Arquitectura Joven por la “Escuela de Hostelería en el Antiguo Matadero” en Medina Sidonia, Cádiz. Se trata de una obra que, según el jurado, resuelve con mucho interés la integración con el edificio existente y el espacio público ya que, siendo diferente, convive de manera adecuada con las preexistencias. Resalta, además, las dificultades que ofrece el lugar y el programa, y lo  hace mediante una acertada composición de los volúmenes y un sugerente empleo de los materiales.

La gala de entrega de Premios se celebrará el lunes 17 de noviembre a partir de las 20:00 H en las instalaciones centrales de Enor, en el Parque Tecnológico y Logístico de Vigo. El jurado, junto con representantes de Ascensores Enor, hará entrega de los galardones a los arquitectos premiados, los cuales expondrán en una breve charla su obra a todos los asistentes. Además, se presentará el libro “VI Premio de Arquitectura Ascensores Enor”, que recoge los proyectos ganadores, finalistas y seleccionados de esta edición. Con una tirada de 3000 ejemplares en español y portugués, este libro se repartirá entre todas las personas que acudan al evento.

En este acto, Enor pretende abrir sus puertas a los todos los profesionales del sector para que disfruten, no solo de las presentación de las obras premiadas, sino que además puedan conocer las instalaciones de la empresa que, con más de 60 años de experiencia, da servicio a través de sus delegaciones por el noroeste de España y Portugal, y donde se fabrican equipos especiales para todo el mundo y para un sector tan especial como el naval, en el que Enor es líder del mercado.

[:gl]

Os proxectos gañadores fixéronse públicos o mércores, 12 de novembro, a través da páxina web oficial do premio. O xurado, formado por Eduardo Souto de Moura como presidente, Carlos Quintáns Eiras, secretario, Juan Domingo Santos gañador do Gran Premio Enor no ano 2011, Juan Creus Andrade, Luis Martínez Santa-María e Fredy Massad, leu o seu fallo onde anunciaron as dúas obras galardoadas de entre os 20 finalistas que optaban aos premios. Unha grande edición con máis de 300 proxectos presentados a concurso.

Edificio Perimetral e adecuación do ámbito do tempo de Diana

O gañador do Gran Premio Enor desta convocatoria recaeu sobre José María Sanchez García, pola súa a obra do «Edificio Perimetral e adecuación do ámbito do tempo de Diana» en Mérida, Badaxoz. O xurado considerou que este proxecto demostra de forma moi acertada as posibilidades que ten a arquitectura contemporánea para recuperar un contexto histórico determinado e ofrecer un valioso xeito de entendelo, ademais de poñer a disposición da cidade diferentes espazos para novos usos.

Escola de Hostalaría no Antigo Matadoiro

Pola súa parte, María González García e Juanjo López de la Cruz do estudo SOL 89, conseguiron o Premio Enor de Arquitectura Joven pola «Escola de Hostalaría no Antigo Matadoiro» en Medina Sidonia, Cádiz. Trátase dunha obra que, segundo o xurado, resolve con moito interese a integración co edificio existente e o espazo público xa que, sendo diferente, convive de xeito axeitado coas preexistencias. Resalta, ademais, as dificultades que ofrece o lugar e o programa, e faino mediante unha acertada composición dos volumes e un suxestivo emprego dos materiais.

A gala de entrega de Premios celebrarase o luns 17 de novembro a partir das 20:00 H nas instalacións centrais de Enor, no Parque Tecnolóxico e Loxístico de Vigo. O xurado, xunto con representantes de Ascensores Enor, fará entrega dos galardóns aos arquitectos premiados, os cales expoñerán nunha breve charla a súa obra a todos os asistentes. Ademais, presentarase o libro «VI Premio de Arquitectura Ascensores Enor», que recolle os proxectos gañadores, finalistas e seleccionados desta edición. Cunha tirada de 3000 exemplares en español e portugués, este libro repartirase entre todas as persoas que acudan ao evento.

Neste acto, Enor pretende abrir as súas portas aos todos os profesionais do sector para que gocen, non só das presentación das obras premiadas, senón que ademais poidan coñecer as instalacións da empresa que, con máis de 60 anos de experiencia, dá servizo a través das súas delegacións polo noroeste de España e Portugal, e onde se fabrican equipos especiais para todo o mundo e para un sector tan especial como o naval, no que Enor é líder do mercado.

[:en]

The winning projects were publicized on Wednesday, the 12th of November, across the official web page of the prize. The juror formed by Eduardo Souto de Moura as president, Carlos Quintáns Eiras, secretary, Juan Domingo Santos, winner of the Great Prize Enor in the year 2011, Juan Creus Andrade, Luis Martínez Santa-María and Fredy Massad, read his failure where they announced both works rewarded of between 20 finalists who were choosing to the prizes. A great edition with more than 300 projects presented to contest.

Building Perimetral and adequacy of the environment of Diana’s temple

The winner of the Great Prize Enor of these summons relapsed on José María Sanchez García, for his work of the «Building Perimetral and adequacy of the environment of Diana’s temple» in Merida, Badajoz. The juror thought that this one I project it demonstrates of very guessed right form the possibilities that the contemporary architecture has to recover a historical certain context and to offer a valuable way of understanding it, beside putting at the disposal of the city different spaces for new uses.

School of Hotel and catering business in the Former Slaughter house

For your part, María González García y Juanjo Lopez de la Cruz of the estudio SOL 89, obtained the Prize Enor of Young Architecture for the «School of Hotel and catering business in the Former Slaughter house» in Medina Sidonia, Cadiz. It is a question of a work that, according to the juror, it solves with a lot of interest the integration with the existing building and the public space since, being different, it coexists of way adapted with the preexistences. It highlights, in addition, the difficulties that the place and the program offers, and does it by means of a guessed right composition of the volumes and a suggestive employment of the materials.

The show of delivery of Prizes will be celebrated on Monday, the 17th of November from 20:00 H in Enor’s central facilities, in the Technological and Logistic Park of Vigo. The juror, together with representatives of Elevators Enor, will do delivery of the awards to the winning architects, which will expose in a brief chat his work to all the assistants. In addition, one will present the book » I SAW Prize of Architecture Elevators Enor «, that gathers the winning projects, finalists and selected of this edition. With an issue of 3000 copies in Spanish and Portuguese, this book will distribute between all the persons who come to the event.

In this act, Enor tries to open his doors to all the professionals of the sector in order that they enjoy, not only of the presentación of the winning works, but in addition they could know the facilities of the company that, with more than 60 years of experience, gives service across his delegations for the northwest of Spain and Portugal, and where special equipments are made for the whole world and for a sector as special as the naval one, in that Enor is a leader of the market.

[:]

Casa Escribenta | Emilio Rodríguez BlancoCasa Escribenta | Emilio Rodríguez BlancoEscribenta house | Emilio Rodríguez Blanco

Un emplazamiento, un lugar sin claras referencias, una pradera en suave pendiente que baja hasta el rio, un núcleo rural relativamente lejano, ninguna orientación con vistas privilegiadas.

La vivienda encuentra su acomodo y su escala a través de 5 patios que serán esos lugares amables entre lo doméstico y la pradera entre lo humano y lo natural.

El tiempo en su dimensión ancestral del paso de las estaciones de las variaciones climáticas, el cielo gris, azul limpio, a veces amenazador penetra en la vivienda a través de grandes lucernarios convirtiendolo en la auténtica referencia del lugar.

Un muro perimetral de bloque de hormigon arropa el conjunto como un pequeño asentamiento, de cierto caracter defensivo, introvertido y al mismo tiempo los grandes lucernarios se lanzan al paisaje lejano a las vistas inexistentes a la conquista de la boveda celeste.

Los materiales que construyen la casa son los mismos que han construido la arquitectura popular del rural, los galpones, las naves, los cerramientos de las fincas. Fungibles, de texturas profundas, cambiantes con el tiempo, con la edad esperando el musgo que los colonice , el liquen, el sol que los abrase o la lluvia que los ennegrezca.

Obra: Casa Escribenta
Emplazamiento:Lugar de Arderís, Oroso, A Coruña, España
Autor: Emilio Rodríguez Blanco
Colaboradores: Julio Ordax Rodríguez, Antón Pena Auge
Aparejador: Jose Manuel Mirás
Construcción: Celsa Ferreiro Farto
Cliente: Celsa Ferreiro Farto
Costo: 208.000 euros (p.e.m.)
Área: 330.0 sqm
Año: 209-2013
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ rodriguezblancoarquitectos.com

Premios

Premio Juana de Vega de Arquitectura 2014.

An emplacement, a place without clear references, a meadow in soft earring that goes down up to the river, a rural relatively distant core, no orientation with conference favoured.

The housing finds his arrangement and his scale across 5 courts that will be these nice places between the domestic thing and the meadow between the human thing and the natural thing.

The time in his ancient dimension of the step of the stations of the climatic variations, the gray, blue clean, sometimes menacing sky penetrates in the housing across big lucernarios turning it into the authentic local reference.

A wall perimetral of block of concrete covers the set as a small accession, of certain defensive, introverted character and at the same time the big lucernarios throw to the distant landscape to the non-existent sights to the conquest of the celestial vault.

The materials that construct the house are the same that have constructed the popular rural architectura, the sheds, the ships, the closings of the estates. Fungibles, of deep, changeable textures with the time, with the age waiting for the moss that colonizes them, the lichen, the Sun that burns them or the rain that blackens them.

Work: Escribenta House

Location: Lugar de Arderís, Oroso, A Coruña, España

Author: Emilio Rodríguez Blanco

Collaborators: Julio Ordax Rodríguez, Antón Pena Auge

Rigger: Jose Manuel Mirás

Construction: Celsa Ferreiro Farto

Promoter: Celsa Ferreiro Farto

Cost: 208.000 euros (p.e.m.)

Surface: 330.0 sqm

Year: 209-2013

Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ rodriguezblancoarquitectos.com

Award

Juana de Vega of Architecture Award 2014.

Unha localización, un lugar sen claras referencias, unha pradaría en suave pendente que baixa ata o rio, un núcleo rural relativamente afastado, ningunha orientación con vistas privilexiadas.

A vivenda encontra o seu acomodo e a súa escala a través de 5 patios que serán eses lugares amables entre o doméstico e a pradaría entre o humano e o natural.

O tempo na súa dimensión ancestral do paso das estacións das variacións climáticas, o ceo gris, azul limpo, ás veces ameazador penetra na vivenda a través de grandes lucernarios convirtiendolo na auténtica referencia do lugar.

Un muro perimetral de bloque de hormigon arroupa o conxunto como un pequeno asentamento, de certo caracter defensivo, introvertido e ao mesmo tempo os grandes lucernarios lánzanse á paisaxe afastada ás vistas inexistentes á conquista da boveda celeste.

Os materiais que constrúen a casa son os mesmos que construíron a arquitectura popular do rural, os galpones, as naves, os cerramentos dos terreos. Funxibles, de texturas profundas, cambiantes co tempo, coa idade esperando o mofo que os colonice, o lique, o sol que os abrase ou a chuvia que os ennegreza.

Obra: Casa Escribenta

Emplazamiento:Lugar de Arderís, Oroso, A Coruña, España

Autor: Emilio Rodríguez Blanco

Colaboradores: Julio Ordax Rodríguez, Antón Pena Auge

Aparejador: Jose Manuel Mirás

Construcción: Celsa Ferreiro Farto

Cliente: Celsa Ferreiro Farto

Costo: 208.000 euros (p.e.m.)

Área: 330.0 sqm

Año: 209-2013

Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ rodriguezblancoarquitectos.com

Premios

Premio Juana de Vega de Arquitectura 2014.

[:es]Entrevistas a los miembros del jurado del VI Premio de Arquitectura Ascensores Enor 2014[:gl]Entrevistas os miembros d xurado do VI Premio de Arquitectura Ascensores Enor 2014[:en]Interviews the members of the juror of the VI of Architecture Elevators Enor Award 2014 [:]

1

[:es]

Durante los próximos días, y antes del anuncio de los premios, compartiremos las entrevistas completas realizadas a los miembros del jurado tras la deliberación. Empezamos con el presidente del jurado Eduardo Souto de Moura.

Seguimos con las entrevistas a los miembros del jurado. Juan Domingo Santos nos cuenta sus impresiones sobre temas tan variados como qué valores identifica en las obras presentadas, la multidisciplinariedad, el patrimonio o el papel de los premios en la arquitectura actual.

Entrevista a Luis Martínez Santa-María, miembro del jurado de la VI edición de los Premios de Arquitectura Ascensores Enor 2014.

Os dejamos con la entrevista que realizamos en el mes de mayo a Juan Creus Andrade, miembro del jurado de la presente edición.

Antes de que se anuncien mañana los Premios Enor2014, comenzamos hoy el día compartiendo la entrevista que realizamos a Fredy Massad , miembro del jurado de la VI edición, crítico de arquitecura y autor del blog La Viga en el Ojo. Además, Fredy Massad, ha elaborado un contexto crítico para el libro de los premios de esta edición con el título «Autocrítica. Resistencia». El libro de los Premios Enor 2014 se presentará el día 17 de noviembre en el acto de entrega de premios que tendrá lugar en la sede de Ascensores Enor.

Acabamos la serie de entrevistas a los miembros del jurado de esta edición con la entrevista a Carlos Quintáns Eiras, secretario del jurado y director de los Premios Enor desde la primera edición.

Entrevistas a los miembros del jurado del VI Premio de Arquitectura Ascensores Enor 2014.[:gl]

Durante os próximos días, e antes do anuncio dos premios, compartiremos as entrevistas completas realizadas aos membros do xurado tras a deliberación. Empezamos co presidente do xurado Eduardo Souto de Moura.

Seguimos coas entrevistas os membros do xurado. Juan Domingo Santos cóntanos as súas impresións sobre temas tan variados como que valores identifica nas obras presentadas, a multidisciplinariedad, o patrimonio ou o papel dos premios na arquitectura actual.

Entrevista a Luis Martínez Santa-María, membro do xurado da VI edición dos Premios de Arquitectura Ascensores Enor 2014.

Deixámosvos coa entrevista que realizamos no mes de maio a Juan Creus Andrade, membro do xurado da presente edición.

Antes de que se anuncien mañá os Premios Enor2014, comezamos hoxe o día compartindo a entrevista que realizamos a Fredy Massad, membro do xurado da VI edición, crítico de arquitecura e autor do blog A Viga no Ollo. Ademais, Fredy Massad, elaborou un contexto crítico para o libro dos premios desta edición co título «Autocrítica. Resistencia». O libro dos Premios Enor 2014 presentarase o día 17 de novembro no acto de entrega de premios que terá lugar na sede de Ascensores Enor.

Rematamos a serie de entrevistas aos membros do xurado desta edición coa entrevista a Carlos Quintáns Eiras, secretario do xurado e director dos Premios Enor dende a primeira edición.

Entrevistas os miembros d xurado do VI Premio de Arquitectura Ascensores Enor 2014[:en]

During the next days, and before the advertisement of the prizes, we will share the complete interviews realized to the members of the juror after the deliberation. We begin with the president of the juror Eduardo Souto de Moura.

We follow with the interviews the members of the juror. Juan Domingo Santos tells us his impressions on topics so changed as what values identifies in the presented works, the multidisciplinariedad, the heritage or the paper of the prizes in the current architecture.

He interviews Luis Martínez Santa-María, member of the juror of the edition VI Architecture Elevators Enor Award 2014.

We leave you with the interview that we realize in May to Juan Creus Andrade, member of the juror of the present edition.

Before promise to be tomorrow the Enor Award 2014, we begin today the day sharing the interview that we realize to Fredy Massad, member of the juror of the edition VI, critic of arquitecura and author of the blog La Viga en el Ojo. In addition, Fredy Massad, has elaborated a critical context for the book of the prizes of this edition with the title «Self-criticism. Resistance». The book of the Enor Award 2014 will appear on November 17 forthwith of delivery of prizes that will take place in the headquarters of Elevators Enor.

We end the series of interviews to the members of the juror of this edition with the interview to Carlos Quintáns Eiras, secretary of the juror and the director of the Prizes Enor from the first edition.

Interviews the members of the juror of the VI of Architecture Elevators Enor Award 2014[:]

[:es]Rem Koolhaas. Conversaciones con Hans Ulrich Obrist[:gl]Rem Koolhaas. Conversas con Hans Ulrich Obrist[:en]Rem Koolhaas. Conversations with Hans Ulrich Obrist[:]

0

[:es]

Este libro recopila seis entrevistas que Hans Ulrich Obrist ha venido manteniendo con Rem Koolhaas sobre los temas más recientes tratados por OMA y AMO. En ellas no sólo se dialoga sobre la trayectoria y el pensamiento de Rem Koolhaas, sino que se abordan sus últimas obras asiáticas, la biblioteca pública de Seattle, la Casa da Música en Oporto o la embajada de Holanda en Berlín.

Dada la dispersión de la obra de OMA/AMO por todo el planeta, los temas abordados en las entrevistas tratan también sobre geopolítica y sobre los diferentes condicionantes de trabajo a la hora de proyectar la arquitectura en las diferentes partes del mundo.

[:gl]

Este libro recompila seis entrevistas que Hans Ulrich Obrist veu mantendo con Rem Koolhaas sobre os temas máis recentes tratados por OMA e AMO. Nelas non só se dialoga sobre a traxectoria e o pensamento de Rem Koolhaas, senón que se abordan as súas últimas obras asiáticas, a biblioteca pública de Seattle, a Casa dá Música en Porto ou a embaixada de Holanda en Berlín.

Dada a dispersión da obra de OMA/amo por todo o planeta, os temas abordados nas entrevistas tratan tamén sobre xeopolítica e sobre os diferentes condicionantes de traballo á hora de proxectar a arquitectura nas diferentes partes do mundo.

[:en]

This book compiles six interviews that Hans Ulrich Obrist has come supporting with Rem Koolhaas on the most recent topics treated by OMA and I LOVE. In them not only it is composed in a dialogue on the path and the thought of Rem Koolhaas, but there are approached his last Asian works, the public library of Seattle, the House gives Music in Oporto or the embassy of Holland in Berlin.

Given the dispersion of OMA/AMO’s work all over the planet, the topics approached in the interviews treat also on geopolitics and on the different determining ones of work at the moment of projecting the architecture in the different parts of the world.

[:]

Premio Juana de Vega de Arquitectura 2014 · Emilio Rodríguez BlancoPremio Juana de Vega de Arquitectura 2014 · Emilio Rodríguez BlancoJuana de Vega of Architecture Award 2014 · Emilio Rodríguez Blanco

0

La sede de la Fundación Juana de Vega acogió el pasado 7 de noviembre el acto de lectura del fallo y entrega del undécimo Premio Juana de Vega de Arquitectura 2014. En él se premia la mejor vivienda unifamiliar, tanto rehabilitación como de nueva planta, construida en Galicia en el año natural anterior a la convocatoria. El jurado concedió el Premio Juana de Vega de Arquitectura a la Casa Escribenta situada en Arderís (Oroso, A Coruña, Galicia, España) del arquitecto Emilio Rodríguez Blanco. También se ha concedido un accésit y mención especial a otras dos viviendas. El primero de ellos para la vivienda situada en Vilagarcía de Arousa (Pontevedra, Galicia, España) de recunaedapena arquitectos. Mientras que la mención especial fue para la Casa en Silleda (Pontevedra, Galicia, España) de terceroderecha arquitectos.

Producción: Fundación Juana de Vega
Dirección: lasonceymedia and veredes
Guión: Borja López Cotelo
Montaje: Marcos Flórez
Fotografía: Carlos Álvarez
Agradecimientos: Luis Miguel Pereiro Santiso, Salomé Fondevila, José Carlos González, Juan Santiago, Celsa Ferreiro, Estela Santiago, Roi Santiago

Producción: Fundación Juana de Vega
Dirección: lasonceymedia and veredes
Guión: Borja López Cotelo
Montaje: Marcos Flórez
Fotografía: Carlos Álvarez
Traducción: Fundación Juana de Vega
Agradecimientos: Luis Miguel Pereiro Santiso, Salomé Fondevila, José Carlos González, Juan Santiago, Celsa Ferreiro, Estela Santiago, Roi Santiago

A sede da Fundación Juana de Vega acolleu o pasado 7 de novembro o acto de lectura do fallo e entrega do undécimo Premio Juana de Vega de Arquitectura 2014. Nel prémiase a mellor vivenda unifamiliar, tanto rehabilitación como de nova planta, construída en Galicia no ano natural anterior á convocatoria. O xurado concedeu o Premio Juana de Vega de Arquitectura á Casa Escribenta situada en Arderís (Oroso, A Coruña, Galicia, España) do arquitecto Emilio Rodríguez Blanco. Tamén se concedeu un accésit e mención especial a outras dúas vivendas. O primeiro deles para a vivenda situada en Vilagarcía de Arousa (Pontevedra, Galicia, España) de recunaedapena arquitectos. Mentres que a mención especial foi para a Casa en Silleda (Pontevedra, Galicia, España) de terceroderecha arquitectos.

Producción: Fundación Juana de Vega

Dirección: lasonceymedia and veredes

Guión: Borja López Cotelo

Montaxe: Marcos Flórez

Fotografía: Carlos Álvarez

Agradecementos: Luis Miguel Pereiro Santiso, Salomé Fondevila, José Carlos González, Juan Santiago, Celsa Ferreiro, Estela Santiago, Roi Santiago

Producción: Fundación Juana de Vega
Dirección: lasonceymedia and veredes
Guión: Borja López Cotelo
Montaxe: Marcos Flórez
Fotografía: Carlos Álvarez
Traducción: Fundación Juana de Vega
Agradecementos: Luis Miguel Pereiro Santiso, Salomé Fondevila, José Carlos González, Juan Santiago, Celsa Ferreiro, Estela Santiago, Roi Santiago

The headquarters of the Juana de Vega Foundation received last November 7 the act of reading of the failure and delivery of the Juana de Vega of Architecture Award 2014. In him the best one-family housing is rewarded, so much rehabilitation as of new plant constructed in Galicia in the natural year previous the summons. The juror Juana de Vega of Architecture Award to the Escribenta House placed in Arderís (Oroso, A Coruña, Galicia, Spain) of the architect Emilio Rodríguez Blanco. Also a second prize and special mention has been granted to other two housings. The first one of them for the housing placed in Vilagarcía de Arousa (Pontevedra, Galicia, Spain) of recunaedapena architects. Whereas the special mention was for the House in Silleda (Pontevedra, Galicia, Spain) by terceroderecha architects.

Production: Fundación Juana de Vega

Direction: lasonceymedia and veredes

Script: Borja López Cotelo

Editing: Marcos Flórez

Photography: Carlos Álvarez

With thanks to: Luis Miguel Pereiro Santiso, Salomé Fondevila, José Carlos González, Juan Santiago, Celsa Ferreiro, Estela Santiago, Roi Santiago

Production: Fundación Juana de Vega

Direction: lasonceymedia and veredes

Script: Borja López Cotelo

Editing: Marcos Flórez

Photography: Carlos Álvarez

Traduction: Fundación Juana de Vega

With thanks to: Luis Miguel Pereiro Santiso, Salomé Fondevila, José Carlos González, Juan Santiago, Celsa Ferreiro, Estela Santiago, Roi Santiago

Premio Juana de Vega de Arquitectura 2014. Emilio Rodríguez BlancoPremio Juana de Vega de Arquitectura 2014. Emilio Rodríguez BlancoJuana de Vega of Architecture Award 2014. Emilio Rodríguez Blanco

1

La sede de la Fundación Juana de Vega acogió el pasado 7 de noviembre el acto de lectura del fallo y entrega del Premio Juana de Vega de Arquitectura 2014. Consolidado como uno de los más destacados del sector y creado por la Fundación Juana de Vega para reconocer la labor de los arquitectos que, con sus proyectos, contribuyen a la mejora de calidad paisajística de Galicia. En él se premia la mejor vivienda unifamiliar, tanto de nueva planta como de rehabilitación, terminada en el año natural anterior a la convocatoria, en este caso 2013.

Los integrantes del jurado de esta décima edición fueron el decano del COAG, Antonio Maroño Cal (presidente); la directora de la Escuela Gallega del Paisaje, Isabel Aguirre (secretaria) y los vocales Enrique Sáez (presidente de la Fundación Juana de Vega); Fernando Agrasar (director de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la UDC), así como Gonçalo Byrne, Salvador Fraga, Manuel Caamaño y Xavier Seoane. Este año, a petición del director de la ETSA, el jurado fue acompañado por tres profesores visitantes extranjeros que muestran gran interés por el Premio y el trabajo de la Escuela Gallega del Paisaje de la Fundación Juana de Vega: Luis Eugenio da Silva Lage, director de la Facultad de Arquitectura y Planeamiento Físico de la Universidad Eduardo Mondlane, de Moçanbique; Henry Vicente, director de la Escuela de Arquitectura de la Universidad Simón Bolivar, de Cacaras, en Venezuela, y Amar Bnnadji, profesor en The Escott Stherland School of Architecture & Built Environmet de la Robert Gordon University, en Escocia.

El jurado concedió el Premio Juana de Vega de Arquitectura a la Casa Escribenta situada en Arderís (Oroso, A Coruña, Galicia, España) del arquitecto Emilio Rodríguez Blanco. También se ha concedido un accésit y mención especial a otras dos viviendas. El primero de ellos para la vivienda situada en Vilagarcía de Arousa (Pontevedra, Galicia, España) de recunaedapena arquitectos. Mientras que la mención especial fue para la Casa en Silleda (Pontevedra, Galicia, España) de terceroderecha arquitectos.

El jurado se congratula de que este premio siga contando con un número alto de viviendas presentadas, algo que prueba que la arquitectura actual se va integrando en las opciones de los residentes en Galicia (España) a la hora de construir su casa.

+ info

The headquarters of the Foundation Juana of Vega received last November 7 the act of reading of the failure and delivery of the Juana de Vega Architecture Award 2014. Consolidated as one of most emphasized from the sector and created by the Juana de Vega Foundation to recognize the labor of the architects who, with his projects, contribute to the improvement of landscape quality of Galicia. In him the best one-family housing is rewarded, both of new plant and of rehabilitation, finished in the natural year previous to the summons, in this case 2013.

The members of the juror of this tenth edition were the dean of the COAG, Antonio Maroño Cal (president); the director of the Galician School of the Landscape, Isabel Aguirre (secretary) and the members Enrique Sáez (president of the Foundation Juana of Vega); Fernando Agrasar (the director of the Technical Top School of Architecture of the UDC), as well as Gonçalo Byrne, Salvador Fraga, Manuel Caamaño and Xavier Seoane. This year, by request of the director of the ETSA, the juror was accompanied by three teachers foreign visitors who show great interest for the Prize and the work of the Galician School of the Landscape of the Foundation Juana of Vega: Luis Eugenio gives Forest Lage, the director of the Faculty of Architecture and Physical Planning of the University Eduardo Mondlane, of Moçanbique; Henry Vicente, the director of the School of Architecture of the University Simón Bolivar, of Cacaras, in Venezuela, and Loves Bnnadji, teacher in The Escott Stherland School of Architecture and Built Environmet of Robert Gordon University, in Scotland.

The juror awarded the Prize Juana of Vega of Architecture to the Escribenta House placed in Arderís (Oroso, To Corunna, Galicia, Spain) of the architect Emilio Rodríguez Blanco. Also a second prize and special mention has been granted to other two housings. The first one of them for the housing placed in Vilagarcía de Arousa (Pontevedra, Galicia, Spain) of recunaedapena architects. Whereas the special mention was for the House in Silleda (Pontevedra, Galicia, Spain) of terceroderecha architects.

The juror congratulates himself of that this prize continues possessing a high number of presented housings, something that tries that the current architecture is joining the options of the residents Galicia (Spain) at the moment of constructing his house.

+ info

A sede da Fundación Juana de Vega acolleu o pasado 7 de novembro o acto de lectura do fallo e entrega do Premio Juana de Vega de Arquitectura 2014. Consolidado como un dos máis destacados do sector e creado pola Fundación Juana de Vega para recoñecer o labor dos arquitectos que, cos seus proxectos, contribúen á mellora de calidade paisaxística de Galicia. Nel prémiase a mellor vivenda unifamiliar, tanto de nova planta coma de rehabilitación, rematada no ano natural anterior á convocatoria, neste caso 2013.

Os integrantes do xurado desta décima edición foron o decano do COAG, Antonio Maroño Cal (presidente); a directora da Escola Galega da Paisaxe, Isabel Aguirre (secretaria) e os vogais Enrique Sáez (presidente da Fundación Juana de Vega); Fernando Agrasar (director da Escola Técnica Superior de Arquitectura da UDC), así como Gonçalo Byrne, Salvador Fraga, Manuel Caamaño e Xavier Seoane. Este ano, a petición do director da ETSA, o xurado foi acompañado por tres profesores visitantes estranxeiros que mostran grande interese polo Premio e o traballo da Escola Galega da Paisaxe da Fundación Juana de Vega: Luis Eugenio dá Silva Lage, director da Facultade de Arquitectura e Plan Físico da Universidade Eduardo Mondlane, de Moçanbique; Henrio Vicente, director da Escola de Arquitectura da Universidade Simón Bolivar, de Cacaras, en Venezuela, e Amar Bnnadji, profesor en The Escott Stherland School of Architecture & Built Environmet de la Robert Gordon University, en Escocia.

O xurado concedeu o Premio Juana de Vega de Arquitectura á Casa Escribenta situada en Arderís (Oroso, A Coruña, Galicia, España) do arquitecto Emilio Rodríguez Blanco. Tamén se concedeu un accésit e mención especial a outras dúas vivendas. O primeiro deles para a vivenda situada en Vilagarcía de Arousa (Pontevedra, Galicia, España) de recunaedapena arquitectos. Mentres que a mención especial foi para a Casa en Silleda (Pontevedra, Galicia, España) de terceroderecha arquitectos.

O xurado congratúlase de que este premio siga contando cun número alto de vivendas presentadas, algo que proba que a arquitectura actual se vai integrando nas opcións dos residentes en Galicia (España) á hora de construír a súa casa.

+ info

Llamada a participantes. FETSAC15Chamada a participantes. FETSAC15Call for participants. FETSAC15

La organización de la FETSAC, Festival de la Escuela de Arquitectura de A Coruña, arranca un año más para hacer brillar el espíritu crítico, la voluntad experimental y las ganas de cambiar las cosas que como estudiantes llevamos dentro. Para ello, y por tercer año consecutivo, hacemos una llamada a la participación de manera individual o como colectivo, a todo aquel que quiera mostrar que existen otras formas de trabajar cuestionando los modelos establecidos de proyecto, investigación, comunicación o docencia.

La FETSAC busca gente que ame lo que hace y que además quiera compartirlo con nosotros. El festival tendrá lugar entre el 23 y 27 de Marzo de 2015. La fecha límite para enviar vuestras propuestas es el 14 de Diciembre de 2014.

+ info

A organización da FETSAC, Festival da Escola de Arquitectura da Coruña, arrinca un ano maís para facer relucir o espírito crítico, a vontade experimental e as ganas de cambiar as cousas que como estudantes levamos dentro. Para iso, e por terceiro ano consecutivo, facemos unha chamada á participación, de maneira individual ou como colectivo, a todo aquel que queira mostrar que existen outras formas de traballar cuestionando os modelos establecidos de proxecto, investigación, comunicación ou docencia.

A FETSAC busca xente que ame o que fai e que ademáis queira compartirlo connosco. O festival terá lugar entre o 23 e o 27 de Marzo de 2015. A data límite para enviar as vosas propostas é o 14 de Decembro de 2014.

+ info

The FETSAC´s organization , Festival of the School of Architecture of A Coruña, plucking one more year to make to shine the critical spirit, the experimental will and the desires of changing the things that as students we take inside. For it, and for the third year in a row, we do a call to the participation of an individual way or as group, to everything that one that wants to show that other ways of working exist questioning the models established of project, investigation, communication or teaching.

The FETSAC searchs people who loves what it does and who in addition wants to share it with us. The festival will take place between March 23 and 27, 2015. The deadline to send your offers is A December 14, 2014.

+ info

Gallinas en Seseña (II) | José Ramón Hernández Correa

Gallinas en Seseña (I) | José Ramón Hernández Correa

«No lo dije en la primera parte, pero creo que es obvio que este relato se lo dedico a Juan Carlos Castillo Ochandiano (por supuesto) y (también por supuesto) a Juan Daniel Fullaondo, in memoriam.»

Ya conté que pasé esa noche inquieto. Por la mañana fue una gran alegría recibir en mi pueblo a tanta gente querida: Juan Daniel Fullaondo y su mujer, Paloma; Maite Muñoz; Juan Carlos Castillo y su mujer, Blanca; Darío Gazapo y Conchita Lapayese (no sé si ya estaban casados o aún eran novios); Diego Fullaondo (hijo de Juan Daniel y Paloma), que por entonces estudiaba arquitectura, y unos compañeros suyos de clase a quienes yo no conocía. No recuerdo cuántos eran; digamos cuatro o cinco.

O sea, que, con los mencionados más mi mujer y yo, los miembros del nuevo grupo vanguardista sin nombre éramos catorce o quince.
Cuando entramos en la nave vimos el ruedo vacío. Las gallinas estaban por ahí, campando a su gusto. Se habían escapado todas del minirredil que con tanto entusiasmo (él) y tanto escepticismo (yo) habíamos construido Juan Carlos (él) y yo (yo). Esa vaga sensación de «ya te lo decía» no me tranquilizó en absoluto.

Bueno. Al menos no se habían escapado de la nave.
Sin guión previo, sin plan alguno, sin criterio de ninguna clase, cada uno hizo lo que traía pensado de casa o lo que se le acababa de ocurrir, y con lo que pretendía sorprender, o experimentar, o qué sé yo.

Alguien (¿Juan Carlos?) puso en la pared un póster de Beuys con el coyote, con un innegable afán de ligar ambas experiencias: la de Nueva York y la de Seseña, como si ésta fuera una especie de continuación de aquélla.

Uno de los amigos de Diego, tranquilamente, como si tal cosa, se puso unas gafas de buceo y se echó una manta de cuadros al hombro.

En primer plano, a la derecha, yo con una cámara de fotos. ¿Dónde están las fotos que hice? En el centro de la imagen, el pasmoso hombre rana de secano. Al fondo, a la izquierda, el inútil ruedo de papel. Fila de ventanas abiertas por las que las gallinas (aves de vuelo muy corto, ciertamente) no habían escapado
Fotografía cortesía de Juan Carlos Castillo

No sé qué pasaba. Cada uno hacía la tontería que se le ocurría. Algunos hacíamos fotos (no conservo ninguna), e incluso vídeos.
Uno toreaba a una gallina, otro conversaba con otra, otro perseguía a otra más, otro se encerraba audazmente con dos en el ruedo de papel… Juan Carlos persistía en su propósito de hipnotizar a una. Darío quería pintar a una con un espray que afortunadamente no funcionó.Juan Daniel se reía. Disfrutaba como un niño ante la algarabía, y, sobre todo, ante las ocurrencias estúpidas pero divertidas de tanta gente joven a la que él siempre -tan disparatadamente generoso- le había supuesto algún tipo de talento.

En primer plano Juan Carlos Castillo, en uno de sus numerosos e infructuosos intentos de hipnotizar a una gallina. (Siempre se ha sabido que la gallina seseñera es muy suya, y muy dura de hipnotizar).
Al fondo Juan Daniel Fullaondo, fumando y riéndose ante algo que le está contando Maite Muñoz
Foto cortesía de Juan Carlos Castillo.

Estuvimos no sé cuánto tiempo. Tal vez dos horas. Hicimos el ganso (hoy diríamos que interactuamos con las gallinas), y finalmente llegó la hora de comer.

¿Qué hacíamos con las gallinas? Me las habían regalado. No podía (no debía) devolverlas. Tampoco las quería nadie para adoptarlas y llevárselas a Madrid. Y tampoco las podíamos dejar en la nave. Me la habían prestado sin ellas y yo la quería devolver tal cual.

Por cierto, ¿quitamos el póster de Beuys o se quedó puesto?. Veintiún años después de aquello me acaba de asaltar esa duda.
Lo recogimos todo (el ruedo de papel) y dejamos a las gallinas en libertad. ¡Pitas, pitas, pitas! ¡Eh! ¡Eh! En fila india se alejaron de la nave por el prao, hacia el arroyo, y desaparecieron en lontananza.
Juan Daniel las miró alejarse y suspiró.

-Qué bien me lo he pasado. No os podéis imaginar cuánto había deseado todo esto.

A mí me pareció exagerado, pero verdaderamente se le veía feliz. Me alegré. Yo, que no le había visto mayor interés a todo eso, me quedé muy impresionado y muy emocionado al ver a mi maestro tan lleno de alegría. Indudablemente, había merecido la pena.

No sé qué pudo ser de las gallinas. Tal vez se las comiera algún cruel depredador. Tal vez las encontrara algún vecino y se las apropiara. O tal vez fundaran una población de neogallinas asilvestradas que hoy, varias generaciones después, hayan evolucionado hacia quién sabe qué. Supergallinas. (Llevo ya varios años pasando por esa zona sólo en coche, pero creo que debería atreverme de una vez a caminar de nuevo, como cuando era niño, por el borde del arroyo y a explorarlo con calma y con valor).

Después de aquello nos fuimos a comer al Restaurante-Gasolinera San Luis, en la carretera de Andalucía (en Seseña Nuevo). Si queremos buscarle una relación con el cazador paleolítico que tanto emociona a Juan Carlos, sólo se me ocurre decir que es en ese restaurante donde paran a desayunar los amigos de la película La Caza antes de empezar la jornada.

El bar, restaurante y gasolinera San Luis, de Seseña, en una de las primeras secuencias de la película La Caza (1965)

Poco más dieron de sí las gallinas. (O poco más soy capaz de sacar de ellas).

Juan Carlos siguió dándole vueltas y tiene en su tesis un capítulo sobre el asunto. Podríais preguntarle a él. Yo lo he hecho, pero cuanto más hablo del asunto más lío me hago.

Veintisiete años después, un grupo de intrépidos neocazadores comen en el mismo bar-restaurante-gasolinera.
Izquierda: Blanca y su esposo (Juan Carlos Castillo), Mari Carmen y su esposo (yo), y «grupo Diego Fullaondo».
Derecha: Paloma y su esposo (Juan Daniel Fullaondo), Maite Muñoz, y «grupo Diego Fullaondo».
No veo a Darío ni a Conchita. Probablemente no pudieron quedarse a comer.
Foto cortesía de Juan Carlos Castillo.

Fue quien más en serio se lo tomó. Al poco tiempo hizo unos dibujos y escribió un poema sobre la experiencia, y nos regaló un ejemplar, enmarcado y todo, a cada uno de los protagonistas de aquello. Yo tengo el mío en la subida al altillo de mi casa, y lo veo todos los días.

Cuadro-poema de Juan Carlos Castillo sobre las gallinas de Seseña, numerado, firmado y dedicado.
(Colección de José Ramón Hernández Correa)

Algún  tiempo después los Fullaondo y los Castillo volvieron a honrarme con su visita a mi casa.

Fotografía de Juan Carlos Castillo

Tengo sobre mi regazo a mi hijo mayor, Diego, nacido dos meses después de lo de las gallinas. Ahí tendrá un añito, si acaso. No sé de qué estaríamos hablando en ese momento. Seguramente de más proyectos gallináceos neo-post-paleolíticos.

Algo de ese estilo sería, porque empezaron a pasar cosas raras.

Fotografía de Juan Carlos Castillo, hecha en aquella época pre-photoshop «maquinando animales en Seseña»

Adenda. 29 de noviembre, a las 22:30 h

Tengo que añadir tres nuevos datos: Dos que había olvidado (y que están en el mencionado cuadro-poema de Juan Carlos Castillo) y otro que acabo de conocer.

1.- El grupo de gallinas tenía un gallo. El más cobarde y vil de todos los gallos. La mañana en cuestión, en cuanto nos vio entrar en la nave, echó a correr y a aletear y salió huyendo por una de las ventanas, dejando a su harén (menos dotado para el vuelo) abandonado a su suerte. Todos los varones presentes nos reímos mucho de él, sí, pero nos avergonzamos de nuestro sexo. ¡Qué vergüenza!

2.- ¡La gallina inhipnotizable de Juan Carlos puso un huevo! En uno de los «pases mágicos» de nuestro héroe la gallina cloqueó un poco y depositó un perfecto huevo moreno para pasmo de todos. Muy orgulloso, Juan Carlos declaró que si como hipnotizador no era muy bueno, como provocador de aovamientos era una máquina infalible. (Pero no se dedicó a ello, echando a perder un brillante futuro profesional. En todo caso, mucho más gratificante y digno que el de arquitecto). No tengo la menor idea de qué se hizo con aquel protohuevo inaugural.

3.- Me dice Nacho Rodríguez por el twitter (allí es @zahagalp) que el pasmoso hombre rana de secano bien podría ser Ángel Gil Bernaldo de Quirós. Conste así pues para su honra y buena fama.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · noviembre 2013

Jose Luis García Sánchez. Arquitectos y cineastas | Jorge Gorostiza

José Luis García Sánchez

En un serie de entradas que he denominado Arquitectos y cineastas  he ido recogiendo opiniones sobre arquitectura de diversos directores como Woody Allen, Ingmar Bergman, Valerian Borowczyk, Luigi Comencini, René Clair, Dziga Vertov, John Ford, Amos Gitai, Peter Greenaway, Abbas Kiarostami, Raúl Ruiz, La actriz Viola Dana, y el ensayista Sigfried Giedion.

Repasando la lista se puede comprobar que no hay cineastas españoles, aunque evidentemente, tampoco sea esencial que los hubiera.

Hace poco he encontrado en un viejo número de la estupenda revista vasca Nosferatu, una  entrevista que le hizo Jesús Angulo a José Luis García Sánchez sobre Rafael Azcona, en ella este último declaraba:

«El esquema de trabajo de Rafael parte siempre de saber qué tipo de historia quiere contar el director, o sea, saber qué tipo de poética debe servir. Como un arquitecto o un maestro de obra que tiene que hacer una casa, primero ve las necesidades del cliente. Si el cliente tiene un mundo poético que es ajeno a Rafael, él no escribe. Dicho de una manera descarnada, si el planteamiento es reaccionario, Rafael no lo hace. Se excusa muy educadamente, pero no lo hace».

Son curiosas estas dos comparaciones entre el guionista y el arquitecto, y entre el director y el cliente del arquitecto, cuando siempre se había comparado al director con el arquitecto y al productor con su cliente. Como se puede observar, las relaciones entre cine , arquitectura y ciudad son variadas  e inagotables.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, noviembre 2014

Urban TV 2014. XII Festival Internacional de Cine y Televisión sobre Vida y Ecología UrbanasUrban TV 2014. XII Festival Internacional de Cine e Televisión sobre Vida e Ecoloxía UrbanasUrban TV 2014. The XIIth International Festival of Cinema and Television on Urban Life and Ecology

Una programación multidisciplinar llena de proyecciones, debates, visitas y safaris urbanos con un único objetivo: hablar de la vida y la ecología de las ciudades.

URBAN TV arranca con la entrega de premios a las producciones más destacadas, en un año en el que se han presentado más de 300 producciones audiovisuales de 48 países diferentes. Una ceremonia que intenta ser cita anual de productoras y distribuidoras nacionales.

Este año, el foro de debate “Transformar la televisión”, dedicado a plantear una mejoría en la calidad de las parrillas de programación, llevará por título “La representación audiovisual del medio ambiente” y contará con Mario de la Mano (El escarabajo verde TVE), Juan Antonio Domínguez (Asociación Española de Productores de Documentales, ADN) y Álex Fernández Muerza (periodista científico). El periodista ambiental José María Montero inaugurará el foro con la conferencia «La trampa urbana».

El síndrome Venecia (Andreas Pichler), Historias de balcones (Helle Windelov-Limdzélius) y Microtopia (Jesper Wachtmeister) son los tres prestigiosos documentales seleccionados para participar en esta edición que cuenta con el apoyo de la Fundación Aquae, Canal +, Unesco, ZTE, NH Hoteles y BioCultura.

Las actividades incluyen la visita al huerto urbano en azotea más grande del mundo situado en la terraza del Hotel Wellington.

Desde hace doce años el Festival URBAN TV dirige toda su actividad hacia un único objetivo: ofrecer a la sociedad producciones de calidad que ayuden a conocer mejor el entorno urbano en que vivimos. Asimismo, con cada edición, el Festival se convierte en punto de encuentro y cita anual de la industria audiovisual nacional convocando a jóvenes productores y distribuidores de nuestro país.

ENTREGA DE PREMIOS.

Martes 11 de noviembre, URBAN TV arranca cada año premiando la producción más destacada del año. Así, el día 11 de noviembre tendrá lugar la ceremonia en el Patio de La Casa Encendida. El éxito de convocatoria no deja de confirmar la consolidación del certamen dentro del panorama del cine documental: más de 300 producciones de 48 países diferentes se han presentado en esta edición.

El concurso premia económicamente las categorías específicas para jóvenes realizadores con el ánimo de apoyar la producción de sus siguientes trabajos. Así, se entregarán los premios al Mejor Documental Profesional, Mejor Producción Amateur, Mejor Reportaje de Televisión y Mejor Video- Minuto. También se desvelará el ganador del Premio del Público del concurso de fotografía UrbanFlash Madrid patrocinado por ZTE.

El jurado de esta edición está formado por Clara Navío, periodista y presidenta de APIA; Kathryn Bonnici, productora de documentales; y Sergio Federovisky, periodista. Para terminar, se hará un reconocimiento a la carrera del periodista Jesús González Green. El presentador de televisión Goyo González será el conductor y los artistas del programa de televisión Ritmo Urbano amenizarán la gala.

FORO DE DEBATE “Transformar la televisión”. 12 de noviembre.

En su octava edición, el foro llevará por título “La representación audiovisual del medio ambiente” con el objetivo de suscitar un debate que aporte nuevas ideas para revitalizar el papel de los medios audiovisuales como agentes de información, divulgación y sensibilidad ambiental.

El periodista ambiental José María Montero inaugurará el foro con la conferencia «La trampa urbana».

PROYECCIONES. 12, 13 y 14 noviembre

Otro de los objetivos de URBAN TV es hacer accesible al público madrileño algunas de las mejores producciones recientes que tratan asuntos urbanos. Abre el festival la presentación del documental colaborativo Un día en la ciudad de Álex Lora.

El síndrome de Venecia (Andreas Pichler, 2012) relata los efectos de la presión turística sobre la ciudad italiana y sus nefastas consecuencias en la población de su centro histórico. El documental ha recorrido más de una veintena de festivales y recogido numerosos premios.

Historias de balcones (Helle Windelov-Lidzélius, 2013) es una coproducción cubano-danesa sobre Cuba, que dibuja las comunidades que se forman en los balcones de las viviendas de La Habana.

En Microtopia (Jesper Wachtmeister, 2013), arquitectos, constructores y artistas de todas partes del mundo proponen soluciones radicales a nuestra falta de espacio con la liberación de nuestros objetos y zona de confort.

ACTIVIDADES
A las actividades que comenzaron a principios de año se suman otras especiales que colocan al ciudadano en experiencias diferentes y enriquecedoras obligándole a mirar con nuevos ojos el lugar que habita.

“Safari Grafitti”. 4 noviembre. Recorrido por las manifestaciones de arte urbano efímero de la mano del equipo de Madrid Street Art Project donde se compararán obras de encargo con obras callejeras de iniciativa propia.

“De fósiles por Madrid”. 7 noviembre: En las antípodas de lo efímero, se rastrearán fósiles antiquísimos por las fachadas, baldosas, etc… del centro de Madrid.

“Safari urbano”. 12 de noviembre. Este safari se centra en una pauta de comportamiento muy singular: la que desarrollan muchas especies de aves en pleno invierno para poder defenderse de los predadores y sobre todo para aprovechar al máximo el beneficio que le aportan las ciudades.

“Visita a las Corralas de Lavapiés”. 13 de noviembre. La particular estructura de las corralas han suscitado un renovado interés en el siglo XXI ya que son, a día de hoy, las únicas viviendas que mantienen con vida la solidaridad, la humanidad entre vecinos y el intercambio de bienes sin necesidad de dinero

“Visita guiada al huerto del Hotel Wellington”. 14 de noviembre. De la mano del horticultor y chef Floren Domezáin, se descubrirá el huerto urbano en azotea más grande del mundo con 300 metros cuadrados y 35 tipos distintos de verduras y hortalizas situado en uno de los hoteles más emblemáticos de Madrid.

FESTIVAL URBAN TV 2014
XII Festival Internacional de Cine y Televisión sobre Vida y Ecología Urbanas
Fecha: del 11 al 14 de noviembre de 2014
Lugar: La Casa Encendida
Horarios: consulta
Precio: entrada libre
Proyecciones: 3 euros

Una programación multidisciplinar llena de proyecciones, debates, visitas y safaris urbanos con un único objetivo: hablar de la vida y la ecología de las ciudades.

URBAN TV arranca con la entrega de premios a las producciones más destacadas, en un año en el que se han presentado más de 300 producciones audiovisuales de 48 países diferentes. Una ceremonia que intenta ser cita anual de productoras y distribuidoras nacionales.

Este año, el foro de debate “Transformar la televisión”, dedicado a plantear una mejoría en la calidad de las parrillas de programación, llevará por título “La representación audiovisual del medio ambiente” y contará con Mario de la Mano (El escarabajo verde TVE), Juan Antonio Domínguez (Asociación Española de Productores de Documentales, ADN) y Álex Fernández Muerza (periodista científico). El periodista ambiental José María Montero inaugurará el foro con la conferencia «La trampa urbana».

El síndrome Venecia (Andreas Pichler), Historias de balcones (Helle Windelov-Limdzélius) y Microtopia (Jesper Wachtmeister) son los tres prestigiosos documentales seleccionados para participar en esta edición que cuenta con el apoyo de la Fundación Aquae, Canal +, Unesco, ZTE, NH Hoteles y BioCultura.

Las actividades incluyen la visita al huerto urbano en azotea más grande del mundo situado en la terraza del Hotel Wellington.

Desde hace doce años el Festival URBAN TV dirige toda su actividad hacia un único objetivo: ofrecer a la sociedad producciones de calidad que ayuden a conocer mejor el entorno urbano en que vivimos. Asimismo, con cada edición, el Festival se convierte en punto de encuentro y cita anual de la industria audiovisual nacional convocando a jóvenes productores y distribuidores de nuestro país.

ENTREGA DE PREMIOS.

Martes 11 de noviembre, URBAN TV arranca cada año premiando la producción más destacada del año. Así, el día 11 de noviembre tendrá lugar la ceremonia en el Patio de La Casa Encendida. El éxito de convocatoria no deja de confirmar la consolidación del certamen dentro del panorama del cine documental: más de 300 producciones de 48 países diferentes se han presentado en esta edición.

El concurso premia económicamente las categorías específicas para jóvenes realizadores con el ánimo de apoyar la producción de sus siguientes trabajos. Así, se entregarán los premios al Mejor Documental Profesional, Mejor Producción Amateur, Mejor Reportaje de Televisión y Mejor Video- Minuto. También se desvelará el ganador del Premio del Público del concurso de fotografía UrbanFlash Madrid patrocinado por ZTE.

El jurado de esta edición está formado por Clara Navío, periodista y presidenta de APIA; Kathryn Bonnici, productora de documentales; y Sergio Federovisky, periodista. Para terminar, se hará un reconocimiento a la carrera del periodista Jesús González Green. El presentador de televisión Goyo González será el conductor y los artistas del programa de televisión Ritmo Urbano amenizarán la gala.

FORO DE DEBATE “Transformar la televisión”. 12 de noviembre.

En su octava edición, el foro llevará por título “La representación audiovisual del medio ambiente” con el objetivo de suscitar un debate que aporte nuevas ideas para revitalizar el papel de los medios audiovisuales como agentes de información, divulgación y sensibilidad ambiental.

El periodista ambiental José María Montero inaugurará el foro con la conferencia «La trampa urbana».

PROYECCIONES. 12, 13 y 14 noviembre

Otro de los objetivos de URBAN TV es hacer accesible al público madrileño algunas de las mejores producciones recientes que tratan asuntos urbanos. Abre el festival la presentación del documental colaborativo Un día en la ciudad de Álex Lora.

El síndrome de Venecia (Andreas Pichler, 2012) relata los efectos de la presión turística sobre la ciudad italiana y sus nefastas consecuencias en la población de su centro histórico. El documental ha recorrido más de una veintena de festivales y recogido numerosos premios.

Historias de balcones (Helle Windelov-Lidzélius, 2013) es una coproducción cubano-danesa sobre Cuba, que dibuja las comunidades que se forman en los balcones de las viviendas de La Habana.

En Microtopia (Jesper Wachtmeister, 2013), arquitectos, constructores y artistas de todas partes del mundo proponen soluciones radicales a nuestra falta de espacio con la liberación de nuestros objetos y zona de confort.

ACTIVIDADES

A las actividades que comenzaron a principios de año se suman otras especiales que colocan al ciudadano en experiencias diferentes y enriquecedoras obligándole a mirar con nuevos ojos el lugar que habita.

“Safari Grafitti”. 4 noviembre. Recorrido por las manifestaciones de arte urbano efímero de la mano del equipo de Madrid Street Art Project donde se compararán obras de encargo con obras callejeras de iniciativa propia.

“De fósiles por Madrid”. 7 noviembre: En las antípodas de lo efímero, se rastrearán fósiles antiquísimos por las fachadas, baldosas, etc… del centro de Madrid.

“Safari urbano”. 12 de noviembre. Este safari se centra en una pauta de comportamiento muy singular: la que desarrollan muchas especies de aves en pleno invierno para poder defenderse de los predadores y sobre todo para aprovechar al máximo el beneficio que le aportan las ciudades.

“Visita a las Corralas de Lavapiés”. 13 de noviembre. La particular estructura de las corralas han suscitado un renovado interés en el siglo XXI ya que son, a día de hoy, las únicas viviendas que mantienen con vida la solidaridad, la humanidad entre vecinos y el intercambio de bienes sin necesidad de dinero

“Visita guiada al huerto del Hotel Wellington”. 14 de noviembre. De la mano del horticultor y chef Floren Domezáin, se descubrirá el huerto urbano en azotea más grande del mundo con 300 metros cuadrados y 35 tipos distintos de verduras y hortalizas situado en uno de los hoteles más emblemáticos de Madrid.

FESTIVAL URBAN TV 2014

XII Festival Internacional de Cine y Televisión sobre Vida y Ecología Urbanas

Fecha: del 11 al 14 de noviembre de 2014

Lugar: La Casa Encendida

Horarios: consulta

Precio: entrada libre

Proyecciones: 3 euros

Una programación multidisciplinar llena de proyecciones, debates, visitas y safaris urbanos con un único objetivo: hablar de la vida y la ecología de las ciudades.

URBAN TV arranca con la entrega de premios a las producciones más destacadas, en un año en el que se han presentado más de 300 producciones audiovisuales de 48 países diferentes. Una ceremonia que intenta ser cita anual de productoras y distribuidoras nacionales.

Este año, el foro de debate “Transformar la televisión”, dedicado a plantear una mejoría en la calidad de las parrillas de programación, llevará por título “La representación audiovisual del medio ambiente” y contará con Mario de la Mano (El escarabajo verde TVE), Juan Antonio Domínguez (Asociación Española de Productores de Documentales, ADN) y Álex Fernández Muerza (periodista científico). El periodista ambiental José María Montero inaugurará el foro con la conferencia «La trampa urbana».

El síndrome Venecia (Andreas Pichler), Historias de balcones (Helle Windelov-Limdzélius) y Microtopia (Jesper Wachtmeister) son los tres prestigiosos documentales seleccionados para participar en esta edición que cuenta con el apoyo de la Fundación Aquae, Canal +, Unesco, ZTE, NH Hoteles y BioCultura.

Las actividades incluyen la visita al huerto urbano en azotea más grande del mundo situado en la terraza del Hotel Wellington.

Desde hace doce años el Festival URBAN TV dirige toda su actividad hacia un único objetivo: ofrecer a la sociedad producciones de calidad que ayuden a conocer mejor el entorno urbano en que vivimos. Asimismo, con cada edición, el Festival se convierte en punto de encuentro y cita anual de la industria audiovisual nacional convocando a jóvenes productores y distribuidores de nuestro país.

ENTREGA DE PREMIOS.

Martes 11 de noviembre, URBAN TV arranca cada año premiando la producción más destacada del año. Así, el día 11 de noviembre tendrá lugar la ceremonia en el Patio de La Casa Encendida. El éxito de convocatoria no deja de confirmar la consolidación del certamen dentro del panorama del cine documental: más de 300 producciones de 48 países diferentes se han presentado en esta edición.

El concurso premia económicamente las categorías específicas para jóvenes realizadores con el ánimo de apoyar la producción de sus siguientes trabajos. Así, se entregarán los premios al Mejor Documental Profesional, Mejor Producción Amateur, Mejor Reportaje de Televisión y Mejor Video- Minuto. También se desvelará el ganador del Premio del Público del concurso de fotografía UrbanFlash Madrid patrocinado por ZTE.

El jurado de esta edición está formado por Clara Navío, periodista y presidenta de APIA; Kathryn Bonnici, productora de documentales; y Sergio Federovisky, periodista. Para terminar, se hará un reconocimiento a la carrera del periodista Jesús González Green. El presentador de televisión Goyo González será el conductor y los artistas del programa de televisión Ritmo Urbano amenizarán la gala.

FORO DE DEBATE “Transformar la televisión”. 12 de noviembre.

En su octava edición, el foro llevará por título “La representación audiovisual del medio ambiente” con el objetivo de suscitar un debate que aporte nuevas ideas para revitalizar el papel de los medios audiovisuales como agentes de información, divulgación y sensibilidad ambiental.

El periodista ambiental José María Montero inaugurará el foro con la conferencia «La trampa urbana».

PROYECCIONES. 12, 13 y 14 noviembre

Otro de los objetivos de URBAN TV es hacer accesible al público madrileño algunas de las mejores producciones recientes que tratan asuntos urbanos. Abre el festival la presentación del documental colaborativo Un día en la ciudad de Álex Lora.

El síndrome de Venecia (Andreas Pichler, 2012) relata los efectos de la presión turística sobre la ciudad italiana y sus nefastas consecuencias en la población de su centro histórico. El documental ha recorrido más de una veintena de festivales y recogido numerosos premios.

Historias de balcones (Helle Windelov-Lidzélius, 2013) es una coproducción cubano-danesa sobre Cuba, que dibuja las comunidades que se forman en los balcones de las viviendas de La Habana.

En Microtopia (Jesper Wachtmeister, 2013), arquitectos, constructores y artistas de todas partes del mundo proponen soluciones radicales a nuestra falta de espacio con la liberación de nuestros objetos y zona de confort.

ACTIVIDADES

A las actividades que comenzaron a principios de año se suman otras especiales que colocan al ciudadano en experiencias diferentes y enriquecedoras obligándole a mirar con nuevos ojos el lugar que habita.

“Safari Grafitti”. 4 noviembre. Recorrido por las manifestaciones de arte urbano efímero de la mano del equipo de Madrid Street Art Project donde se compararán obras de encargo con obras callejeras de iniciativa propia.

“De fósiles por Madrid”. 7 noviembre: En las antípodas de lo efímero, se rastrearán fósiles antiquísimos por las fachadas, baldosas, etc… del centro de Madrid.

“Safari urbano”. 12 de noviembre. Este safari se centra en una pauta de comportamiento muy singular: la que desarrollan muchas especies de aves en pleno invierno para poder defenderse de los predadores y sobre todo para aprovechar al máximo el beneficio que le aportan las ciudades.

“Visita a las Corralas de Lavapiés”. 13 de noviembre. La particular estructura de las corralas han suscitado un renovado interés en el siglo XXI ya que son, a día de hoy, las únicas viviendas que mantienen con vida la solidaridad, la humanidad entre vecinos y el intercambio de bienes sin necesidad de dinero

“Visita guiada al huerto del Hotel Wellington”. 14 de noviembre. De la mano del horticultor y chef Floren Domezáin, se descubrirá el huerto urbano en azotea más grande del mundo con 300 metros cuadrados y 35 tipos distintos de verduras y hortalizas situado en uno de los hoteles más emblemáticos de Madrid.

FESTIVAL URBAN TV 2014

XII Festival Internacional de Cine y Televisión sobre Vida y Ecología Urbanas

Fecha: del 11 al 14 de noviembre de 2014

Lugar: La Casa Encendida

Horarios: consulta

Precio: entrada libre

Proyecciones: 3 euros

Una casa en Finlandia. La fantasía y la memoria | Borja López Cotelo

Comencé a caminar entre las coníferas. Sus troncos geométricos filtraban los rayos de un sol pálido. Eran los últimos días de mayo y el sobre el lago Päijänne flotaban aún algunos trozos de hielo, remolones en esas últimas semanas de letargo invernal.

Caminaba lento, temiendo encontrarme de repente con la vivienda que Alvar Aalto había construido para sí mismo en ese lugar. El sendero esquivaba moles de granito que surgían aquí y allá. En su extremo, un repecho exigía el último esfuerzo antes de alcanzar la casa del arquitecto.

Una casa en Finlandia. La fantasía y la memoria | Borja López Cotelo
Vista exterior de la «Casa de verano experimental» (Muuratsalo, Finlandia) de Alvar Aalto 

Desde la distancia percibí la dimensión imponente del muro de cierre,  horadado sólo por un hueco. Un fino revestimiento blanco se esforzaba por traslucir las irregularidades del aparejo, pero la luz del Norte -más obstinada que Aalto- las hacía enmudecer. Sus imperfecciones se desvanecían en un mundo sin sombras.

Entré en el patio. Las paredes que me confinaban eran un mosaico de colores y texturas, todas ellas nacidas de la arcilla. Los azulejos replicaban a ladrillos rojizos que, con sus diferentes formas, configuraban un tejido hecho de retazos. Me acerqué a la ventana y pude entrever un interior modesto, protegido por los robustos bastidores de madera. La puerta estaba cerrada y decidí volver sobre mis pasos. Atravesé de nuevo el patio y pude distinguir una cavidad destinada a contener el fuego.

Patio de la «Casa de verano experimental» (Muuratsalo, Finlandia) de Alvar Aalto | Fotografía: Chen Yu Ching

Decidí sentarme en una roca pulida por el hielo y rumiar lo que había visto durante los días de viaje a través de Finlandia. Saqué un fajo de papeles desteñidos del azul de mi bolsillo y me puse a leer.

‘Podemos importar un pilar creado bajo el sol, lo podemos colocar aquí mismo…pero no podemos crear una columna dórica, o tal vez sólo levantarla por el gusto de hacerlo’ 1.

Me dio por pensar en el sol y en el Mediterráneo.

Y se hizo tarde.

Mientras guardaba mis hojas, distinguí entre ellas un dibujo de Alvar Aalto. Era un apunte hecho con carboncillo o lápiz blando, que mostraba un templo incrustado en un promontorio. Cada línea parecía contar una historia: las palmeras del primer plano sugerían una latitud, las montañas dibujadas más allá del edificio revelaban una topografía erizada que, en tiempos, debió de haber protegido la ciudad. Al dibujante no parecía importarle el orden del templo, su proporción o su materialidad. Tal vez era el Templo de la Concordia, o el de Juno Lacinia. Tal vez no. En su extremo inferior pude leer: Agrigento, 1952.

Boceto de Alvar Aalto en Agrigento, 1952
Boceto de Alvar Aalto en Agrigento, 1952

Días después me marché de Finlandia. El camino de regreso fue largo, y me entretuve observando el paisaje yermo punteado de construcciones rojas, aún más inquietante sin el amparo de la nieve. Pensé entonces en el esbozo de Agrigento. Había en él algo familiar.

Cuando llegué a casa, abrí con curiosidad mi único libro sobre Alvar Aalto. En una de sus páginas encontré un croquis de la vivienda en Muuratsalo, aquélla que había encontrado entre las coníferas días antes. Comprobé que el dibujo recordaba a aquél que Aalto había hecho en Sicilia: el punto de vista enfatizaba la posición del edificio en el paisaje, colocado en lo alto de un cerro. La casa se mostraba –como el templo- desde una cierta distancia y reducida a sus líneas esenciales. No era más que un volumen, una mole que nos observaba desde su atalaya. Unas líneas parecían esbozar las pequeñas piezas anexas, y un trazo quebrado ensayaba la forma definitiva de la cubierta. Pero poco importaban los detalles: se trataba de un objeto en duelo con el paisaje, con la topografía, con el lago y el camino garabateado en su parte inferior. Miré la fecha: 1952.

Bocetos de la "Casa de verano experimental" (Muuratsalo, Finlandia) de Alvar Aalto
Bocetos de la «Casa de verano experimental» (Muuratsalo, Finlandia) de Alvar Aalto

Guardé el libro y me puse a pensar en la memoria y en la fantasía.

Imaginé a Aalto, sentado en su tablero de dibujo en 1952. Debía dibujar una casa para él y para su segunda mujer, Elsa Mäkkiniemi. Así que empezó a pensar como un hombre racional, a delinear una casa finlandesa. Pero su memoria y sus fantasías empezaron a infectar esas intenciones, y la mano hizo brotar en el papel una casa en la colina, un templo que había admirado meses atrás en una costa lejana.

Leí entonces unas líneas escritas por Aalto:

Sólo cuando los componentes constructivos de un edificio, las formas que de ellos se deducen lógicamente, se colorean con lo que podríamos llamar el arte del juego, estamos en el camino correcto2.

Eso es, pensé. La casa en Muuratsalo no es más que un juego. Por eso Aalto jugó a imaginarse que, cuando desembarcaba en la orilla helada del Päijänne, en realidad lo hacía en los acantilados sicilianos, y que su casa era ese templo que había esbozado. Tal vez incluso imaginó que el reflejo plomizo del lago sería igual al del Mediterráneo.

Alvar Aalto | Alvar Aalto Foundation
Alvar Aalto | Alvar Aalto Foundation

Una vez más, se había hecho tarde. Antes de caer en un sueño profundo, se me ocurrió que tal vez el cerebro no esté formado por compartimentos estancos3, que la mano quizá sea el instrumento más eficaz de la memoria.

Me dormí.
Y al día siguiente, llegué tarde a trabajar.

Borja López Cotelo. Doctor arquitecto
A Coruña. septiembre 2011

Notas:
1. Sverre Fehn en Norberg-Schulz, Ch. y G. Postiglione: Sverre Fehn Opera Completa. Electa, Milán 2007, pag. 285
2. AALTO, Alvar (1953): ‘Casa experimental en Muuratsalo’, Arkkitehti num. 9/10.
3. Quizá por eso, John Berger se refirió a la interacción entre dibujo, análisis y memoria: ‘Es el propio acto de dibujar el que fuerza al artista a mirar el objeto que tiene ante él, a diseccionarlo en el ojo de su mente y volver a juntar las piezas. O, si está dibujando de memoria, el que le obliga a rastrear en el interior de su propia mente para descubrir el contenido de su almacén de observaciones pasadas’.

 

Valle Arredondo-Vicente Calabuig · plataforma profesional | Café con un arquitecto

Cuántas veces hemos realizado la siguiente pregunta a un amigo, un compañero, ¿Quién conoce a un….? cuando está a la búsqueda de un profesional. Seguramente más de una y más de dos. Por ello partiendo de esta premisa, Valle Arredondo y Vicente Calabuig unos arquitectos valencianos, han decido acortar las distancias entre particulares (individuales, asociaciones de vecinos, comunidad de propietarios u otros colectivos) como a otros profesionales.

«¿Quién conoce a su arquitecto?»

Para ello han creado y puesto a disposición de todos ellos una plataforma profesional a nivel nacional, que han denominado café con un arquitecto. A pesar de las crecientes redes sociales, este grupo de arquitectos abogan por una

una serie de eventos donde se le invita a acudir a un establecimiento para tener una charla con arquitectos de su barrio mientras se toma una taza de café”

en un ambiente distendido.

La asistencia al evento es libre, y para garantizar su plaza en estos eventos, tanto si eres un particular como si eres un arquitecto, debes registrarte a través de su página web. Una vez registrados, desde la plataforma organizan un evento en tu barrio o alrededores.

Café con un arquitecto
¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional?

Estudiamos en la Universidad Politécnica de Valencia. Hemos trabajado colaborando con distintos despachos de arquitectura y como profesionales autónomos tanto separada como conjuntamente en estos últimos años.

¿Qué os llevó a crear “café con un arquitecto”?

Surge como una forma de aumentar nuestros círculos de clientes dando la posibilidad de charlar informal y distendidamente fuera del estudio. Pensábamos que mucha gente no conoce a ningún arquitecto en su entorno y de esta forma puede acercarse a nuestra profesión.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades? ¿Cuáles fueron las más problemáticas?

Principalmente nuestra gran dificultad está siendo dar a conocer la iniciativa ya que tenemos que vencer la timidez de un primer encuentro y la desconfianza a que la consulta es gratuita y sin compromiso.

¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?

Estamos muy contentos con la acogida que está teniendo tanto entre arquitectos de todas las generaciones, establecimientos, asociaciones de vecinos y particulares que ya conocen café con un arquitecto y que nos apoyan en la difusión de la iniciativa, y muy sorprendidos por el interés mostrado desde todo el país.

Café con un arquitecto
¿Qué expectativas y proyectos de futuro tenéis para “café con un arquitecto”?

La difusión y calado de la iniciativa como un encuentro periódico por barrios a nivel nacional, donde los particulares cuenten habitualmente con lugares donde conocer a arquitectos, y donde los arquitectos además de tener contacto directo con posibles clientes puedan encontrarse con otros profesionales y favorecer futuras colaboraciones.

Nos gustaría que la plataforma fuese una herramienta útil que permita resolver las dudas iniciales de cualquier particular a la hora de hacer una reforma o abrir un negocio. Que sirva poner en contacto a los particulares con su arquitecto más próximo de forma informal y cercana.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar?

Por supuesto animaríamos a todos los arquitectos a unirse a nuestra iniciativa ayudándonos a extenderla a nivel nacional. Podrían convertirse en organizadores de eventos en sus propias ciudades aprovechando tanto nuestra plataforma online como la difusión en nuestras redes sociales.

Pensamos que una buena forma de colaborar con café con un arquitecto sería vincular en sus páginas personales y profesionales nuestra dirección web, a la vez que sugerirnos eventos en sus barrios o ciudades, y una vez convocados, difundirlos activamente.

café con un arquitecto nace como una propuesta colaborativa para profesionales.

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Abrir nuevas vías siempre es positivo, y más cuando la situación actual de la construcción en nuestro país y de los profesionales vinculados a la misma obliga a crearlas y a romper con los prejuicios que la sociedad tiene en este momento de los arquitectos.

Café con un arquitecto
Café con un arquitecto
¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Que merecen el mayor apoyo y respeto al igual que los que han decidido quedarse y trabajar tanto dentro como fuera de la profesión.

¿Cómo veis el futuro de la profesión?

Vemos la necesidad de trabajar para hacer ver que la sociedad necesita de la arquitectura y los arquitectos.

Café con un arquitecto
Café con un arquitecto

Valle Arredondo-Vicente Calabuig · plataforma profesional | Café con un arquitecto
Noviembre 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Valle y Vicente su tiempo y predisposición con este espacio.

UbiqaramaUbiqaramaUbiqarama

0

Ubiqarama es un ecosistema formado por una plataforma web y una aplicación móvil que facilitan la construcción de narrativas digitales territoriales.

Durante los últimos 2 años Úbiqa ha trabajado en el desarrollo de herramientas que permitan sistematizar y facilitar la realización de proyectos participativos de creación de narrativas digitales ciudadanas utilizando diferentes recursos: imágenes, fotos, vídeos, textos… a través de distintas tipologías narrativas: mosaicos, rutas y mapeados con contenidos digitales geoposicionados.

Ubiqarama permite crear proyectos y publicar los contenidos creados, etiquetados y geoposicionados con la aplicación móvil a través de una API que permite la sincronización de las dos herramientas. Los contenidos también se pueden publicar desde el panel de control de la plataforma. Una vez publicados los contenidos, las funcionalidades de la plataforma permiten el filtrado mediante diferentes criterios: localización, género, tramos de edad, etiquetas, etc., y organizar y consultar los contenidos de la plataforma a través de narrativas personalizadas en modo mosaico, mapa o rutas.

Con Ubiqarama cualquier persona u organización podrá crear y personalizar su propio proyecto de mapeado y narrativas digitales. Ubiqarama se ha desarrollado utilizando software libre y gratuito.

 + info

Ubiqarama is an ecosystem formed by a web platform and a mobile application that they facilitate the construction of digital territorial narratives.

During the last 2 years Úbiqa has been employed at the development of tools that allow to systematize and to facilitate the accomplishment of participative projects of creation of digital civil narratives using different resources: images, photos, videoes, texts … across different narrative tipologías: mosaics, routes and mapeados with digital contents geoposicionados.

Ubiqarama allows to create projects and to publish the created, labelled contents and geoposicionados with the mobile application across an API that allows the synchronization of both tools. The contents also can be published from the control panel of the platform. Once published the contents, the functionalities of the platform allow the leaked one by means of different criteria: location, kind, sections of age, labels, etc., and to organize and to consult the contents of the platform across narratives personalized in Mosaic way, map or routes.

With Ubiqarama any person or organization will be able to create and to personalize his own project of mapeado and digital narratives. Ubiqarama has developed using free and free software.

+ info

Ubiqarama é un ecosistema formado por unha plataforma web e unha aplicación móbil que facilitan a construción de narrativas dixitais territoriais.

Durante os últimos 2 anos Úbiqa traballou no desenvolvemento de ferramentas permitan que sistematizar e facilitar a realización de proxectos participativos de creación de narrativas dixitais cidadás utilizando diferentes recursos: imaxes, fotos, vídeos, textos… a través de distintas tipoloxías narrativas: mosaicos, rutas e mapeados con contidos dixitais geoposicionados.

Ubiqarama permite crear proxectos e publicar os contidos creados, etiquetaxes e geoposicionados coa aplicación móbil a través dunha API que permite a sincronización das dúas ferramentas. Os contidos tamén se poden publicar dende o panel de control da plataforma. Unha vez publicados os contidos, as funcionalidades da plataforma permiten o filtrado mediante diferentes criterios: localización, xénero, tramos de idade, etiquetas, etc., e organizar e consultar os contidos da plataforma a través de narrativas personalizadas en modo mosaico, mapa ou rutas.

Con Ubiqarama calquera persoa ou organización poderá crear e personalizar o seu propio proxecto de mapeado e narrativas dixitais. Ubiqarama desenvolveuse utilizando software libre e gratuíto.

+ info

Cities Connection Project Cities Connection Project Cities Connection Project

0

Cities Connection Project (CCP) es un conector entre ciudades a través de su arquitectura, creado por los arquitectos Nicola Regusci y Xavier Bustos, con el objetivo de generar sinergias entre los profesionales y operadores culturales de cada ciudad.

Cities Connection Project nació con el deseo de establecer una conexión cultural entre Barcelona y otras ciudades europeas con una importante tradición arquitectónica y cultural. Una serie de exposiciones de arquitectura son el centro de este proyecto, que también ofrece otras actividades como conferencias, reuniones entre las universidades y el deseo de crear vínculos entre los profesionales arquitectos involucrados. Cada evento, llamado Connection, se compone de una primera exposición en Barcelona, seguida de una segunda presentación en la ciudad invitada.

Cada nueva conexión ofrecerá una nueva temática que tendrá en cuenta la idiosincrasia y el legado cultural y arquitectónico de la ciudad o región invitada.

La primera edición de Cities Connection Project, que tuvo un gran éxito, conectó el cantón suizo del Ticino con Barcelona mediante dos exposiciones: _Import TICINO (COAC _Mayo 2013) / _Export BARCELONA (Accademia di Architettura _Octubre 2013).

Esta segunda edición del proyecto Cities Connection Project, conectará Ginebra y Barcelona, mediante dos exposiciones de arquitectura: _Import GENEVA. Building Geneva_Projects versus challenges (Arts Santa Mònica Centre de la Creativitat _Noviembre 2014) y _Export BARCELONA. Social Housing in Urban Context ( Pavillon SICLI _Febrero 2015).

+ info

Cities Connection Project (CCP) é un conector entre cidades a través da súa arquitectura, creado polos arquitectos Nicola Regusci e Xavier Bustos, co obxectivo de xerar sinerxías entre os profesionais e operadores culturais de cada cidade.

Cities Connection Project naceu co desexo de establecer unha conexión cultural entre Barcelona e outras cidades europeas cunha importante tradición arquitectónica e cultural. Unha serie de exposicións de arquitectura son o centro deste proxecto, que tamén ofrece outras actividades como conferencias, reunións entre as universidades e o desexo de crear vínculos entre os profesionais arquitectos involucrados. Cada evento, chamado Connection, componse dunha primeira exposición en Barcelona, seguida dunha segunda presentación na cidade invitada.

Cada nova conexión ofrecerá unha nova temática que terá en conta a idiosincrasia e o legado cultural e arquitectónico da cidade ou rexión invitada.

A primeira edición de Cities Connection Project, que tivo un grande éxito, conectou o cantón suízo do Ticino con Barcelona mediante dúas exposicións: _Import TICINO (COAC _Mayo 2013) / _Export BARCELONA (Accademia dei Architettura _Octubre 2013).

Esta segunda edición do proxecto Cities Connection Project, conectará Xenebra e Barcelona, mediante dúas exposicións de arquitectura: _Import GENEVA. Building Geneva_Projects versus challenges (Arts Santa Mònica Centre de la Creativitat _Noviembre 2014) e _Export BARCELONA. Social Housing in Urban Context ( Pavillon SICLI _Febrero 2015).

+ info

Cities Connection Project (CCP) is a connector between cities through its architecture, created by architects Nicola Regusci and Xavier Bustos, with the aim of generating synergies among professionals and cultural operators in each city.

Cities Connection Project was born with the desire to establish a cultural connection between Barcelona and other European cities with an important architectural and cultural tradition. A series of architecture exhibitions are the focus of this project that also offers other events such as conferences, meetings between universities and the desire to create synergies between the professional architects involved. Each event, which is called “connection”, is composed of a first exhibition in Barcelona, followed by a second presentation in the invited city.

Each new connection will offer a new theme that will always take into account the idiosyncrasy and the cultural and architectural background of the invited city or region.

The first edition of the Cities Connection Project, which had a major success, connected the area of Ticino (Swiss Canton) and Barcelona with two exhibitions: _Import TICINO (COAC _May 2013) / _Export BARCELONA (Accademia di Architettura _October 2013).

This second edition of the Cities Connection Project will connect Geneva and Barcelona, with two architecture exhibitions: _Import GENEVA. Building Geneva_Projects versus challenges (Arts Santa Mònica Centre de la Creativitat_November 2014) and _Export BARCELONA. Social Housing in Urban Context (Pavillon SICLI _February 2015).

+ info

Rehabilitación de vivienda para Centro Juvenil, Biblioteca, Mediateca y ludoteca en Castrelo de Miño | Muiños+OteroRehabilitación de vivenda para Centro Xuvenil, Biblioteca, Mediateca e ludoteca en Castrelo de Miño | Muiños+OteroRehabilitation of housing for Juvenile Center, Library, Mediateca and ludoteca in Castrelo de Miño | Muiños+Otero

Antecedentes y objetivo

La actuación planteada pretende la recuperación de la  antigua vivienda del médico, y sanatorio, para convertirla en centro social de Castrelo de Miño.

Se organiza todo el programa funcional aprovechando la envolvente y la configuración del edificio existente, disponiendo en la planta baja, además del vestíbulo de acceso, una mediateca, un taller para mujeres rurales, aseos, y núcleo de comunicaciones.

En la planta primera, además del núcleo de comunicaciones, se dedica la mayor parte del  espacio a sala de lectura y biblioteca, realizando también un taller para niños/ludoteca y una sala de usos múltiples para jóvenes.

Implantación

La idea central del proyecto es crear un referente a escala municipal, un edificio-plaza que articule el entorno de la vía principal de Castrelo de Miño.

Se busca un espacio flexible y polivalente que, a modo de ocupación espontánea y alternativa de la calle, se convierta en una nueva opción para los distintos colectivos, como jóvenes, mujeres, niños,lectores, etc.

Se busca que castrelo. info sea, un nodo y contenedor social poroso, abierto, reconocible por toda la comunidad y que invita a su entrada como generador de diferentes actividades culturales.

Construcción

Recuperar el carácter de la edificación preexistente fue el punto de partida de la intervención. Tras una labor de investigación, indagando en las trazas originales e identificando las posteriores modificaciones,  se persiguió el equilibrio entre materiales tradicionales y el empleo de sistemas constructivos actuales, simplificando el número de soluciones constructivas para conseguir una intervención de bajo coste.

Para la ejecución de suelos, se mantuvo la chapa de hierro natural empleado como elemento de reparto de cargas sobre la estructura.

La rehabilitación energética fue otro de los aspectos sobre los que se prestó más atención, aislando toda la envolvente exterior mediante un sistema de aislamiento térmico externo, al igual que en el espacio bajocubierta.

Refuerzo estructural

Al realizarse un cambio de uso, y debido a las deficiencias estructurales  en forjados, se planteó la ejecución de un entramado de refuerzo realizado con perfiles de acero laminado. Para suplir las carencias portantes de la capa de compresión de forjado y de solera, se dispuso chapa de reparto de hierro natural, que se mantienen al igual que el resto de los refuerzos vistos como acto de sinceridad constructiva.

Comunicaciones verticales_ escalera y elevador

En el núcleo de comunicaciones verticales se rehace el último tramo de la escalera, para permitir su adaptación a las nuevas cotas, y reorganizar el acceso para usuarios de movilidad reducida. Para garantizar el cumplimiento del CTE, se suplementa la barandilla existente, realizada en fábrica de ladrillo hueco doble, con la colocación de un marco metálico de hierro y tableros alistonados de madera de pino.

También se introduce un elevador para garantizar la accesibilidad a ambas plantas.

La luz

La premisa básica en el diseño de la iluminación es el empleo de luminarias de bajo consumo, como luminarias LED en iluminación indirecta, para la iluminación de emergencia y para la iluminación exterior y fluorescente en elementos de iluminación directa.

Grafismo y rotulación

Mediante la ejecución de una luminaria-elemento de señalización INFO, además de complementar a lectura en el espacio exterior, se referencia dicho centro desde la vía perpendicular, incluso desde las dependencias del Parque Náutico. Tiene además de la función de elemento icónico, que permite identificar fácilmente dicha edificación.

En el exterior se instala un monolito autoiluminado realizado en acero corten. A modo de directorio gráfico se identifica el programa funcional de castrelo.info asociando cada uso a su icono.

En el interior mediante la disposición de distintos logos, y textos de gran formato se indican las diferentes dependencias.

Materiales

El respeto por el carácter original de la edificación, marca claramente la elección de la paleta de materiales, reduciéndola a la mínima expresión y buscando el equilibrio entre materiales tradicionales y nuevos materiales.

Desnudar el edificio de cualquier revestimiento superfluo es el punto de partida, para remarcar la autenticidad de la intervención. En suelos se mantendrá visto el refuerzo estructural de la capa de compresión de los forjados y solera en chapa de hierro, aplicando un barnizado transparente mate como protección.

En paramentos verticales interiores, al efectuar el acondicionamiento energético por la fachada exterior, se mantienen los antiguos muros portantes enfoscados, con la aplicación de pintura color blanco, a excepción de la mediateca donde es obligatorio el color azul corporativo.

Para falso techos, además de dejar visibles las estructuras de refuerzo mediante perfiles de acero laminado, se aplica corcho proyectado para absorber las irregularidades del viejo forjado, y para mejorar el acondicionamiento acústico de las distintas dependencias.

Mobiliario y re-uso

Todo el mobiliario de diseña a propósito para cada uno de los espacios, tratando de dotar de unicidad toda la intervención.

Para las diferentes mesas, y estanterías, se realiza un armazón en acero galvanizado con perfil 25x50mm sobre los que se ejecutan los sobres, y las baldas con tablero alistonado de pino, con acabado lasur mate transparente.

En la zona de acceso se diseña un banco formado por entablado de madera de pino, como zona de espera.

De mismo modo se reutilizan diversos elementos recuperados de  de la demolición, como la antigua mesa del despacho en chapa de hierro, sillas plegables y dos bancos de madera.

En las aulas y talleres se realizan panelados en pizarra, y en la  mediateca pantallas para proyección digital, en un intento de maridaje entre nuevas tecnologías, y tradición.

Urbanización y conexión con el núcleo de Prado

Se pretende abrir la edificación a la calle, para lo cual se eliminan los muros de cierre preexistentes. Para facilitar la transición, se opta por la ejecución de una rampa que permite el acceso a personas de movilidad reducida, y por una plaza con zona de graderío.

Dichas gradas obedecen a la idea trasladar al exterior los distintos usos interiores de la edificación, articulando el graderío exterior a modo de pequeño anfiteatro para realizar actividades escénicas, monólogos, talleres de lectura, etc

También para implementar dicha zona como con áreas de intercambio de libros, o bookcrossing, la luminaria y señalética se convierte en un módulo mueble para préstamo de libros.

Obra: Rehabilitación de vivienda para Centro Juvenil, Biblioteca, Mediateca y ludoteca en Castrelo de Miño
Autores: C. Cecilia López Muiños+Juan José Otero Vázquez
Colaboradores: Luis Ángel López Gómez (Arq. técnico)
Emplazamiento: Av/ Alejandro Ferrer Nº71, Castrelo de Miño, Ourense, España
Promotores: Concello de Castrelo de Miño
Año: Proyecto 16/11/2012 y fin de obra 30/09/2012
Constructora: ATCON S.L.
Jefe de Obra: Víctor Lorenzo Salgado
Superficie: 184.50 m2
Presupuesto Ejecución Material: 88.574,70€
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ liberdade31.blogspot.com

Precedents and aim

The raised performance claims the recovery of the former housing of the doctor, and sanatorium, to turn her into Castrelo de Miño community center.

One organizes the whole functional program taking advantage of the surrounding one and the configuration of the existing building, arranging in the ground floor, besides the foyer of access, a mediateca, a workshop for rural women, bathrooms, and nucleus of communications.

In the first plant, besides the nucleus of communications, one dedicates most of the space to room of reading and library, realizing also a workshop for niños/ludoteca and a room of multiple uses for young men.

Implantation

The central idea of the project is to create a modal to municipal scale, a building – square that articulates the environment of the principal route of  Castrelo de Miño.

There is looked a flexible and polyvalent space that, like spontaneous and alternative occupation of the street, turns into a new option for the different groups, as young men, women, children, readers, etc.

There is looked that geld. Info is, a node and social porous, opened, recognizable container for the whole community and that he invites at his entry as generator of different cultural activities.

Construction

To recover the character of the preexisting building was the point of item of the intervention. After a labor of investigation, investigating in the original traces and identifying the later modifications, the balance was chased between traditional materials and the employment of constructive current systems, simplifying the number of constructive solutions to obtain an intervention of low cost.

For the execution of soils, there was kept the sheet of natural iron used as element of allotment of charges on the structure.

The energetic rehabilitation was different of the aspects on which attention lent more, isolating the whole surrounding exterior one by means of a system of thermal external isolation, as in the space bajocubierta.

Structural reinforcement

On a change of use having be realized, and due to the structural deficiencies in forged, there appeared the execution of a studding of reinforcement realized with profiles of laminated steel. For suplir the lacks ambles of the cap of compression of forged and of crossbeam, one arranged sheet of allotment of natural iron, which they support as the rest of the reinforcements seen as act of constructive sincerity.

Communications verticales_ stairs and elevator

In the nucleus of vertical communications the last section of the stairs is re-made, to allow his adjustment the new levels, and reorganize the access for users of limited mobility. To guarantee the fulfillment of the CTE, suplementa the existing rail realized in factory of hollow double brick, with the placement of a metallic frame of iron and boards alistonados of wood of pine.

Also an elevator interferes to guarantee the accessibility to both plants.

The light

The basic premise in the design of the lighting is the employment of lights of low consumption, as lights LED in indirect lighting, for the emergency lighting and for the exterior and fluorescent lighting in elements of direct lighting.

Grafismo and labeling

By means of the execution of a light – element of signposting INFO, beside complementing to reading in the exterior space, the above mentioned center is indexed from the perpendicular route, even from the dependences of the Nautical Park. It has besides the function of element icónico, that allows to identify the easily above mentioned building.

In the exterior one installs an autoilluminated monolith realized in steel cut. Like graphical directory the functional program is identified of castrelo.info associating every use with his icon.

In the interior by means of the disposition of different logos, and texts of great format indicate the different dependences to themselves.

Materials

The respect for the original character of the building, marks clearly the election of the palette of materials, reducing it to the simplest form and looking for the balance between traditional and new material materials.

To undress the building of any superfluous coating is the point of item, to notice the genuineness of the intervention. In soils there will be kept seen the structural reinforcement of the cap of compression of the wrought ones and crossbeam in sheet of iron, applying a varnished transparent mate as protection.

In paramentos vertical interiors, on having effected the energetic conditioning for the exterior front, are kept the former walls ambles plasters, with the application of painting white color, with the exception of the mediateca where there is obligatory the blue corporate color.

For false roofs, beside making the structures of reinforcement visible by means of profiles of laminated steel, cork is applied projected to absorb the irregularities of the wrought old man, and to improve the acoustic conditioning of the different dependences.

Furniture and re-use

The whole furniture of designs by the way for each of the spaces, trying to endow of unicidad the whole intervention.

For the different tables, and racks, a framework is realized in steel galvanized with profile 25x50mm on that the envelopes are executed, and you disable them with board alistonado of pine, with ended lasur transparent mate.

In the zone of access there is designed a bank formed by paneling of wood of pine, as zone of wait.

Of the same way diverse elements re-are in use recovered of of the demolition, as the former table of the office in sheet of iron, folding chairs and two banks of wood.

En las aulas y talleres se realizan panelados en pizarra, y en la mediateca pantallas para proyección digital, en un intento de maridaje entre nuevas tecnologías, y tradición.

Urbanization and connection with the nucleus of Prado

One tries to open the building for the street, for which the preexisting walls of closing are eliminated. To facilitate the transition, it is chosen for the execution of a ramp that allows the access to persons of limited mobility, and for a square with zone of graderío.

The above mentioned steps obey the idea to move on the outside the different interior uses of the building, articulating the exterior graderío like small amphitheatre to realize scenic activities, monologues, workshops of reading, etc

Also to implement the above mentioned zone as with areas of interchange of books, or bookcrossing, the light and señalética furniture turns into a module for lending of books.

Work: Rehabilitación de vivienda para Centro Juvenil, Biblioteca, Mediateca y ludoteca en Castrelo de Miño

Authors: C. Cecilia López Muiños+Juan José Otero Vázquez

Collaborators: Luis Ángel López Gómez (Technical architect)

Emplazamiento: Av/ Alejandro Ferrer Nº71, Castrelo de Miño, Ourense, Spain

Promoters: Concello de Castrelo de Miño

Year: project 16/11/2012 and end of work 30/09/2012

Construction: ATCON S.L.

Chief of Work: Víctor Lorenzo Salgado

Surface: 184.50 m2

Presupposed Material Execution: 88.574,70€

Photographies: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ liberdade31.blogspot.com

Antecedentes e obxectivo

A actuación formulada pretende a recuperación da antiga vivenda do médico, e sanatorio, para convertela en centro social de Castrelo de Miño.

Organízase todo o programa funcional aproveitando a envolvente e a configuración do edificio existente, dispoñendo na planta baixa, ademais do vestíbulo de acceso, unha mediateca, un taller para mulleres rurais, aseos, e núcleo de comunicacións.

Na planta primeira, ademais do núcleo de comunicacións, dedícase a maior parte do espazo a sala de lectura e biblioteca, realizando tamén un taller para nenos/ludoteca e unha sala de usos múltiples para mozos.

Implantación

A idea central do proxecto é crear un referente a escala municipal, un edificio-praza que articule o ámbito da vía principal de Castrelo de Miño.

Búscase un espazo flexible e polivalente que, a xeito de ocupación espontánea e alternativa da rúa, se converta nunha nova opción para os distintos colectivos, como mozos, mulleres, niños,lectores, etc.

Búscase que castrelo. información sexa, un nodo e colector social poroso, aberto, recoñecible por toda a comunidade e que invita á súa entrada como xerador de diferentes actividades culturais.

Construción

Recuperar o carácter da edificación preexistente foi o punto de partida da intervención. Tras un labor de investigación, indagando nas trazas orixinais e identificando as posteriores modificacións, perseguiuse o equilibrio entre materiais tradicionais e o emprego de sistemas construtivos actuais, simplificando o número de solucións construtivas para conseguir unha intervención de baixo custo

Para a execución de chans, mantívose a chapa de ferro natural empregado como elemento de repartición de cargas sobre a estrutura.

A rehabilitación enerxética foi outro dos aspectos sobre os que se puxo máis atención, illando toda a envolvente exterior mediante un sistema de illamento térmico externo, ao igual que no espazo bajocubierta.

Reforzo estructural

Ao realizarse un cambio de uso, e debido ás deficiencias estruturais en forxados, formulouse a execución dunha armazón de reforzo realizado con perfís de aceiro laminado. Para suplir as carencias portantes da capa de compresión de forxado e de soleira, dispúxose chapa de repartición de ferro natural, que se manteñen ao igual que o resto dos reforzos vistos como acto de sinceridade construtiva.

Comunicacións verticais_ escaleira e elevador

No núcleo de comunicacións verticais refaise o último tramo da escaleira, para permitir a súa adaptación ás novas cotas, e reorganizar o acceso para usuarios de mobilidade reducida. Para garantir o cumprimento do CORRENTE, se suplementa a varanda existente, realizada en fábrica de ladrillo oco dobre, coa colocación dun marco metálico de ferro e taboleiros alistonados de madeira de piñeiro.

Tamén se introduce un elevador para garantir a accesibilidade a ambas as dúas plantas.

A luz

A premisa básica no deseño da iluminación é o emprego de luminarias de baixo consumo, como luminarias LED en iluminación indirecta, para a iluminación de emerxencia e para a iluminación exterior e fluorescente en elementos de iluminación directa.

Grafismo y rotulación

Mediante a execución dunha luminaria-elemento de sinalización INFORMACIÓN, ademais de complementar lectura no espazo exterior, referénciase o devandito centro dende a vía perpendicular, mesmo dende as dependencias do Parque Náutico. Ten ademais da función de elemento icónico, que permite identificar doadamente a devandita edificación.

No exterior instálase un monolito autoiluminado realizado en aceiro corten. A xeito de directorio gráfico identifícase o programa funcional de castrelo.info asociando cada uso á súa icona.

No interior mediante a disposición de distintos logos, e textos de gran formato indícanse as diferentes dependencias.

Materiais

O respecto polo carácter orixinal da edificación, marca claramente a elección da paleta de materiais, reducíndoa á mínima expresión e buscando o equilibrio entre materiais tradicionais e novos materiais.

Espir o edificio de calquera revestimento superfluo é o punto de partida, para remarcar a autenticidade da intervención. En chans manterase visto o reforzo estrutural da capa de compresión dos forxados e soleira en chapa de ferro, aplicando un vernizado transparente mate como protección.

En paramentos verticais interiores, ao efectuar o acondicionamento enerxético pola fachada exterior, mantéñense os antigos muros portantes recebos, coa aplicación de pintura cor branca, a excepción da mediateca onde é obrigatoria a cor azul corporativa.

Para falso teitos, ademais de deixar visibles as estruturas de reforzo mediante perfís de aceiro laminado, aplícase cortiza proxectada para absorber as irregularidades do vello forxado, e para mellorar o acondicionamento acústico das distintas dependencias.

Mobiliario e re-uso

Todo o mobiliario de deseña a propósito para cada un dos espazos, tratando de dotar de unicidade toda a intervención.

Para as diferentes mesas, e estantes, realízase unha armazón en aceiro galvanizado con perfil 25 x 50 mm sobre os que se executan os sobres, e os andeis con taboleiro alistonado de piñeiro, con rematado lasur mate transparente.

Na zona de acceso deséñase un banco formado por tarima de madeira de piñeiro, como zona de espera.

De mesmo modo sreutilízanse diversos elementos recuperados da demolición, como a antiga mesa do despacho en chapa de ferro, cadeiras pregables e dous bancos de madeira.

Nas aulas e talleres realízanse panelados en lousa, e na mediateca pantallas para proxección dixital, nun intento de maridaxe entre novas tecnoloxías, e tradición.

Urbanización e conexión co núcleo de Prado

Preténdese abrir a edificación á rúa, para o cal se eliminan os muros de peche preexistentes. Para facilitar a transición, óptase pola execución dunha rampla que permite o acceso a persoas de mobilidade reducida, e por unha praza con zona de bancada.

As devanditas bancadas obedecen á idea trasladar ao exterior os distintos usos interiores da edificación, articulando a bancada exterior a xeito de pequeno anfiteatro para realizar actividades escénicas, monólogos, talleres de lectura, etc

Tamén para implementar a devandita zona como con áreas de intercambio de libros, ou bookcrossing, a luminaria e señalética se converte nun módulo moble para préstamo de libros.

Obra: Rehabilitación de vivenda para Centro Xuvenil, Biblioteca, Mediateca e ludoteca en Castrelo de Miño

Autores: C. Cecilia López Muiños+Juan José Otero Vázquez

Colaboradores: Luis Ángel López Gómez (Arq. técnico)

Emplazamiento: Av/ Alejandro Ferrer Nº71, Castrelo de Miño, Ourense, España

Promotores: Concello de Castrelo de Miño

Ano: Proxecto 16/11/2012 e fin de obra 30/09/2012

Constructora: ATCON S.L.

Xefe de Obra: Víctor Lorenzo Salgado

Superficie: 184.50 m2

Presuposto Execución Material: 88.574,70€

Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ liberdade31.blogspot.com

Sorteo · Curso online de Identidad Digital para arquitectos Sorte · Curso online de Identidade Dixital para arquitectos Drawing · Course online of Digital Identity for architects

36

Estrategia empresarial + comunicación online.

Desde el blog de arquitectura Stepienybarno nos cuentan que ponen a la disposición de los lectores de Veredes una asistencia gratuita para el nuevo curso sobre Identidad Digital que han montado, enfocado exclusivamente para, nosotros, los arquitectos.

Se trata de la segunda edición y, por los comentarios de los alumnos de la primera, el curso es muy práctico y fácil de realizar.

Así, si eres arquitecto y te interesa mejorar tu presencia en la red, este puede ser tu curso. También, señalar que tiene un horario flexible y se realiza totalmente online durante dos o tres horas al día, en las siguientes fechas: 9-19 de diciembre.

Por lo tanto, entre todos aquellos que dejéis un comentario definiendo en una frase lo que se podría entender, en vuestra opinión, por Identidad Digital, sortearemos una entrada gratuita.

El plazo para participar en el concurso es hasta el miércoles 12 de noviembre  a las 24 horas.

Acceder a la información detallada del curso.

Managerial strategy + communication online.

From the blog of architecture Stepienybarno they tell us that they put to the disposition of the readers of Veredes a free assistance for the new course on Digital Identity that they have mounted, focused exclusively for, we, the architects.

It is a question of the second edition and, for the comments of the pupils of the first one, the course is very practical and easy to realize.

This way, if you are an architect and you are interested in improving your presence in the network, this one can be your course. Also, to indicate that it has a flexible schedule and is realized totally online for two or three hours a day, in the following dates: on December 9-19.

Therefore, between all those that you leave a comment defining in a phrase what it might understand, in your opinion, for Digital Identity, we will avoid an admission free.

The term to take part in the contest is until Wednesday, the 12th from November to 12 p.m.

Accede to the detailed information of the course.

Estratexia empresarial + comunicación online.

Dende o blogue de arquitectura Stepienybarno cóntannos que poñen á disposición dos lectores de Veredes unha asistencia gratuíta para o novo curso sobre Identidade Dixital que montaron, enfocado exclusivamente para, nós, os arquitectos.

Trátase da segunda edición e, polos comentarios dos alumnos da primeira, o curso é moi práctico e doado de realizar.

Así, se es arquitecto e che interesa mellorar a túa presenza na rede, este pode ser o teu curso. Tamén, sinalar que ten un horario flexible e se realiza totalmente online durante dous ou tres horas ao día, nas seguintes datas: 9-19 de decembro.

Polo tanto, entre todos aqueles que deixedes un comentario definindo nunha frase o que se podería entender, na vosa opinión, por Identidade Dixital, sortearemos unha entrada gratuíta.

O prazo para participar no concurso é ata o mércores 12 de novembro ás 24 horas.

Acceder a información detallada do curso.

Extraño vídeo muestra a Le Corbusier comentando su obra en su departamento en París Extraño vídeo muestra a Le Corbusier comentando su obra en su departamento en París Rare film of Le Corbusier in his Paris home and studio

0

http://youtu.be/2qtsL3o5W_U

«Soy un joven de 71 años de edad. Soy un hombre visual, un hombre que trabaja con sus ojos y sus manos, motivado por las manifestaciones plásticas».

El documental muestra un poco de la visión y el espíritu de uno de los más grandes nombres de la arquitectura moderna mundial: Le Corbusier.

http://youtu.be/2qtsL3o5W_U

«Son un mozo de 71 anos de idade. Son un home visual, un home que traballa cos seus ollos e as súas mans, motivado polas manifestacións plásticas».

O documental mostra un pouco da visión e o espírito dun dos máis grandes nomes da arquitectura moderna mundial: Le Corbusier.

http://youtu.be/2qtsL3o5W_U

«I am a 71-year-old young person of age. I am a visual man, a man who works with his eyes and his hands, motivated by the plastic manifestation».

The documentary shows a bit of the vision and the spirit of one of the biggest names of the modern world architecture: Le Corbusier.

La casa en la arquitectura modernaA casa na arquitectura modernaThe house in the modern architecture

0

Este libro trata de los lugares de los doméstico en la modernidad; va dirigido a lectores interesados en la arquitectura de la casa, y en él se van a encontrar respuestas a la cuestión de si la vivienda moderna llegó a existir o no.

Tras un breve recorrido por ciertos antecedentes decimonónicos, se enuncian las tareas a las que se enfrentó la nueva arquitectura de la vivienda. A partir de ahí se hace una descripción de los tipos y mecanismos de referencia para la definición de la casa moderna y algunas de las más conocidas casas experimentales de las primeras décadas del siglo XX, lo que permite documentar sus verdaderas posibilidades.

Se muestra luego que donde la investigación arquitectónica resultó ser más rica fue en la búsqueda de modelos de agregación de unidades de vivienda, con todo el aparato experimental y político que permitió su época. Un recorrido por los nuevos equipamientos, acompañado por una mirada a la cultura japonesa, permite descubrir algunos mecanismos aplicados a la variabilidad del espacio y el tiempo domésticos. Finalmente se demostrará que la pregunta por la casa moderna tuvo efectivamente respuestas.

La casa en la arquitectura moderna
Manuel Martín Hernández,
Editorial Reverté
ISBN: 9788429121247

Este libro trata dos lugares dos doméstico na modernidade; vai dirixido a lectores interesados na arquitectura da casa, e nel vanse encontrar respostas á cuestión de se a vivenda moderna chegou a existir ou non.

Tras un breve percorrido por certos antecedentes decimonónicos, enúncianse as tarefas ás que se enfrontou a nova arquitectura da vivenda. A partir de aí faise unha descrición dos tipos e mecanismos de referencia para a definición da casa moderna e algunhas das máis coñecidas casas experimentais das primeiras décadas do século XX, o que permite documentar as súas verdadeiras posibilidades.

Móstrase logo que onde a investigación arquitectónica resultou ser máis rica foi na busca de modelos de agregación de unidades de vivenda, con todo o aparato experimental e político que permitiu a súa época. Un percorrido polos novos equipamentos, acompañado por unha mirada á cultura xaponesa, permite descubrir algúns mecanismos aplicados á variabilidade do espazo e o tempo domésticos. Finalmente demostrarase que a pregunta pola casa moderna tivo efectivamente respostas.

A casa na arquitectura moderna

Manuel Martín Hernández,

Editorial Reverté

ISBN: 9788429121247

This book servant treats of the places of in the modernity; it is directed for readers been interested in the architecture of the house, and in him they are going to find answers to the question of if the modern housing managed to exist or not.

After a brief tour for certain nineteenth-century precedents, there are enunciated the tasks which the new architecture of the housing faced. From there there are done a description of the types and mechanisms of reference to the definition of the modern house and some of the most known experimental houses of the first decades of the XXth century, which allows to document his real possibilities.

It appears then that where the architectural investigation turned out to be richer it was in the model search of aggregation of units of housing, with the whole experimental and political device that it allowed his epoch. A tour for the new equipments, accompanied by a look to the Japanese culture, allows to discover some mechanisms applied to the variability of the space and the time servants. Finally there will be demonstrated that the question as the modern house had really answers.

The house in the modern architecture

Manuel Martín Hernández,

Editorial Reverté

ISBN: 9788429121247

Retratos a través de los ojos de un miope (X) | epR

José Antonio Coderch de Sentmenat, aristócrata catalán, capitán Scott de la España de posguerra.

Quizá llegó tarde, o demasiado pronto.

Tal vez en otro lugar habría obtenido un mayor reconocimiento, pero en la Cataluña actual ha sido relegado al desván de los antepasados incómodos.

Su primer boceto de la casa Ugalde vale más que cinco cursos de arquitectura.

Construyó un Girasol y una casa en Rosas.

A Coderch le habían dicho que un caballero era la persona que no hacía ciertas cosas, aun cuando la ley, la Iglesia y la mayoría las aprobasen o las permitiesen.

Y él lo dejó escrito. Él, que siempre rehusó crear escuela.

Escribió que no son genios lo que necesitamos ahora.

Los genios son fantasmas que persiguen a quien trata de sucederles.

Retratos a través de los ojos de un miope (X) | epR José Antonio Coderch de Sentmenat
José Antonio Coderch de Sentmenat | Fuente: arquimagazine.com

El primo Ramón
Arosa, Galicia, otoño de 2014

Gallinas en Seseña (I) | José Ramón Hernández Correa

Me cuesta mucho escribir esta entrada, porque, aunque estuve en primera fila y no me perdí detalle, no terminé de entender todo lo que pasó. Me ha costado años comprender que todo el secreto consistía en que no había nada que comprender; que la cosa era así, y es así, y fue así; y punto.

Pero ahora, al tratar de contarlo, necesito ordenar las ideas, y no sé qué ideas ordenar.

Joseph Beuys, Coyote Gallery René Block, New York, 1974

Contábamos con estos antecedentes o puntos de partida:

1.- El espíritu de las gallinas, que sufrí al comenzar la carrera y del que escribí hace poco.
2.- Tauromaquias e interacciones diversas entre artista y animal.
3.- Oteiza y su elogio al avestruz (en oposición al toro).
4.- Otra vez Oteiza, y el moneador andino.
5.- Mi amigo y compañero Juan Carlos Castillo Ochandiano y su tesis sobre la prehistoria (en la que aparecen animales totémicos y mágicos).
6.- Juan Daniel Fullaondo, mi maestro y el de Juan Carlos Castillo. Su obsesión por un gesto conceptual y metafísico.
7.- Joseph Beuys, y su happening Coyote (que, naturalmente, desconocíamos minuciosamente, y fue Juan Daniel Fullaondo quien nos lo explicó).
8.- Instrucciones para hipnotizar una gallina.
9.- Recomendaciones para domesticar un avestruz.

Menudo lío. A ver cómo explico esto. Bueno, no; qué narices. No lo explico.

Juan Daniel Fullaondo llevaba mucho tiempo queriendo hacer un homenaje a Beuys. Pero quería que fuera algo colectivo: una acción de GRUPO. (Además, si éramos varios alguno podría salvarse). Teníamos que encerrarnos con un coyote. Pero a ver quién encontraba un coyote. No: Teníamos que encerrarnos con un meta-coyote, con un ultra-coyote. Juan Carlos Castillo, obsesionado con las cuevas prehistóricas, decía de encerrarnos con un oso. ¡Sí, hombre! O, en su defecto, con monos (el famoso moneador andino precolombino de Jorge Oteiza), con toros o con leones. Muy bien, machote. Naturalmente.

En algún momento salió a colación el avestruz de Oteiza, y, cómo no, las recomendaciones para domesticar un avestruz, de Gabino Alejandro Carriedo; y de ahí, sin solución de continuidad, diversas habilidades de ilusionista de pueblo hipnotizando una gallina. Juan Carlos dijo que él sabía hipnotizar una gallina: Había que trazar una línea con tiza en el suelo y ahí se quedaba clavado el animalito.

Risas y más risas, semanas de risas. Fullaondo leyendo poemas sobre gallinas o avestruces (al fin y al cabo un avestruz viene a ser una gallina grande) publicados en Nueva Forma, Juan Carlos depurando su técnica de hipnosis (en un solitario y concienzudo toreo de salón, sin bicho) y yo asumiendo que el proyecto iba tomando forma de verdad y no me iba a poder escaquear.

Consideramos que nuestra integridad física era vital para el desarrollo de todo el potencial artístico del GRUPO y no podíamos (NO DEBÍAMOS) morir en nuestra primera actuación (SE LO DEBÍAMOS A LA HUMANIDAD), así que descartamos definitivamente coyotes, osos, monos, toros, leones e incluso avestruces, y, con una encomiable modestia que iba a caracterizar ya todos nuestros actos artísticos, elegimos la gallina.

Y decidimos (decidieron) que yo, que vivía en Seseña (Toledo), tenía mucha mayor facilidad que ellos para alquilar, comprar o robar una nave más o menos abandonada y unas cuantas gallinas más o menos sanas.
No, si ya sabía yo que mucho jijijí jajajá, pero al final me tocaba a mí la china.

Un cliente tenía una nave vacía, que no usaba, en el prao, y unos tíos míos, Ángel y Paca, tenían tienda, y un corral con gallinas propias. Tanteé el campo y le pregunté a mi cliente si nos podría prestar la nave del prao a unos cuantos amigos y compañeros de la ESCUELA DE ARQUITECTURA DE MADRID, para hacer unos EXPERIMENTOS ARQUITECTÓNICOS y unas… más bien… cómo decirlo… unas… COSAS.

El hombre flipó. Se debió de imaginar que le íbamos a recalzar los cimientos, o a reforzar las cerchas. El caso es que me dijo que la tenía a mí disposición cuando quisiera.

A mis tíos les dije que si me podían vender unas gallinas. También les dije que eran para algo de arquitectos de Madrid (para que no lo relacionaran con mis padres ni les preguntaran a ellos). No sé por qué, yo le daba a todo esto un aire clandestino. Bueno: Sí lo sé. Porque los conozco y no habrían entendido nada de lo de Joseph Beuys ni de las instrucciones para hipnotizar o domesticar a una gallina o a un avestruz. (Tampoco lo entendía yo, si vamos a eso).
(Esta sensación rara, como de estar haciendo algo inconfesable, me persiguió durante todo el asunto este de las gallinas).
Me preguntaron que cuántas necesitaría. Yo había pensado en una gallina, pero dije que cuatro o cinco. Me dieron ocho o diez (no recuerdo ahora cuántas). Me las regalaron. Les dije que ya les diría qué día las iba a necesitar.
Les dije a mis cómplices que ya estaba todo apalabrado y fijamos el acontecimiento para el día dos de mayo (de aquel año de 1992), que caía en sábado.

El día anterior, que era festivo, vino Juan Carlos Castillo por la tarde para preparar el evento conmigo. Vino con su furgoneta y con una colección de listones de madera y un rollo de papel de embalar. Su idea era construir un ruedo con ello.

Yo tenía ya la llave de la nave. Fuimos para allá y montamos los listones de madera haciendo paneles rectangulares que a su vez apoyamos en el suelo haciendo un prisma poligonal con todos ellos, al modo de la barrera de un ruedo. Tapamos los rectángulos con el papel.

Yo había pensado que las gallinas iban a estar por toda la nave (como aquellas lejanas gallinas del aula de Análisis de Formas), pero Juan Carlos decía, con una gran autoridad de la que yo carecía, que había que localizar y focalizar el acto. Hablaba del ruedo taurino, de las remotas ceremonias prehistóricas, del cromlech oteizesco y de más cosas.

Yo le escuchaba con gran atención (se me da muy bien) y con cara de levemente idiota (se me da todavía mejor), y sin ánimo para contradecirle.

Cuando estaba ya todo montado fuimos al corral de mis tíos y cargamos las gallinas en la furgoneta. (Las cargó Juan Carlos: Yo soy medio bobo y me da cosica agarrar una gallina). Las llevamos a la nave y las dejamos tranquilas y cómodas dentro del ruedo, con una lata de agua y otra de grano; nos despedimos de ellas hasta el día siguiente y nos fuimos.

Dormí mal. Pensaba que se iban a escapar. Pensaba incluso cosas peores.

En uno de los días previos (tal vez meses antes del evento)
le pedí a Juan Daniel Fullaondo que me dedicara su libro de Alfaguara.
La dedicatoria muestra su entusiasmo por el proyecto gallináceo:
Para José Ramón Hernández Correa
maquinando gallinas en Seseña, al calor
del dístico de Borges.
¡Buzón! La nostalgia de los astros
abjura la docta astrología.
Ora pro nobis.
Juan Daniel

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · noviembre 2013

Gallinas en Seseña (II) | José Ramón Hernández Correa

 

Produktionsmittel IIProduktionsmittel IIProduktionsmittel II

0

El jueves, 6 de noviembre a las 20.00, Espacio Sirvent Vigo (Gran Vía 129, Galicia, España) invita a la inauguración del estreno mundial absoluto de la obra Produktionsmittel II del compositor Joan Arnau Pàmies. Intervendrán Joan Arnau Pàmies y Ramón Souto.

La obra escrita para la formación musical viguesa Veritixe Sonora Ensemble,  fue concebida específicamente para el Espacio Sirvent.

Este acto inaugura la segunda edición del festival Vertixevigo’14 que  presenta siete estrenos mundiales absolutos de la última hornada de creadores internacionales.

El compositor catalán estrena una obra que explora las formas de producción sonora de los instrumentos convencionales.

La actuación irá precedida de una breve intervención del propio compositor y del director del festival Ramón Souto, también compositor, explicando las características de la obra.

JUEVES 6 DE NOVIEMBRE DE 2014
20.00 h PRODUKTIONSMITTEL II

+ info

O xoves, 6 de novembro ás 20.00, Espazo Sirvent Vigo (Gran Vía 129, Galicia, España) invita a inauguración da estrea mundial absoluta da obra Produktionsmittel II do compositor Joan Arnau Pàmies. Intervirán Joan Arnau Pàmies e Ramón Souto.

A obra escrita para a formación musical viguesa Veritixe Sonora Ensemble, foi concibida especificamente para o Espazo Sirvent..

Este acto inaugura la segunda edición del festival Vertixevigo’14 que presenta siete estrenos mundiales absolutos de la última hornada de creadores internacionales.

O compositor catalán estrea unha obra que explora as formas de produción sonora dos instrumentos convencionais.

A actuación irá precedida dunha breve intervención do propio compositor e do director do festival Ramón Souto, tamén compositor, explicando as características da obra.

XOVEs 6 DE NOVEMBRO DE 2014
20.00 h PRODUKTIONSMITTEL II

+ info

On Thursday, the 6th of November to the 20.00, I Spread Sirvent Vigo (Great Route 129, Galicia, Spain) he invites to the inauguration of the world absolute premiere of the work Produktionsmittel II of the composer Joan Arnau Pàmies. Joan Arnau Pàmies and Ramon Souto will intervene.

The work written for the musical formation viguesa Veritixe Sonora Ensemble, was concebida specifically for the Espacio Sirvent.

This act inaugurates the second edition of the festival Vertixevigo ‘ 14 that he presents seven world absolute premieres of the last batch of international creators.

The Catalan composer releases a work that explores the forms of sonorous production of the conventional instruments.

The action Ramon Souto will be preceded of a brief intervention of the own composer and of the director of the festival, also composer, explaining the characteristics of the work.

ON THURSDAY, THE 6TH GIVE NOVEMBER,2014
20.00 h PRODUKTIONSMITTEL II

+ info

ON THURSDAY, THE 6TH GIVE NOVEMBER GIVE 2014

Comisariado y jurado: Un asunto personal | bRijUNi

Fotografía: bRijUNi architects

Continuando con algunas de las ideas que se debatieron el pasado 7 de octubre en el Roca Madrid Gallery dentro de la primera de las “4 sesiones Al Borde de la Crítica 2014” cuya reseña inicial apareció en el blog de Arquia, nos gustaría detenernos ahora en uno de los temas que surgieron en la ronda de preguntas posterior a la mesa redonda.

Teniendo como referencia la importante exposición sobre el Estilo Internacional del MOMA de 1932 y el libro casi homónimo de Philip Johnson y Henry-Russell Hitchcok, este último publicó un artículo1 veinte años después donde de alguna manera realizaba una autocrítica señalando los aciertos y también algunos errores cometidos en relación al texto del libro y a la errática, por estricta, definición del propio estilo internacional en el libro. La pregunta en cuestión estaba dirigida a Martha Thorne y Terence Riley y era muy directa. ¿Cabía la posibilidad de que ellos realizaran un ejercicio similar de reflexión y conclusiones con respecto al trabajo realizado como comisarios de las exposiciones sobre arquitectura española para The Art Institute of Chicago (Thorne) y el MOMA (Riley)? La respuesta, sólo fue contestada por Terence Riley quien se remitió a Hans Ulrich Obrist y a una idea de este sobre catalogar o exponer las propias exposiciones, una suerte de meta-exposición, para negar esa posibilidad.

Si desde luego un comisario no está obligado a hacer ese trabajo, el de la autocrítica del trabajo propio, queda esa responsabilidad en manos de terceros. Veamos ahora por ejemplo el foro arquia celebrado en estos días en Granada. Quienes como nosotros no hayamos podido asistir, podríamos no obstante hacer una lectura de lo allí acontecido a través de las crónicas de quienes sí lo siguieron, por ejemplo esta de José María Echarte, o incluso antes de ello, podríamos simplemente leer el fallo del concurso y encontrar los siguientes hechos y datos incontestables. Frente a las 1445 nuevas realizaciones de la convocatoria anterior, este año sólo se recibieron como tales menos de la mitad: 670. Aún así, el fallo ha concentrado la selección con un sesgo muy marcado en realizaciones de equipos madrileños (casi un 60%)2, y del eje catalán3-alicantino4 –murciano -que no valenciano en ninguno de los casos- (casi un 30%)5 lo que deja hueco para un andaluz, un aragonés (aunque también residente en Madrid desde hace años), un equipo colombiano y una última realización de un, de nuevo, madrileño aunque realice su trabajo desde Islandia6 y se haya formado entre Londres y Nueva York, concretamente en Columbia.7

El análisis de este resultado es muy evidente y a pesar de que en el acta se señala que “con toda la información disponible se ha intentado, en suma, mostrar un panorama de la arquitectura que están produciendo los arquitectos con menos de 10 años de titulación y siempre desde premisas de calidad”, ello no se ha logrado ya que no sólo geográficamente no es representativo (no hay ningún seleccionado de Galicia, Asturias, Baleares, Canarias, Extremadura, Castilla-León o el País Vasco, por ejemplo), sino que además de las cuatro líneas planteadas, aunque parece lógico que la de obra nueva y proyecto sea la menos representada de acuerdo a la reducción de la actividad constructiva de nueva planta, no lo parece tanto que haya trece seleccionados en la línea ciudad y territorio y sólo siete en interiorismo y rehabilitación de los cuales en realidad sólo la mitad se corresponden a rehabilitación cuando parte de los esfuerzos de la economía y la sociedad están puestos en una mirada sobre lo construido que desde la ecología quiere proyectar un futuro con mayor respeto sobre el medio natural y urbano existente.

¿Se trata de un fallo malintencionado o perverso? En ningún caso. Sin embargo, quisiéramos aventurarnos respetuosamente en explicar estas coincidencias en lo que en su momento denominamos efecto Narciso y que no es otra cosa que la tendencia natural de aquel que juzga a interesarse sobre aquello que le es más próximo y conocido y por tanto ver la belleza del propio trabajo reflejado en el de otros similares como ocurre con muchos de los trabajos, sobre todo de la línea ciudad y territorio, donde lo performativo y las fronteras entre arte urbano y arquitectura se disipan y confluyen los intereses de tres de los cuatro comisarios de línea, concretamente los tres que estudiaron en Madrid, y el equipo con siete realizaciones de veintinueve (un 25% del total), también de Madrid, equipo y jueces de la ETSAM, de donde han salido también muchos de los demás seleccionados. La crítica, en este caso, queda claro, no se dirige ni discute la calidad de los trabajos seleccionados sino que subraya las coincidencias entre estos y los del jurado, quedando al descubierto no sólo eso sino también los muchos intereses comunes disciplinares de los comisarios, así como el desinterés por el resto de la profesión y sus múltiples manifestaciones y variantes, que no han sido mínimamente detectadas y puestas en valor.

Riyadh (Arabia Saudí), noviembre 2014 | Fotografía: bRijUNi architects

bRijUNi architects (Beatriz Villanueva y Francisco Javier Casas Cobo).
Riyadh (Arabia Saudí), noviembre 2014

Notas:

1. “The International Style Twenty Years Later”, Architectural Record, 1951

2. 1-2-3-12-21-22-26 (PKMN), 7 (Gutiérrez-delaFuente Arquitectos y tallerDe2),  9-15 (Elii), 4-11 (Zoohaus Zuloark), 14 (Marina Otero ETSAM Columbia), 19 (Mallo Villalba), 20 (Langarita Navarro), 24 (Praxis), 27 (Ana Peñalba).

3. De donde proceden el comisario de la línea de obra nueva y proyecto la comisaria de la cuarta bienal del programa ARQUIA/PRÓXIMA y por tanto uno de los seis miembros del jurado que estaba compuesto por cada uno de los cuatro comisarios de las cuatro líneas y un patrono de la Fundación.

4. Dos de los cuatro comisarios de línea y miembros del jurado han sido profesores en la Escuela de Arquitectura de Alicante.

5. Cataluña: 5-6-10-16-25. Alicante-Murcia: 8-13-28.

6. No ha sido contabilizado como madrileño a pesar de haber nacido en Madrid por su formación fuera de España.

7. Donde es profesor otro de los miembros del jurado de esta edición.

bRijUNi architects (Beatriz Villanueva y Francisco Javier Casas Cobo). Comisarios de “Menáge a Trois”, “F. A. Q.”, “Portfolio Speed Dating” y “Tres (2013) y Cuatro (2014-15) sesiones Al Borde de la Crítica”. Beatriz Villanueva es Arquitecta, Master en Gestión de Espacios Virtuales, Master en Proyectos Arquitectónicos Avanzados y PhD (ABD) con su tesis “Arquitectura y Compromiso. Actualización y revisión crítica de los manifiestos de arquitectura”, dentro del grupo ARKRIT de teoría y crítica (ETSAM). Francisco J. Casas es Arquitecto, Master en Análisis, Teoría e Historia de la Arquitectura y PhD (ABD) con su tesis “Fundamentos Historiográficos, Teóricos y Críticos de los años 50” dentro del Departamento de Composición Arquitectónica (ETSAM). Han sido profesores en IED Madrid, MADinU Salamanca, Universidad Europea de Madrid, UCJC, ETSA Zaragoza USJ y AA (Londres). Actualmente viven en Riyadh (Arabia Saudí) y trabajan en Prince Sultan University.

Exodus, el imperio de la cínica | Miquel Lacasta Codorniu

Exodus por Rem Koolhaas | thefunambulist.net

Exoduses el proyecto con el que Rem Koolhaas se introdujo en la escena internacional de la arquitectura en 1972 1. Rem Koolhaas se formó como arquitecto en la Architectural Association de Londres, donde estudió de 1968 a 1972. La Architectural Association era en ese momento un entorno anárquico donde Peter Cook marcaba la pauta,2 pero donde Leon Krier y Charles Jencks hacían sentir igualmente su presencia. En una entrevista, Koolhaas declara que ese entorno presentaba un verdadero desafío para él, ya que estuvieron a la altura de sus expectativas de muchas maneras diferentes3.

El muro de Berlín como Arquitectura4 fue una primera provocación, con la que respondió a este desafío. A Koolhaas se le asignó, al igual que a sus compañeros en la AA, estudiar y analizar un edificio existente. Él escogió el muro de Berlín. En el verano de 1971, visitó la ciudad y le golpearon dos cosas en particular. La primera era el hecho de que el muro no está orientado en la dirección Norte Sur, como la idea ingenua de Cortina de Hierro suponía, sino, más bien, rodeaba Berlín Oeste. La supuesta ciudad libre era en verdad un enclave amurallado. La segunda fue que se dio cuenta de que el muro no solamente se configuraba arquitectónicamente hablando de diferentes formas: alambre de púas, el vacío, paredes de hormigón de losas prefabricadas, sino también transformaba los edificios circundantes al tapiar con fábrica de ladrillo todas sus ventanas.

“La mayor sorpresa fue la siguiente: la pared era descorazonadamente hermosa”.5

Esta experiencia le puso en evidencia el ambiguo poder de la arquitectura.

La introducción a la realidad de Berlín, generó posteriormente la provocación a la ortodoxia hippie de la AA: Exodus de 1972.6 Era la primera vez que Rem Koolhaas, Elia Zenghelis, Madelon Vriesendorp y Zoe Zenghelis oficialmente unían sus fuerzas, los dos primeros como los diseñadores y las dos últimas como ilustradoras. Koolhaas y su antiguo profesor Elia Zenghelis diseñaron y escribieron un proyecto como una banda que cruzaba el lado derecho de Londres, un paraíso arquitectónico destinado a incitar a los Londinenses a abandonar su sonámbula metrópolis en masa, para recalar en un ambiente que cumple con todos sus sueños -y sus pesadillas-. Esta potente imagen se vio reforzada con collages, axonometrías y pinturas, que prestan al proyecto una peculiar intensidad. Los ecos de Berlín están presentes de forma destacada, no sólo en el concepto, sino también en los collages.

Exodus fue creado como una propuesta para un concurso sobre La ciudad como un medio ambiente significante organizado por la revista Casabella. Se publicó por primera vez en junio de 1973. Ilustrando la portada de la revista aparece, cautivadora, una imagen collage realizada por Madelon Vriesendorp en la que una pareja de campesinos de Millet, devotamente agachando la cabeza para recitar el Ángelus, están situados frente al amenazante telón de fondo de un muro con alambre de púas en la parte superior y detrás de una torre de vigilancia. El rico campo de Millet ha sido sustituido por una red de monótonas piezas blancas de mármol; a la izquierda y la derecha, reflejos de verde y gris indican que aún puede haber algunos restos de tierra y de naturaleza.

Lo que el proyecto intenta, de acuerdo con una entrevista realizada a Koolhaas en 1988, fue una crítica de la inocencia y el optimismo sin límites que caracterizan la arquitectura visionaria de 1960. A su vez, quiere ser una demostración del la arquitectura del poder y del poder de la arquitectura; De hecho, OMA, con su proyecto, quería:

«Hacer hincapié en que el poder de la arquitectura es más ambiguo y peligroso. (…) Exodus propone borrar una sección del centro de Londres para establecer allí una zona de vida muy metropolitana, inspirado en Baudelaire, y proteger esta zona de la ciudad antigua con paredes, creando la máxima diversidad y el máximo contraste. Los ciudadanos de Londres podían elegir: los que querían ser admitidos en esta zona de hiper-intensidad se convertían en Los Voluntarios prisioneros de la Arquitectura”.7

De acuerdo con el prólogo de Exodus, el proyecto aspira a hacer realidad el impacto del muro de Berlín:

“Es posible imaginar una imagen reflejo de esta aterradora arquitectura, una fuerza tan intensa como devastadoras, pero contrariamente empleada aquí al servicio de intenciones positivas.8

Los habitantes de esta arquitectura, lo suficientemente fuertes como para amar esto, experimentarían una paradójica liberación: Una libertad extasiante en losconfines de los arquitectónico.9

Exodus, la ciudad lineal amurallada de Londres, orientada de oeste a este, se encuentra entre Hyde Park y Regent’s Park, y se compone de 10 plazas: el Tip of the Strip, el punto en que la construcción del muro continúa como ciudad, la Allotments, el Park of the Four Elements, la Ceremonial Square, la Recepcion Area,con una vista de la cubierta, la Central Area, el corte de un fragmento conservado de Londres con arquitectura de Nash, los Baths, la Square of the Arts, el Institute of Biological Transactions, y el Park of Aggression.1o La famosa perspectiva aquí publicada puede encontrarse en todas las publicaciones de Exodus y permite visualizar estos espacios desde Tip of Strip hasta The Baths.

Contra el espíritu destructivo que, según él mismo Natalini, quiere ir tan lejos como para abandonar la arquitectura, y contra el pesimismo de Tafuri de una dialéctica negativa de la vanguardia, Koolhaas y Zenghelis postulan la creencia en el poder de la arquitectura como una ciencia hedonista, así como una baudeleriana afirmación de una febril urbanidad. Koolhaas y Zenghelis hacen hincapié en el hecho de que Exodus es una reacción contra, lo que en ese momento consideraban, una ilegalización de la arquitectura, sobre todo de la arquitectura moderna.

La trayectoria posterior de Koolhaas ha demostrado que en Exodus se da una primera lectura a medio camino entre el cinismo y la proposición descarnada, tan propia del arquitecto en su infinidad de propuestas posteriores. Lejos de hacer de la negatividad una actitud improductiva, Koolhaas ha sabido fomentar una mirada dura sobre la realidad, asumiendo, eso sí, las paradojas del sistema capitalista y sus múltiples contradicciones.

No creo que pueda decirse que Koolhaas es un utopista nato, más bien al contrario, pero bien puede decirse que ha sido capaz de llevar a cabo proyectos y visiones más cercanas al espíritu de las utopías de los 60 que a la moderación pragmática de tantos y tantos proyectos posteriores de muchos de sus colegas.

Quizás el cinismo sea un motor de la arquitectura.

Miquel Lacasta. Doctor arquitecto
Barcelona, octubre 2012

Notas:

1 Exodus fue inicialmente publicado por Rem Koolhaas y Elia Zenghelis en Exodus or the Voluntary Prisoners of Architecture en Casabella, núm. 378 en Junio 1973, pp. 42-45. La publicación oficial es Exodus en Office for Metropolitan Architecture,Rem Koolhaas y Bruce Mau, S,M,X,XL. Ed. 010, Rotterdam y Montacelli Press, Nueva York, 1995, pp. 5-21. La publicación completa es Rem Koolhaas y Elia Zenghelis con Madelon Vriesendorp y Zoe Zenghelis, Exodus or the Voluntary Prisoners of Architecture, KIPNIS J. (ed), Perfect Acts of Architecture, MoMA, Nueva York, 2002, pp. 16-33.

2 “Allí estaba Peter Cook, que a la manera de Robespierre, creó un reino de terror-flower power”, del original il y avait Peter Cook qui, comme un Robespierre, faisait régner la terreure-flower power.

GOULET, Patrice, La dauxième chance de l’architecture moderne… entretien avec Rem Koolhaas. L’Architecture d’Ajourd’hui, núm. 238, Abril 1985, París, p. 2 Nota: traducción del autor.

3 Idem.

4 Publicado como Field Trip. A(A) Memoir.( First and Last…), en KOOLHAAS, Rem y MAU, Bruce, S,M,X,XL. 010, Rotterdam y Montacelli Press, Nueva York, 1995, pp. 215-231.

5 Ibídem, p. 226. The greatest surprise: The wall was heartbreakingly beautiful. …más adelante: The wall suggested that architecture’s beauty was directly proportional to its horror, “El muro sugería que la belleza en arquitectura era directamente proporcional al horror que representaba”. Nota: traducción del autor.

6 A la vez fue la despedida de Koolhaas como estudiante de la AA: J’ai en tout cas fait en sorte d’echapper à la cinquième et dernière année de l’étude pour éviter la confrontation terrible que Peter Cook m’avait promise. ”De todas maneras me escabullí y evité el quinto y último año de manera que evitaba la terrible confrontación que Peter Cook me había prometido”. Op. Cit., GOULET, p. 2 Nota: traducción del autor. En este sentido Exodus fue en realidad una despedida, una huida.

7 KOOLHAAS, Rem, Sixteen Years of OMA, Revista A+U, núm. 10, Tokio, 1988, p. 10

8 Op. Cit., KOOLHAAS, MAU, 1995. p. 5.

9 Ibídem. p. 7.

10 He querido mantener los nombres propios de cada área en inglés debido a la especificidad de cada uno de ellos, tratándolo como nombres propios. Una descripción de cada espacio puede encontrarse en Op. Cit., KOOLHAAS, MAU, 1995 pp. 7 a 17.

Barcelona Ceramics, 10 años de la Cátedra Cerámica ESARQ-UIC en el COACBarcelona Ceramics, 10 anos da Cátedra Cerámica ESARQ-UIC en el COACBarcelona Ceramics, 10 years of the Cátedra Cerámica ESARQ-UIC in the COAC

0

Una exposición de lujo conmemora el décimo aniversario de la Cátedra Cerámica ASCER de la ESARQ-UIC.

#BarcelonaCeramics se inaugura en el COAC el 6 de noviembre a las 19h con 20 piezas cerámicas seleccionadas para la ocasión y con la presencia del comunicador catalán Òscar Dalmau.

Diversas piezas expuestas, realizadas por los alumnos que han ido pasando por la Cátedra estos últimos diez años, han recibido premios y reconocimientos a nivel internacional.

En esta exposición se mostrarán 20 propuestas realizadas por alumnos de la ESARQ-UIC, tuteladas por los profesores de la Cátedra. Se trata de 20 novedosos formatos pensados para nuevas aplicaciones en el ámbito de la arquitectura, que conjugan la técnica rigurosa y la emoción creativa. Algunos de estos diseños se han protegido con patentes y modelos de utilidad.

De hecho, la mayoría de las innovadoras piezas que se expondrán captaron en su día la atención de la prensa y de publicaciones especializadas, e incluso ganaron concursos en el marco de la Cátedra; algunas de ellas fueron reconocidas en el concurso internacional Cevisama Lab, en la categoría al mejor diseño de piezas cerámicas. De hecho, la Cátedra Cerámica Barcelona ha conseguido el récord insólito de ganar premios y menciones en las últimas diez ediciones de este concurso de manera consecutiva.

+ info

Unha exposición de luxo conmemora o décimo aniversario da Cátedra Cerámica ASCER da ESARQ-UIC.

#BarcelonaCeramics inaugúrase no COAC o 6 de novembro ás 19 h con 20 pezas cerámicas seleccionadas para a ocasión e coa presenza do comunicador catalán Òscar Dalmau.

Diversas pezas expostas, realizadas polos alumnos que foron pasando pola Cátedra estes últimos dez anos, recibiron premios e recoñecementos a nivel internacional.

En esta exposición se mostrarán 20 propuestas realizadas por alumnos de la ESARQ-UIC, tuteladas por los profesores de la Cátedra. Se trata de 20 novedosos formatos pensados para nuevas aplicaciones en el ámbito de la arquitectura, que conjugan la técnica rigurosa y la emoción creativa. Algunos de estos diseños se han protegido con patentes y modelos de utilidad.

Nesta exposición mostraranse 20 propostas realizadas por alumnos da ESARQ-UIC, tuteladas polos profesores da Cátedra. Trátase de 20 novidosos formatos pensados para novas aplicacións no ámbito da arquitectura, que conxugan a técnica rigorosa e a emoción creativa. Algúns destes deseños protexéronse con patentes e modelos de utilidade.

+ info

An exhibition of luxury commemorates the tenth anniversary of the Cátedra Cerámica ASCER of the ESARQ-UIC.

#BarcelonaCeramics it is inaugurated in the COAC on November 6 at 7 p.m. by 20 ceramic pieces selected for the occasion and by the presence of the Catalan communicator Òscar Dalmau.

Diverse exposed pieces realized by the pupils who have been happening for the Cátedra the latter ten years, have received prizes and recognitions worldwide.

In this exhibition there will appear 20 offers realized by pupils of the ESARQ-UIC, tuteladas for the teachers of the Cátedra. It is a question of 20 new formats thought for new applications about the area of the architecture, that they bring together the rigorous technology and the creative emotion. Some of these designs have been protected by patents and models of usefulness.

In fact, the majority of the innovative pieces that will be exposed caught in his day the attention of the press and of specialized publications, and even they gained contests in the frame of the Chair; some of them Cevisama Lab was recognized in the international contest, in the category to the best design of ceramic pieces. In fact, the Ceramic Chair Barcelona has obtained the unusual record of gaining prizes and mentions in the last ten editions of this contest of a consecutive way.

+ info

[:es]Casa sobre el arroyo. Amancio Williams en Argentina[:gl]Casa sobre o regueiro. Amancio Williams en Arxentina[:en]House on the creek. Amancio Williams in Argentina[:]

1

[:es]

Casa sobre el arroyo. Amancio Williams en Argentina
Casa sobre el arroyo. Amancio Williams en Argentina

Una de las obras más interesantes de Amancio Williams, la Casa sobre el arroyo para su padre en Mar del Plata, Argentina, es reconocida como una de las viviendas paradigmáticas de la modernidad y del siglo XX.

Documental Amancio WilliamsDocumental Amancio WilliamsAmancio Williams Film

¿Cómo construir sin hacerlo? ¿Cómo poner allí una casa sin tocar el parque?

“Es como una caja de pájaros, como un sonido entre los árboles, y vas viendo que todo está absolutamente protegido y defendido con la figura del puente, es como si éste hiciera posible una casa que estuviera en otro sitio, es realmente sorprendente…”

Enric Miralles.

Luego de “El autor y el intérprete”, sobre la casa Curutchet de Le Corbusier, libro que consiguió varios premios, Daniel Merro Johnston se interna ahora en la historia de otro gran arquitecto y su relación con la cultura de su tiempo, relatada a través de un proyecto genial.

El libro incluye documentación inédita del proyecto y su construcción, de su amistad con Le Corbusier, Jean Prouvé, Georges Candilis y muchos otros. Correspondencia, planos, testimonios e historias paralelas que permiten inscribir la construcción de esta mítica casa en una época de profundos cambios sociales.

La casa sobre el arroyo. Amancio Williams en Argentina
Daniel Merro Johnston
1:100 Ediciones. Buenos Aires. 2014
20×26 cm.  169 pag.
ISBN 978-987-25893-9-

[:gl]

Unha das obras máis interesantes de Amancio Williams, a casa para o seu pai en Mar do Prata, Arxentina, é recoñecida como unha das vivendas paradigmáticas da modernidade e do século XX.

¿Como construír sen facelo? ¿Como poñer alí unha casa sen tocar o parque?

“É como unha caixa de paxaros, como un son entre as árbores, e vas vendo que todo está absolutamente protexido e defendido coa figura da ponte, é coma se este fixese posible unha casa que estivese noutro sitio, é realmente sorprendente…”

Enric Miralles.

Logo de «O autor e o intérprete», sobre a casa Curutchet de Le Corbusier, libro que conseguiu varios premios, Daniel Merro Johnston intérnase agora na historia doutro grande arquitecto e a súa relación coa cultura do seu tempo, relatada a través dun proxecto xenial.

O libro inclúe documentación inédita do proxecto e a súa construción, da súa amizade con Le Corbusier, Jean Prouvé, Georges Candilis e moitos outros. Correspondencia, planos, testemuños e historias paralelas que permiten inscribir a construción desta mítica casa nunha época de profundos cambios sociais.

La casa sobre el arroyo. Amancio Williams en Argentina

Daniel Merro Johnston

1:100 Ediciones. Bos Aires. 2014

20×26 cm. 169 pag.

ISBN 978-987-25893-9-

[:en]

One of the Amancio Williams’s most interesting works, the house for his father in Mar del Plata, Argentina, is recognized as one of the paradigmatic housings of the modernity and of the 20th century.

How to construct without doing it? How to put there a house without touching the park?

“It is like a box of birds, like a sound between the trees, and you see that everything is absolutely protected and defended with the figure of the bridge, it is as if this one was making possible a house that was in another site, is really surprising …”

Enric Miralles.

After » The author and the interpreter «, on the house Curutchet of Him Corbusier, book that obtained several prizes, Daniel Merro Johnston penetrates now in the history of another great architect and his relation with the culture of his time, reported across a brilliant project.

The book includes unpublished documentation of the project and his construction, of his friendship with Le Corbusier, Jean Prouvé, Georges Candilis and different many. Correspondence, planes, testimonies and parallel histories that allow to inscribe the construction of this mythical house in an epoch of deep social changes.

House on the creek. Amancio Williams in Argentina

Daniel Merro Johnston

1:100 Ediciones. Buenos Aires. 2014

20×26 cm. 169 pag.

ISBN 978-987-25893-9-

[:]

Oficinas y almacén para actividades de jardinería de Isoriparia | ARKB-Arrokabe arquitectosOficinas e almacén para actividades de xardinería de Isoriparia | ARKB-Arrokabe arquitectosIsoriparia´s offices and store for activities of gardening | ARKB-Arrokabe arquitectos

El edificio está pensado para albergar las funciones administrativas, de almacenaje, reparación de maquinaria  preparación de material, etc. Relacionadas con la actividad de la empresa, dedicada a trabajos de jardinería y cultivo de productos de agricultura ecológica.

 

Creada conjuntamente por la Confederación gallega de minusválidos y por la Asociación de minusválidos de la comarca está encaminada, en último término, a crear empleo para este colectivo y fomentar, de esta forma, la integración social del mismo.

Se plantea una primera construcción sencilla, barata, ligera y modular. Se persigue, como objetivo primordial, la integración y la minimización de su presencia en el valle, alejándose del modelo de las edificaciones cercanas, descontextualizadas y de excesivo tamaño. Se establece, por tanto en su materialización, un diálogo directo con la topografía y las masas vegetales del entorno.

Su implantación se resuelve siguiendo una estrategia sencilla; aprovechando la pendiente se dispone con su eje longitudinal (norte-sur) en perpendicular a ésta. Excavando mínimamente en la ladera, se crea una plataforma en la que se desarrolla el programa. De esta forma, la construcción se resuelve parcialmente enterrada con una cubierta inclinada en dirección opuesta a la pendiente, que se percibe, desde el este, como una continuación del terreno.

Para la fachada oeste se utiliza una malla metálica que sirve de soporte a una plantación de Hedera Hélix. Ésta funciona como protección solar y tamiz visual. Para su franja superior, en el encuentro con la cubierta, se utiliza un vidrio que permite la presencia de luz en el interior y que, mediante los reflejos que origina, ayuda en la estrategia general de camuflaje.

Dos años después, se construye una ampliación que consta de una pieza similar (con uso de  almacenamiento en su totalidad) y una intermedia, translúcida, que funciona como garaje, resuelta con placas de policarbonato ondulado. Esta solución resuelve, además, de forma evidente y eficaz la imagen representativa de la actividad de la empresa.

Obra: Oficinas y almacén para actividades de jardinería de Isoriparia
Autores: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela]
Emplazamiento: Ponte do Gato, Rendal, Arzúa, A Coruña, Galicia, España
Año: 2001-2003
Fotografías: Arrokabe Arquitectos
+ www.arrokabe.com

The building is thought to shelter the administrative functions, of storage, repair of machinery preparation of material, etc. Related to the activity of the company, dedicated to works of gardening and culture of products of ecological agriculture.

Created together by the handicapped persons’ Galician Federation and by the handicapped persons’ Association of the region employment is directed, in last term, to create for this group and to foment, of this form, the social integration of the same one.

There appears the first simple, cheap, light and modular construction. There is chased, as basic aim, the integration and the minimization of his presence in the valley, moving away from the model of the nearby buildings, descontextualizadas and from excessive size. It is established, therefore in his materialization, a direct dialogue with the topography and the vegetable masses of the environment.

His implantation is solved following a simple strategy; taking advantage of the slope one arranges with his longitudinal axis (north – south) in perpendicularly this one. Excavating minimally in the hillside, one believes a platform in the one that develops the program. Of this form, the construction is solved partially buried by a cover inclined in direction opposite to the slope, which is perceived, from this, as a continuation of the area

For the front west is in use a metallic mesh that uses as support to Hedera Hélix’s plantation. This one works as solar protection and visual sieve. For his top band, in the meeting with the cover, there is in use a glass that allows the presence of light in the interior and that, by means of the reflexes that it originates, helps in the general strategy of camouflage.

Two years later, there is constructed an amplification that is clear of a similar piece (with use of storage in its entirety) and the intermediate, translucent one, that it works as garage, solved with plates of wavy polycarbonate. This solution solves, besides, of evident and effective form the representative image of the activity of the company.

Work: Isoriparia´s offices and store for activities of gardening

Authors: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela]

Location: Ponte do Gato, Rendal, Arzúa, A Coruña, Galicia, Spain

Year: 2001-2003

Photography: Arrokabe Arquitectos

+ www.arrokabe.com

O edificio está pensado para albergar as funcións administrativas, de almacenaxe, reparación de maquinaria preparación de material, etc. Relacionadas coa actividade da empresa, dedicada a traballos de xardinaría e cultivo de produtos de agricultura ecolóxica.

Creada conxuntamente pola Confederación galega de minusválidos e pola Asociación de minusválidos da bisbarra está encamiñada, en último termo, a crear emprego para este colectivo e fomentar, desta forma, a integración social deste.

Formúlase unha primeira construción sinxela, barata, lixeira e modular. Perséguese, como obxectivo primordial, a integración e a minimización da súa presenza no val, afastándose do modelo das edificacións próximas, des contextualizadas e de excesivo tamaño. Establécese, polo tanto na súa materialización, un diálogo directo coa topografía e as masas vexetais do ámbito.

A súa implantación resólvese seguindo unha estratexia sinxela; aproveitando a pendente disponse co seu eixe lonxitudinal (norte-sur) en perpendicular a esta. Escavando minimamente na aba, créase unha plataforma na que se desenvolve o programa. Desta forma, a construción resólvese parcialmente enterrada cunha cuberta inclinada en dirección oposta á pendente, que se percibe, dende o leste, como unha continuación do terreo.

Para a fachada oeste utilízase unha malla metálica que serve de soporte a unha plantación de Hedera Hélix. Esta funciona como protección solar e baruto visual. Para a súa franxa superior, no encontro coa cuberta, utilízase un vidro que permite a presenza de luz no interior e que, mediante os reflexos que orixina, axuda na estratexia xeral de camuflaxe.

Dous anos despois, constrúese unha ampliación que consta dunha peza similar (con uso de almacenamento na súa totalidade) e unha intermedia, translúcida, que funciona como garaxe, resolta con placas de policarbonato ondulado. Esta solución resolve, ademais, de forma evidente e eficaz a imaxe representativa da actividade da empresa.

Obra: Oficinas e almacén para actividades de xardinería de Isoriparia

Autores: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela]

Emprazamento: Ponte do Gato, Rendal, Arzúa, A Coruña, Galicia, España

Ano: 2001-2003

Fotografías: Arrokabe Arquitectos

+ www.arrokabe.com