“… Del retrato al autorretrato … (acrónimo: P2SP)”, un proyecto de Antonio Nodar que desde el 1996, no ha parado de fotografiar artistas por el mundo, retratándoles en blanco y negro.
Cada artista recibe su fotografía y la devuelve después de intervenir sobre ella con total libertad. El proyecto, que junto con su creador, viaja por el mundo desde Londres, ciudad donde actualmente vive, ha llegado finamente a Galicia. Antonio abre así un diálogo con los artistas que se mueven en su tierra natal.
La exposición … From portrait to self-portrait … se inaugura este jueves 23 de octubre a las 20.30 h. en el Mac, Museo de Arte Contemporáneo en A Coruña (Galicia, España).
“… Do retrato ao autorretrato … (acrónimo: P2SP)”, un proxecto de Antonio Nodar que dende o 1996, non parou de fotografar artistas polo mundo, retratándoos en branco e negro.
Cada artista recibe a súa fotografía e devólvea despois de intervir sobre ela con total liberdade. O proxecto, que xunto co seu creador, viaxa polo mundo dende Londres, cidade onde actualmente vive, chegou finamente a Galicia. Antonio abre así un diálogo cos artistas que se moven na súa terra natal.
A exposición… From portrait to self-portrait… inaugúrase este xoves 23 de outubro ás 20.30 h. no Mac, Museo de Arte Contemporánea na Coruña (Galicia, España).
“… From portrait to self-portrait … (acronym: P2SP)”, Antonio Nodar’s project that from 1996, has not stopped coming out in photographs artists for the world, portraying them in black and white.
Every artist receives his photography and returns it after intervening on her with total freedom. The project, that together with his creator, he travels for the world from London, city where nowadays it lives, has come finely to Galicia. Antonio opens this way a dialog with the artists who move in his natal land.
The exhibition …From portrait to self-portrait… the 20.30 are inaugurated this Thursday, the 23rd of October h. in the Mac, Museum of Contemporary Art in To Corunna (Galicia, Spain).
El IV Foro ARQUIA PRÓXIMA convierte Granada en el mayor punto de encuentro de jóvenes arquitectos de nuestro país. El próximo jueves, 23 de octubre, se celebrará en el Auditorio Manuel de Falla de Granada, el IV Foro Arquia Próxima, un encuentro que se ha consolidado como el evento de referencia para jóvenes arquitectos de nuestro país. El foro, que se celebra cada dos años, tiene como objetivo apoyar a los profesionales en los diez primeros años de ejercicio y se ha convertido en una cita fundamental para fomentar la reflexión e intercambio para este colectivo.
El jurado compuesto por Eva Franch, comisario general, Emilio Tuñón, Toni Gironés, Izaskun Chinchilla, Luis Úrculo, y Andrés Jaque será el encargado de seleccionar al ganador del certamen. En el evento también se otorgarán cuatro premios adicionales en las categorías “Obra Nueva / Proyecto”, “Interiorismo y Rehabilitación”, “Cultura / Investigación / Formación”, y “Ciudad y Territorio”.
Dentro del programa de actividades, el viernes día 24, por la mañana, se realizará una visita arquitectónica guiada por la ciudad de Granada con explicaciones de los arquitectos autores de las obras visitadas, entre las que destaca Carmen de la Fundación Rodriguez Acosta, el Auditorio Manuel de Falla, Edificio Caja de Granada, Parque de las Ciencias y los espacios exteriores de la Alhambra.
El evento podrá ser seguido en directo por streaming desde: facebook.com
Por otro lado el hashtag utilizado en Twitter para su seguimiento será #ArquiaForo
The Forum IV NEAR ARQUIA turns Granada into the major point of meeting of young architects of our country. Next Thursday, the 23rd of October, there will be celebrated in the Audience Manuel of Fault of Granada, the Forum IV Arquia Próxima, a meeting that has been consolidated as the event of reference to young architects of our country. The forum, which is celebrated every two years, has as aim support the professionals in the first ten years of exercise and has turned into a fundamental appointment to promote the reflection and exchange for this group.
The juror composed by Eve Franch, commissioner general, Emilio Tuñón, Toni Gironés, Izaskun Chinchilla, Luis Úrculo, and Andrés Jaque will be the manager of selecting the winner of the contest. In the event also four additional prizes will be granted in the categories «New Work / I project», «Interior Design and Rehabilitation», «Culture /Investigation /Formation «, and «City and Territory».
Inside the program of activities, Friday, the 24th, in the morning, there will be realized an architectural visit guided by the city of Granada by explanations of the architects authors of the visited works, between which stands out Carmen de la Fundación Rodriguez Acosta, the Audience Manuel of Fault, Building Box of Granada, Park of the Sciences and the exterior spaces of the Alhambra.
The event will be able to be followed live for streaming from: facebook.com
On the other hand the hashtag used in Twitter for his follow-up will be #ArquiaForo
O IV Foro ARQUIA PRÓXIMA converte Granada no maior punto de encontro de novos arquitectos do noso país. O próximo xoves, 23 de outubro, celebrarase no Auditorio Manuel de Falla de Granada, o IV Foro Arquia Próxima, un encontro que se consolidou como o evento de referencia para novos arquitectos do noso país. O foro, que se celebra cada dous anos, ten como obxectivo apoiar os profesionais nos dez primeiros anos de exercicio e converteuse nunha cita fundamental para fomentar a reflexión e intercambio para este colectivo.
O xurado composto por Eva Franch, comisario xeral, Emilio Tuñón, Toni Gironés, Izaskun Chinchilla, Luis Úrculo, e Andrés Jaque será o encargado de seleccionar o gañador do certame. No evento tamén se outorgarán catro premios adicionais nas categorías «Obra Nova / Proxecto», «Interiorismo e Rehabilitación», «Cultura / Investigación / Formación», e Cidade e Territorio.
Dentro do programa de actividades, o venres día 24, pola mañá, realizarase unha visita arquitectónica guiada pola cidade de Granada con explicacións dos arquitectos autores das obras visitadas, entre as que destaca Carmen de la Fundación Rodriguez Acosta, o Auditorio Manuel de Falla, Edificio Caixa de Granada, Parque das Ciencias e os espazos exteriores da Alhambra.
O evento poderá ser seguido en directo por streaming dende: facebook.com
Por outro lado o hashtag utilizado en Twitter para o seu seguimento será #ArquiaForo
La habitual corrección del Taller de Proyectos de 5º de CESUGA (UNIVERSITY COLLEGE DUBLIN) en el aula se realizará en esta ocasión en un café. Cada alumno presentará un maqueta preliminar como aproximación a un lugar y a un tema de PFC, Culleredo, N-VI, Osedo, Fragas do Eume, Fene y Mugardos son algunos de ello; de una forma distendida y a la vez expuesta, ambas cuestiones serán objeto de discusión entre profesores y alumnos. Este exposición-coloquio tendrá lugar el miércoles, 22/10/2014, de 15:00 a 19:30 en El café de Macondo (C/ San Andrés 106, 15003 A Coruña).
A habitual corrección do Taller de Proxectos de 5º de CESUGA (UNIVERSITY COLLEGE DUBLIN) na aula realizarase nesta ocasión nun café. Cada alumno presentará un maqueta preliminar como aproximación a un lugar e a un tema de PFC, Culleredo, N-VIN, Osedo, Fragas do Eume, Fene e Mugardos son algúns diles; dunha forma distendida e á vez exposta, ambas as dúas cuestións serán obxecto de discusión entre profesores e alumnos. Este exposición-coloquio terá lugar o mércores, 22/10/2014, de 15:00 a 19:30 nel café de Macondo (C/ San Andrés 106, 15003 A Coruña).
The habitual correction of the Project workshop of 5 º of CESUGA (UNIVERSITY COLLEGE DUBLIN) in the classroom will be realized in this occasion in a coffee. Every pupil will present one preliminary maqueta as approximation to a place and to a topic of PFC,Culleredo, N-VI, Osedo, Fragas do Eume, Fene and Mugardos are some of it; of a distended form and simultaneously exposed, both questions will be an object of discussion between teachers and pupils. Wednesday, 22/10/2014, of 15:00 to 19:30 in Macondo’s coffee (C/San Andrés 106, 15003 A Coruña).
El Premio Rafael Manzano Martos se concede anualmente desde el año 2012 a arquitectos cuya obra que haya destacado, bien en el campo de la restauración o bien en el de la obra nueva, por su defensa de los valores de las tradiciones arquitectónicas españolas. Se trata del mayor premio de arquitectura otorgado en España y se debe a la generosidad del filántropo norteamericano Richard H. Driehaus, enamorado del patrimonio arquitectónico español, y a la colaboración de la Escuela de Arquitectura de la University of Notre Dame (Indiana, EEUU). El galardón del año 2014 se ha concedido a los arquitectos bilbaínos Javier Cenicacelaya e Iñigo Saloña por su contribución a la defensa y preservación de la arquitectura y el urbanismo tradicionales tanto en sus rehabilitaciones como en sus edificios de nueva planta.
O Premio Rafael Manzano Martos concédese anualmente dende o ano 2012 a arquitectos cuxa obra que destacase, ben no campo da restauración ou ben no da obra nova, pola súa defensa dos valores das tradicións arquitectónicas españolas. Trátase do maior premio de arquitectura outorgado en España e débese á xenerosidade do filántropo norteamericano Richard H. Driehaus, namorado do patrimonio arquitectónico español, e á colaboración da Escola de Arquitectura da University of Notre Dame (Indiana, EUA). O galardón do ano 2014 concedeuse aos arquitectos bilbaínos Javier Cenicacelaya e Iñigo Saloña pola súa contribución á defensa e preservación da arquitectura e o urbanismo tradicionais tanto nas súas rehabilitacións coma nos seus edificios de nova planta.
The Prize Rafael Manzano Martos grants anually from the year 2012 to architects whose work that has stood out, well in the field of the restoration or in that of the new work, for his defense of the values of the architectural Spanish traditions. It is a question of the major prize of architecture granted in Spain and owes to the generosity of the North American philanthropist Richard H. Driehaus fallen in love with the architectural Spanish heritage, and to the collaboration of the School of Architecture of the University of Notre Dame (Indiana, the USA). The award of the year 2014 has been granted to the from Bilbao architects Javier Cenicacelaya and Iñigo Saloña by his contribution to the traditional defense and preservation of the architecture and the urbanism both in his rehabilitations and in his buildings of new plant.
[:es]Arte de proyectar en Arquitectura (1936), Ernst Neufert
El libro El arte de proyectar en arquitectura ideado y desarrollado en la década de los años 30 del siglo pasado por el arquitecto alemán Ernst Neufert es un inventario ilustrado de soluciones dimensionales y espaciales con los que establecer un sistema de fundamentos, normas y prescripciones sobre recintos, edificios, exigencias de programa y relaciones espaciales, dimensiones de edificios, locales, estancias, instalaciones y utensilios con el ser humano como medida y objetivo. La arquitectura expuesta en el libro tiene un fuerte componente antropométrico –si exceptuamos los capítulos dedicados a aspectos como animales o automóviles– y constituye, por ello, una completa normalización no ya de la dimensión de los objetos y del espacio sino también, y por extensión, del cuerpo que la habita.
Neufert lo realizó a partir de la observación minuciosa de la realidad y del conocimiento que había ido adquiriendo con los años durante la práctica profesional. Tan minucioso y preciso es su contenido que habrá pocos arquitectos o estudiantes que no hayan hojeado sus páginas más de una vez para empezar a proyectar. Pero sabemos –o podemos llegar a imaginar– que no todo lo que allí aparece es todo lo que existe. Su autor, consciente de ello, lo había advertido en el prólogo de la primera edición:
“Si el lector echara en falta algún dato importante para la proyección, ruego que me lo comunique para tenerlo en cuenta en futuras reediciones”.
Así, el fin último del texto sería en convertirse en el máximo saber de la proyección en arquitectura, de modo que algunos han llegado a advertir que: “si no sale en el Neufert, no existe”, o bien no es un dato lo suficientemente importante para ser atendido.
Si está máxima –haciendo un ejercicio simplista– fuera verdad, estaríamos estableciendo como “verdad” no sólo el diseño en la distribución de los espacios o la relación entre las proporciones del cuerpo y la arquitectura –como también habían desarrollado personajes como Vitruvio, Da Vinci, Leon Battista Alberti o Le Corbusier. Además, lo que se normaliza –o se niega por omisión– son las acciones y ciertos protocolos que aparecen –o no– en su interior. Es decir, el documento puede describirse como un catálogo de las acciones posibles de la arquitectura. Una lectura con detenimiento ilustra dibujos que muestran y establecen determinadas pautas y conductas sociales, ¿o acaso no es llamativo que en algunas ediciones del libro sea sólo una mujer la que aparece realizando acciones domésticas como lavar, cocinar o planchar?
Como posicionamiento ante esto, y tal vez con cierto humor, podríamos tomar el proyecto Disturbing Neufert de Enchantiers utiliza su mismo lenguaje a fin de desnormalizar los usos preestablecidos y plantea que hay más maneras de sentarse o de planchar, dibujando –y redimensionando– situaciones con cierto punto cómicas, lascivas y perversas donde lo que puede un cuerpo en el espacio está mucho más allá de lo imaginado por el arquitecto alemán. La arquitectura no puede ser reducida a simples acciones ya que el cuerpo siempre puede imaginar nuevas superar y pervertir los usos que el arquitecto hubiera pensado siguiendo de cerca los trabajos de Bruno Munari sobre como sentarse cómodamente en una silla incomoda. Tanto de lo mismo que con las acciones ocurre con el cuerpo, los cambios ocurridos en los estilos de vida o en la nutrición, el uso de nuevas tecnologías producen cambios en la distribución de las dimensiones corporales y de las relaciones entre un cuerpo y el espacio. Surge la necesidad de a revisarlo y renovarlo constantemente.
Está claro que no se puede achacar o culpar al libro ni a su(s) autor(es) por esta falta de “previsión”. Pero es que el libro es un manual no una colección de saberes. El problema sería quedarse solo en la superficie de lo que propone. No se aprende ni diseña arquitectura redibujando exclusivamente lo que ahí aparece.
Neufert no da la solución pero su lección está más allá: el cuerpo es y puede ser el instrumento perfecto para la comprensión y medida del espacio en arquitectura. Con él percibimos y nos relacionamos con el mundo. Con él lo pervertimos y forzamos. Se trataría de no dar nada a priori, pues en el fondo, como advirtió el filósofo Spinoza, “nadie hasta ahora ha determinado lo que puede un cuerpo”.
Bruno Munari, búsqueda de comodidad en una butaca incómoda, ca. 1950.
Pedro Hernández · arquitecto
ciudad de méxico. octubre 2014
Nota Previa: Este texto forma parte de un cuarteto publicados en Arquine (2013/10/08) que trataban sobre el tema del cuerpo (grotesco) en relación a la arquitectura. Se pueden leer todos aquí
[:en]Art of projecting in Architecture (1936), Ernst Neufert
he book The art of projecting in architecture designed and developed in the decade of the 30s of last century by the German architect Ernst Neufert is an illustrated inventory of dimensional and spatial solutions with that to establish a system of foundations, procedure and prescriptions on enclosures, buildings, requirements of program and spatial relations, dimensions of buildings, places, stays, facilities and utensils with the human being as measure and target. The architecture exposed in the book has a strong component antropometric – if we exempt the chapters dedicated to aspects as animals or cars – and constitutes, for this reason, a complete normalization not already of the dimension of the objects and of the space but also, and for extension, of the body that he her lives.
Neufert realized it from the meticulous observation of the reality and of the knowledge that he had been acquiring with the years during the professional practice. So meticulous and precise it is his content that there will be few architects or students who have not turned the pages of his pages any more of once to start projecting. But we know – or we can manage to imagine – that not everything what there appears is everything what exists. His author, conscious of it, had warned it in the prologue of the first edition:
“If the reader was throwing in lack some important information for the projection, I request that one communicates it to bear it in mind in future reissues”.
This way, the last end of the text would be in turning into the maximum to know of the projection in architecture, so that some of them have managed to warn that: “if it does not go out in the Neufert, it does not exist”, or it is not an information the sufficiently important thing to be attended.
If it is maximum – doing a simplistic exercise – it was true, we would be establishing as “truth” not only the design in the distribution of the spaces or the relation between the proportions of the body and the architecture – since also prominent figures had developed as Vitruvio, Da Vinci, Leon Battista Alberti or Le Corbusier. In addition, which settles down – or he refuses for omission – they are the actions and certain protocols that appear – or not – in his interior. That is to say, the document can be described as a catalogue of the possible actions of the architecture. A reading thoroughly illustrates drawings that show and establish certain guidelines and social conducts, ¿ or perhaps it is not showy that in any editions of the book is only a woman the one that appears realizing domestic actions as washing, to cook or to iron?
As positioning before this, and maybe with certain humor, we might take the project Enchantiers’sDisturbing Neufert uses the same language in order desnormalizar the pre-established uses and raises that there are more ways of sitting down or of ironing, drawing – and redimensionando – situations with certain point comical, lewd and perverse where what can a body in the space is far beyond of the imagined for the German architect. The architecture cannot be reduced to simple actions since the body always can imagine new to overcome and to pervert the uses that the architect had thought following closely Bruno Munari’s works on since sitting down comfortably in an inconvinient chair. So much same thing that with the actions happens with the body, the changes happened in the ways of life or in the nutrition, the use of new technologies produce changes in the distribution of the corporal dimensions and of the relations between a body and the space. The need arises from to checking it and to renew it constant.
It is clear that it is not possible to impute or blame to the book not to his (s) author (s) for this lack of “forecast”. But it is that the book is a manual not a collection of saberes. The problem would be to remain alone in the surface of what he proposes. It neither is learned nor designs architecture re-drawing exclusively what there appears.
Neufert does not give the solution but his lesson is beyond: the body is and can be the perfect instrument for the comprehension and measure of the space in architecture. With him we perceive and relate to the world. With him we pervert and force it. It would be a question of not giving him anything a priori, so in the bottom, as noticed the philosopher Spinoza, “nobody till now has determined what can a body”.
Bruno Munari, search of comfort in an inconvinient armchair, ca. 1950.
Pedro Hernández · architect
ciudad de méxico. october 2014
Previous note: This text forms a part of a quartet published in Arquine (2013/10/08) that were treating on the topic of the (grotesque) body in relation to the architecture. They all can be read here
[:gl]Arte de proxectar en Arquitectura (1936), Ernst Neufert
O libro El arte de proxectar en arquitectura ideada e desenvolvida na década dos anos 30 do século pasado polo arquitecto alemán Ernst Neufert é un inventario ilustrado de solucións dimensionais e espaciais cos que establecer un sistema de fundamentos, normas e prescricións sobre recintos, edificios, esixencias de programa e relacións espaciais, dimensións de edificios, locais, estanzas, instalacións e utensilios co ser humano como medida e obxectivo. A arquitectura exposta no libro ten un forte compoñente antropométrico -se exceptuamos os capítulos dedicados a aspectos como animais ou automóbiles- e constitúe, por iso, unha completa normalización non xa da dimensión dos obxectos e do espazo senón tamén, e por extensión, do corpo que a habita.
Neufert realizouno a partir da observación minuciosa da realidade e do coñecemento que fora adquirindo cos anos durante a práctica profesional. Tan minucioso e preciso é o seu contido que haberá poucos arquitectos ou estudantes que non folleasen as súas páxinas máis dunha vez para empezar a proxectar. Pero sabemos -ou podemos chegar a imaxinar- que non todo o que alí aparece é todo o que existe. O seu autor, consciente diso, advertírao no prólogo da primeira edición:
“Se o lector botase en falta algún dato importante para a proxección, rogo que mo comunique para telo en conta en futuras reedicións”.
Así, o fin último do texto sería en converterse no máximo saber da proxección en arquitectura, de modo que algúns chegaron a advertir que: “se non sae no Neufert, non existe”, ou ben non é un dato o suficientemente importante para ser atendido.
Se está máxima -facendo un exercicio simplista- fóra verdade, estariamos a establecer como “verdade” non só o deseño na distribución dos espazos ou a relación entre as proporcións do corpo e a arquitectura -como tamén desenvolveran personaxes como Vitruvio, Da Vinci, Leon Battista Alberti ou Le Corbusier. Ademais, o que se normaliza -ou négase por omisión- son as accións e certos protocolos que aparecen -ou non- no seu interior. É dicir, o documento pode describirse como un catálogo das accións posibles da arquitectura. Unha lectura con detemento ilustra debuxos que mostran e establecen determinadas pautas e condutas sociais, ou acaso non é rechamante que nalgunhas edicións do libro sexa só unha muller a que aparece realizando accións domésticas como lavar, cociñar ou pasar o ferro?
Como posicionamento ante isto, e talvez con certo humor, poderiamos tomar o proxecto Disturbing Neufert de Enchantiers utiliza a súa mesma linguaxe co fin de desnormalizar os usos preestablecer e formula que hai máis maneiras de sentarse ou de pasar o ferro, debuxando -e redimensionar- situacións con certo punto cómicas, lascivas e perversas onde o que pode un corpo no espazo está moito máis alá do imaxinado polo arquitecto alemán. A arquitectura non pode ser reducida a simples accións xa que o corpo sempre pode imaxinar novas superar e perverter os usos que o arquitecto tivese pensado seguindo de preto os traballos de Bruno Munari sobre como sentarse comodamente nunha cadeira incomoda. Tanto do mesmo que coas accións acontece co corpo, os cambios acontecidos nos estilos de vida ou na nutrición, o uso de novas tecnoloxías producen cambios na distribución das dimensións corporais e das relacións entre un corpo e o espazo. Xorde a necesidade da revisalo e renovalo constantemente.
Está claro que non se pode achacar ou culpar ao libro nin a su(s) autor(es) por esta falta de “previsión”. Pero é que o libro é un manual non unha colección de saberes. O problema sería quedar só na superficie do que propón. Non se aprende nin deseña arquitectura redebuxar exclusivamente o que aí aparece.
Neufert non dá a solución pero a súa a lección está máis alá: o corpo é e pode ser o instrumento perfecto para a comprensión e medida do espazo en arquitectura. Con el percibimos e relacionámonos co mundo. Con el pervertémolo e forzamos. Trataríase de non dar nada a priori, pois no fondo, como advertiu o filósofo Spinoza, “ninguén ata agora determinou o que pode un corpo”.
Bruno Munari, búsqueda de comodidade nunha butaca incómoda, ca. 1950.
Pedro Hernández · arquitecto
ciudad de méxico. outubro 2014
Nota Previa: Este texto forma parte dun cuarteto publicados en Arquine (2013/10/08) que trataban sobre o tema do corpo (grotesco) en relación á arquitectura. Pódense ler todos aquí
Que aprendí de la arquitectura? es el título de la iniciativa con la revista Casabella celebró su octogésimo año de publicación (1928-2008), que incluía una serie de charlas de algunos de los arquitectos contemporáneos más importantes en lugares evocadores.
El ciclo comenzó el 20 de junio de 2008 con el dúo Álvaro Siza y Eduardo Souto Moura conferencia dentro de la cantera Cava Cengelle en Vicenza. El ciclo también incluyó conferencias a cargo de Zaha Hadid en el patio de su obra en Roma, terminando con la conferencia Tadao Ando en Milán.
A Ordem dos Arquitectos repitió esta charla en la Casa da Música en Oporto, comenzando Eduardo Souto Moura al 22 enero de 2009, y Alvaro Siza y el 23 de abril, 2009.
En esta ocasión y con motivo de la puesta de largo del Centro dotacional do medio Rural de Torroso es el COAG y la comunidad de montes de Torroso la que nos invita a asistir a la conferencia de Eduardo Souto de Moura, actualizando ésta a la fecha actual.
Lugar: Centro dotacional do medio Rural de Torroso. Mos. Vigo. Galicia. España
Día/hora: Viernes 24 de octubre a las 20:00
Organizan: COAG, Comunidad de Montes de Torroso
Coordinan: Cendón-Vázquez Arquitectos
Que aprendí de la arquitectura? é o título da iniciativa coa revista Casabella celebrou o seu octoxésimo ano de publicación (1928-2008), que incluía unha serie de charlas dalgúns dos arquitectos contemporáneos máis importantes en lugares evocadores.
O ciclo comezou o 20 de xuño de 2008 co dúo Álvaro Siza e Eduardo Souto Moura conferencia dentro da canteira Cava Cengelle en Vicenza. O ciclo tamén incluíu conferencias a cargo de Zaha Hadid no patio da súa obra en Roma, rematando coa conferencia Tadao Ando en Milán.
A Ordem dous Arquitectos repetiu esta charla na Casa dá Música en Porto, comezando Eduardo Souto Moura ao 22 xaneiro de 2009, e Alvaro Siza e o 23 de abril, 2009.
Nesta ocasión e con motivo da posta de longo do Centro dotacional do medio Rural de Torroso é o COAG e a comunidade de montes de Torroso a que nos invita a asistir á conferencia de Eduardo Souto de Moura, actualizando esta á data actual.
Lugar: Centro dotacional do medio Rural de Torroso. Mos. Vigo. Galicia. España
Día/hora: Viernes 24 de outubro as 20:00
Organizan: COAG, Comunidad de Montes de Torroso
Coordinan: Cendón-Vázquez Arquitectos
Que aprendí de la arquitectura? is the title of the initiative with the magazine Casabella it celebrated his eightieth year of publication (1928-2008), which was including a series of chats of some of the most important contemporary architects in evocative places.
The cycle Álvaro Siza began on June 20, 2008 with the duo and Eduardo Souto Moura confers inside the quarry Wine-cellar Cengelle in Vicenza. The cycle also included conferences at the expense of Zaha Hadid in the court of his work in Rome, finishing with the conference Tadao Ando in Milan.
To Ordem two Architects it repeated this chat in the House it gives Music in Oporto, beginning Eduardo Souto Moura on January 22, 2009, and Alvaro Siza and on April 23, 2009.
In this occasion and on the occasion of the putting length of the Center dotacional do Torroso’s Rural way is the COAG and the community of Torroso’s mounts the one that invites us to be present at Eduardo Souto de Moura’s conference, updating this one to the current date.
Place: Center dotacional do Torroso’s Rural way. Mos. Vigo. Galicia. Spain
Day / hour: Friday on October 24 at 20:00
Organize: COAG, Community of Torroso’s Mounts
Coordinators: Cendón-Vázquez Arquitectos
[:es]Edificio Narkomfinn en el Novinsky boulevard 25 (korpus B), Moscú, Rusia (ex Unión Soviética) Fachada delantera 1930
Hace años tuve la oportunidad de visitar el recinto de lo que había sido la exposición universal de Sevilla de aquel glorioso 1992 que pareció que iba a poner a España en el lugar que se merecía (quizá, visto lo visto, sí que lo hizo). Aquella visita fue organizada por un profesor de la Escuela de Arquitectura de Madrid, autor de uno de los pabellones. Habían pasado unos años desde la clausura de tan magno acontecimiento y el recinto estaba prácticamente abandonado, a excepción de los tres o cuatro pabellones que ya en aquel momento habían sido reconvertidos en sedes corporativas y edificios de oficinas.
Aquel profesor nos llevó con aire apesadumbrado a ver su pabellón, que nos definió como “arquitectura en deconstrucción”. Acostumbrados a estudiar hasta la saciedad (o quizá no tanto) el proceso constructivo de un edificio, y su período de uso, resultaba chocante, y algo desesperanzador, contemplar aquel montón de ladrillos sin ventanas, con el techo medio derrumbado y aspecto de haber sufrido un vendaval. Sólo habían pasado unos años sin uso ni mantenimiento.
Viene esto a cuenta del estado que presentan algunos de esos edificios emblemáticos “de los que salen en los libros” y que terminamos por olvidar, como a abuelitos adorables pero algo pesados y que, un día, descubrimos decrépitos o directamente fallecidos. Esos abuelitos tuvieron una infancia prometedora, una lozana juventud y, en algunos casos una madurez interesante. Vemos sus fotos en blanco y negro, admiramos su aspecto, pulcro y preciso -“ya no se hacen cosas como las de antes”- y a veces, hasta nos sorprendemos de lo modernos que resultaron para su tiempo. Y a algún valiente le da por rastrear su historia y su estado actual. Y algunas sorpresas son descorazonadoras. Veamos un ejemplo:
El edificio Narkomfin fue construido en Moscú, entre 1928 y 1932, como prototipo de la nueva vivienda colectivista rusa, por la asociación de arquitectos contemporáneos (OSA), dirigidos por Moisei Ginzburg. Este edificio supuso, en su momento, un auténtico laboratorio de soluciones residenciales para el nuevo tipo de colectividad que promovía el estado soviético. Muy alejado de la imagen impersonal y deshumanizadora asociada a este tipo de proyectos, en el Narkomfin se desarrolló un estudio concienzudo de las tipologías de viviendas adaptadas a la composición familiar y de la distribución de los servicios comunes, a modo de cooperativa social.
Edificio Narkomfinn en el Novinsky boulevard 25 (korpus B), Moscú, Rusia (ex Unión Soviética) Fachada posterior 1930
La distribución de las viviendas, en sección contrapeada, permitía optimizar la superficie dedicada al pasillo de circulación, que solo aparece cada tres niveles, y dotar a todas las viviendas de luz, vistas y ventilaciones.
Departamentos Tipo F Departamentos Tipo K Sección plantas
Las referencias implícitas en la unidad de habitación de marsella, son evidentes. Durante estos años, Le Corbusier pasó largas temporadas en la U.R.S.S. trabajando en el encargo del centrosoyuz y el concurso del palacio de los soviets, así que no es descabellado imaginar que la influencia mutua entre ambos fue importante. En cualquier caso, esta influencia dejó dos piezas de gran valor arquitectónico a las que el tiempo ha tratado con desigual fortuna.
Respecto al estado actual de conservación del edificio, es interesante este documental de la BBC.
Alberto Ruiz. Arquitecto, docente e investigador
Madrid. Octubre 2012[:gl]Edificio Narkomfinn no Novinsky boulevard 25 (korpus B), Moscú, Rusia (ex Unión Soviética) Fachada dianteira 1930
Hai anos tiven a oportunidade de visitar o recinto do que fora a exposición universal de Sevilla daquel glorioso 1992 que pareceu que ía poñer a España no lugar que se merecía (quizais, visto o visto, si que o fixo). Aquela visita foi organizada por un profesor da Escola de Arquitectura de Madrid, autor dun dos pavillóns. Pasaran uns anos dende a clausura de tan magno acontecemento e o recinto estaba practicamente abandonado, a excepción dos tres ou catro pavillóns que xa naquel momento foran reconvertidos en sedes corporativas e edificios de oficinas.
Aquel profesor levounos con aire apesadumbrado a ver o seu pavillón, que nos definiu como “arquitectura en deconstrucción”. Afeitos a estudar ata a saciedade (ou quizais non tanto) o proceso construtivo dun edificio, e o seu período de uso, resultaba chocante, e algo desesperanzador, contemplar aquel montón de ladrillos sen ventás, co teito medio derrubado e aspecto de ter sufrido un vendaval. Só pasaran uns anos sen uso nin mantemento.
Vén isto a conta do estado que presentan algúns deses edificios emblemáticos “dos que saen nos libros” e que rematamos por esquecer, como a abuelitos adorables pero algo pesados e que, un día, descubrimos decrépitos ou directamente falecidos. Eses abuelitos tiveron unha infancia prometedora, unha louzá xuventude e, nalgúns casos unha madureza interesante. vemos as súas fotos en branco e negro, admiramos o seu aspecto, pulcro e preciso – “xa non se fan cousas como as de antes” – e ás veces, ata nos sorprendemos do modernos que resultaron para o seu tempo. e a algún valente dálle por rastrexar a súa historia e o seu estado actual. e algunhas sorpresas son desalentadoras. Vexamos un exemplo:
El edificio Narkomfin fue construido en Moscú, entre 1928 y 1932, como prototipo de la nueva vivienda colectivista rusa, por la asociación de arquitectos contemporáneos (OSA), dirigidos por Moisei Ginzburg. Este edificio supuso, en su momento, un auténtico laboratorio de soluciones residenciales para el nuevo tipo de colectividad que promovía el estado soviético. Muy alejado de la imagen impersonal y deshumanizadora asociada a este tipo de proyectos, en el Narkomfin se desarrolló un estudio concienzudo de las tipologías de viviendas adaptadas a la composición familiar y de la distribución de los servicios comunes, a modo de cooperativa social.
Edificio Narkomfinn no Novinsky boulevard 25 (korpus B), Moscú, Rusia (ex Unión Soviética) Fachada posterior 1930
A distribución das vivendas, en sección contraapeada, permitía optimizar a superficie dedicada ao corredor de circulación, que só aparece cada tres niveis, e dotar a todas as vivendas de luz, vistas e ventilacións.
Departamentos Tipo F Departamentos Tipo K Sección plantas
As referencias implícitas na unidade de cuarto de marsella, son evidentes. Durante estes anos, Le Corbusier pasou longas tempadas na U.R.S.S. traballando no encargo do centrosoyuz e o concurso do pazo dos soviets, así que non é desatinado imaxinar que a influencia mutua entre ambos os dous foi importante. En calquera caso, esta influencia deixou dúas pezas de gran valor arquitectónico ás que o tempo tratou con desigual fortuna.
Respecto ao estado actual de conservación do edificio, é interesante este documental da BBC.
Alberto Ruiz. Arquitecto, docente e investigador
Madrid. Outubro 2012[:en]Building Narkomfinn in the Novinsky boulevard 25 (korpus B), Moscow, Russia (Ex-Soviet Union) Font front 1930
Years ago I had the opportunity to visit the enclosure of what had been the universal exhibition of Seville of that glorious 1992 that seemed that it was going to put Spain in the place that was deserved (probably, I dress the seen, yes that did it). That visit was organized by a teacher of the School of Architecture of Madrid, author of one of the pavilions. A few years had happened from the closing of so great event and the enclosure it was practically left, with the exception of three or four pavilions that already in that moment had been re-turned into corporate headquarters and office blocks.
That teacher took us with air grieved to seeing his pavilion, which defined us as “architecture in deconstruction”. Accustomed to studying up to the satiety (or probably not so much) the constructive process of a building, and his period of use, was turning out to be shoking, and some kind of desesperanzador, to contemplate that heap of bricks without windows, with the average demolished ceiling and aspect of having suffered a gale. Only a few years had happened without use or maintenance.
This comes to account of the condition that there present some of these emblematic buildings “of those who go out in the books” and that we finish for forgetting, since to adorable but slightly heavy granddads and that, one day, we discover decrepit or directly deceased. We see his photos in black and white, admire his aspect, neat and precise – “already things are not done as them of before” – and sometimes, even we are surprised of it modern that they proved for his time. And it gives some brave one to for tracing his history and his current condition. And some surprises are disheartening. Let’s see an example:
The Narkomfin building was constructed in Moscow, between 1928 and 1932, as prototype of the new collectivist Russian housing, for the association of contemporary architects (OSA Group), directed by Moisei Ginzburg this building supposed, in his moment, an authentic laboratory of residential solutions for the new type of collectivity that was promoting the Soviet condition. Very removed from the impersonal and dehumanizing image associated with this type of projects, in the Narkomfin there developed a conscientious study of the typologys of housings adapted to the familiar composition and of the distribution of the common services, like social cooperative.
Building Narkomfinn in the Novinsky boulevard 25 (korpus B), Moscow, Russia (Ex-Soviet Union) Later front 1930
The distribution of the housings, in section contrapeada, was allowing to optimize the surface dedicated to the corridor of traffic, which alone appears every three levels, and to provide to all the housings of light, conference and ventilations.
Departments Type F Departments Type K Section floors
The implicit references in the unit of room of marsella, are evident. During these years, Le Corbusier spent long seasons in the U.R.S.S. being employed at the order of the centrosoyuz and the contest of the palace of the soviets, so it is not disheveled to imagine that the mutual influence between both was important. In any case, this influence left two pieces of great architectural value to which the time has treated with unequal fortune.
Tras el descanso veraniego, quizás demasiado prolongado, retomamos la sección, con nuevos protagonistas. Si en la anterior entrevista nos acercamos al campo de la fotografía, hoy nos aproximamos a otro de los campos prolíficos el diseño.
A lo largo de la historia de la arquitectura contemporánea podemos encontrar ejemplos magníficos de esta asociación, y de la que han surgido piezas (sillas, mesas, tumbonas, etc.) emblemáticas. Maestros como Le Corbusier, Mies van der Rohe, Alvar Aalto, Charles&Ray Eames, Verner Panton, George Nelson etc. enumerarlos a todos sería imposible, han estudiado y diseño durante su prolífica carrera piezas de mobiliario.
Por eso hoy, entrevistaremos a María López y Juan Carlos Mancho, arquitectos, que han decido unir dos pasiones, que han dado como resultado MV.
“MV surgió del juego inconsciente, del pliegue espontáneo de una hoja de papel, de la misma forma que uno garabatea mientras habla por teléfono. Comenzamos a jugar con lo que teníamos a mano, con lo que formaba parte de nuestra actividad cotidiana. El papel, más allá de ser un soporte de ideas y proyectos se convirtió en un instrumento de juego que se retorcía, doblaba, enrollaba o arrugaba y, a veces, también se rompía.”
Este gesto tan natural ya lo explicaba Nicole Charneau “Dale a un niño una hoja en blanco y –si no tiene lápices de colores para dibujar- su primer gesto será plegar”. Y es desde esa naturalidad con la trabajan María y Juan Carlos, y así nos los quieren transmitir.
“A través de ese acto espontáneo descubrimos la técnica para seguir jugando. El método de doblado es sencillo, se compone de gestos y pliegues básicos, Montañas y Valles que se suceden para generar distintos grados de complejidad. Aparecen nuevos retos doblando y desdoblando, una y otra vez, prueba y error. El pliego de papel, aparentemente liso y plano, se convierte en una oportunidad, en un material para crear.”
Os dejamos con esta pequeña entrevista que tuvimos la suerte de realizar y a la que amablemente estuvieron dispuestos a concedernos.
Lámpara Centoliña | MV
¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a MV?
Somos arquitectos por la ETSAC de A Coruña y completamos durante un año nuestra formación en la ETSAV del Vallés, Barcelona. Hemos trabajado en distintos estudios y como autónomos, colaborando además, con otros compañeros en diferentes proyectos de arquitectura, urbanismo e investigación.
¿Qué os llevó a abriros camino en el diseño de mobiliario?¿Por qué solo luminarias?
MV nace como una prolongación de nuestra profesión de arquitectos, como una “habitación propia” donde experimentar libremente. Es la oportunidad de poder materializar una idea, poder decidir y participar en todas las fases del proceso. Un proceso de exploración abierto en el que no había una idea predefinida sobre qué objeto diseñar, simplemente el proceso nos condujo a él, lo que hoy son lámparas mañana podrían ser otros muebles u objetos.
Las lámparas surgen de la manipulación del papel, del plegado, de cómo el material se expresaba de forma diferente con la luz. También de la capacidad de ésta para modificar lugares, para crear espacios dentro de espacios y, cómo no, de la necesidad, en aquel momento nos hacía falta una lámpara.
¿Os encontrasteis con muchas dificultades?¿Cuáles fueron las más problemáticas?
Las dificultades propias de llevar a cabo cualquier proyecto, de convertir las ideas en realidad. En ese proceso necesitábamos de la ayuda de otras personas, en ese sentido, encontrar un carpintero o un tornero (profesión en peligro de extinción) no fue nada fácil, pero sin embargo nos sorprendió su disposición a colaborar en un proyecto pequeño con una producción muy modesta.
¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?
Sí, sobre todo porque a través del proceso hemos aprendido nuevas disciplinas y establecido relaciones con otros proyectos, profesionales y clientes.
Proceso, lámpara Centoliña | MV
¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a vuestro trabajo actual?
Si, especialmente en la fase de diseño y elaboración, más adelante en lo que es la producción, gestión o marketing fuimos conscientes de nuestras limitaciones y buscamos ayuda para solucionarlo.
¿Qué expectativas y proyectos de futuro tenéis para MV?
MV es un proyecto reciente y aún estamos sacando conclusiones para avanzar, mejorar y desarrollar nuevos retos.
Lámpara Centoliña | MV
¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?
Animamos a cualquier persona, a confiar y apostar por aquello en lo que cree y le apasiona. Nosotros reivindicamos el valor de las pequeñas cosas, a veces no es posible entregarse totalmente a una actividad, pero sí que resulta más fácil reservar una parcela para desarrollar aquello en lo que creemos.
Si tuviésemos que dar un consejo sería el de atreverse a preguntar. Nadie sabe de todo, pero hay mucha gente dispuesta a compartir sus conocimientos y experiencias. Al final, son esas relaciones con los demás las que enriquecen el proyecto.
¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?
Creemos que independientemente de la situación actual, el arquitecto es un profesional que tiene capacidad para intervenir en muchos campos, pero no ya como figura aislada sino como parte integrante de un equipo.
Piezas para montaje de la lámpara Centoliña | MV
¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?
Nosotros estuvimos fuera hace unos años. Se trataba de una elección personal y no de algo impuesto. Actualmente las oportunidades de trabajo aquí son escasas, lo que obliga a buscarlas fuera. Es difícil ver como tanto talento no se puede desarrollar después de todo el esfuerzo y recursos invertidos, lo que hace que la situación aquí siga empeorando. Nosotros a día de hoy no descartamos esa posibilidad.
¿Cómo veis el futuro de la profesión?
Pues ahora mismo incierto, pero creemos que lo mejor que podemos hacer como arquitectos es, de alguna manera, volver al origen, recuperar el que debería ser un objetivo invariable: mejorar la vida de las personas.
Lámpara Centoliña
María López Mata – Juan Carlos Mancho Trigo · Diseño | MV
octubre 2014
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a María y a Juan Carlos su tiempo y predisposición con este espacio.
[:en]
After the summer rest, probably too long, we recapture the section, with new protagonists. If in the previous interview we approach the field of the photography, today we come closer other one of the prolific fields the design.
Along the history of the contemporary architecture we can find magnificent examples of this association, and from that there have arisen pieces (chairs, tables, tumbonas, etc.) emblematic. Teachers like Him Corbusier, Mies van der Rohe, Alvar Aalto, Charles&Ray Eames, Verner Panton, George Nelson etc. enumerate all would be impossible, they have studied and I design during his prolific career pieces of furniture.
Because of it today, we will interview María Lopez and Juan Carlos Mancho, architects, who exist I decide to join two passions, which have given as resultMV.
“MV arose from the unconscious game, from the spontaneous plait of a leaf of paper, in the same way as one scribbles while speech for telephone. We begin to play with what we had to hand, with what it was forming a part of our daily activity. The paper, beyond being a support of ideas and projects turned into an instrument of game that retorcía, it was doubling, it was coiling or wrinkling and, sometimes, also it was breaking.”
This so natural gesture already Nicole Charneau was explaining “Give a leaf to a child in target and – if it does not have pencils of colors to draw – his first gesture will be to fold up”. And it is from this naturalness with her Maria and Juan Carlos work, and this way they want to transmit us.
“Across this spontaneous act we discover the technology to continue playing. The method of double is simple, consists of gestures and basic plaits, Mountains and Valleys that happen to generate different degrees of complexity. New challenges appear turning and unfolding, again and again, it tries and mistake. The sheet of paper, seemingly smooth and plane, turns into an opportunity, into a material to create.”
We leave you with this small interview that we were lucky to realize and to which nicely they were ready to grant us.
Centoliña Lamp | MV
Which has been your formation and professional path before MV?
We are architects for the ETSAC of A Coruña and complete for one year our formation in the ETSAV del Vallés, Barcelona. We have been employed at different studies and as autonomous, collaborating besides, with other companions at different projects of architecture, urbanism and investigation.
What did lead you to opening way you in the design of furniture? Why alone lights?
MV is born as a prolongation of our architects’ profession, as a “own room” where to experiment freely. It is the opportunity to be able to materialize an idea, be able to decide and to take part in all the phases of the process. A process of exploration opened in that a predefined idea was not on what object to design, simply the process us led him, what today they are lamps tomorrow they might be other furniture or objects.
The lamps arise from the manipulation of the paper, from the folded one, from how the material was expressing of different form with the light. Also of the capacity of this one to modify places, to create spaces inside spaces and, how not, of the need, in that moment we were needing a lamp.
Did you meet many difficulties? Which were the most problematic?
The own difficulties of taking to end any project, of turning the ideas actually. In this process we needed from the help of other persons, in this sense, to find a carpenter or a turner (profession in danger of extinction) was not not easy at all, but nevertheless we surprised his disposition to collaborate in a small project with a very modest production.
Are you satisfied with the reached aims?
Yes, especially because across the process we have learned new disciplines and established relate with other projects, professionals and clients.
Process, Centoliña lamp | MV
Do you think that to study Architecture has been a fundamental passport to have come to your current work?
If, specially in the phase of design and production, hereinafter in what is the production, management or marketing we were conscious of our limitations and look for help to solve it.
What expectations and projects of future have you for MV?
MV is a recent project and still we are extracting conclusions to advance, to improve and to develop new challenges.
Centoliña Lamp | MV
Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? How to complete his studies? What other advices would you give them?
We encourage any person, to counting and betting for that one in what he believes and him apasiona. We claim the value of the small things, sometimes it is not possible to submit totally to an activity, but yes that turns out to be easier to reserve a plot to develop that one in what we believe.
If we had to give an advice it would be of daring to ask. Nobody knows of everything, but there are many people ready to share his knowledges and experiences. Ultimately, they are these relations with the others those that enrich the project.
Do you believe that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?
We believe that independently of the current situation, the architect is a professional who has aptitude to intervene in many fields, but not already as isolated figure but as integral part of an equipment.
Pieces for assembly of the Centoliña Lamp | MV
What do you think of those that they have been going to work abroad?
We were out a few years ago. It was a question of a personal election and not of something imposed. Nowadays the opportunities of work here are scanty, which forces to look for them out. It is difficult to see as so much talent it is not possible to develop after all the effort and reversed resources, which does that the situation here continues deteriorating. We a today do not discard this possibility.
How do you see the future of the profession?
So just now uncertain, but we believe that the better thing that we can do as architects is, somehow, to return to the origin, to recover the one that should be an invariable aim: to improve the life of the persons.
Centoliña Lamp
María López Mata – Juan Carlos Mancho Trigo · Design | MV
october 2014
Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Maria and for Juan Carlos his time and predisposition with this space.
[:gl]
Tras o descanso estival, quizais demasiado prolongado, retomamos a sección, con novos protagonistas. Se na anterior entrevista nos achegamos ao campo da fotografía, hoxe aproximámonos a outro dos campos prolíficos o deseño.
Ao longo da historia da arquitectura contemporánea podemos encontrar exemplos magníficos desta asociación, e da que xurdiron pezas (cadeiras, mesas, hamacas, etc.) emblemáticas. Mestres como Le Corbusier, Mies van der Rohe, Alvar Aalto, Charles&Ray Eames, Verner Panton, George Nelson etc. enumeralos a todos sería imposible, estudaron e deseño durante a súa prolífica carreira pezas de mobiliario.
Por iso hoxe, entrevistaremos a María López e Juan Carlos Mancho, arquitectos, que teñen decido unir dúas paixóns, que deron como resultado MV.
“MV sxurdiu do xogo inconsciente, da dobra espontánea dunha folla de papel, da mesma forma que un esborrancha mentres fala por teléfono. Comezamos a xogar co que tiñamos a man, co que formaba parte da nosa actividade cotiá. O papel, máis alá de ser un soporte de ideas e proxectos converteuse nun instrumento de xogo que se retorcía, dobraba, enrolaba ou engurraba e, ás veces, tamén se rompía.”
Este xesto tan natural xa o explicaba Nicole Charneau “Dálle a un neno unha folla en branco e -se non ten lapis de cores para debuxar- o seu primeiro xesto será pregar”. E é dende esa naturalidade con trabállana María e Juan Carlos, e así quérennolos transmitir.
“A través dese acto espontáneo descubrimos a técnica para seguir xogando. O método de dobrado é sinxelo, componse de xestos e dobras básicas, Montañas e Vales que se suceden para xerar distintos graos de complexidade. Aparecen novos retos dobrando e desdobrando, unha e outra vez, proba e erro. O prego de papel, aparentemente liso e plano, convértese nunha oportunidade, nun material para crear.”
Deixámosvos con esta pequena entrevista que tivemos a sorte de realizar e á que amablemente estiveron dispostos a concedernos.
Lámpada Centoliña | MV
¿Cal foi a vosa formación e traxectoria profesional previa a MV?
Somos arquitectos pola ETSAC da Coruña e completamos durante un ano a nosa formación na ETSAV do Vallés, Barcelona. Traballamos en distintos estudos e como autónomos, colaborando ademais, con outros compañeiros en diferentes proxectos de arquitectura, urbanismo e investigación.
¿Que vos levou a abrirvos camiño no deseño de mobiliario?¿Por que só luminarias?
MV nace como unha prolongación da nosa profesión de arquitectos, como un “cuarto propio” onde experimentar libremente. É a oportunidade de poder materializar unha idea, poder decidir e participar en todas as fases do proceso. Un proceso de exploración aberto no que non había unha idea predefinida sobre que obxecto deseñar, simplemente o proceso conduciunos a el, o que hoxe son lámpadas mañá poderían ser outros mobles ou obxectos.
As lámpadas xorden da manipulación do papel, da pregadura, de como o material se expresaba de forma diferente coa luz. Tamén da capacidade desta para modificar lugares, para crear espazos dentro de espazos e, como non, da necesidade, naquel momento facíanos falta unha lámpada.
¿Encontrástesvos con moitas dificultades?¿Cales foron as máis problemáticas?
As dificultades propias de levar a cabo calquera proxecto, de converter as ideas en realidade. Nese proceso necesitabamos da axuda doutras persoas, nese sentido, encontrar un carpinteiro ou un torneiro (profesión en perigo de extinción) non foi nada doado, pero non obstante sorprendeunos a súa disposición a colaborar nun proxecto pequeno cunha produción moi modesta.
¿Estades contentos cos obxectivos alcanzados?
Si, sobre todo porque a través do proceso aprendemos novas disciplinas e estableceu relacións con outros proxectos, profesionais e clientes.
Preoceso, lámpada Centoliña | MV
¿Considerades que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao voso traballo actual?
Se, especialmente na fase de deseño e elaboración, máis adiante no que é a produción, xestión ou mercadotecnia fomos conscientes das nosas limitacións e buscamos axuda para solucionalo.
¿Que expectativas e proxectos de futuro tedes para MV?
MV é un proxecto recente e aínda estamos a sacar conclusións para avanzar, mellorar e desenvolver novos retos.
Lámpada Centoliña | MV
¿Animaríades a outros arquitectos a seguir os vosos pasos? ¿Que pasos considerades que deberían dar? ¿Como completar os seus estudos? ¿Que outros consellos lles darías?
Animamos calquera persoa, a confiar e apostar por aquilo no que cre e lle apaixona. Nós reivindicamos o valor das pequenas cousas, ás veces non é posible entregarse totalmente a unha actividade, pero si que resulta máis doado reservar unha parcela para desenvolver aquilo no que cremos.
Se tivésemos que dar un consello sería o de atreverse a preguntar. Ninguén sabe de todo, pero hai moita xente disposta a compartir os seus coñecementos e experiencias. Ao final, son esas relacións cos demais as que enriquecen o proxecto.
¿Credes que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?
Cremos que independentemente da situación actual, o arquitecto é un profesional que ten capacidade para intervir en moitos campos, pero non xa como figura illada senón como parte integrante dun equipo.
Pezas para a montaxe da lámpada Centoliña | MV
¿Que opinades dos que se foron a traballar ao estranxeiro?
Nós estivemos fóra hai uns anos. Tratábase dunha elección persoal e non de algo imposto. Actualmente as oportunidades de traballo aquí son escasas, o que obriga a buscalas fóra. É difícil ver como tanto talento non se pode desenvolver despois de todo o esforzo e recursos invertidos, o que fai que a situación aquí siga empeorando. Nós a día de hoxe non descartamos esa posibilidade.
¿Como vedes o futuro da profesión?
Pois agora mesmo incerto, pero creemos que o mellor que podemos facer como arquitectos é, dalgún xeito, volver á orixe, recuperar o que debería ser un obxectivo invariable: mellorar a vida das persoas..
Lámpada Centoliña
María López Mata – Juan Carlos Mancho Trigo · Deseño | MV
outubro 2014
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a María e a Juan Carlos o seu tempo e predisposición con este espazo.
Delirio de Nueva York. Un manifiesto retroactivo por Manhattan
Manhattan es el escenario donde se representa el último acto de la civilización occidental.
Con la explosión demográfica y la invasión de las nuevas tecnologías, Manhattan se ha convertido, desde mediados del siglo XIX, en el laboratorio de una nueva cultura, la de la congestión; una isla mítica donde se hace realidad el inconsciente colectivo de un nuevo modo de vida metropolitano, una fábrica de lo artificial donde lo natural y lo real han dejado de existir.
Delirio de Nueva Yorkes un ‘manifiesto retroactivo’, una interpretación de la teoría no formulada que subyace en el desarrollo de Manhattan; es el relato de las intrigas de un urbanismo que, desde sus inicios en Coney Island hasta los teóricos del rascacielos, ha hecho explotar su retícula de origen.
Este libro, polémico y premonitorio (publicado originariamente en 1978), ilustra las relaciones entre un universo metropolitano mutante y la singular arquitectura que puede producir; y afirma también que, con frecuencia, la arquitectura genera la cultura.
Rem Koolhaas (Róterdam, 1944) es arquitecto por la Architectural Association de Londres. En 1975 fundó, junto a Elia y Zoe Zenghelis y Madelon Vriesendorp, Office for Metropolitan Architecture (OMA) y posteriormente AMO, la vertiente teórica y más propagandista de OMA. Es uno de los arquitectos contemporáneos cuyo trabajo profesional y obra teórica han ejercido mayor influencia en la arquitectura de las últimas décadas. Es autor de Delirio de Nueva York (Editorial Gustavo Gili, 2004, publicado originariamente en 1978) y de S, M, L, XL (1995, donde se incluye Sendas oníricas de Singapur, publicado por esta editorial), Mutaciones (2000), Content (2004), Post-Occupancy (2006), Al Manakh (2007) o Elements of Architecture (2014).
[:gl]
Manhattan é o escenario onde se representa o último acto da civilización occidental.
Coa explosión demográfica e a invasión das novas tecnoloxías, Manhattan converteuse, dende mediados do século XIX, no laboratorio dunha nova cultura, a da conxestión; unha illa mítica onde se fai realidade o inconsciente colectivo dun novo modo de vida metropolitano, unha fábrica do artificial onde o natural e o real deixaron de existir.
Delirio de Nova York é un ‘manifesto retroactivo’, unha interpretación da teoría non formulada que subxacer no desenvolvemento de Manhattan; é o relato das intrigas dun urbanismo que, dende os seus inicios en Coney Island ata os teóricos do rañaceos, fixo explotar a súa retícula de orixe.
Este libro, polémico e premonitorio (publicado orixinariamente en 1978), ilustra as relacións entre un universo metropolitano mutante e a singular arquitectura que pode producir; e afirma tamén que, con frecuencia, a arquitectura xera a cultura.
Rem Koolhaas (Róterdam, 1944) é arquitecto pola Architectural Association de Londres. En 1975 fundou, xunto a Elia e Zoe Zenghelis e Madelon Vriesendorp, Office for Metropolitan Architecture (OMA) e posteriormente AMO, a vertente teórica e máis propagandista de OMA. É un dos arquitectos contemporáneos cuxo traballo profesional e obra teórica exerceron maior influencia na arquitectura das últimas décadas. É autor de Delirio de Nova York (Editorial Gustavo Gili, 2004, publicado orixinariamente en 1978) e de S, M, L, XL (1995, onde se inclúe Sendas oníricas de Singapore, publicado por esta editorial), Mutacións (2000), Content (2004), post-Occupancy (2006), Al Manakh (2007) ou Elements of Architecture (2014).
[:en]
Manhattan is the scene where there is represented the last act of the western civilization.
With the population explosion and the invasion of the new technologies, Manhattan has turned, from the middle of the XIXth century, into the laboratory of a new culture, that of the congestion; a mythical island where real makes the unconscious group of a new metropolitan way of life, a factory of the artificial thing where the natural thing and the royal thing have stopped existing.
Delirious of New York is a ‘ retroactive manifest ‘, an interpretation of the not formulated theory that sublies in the development of Manhattan; it is the statement of the intrigues of an urbanism that, from his beginnings in Coney Island up to the theoretical ones of the skyscraper, has made exploit his retícula of origin.
This book, polemic and indicative (published originally in 1978), illustrates the relations between a metropolitan universe mutant and the singular architecture that can produce; and it affirms also that, often, the architecture generates the culture.
Rem Koolhaas (Róterdam, 1944) is an architect for the Architectural Association of London. In 1975 it founded, together with Elia and Zoe Zenghelis and Madelon Vriesendorp, Office for Metropolitan Architecture (OMA) and later I LOVE, the theoretical slope and more publicist of OMA. He is one of the contemporary architects whose professional work and theoretical work have exercised major influence in the architecture of last decades. He is an author of Delirium of New York (Publishing Gustavo Gili, 2004, published originally in 1978) and of S, M, L, the XL (1995, where there are included oneiric Paths of Singapore, published by this publishing house), Mutations (2000), Content (2004), Post-Occupancy (2006), Al Manakh (2007) or Elements of Architecture (2014).
Javier Cenicacelaya e Íñigo Saloña son los ganadores del Premio Rafael Manzano de Arquitectura Clásica y Restauración de Monumentos 2014, obtenido por la labor que han desarrollado durante décadas de defensa y puesta en práctica de una arquitectura más consciente del contexto y de las necesidades de sus habitantes, capaz de integrar la tradición local y el lenguaje clásico en la modernidad.
Javier Cenicacelaya (1951) e Íñigo Saloña (1958) obtuvieron el título de arquitecto en la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Navarra en 1975 y en 1981 respectivamente. Cenicacelaya recibió también el título de Máster en Diseño Urbano por la Escuela de Arquitectura de Oxford en 1978 y se doctoró por la Universidad de Navarra en 1984. Ambos han sido Visiting Scholars del Institute for the Arts and the Humanities de la Fundación John Paul Getty de Los Ángeles y han impartido clase en la Escuela de Arquitectura de la Universidad del Pais Vasco, donde Javier Cenicacelaya es Catedrático de Composición Arquitectónica desde 1993, y en la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Miami, donde Cenicacelaya alcanzó el cargo de Dean, además de en muchos otros centros nacionales e internacionales.
Fundaron en 1988 la revista internacional de arquitectura Composición Arquitectónica Art & Architecture, que se convertiría en un referente internacional para la arquitectura clásica contemporánea y el retorno a la tradición de la arquitectura de su tiempo. Esta revista forma parte de una amplia trayectoria reivindicativa de alternativas arquitectónicas olvidadas por el fundamentalismo vanguardista, en la que podemos encontrar la organización de exposiciones como Joze Plecnik 1872-1957, Arquitectura y Ciudad (1986), y Arquitectura Neoclásica en el País Vasco (1990), exhibidas en varias ciudades de España, así como frecuentes conferencias y clases tanto en nuestro país como en el extranjero y un gran número de publicaciones de libros y artículos sobre una amplia temática.
Su trabajo se ha desarrollado fundamentalmente en Bilbao, donde fundaron su estudio en 1983, contribuyendo desde entonces con sus numerosas intervenciones arquitectónicas en el ámbito vizcaíno a que se consolidara una forma de hacer arquitectura alejada de los corsés formales impuestos por la vanguardia arquitectónica. Abogando por hacer uso de cuantos recursos arquitectónicos pudieran ser válidos hoy en día, reintegraron las formas, lenguajes y materiales de la tradición al conjunto de herramientas disponibles para el arquitecto contemporáneo.
Entre sus obras más representativas en este sentido podemos destacar el Centro Rural de La Rigada (Musques), la sala multiusos del Colegio Sagrada Familia de Derio, el edificio de oficinas y centro cultural de Durango, la ampliación y rehabilitación de una casa en Galdácano, todos ellos en Vizcaya, y su contribución a la reconstrucción de la Rue Lacken de Bruselas.
El Centro Rural fue encargado por el Ayuntamiento de Musques para las reuniones de la comunidad local. Aloja un salón, aseos y, en una planta inferior, duchas para los que juegan en un frontón cercano. Está construido con métodos tradicionales, a base de muros de carga y estructura de cerchas madera. Se utiliza el orden toscano, como el más rural de los órdenes, en los pórticos adosados al edificio, destinados a proteger a la gente de la lluvia, y a servir de punto de encuentro comunitario.
La sala del colegio de Derio debía servir para diferentes usos: desde ceremonias y reuniones escolares, a zona de juego para los niños más pequeños en los días de lluvia, pero también como símbolo y representación del conjunto de edificios del colegio. Está concebido como un gran salón, con un muro bajo para dar privacidad desde el exterior, y grandes ventanales a un nivel superior, para tener la máxima iluminación incluso en los días más nublados. Una cubierta a dos aguas protege al edificio y crea unos frontones muy bajos.
El edificio de Durango se alza en una de las fachadas de la plaza Ezkurdi, donde se encuentra el número más significativo de edificios históricos del municipio, convirtiéndose con ello en un emplazamiento particularmente sensible. En un solar únicamente 10 metros de anchura se requerían tres accesos distintos, para una sociedad cultural y para las oficinas de las plantas superiores. Con estos condicionantes, optaron por crear una única entrada relevante que unificara las tres puertas requeridas, sin que el edificio perdiera la representatividad que su condición de sociedad cultural requería. Una amplia galería acristalada replica en las plantas superiores del edificio uno de los dispositivos climáticos tradicionales más comúnmente utilizados en las arquitecturas propias de las regiones cantábricas.
En el caso de Galdácano trabajaron sobre una casa existente, cuya existencia respetaron, rehabilitándola y añadiéndole dos nuevos volúmenes. La casa se sitúa junto a un monumento nacional: la iglesia gótica de Santa María, por lo que resultaba fundamental mantener el carácter de ese lugar y el equilibrio reposado entre lo vernáculo y lo monumental. Se reconstruyó toda la estructura de la casa, que estaba en muy mal estado. Las nuevas adiciones proporcionaron los espacios adicionales requeridos por la familia. En ellas se usaron profusamente la madera y la piedra; con la casa tradicional vasca como referente formal y constructivo fundamental.
Su edificio de viviendas en la Rue de Lacken de Bruselas formó parte de una innovadora y ambiciosa operación que fue coordinada por el arquitecto belga Maurice Culot: la reconstrucción de una calle completa que años antes había sido eliminada del tejido urbano tradicional de la ciudad para albergar un gran edificio moderno. En este conjunto, los arquitectos que contribuyeron a su recuperación, devolvieron a la zona la escala, los materiales y el lenguaje de la arquitectura marcadamente clásica que anteriormente la había caracterizado.
Además de estas actuaciones, es también destacable su contribución a la recuperación de la imagen urbana de la ciudad de Bilbao, donde se encargaron de la restauración de uno de sus más representativos edificios: el Palacio de la Diputación de Vizcaya. Esta intervención formó parte de un amplio conjunto de actuaciones que convirtieron a la ciudad en el atractivo destino turístico que es hoy en día, mérito injustamente atribuido en exclusiva a la construcción del Museo Guggenheim, que no fue sino un complemento a esta notable operación de revalorización del centro histórico y del excelente ensanche de la ciudad.
Al margen de los mencionados trabajos, durante su estancia en los Estados Unidos realizaron en Florida obras como la Iglesia de Saint John Neumann en Miami y viviendas en Alys Beach.
Su obra se ha expuesto en diversos lugares como la Fondation Pour L’Architecture de Bruselas, la Trienale de Bolonia, la Prince’s Foundation de Londres, o la Bienal de Venecia, entre otros, y han recibido a lo largo de su carrera profesional numerosos premios: Bizkaia de Arquitectura (1988 y 1989), Jóvenes Arquitectos Españoles (1990), Colegio de Arquitectos Vasco-Navarro (1991, 2003, 2007), Ciudad de Burgos de Arquitectura (1992), Premio Europeo a la Reconstrucción de la Ciudad (1992 y 1995), National Builders Council of America (1997) y el Charter Award del CNU (2003), a los que se suma ahora este nuevo reconocimiento.
Javier Cenicacelaya e Íñigo Saloña son os gañadores do Premio Rafael Manzano de Arquitectura Clásica e Restauración de Monumentos 2014, obtido polo labor que desenvolveron durante décadas de defensa e posta en práctica dunha arquitectura máis consciente do contexto e das necesidades dos seus habitantes, capaz de integrar a tradición local e a linguaxe clásica na modernidade.
Javier Cenicacelaya (1951) e Íñigo Saloña (1958) obtiveron o título de arquitecto na Escola de Arquitectura da Universidade de Navarra en 1975 e en 1981 respectivamente. Cenicacelaya recibiu tamén o título de Máster en Deseño Urbano pola Escola de Arquitectura de Oxford en 1978 e doutorouse pola Universidade de Navarra en 1984. Ambos os dous foron Visiting Scholars del Institute for the Arts and the Humanities de la Fundación John Paul Getty de Los Ángeles e impartiron clase na Escola de Arquitectura da Universidade do Pais Vasco, onde Javier Cenicacelaya é Catedrático de Composición Arquitectónica dende 1993, e na Escola de Arquitectura da Universidade de Miami, onde Cenicacelaya alcanzou o cargo de Dean, ademais de en moitos outros centros nacionais e internacionais.
Fundaron en 1988 a revista internacional de arquitectura Composición Arquitectónica Art & Architecture, que se convertería nun referente internacional para a arquitectura clásica contemporánea e o retorno á tradición da arquitectura do seu tempo. Esta revista forma parte dunha ampla traxectoria reivindicativa de alternativas arquitectónicas esquecidas polo fundamentalismo vangardista, na que podemos encontrar a organización de exposicións como Joze Plecnik 1872-1957, Arquitectura e Cidade (1986), e Arquitectura Neoclásica no País Vasco (1990), exhibidas en varias cidades de España, así como frecuentes conferencias e clases tanto no noso país como no estranxeiro e un grande número de publicacións de libros e artigos sobre unha ampla temática.
O seu traballo desenvolveuse fundamentalmente en Bilbao, onde fundaron o seu estudo en 1983, contribuíndo dende entón coas súas numerosas intervencións arquitectónicas no ámbito biscaíño a que se consolidase unha forma de facer arquitectura afastada dos corpiños formais impostos pola vangarda arquitectónica. Avogando por facer uso de cantos recursos arquitectónicos puideran ser válidos hoxe en día, reintegraron as formas, linguaxes e materiais da tradición ao conxunto de ferramentas dispoñibles para o arquitecto contemporáneo.
Entre as súas obras máis representativas neste sentido podemos destacar o Centro Rural de La Rigada (Musques), a sala multiúsos do Colexio Sagrada Familia de Derio, o edificio de oficinas e centro cultural de Durango, a ampliación e rehabilitación dunha casa en Galdácano, todos eles en Biscaia, e a súa contribución á reconstrución da Rue Lacken de Bruxelas.
O Centro Rural foi encargado polo Concello de Musques para as reunións da comunidade local. Aloxa un salón, aseos e, nunha planta inferior, duchas para os que xogan nun frontón próximo. Está construído con métodos tradicionais, a base de muros de carga e estrutura de cerchas madeira. Utilízase a orde toscana, como a máis rural das ordes, nos pórticos pegados ao edificio, destinados a protexer a xente da chuvia, e a servir de punto de encontro comunitario.
A sala do colexio de Derio debía servir para diferentes usos: dende cerimonias e reunións escolares, a zona de xogo para os nenos máis pequenos nos días de chuvia, pero tamén como símbolo e representación do conxunto de edificios do colexio. Está concibido como un gran salón, cun muro baixo para dar privacidade dende o exterior, e grandes ventanais a un nivel superior, para ter a máxima iluminación mesmo nos días máis anubrados. Unha cuberta a dúas augas protexe ao edificio e crea uns frontóns moi baixos.
No caso de Galdácano traballaron sobre unha casa existente, cuxa existencia respectaron, rehabilitándoa e engadíndolle dous novos volumes. A casa sitúase xunto a un monumento nacional: a igrexa gótica de Santa María, polo que resultaba fundamental manter o carácter dese lugar e o equilibrio repousado entre o vernáculo e o monumental. Reconstruíuse toda a estrutura da casa, que estaba en moi mal estado. As novas adicións proporcionaron os espazos adicionais requiridos pola familia. Nelas usáronse profusamente a madeira e a pedra; coa casa tradicional vasca como referente formal e construtivo fundamental.
O seu edificio de vivendas na Rue de Lacken de Bruxelas formou parte dunha innovadora e ambiciosa operación que foi coordinada polo arquitecto belga Maurice Culot: a reconstrución dunha rúa completa que anos antes fora eliminada do tecido urbano tradicional da cidade para albergar un grande edificio moderno. Neste conxunto, os arquitectos que contribuíron á súa recuperación, devolveron á zona a escala, os materiais e a linguaxe da arquitectura marcadamente clásica que anteriormente a caracterizara.
Ademais destas actuacións, é tamén destacable a súa contribución á recuperación da imaxe urbana da cidade de Bilbao, onde se encargaron da restauración dun dos seus máis representativos edificios: o Pazo da Deputación de Biscaia. Esta intervención formou parte dun amplo conxunto de actuacións que converteron á cidade no atractivo destino turístico que é hoxe en día, mérito inxustamente atribuído en exclusiva á construción do Museo Guggenheim, que non foi senón un complemento a esta notable operación de revalorización do centro histórico e do excelente ensanche da cidade.
Á marxe dos mencionados traballos, durante a súa estanza nos Estados Unidos realizaron en Florida obras como a Igrexa de Saint John Neumann en Miami e vivendas en Alys Beach.
A súa obra expúxose en diversos lugares como a Fondation Pour L’Architecture de Bruxelas, a Trienale de Bolonia, a Prince’s Foundation de Londres, ou a Bienal de Venecia, entre outros, e recibiron ao longo da súa carreira profesional numerosos premios: Bizkaia de Arquitectura (1988 e 1989), Novos Arquitectos Españois (1990), Colexio de Arquitectos Vasco-Navarro (1991, 2003, 2007), Cidade de Burgos de Arquitectura (1992), Premio Europeo á Reconstrución da Cidade (1992 e 1995), National Builders Council of America (1997) e o Chárter Award do CNU (2003), aos que se suma agora este novo recoñecemento.
Javier Cenicacelaya and Íñigo Saloña are the winners of the Prize Rafael Manzano of Classic Architecture and Restoration of Monuments 2014 obtained by the labor that they have developed during decades of defense and putting in practice of a more conscious architecture of the context and of the needs of his inhabitants, capable of integrating the local tradition and the classic language in the modernity.
Javier Cenicacelaya (1951) and Íñigo Saloña (1958) obtained the architect’s title in the School of Architecture of the University of Navarre in 1975 and in 1981 respectively. Cenicacelaya got also Máster’s title in Urban Design for the School of Architecture of Oxford in 1978 and took doctor’s degree for the University of Navarre in 1984. Both have been Visiting Scholars of the Institute for the Arts and the Humanities of the Foundation John Paul Getty of Los Angeles and have given class in the School of Architecture of the University of the Basque Country, where Javier Cenicacelaya is A Professor of Architectural Composition from 1993, and in the School of Architecture of the University of Miami, where Cenicacelaya reached the Dean’s cargo, besides in many other national and international centers.
They founded in 1988 the international magazine of architecture Architectural Composition Art and Architecture, which would turn into an international modal for the classic contemporary architecture and the return to the tradition of the architecture of his time. This magazine forms a part of a wide path reivindicativa of architectural alternatives forgotten by the ultramodern fundamentalism, in that we can find the organization of exhibitions as Joze Plecnik 1872-1957, Architecture and City (1986), and Neoclassic Architecture in the Country Vasco (1990), exhibited in several cities of Spain, as well as frequent conferences and classes so much in our country as abroad and a great number of publications of books and articles about a wide subject matter.
His work has developed fundamentally in Bilbao, where they founded his study in 1983, contributing since then with his numerous architectural interventions in the area vizcaíno that there was consolidated a way of doing architecture removed from the formal corsets imposed by the architectural forefront. Pleading for using all the architectural resources they could be valid today in day, they restored the forms, languages and materials of the tradition to the set of available tools for the contemporary architect.
Between his more representative works in this respect we can emphasize the Rural Center of The Rigada (Musques), the room multiuses of the College Derio’s Sacred Family, the office block and Durango’s cultural center, the amplification and rehabilitation of a house in Galdácano, all of them in Biscay, and his contribution to the reconstruction of the Rue Lacken of Brussels.
The Rural Center was entrusted by Musques’s Town hall for the meetings of the local community. It lodges a lounge, bathrooms and, in a low plant, you douche for those who play in a nearby fronton. It is constructed by traditional methods, based on walls of load and structure of cerchas wood. The order is in use toscano, as the most rural of the orders, in the porticoes attached to the building, destined to protect the people of the rain, and to using as point of community meeting.
The room of Derio’s college had to serve for different uses: from ceremonies and school meetings, to zone of game for the smallest children in the rainy days, but also as symbol and representation of the set of buildings of the college. It is conceived as a great lounge, with a low wall to give privacy from the exterior, and big large windows to a top level, to have the maximum lighting enclosed in the cloudiest days. A cover to two waters protects to the building and creates a few very low frontons.
Durango’s building raises in one of the fronts of the square Ezkurdi, where one finds the most significant number of historical buildings of the municipality, turning with it into a particularly sensitive emplacement. In a lot only 10 meters of width were asking three different accesses from themselves, for a cultural society and for the offices of the top floors. With determining these, they chose to create the only relevant entry that was unifying three needed doors, without the building was losing the representation that his condition of cultural society was needing. A wide gallery acristalada answers in the top floors of the building one of the climatic traditional devices more commonly used in the own architectures of the Cantabrian regions.
In case of Galdácano they worked on an existing house, which existence they respected, rehabilitating her and him adding two new volumes. The house places close to a national monument: the Gothic church of Santa Maria, for what it was turning out to be fundamental to support the character of this place and the balance rested between the vernacular thing and the monumental thing. There was reconstructed the whole structure of the house, which it was in very bad been. The new additions provided the additional spaces needed by the family. In them the wood and the stone were used profusely; with the traditional Basque house like formal and constructive fundamental modal.
His building of housings in the Rue de Lacken of Brussels formed a part of an innovative and ambitious operation that was coordinated by the Belgian architect Maurice Culot: the reconstruction of a street completes that years before had been eliminated of the urban traditional fabric of the city to shelter a great modern building. In this set, the architects who contributed to his recovery, returned to the zone the scale, the materials and the language of the architecture marcadamente classic that previously had characterized her.
Besides these performances, his contribution is also prominent to the recovery of the urban image of the city of Bilbao, where they took charge of the restoration of one of his more representative buildings: the Palace of the Deputation of Biscay. This intervention formed a part of a wide set of performances that they converted to the city into the attractive tourist destiny that is today in day, merit unjustly attributed in sole right to the construction of the Museum Guggenheim, which was not but a complement to this notable operation of revaluation of the historical center and of the excellent widening of the city.
To the margin of the mentioned works, during his stay in the United States they realized in Florida you act as Saint John’s Church Neumann in Miami and housings in Alys Beach.
His work has been exposed in diverse places as the Fondation Pour L’Architecture of Brussels, the Trienale of Bologna, the Prince’s Foundation of London, or the Biennial one of Venice, between others, and they have received along his professional career numerous prizes: Biscay of Architecture (1988 and 1989), Young Spanish Architects (1990), I Become a member of association Architects’ Basque – Navarrese one (1991, 2003, 2007), City of Burgos of Architecture (1992), European Prize to the Reconstruction of the City (1992 and 1995), National Builders Council of America (1997) and the Charter Award of the CNU (2003), to that this new recognition adds now.
La intervención en este edificio de los años 70 destinado a impartir cursos de formación a desempleados que dispone de talleres de soldadura, calderería, electrónica, etc.
Pretende: rehabilitar las deficiencias generales y mejorar el aislamiento de todas las estancias adaptándolas a las exigencias de la normativa actual además de la ampliación de aulas en la única zona libre del recinto.
Esta ampliación, que se enfrenta con los astilleros de Ferrol al otro lado de la ría, se conforma mediante tres grandes volúmenes paralelepipédicos de piel metálica que albergan las nuevas aulas taller y los espacios servidores y de conexión con el antiguo centro.
Debido a las características geológicas de la parcela y en relación con los astilleros estos tres grandes volúmenes se colocan sobre el talud natural hacia la calle en vuelo y sobre un zócalo de hormigón.
Obra: Centro ocupacional en Ferrol
Autores: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos | Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Veiga, Iván López Veiga
Colaboradores: Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo, Eva Mª Flores Vergara
Año: 2008-2012
Emplazamiento: Avda. del Mar, Caranza, Ferrol, Galicia, España
Promotor: Consellería de Traballo e Benestar
Constructora: UTE Elecnor – Gomez Crespo S.L.
Estructura: Francisco Carballo _Carolo Losado
Instalaciones: Indugal
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages | Iglesias Veiga arquitectos + iglesiasveiga.es
The intervention in this building of the 70s destined to give training courses to unemployed that has workshops of weld, calderería, electronics, etc.
It claims: to rehabilitate the general deficiencies and to improve the isolation of all the stays adapting them to the requirements of the current regulation besides the extension of classrooms in the only free zone of the enclosure.
This extension, which faces Ferrol’s shipyards another side of her laughs, it conforms by means of three big parallelepipedic volumes of metallic skin that servants shelter the new classrooms workshop and the spaces and of connection with the former center.
Due to the geological characteristics of the plot and in relation with the shipyards these three big volumes are placed on the natural bank towards the street in flight and on a socle of concrete.
A intervención neste edificio dos anos 70 destinado a impartir cursos de formación a desempregados que dispón de talleres de soldadura, caldeiraría, electrónica, etc.
Pretende: rehabilitar as deficiencias xerais e mellorar o illamento de todas as estanzas adaptándoas ás esixencias da normativa actual ademais da ampliación de aulas na única zona libre do recinto.
Esta ampliación, que se enfronta cos estaleiros de Ferrol ao outro lado da ría, confórmase mediante tres grandes volumes paralelepipédicos de pel metálica que albergan as novas aulas taller e os espazos servidores e de conexión co antigo centro.
Debido ás características xeolóxicas da parcela e en relación cos estaleiros estes tres grandes volumes colócanse sobre o noiro natural cara á rúa en voo e sobre un zócolo de formigón.
[:es]Pensado a mano. La arquitectura de Flores & Prats
El dibujo para explicar
Conferencia performativa, El dibujo para explicar, a cargo del estudio de arquitectos Flores Prats en el marco de la exposición «Trazo. El dibujo como herramienta de conocimiento» que organiza el Cercle Artístic Sant Lluc y Arts Santa Mònica.
“En el mundo homogéneo en el que las herramientas son armas que sirven sólo para cortar por lo sano, instantáneamente, la obra de Flores & Prats se demora y demora en una experiencia desarmada, en la que la herramienta se forma en la mano, y la obra en la mano y la herramienta, continuamente.
Su obra parece oponerse a cualquier corte, sin dramatismos, a pesar de que las circunstancias la han enviado por lo general a los márgenes, a las tierras de nadie y a las periferias, o sea, a los lugares donde el corte parece ineludible, irremediable. Su trabajo parece afirmar que sólo atando y desatando crece la experiencia, es decir, lo verdadero. Hacer y usar: una cosa transforma a la otra, y viceversa”.
Conferencia performativa a cargo do estudo de arquitectos Flores Prats no marco da exposición «Trazo. O debuxo como ferramenta de coñecemento» que organiza o Cercle Artístic Sant Lluc y Arts Santa Mònica.
[:en]http://vimeo.com/107127775
Performance conferene at the expense of the architect’s office Flowers Prats in the frame of the exhibition » I plan. The drawing like tool of knowledge » that organizes the Cercle Artístic Sant Lluc y Arts Santa Mònica.
Rem Koolhaas es uno de los grandes pensadores y polemistas contemporáneos acerca de la ciudad. Desde que en 1978 publicara su texto fundamental Delirio de Nueva York, el arquitecto holandés se ha catapultado como una de las voces más escuchadas a la hora de abordar la reflexión en torno a la ciudad contemporánea. Sus aportaciones se han centrado en el estudio de determinadas urbes o condiciones urbanas (además de Nueva York, Atlanta, Singapur, Lagos, etc). Este volumen, sin embargo, recoge cuatro textos intermedios aparecidos de forma dispersa —“¿Qué ha sido del urbanismo?”, “Grandeza, o el problema de la talla”, “La ciudad genérica” y “Espacio basura”— que, sin centrarse en ninguna ciudad en particular, recogen la visión general de Koolhaas sobre la muerte del urbanismo moderno y el nacimiento de un nuevo urbanismo sin teoría ni arquitectos.
Rem Koolhaas (Róterdam, 1944) es arquitecto por la Architectural Association de Londres. En 1975 fundó, junto a Elia y Zoe Zenghelis y Madelon Vriesendorp, Office for Metropolitan Architecture (OMA) y posteriormente AMO, la vertiente teórica y más propagandista de OMA. Es uno de los arquitectos contemporáneos cuyo trabajo profesional y obra teórica han ejercido mayor influencia en la arquitectura de las últimas décadas. Es autor de Delirio de Nueva York (Editorial Gustavo Gili, 2004, publicado originariamente en 1978) y de S, M, L, XL (1995, donde se incluye Sendas oníricas de Singapur, publicado por esta editorial), Mutaciones (2000), Content (2004), Post-Occupancy (2006), Al Manakh (2007) o Elements of Architecture (2014).
[:gl]
Rem Koolhaas é un dos grandes pensadores e polemistas contemporáneos acerca da cidade. Dende que en 1978 publicase o seu texto fundamental Delirio de Nova York, o arquitecto holandés catapultouse como unha das voces máis escoitadas á hora de abordar a reflexión en torno á cidade contemporánea. As súas achegas centráronse no estudo de determinadas urbes ou condicións urbanas (ademais de Nova York, Atlanta, Singapore, Lagos, etc). Este volume, non obstante, recolle catro textos intermedios aparecidos de forma dispersa – «¿Que foi do urbanismo?», «Grandeza, ou o problema do talle», «a cidade xenérica» e «Espazo lixo» – que, sen centrarse en ningunha cidade en particular, recollen a visión xeral de Koolhaas sobre a morte do urbanismo moderno e o nacemento dun novo urbanismo sen teoría nin arquitectos.
Rem Koolhaas (Róterdam, 1944) é arquitecto pola Architectural Association de Londres. En 1975 fundou, xunto a Elia e Zoe Zenghelis e Madelon Vriesendorp, Office for Metropolitan Architecture (OMA) e posteriormente AMO, a vertente teórica e máis propagandista de OMA. É un dos arquitectos contemporáneos cuxo traballo profesional e obra teórica exerceron maior influencia na arquitectura das últimas décadas. É autor de Delirio de Nova York (Editorial Gustavo Gili, 2004, publicado orixinariamente en 1978) e de S, M, L, XL (1995, onde se inclúe Sendas oníricas de Singapore, publicado por esta editorial), Mutacións (2000), Content (2004), post-Occupancy (2006), Al Manakh (2007) ou Elements of Architecture (2014).
[:en]
Rem Koolhaas is one of the big thinkers and contemporary debaters it brings over of the city. Since in 1978 his fundamental text was publishing Delirium of New York, the Dutch architect has been catapulted as one of the voices most listened at the moment of approaching the reflection concerning the contemporary city. His contributions have centred on the study of certain cities or urban conditions (besides New York, Atlanta, Singapore, Lagos, etc). This volume, nevertheless, gathers four intermediate appeared texts of dispersed form – «what has been of the urbanism?», «Greatness, or the problem of the height», «The generic city» and «I Spread garbage» – that, without centring on any city especially, gather Koolhaas’s general vision on the death of the modern urbanism and the birth of a new urbanism without theory or architects.
Rem Koolhaas (Róterdam, 1944) is an architect for the Architectural Association of London. In 1975 it founded, together with Elia and Zoe Zenghelis and Madelon Vriesendorp, Scullery for Metropolitan Architecture (OMA) and later I LOVE, the theoretical slope and more publicist of OMA. He is one of the contemporary architects whose professional work and theoretical work have exercised major influence in the architecture of last decades. He is an author of Delirium of New York (Publishing Gustavo Gili, 2004, published originally in 1978) and of S, M, L, the XL (1995, where there are included oneiric Paths of Singapore, published by this publishing house), Mutations (2000), Content (2004), Post-Occupancy (2006), Al Manakh (2007) or Elements of Architecture (2014).
Con motivo de la Semana Mundial de la Arquitectura: el próximo miércoles 15 de octubre en la Delegación del COAG en A Coruña, a las 20:00 H., se inaugurará la exposición: CARLOS MEIJIDE . ARQUITECTO. La exposición reune un breve pero intenso conjunto de documentación original centrada sobre la vivienda en la obra de nuestro añorado profesor y compañero monfortino.
«Carlos Enrique Meijide Calvo (Monforte de Lemos, 2 de mayo de 1936 – † 2001) fue un arquitecto español y profesor de Proyectos en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de La Coruña (ETSAC). Titulado por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid en 1963 y doctorado por la misma en 1968, el grueso de su obra la edificó en Galicia. Además de arquitecto y profesor fue también arquitecto del Ministerio de Vivienda y subdirector general de patrimonio histórico de Galicia.»
La exposición permanecerá abierta, en horario de apertura de la Delegación, hasta el 5 de noviembre de 2014.
Con motivo da Semana Mundial da Arquitectura: o próximo mércores 15 de outubro na Delegación do COAG na Coruña, ás 20:00 H., inaugurarase a exposición: CARLOS MEIJIDE. ARQUITECTO. A exposición reune un breve pero intenso conxunto de documentación orixinal centrada sobre a vivenda na obra do noso botado de menos profesor e compañeiro monfortino.
«Carlos Enrique Meijide Calvo (Monforte de Lemos, 2 de maio de 1936 – † 2001) foi un arquitecto español e profesor de Proxectos na Escola Técnica Superior de Arquitectura Da coruña (ETSAC). Titulado pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid en 1963 e doutorado por esta en 1968, o groso da súa obra edificouna en Galicia. Ademais de arquitecto e profesor foi tamén arquitecto do Ministerio de Vivenda e subdirector xeral de patrimonio histórico de Galicia.»
A exposición permanecerá aberta, en horario de apertura da Delegación, ata o 5 de novembro de 2014.
On the occasion of the World Week of the Architecture: next Wednesday, the 15th of October in the Delegation of the COAG in To Corunna, at 20:00 H., the exhibition will be inaugurated: CARLOS MEIJIDE. ARCHITECT. The exhibition re-joins a brief but intense set of original documentation centred on the housing in the work of our longed for teacher and companion monfortino.
«Carlos Enrique Meijide Calvo (Lemos’s Monforte, on May 2, 1936 – + 2001) he was a Spanish architect and project teacher in the Technical Top School of Architecture of Corunna (ETSAC). Titled by the Technical Top School of Architecture of Madrid in 1963 and conferred a doctor’s degree by the same one in 1968, the thickness of his work built it in Galicia. Besides architect and teacher he was also an architect of the Department of Housing and general assistant director of historical heritage of Galicia.»
The exhibition will remain opened, in schedule of opening of the Delegation, until November 5, 2014.
«Los habitantes de Chicago, a quienes no les gustaba la casa Robie, que se sentían ofendidos por la novedad de su aspecto y sus largas y extendidas líneas horizontales, trataron de ridiculizarla comparándola con un barco de vapor, lo mismo que iban a decir más adelante los críticos de Le Corbusier sobre sus edificios. Sin saberlo, estaban dando a entender que la casa estaba construida en el espíritu de la época de la que procedía».
Al llegar la primavera, el verde tapiz de Oak Park se reconoce fácilmente en el interior de Chicago. Su ordenada geometría, integrada en la gran retícula urbana, se convierte en la abstracción perfecta de la pradera americana, y en el fecundo laboratorio dónde Frank Lloyd Wright pudo poner en prácticas sus revolucionarias ideas sobre la arquitectura doméstica.
Desde que construye su propia residencia-estudio en Oak Park y durante veinte años —de 1889 a 1909—, Wright desarrolló una serie de propuestas que transformarían totalmente la manera de entender la vivienda unifamiliar suburbana. Él denominó a las propuestas domésticas de ese período «casas de la pradera» y, entre ellas, la casa para Frederick C. Robie, terminada en 1910, sería su exponente más representativo, el diálogo perfecto entre la arquitectura y el lugar.
El paradigma de las prairie houses se puede entender en términos de diálogo: Diálogo que se establece entre las diferentes estancias, al romper su tradicional hermetismo; contrapunto entre interior y exterior; entre oriente y occidente; entre las predominantes líneas horizontales –la pradera– y la rotunda chimenea vertical –el hogar– que ancla la casa y sus habitantes al lugar… pero, sobre todo, entre la casa como máquina y la casa como refugio, la eterna dialéctica de la vivienda moderna.
Una casa que proteja y libere al mismo tiempo es la concepción doméstica de Wright. Christian Norberg-Schulz explica que el gran valor de la obra consiste en haber dado una interpretación «moderna» a los significados fundamentales del espacio existencial. De ese modo Wright redescubre conceptos arquetípicos y pone en relación el Viejo y el Nuevo Mundo, sentando las bases para la arquitectura posterior.
A pesar de su ruptura —metafórica y literal— con el espacio doméstico tradicional, Wright colocó en el centro del proyecto la chimenea, el calor del hogar. «La gran chimenea, dentro de la casa, se convertiría en un lugar de fuego real. En aquel tiempo, un lugar de auténtico fuego era algo extraordinario», dejó escrito en su Autobiografía. Y añadió:
«Así, en todas aquellas casas que se me fueron permitidas construir en la pradera, la chimenea integral se convirtió en una parte del edificio mismo».
Para Wright, el fuego encendido suponía también una gran ayuda para el esfuerzo creador, materializado en torno a la gran chimenea, única, amplia y generosa. «Me agradaba ver el fuego ardiendo intensamente en la sólida mampostería de la casa. Un sentimiento que perduró». Todavía hoy, las siluetas de esas chimeneas se entremezclan con naturalidad entre los árboles de Oak Park.
Antonio S. Río Vázquez . Doctor arquitecto
A Coruña. octubre 2014
«The inhabitants of Chicago, who did not like the house Robie, that they were feeling offended by the innovation of his aspect and his long and widespread horizontal lines, tried to ridicule her comparing it with a steam ship the same as the critics were going to say hereinafter of Him Corbusier on his buildings. Without knowing it, they were giving to understand that the house was constructed in the spirit of the epoch from which it was coming».
When the spring comes, Oak Park‘s green tapestry is recognized easily inside Chicago. His tidy geometry joined the great urban reticle, turns into the perfect abstraction of the American meadow, and into the fecund laboratory where Frank Lloyd Wright could put in practices his revolutionary ideas on the domestic architecture.
Since he constructs his own residence – study in Oak Park and for twenty years – from 1889 to 1909-, Wright developed a series of offers that would transform totally the way of understanding the one-family suburban housing. He named to the domestic offers of this period «houses of the meadow» and, between them, house for Frederick C. Robie, finished in 1910, would be his more representative exponent, the perfect dialog between the architecture and the place..
One can understand the paradigm of the prairie houses in terms of dialog: Dialog that is established between the different stays, on having broken his traditional inscrutability; dispute between interior and exterior; between east and west; between the predominant horizontal lines – the meadow – and the round vertical chimney – the home – that anchors the house and his inhabitants to the place … but, especially, between the house as machine and the house as refuge, the eternal dialectics of the modern housing.
Na house that it protects and liberates at the same time is Wright’s domestic conception. Christian Norberg-Schulz makes clear that the great value of the work consists of having given a «modern» interpretation to the fundamental meanings of the existential space. Thereby Wright re-discovers archetypal concepts and puts in relation the Old man and the New World, laying the foundations for the later architecture.
In spite of his break – metaphorical and literal – with the domestic traditional space, Wright placed in the center of the project the chimney, the heat of the home. «The great chimney, inside the house, would turn into a place of live ammunition. In that time, a place of authentic fire was something extraordinary», it left writing in his Autobiography. And it added:
«This way, in all those houses that were allowed me to construct in the meadow, the integral chimney turned into a part of the building itself».
For Wright, the flushed fire supposed also a great help for the creative effort materialized concerning the great chimney, the the only, wide and generous. «I was getting pleased to see the fire burning intensely in the solid masonry of the house. A feeling that lasted». Still today, the silhouettes of these chimneys intermingle with naturalness between Oak Park’s trees.
Antonio S. Río Vázquez . Doctor architect
A Coruña. october 2014
«Os habitantes de Chicago, aos cales non lles gustaba a casa Robie, que se sentían ofendidos pola novidade do seu aspecto e as súas longas e estendidas liñas horizontais, trataron de ridiculizala comparándoa cun barco de vapor, o mesmo que ían dicir máis adiante os críticos de Le Corbusier sobre os seus edificios. Sen sabelo, estaban a dar a entender que a casa estaba construída no espírito da época da que procedía».
Ao chegar a primavera, o verde tapiz de Oak Park recoñécese doadamente no interior de Chicago. A súa ordenada xeometría, integrada na gran retícula urbana, convértese na abstracción perfecta da pradaría americana, e no fecundo laboratorio onde Frank Lloyd Wright puido poñer en prácticas as súas revolucionarias ideas sobre a arquitectura doméstica.
Dende que constrúe a súa propia residencia-estudo en Oak Park e durante vinte anos -de 1889 a 1909-, Wright desenvolveu unha serie de propostas que transformarían totalmente o xeito de entender a vivenda unifamiliar suburbana. El denominou ás propostas domésticas dese período «casas da pradaría» e, entre elas, a casa para Frederick C. Robie, rematada en 1910, sería o seu expoñente máis representativo, o diálogo perfecto entre a arquitectura e o lugar.
O paradigma das prairie houses pódese entender en termos de diálogo: Diálogo que se establece entre as diferentes estanzas, ao romper o seu tradicional hermetismo; contrapunto entre interior e exterior; entre oriente e occidente; entre as predominantes liñas horizontais -a pradaría- e a rotunda cheminea vertical -o fogar- que ancora a casa e os seus habitantes ao lugar… pero, sobre todo, entre a casa como máquina e a casa como refuxio, a eterna dialéctica da vivenda moderna.
Unha casa que protexa e libere ao mesmo tempo é a concepción doméstica de Wright. Christian Norberg-Schulz explica que o gran valor da obra consiste en ter dado unha interpretación «moderna» aos significados fundamentais do espazo existencial. Dese modo Wright redescobre conceptos arquetípicos e pon en relación o Vello e o Novo Mundo, sentando as bases para a arquitectura posterior.
A pesar da súa ruptura -metafórica e literal- co espazo doméstico tradicional, Wright colocou no centro do proxecto a cheminea, a calor do fogar. «A gran cheminea, dentro da casa, converteríase nun lugar de lume real. Naquel tempo, un lugar de auténtico lume era algo extraordinario, deixou escrito na súa Autobiografía. E engadiu:
«Así, en todas aquelas casas que se me permitiron construír na pradaría, a cheminea integral converteuse nunha parte do edificio mesmo».
Para Wright, o lume acendido supoñía tamén unha grande axuda para o esforzo creador, materializado en torno á gran cheminea, única, ampla e xenerosa. Agradábame ver o lume ardendo intensamente na sólida cachotaría da casa. Un sentimento que perdurou». Aínda hoxe, as siluetas desas chemineas mestúranse con naturalidade entre as árbores de Oak Park.
Existe en la Quinta Avenida de Nueva York una ventana sobre la cual la gente se agolpa desde la calle. Noche y día, sosegadamente, imaginamos casi en silencio. Una ventana seductora e hipnótica como una puesta de sol o una lluvia de estrellas. Nadie podría imaginar que en realidad, lo que se admira con la emoción propia del corsario ante La Isla del Tesoro, es nada más y nada menos que la poderosa caja fuerte del banco para la Manufacturers Trust Company.
Diseñado por Gordon Bunshaft y Charles Evan Hughes, ambos integrantes de la firma norteamericana Skidmore, Owings & Merrill, el banco abre sus puertas en 1954 en el cruce entre la Quinta Avenida y la calle 43. Y las abre precisamente a través de ésta última, reservando el valioso frente de la Avenida como un mirador panorámico hacia el interior del edificio1. La estrategia programática apuesta por la exhibición de la caja fuerte de la entidad, usualmente reservada en los proyectos bancarios al búnker blindado, recóndito y protegido del subsuelo. El retranqueo de la planta principal superior genera un espacio a doble altura visible desde el exterior, una suerte de urna impúdica y monumental para el largo cortinaje y telón de un escenario sobre el que tiene lugar la presentación de una banca renovada y transparente, una invitación afilada del sistema optimista y hercúleo del país más poderoso del mundo en los 50.
Proyectar es programar2. Interesa aquí el sentido de la palabra programar como organización de acciones e ideas, el proyecto como estrategia de apropiación del espacio frente a su simple distribución, palabra prohibida para nosotros3. El banco para la Manufacturers Trust Company supone la creación de una nueva tipología desde la inversión del programa, al tiempo que resuelve con suma elegancia la relación entre la calle y la entidad financiera, ahora devaluada ante los llamativos colores corporativos, el parpadeo de los cajeros automáticos y las ofertas de depósitos, seguros o cuentas nómina. La ventana de Bunshaft y Hughes se presenta como un horizonte, una promesa, una de esas fuentes en las que tan solo deslizando una moneda se pudiera alcanzar al menos una de nuestras más recónditas aspiraciones. La ventana de los deseos.
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. mayo 2014
Notas:
1 La obra ha sido reformada no sin polémica y en la actualidad constituye la flag store de la cadena de tiendas de moda canadiense Joe Fresh. La caja fuerte ha sido desmontada y el interior ha sido completamente reformado, presentando nuevos accesos (oh!) desde la Quinta Avenida. 2Programar: idear y ordenar las acciones necesarias para realizar un proyecto. Definición segunda del Diccionario de la Lengua Española, RAE. 3 La arquitectura no puede ser distribuida. Insistiremos sobre esta idea en éste y otros escritos, ver también: “Acción y borrado”, “Otros parques”, “El límite de la arquitectura” o “La gestión de lo impredecible”.
El Museo ICO presenta la exposición Un Zodíaco. Juan Navarro Baldeweg, una muestra del trabajo de este arquitecto y artista español de reconocido prestigio internacional. Su original obra arquitectónica denota una clara fundamentación en temas conceptuales que tienen su origen en una actividad polifacética desarrollada en los ámbitos de la pintura, la escultura y la instalación. Esa dedicación paralela a lo largo de toda su carrera es la base de una filosofía centrada en la definición del juego de las energías naturales y su interacción con la materialidad constructiva.
La exposición contiene numerosos dibujos, fotografías, maquetas, esculturas y piezas que dieron forma a más de treinta obras realizadas y algunos proyectos de concurso que dan idea de un programa creativo vital unitario y una capacidad singular para transitar por diversos medios expresivos. Este gran programa vital queda ordenado en la exposición integrando lo cronológico y el zodiaco conceptual que aúna el conjunto de sus obras.
Con motivo de la exposición, se publicará un catálogo que contará con ensayos de importantes críticos de arte como Simón Marchán, además de estudios específicos sobre muchos de sus proyectos. Se realizarán también visitas comentadas a la exposición y se organizarán diversas actividades educativas para familias y escolares.
Un Zodíaco. Juan Navarro Baldeweg.
8 de octubre de 2014 – 1 de febrero de 2015.
Paseo del Prado, 4 28014 Madrid
O Museo ICO presenta a exposición Un Zodíaco. Juan Navarro Baldeweg, unha mostra do traballo deste arquitecto e artista español de recoñecido prestixio internacional. O seu orixinal obra arquitectónica denota unha clara fundamentación en temas conceptuais que teñen a súa orixe nunha actividade polifacética desenvolvida nos ámbitos da pintura, a escultura e a instalación. Esa dedicación paralela ao longo de toda a súa carreira é a base dunha filosofía centrada na definición do xogo das enerxías naturais e a súa interacción coa materialidade construtiva.
A exposición contén numerosos debuxos, fotografías, maquetas, esculturas e pezas que deron forma a máis de trinta obras realizadas e algúns proxectos de concurso que dan idea dun programa creativo vital unitario e unha capacidade singular para transitar por diversos medios expresivos. Este gran programa vital queda ordenado na exposición integrando o cronolóxico e o zodíaco conceptual que xunta o conxunto das súas obras.
Con motivo da exposición, publicarase un catálogo que contará con ensaios de importantes críticos de arte como Simón Marchán, ademais de estudos específicos sobre moitos dos seus proxectos. Realizaranse tamén visitas comentadas á exposición e organizaranse diversas actividades educativas para familias e escolares.
Un Zodíaco. Juan Navarro Baldeweg.
8 de outubro de 2014 – 1 de febreiro de 2015.
Paseo del Prado, 4 28014 Madrid
The Museum ICO presents the exhibition A Zodiac. Juan Navarro Baldeweg, a sample of the work of this architect and Spanish artist of recognized international prestige. His original architectural work denotes a clear foundation in conceptual topics that have his origin in a versatile activity developed in the areas of the painting, the sculpture and the installation. This parallel dedication along all his career is the base of a philosophy centred on the definition of the game of the natural energies and his interaction with the constructive materiality.
The exhibition contains numerous drawings, photographies, models, sculptures and pieces that gave form to more than thirty realized works and some projects of contest that give idea of a creative vital unitary program and a singular aptitude to pass along diverse expressive means. This great vital program remains arranged in the exhibition integrating the chronological thing and the conceptual zodiac that aúna the set of his works.
On the occasion of the exhibition, will be published a catalogue that will possess tests of important critics of art as Simón Marchán, besides specific studies on many of his projects. Visits commented to the exhibition will be realized also and diverse educational activities will be organized for families and students.
A Zodiac. Juan Navarro Baldeweg.
On October 8, 2014 – February 1, 2015.
Paseo del Prado, 4 28014 Madrid
Open Camera para Android es una aplicación de código abierto, proyecto nacido en XDA, con el que podremos controlar a la perfección la cámara de nuestro smartphone o tablet. Puede resultar la solución perfecta si la aplicación de serie del dispositivo no nos gusta. Una aplicación que tienes un gran número de opciones para obtener un mejor resultado.
Al tratarse de una aplicación de código, toda la comunidad puede ayudar en su mejora con nuevas propuestas. Dispone de un algoritmo muy avanzado de estabilización de la imagen lo que permite recuperar muchas imágenes que con otros sistemas serian irrecuperables. Además dispone de todas las funciones clásicas dentro de las cámaras modernas.
Open Camera for Android is an application of opened code, project born in XDA, with which we will be able to control to the perfection the chamber of our smartphone or tablet. It can turn out to be the perfect solution if the application of series of the device we do not like. An application that you have a great number of options to obtain a better result.
On having treated itself about an application of code, the whole community can help in his improvement with new offers. He has a very advanced algorithm of stabilization of the image what allows to recover many images that with other systems serian irrecoverable. In addition he has all the classic functions inside the modern chambers.
Open Camera para Android é unha aplicación de código aberto, proxecto nacido en XDA, co que poderemos controlar á perfección a cámara do noso smartphone ou tablet. Pode resultar a solución perfecta se a aplicación de serie do dispositivo non nos gusta. Unha aplicación que tes un gran número de opcións para obter un mellor resultado.
Ao tratarse dunha aplicación de código, toda a comunidade pode axudar na súa mellora con novas propostas. Dispón dun algoritmo moi avanzado de estabilización da imaxe o que permite recuperar moitas imaxes que con outros sistemas serian irrecuperables. Ademais dispón de todas as funcións clásicas dentro das cámaras modernas.
La propuesta concibe la vivienda como un elemento abstracto, continuo y necesariamente alargado, dada la morfología de la parcela.
Para desmaterializar esa marcada componente longitudinal se plantea el volumen como un encuentro entre dos sistemas formales autónomos que al mismo tiempo puedan interactuar, organizando el interior bajo un concepto análogo.
La singularidad del entorno rural donde se sitúa la casa es uno de los puntos de partida para la propuesta. La orientación de las mejores vistas hacia el norte, la forma extremadamente alargada de la finca, el deseo de privacidad y la búsqueda del soleamiento son factores determinantes para el proyecto. Una interpretación literal de todos estos condicionantes sugiere la formalización óptima.
La propuesta concibe la vivienda como un elemento abstracto, continuo y necesariamente alargado, debido a la morfología de la parcela. Para desmaterializar esa marcada componente longitudinal se plantea el volumen de la casa como un encuentro entre dos sistemas formales autónomos que al mismo tiempo puedan interactuar, comprimiendo en un mínimo de gestos el máximo de programa.
Con la materialización de estos sistemas se busca explorar la dualidad recogida en la organización del volumen interior, donde un espacio continuo y abierto es matizado por otros espacios cerrados, más íntimos e introvertidos. De este modo se obtiene un objeto arquitectónico en el que la planta se convierte en alzado, o a la inversa, la configuración de las fachadas es la génesis del esquema de distribución.
El volumen de la vivienda se dispone en la parcela de una manera discreta respecto a su visión desde la carretera, buscando un mínimo impacto visual. Interiormente se organiza de modo que sus estancias se abren ampliamente a la propia finca, con huecos más controlados hacia los lindes laterales, en busca del equilibrio entre la intimidad necesaria y una óptima relación con el espacio exterior.
El soleamiento también es un factor fundamental a la hora de organizar la vivienda, por ello se abren huecos hacia el sur en las estancias de día (salón, comedor, cocina, estudio) y hacia el este en las habitaciones.
Así, se resuelve la parte de programa de uso diurno en la planta baja, abierta a la propia parcela, con la intención clara de posibilitar un contacto más directo con el exterior. La parte más privada del programa se dispone en la planta superior ligada igualmente al exterior.
La pieza de garaje (y trastero) se encuentra en un volumen aparte más cercano al acceso, evitando la circulación de vehículos por la parcela y cerrándola visualmente hacia la carretera, haciendo de filtro en la aproximación a la vivienda.
Obra: Casa en Figueiras
Autor: terceroderecha arquitectos [Jorge Álvarez Rúa – Laura Arias Pardo – Jose C. Álvarez Rodríguez]
Año: 2013
Emplazamiento: Figueiras – Amoeiro – Ourense, Galicia, España
Fotografías: Baku Akazawa + terceroderecha.com
The offer conceives the housing as an abstract, constant and necessarily elongated element, given the morphology of the plot.
For desmaterializar this marked longitudinal component appears the volume as a meeting between two formal autonomous systems that at the same time could interact, organizing the interior under an analogous concept.
The singularity of the rural environment where the house places is one of the points of item for the offer. The orientation of better conference towards the north, the form extremely lengthened of the estate, the desire of privacy and the search of the soleamiento are determinant factors for the project. A literal interpretation of these determining all suggests the ideal formalization.
The offer conceives the housing as an abstract, constant and necessarily elongated element, due to the morphology of the plot. For desmaterializar this marked longitudinal component appears the volume of the house as a meeting between two formal autonomous systems that at the same time could interact, compressing into a minimum of gestures the maximum of program.
With the materialization of these systems one seeks to explore the duality gathered in the organization of the interior volume, where a constant and opened space is tinted by other closed spaces, more close friends and introverts. Thus there is obtained an architectural object in which the plant turns into gathering, or inversely, the configuration of the fronts is the genesis of the distribution scheme.
The volume of the housing arranges in the plot of a discreet way with regard to his vision from the road, looking for a minimal visual impact. Internally one organizes so that his stays are opened widely for the own estate, with hollows more controlled towards the lateral boundaries, in search of the balance between the necessary intimacy and an ideal relation by the exterior space.
The soleamiento also is a fundamental factor at the moment of organizing the housing, by it hollows are opened towards the south in the stays by day (lounge, dining room, kitchen, study) and eastward in the rooms.
This way, there is solved the part of program of diurnal use in the ground floor opened for the own plot, with the clear intention of making a more direct contact possible with the exterior. The part most deprived of the program arranges in the top floor tied equally on the outside.
The piece of garage (and lumber room) is in a volume apart nearer to the access, avoiding the traffic of vehicles for the plot and closing it visually towards the road, doing of filter in the approximation to the housing.
Work: House in Figueiras
Author: terceroderecha arquitectos [Jorge Álvarez Rúa – Laura Arias Pardo – Jose C. Álvarez Rodríguez]
Year: 2013
Location: Figueiras – Amoeiro – Ourense, Galicia, Spain
Photography: Baku Akazawa + terceroderecha.com
A proposta concibe a vivenda como un elemento abstracto, continuo e necesariamente alongado, dada a morfoloxía da parcela.
Para desmaterializar esa marcada compoñente lonxitudinal formúlase o volume como un encontro entre dous sistemas formais autónomos que ao mesmo tempo poidan interactuar, organizando o interior baixo un concepto análogo.
A singularidade do ámbito rural onde se sitúa a casa é un dos puntos de partida para a proposta. A orientación das mellores vistas cara ao norte, a forma extremadamente alongada do terreo, o desexo de privacidade e a busca do soleamiento son factores determinantes para o proxecto. Unha interpretación literal de todos estes condicionantes suxire a formalización óptima.
A proposta concibe a vivenda como un elemento abstracto, continuo e necesariamente alongado, debido á morfoloxía da parcela. Para desmaterializar esa marcada compoñente lonxitudinal formúlase o volume da casa como un encontro entre dous sistemas formais autónomos que ao mesmo tempo poidan interactuar, comprimindo nun mínimo de xestos o máximo de programa.
Coa materialización destes sistemas búscase explorar a dualidade recollida na organización do volume interior, onde un espazo continuo e aberto é matizado por outros espazos pechados, máis íntimos e introvertidos. Deste modo obtense un obxecto arquitectónico no que a planta se converte en alzado, ou á inversa, a configuración das fachadas é a xénese do esquema de distribución.
O volume da vivenda disponse na parcela dun xeito discreto respecto á súa visión dende a estrada, buscando un mínimo impacto visual. Interiormente organízase de modo que as súas estanzas se abren amplamente ao propio terreo, con ocos máis controlados cara aos lindes laterais, en busca do equilibrio entre a intimidade necesaria e unha óptima relación co espazo exterior.
O soleamiento tamén é un factor fundamental á hora de organizar a vivenda, por iso ábrense ocos cara ao sur nas estanzas de día (salón, comedor, cociña, estudo) e cara ao leste nos cuartos.
Así, resólvese a parte de programa de uso diúrno na planta baixa, aberta á propia parcela, coa intención clara de posibilitar un contacto máis directo co exterior. A parte máis privada do programa disponse na planta superior ligada igualmente ao exterior.
A peza de garaxe (e rocho) encóntrase nun volume á parte máis próximo ao acceso, evitando a circulación de vehículos pola parcela e pechándoa visualmente cara á estrada, facendo de filtro na aproximación á vivenda.
Obra: Casa en Figueiras
Autor: terceroderecha arquitectos [Jorge Álvarez Rúa – Laura Arias Pardo – Jose C. Álvarez Rodríguez]
Ano: 2013
Emprazamento: Figueiras – Amoeiro – Ourense, Galicia, España
Fotografías: Baku Akazawa + terceroderecha.com
El número ocho de la revista de arte y arquitectura POINTEs, editada en Madrid, publicación de arte y arquitectura realizada por estudiantes de diferentes ramas artísticas, que pretende reavivar el debate y dirigirnos HACIA UN ESPIRITU CRÍTICO, así como la investigación de las referencias mas importantes del siglo XX. Es así como se conforma como una revista libre de secciones basada en la recopilación de textos de opinión, reflexión, trabajos de investigación y trabajos artísticos propios.
POINTES 8
Breve historia del fuego
Inconmensurables
J. Prouvé y S.Radic, contemporaneidad inactual
Los valores de la técnica
Donde el tiempo se detiene; Alvaro Siza
Luis Feito
Museo Oteiza
O número oito da revista de arte e arquitectura POINTEs, editada en Madrid. Pointes é unha publicación de arte e arquitectura realizada por estudantes de diferentes ramas artísticas, pretende que reavivar o debate e dirixirnos CARA A UN ESPIRITU CRÍTICO, así como a investigación das referencias mais importantes do século XX. É así como Pointes confórmase como unha revista libre de seccións baseada na recompilación de textos de opinión, reflexión, traballos de investigación e traballos artísticos propios.
The number eight of the magazine of art and architecture POINTEs, edited in Madrid. Pointes is a publication of art and architecture realized by students of different artistic branches, which tries to re-intensify the debate and to go TOWARDS A CRITICAL SPIRIT, as well as the investigation of the references mas important of the XXth century. It is as well as Pointes conforms as a free magazine of sections based on the summary of texts of opinion, reflection, works of investigation and artistic own works.
Conferencia Eduardo Souto de Moura “Proyectos recientes”, durante la XI Semana de Arquitectura en Madrid.
A continuación, se presentóel libro «Eduardo Souto de Moura at work» por el arquitecto Souto de Moura y el autor del libro Juan Rodríguez.
EXPOSICIÓN. “Eduardo Souto de Moura: proyectos y concursos”
Del 3 de octubre de 2014 al 15 de enero de 2015
Planta acceso
La exposición “Eduardo Souto de Moura: proyectos y concursos – Madrid”, inédita en España en formato y contenidos, recorre de manera crítica la trayectoria de una de las más importantes referencias de la arquitectura contemporánea.
El proyecto expositivo aglutina dos vías de entender el trabajo de Souto de Moura, desde sus proyectos construidos como la “Restauración del Convento de las Bernardas”, “Casas das historias Paula Rego” o “Torre Burgo” entre otros y desde algunos de sus concursos más relevantes como “Alta Velocidad Évora” o las “Piscinas S.J. Madeira”.
El contenido presenta sus diferentes escalas de intervención a través de planos, maquetas, fotografías o bocetos. El conjunto presenta una de las visiones más interesantes y profundas en torno al trabajo un hombre comprometido con la sociedad y el territorio.
Conferencia Eduardo Souto de Moura “Proxectos recentes”, durante a XI Semana de Arquitectura en Madrid.
A continuación, se presentóel libro «Eduardo Souto de Moura at work» polo arquitecto Souto de Moura e o autor do libro Juan Rodríguez.
EXPOSICIÓN. “Eduardo Souto de Moura: proxectos e concursos”
Do 3 de outubro de 2014 ao 15 de xaneiro de 2015
Planta acceso
A exposición «Eduardo Souto de Moura: proxectos e concursos – Madrid», inédita en España en formato e contidos, percorre de xeito crítico a traxectoria dunha das máis importantes referencias da arquitectura contemporánea.
O proxecto expositivo aglutina dúas vías de entender o traballo de Souto de Moura, dende os seus proxectos construídos como a «Restauración do Convento das Bernardas», «Casas dás historias Paula Rego» ou «Torre Burgo» entre outros e dende algúns dos seus concursos máis relevantes como «Alta Velocidade Évora» ou as «Piscinas S.J. Madeira».
O contido presenta as súas diferentes escalas de intervención a través de planos, maquetas, fotografías ou bosquexos. O conxunto presenta unha das visións máis interesantes e profundas en torno ao traballo un home comprometido coa sociedade e o territorio.
There confers Eduardo Souto de Moura «Recent projects», during the Week XI of Architecture in Madrid.
Later, one presented the book «Eduardo Souto de Moura at work» for the architect Souto de Moura and the author of the book Juan Rodríguez.
EXHIBITION. «Eduardo Souto de Moura: projects and competitions»
From October 3, 2014 to January 15, 2015
Ground plants
The exhibition «Eduardo Souto de Moura: projects and contests – Madrid», unpublished in Spain in format and contents, it crosses in a critical way the path of one of the most important references of the contemporary architecture.
The explanatory project agglutinates two routes to understand Souto de Moura’s work, from his projects constructed as the «Restoration of the Convent of the Bernardas», «Houses you give histories Paula Rego» or «Tower Hamlet» between others and from some of his more relevant contests as «Alta Velocidad Évora» or the «Swimming pools S.J. Madeira».
The content presents his different scales of intervention across planes, models, photographies or sketches. The set presents one of the most interesting and deep visions concerning the work a man compromised with the company and the territory.
En el primer curso de arquitectura de la ETSAM, que para mí fue el de 1977-78, había una asignatura (para mí maldita) que se llamaba «Análisis de Formas», y cuyo catedrático era Javier Seguí. (La otra catedrática de la asignatura -creo que vino algo después, pero no lo recuerdo bien- era Helena Iglesias, que la enfocaba de una manera totalmente diferente y exigía habilidades y aptitudes prácticamente opuestas a las que pedía la primera cátedra: Esto es una señal más de la esquizofrenia propia de esta maldita carrera que tanto amamos, pero esto será tema de otra entrada. Hoy no toca).
Javier Seguí y sus profesores seguramente habrían sido excelentes en los últimos cursos de carrera o en el doctorado (alguno de ellos imparte ahora cursos de doctorado y, por lo que me cuentan, es muy bueno), pero en primer curso eran sencillamente terroríficos. Yo tenía diecisiete años. No era más tonto de lo normal, pero tampoco más espabilado. No entendía nada. Había creído infundadamente durante el bachillerato que sabía dibujar (al menos me gustaba mucho y me aplicaba bastante), pero aquí estaba completamente perdido. En el colegio dibujaba laminitas A4 sobre el pupitre, y aquí había que dibujar en A1, en caballete. En el colegio dibujaba con la mano y la muñeca, y aquí había que dibujar con el brazo entero, e incluso con la espalda, con las caderas, con todo. El gesto era importante para afrontar dibujos en un formato para mí tan grande y desbordante, en el que no había trabajado nunca y en el que me perdía.
Pero los profesores, en vez de ayudar con consejos técnicos o con el ejemplo (ay, el ejemplo), nos soltaban discursos teóricos y filosóficos sobre la forma, la expresión, la misión de la representación, la evocación, etc.
Nos recomendaron leer Punto y línea sobre el plano, de un tal Kandinski, a quien no había oído nombrar en mi vida. Empecé a leerlo y no entendí nada.
Me sentía muy angustiado.
El curso empezaba con temas de expresión libre, manchas abstractas, masas de color, etc. Todo ello, como digo, cargado de profundo contenido ideológico-teórico absolutamente indigerible.
Cada día era un susto nuevo. Una vez trajeron unas cuantas gallinas en jaulas que repartieron por el suelo del aula.
Abrieron las jaulas y soltaron las gallinas. ¡Hala! ¡A dibujar!
Recuerdo especialmente la cantidad de excrementos que soltaban. Seguramente estaban estresadas. No lo sé. (Yo sí que estaba estresado y excrementicio).
El caso es que, como pude, intenté dibujarlas. Me quedaban unas líneas insípidas, bastante rígidas, torpes.
Para colmo los profesores nos decían que no teníamos que dibujar las gallinas, sino su espíritu.
Gallina. Apunte de Van Gogh. 1890
¿Eh? ¿Qué era eso del espíritu de las gallinas?
-No dibujéis su forma exterior, su mera apariencia. Id más allá. Penetrad en ellas. Captad su espíritu.
¡Mierda de gallina! ¿Era eso? ¿Era ese su espíritu?
Querían decirnos (creo; aún no estoy seguro) que no dibujáramos las gallinas académica y melifluamente, sino que intentáramos captar su estructura, su movimiento, algo que nos sugirieran… Yo qué sé.
Querían que ante el estímulo visual provocado por una gallina plasmáramos unas manchas que fueran la gallina. Ah, claro, muy sencillo.
Se trataba, supongo o intuyo, de dibujar las gallinas con fuerza y con expresión. Ah, y fantásticamente bien. Si dibujabas de maravilla estabas aprobado. (El truquismo consistía en no terminar los dibujos, sino dejarlos como desenfocados, movidos. Importaba la impronta de la gallina sobre el papel, no un dibujo relamido. Vamos, eso creo).
Nosotros, como no entendíamos nada, trazábamos líneas horizontales sobre el papel, hacíamos curvas muy gestuales (preferentemente con una espátula embadurnada en témpera), e intentábamos construir un discurso incoherente y vacío sobre algo de lo que no teníamos la más mínima noción.
Los profesores eran tan incomprensibles en sus elogios como en sus denuestos. A veces parecía (sólo parecía) que estaban ensalzando los dibujos de un compañero, y, como no veíamos en ellos nada especial ni ningún motivo claro de aplauso, ni teníamos referencia alguna, ni criterio, ni nada, nos quedábamos con las hojas del rábano: «Mira, mira: Dibuja en papel gris, y no en papel blanco como nosotros». «Utiliza carboncillo y barra conté«. «Hace trazos muy largos». Etc. Intentábamos hacer eso mismo, pero nos ponían a caldo. Nada.
Otro día vino un grupo rockero y tocó en clase. Había que pintar la música. Recuerdo que hice un dibujo un poco psicodélico que mostraba como dos cataratas de trazos de colores, y les gustó a los profesores.
Otra semana tocó pintar el miedo. No nos centrábamos y los profesores nos animaban a sentir miedo y plasmarlo. Yo miedo sí que sentía, naturalmente, pero no sabía cómo conducirlo hacia el papel. Por aferrarme a algo ya experimentado, volví a pintar una cosa muy parecida a las dos cataratas de colores que les habían gustado, pero ahora fueron consideradas una mierda. ¡Vaya por Dios!
Fueron meses muy malos.
Pasado este primer trimestre de locura y angustia tocó dibujar «de verdad». Empezamos a hacer «ambientes»; es decir: el interior de la propia aula, con nosotros mismos dibujando en ella. Ah, amigos, ahí se te iba la perspectiva por menos de nada, y quienes dibujaban de verdad se escapaban claramente del pelotón. Ahí empezó a quedar claro quién sabía y quién no.
Luego tocó hacer estatua, y después, por fin, desnudo.
Recuerdo perfectamente a un compañero pelirrojo que dibujaba como los ángeles. Le vi hacer con pasteles los abdominales de un Ares que era como para morir de lo bien que estaba. Ese mismo pelirrojo dibujó semanas después a uno de los modelos, que era un poco gordito y morcillón, y parecía que su dibujo pesaba y todo. Los profesores le elogiaban. Ahora sí que entendíamos los elogios.
Así que era eso. Así que había que dibujar de puta madre. Acabáramos.
Pintar el espíritu de las gallinas, pintar una música rock, pintar el miedo, el hambre, el sueño… chorradas. Todo eso era un calentamiento de dedos para acabar pintando unas estatuas de escándalo y unas chicas de infarto.
Suspendí, naturalmente.
En el verano y en el curso siguiente me matriculé en una academia en la que me enseñaron a dibujar. Horas y horas de hacer mano. Eso era todo. Aprender a dibujar como Dios, y nada más. (Jejeje: Nada más).
Ese era el verdadero espíritu de las gallinas. Cada vez que veo a alguien dibujar o pintar fantásticamente bien me lo digo a mí mismo:
«Este cabrito ha captado el espíritu de las gallinas».
José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · octubre 2013
Dedicado a mis «amigos virtuales» de twitter Laureano Albaladejo (@LaureanoArqui), Cristina Barrón (@CristinArquitec) y Stepien y Barnó (@stepienybarno), que me pidieron que explicara con más detalle lo del espíritu de las gallinas.
PD.- Muchos años después, ya arquitecto, e incluso ya doctor -recién doctorado- tuve una experiencia mística que volvió a unir a mis maestros, amigos y compañeros de la escuela de arquitectura con el verdadero espíritu de las gallinas. De modo que podríamos decir que mi paso por la escuela de arquitectura de Madrid empezó y terminó con espíritus gallináceos. Pero el episodio de mi despedida gallinácea de la escuela sí que me lo tengo que preparar con calma (y buscar documentación) para intentar contarlo. A ver si puedo hacerlo en pocos días.
[:gl]
No primeiro curso de arquitectura da ETSAM, que para min foi o de 1977-78, había unha materia (para min maldita) que se chamaba «Análisis de Formas», e cuxo catedrático era Javier Seguí. (A outra catedrática da materia -creo que veu algo despois, pero non o recordo ben- era Helena Iglesias, que a enfocaba dun xeito totalmente diferente e esixía habilidades e aptitudes practicamente opostas ás que pedía a primeira cátedra: Isto é un sinal máis da esquizofrenia propia desta maldita carreira que tanto amamos, pero isto será tema doutra entrada. Hoxe non toca).
Javier Seguí e os seus profesores seguramente terían sido excelentes nos últimos cursos de carreira ou no doutorado (algún deles imparte agora cursos de doutorado e, polo que me contan, é moi bo), pero en primeiro curso eran sinxelamente terroríficos. Eu tiña dezasete anos. Non era máis parvo do normal, pero tampouco máis espelido. Non entendía nada. Crera infundadamente durante o bacharelato que sabía debuxar (polo menos gustábame moito e aplicábame bastante), pero aquí estaba completamente perdido. No colexio debuxaba laminitas A4 sobre o pupitre, e aquí había que debuxar en A1, en cabalete. No colexio debuxaba coa man e o boneco, e aquí había que debuxar co brazo enteiro, e mesmo coas costas, coas cadeiras, con todo. O xesto era importante para afrontar debuxos nun formato para min tan grande e desbordante, no que non traballara nunca e no que me perdía.
Pero os profesores, en vez de axudar con consellos técnicos ou co exemplo (ai, o exemplo), soltábannos discursos teóricos e filosóficos sobre a forma, a expresión, a misión da representación, a evocación, etc.
O curso empezaba con temas de expresión libre, manchas abstractas, masas de cor, etc. Todo iso, como digo, cargado de profundo contido ideolóxico-teórico absolutamente indixerible.
Cada día era un susto novo. Unha vez trouxeron unhas cantas galiñas en gaiolas que repartiron polo chan da aula.
Abriron as gaiolas e soltaron as galiñas. ¡Hala! ¡A debuxar!
Recordo especialmente a cantidade de excrementos que soltaban. Seguramente estaban estresadas. Non o sei. (Eu si que estaba estresado e excrementicio).
O caso é que, como puiden, intentei debuxalas. Quedábanme unhas liñas insípidas, bastante ríxidas, torpes.
Para colmo os profesores dicíannos que non tiñamos que debuxar as galiñas, senón o seu espírito.
Galiña. Apunte de Van Gogh. 1890
¿Eh? ¿Que era iso do espírito das galiñas?
-Non debuxedes a súa forma exterior, a súa mera aparencia. Ide máis alá. Penetrade nelas. Captade o seu espírito.
¡Merda de galiña! ¿Era iso? ¿Era ese o seu espírito?
Querían dicirnos (creo; aínda non estou seguro) que non debuxásemos as galiñas académica e melifluamente, senón que intentásemos captar a súa estrutura, o seu movemento, algo que nos suxerisen… Eu que sei.
Querían que ante o estímulo visual provocado por unha galiña plasmásemos unhas manchas que fosen a galiña. Ah, claro, moi sinxelo.
Tratábase, supoño ou intúo, de debuxar as galiñas con forza e con expresión. Ah, e fantasticamente ben. Se debuxabas de marabilla estabas aprobado. (O truquismo consistía en non rematar os debuxos, senón deixalos como desenfocados, movidos. Importaba a pegada da galiña sobre o papel, non un debuxo relambido. Imos, iso creo).
Nós, como non entendiamos nada, trazabamos liñas horizontais sobre o papel, faciamos curvas moi xestuais (preferentemente cunha espátula enzoufada en témpera), e intentabamos construír un discurso incoherente e baleiro sobre algo do que non tiñamos a máis mínima noción.
Os profesores eran tan incomprensibles nos seus eloxios como nos seus denuestos. Ás veces parecía (só parecía) que estaban a enxalzar os debuxos dun compañeiro, e, como non viamos neles nada especial nin ningún motivo claro de aplauso, nin tiñamos referencia ningunha, nin criterio, nin nada, quedabamos coas follas do ravo: «Mira, mira: Debuxa en papel gris, e non en papel branco como nós». «Utiliza carbón e barra conté«. «Fai trazos moi longos». Etc. Intentábamos facer iso mesmo, pero poñíannos a caldo. Nada.
Outro día veu un grupo roqueiro e tocou en clase. Había que pintar a música. Recordo que fixen un debuxo un pouco psicodélico que mostraba como dúas cataratas de trazos de cores, e lles gustou aos profesores.
Outra semana tocou pintar o medo. Non nos centrabamos e os profesores animábannos a sentir medo e plasmalo. Eu medo si que sentía, naturalmente, pero non sabía como conducilo cara ao papel. Por aferrarme a algo xa experimentado, volvín pintar unha cousa moi parecida ás dúas cataratas de cores que lles gustaran, pero agora foron consideradas unha merda. ¡Vaia por Deus!
Foron meses moi malos.
Pasado este primeiro trimestre de loucura e angustia tocou debuxar «de verdade». Empezamos a facer «ambientes»; é dicir: o interior da propia aula, connosco mesmos debuxando nela. Ah, amigos, aí íasete a perspectiva por menos de nada, e os que debuxaban de verdade escapábanse claramente do pelotón. Aí empezou a quedar claro quen sabía e quen non.
Logo tocou facer estatua, e, despois por fin, nu.
Recordo perfectamente un compañeiro rubio que debuxaba como os anxos. Vinlle facer con pasteis os abdominais dun Ares que era como para morrer do ben que estaba. Ese mesmo rubio debuxou semanas despois a un dos modelos, que era un pouco gordito e morcillón, e parecía que o seu debuxo pesaba e todo. Os profesores eloxiábano. Agora si que entendiamos os eloxios.
Así que era iso. Así que había que debuxar de puta nai. Rematásemos.
Pintar o espírito das galiñas, pintar unha música rock, pintar o medo, a fame, o sono… parvadas. Todo iso era un quentamento de dedos para acabar pintando unhas estatuas de escándalo e unhas rapazas de infarto.
Suspendín, naturalmente.
No verán e no curso seguinte matriculeime nunha academia na que me ensinaron a debuxar. Horas e horas de facer man. Iso era todo. Aprender a debuxar como Deus, e nada máis. (Jejeje: Nada máis).
Ese era o verdadeiro espírito das galiñas. Cada vez que vexo alguén debuxar ou pintar fantasticamente ben dígomo a min mesmo:
«Este cabrito captou o espírito das galiñas».
José Ramón Hernández Correa · Doutor Arquitecto
Toledo · outobre 2013
Dedicado aos meus «amigos virtuais» de twitter Laureano Albaladejo (@LaureanoArqui), Cristina Barrón (@CristinArquitec) e Stepien e Barnó (@stepienybarno), que me pediron que explicase con máis detalle o do espírito das galiñas.
PD.- Moitos anos despois, xa arquitecto, e mesmo xa doutor -recén doutorado- tiven unha experiencia mística que volveu unir aos meus mestres, amigos e compañeiros da escola de arquitectura co verdadeiro espírito das galiñas. De modo que poderiamos dicir que o meu paso pola escola de arquitectura de Madrid empezou e rematou con espíritos galináceos. Pero o episodio da miña despedida galinácea da escola si que mo teño que preparar con calma (e buscar documentación) para intentar contalo. A ver se podo facelo en poucos días.
[:en]
In the first course of architecture of the ETSAM, which for me was of 1977-78, there was a subject (for damned me) that was called «Analysis of Forms», and whose professor was Javier Seguí. (Another professor of the subject – I believe that it came a little later, but I it do not remember good – she was Helena Iglesias, who was focusing it in a totally different way and it was required skills and aptitudes practically opposite to for those that the first chair was asking: This is one more sign of the own schizophrenia of this damned career that so much we love, but this will be a topic of another entry. Today it does not touch).
Javier Seguí and his teachers surely would have been excellent in the last courses of career or at the doctorate (someone of them gives now courses of doctorate and, for what they tell me, it is very good), but in the first course they were simply terrifying. I was seventeen years old. It was not sillier of the normal thing, nor any more espabilado. He did not understand anything. He had believed groundlessly during the baccalaureate that it could draw (at least I liked much and was applying myself enough), but here it was completely lost. In the college it was drawing laminitas A4 on the desk, and here it was necessary to draw in A1, in trestle. In the college it was drawing with the hand and the wrist, and here it was necessary to draw with the entire, and enclosed arm with the back, with the hips, with everything. The gesture was important to confront drawings in a format for so big and overflowing me, at which it had never been employed and at the one that was getting lost.
But the teachers, instead of helping with technical advices or with the example (sigh, the example), were giving up theirs theoretical and philosophical speeches on the form, the expression, the mission of the representation, the evocation, etc.
They recommended to us to read Punto y línea sobre el plano, of such a Kandinski, whom it had not heard naming in my life. I started reading it and did not understand anything.
I was feeling very distressed.
The course was beginning with topics of free expression, abstract spots, masses of color, etc. All this, as I say, loaded with deep ideological – theoretical absolutely indigestible content.
Every day was a new fright. Once they brought a few hens in cages that they distributed for the soil of the classroom.
They opened the cages and gave up the hens. Pull! To drawing!
I remember specially the quantity of excrements that were giving up. Surely they were stressed. I do not know it. (I yes that was put stress and excrementicio).
The case is that, since I could, I them tried to draw. I still had a few insipid, rigid enough, awkward lines.
For limit the teachers were saying to us that we did not have to draw the hens, but his spirit.
Hen. Van Gogh´s note. 1890
Eh? What age it of the spirit of the hens?
-Do not draw his exterior form, his mere appearance. Go beyond. Penetrate in them. Catch his spirit.
Shit of hen! Was it it? Was it this his spirit?
They wanted to say to us (I believe; still I am not sure) that we were not drawing the hens academician and mellifluously, but we were trying to catch his structure, his movement, anything that they were suggesting us… I what I know.
They wanted that before the visual stimulus provoked by a hen we were forming a few spots that were the hen. Ah, clear, very simple.
It was treating itself, I suppose or feel, of drawing the hens strongly and with expression. Ah, and fantasticly well. If you were drawing of marvel you were approved. (The knack was consisting of not finishing the drawings, but of making them like got out of focus, moved. It was importing the stamp of the hen on the paper, not a re-licked drawing. We go, I believe it).
We, since we did not understand anything, were planning horizontal lines on the paper, were doing curves very gestuales (preferably with a spatula daubed in témpera), and were trying to construct an incoherent and empty speech on something of what we did not have the most minimal notion.
The teachers were so incomprehensible in his praises as in his insults. Sometimes it seemed (only it seemed) that the drawings of a companion were ensalzando, and, since we saw in them not specially at all not even any clear motive of plaudit, we did not even have neither any reference, or criterion, or anything, were remaining with the leaves of the radish: «Look, it looks: It draws in gray paper, and not in white paper as us». «Charcoal and bar uses was counted by me». «It does very long outlines». Etc. We were trying to make it same, but they were putting us to broth. Nothing.
Another day rocker came a group and touched in class. It was necessary to paint the music. I remember that I did an a bit psychodelic drawing that was showing as two cataracts of outlines of colors, and the teachers liked it.
Another week had to paint the fear. We were not centring and the teachers were encouraging us to be frightened and to form it. I fear yes that was feeling, naturally, but did not know how to lead it towards the paper. For sticking to something already experienced, I returned to paint a thing very similar to both cataracts of colors that they had liked, but now they were considered to be a shit. Go for God!
They were very bad months.
Past this first quarter of madness and distress had to draw «indeed». We start doing «environments»; it is to say: the interior of the own classroom, with us themselves drawing in her. Ah, friends, there you was going away the perspective for less nothing, and those who were drawing indeed were escaping clearly of the squad. There there started remaining clear the one who knew and whom not.
Then it had to do statue, and later, finally, I undress.
I remember perfectly a red-haired companion who was drawing as the angels. I saw him to do with pastry the abdominal ones of one Plough that it was like to die of well that was. The same red-haired one drew some weeks later one of the models, who was a bit rather fat and morcillón, and it seemed that his drawing was weighing and everything. The teachers were praising him. Now yes that we understood the praises.
So it was it. So mother was necessary to draw of prostitute. We were finishing.
To paint the spirit of the hens, a music to paint rock, to paint the fear, the hunger, the dream … foolishness. All that was a warming finger to end up by painting a few statues of scandal and a few girls of heart attack.
I suspended, naturally.
In the summer and in the following course I registered in an academy in which they taught me to draw. Hours and hours of doing hand. It was quite. To learn to draw as God, and nothing more. (Jejeje: Nothing more).
This it was the real spirit of the hens. Whenever I see to drawing or painting someone fantasticly well I say it to me itself:
«This kid has caught the spirit of the hens».
José Ramón Hernández Correa · Doctor Architect
Toledo · october 2013
Dedicated to my » virtual friends » of twitter Laureano Albaladejo (@LaureanoArqui), Cristina Barrón (@CristinArquitec) and Stepien and Barnó (@stepienybarno), that asked me to explain with more details it of the spirit of the hens.
PD.- Many years later, already architect, and even already doctor – newly conferred a doctor’s degree – I had a mystical experience that returned to join my teachers, friends and companions of the school of architecture with the real spirit of the hens. So that we might say that my step along the school of architecture of Madrid began and ended with spirits gallináceos. But the episode of my farewell gallinácea of the school yes that I have to prepare calmly (and to look for documentation) to try to count it. To seeing if I can do it in a few days.
El curso de arquitectura Acerca de la integración de las artes toma como punto de referencia el célebre ensayo homónimo que Luis Seoane escribió en Buenos Aires en 1962, en el que, basándose en sus propias experiencias en el campo del muralismo, exponía la estrecha relación existente entre las artes plásticas y la arquitectura, poniendo como ejemplo la obra de grandes arquitectos como Frank Lloyd Wright o Antoni Gaudí.
Del mismo modo, este curso, que nace con vocación de continuidad, reúne a destacados arquitectos y profesionales como la arquitecta madrileña Ángela García de Paredes, la Directora Ejecutiva de los Premios Pritzker de Arquitectura Martha Thorne o los arquitectos responsables del diseño de la propia sede de la Fundación Luis Seoane, Juan Creus y Covadonga Carrasco, entre otros, con el fin de ofrecer a lo largo de tres meses aproximadamente, una visión lo más amplia posible sobre las relaciones entre arquitectura y otras disciplinas artísticas como el cine, el diseño, la fotografía, etc.
El importe del curso es de 100 EUR, con un descuento del 50% sobre el precio de matrícula para estudiantes, jubilados y desempleados. Para los socios de Amigos da Fundación Luis Seoane, la inscripción es totalmente gratuita.
Fechas: 9 Octubre 2014 – 18 Diciembre 2014
Lugar: Salón de actos, Fundación Luis Seoane, (A Coruña, España)
Participantes: Covadonga Carrasco, Juan Creus, Pilar Díez, Andrés Fernández Albalat, Pablo Gallego, Ángela García de Paredes, Luis Gil, Jesús Irisarri, Cristina Nieto, Alberto Noguerol, Luz Paz Agras, Carme Pinós, Guadalupe Piñera, Martha Thorne, María Vázquez Molezún
Coordinación: Fermín Blanco
+ info
O curso de arquitectura acerca da integración das artes toma como punto de referencia o célebre ensaio homónimo que Luis Seoane escribiu en Bos Aires en 1962, no que, baseándose nas súas propias experiencias no campo do muralismo, expoñía a estreita relación existente entre as artes plásticas e a arquitectura, poñendo como exemplo a obra de grandes arquitectos como Frank Lloyd Wright ou Antoni Gaudí.
Do mesmo modo, este curso, que nace con vocación de continuidade, reúne destacados arquitectos e profesionais como a arquitecta madrileña Ángela García de Paredes, a Directora Executiva dos Premios Pritzker de Arquitectura Martha Thorne ou os arquitectos responsables do deseño da propia sede da Fundación Luis Seoane, Juan Creus e Covadonga Carrasco, entre outros, co fin de ofrecer ao longo de tres meses aproximadamente, unha visión o máis ampla posible sobre as relacións entre arquitectura e outras disciplinas artísticas como o cine, o deseño, a fotografía, etc.
O importe do curso é de 100 EUR, cun desconto do 50% sobre o prezo de matrícula para estudantes, xubilados e desempregados. Para os socios de Amigos dá Fundación Luis Seoane, a inscrición é totalmente gratuíta.
Datas: 9 Outubro 2014 – 18 Decembro 2014
Lugar: Salón de actos, Fundación Luis Seoane, (A Coruña, España)
Participantes: Covadonga Carrasco, Juan Creus, Pilar Díez, Andrés Fernández Albalat, Pablo Gallego, Ángela García de Paredes, Luis Gil, Jesús Irisarri, Cristina Nieto, Alberto Noguerol, Luz Paz Agras, Carme Pinós, Guadalupe Piñera, Martha Thorne, María Vázquez Molezún
Coordinación: Fermín Blanco
+ info
The course of architecture About of the Integration of the Arts capture as point of reference the famous homonymous test that Luis Seoane wrote in Buenos Aires in 1962, in which, being based on his own experiences on the field of the muralismo, was exposing the narrow existing relation between the plastic arts and the architecture, putting as example the work of big architects as Frank Lloyd Wright or Antoni Gaudí.
In the same way, this course, which it is born with vocation of continuity, assembles out-standing architects and professionals as the arquitecta of Madrid Ángela García of Walls, the Executive Director of the Prizes Pritzker of Architecture Martha Thorne or the architects responsible for the design of the own headquarters of the Foundation Luis Seoane, Juan Creus y Covadonga Carrasco, between others, in order to offer throughout three months approximately, an as wide as possible vision on the relations between architecture and other artistic disciplines as the cinema, the design, the photography, etc.
The amount of the course is 100 EUR, with a discount of 50 % on the price of matriculation for students, retired and unemployed. For the partners of Friends Luis Seoane gives Foundation, the inscription is totally free.
Date: On October 9, 2014 – December 18, 2014.
Locatiónr: Assembly hall, Fundación Luis Seoane, (A Coruña, Spain)
Participants: Covadonga Carrasco, Juan Creus, Pilar Díez, Andrés Fernández Albalat, Pablo Gallego, Ángela García de Paredes, Luis Gil, Jesús Irisarri, Cristina Nieto, Alberto Noguerol, Luz Paz Agras, Carme Pinós, Guadalupe Piñera, Martha Thorne, María Vázquez Molezún
Roca, en colaboración con la Escuela Politécnica Superior CEU San Pablo, organiza el ciclo de jornadas ‘Al borde de la crítica’, que tiene como objetivo reflexionar sobre la teoría y crítica arquitectónica de la mano de prestigiosos profesionales del sector. Estas jornadas se celebrarán del 7 de octubre de 2014 al 25 de marzo de 2015 en el Roca Madrid Gallery.
‘Al borde de la crítica’ se configura como un espacio de debate plural para incentivar el diálogo, acercar posiciones y configurar nuevos escenarios en el controvertido ámbito de la crítica arquitectónica. El ciclo, compuesto por cuatro jornadas en formato mesa redonda, está comisariado por los arquitectos Beatriz Villanueva, Francisco Javier Casas y Santiago de Molina.
Francisco Javier Casas explica que «en los últimos años la crítica de arquitectura casi ha eludido por completo su papel más comprometido e incómodo para elegir un camino en el que sólo se muestra la selección de obras y autores escogida por los editores de revistas y comisarios”. En ese sentido, Casas afirma: “Ahora más que nunca es necesario dar cabida nuevamente a espacios libres de influencias donde pueda exponerse, no ya el proyecto de arquitectura como objeto a adorar, sino los contextos y las contradicciones que la propia arquitectura contiene».
El ciclo se iniciará el 7 de octubre con la jornada titulada “Curate or die” que tratará de las transferencias que se producen entre las exposiciones y la actividad curatorial como ejercicio de la crítica de arquitectura. Este acto, que estará moderado por Jesús Donaire, profesor asociado de la ETSAM y comisario de JAE y Domusae, contará con la presencia de Terence Riley, arquitecto fundador del estudio de arquitectura K/Y, exdirector del departamento de arquitectura del MOMA y del Miami Art Museum; Martha Thorne, directora ejecutiva del Premio Pritzker de Arquitectura y vicedecana asociada de Relaciones Exteriores del IE School of Architecture and Design de Madrid; Mauricio Bertet, profesor de la Escuela Politécnica Superior CEU San Pablo; y Maite Muñoz, profesora de la ETSAM y autora de múltiples libros, entre los cuales destaca La Desintegración Estilística de la Arquitectura Contemporánea.
‘Al borde de la crítica’ recoge el testigo de las jornadas homónimas que tuvieron lugar durante 2013.
AGENDA:
1ª jornada: 7/10/14 – ‘Curate or Die’ (mesa redonda en inglés)
3º jornada: 25/2/15 – ‘De la hemeroteca a la biblioteca’
David Cohn
Alicia Guerrero Yeste
Antonio Miranda,
Moderador: Juan García Millán
4º jornada: 25/3/15 – ‘La muerte de la crítica’ (mesa redonda en inglés)
Panayotis Tournikiotis
Josep Mª Montaner
Auxi Gálvez
Moderador: Nicolás Maruri
Para obtener más información:
Tel. 900 10 32 52
info.madridgallery@roca.net
Rocha, en colaboración coa Escola Politécnica Superior CEU San Pablo, organiza o ciclo de xornadas ‘ao bordo da crítica’, que ten como obxectivo reflexionar sobre a teoría e crítica arquitectónica da man de prestixiosos profesionais do sector. Estas xornadas celebraranse do 7 de outubro de 2014 ao 25 de marzo de 2015 no Rocha Madrid Gallery.
‘Ao bordo da crítica’ configúrase como un espazo de debate plural para incentivar o diálogo, achegar posicións e configurar novos escenarios no controvertido ámbito da crítica arquitectónica. O ciclo, composto por catro xornadas en formato mesa redonda, está comisariado polos arquitectos Beatriz Villanueva, Francisco Javier Casas e Santiago de Molina.
Francisco Javier Casas explica que «nos últimos anos a crítica de arquitectura case eludiu por completo o seu papel máis comprometido e incómodo para elixir un camiño no que só se mostra a selección de obras e autores escollida polos editores de revistas e comisarios». Nese sentido, Casas afirma: «Agora máis que nunca é necesario dar cabida novamente a espazos libres de influencias onde poida expoñerse, non xa o proxecto de arquitectura como obxecto a adorar, senón os contextos e as contradicións que a propia arquitectura contén».
O ciclo iniciarase o 7 de outubro coa xornada titulada «Curate or die» que tratará das transferencias que se producen entre as exposicións e a actividade curatorial como exercicio da crítica de arquitectura. Este acto, que estará moderado por Jesús Donaire, profesor asociado da ETSAM e comisario de JAE e Domusae, contará coa presenza de Terence Riley, arquitecto fundador do estudo de arquitectura K/Y, exdirector do departamento de arquitectura do MOMA e do Miami Art Museum; Martha Thorne, directora executiva do Premio Pritzker de Arquitectura e vicedecana asociada de Relacións Exteriores do IE School of Architecture and Design de Madrid; Mauricio Bertet, profesor da Escola Politécnica Superior CEU San Pablo; e Maite Muñoz, profesora da ETSAM e autora de múltiples libros, entre os cales destaca La Desintegración Estilística de la Arquitectura Contemporánea.fesora de la ETSAM y autora de múltiples libros, entre los cuales destaca La Desintegración Estilística de la Arquitectura Contemporánea.
‘Ao bordo da crítica’ recolle a testemuña das xornadas homónimas que tiveron lugar durante 2013.
AXENDA:
1ª xornada: 7/10/14 – ‘Curate or Die’ (mesa redonda en inglés)
3º xornada: 25/2/15 – ‘De la hemeroteca a la biblioteca’
David Cohn
Alicia Guerrero Yeste
Antonio Miranda,
Moderador: Juan García Millán
4º jornada: 25/3/15 – ‘La muerte de la crítica’ (mesa redonda en inglés)
Panayotis Tournikiotis
Josep Mª Montaner
Auxi Gálvez
Moderador: Nicolás Maruri
Para obtener más información:
Tel. 900 10 32 52
info.madridgallery@roca.net
Roca, in collaboration with the Escuela Politécnica Superior CEU San Pablo, organizes the cycle of days ‘At the edge of the critique’, that has as aim think about the theory and architectural critique of the hand of prestigious professionals of the sector. These days will celebrate from October 7, 2014 to March 25, 2015 in the Roca Madrid Gallery.
‘At the edge of the critique’ it is formed as a space of plural debate to stimulate the dialog, to bring positions over and to form new scenes in the controversial area of the architectural critique. The cycle composed by four days in format round table, is comisariado for the architects Beatriz Villanueva, Francisco Javier Casas and Molina’s Santiago.
Francisco Javier Casas makes clear that «in the last years the critique of architecture almost has eluded completely his more awkward and inconvinient paper to choose a way in the one that only shows himself the selection of works and authors chosen by the publishers of magazines and commissioners». In this sense, Houses it affirms: «Now more that it is never necessary to give content again to free spaces of influences where it could be exposed, not already the project of architecture as object to adoring, but the contexts and the contradictions that the own architecture contains».
The cycle will begin on October 7 with the qualified day “Curate or die” that will treat of the transfers that they take place between the exhibitions and the activity curatorial as exercise of the critique of architecture. This act, which will be moderated by Jesus Donaire, associate teacher of the ETSAM and commissioner of JAE and Domusae, will possess the presence of Terence Riley, founding architect of the study of architecture K/Y, exdirector of the department of architecture of the MOMA and of the Miami Art Museum; Martha Thorne, executive director of the Prize Pritzker of Architecture and vicedecana associated of Exterior Relations of the IE School of Architecture and Design of Madrid; Mauricio Bertet, teacher of the Technical Top School CEU San Paul; and Maite Muñoz, teacher of the ETSAM and authoress of multiple books, between which stands out The Stylistic Disintegration of the Contemporary Architecture.
‘At the edge of the critique’ there gathers the witness of the homonymous days that took place during 2013.
Schedule:
1ª day: 7/10/14 – ‘Curate or Die’ (Round table in English)
Abrí los ojos en aquella habitación de color amarillo. A mi alrededor, cientos de libros y cuadernos se apoyaban sobre muebles diseminados por la caótica estancia. Poe, Melville, Tolstoi o Maupassant se amontonaban en insólito equilibrio. El suelo estaba repleto de folios arrugados, víctimas sin duda de algún acceso de ira. Yo yacía sobre uno de esos hermoso divanes diseñados por Jeanneret y Perriand.
-Bien, caballero. Podemos empezar.
Volví la vista hacia el lugar de donde procedía la voz. En la penumbra vi un hombre relativamente joven, de cuyo cabello oscuro, abundante hasta el exceso y algo desordenado, se descolgaban dos pobladas patillas. Me sonreía.
-¿Está usted cómodo? –preguntó.
Mi interlocutor estaba sentado en una Fiberglass Chair, una de esas sillas que Charles y Ray Eames diseñaron en los años cincuenta. Fijé mi atención en su armónica curvatura, en las delicadas formas que había adquirido la fibra de vidrio para acomodarse al cuerpo humano. Una pieza original, concluí con cierto deleite. El hombre se incorporó lentamente y pude distinguir entonces su nariz, sus ojos y su boca. En una fracción de segundo, su rostro se delineó al completó. No podía creer lo que tenía ante mis ojos: ¡era yo mismo!
-Sí, no se preocupe –balbuceé.
Decidí no decir nada acerca de la extraña situación. Probablemente no fuese más que un sueño o una alucinación, y en caso contrario, ¿cómo iba a creerme ese hombre, ese otro yo? Preferí seguirle la corriente hasta averiguar qué clase de delirio me había llevado a la consulta de un psicoanalista que se había transmutado en mí mismo.
-Bien –dijo-. Así que ha venido usted a tratarse de esa molesta obsesión. Su rostro me resulta familiar…
-Tengo unos rasgos muy comunes –respondí tajante-. Estoy listo para comenzar el tratamiento.
-De acuerdo, caballero, aunque yo prefiero llamarlo entrevista. Comencemos. En primer lugar, querría que me describiese usted su primer recuerdo.
Respiré profundamente antes de entrar en el juego de ese hombre.
-Es difícil-dije-. Recuerdo unas chalanas apoyadas contra un muro, y una ensenada allí abajo… al otro lado, un campo cuya maleza invade el camino… El sol está bastante alto, hay un olor punzante a brea y barniz… Es todo bastante confuso… ¡Creo que será mejor que le haga un dibujo!
Recogí uno de los papeles del suelo, saqué unos rotuladores que llevaba en el bolsillo y tracé unas líneas. El psicoanalista tomaba apuntes y, de cuando en cuando, me dirigía miradas de desaprobación. Le mostré el esbozo.
El primo Ramón
-Parece que esto no funciona –dijo contrariado, tras un breve vistazo al boceto-. Probaremos con otro ejercicio. Concéntrese ahora, caballero, en su recuerdo más feliz, en su momento de mayor cercanía a la felicidad. Ponga todo su empeño en transmitirme esa idea de paraíso, haga un esfuerzo de abstracción y defínamelo con tanto detalle como sea posible.
-¡De acuerdo! –respondí con entusiasmo. A decir verdad, comenzaba a pasármelo bien- Me viene a la mente una mesa con dos cafés humeantes… Hay una brisa ligera y siento el olor de las hojas… distingo, sobre un plato, un pedazo de tarta y más allá unas migas por las que pelean dos pájaros de un rojo intenso. Podría asegurar que es Nueva York… ¡Pero yo nunca he estado en Nueva York! Todo vuelve a ser confuso…
Tras unos segundos, comencé a dibujar de nuevo para mostrar a ese hombre la imagen que se me había revelado como el paraíso. Al fin y al cabo, pensé, ¿quién mejor que otro yo para ayudarme a resolver la paradoja?
El primo Ramón
El disgusto de ese hombre parecía aumentar a medida que avanzaba la sesión. Me miró con severidad antes de agarrar con evidente irritación la hoja que le ofrecía y apoyarla en la mesilla que tenía a su lado -otro delicado mueble de Perriand, observé-. Acto seguido, se puso en pie y comenzó a hablar mientras caminaba en círculo por la habitación.
-Caballero, estoy dispuesto a ayudarle a superar esa rara aversión suya a las palabras, que ha derivado en una enfermiza querencia por el dibujo. Pero necesito una mayor cooperación por su parte…
Se sirvió un café y le dio un pequeño sorbo, con aire solemne. Me miró desde arriba durante unos segundos, esperando comprobar el efecto de sus palabras. A continuación, se dejó caer de nuevo en su silla:
-Tal vez sea más fácil si se concentra usted en una frase… -dijo pensativo- ¡Eso es! Dígame una cita que haya usted memorizado en algún momento de su vida y no haya sido capaz de apartar de su mente desde entonces. Todos tenemos unas cuantas.
-Desde luego –concedí-. Recuerdo una frase de Borges, esa que comienza: Un hombre se propone la tarea de dibujar el mundo…
-¡Por favor! –me interrumpió- ¡Evite hablar de dibujo! ¿Acaso no piensa usted en otra cosa? Leo en su currículum que ha estudiado arquitectura. Yo también… Vaya, y curiosamente, en las mismas fechas que usted…-observó pensativo- Puede que incluso hayamos coincidido.
Traté de evitar que se percatase de que éramos la misma persona. Cité con precipitación la primera frase sobre arquitectura que se me vino a la memoria:
-Recuerdo aquello que dijo el maestro Scarpa: Sólo puedo ver las cosas si las dibujo.
-¡Cállese! –exclamó- Es evidente que usted es un enfermo crónico… y, lo que es más grave, ha logrado que vuelva a aflorar en mí esa misma obsesión –añadió con profundo abatimiento-. Sí, caballero: antes que usted, yo sufrí el azote de ese desvarío.
-No me lo puedo creer… -repliqué con falsa sorpresa.
-Sí. Aún conservo algunos dibujos de esos que antes coleccionaba de manera enfermiza. Mire este increíble dibujo de Piranesi.
Sacó de su bolsillo un puñado de hojas arrugadas. Las separó, extendió una de ellas y, al punto, extendió su brazo hacia mí para mostrármela.
Le Carceri d´Invenzione, Giovanni Battista Piranesi
-En su momento llegué a poseer una considerable colección de dibujos de arquitectos rusos –continuó, melancólico-. Vea esta maravilla de Chernikhov, deléitese con el alarde de virtuosismo de Brodsky y Utkin…
Cycle Architecture of Bridges, Iakov Chernikhov Wandering Turtle, Alexander Brodsky e Ilya Utkin
Durante unos segundos, ambos contemplamos extasiados las reproducciones que el psicoanalista había sacado de su bolsillo. El onírico paisaje de Brodsky se presentaba a nuestros ojos como respuesta al dramatismo de las carceri de Piranesi, mientras las audaces líneas de Chernikhov parecían a punto de rebelarse contra el estatismo del papel…
-Conservo también este otro dibujo de Cedric Price –continuó, sin apartar la vista de las hojas- Tenga, eche un vistazo.
Museum in Lincoln,Cedric Price
La fuerza sintética de esas escasas líneas captó mi atención como antes habían hecho las otras imágenes. Analicé con calma el boceto de Price, al tiempo que proclamaba su maestría a viva voz. El psicoanalista me miraba ahora con aprobación.
-Bien, caballero –dije-. Si he de ser sincero, yo también guardo en mi bolsillo algunas estampas.
En el acto, saqué unas hojas arrebujadas del bolsillo de mi pantalón. Había allí esbozos de Sverre Fehn, de Utzon y de Pietilä. Había incluso un dibujo de Sota y otro de Sáenz de Oíza que no recordaba haber guardado. Los examinó con detenimiento durante varios minutos hasta que, de pronto, me dijo:
-Si no le importa, me gustaría quedarme con esos dibujos que hizo al usted al inicio de la sesión… Por motivos estrictamente profesionales, por supuesto.
-Eso no es posible, caballero –respondí con firmeza- . Debo llevármelos. Resulta evidente que no es usted psicoanalista, así que buscaré un profesional que ponga remedio a esta locura.
En realidad, solo quería recuperar esos dibujos para añadirles un poco de color. Eso, pensé, mejoraría el resultado. Los cogí sin titubeos de la mesilla. El otro yo me miró, esbozando una sonrisa complaciente.
-Caballero –dijo con serenidad-, me temo que ni usted ni yo tenemos remedio.
Borja López Cotelo. Doctor arquitecto
A Coruña. febrero 2014
Jean Michel Frodon en su artículo «Venecia: del cine a la Bienal… de arquitectura», publicado en el último número de Caimán Cuadernos de Cine, escribe sobre la exposición Monditalia, incluida en la Bienal de Arquitectura de este año y su asombro ante «la revelación de la Cupola, la extraordinaria villa construida en secreto a mediados de los años sesenta por el arquitecto visionario Dante Bini para Antonioni y Monica Vitti en la Costa Paraíso de Cerdeña».
La verdad es que no conocía este edificio, ni sus circunstancias. Bini proyectó el edificio, según la Wikipedia en los años setenta, aunque hay otras fuentes donde lo datan en 1969 y también afirman que Bini construyó dos casas con forma de cúpula, lo que puede constatarse gracias al Google Maps, una más grande para el director y la otra para la actriz, que también vivieron separados en Roma, en dos pisos comunicados por una escalera que en el momento de su separación fue cerrada y sobre cuya huella la siguiente esposa de Antonioni colocó una alfombra que levantaba para enseñarle a los visitantes los rastros del anterior amor de su marido.
Volviendo a Cerdeña, la cúpula se construyó con hormigón armado, usando aire comprimido para levantarla, un sistema constructivo inventado por Bini, para hacer lo que denominó Binishells, y con el que ha hecho otras mil seiscientas de estos objetos en veinte países, alguna con un diámetro de cuarenta metros. Respecto a ésta, según cuenta Bini,
«Antonioni estaba obsesionado con el olor del mar, la materialidad de las rocas y con el aroma de la vegetación local».
En otro lugar se amplían los recuerdos de Bini, al parecer Antonioni le dijo:
«No quiero una casa, sino un espacio tridimensional»
añadiendo
«odio los apartamentos, quiero vivir en una escultura que esté escavada en la roca, que huela a la naturaleza circundante. La arquitectura no es sólo sombra y luz, debe ser también olor ¿Has probado a sentir el olor de una piedra?»
entonces tomó un trozo de granito rojo y lo acercó a la nariz del arquitecto, ya bastante confundido por su pregunta .
«Quiero una casa con olor a piedra. Con una cama que huela a enebro y quiero que haya un sonido» «¿Un sonido?»
preguntó Bini.
«Nunca había oído nada igual».
Antonionii le dijo entonces:
«Venga, escuche el sonido de las olas marinas. Mi casa debe tener dentro ese sonido. Quiero escuchar el viento que viene del mar».
Sería interesante saber si además de estas indicaciones «sensoriales». Antonioni influyó en algo más en el diseño del edificio y si estas influencias tuvieron alguna relación con sus películas y con su extraordinaria capacidad e inventiva para mostrar los espacios arquitectónicos y urbanos.
En la Cupola más grande se celebraron bastantes fiestas memorables, y es una lástima no haber podido asistir a alguna de ellas con un vermú seco en la mano y rodeado de gente interesante, pero cuando el director y la actriz se separaron fue abandonada, ahora está casi en ruinas y seguramente desaparecerá. Los edificios, aunque inanimados también tienen alma y han de sufrir los embates y desamores de sus animados propietarios.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, octubre 2014
[:gl]Estado actual de la casa. Foto: Flickr
Jean Michel Frodon en su artículo «Venecia: del cine a la Bienal… de arquitectura», publicado en el último número de Caimán Cuadernos de Cine, escribe sobre la exposición Monditalia, incluida en la Bienal de Arquitectura de este año y su asombro ante «la revelación de la Cupola, la extraordinaria villa construida en secreto a mediados de los años sesenta por el arquitecto visionario Dante Bini para Antonioni y Monica Vitti en la Costa Paraíso de Cerdeña».
A verdade é que non coñecía este edificio, nin as súas circunstancias. Bini proxectou o edificio, segundo a Wikipedia nos anos setenta, aínda que hai outras fontes onde o datan en 1969 e tamén afirman que Bini construíu dúas casas con forma de cúpula, o que pode constatarse grazas ao Google Maps, unha máis grande para o director e a outra para a actriz, que tamén viviron separados en Roma, en dous pisos comunicados por unha escaleira que no momento da súa separación foi pechada e sobre cuxa pegada a seguinte esposa de Antonioni colocou unha alfombra que levantaba para ensinalo aos visitantes os rastros do anterior amor do seu marido.
Volvendo a Cerardeña, a cúpula construíuse con formigón armado, usando aire comprimido para levantala, un sistema constructivo inventado por Bini, para facer o que denominou Binishells, e co que fixo outras mil seiscentas destes obxectos en vinte países, algunha cun diámetro de corenta metros. Respecto a esta, segundo conta Bini,
«Antonioni estaba obsesionado co olor do mar, a materialidade das rochas e co aroma da vexetación local».
Noutro lugar amplíanse os recordos de Bini, ao parecer Antonioni díxolle:mplían los recuerdos de Bini, al parecer Antonioni le dijo:
«»Non quero unha casa, senón un espazo tridimensional»»
engadindo
«odio os apartamentos, quero vivir nunha escultura que estea escavada na rocha, que cheire á natureza circundante. A arquitectura non é só sombra e luz, debe ser tamén olor ¿Probaches a sentir ou ulir dunha pedra?»
entón tomou un anaco de granito vermello e achegouno ao nariz do arquitecto, xa bastante confundido pola súa pregunta.
«Quero unha casa con olor a pedra. Cunha cama que ula a xenebreiro e quero que haxa un son»» ¿Un son?»
preguntou Bini.
«Nunca oíra nada igual».
Antonionii díxolle entón:
«Venga, escoite o son das ondas mariñas. A miña casa debe ter dentro ese son. Quero escoitar o vento que vén do mar».
Sería interesante saber se ademais destas indicacións «sensoriais». Antonioni influíu en algo máis no deseño do edificio e se estas influencias tiveron algunha relación coas súas películas e coa súa extraordinaria capacidade e inventiva para mostrar os espazos arquitectónicos e urbanos.
Na Cupola máis grande celebráronse bastantes festas memorables, e é unha pena non ter podido asistir a algunha delas cun vermú seco na man e rodeado de xente interesante, pero cando o director e a actriz se separaron foi abandonada, agora está case en ruínas e seguramente desaparecerá. Os edificios, aínda que inanimados tamén teñen alma e han de sufrir os embates e desamores dos seus animados propietarios.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, outobro 2014
[:en]Estado actual de la casa. Foto: Flickr
Jean Michel Frodon in his article » Venice: of the cinema to the Biennial one … of architecture «, published in the last number of Caimán Cuadernos de Cine, he writes on the exhibition Monditalia, included in the Biennial of Architecture of this year and his amazement before «the revelation of the Cupola, the extraordinary villa constructed privately in the middle of the sixties by the visionary architect Dante Bini for Antonioni and Monica Vitti on the Coast Paradise of Sardinia».
The truth is that it did not know this building, not his circumstances. Bini projected the building, according to the Wikipedia in the seventies, though there are other sources where they date it in 1969 and also they affirm that Bini constructed two houses with form of dome, which can be stated thanks to the Google Maps, bigger for the director and other one for the actress, that also they lived separated in Rome, in two floors communicated by a stairs that in the moment of his separation was closed and on whose fingerprint the following wife of Antonioni placed a carpet that it was raising he to be taught to the visitors by the tracks of the previous love of his husband.
Returning to Sardinia, the dome was constructed by armed concrete, using air compressed to raise it, a constructive system invented by Bini, to do what Binishells named, and with the one that has made other thousand six hundred of these objects in twenty countries, someone with a diameter of forty meters. With regard to this one, according to account Bini,
«Antonioni was obsessed by the smell of the sea, the materiality of the rocks and by the aroma of the local vegetation».
In another place Bini’s recollections are extended, apparently Antonioni said to him:
«I do not want a house, but a three-dimensional space»
adding
«I hate the apartments, want to live in a sculpture that is escavada in the rock, that huela to the surrounding nature. The architecture is not only shade and light, must be also a smell have you tried to feel the smell of a stone?»
then it took a chunk of red granite and brought it over to the nose of the architect, already enough confused by his question.
«I want a house with smell of stone. With a bed that huela to juniper and I want that there is a sound» «a sound?»
he asked Bini.
«It had never heard not equally at all».
Antonionii said to him then:
«Come, listen to the sound of the marine waves. My house must have inside this sound. I want to listen to the wind that comes from the sea».
It would be interesting to know if besides these «sensory» indications. Antonioni influenced something more the design of the building and if these influences had some relation with his movies and with his extraordinary capacity and inventiveness to show the architectural and urban spaces.
In the biggest Cupola enough memorable holidays were celebrated, and it is a shame not be able to have attended anyone of them with a dry vermú in the hand and surrounded with interesting people, but when the director and the actress separated it was left, now it is almost in ruins and surely it will disappear. The buildings, though inanimate also they have soul and have to suffer the embates and dislikes of his animated owners.
Jorge Gorostiza, architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Sota, el arquitecto, construyó aulas que flotaban sobre un gimnasio, vació la fachada de un gobierno civil, suspendió miradores vítreos sobre una calle vestida de piedra.
Sota, el dibujante, garabateó edificios y rostros con líneas quebradizas, escasas, agonizantes.
Sota, el profesor, gallego y teimado, declinó pisar la universidad que le había negado una cátedra.
Don Alejandro encontraba hilarante la arquitectura, al contrario que la vida.
El primo Ramón
Malpica de Bergantiños, otoño de 2014
[:en]
Don Alejandro was giving hares whom he was asking for cats.
Jack, the architect, constructed classrooms that were floating on a gymnasium, emptied the front of a civil government, suspended glassy viewing-points on a street dressed in stone.
Sota, the draftsman, scribbled buildings and faces with fragile, scanty, agonizing lines.
Sota, the teacher, Galician and teimado, declined to tread on the university that had denied a chair to him.
Don Alejandro was finding the architecture hilarious, unlike the life.
El primo Ramón
Malpica de Bergantiños, autumn of 2014
[:gl]
Don Alejandro daba lebres a quen lle pedía gatos.
Sota, o arquitecto, construíu aulas que flotaban sobre un ximnasio, baleirou a fachada dun goberno civil, suspendeu miradoiros vítreos sobre unha rúa vestida de pedra.
Sota, o debuxante, esborranchou edificios e rostros con liñas quebradizas, escasas, agonizantes.
Sota, o profesor, galego e teimado, declinou pisar a universidade que lle negara unha cátedra.
Don Alejandro encontraba hilarante a arquitectura, ao contrario que a vida.
El primo Ramón
Malpica de Bergantiños, outono de 2014
Durante los próximos 40 años, 3 billones de personas se mudarán a las ciudades. La urbanización de Asia y los países conocidos como ‘Tercer Mundo’ ha sido uno de los sujetos relevantes en la arquitectura y la planificación urbana.
Cuando las ciudades crecen y la gente migra, se crean también áreas de territorio vacio. Estas áreas generan problemáticas tan complejas como el exceso de urbanización, en la medida que se vacían de población, se convierten en núcleos cuyo crecimiento decrece y finalmente quedan sin servicios, condenados al abandono, y a la desaparición de actividades, oficios, cultura y tradiciones.
En países como Chile la condensación de los servicios generan ciudades con complejos desafíos de crecimiento en un país con un extenso y rico territorio que comienza a generar zonas despobladas, los oficios, las tradiciones y las artesanías se van olvidando, también las cosas que nos son realmente propias y nos distinguen. Cuando el mundo continúa en un patrón de crecimiento de mega ciudades y nuevas zonas económicas concentradas, aparecen nuevas áreas desarrolladas a pesar de su ubicación remota y su aislamiento. Quizás aún quede mucho por aprender, ¿Quizás sea tiempo de mirar hacia la periferia?
Chile y Finlandia se ubican en lugares remotos, son periferias alejadas de los centros de producción e innovación tanto de arquitectura, tecnologías, ideas y cultura REMOTOS, quiere reflexionar respecto de lo que significa ser arquitecto en lugares tan remotos como nuestros países y ofrecer una mirada fresca a futuros proyectos y al futuro de la arquitectura, desde prácticas profesionales acotadas, y revisar la arquitectura mas reciente y distintiva de ambos países a través de sus arquitectos emergentes.
Alejados de los centros de producción, innovación, tecnología, cultura e ideas, REMOTOS, quiere reflexionar sobre lo que significa ser arquitecto en paises tan lejanos como Chile y Finlandia, y como esta distancia permite ofrecer una mirada fresca de cara al futuro de la arquitectura, revisando la arquitectura mas reciente y distintiva de nuestros paises a través de sus arquitectos emergentes. En un formato Maratón, a lo largo de un día intenso, revisaremos el trabajo de 12 prácticas profesionales de Finlandia y Chile, a través de 8 representantes nacionales y 4 oficinas finlandesas. Plazas limitadas. Evento gratuito, sin fines de lucro. Agradecemos una donación voluntaria. Es fácil, ingresa el monto que puedes donar en la casilla donación, puedes hacerlo con tarjeta de crédito, redcompra, webpay o transferencia bancaria. Sortearemos una sorpresa entre los donantes.
FECHA: 16.10.2014
HORA: 9.30 am- 21.00 pm
LUGAR: MUSEO NACIONAL DE BELLAS ARTES
DIRECCIÓN: Parque Forestal S/N Santiago de Chile
TELEFONO: +56 2 2499 1600
INFORMACIÓN E INSCRIPCION GRATUITA EN: https://welcu.com/remotos/remotos
EMAIL: remotos.chile@gmail.com
ORGANIZA: SKFANDRA, MARTTA LOUEKARI, PILAR PINCHART.
Durante os próximos 40 anos, 3 billóns de persoas mudaranse ás cidades. A urbanización de Asia e os países coñecidos como ‘Terceiro Mundo’ foi un dos suxeitos relevantes na arquitectura e a planificación urbana.
Cando as cidades crecen e a xente migra, créanse tamén áreas de territorio vacio. Estas áreas xeran problemáticas tan complexas como o exceso de urbanización, na medida que se baleiran de poboación, convértense en núcleos cuxo crecemento decrece e finalmente quedan sen servizos, condenados ao abandono, e á desaparición de actividades, oficios, cultura e tradicións.
En países como Chile a condensación dos servizos xeran cidades con complexos desafíos de crecemento nun país cun extenso e rico territorio que comeza a xerar zonas despoboadas, os oficios, as tradicións e as artesanías vanse esquecendo, tamén as cousas que nos son realmente propias e nos distinguen. Cando o mundo continúa nun patrón de crecemento de mega cidades e novas zonas económicas concentradas, aparecen novas áreas desenvolvidas a pesar da súa situación remota e o seu illamento. Quizais aínda quede moito por aprender, Quizais sexa tempo de mirar cara á periferia?
Chile e Finlandia sitúanse en lugares remotos, son periferias afastadas dos centros de produción e innovación tanto de arquitectura, tecnoloxías, ideas e cultura REMOTOS, quere reflexionar respecto do que significa ser arquitecto en lugares tan remotos como os nosos países e ofrecer unha mirada fresca a futuros proxectos e ao futuro da arquitectura, dende prácticas profesionais acoutadas, e revisar a arquitectura mais recente e distintiva de ambos os dous países a través dos seus arquitectos emerxentes.
Afastados dos centros de produción, innovación, tecnoloxía, cultura e ideas, REMOTOS, quere reflexionar sobre o que significa ser arquitecto en paises tan afastados como Chile e Finlandia, e como esta distancia permite ofrecer unha mirada fresca de cara ao futuro da arquitectura, revisando a arquitectura mais recente e distintiva dos nosos paises a través dos seus arquitectos emerxentes. Nun formato Maratón, ao longo dun día intenso, revisaremos o traballo de 12 prácticas profesionais de Finlandia e Chile, a través de 8 representantes nacionais e 4 oficinas finlandesas. Prazas limitadas. Evento gratuíto, sen fins de lucro. Agradecemos unha doazón voluntaria. É doado, ingresa o importe que podes doar na casa doazón, podes facelo con tarxeta de crédito, redcompra, webpay ou transferencia bancaria. Sortearemos unha sorpresa entre os doadores.
DATAA: 16.10.2014
HORA: 9.30 am- 21.00 pm
LUGAR: MUSEO NACIONAL DE BELAS ARTES
DIRECCIÓN: Parque Forestal S/N Santiago de Chile
TELEFONO: +56 2 2499 1600
INFORMACIÓN E INSCRIPCION DE BALDE EN: https://welcu.com/remotos/remotos
EMAIL: remotos.chile@gmail.com
ORGANIZA: SKFANDRA, MARTTA LOUEKARI, PILAR PINCHART.
During the next 40 years, 3 trillions of persons will change to the cities. The urbanization of Asia and the countries known as ‘Third world’ it has been one of the relevant subjects in the architecture and the town planning.
When the cities grow and the people migrate, there are created also areas of empty territory. These areas generate problematic so complex as the excess of urbanization, in the measure that they empty of population, turn into cores which growth decreases and finally they stay without services condemned to the abandon, and to the disappearance of activities, trades, culture and traditions.
In countries like Chile the condensation of the services they generate cities with complex challenges of growth in a country with an extensive and rich territory that begins to generate uninhabited zones, the trades, the traditions and the crafts forget, also the things that us are really own and distinguish us. When the world continues in a boss of growth of gentle cities and new economic concentrated zones, there appear new areas developed in spite of his remote location and his isolation. Probably still there remains great for learning, probably is it a time to look at the periphery?
Chile and Finland are located in remote places, are peripheries removed from the centers of production and innovation so much of architecture, technologies, ideas and culture REMOTOS, it wants to think over respect of what means to be an architect in places as remote as our countries and to offer a fresh look to future projects and to the future of the architecture, from professional fenced practices, and to check the architecture mas recent and distinctive of both countries across his emergent architects.
Removed from the centers of production, innovation, technology, culture and ideas, REMOTOS, qit wants to think what means to be an architect in countries as distant as Chile and Finland, and as this distance it allows to offer a fresh look with a view to the future of the architecture, checking the architecture mas recent and distinctive of our countries across his emergent architects. In a format Marathon, throughout an intense day, we will check the work of 12 professional practices of Finland and Chile, across 8 national representatives and 4 Finnish offices.
DATE: 16.10.2014
HOUR: 9.30 am- 21.00 pm
LOCATION: MUSEO NACIONAL DE BELLAS ARTES
ADRESS: Parque Forestal S/N Santiago de Chile
PHONE: +56 2 2499 1600
INFORMATION AND FREE INSCRIPTION : https://welcu.com/remotos/remotos
EMAIL: remotos.chile@gmail.com
ORGANIZE: SKFANDRA, MARTTA LOUEKARI, PILAR PINCHART.
Hubii le permite descubrir sus asuntos favoritos más rápido, más fáciles, y más intuitivo. Haga una búsqueda simple o hojee tendencias y editores sobre el mapa y revise las noticias revelantes. Hubii: permite mostrar las principales fuentes de noticias según donde nos encontremos.
Para ello, este agragador de un manera muy intuitiva nos sitúa sobre un mapa en la cabecera de su web, pudiendo situarnos en una ciudad, región o país. En el margen derecho, una serie de medios irán apareciendo o desapareciendo en función a donde nos desplazamos dentro del mapa.
Editores
Si eres un proveedor de noticias, estamos interesados en hablar contigo para enseñarte nuestro modelo de negocio. Es importante para ti conocerlo, ya que queremos crear un entorno para proveer un modelo de negocio sostenible para todas las partes implicadas, puedes contactarnos por correo en info@hubii.com.
Hubii allows you to discover your favorite topics faster, easier, and more intuitive. Do a simple search or browse trends and publishers on the map and watch news unfold. Hubii: allows to show the principal sources of news according to where we are.
For it, this agragador of one very intuitive manera places us on a map in the head-board of his web, being able to place in a city, region or country. In the right margin, a series of means will be appearing or disappearing in function to where we move inside the map.
Publishers
If you are a supplier of news, we are interested in speaking with you to teach yourself our model of business. It is important for you to know it, since we want to create an environment to provide a model of sustainable business for all the implied parts, you can contact us by post in info@hubii.com.
Hubii permítelle descubrir os seus asuntos favoritos máis rápido, máis doados, e máis intuitivo. Faga unha busca simple ou follee tendencias e editores sobre o mapa e revise as noticias revelantes. Hubii: permite mostrar as principais fontes de noticias segundo onde nos encontremos.
Para iso, este agragador dun xeito moi intuitiva sitúanos sobre un mapa na cabeceira da súa web, podendo situarnos nunha cidade, rexión ou país. Na marxe dereita, unha serie de medios irán aparecendo ou desaparecendo en función a onde nos desprazamos dentro do mapa.
Editores
Se es un provedor de noticias, estamos interesados en falar contigo para ensinarte o noso modelo de negocio. É importante para ti coñecelo, xa que queremos crear un ámbito para prover un modelo de negocio sostible para todas as partes implicadas, podes contactarnos por correo en info@hubii.com.
Los condicionantes de la parcela y el lugar, son el punto de partida de una vivienda que pretende volcarse al paisaje y dar la espalda a vecinos y carretera, manifestándose así una dualidad de escalas en su aspecto exterior.
La casa, aunque es compacta, genera una volumetría que disgrega sus distintas estancias en espacios diferenciados maclados por un vestíbulo central.
La vivienda se sitúa en una parcela de carácter rural condicionada por las orientaciones existentes, abriéndose en sus partes comunes hacia el sur desde donde se disfrutará a su vez de las mejores vistas.
Por otra parte, la presencia de una vía, elevada respecto a la rasante natural de la parcela, con un alto tránsito rodado, refuerza esa intención de volcarse al paisaje y dar la espalda a vecinos y carretera, manifestándose así mismo una dualidad de escalas en el aspecto exterior de la casa.
Se resuelve la parte de programa de uso diurno en la planta baja de la vivienda, con la intención clara de posibilitar un contacto directo con el terreno, disponiéndose en la planta alta los dormitorios.
La necesidad de realizar una vivienda compacta dadas las dimensiones y forma de la parcela no impide generar una volumetría que disgrega sus distintas estancias en espacios diferenciados, todo ello maclado por un vestíbulo central como conexión de la vivienda. Esto permite un esquema compacto con ausencia de pasillos.
Se sitúan en la parte inferior de los extremos de los brazos las zonas de mayor contacto con la parcela, quedando esto reflejado con la combinación de diferentes materiales.
El estudio y la cocina muestran la clara vocación de relación con el espacio exterior, matizada mediante el plegado o desplegado de las celosías de madera, mientras que el salón, a través de la terraza que lo remata, tiene también esa capacidad de mutación, adaptándose a las necesidades del usuario, gracias de nuevo al movimiento de las celosías exteriores.
Por último, el garaje, siguiendo la tradición gallega, podrá ser utilizado para realizar trabajos domésticos, siendo posible su total o parcial apertura por medio del pliegue del revestimiento exterior de madera.
Obra: Casa en Uxes
Autor: terceroderecha arquitectos [Jorge Álvarez Rúa – Laura Arias Pardo – Jose C. Álvarez Rodríguez]
Año: 2012
Emplazamiento: Carretera Uxes-Culleredo – Orro – Culleredo – A Coruña, Galicia, España
Fotografías: Baku Akazawa + terceroderecha.com
The determining ones of the plot and the place, are the point of item of a housing that tries to be overturned to the landscape and to give the back to neighbors and road, demonstrating this way a duality of scales in his exterior aspect.
The house, though it is compact, generates a volumetry that disintegrates his different stays in differentiated spaces maclados for a central foyer.
The housing places in a plot of rural character determined by the existing orientations, being opened in his common parts towards the south from where better conference will be enjoyed in turn of.
On the other hand, the presence of a route, raised with regard to low native of the plot, with a high rolled traffic, reinforces this intention of overturning to the landscape and of giving the back to neighbors and road, demonstrating likewise a duality of scales in the exterior aspect of the house.
There is solved the part of program of diurnal use in the ground floor of the housing, with the clear intention of making a direct contact possible with the area, arranging in the high plant the bedrooms.
The need to realize a compact housing given the dimensions and form of the plot does not prevent from generating a volumetry that disintegrates his different stays in differentiated spaces, all this maclado for a central foyer as connection of the housing. This allows a compact scheme with absence of corridors.
There place in the low part of the ends of the arms the zones of major contact with the plot, staying this reflected with the combination of different materials.
The study and the kitchen show the clear vocation of relation with the exterior space, tinted by means of the folded one or opened of the lattices of wood, whereas the lounge, across the terrace that finishes off it, has also this capacity of mutation, adapting to the needs of the user, graces again to the movement of the exterior lattices.
Finally, the garage, following the Galician tradition, will be able to be used to realize housekeeping, being possible his total or partial opening by means of the fold of the exterior coating of wood.
Work: House in Uxes
Author: terceroderecha arquitectos [Jorge Álvarez Rúa – Laura Arias Pardo – Jose C. Álvarez Rodríguez]
Os condicionantes da parcela e o lugar, son o punto de partida dunha vivenda pretende que envorcarse á paisaxe e virar as costas a veciños e estrada, manifestándose así unha dualidade de escalas no seu aspecto exterior.
A casa, aínda que é compacta, xera unha volumetría que disgrega as súas distintas estanzas en espazos diferenciados maclados por un vestíbulo central.
A vivenda sitúase nunha parcela de carácter rural condicionada polas orientacións existentes, abríndose nas súas partes comúns cara ao sur dende onde se gozará á súa vez das mellores vistas.
Por outra parte, a presenza dunha vía, elevada respecto á rasante natural da parcela, cun alto tránsito rodado, reforza esa intención de envorcarse á paisaxe e virar as costas a veciños e estrada, manifestándose así mesmo unha dualidade de escalas no aspecto exterior da casa.
Resólvese a parte de programa de uso diúrno na planta baixa da vivenda, coa intención clara de posibilitar un contacto directo co terreo, dispoñéndose na planta alta os dormitorios.
A necesidade de realizar unha vivenda compacta dadas as dimensións e forma da parcela non impide xerar unha volumetría que disgrega as súas distintas estanzas en espazos diferenciados, todo iso maclado por un vestíbulo central como conexión da vivenda. Isto permite un esquema compacto con ausencia de corredores.
Sitúanse na parte inferior dos extremos dos brazos as zonas de maior contacto coa parcela, quedando isto reflectido coa combinación de diferentes materiais.
O estudo e a cociña mostran a clara vocación de relación co espazo exterior, matizada mediante o pregado ou despregado das celosías de madeira, mentres que o salón, a través da terraza que o remata, ten tamén esa capacidade de mutación, adaptándose ás necesidades do usuario, grazas de novo ao movemento das celosías exteriores.
Por último, o garaxe, seguindo a tradición galega, poderá ser utilizado para realizar traballos domésticos, sendo posible a súa total ou parcial apertura por medio da dobra do revestimento exterior de madeira.
Obra: Casa en Uxes
Autor: terceroderecha arquitectos [Jorge Álvarez Rúa – Laura Arias Pardo – Jose C. Álvarez Rodríguez]
Ano: 2012
Emprazamento: Carretera Uxes-Culleredo – Orro – Culleredo – A Coruña, Galiza, España
We use cookies on our website to give you the most relevant experience by remembering your preferences and repeat visits. By clicking “Accept”, you consent to the use of ALL the cookies.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
Functional cookies help to perform certain functionalities like sharing the content of the website on social media platforms, collect feedbacks, and other third-party features.
Cookie
Duración
Descripción
mailmunch_second_pageview
never
Mailmunch sets this cookie to manage subscription service to mailing lists.
_mailmunch_visitor_id
never
Mailmunch sets this cookie to create a unique visitor ID for the Mailmunch mailing list software.
Performance cookies are used to understand and analyze the key performance indexes of the website which helps in delivering a better user experience for the visitors.
Analytical cookies are used to understand how visitors interact with the website. These cookies help provide information on metrics the number of visitors, bounce rate, traffic source, etc.
Cookie
Duración
Descripción
CONSENT
2 years
YouTube sets this cookie via embedded youtube-videos and registers anonymous statistical data.
_ga
2 years
The _ga cookie, installed by Google Analytics, calculates visitor, session and campaign data and also keeps track of site usage for the site's analytics report. The cookie stores information anonymously and assigns a randomly generated number to recognize unique visitors.
_gat_gtag_UA_11257418_2
1 minute
Set by Google to distinguish users.
_gid
1 day
Installed by Google Analytics, _gid cookie stores information on how visitors use a website, while also creating an analytics report of the website's performance. Some of the data that are collected include the number of visitors, their source, and the pages they visit anonymously.
Advertisement cookies are used to provide visitors with relevant ads and marketing campaigns. These cookies track visitors across websites and collect information to provide customized ads.
Cookie
Duración
Descripción
NID
6 months
NID cookie, set by Google, is used for advertising purposes; to limit the number of times the user sees an ad, to mute unwanted ads, and to measure the effectiveness of ads.
VISITOR_INFO1_LIVE
5 months 27 days
A cookie set by YouTube to measure bandwidth that determines whether the user gets the new or old player interface.
YSC
session
YSC cookie is set by Youtube and is used to track the views of embedded videos on Youtube pages.
yt-remote-connected-devices
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.
yt-remote-device-id
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.