Inicio Blog Página 106

IEE. Informe de evaluación del edificioIEE. Informe de evaluación do edificioIEE. Report of evaluation of the building

0

El Informe de Evaluación de los Edificios (en adelante IEE) es un documento en el que se acredita la situación en la que se encuentran los edificios, al menos en relación con su estado de conservación, con el cumplimiento de la normativa vigente sobre accesibilidad universal, y con el grado de su eficiencia energética. La Administración urbanística puede requerírselo a los propietarios de inmuebles ubicados en edificaciones con tipología residencial de vivienda colectiva, según un calendario establecido.

La normativa básica de referencia es estatal, concretamente la Ley 8/2013, de 26 de junio, de rehabilitación, regeneración y renovación urbanas, publicada en el BOE núm. 153 de 27 de Junio de 2013. Esta Ley contiene un Título I dedicado al “Informe de Evaluación de los Edificios”. Los artículos y disposiciones que hacen referencia al mismo son los siguientes:

– Artículo 4 El Informe de Evaluación de los Edificios.
– Artículo 5 Coordinación administrativa.
– Artículo 6 Capacitación para el Informe de Evaluación de los Edificios.
– Disposición transitoria primera  Calendario para la realización del  Informe de Evaluación de los Edificios.
– Disposición final decimoctava  Cualificaciones requeridas para suscribir los Informes de Evaluación de Edificios.

Sin perjuicio de esta regulación estatal, que tiene carácter básico, puede existir normativa autonómica o municipal que la desarrolle.

Según el artículo 4 de la Ley 8/2013, están obligados los propietarios de inmuebles ubicados en edificios de tipología residencial de vivienda colectiva que tengan una antigüedad superior a los 50 años. Según el artículo 2, apartado 6 de esta Ley, se entiende por edificio de tipología residencial de vivienda colectiva:

“el compuesto por más de una vivienda, sin perjuicio de que pueda contener, de manera simultánea, otros usos distintos del residencial. Con carácter asimilado se entiende incluida en esta tipología, el edificio destinado a ser ocupado o habitado por un grupo de personas que, sin constituir núcleo familiar, compartan servicios y se sometan a un régimen común, tales como hoteles o residencias”.

En principio, y salvo que así lo exija la normativa autonómica o municipal, están excluidas por tanto las viviendas unifamiliares.

También están obligados a realizar el IEE los propietarios de cualquier edificio, con independencia de su antigüedad, cuando pretendan solicitar ayudas públicas para realizar obras de conservación, de accesibilidad universal o eficiencia energética, y siempre con anterioridad a la formalización de la petición de la correspondiente ayuda.

+ info

The Report of Evaluation of the Buildings (in forward IEE) is a document in the one that justifies itself the situation in which they find the buildings, at least in relation with his condition of conservation, with the fulfillment of the in force regulation on universal accessibility, and with the degree of his energy efficiency. The urban development Administration can ask it from the owners of real estate located in buildings with residential typology of collective housing, according to an established calendar.

The basic regulation of reference is state, concretely the Law 8/2013, of June 26, of rehabilitation, regeneration and renovation urban, published in the BOE núm. 153 of June 27, 2013. This Law contains a Title I dedicated to the “Report of Evaluation of the Buildings”. The articles and dispositions that refer to the same sound the following ones:

– Article 4 The Report of Evaluation of the Buildings.
– Article 5 administrative Coordination.
– Article 6 Training for the Report of Evaluation of the Buildings.
– The first transitory Disposition Calendar for the accomplishment of the Report of Evaluation of the Buildings.
– Final eighteenth Disposition Qualifications needed to sign the Reports of Building evaluation.

Without prejudice of this state regulation, which has basic character, there can exist autonomous or municipal regulation that develops it.

According to the article 4 of the Law 8/2013, there are forced the owners of real estate located in buildings of residential typology of collective housing that they should have a top antiquity at the age of 50. According to the article 2, paragraph 6 of this Law, he understands himself for building of residential typology of collective housing:

“the compound for more than one housing, without prejudice that it could contain, in a simultaneous way, other uses different from the residential one. With assimilated character he understands himself included in this typology, the building destined to be occupied or lived by a group of persons who, without constituting a familiar core, share services and to surrender to a common regime, such as hotels or residences”.

At first, and except that this way it is demanded by the autonomous or municipal regulation, the one-family housings are excluded therefore.

Also there are forced to realize the IEE the owners of any building, with independence of his antiquity, when they try to request public helps to realize works of conservation, of universal accessibility or energy efficiency, and always before the formalization of the request of the corresponding help.

+ info

O Informe de Avaliación dos Edificios (en diante IEE) é un documento no que se acredita a situación na que se encontran os edificios, polo menos en relación co seu estado de conservación, co cumprimento da normativa vixente sobre accesibilidade universal, e co grao da súa eficiencia enerxética. A Administración urbanística pode requirírllelo aos propietarios de inmobles situados en edificacións con tipoloxía residencial de vivenda colectiva, segundo un calendario establecido.

A normativa básica de referencia é estatal, concretamente a Lei 8/2013, de 26 de xuño, de rehabilitación, rexeneración e renovación urbanas, publicada no BOE núm. 153 do 27 de Xuño de 2013. Esta Lei contén un Título I dedicado ao “Informe de Avaliación dos Edificios”. Os artigos e disposicións que fan referencia a este son os seguintes:

– Artigo 4 El Informe de Evaluación de los Edificios.
– Artigo 5 Coordinación administrativa.
– Artigo 6 Capacitación para o Informe de Avaliación dos Edificios.
– Disposición transitoria primeira Calendario para a realización do Informe de Avaliación dos Edificios.
– Disposición final décimo oitava Cualificaciones requiridas para subscribir os Informes de Avaliación de Edificios.

Sen prexuízo desta regulación estatal, que ten carácter básico, pode existir normativa autonómica ou municipal que a desenvolva.

Segundo o artigo 4 da Lei 8/2013, están obrigados os propietarios de inmobles situados en edificios de tipoloxía residencial de vivenda colectiva que teñan unha antigüidade superior aos 50 anos. Segundo o artigo 2, apartado 6 desta Lei, enténdese por edificio de tipoloxía residencial de vivenda colectiva:

“o composto por máis dunha vivenda, sen prexuízo de que poida conter, de xeito simultáneo, outros usos distintos do residencial. Con carácter asimilado enténdese incluída nesta tipoloxía, o edificio destinado a ser ocupado ou habitado por un grupo de persoas que, sen constituír núcleo familiar, compartan servizos e se sometan a un réxime común, tales como hoteis ou residencias”.

En principio, e salvo que así o esixa a normativa autonómica ou municipal, están excluídas polo tanto as vivendas unifamiliares.

Tamén están obrigados a realizar o IEE os propietarios de calquera edificio, con independencia da súa antigüidade, cando pretendan solicitar axudas públicas para realizar obras de conservación, de accesibilidade universal ou eficiencia enerxética, e sempre con anterioridade á formalización da petición da correspondente axuda.

+ info

[:es]Reforma de ático en Valencia | DG Arquitecto Valencia[:gl]Reforma de ático en Valencia | DG Arquitecto Valencia[:en]Reform of attic in Valencia | DG Arquitecto Valencia[:]

[:es]

Reforma de ático en Valencia | DG Arquitecto Valencia
Reforma de ático en Valencia | DG Arquitecto Valencia

Como en todos nuestros trabajos partimos de una serie de condicionantes, que analizamos e introducimos en nuestro proyecto para conseguir de una forma “sencilla y directa” la solución final que mejor se adapta al lugar y a las necesidades del cliente, en este caso una joven pareja con un hijo.

Condicionantes de los clientes

Dos eran las cosas que preocupaban a los clientes, en primer lugar mantener la mayor altura posible en todos los espacios ya que partíamos de una altura aproximada de 3,20 metros.

En segundo lugar estaban sus necesidades como usuarios del ático, tres habitaciones, dos baños y poder disfrutar de la terraza que había sido eliminada, en parte, por los anteriores dueños.

Condicionantes de la configuración del ático

Como ya hemos comentado en el punto anterior la altura máxima era de 3,20 metros pero existían tres pórticos que reducían de forma puntual esta altura a los 2,70 metros.

La existencia de estos pórticos que en un principio podía parecer un hándicap fue la clave para llegar a la solución final ya que optamos por utilizar los pórticos  y las fachadas como los elementos que nos ayudarían a delimitar las tres zonas de la vivienda, zona de día (cocina, estar y terraza), zona de relación (baños, vestidor y distribuidor) y zona de noche (habitaciones).

Propuesta

Tras presentar varias propuestas a nuestros clientes se opta por crear un gran espacio central ocupado por la zona de cocina-comedor por el que se accede a la vivienda que junto a la zona de estar forman la zona de día.

Estas dos estancias disfrutan del espacio exterior de la terraza que ahora sí pasa a ser parte importante del ático, una de las principales preocupaciones de los clientes y nuestras desde un principio.

Un espacio que nada más adentrarte en el ático aparece como el gran protagonista.

La zona de relación formada por los dos baños, un vestidor y la zona de distribuidor a las habitaciones, es la única zona de la vivienda en la que disminuye la altura.

Esto nos ayuda a resolver la climatización y todas las instalaciones de la vivienda sin afectar a  la altura de los espacios más importantes.

Por último se encuentra la zona de noche formada por tres dormitorios de tamaño muy similar iluminados a través del patio de manzana.

Obra: Reforma de ático en Valencia
Arquitectos: DG Arquitecto Valencia (Isabel Roger Sánchez  + Daniel González López)
Emplazamiento: Valencia, España
Año: 2014
Constructora: ELO construcciones
Cocina: Buraglia
Fotografías: Mariela Apollonio
+ dgarquitecto.blogspot.com.es[:en]

Since in all our works we depart from a series of determining, that we analyze and introduce in our project to obtain of a “simple and direct” form the solution final that better one adapts to the place and to the needs of the client, in this case an equal young woman with a son.

Determining of the clients.

Two were the things that were worrying the clients, first to support the major possible height in all the spaces since we were departing from an approximate height of 3,20 meters.

Secondly there were his needs like users of the attic, three rooms, two baths and to be able to enjoy the terrace that had been eliminated, partly, by the previous owners.

Determining of the configuration of the attic.

Since already we have commented in the previous point on the maximum height it was 3,20 meters but there existed three porticoes that were reducing of punctual form this height to 2,70 meters.

The existence of these porticoes that in a beginning could look like a hándicap was the key to come to the final solution since we choose to use the porticoes and the fronts as the elements that would help us to delimit three zones of the housing, zone by day (he cooks, to be and terrace), zone of relation (baths, dressing room and distributor) and zone by night (rooms).

Offer.

After presenting several proposed our clients one chooses to create a great central space occupied by the kitchen – dining room zone for the one that one accedes to the housing that close to the zone of being they form the zone by day.

These two stays enjoy the exterior space of the terrace that now yes happens to be an important part of the attic, one of the principal worries of the clients and ours from a beginning.

A space that nothing more to enter the attic appears as the great protagonist.

The zone of relation formed by both baths, a dressing room and the distributor’s zone to the rooms, is the only zone of the housing in the one that diminishes the height.

This helps us to solve the air conditioning and all the facilities of the housing without concerning at a height of the most important spaces.

Finally one finds the zone by night formed by three bedrooms of very similar size illuminated across the court of apple.

Work: Reform of attic in Valencia

Architects: DG Arquitecto Valencia (Isabel Roger Sánchez + Daniel González López)

Location: Valencia, Spain

Year: 2014

Construction: ELO construcciones

Kitchen: Buraglia

Photography: Mariela Apollonio

+ dgarquitecto.blogspot.com.es

[:gl]

Como en todos os nosos traballos partimos dunha serie de condicionantes, que analizamos e introducimos no noso proxecto para conseguir dunha forma «sinxela e directa» a solución final que mellor se adapta ao lugar e ás necesidades do cliente, neste caso unha moza parella cun fillo.

Condicionantes dos clientes.

Dous eran as cousas que preocupaban aos clientes, en primeiro lugar manter a maior altura posible en todos os espazos xa que partiamos dunha altura aproximada de 3,20 metros.

En segundo lugar estaban as súas necesidades como usuarios do ático, tres cuartos, dous baños e poder gozar da terraza que fora eliminada, en parte, polos anteriores donos.

Condicionantes da configuración do ático.

Como xa comentamos no punto anterior a altura máxima era de 3,20 metros pero existían tres pórticos que reducían de forma puntual esta altura aos 2,70 metros.

A existencia destes pórticos que nun principio podía parecer un hándicap foi a clave para chegar á solución final xa que optamos por utilizar os pórticos e as fachadas como os elementos que nos axudarían a delimitar as tres zonas da vivenda, zona de día (cociña, estar e terraza), zona de relación (baños, vestidor e distribuidor) e zona de noite (cuartos).

Proposta.

Tras presentar varias propostas aos nosos clientes óptase por crear un grande espazo central ocupado pola zona de cociña-comedor polo que se accede á vivenda que xunto á zona de estar forman a zona de día.

Estas dúas estanzas gozan do espazo exterior da terraza que agora si pasa a ser parte importante do ático, unha das principais preocupacións dos clientes e nosas dende un principio.

Un espazo que nada máis internarte no ático aparece como o gran protagonista.

A zona de relación formada polos dous baños, un vestidor e a zona de distribuidor aos cuartos, é a única zona da vivenda na que diminúe a altura.

Isto axúdanos a resolver a climatización e todas as instalacións da vivenda sen afectar á altura dos espazos máis importantes.

Por último encóntrase a zona de noite formada por tres dormitorios de tamaño moi similar iluminados a través do patio de mazá.

Obra: Reforma de ático en Valencia

Arquitectos: DG Arquitecto Valencia (Isabel Roger Sánchez + Daniel González López)

Emprazamento: Valencia, España

Año: 2014

Constructora: ELO construcciones

Cociña: Buraglia

Fotografías: Mariela Apollonio

+ dgarquitecto.blogspot.com.es

[:]

Preguntas, de Eduardo ChillidaPreguntas, de Eduardo ChillidaQuestions, by Eduardo Chillida

0

Lectura del libro «Preguntas» con ocasión del nombramiento Miembro Honorario de la Real Academia de San Fernando. Madrid 1994

Comisariada por Ignacio Chillida, Preguntas de Eduardo Chillida, adopta el nombre del título del libro que el artista leyó durante su nombramiento como Miembro Honorario de la Real Academia de San Fernando en Madrid (1994) y que recoge por primera vez sus propios cuestionamientos y aforismos.

La exposición se estructura en dos plantas: la primera presenta una selección de esculturas y obras en papel, junto a las páginas del libro a gran escala, y la segunda está dedicada a la obra gráfica y libros de artista del escultor. Se exponen 12 esculturas de pequeño y medio formato, acompañadas de collages, gravitaciones y dibujos. También piezas de hierro realizadas para la obra pública como Peine del viento en Donostia, Homenaje a Hokusai en Japón o Yunke de sueños, una de las series de esculturas fundamentales en la carrera del escultor. Además, de dos libros del artista: La Mèmoire et la Main (1986) y Hommage à Jean-Sebastien Bach (1997).

http://vimeo.com/99622903

Preguntas, de Eduardo Chillida
Palacio de Exposiciones Kiosco Alfonso
Avenida Xardíns de Méndez Núñez, 3
Horarios: de L a D de 12 a 14 h. y de 18 a 21 h.
Entrada gratuita

Lectura do libro «Preguntas» con ocasión do nomeamento de Membro Honorario da Real Academia de San Fernando. Madrid 1994

Comisariada por Ignacio Chillida, Preguntas de Eduardo Chillida, adopta o nome do título do libro que o artista leu durante o seu nomamento como Membro Honorario da Real Academia de San Fernando en Madrid (1994) e que recolle por primeira vez os seus propios cuestionamentos e aforismos.

A exposición estructúrase en dúas prantas: a primeira presenta unha selección de esculturas e obras en papel, xunto as páxinas do libro a gran escala, e a segunda está adicada a obra gráfica e libros de artista do escultor. Exponense 12 esculturas de pequeno e medio formato, acompañadas de collages, gravitaciones e debuxos. Tamén as piezas de ferro realizadas para a obra pública como Peine do vento en Donostia, Homenaxe a Hokusai en Japón ou Yunke de sonos, unha das series de esculturas fundamentáis na carreira do escultor. Ademáis, de dous libros do artista: La Mèmoire et la Main (1986) e Hommage à Jean-Sebastien Bach (1997).

http://vimeo.com/99622903

Questions, by Eduardo Chillida
Palacio de Exposiciones Kiosco Alfonso
Avenida Xardíns de Méndez Núñez, 3
Horarios: de L a D de 12 a 14 h. e de 18 a 21 h.
Entrada de balde

Reading of the book Questions on the occasion of the appointment Honorary Member of San Fernando’s Royal Academy. Madrid 1994

Curaterd as Ignacio Chillida, Eduardo Chillida’s Questions, adopts the name of the title of the book that the artist read during his appointment as Honorary Member of San Fernando’s Royal Academy in Madrid (1994) and that gathers for the first time his own questions and aphorisms.

The exhibition is structured in two plants: the first one presents a selection of sculptures and works in paper, close to the pages of the large-scale book, and the second one is dedicated to the graphical work and artist’s books of the sculptor. There are exposed 12 sculptures of small and half format, accompanied of collages, gravitations and drawings. Also pieces of iron realized for the public work like Comb of the wind in Donostia, Honoring to Hokusai in Japan or Yunke of dreams, one of the series of fundamental sculptures in the career of the sculptor. In addition, of two books of the artist: The Mèmoire et the Main (1986) and Hommage à Jean-Sebastien Bach (1997).

http://vimeo.com/99622903

Preguntas, de Eduardo Chillida
Palacio de Exposiciones Kiosco Alfonso
Avenida Xardíns de Méndez Núñez, 3
Schedules: of L to D from 12 to 14 h. and from 18 to 21 h.
Admission free

[:es]Acciones comunes. Miradas e intervenciones urbanas desde el arte y la arquitectura.[:gl]Accións comúns. Miradas e intervencións urbanas dende a arte e a arquitectura.[:en]Common actions. Looks and urban interventions from the art and the architecture.[:]

0

[:es]

En 1968 el artista norteamericano John Baldessari establecía sus términos más utilizados para definir trabajos creativos en el arte, plasmando sobre un lienzo las que, según él, eran las palabras capaces de explicar esta práctica en el siglo XX (buscó en libros de arte cuáles eran las acciones más repetidas y se las dictó a un cartelista que fijó en la tela aquellos verbos). La arquitectura podría ser sintetizada de un modo parecido, a través de las acciones que convoca, más allá de intenciones o retóricas. Un proyecto de arquitectura puede enunciarse como un catálogo de verbos, sucesión de actuaciones establecidas en un lugar concreto que desencadena otra serie de actos por parte de los habitantes; una suerte de ley de Newton actualizada por la que las acciones desplegadas por la arquitectura conllevan reacciones ciudadanas.

Casi a la vez que Baldessari conjugaba su acopio de términos, Richard Serra publicaba una lista de infinitivos que precisaba la relación de acciones que se pueden aplicar a la materia, un manual para un escultor, o cualquier creador, de aquello que puede llegar a hacer; en su centenar de acciones se condensa la práctica escultórica de la humanidad, la que fue y también la que pudiera llegar a ser. El comienzo de un proyecto de arquitectura en la ciudad también podría sintetizarse en la simiente de un glosario de expresiones que indicasen diversos modos de proceder, apilar, sustraer, plegar…, que se enraizarán o ramificarán luego en nuestras calles; todo proyecto es una metamorfosis de la materia.

En la misma fecha que Baldessari, otro artista contemporáneo, Carl André, realizaba un ejercicio parecido, una sucesión sustantiva que explicaba su obra: una personalización subjetiva y un enriquecimiento complementario de la frialdad intelectual que podría achacarse a la potencia conceptual de la cuestación de Baldessari. Entre estas listas nos movemos todos, artistas, arquitectos, y en definitiva, habitantes de la ciudad, escenario palpitante que transformamos con nuestras miradas, pensamientos, y acciones comunes.

Proyectar la arquitectura de la ciudad, suma de múltiples acciones, requiere de una taxonomía operativa de funciones: algunas podrían referirse a los reacciones que genera la arquitectura al entrar en contacto con el medio, como en el inventario de Baldessari, otras a la transformación que causa en la materia, reciprocidad de nuestras ideas, al igual que en el catálogo de Serra, y otras, como en la lista de André, a nuestra implicación vivencial y comprometida, todo artista desea estar siempre a los dos lados de una línea inexistente, creando y al mismo tiempo, viviendo. Y así pasamos del pensamiento a la acción. Desde la mirada a nuestro espacio común, quisiéramos proclamar la fructífera convergencia de la práctica artística y arquitectónica, y definir ambas en continuidad como una acumulación de acciones colectivas en un lugar. Artistas, arquitectos, ciudadanos, estamos interesados en el entendimiento de la ciudad como una acumulación de hechos y vivencias, Acciones Comunes que dan sentido al espacio público y de las que todos los interesados podemos aprender estrategias de reflexión y acción para transformarlo y mejorarlo.

La presente publicación recoge las intervenciones y encuentros del curso celebrado en la Universidad Internacional Menéndez Pelayo en otoño de 2013, con la participación de autores, arquitectos, artistas, escritores, de sensibilidad contemporánea y urbana, y de gran relevancia en los ámbitos académicos, creativos e intelectuales, acerca de las relaciones entre arte y arquitectura.

+ info

[:gl]

En 1968 o artista norteamericano John Baldessari establecía os seus termos máis utilizados para definir traballos creativos na arte, plasmando sobre un lenzo as que, segundo el, eran as palabras capaces de explicar esta práctica no século XX (buscou en libros de arte cales eran as accións máis repetidas e llas ditou a un cartelista que fixou na tea aqueles verbos). A arquitectura podería ser sintetizada dun modo parecido, a través das accións que convoca, máis alá de intencións ou retóricas. Un proxecto de arquitectura pode enunciarse como un catálogo de verbos, sucesión de actuacións establecidas nun lugar concreto que desencadea outra serie de actos por parte dos habitantes;
unha sorte de lei de Newton actualizada pola que as accións despregadas pola arquitectura levan consigo reaccións cidadás.

Case á vez que Baldessari conxugaba o seu abasto de termos, Richard Serra publicaba unha lista de infinitivos que precisaba a relación de accións que se poden aplicar á materia, un manual para un escultor, ou calquera creador, daquilo que pode chegar a facer; no seu centenar de accións condénsase a práctica escultórica da humanidade, a que foi e tamén a que puidese chegar a ser. O comezo dun proxecto de arquitectura na cidade tamén podería sintetizarse na semente dun glosario de expresións que indicasen diversos modos de proceder, amorear, subtraer, pregar…, que se enraizarán ou ramificarán logo nas nosas rúas; todo proxecto é unha metamorfose da materia.

Na mesma data que Baldessari, outro artista contemporáneo, Carl André, realizaba un exercicio parecido, unha sucesión substantiva que explicaba a súa obra: unha personalización subxectiva e un enriquecemento complementario da frialdade intelectual que podería achacarse á potencia conceptual da colecta de Baldessari. Entre estas listas movémonos todos, artistas, arquitectos, e, en definitiva habitantes da cidade, escenario palpitante que transformamos coas nosas miradas, pensamentos, e accións comúns.

Proxectar a arquitectura da cidade, suma de múltiples accións, require dunha taxonomía operativa de funcións: algunhas poderían referirse aos reaccións que xera a arquitectura ao entrar en contacto co medio, como no inventario de Baldessari, outras á transformación que causa na materia, reciprocidade das nosas ideas, ao igual que no catálogo de Serra, e outras, como na lista de André, á nosa implicación vivencial e comprometida, todo artista desexa estar sempre aos dous lados dunha liña inexistente, creando e ao mesmo tempo, vivindo. E así pasamos do pensamento á acción. Dende a mirada ao noso espazo común, quixeramos proclamar a frutífera converxencia da práctica artística e arquitectónica, e definir ambas as dúas en continuidade como unha acumulación de accións colectivas nun lugar. Artistas, arquitectos, cidadáns, estamos interesados no entendemento da cidade como unha acumulación de feitos e vivencias, Accións Comúns que dan sentido ao espazo público e das que todos os interesados podemos aprender estratexias de reflexión e acción para transformalo e melloralo.

A presente publicación recolle as intervencións e encontros do curso celebrado na Universidade Internacional Menéndez Pelayo en outono de 2013, coa participación de autores, arquitectos, artistas, escritores, de sensibilidade contemporánea e urbana, e de gran relevancia nos ámbitos académicos, creativos e intelectuais, acerca das relacións entre arte e arquitectura.

+ info

[:en]

In 1968 the North American artist John Baldessari was establishing his terms more used to define creative works in the art, forming on a linen those who, according to it, were the words capable of explaining this practice in the 20th century (it searched in books of art which were the most repeated actions and it them was dictated to a poster-artist who fixed in the fabric those verbs). The architecture might be synthesized in a similar way, across the actions that it summons, beyond intentions or rhetorics. A project of architecture can be enunciated as a catalogue of verbs, succession of actions established in a concrete place that unleashes another series of acts on the part of the inhabitants; a luck of Newton’s law updated by that the actions opened by the architecture carry civil reactions.

Almost simultaneously that Baldessari was bringing together his collection of terms, Richard Serra was publishing a list of infinitives that specified the relation of actions that can be applied to the matter, a manual for a sculptor, or any creator, of that one that it can manage to do; in his hundred of actions there becomes condensed the sculptural practice of the humanity, which was and also the one that could manage to be. The beginning of a project of architecture in the city also might synthesize in the seed of a glossary of expressions that were indicating diverse manners of proceeding, piling up, removing, folding up …, that they will take root or branch out then in our streets; any project is a metamorphosis of the matter.

In the same date that Baldessari, another contemporary artist, Carl André, realized a similar exercise, a substantive succession that was explaining his work: a subjective customization and a complementary enrichment of the intellectual coldness that might be imputed to the conceptual power of Baldessari’s collection. Between these lists move we all, artists, architects, and definitively, inhabitants of the city, palpitating scene that we transform with our looks, thoughts, and common actions.

To project the architecture of the city, sum of multiple actions, it needs of an operative taxonomía of functions: some of them might refer to the reacciones that the architecture generates on having entered in touch with the way, since in Baldessari’s inventory, others to the transformation that it causes in the matter, reciprocity of our ideas, as in Serra’s catalogue, and others, since in the list of André, to our existential and awkward implication, every artist wants to be always to both sides of a non-existent line, creating and at the same time, living. And this way we go on from the thought to the action. From the look to our common space, we wanted to proclaim the fruitful convergence of the artistic and architectural practice, and to define both in continuity as an accumulation of collective actions in a place. Artists, architects, citizens, we are interested in the understanding of the city as an accumulation of facts and experiences, Common Actions that give sense to the public space and of which all the interested parties we can learn strategies of reflection and action to transform it and improve it.

The present publication Menéndez Pelayo gathers the interventions and meetings of the course celebrated in the International University in autumn of 2013, with the participation of authors, architects, artists, writers, of contemporary and urban sensibility, and of great relevancy in the academic, creative and intellectual areas, brings over of the relations between art and architecture.

+ info

[:]

Domesticar la montaña | Íñigo García Odiaga

Refugio en el parque natural de Dovrefjell-Sunndalsfjella | Snøhetta

El otoño es tal vez la época del año más relacionada con la montaña, antes del invierno cuando empieza el intenso frío y los bosques muestran una imagen inmejorable. Un tipo de arquitectura que está ligada íntimamente a esta actividad, la del refugio de montaña. Los arquitectos que investigaron la vivienda mínima obrera, y las soluciones estandarizadas para dar cabida la vivienda barata de calidad investigaron este tipo de arquitecturas de montaña. Podría parecer a priori que ambos mundos están muy alejados, pero lo cierto es que su planteamiento teórico es similar. De alguna manera los refugios de montaña son la manera que tiene el hombre de domesticar la naturaleza, de convertir en doméstico un entorno hostil, pero a su vez tan presente en nuestra genética animal, como es la relación del hombre con la naturaleza.

Cabanon en Cap-Martín, Le Corbusier

En 1952 Le Corbusier, el gran maestro del movimiento moderno, construye en Cap-Martín, en la costa mediterránea francesa el Cabanon, un pequeño refugio que es al mismo tiempo vivienda de vacaciones. Una cabaña de sólo 16 metros cuadrados realizada completamente en madera. Este lugar de retiro y en ocasiones oficina, concita un particular interés dentro de la obra de Le Corbusier ya que se realizó en paralelo al proyecto de Chandigarh, la construcción de una ciudad en la India a la finalización de la construcción de la Unidad de Habitación de Marsella. Estas construcciones se encuentran íntimamente ligadas en cuanto a su concepción teórica. De hecho se trata de dos caras de la misma moneda, por un lado la célula independiente, aislada e individual, por el otro, la vida colectiva, la comunidad y el conjunto.

Un caso similar es el de Ralph Erskine, cuando el arquitecto inglés se trasladó en 1941 con su mujer y sus hijas recién nacidas a Suecia, las dificultades económicas le llevaron a auto construirse un pequeño refugio para dar cobijo a su familia y utilizarlo además como oficina.

Con unas dimensiones mínimas, de tan solo 18 metros cuadrados y una única habitación, funcionó como vivienda habitual de la familia hasta 1946. El espacio interior se dividía en dos mediante una chimenea central, la cocina y el estar, que también hacía las veces de dormitorio y sala de trabajo. La cama, sofá que ocupaba el estar se levantaba mediante unas poleas hasta el techo, con el fin de despejar la estancia durante el día.

Refugio de Ralph Erskine

La casa levantada en la zona alta de una pequeña colina es además un catálogo de soluciones ingeniosas para proteger el confort interior de las inclemencias del tiempo. Los muebles en su mayoría abatibles y móviles se apoyan en la fachada norte aumentando cuando están recogidos el aislamiento térmico en esa orientación. La pequeña cabaña introduce en su diseño además soluciones presentes en la arquitectura tradicional, como es el llamativo re-grueso de la fachada norte en la que almacenar toda la leña para el invierno, aumentando la protección frente al viento y que quedará vacía tras el invierno refrigerando así la vivienda en los meses de verano.

Ralph Erskine conjugó modernidad con las soluciones constructivas del lugar, generando una arquitectura vanguardista que respeta los condicionantes del lugar como son la climatología o el disfrute de una naturaleza tan salvaje como la sueca.

Refugio de Ralph Erskine

La arquitectura contemporánea también ha trabajado este tipo programa. Un buen ejemplo es el refugio finalizado recientemente por el estudio noruego Snøhetta. Se trata un pabellón pensado exclusivamente para dar cobijo a los montañeros que transitan por la meseta de Dorve en el norte de Noruega y que bajo un clima muy frío se adentran en la naturaleza para ver la vida cotidiana de los renos salvajes.

El pequeño edificio de 90 metros cuadrados se sitúa dentro del parque natural de Dovrefjell-Sunndalsfjella y encaramado en una meseta a una altura de 1200 metros sobre el nivel del mar, se transforma en un observatorio con vistas panorámicas sobre las cordilleras nevadas del parque natural.

Refugio en el parque natural de Dovrefjell-Sunndalsfjella | Snøhetta

Su geometría es una reminiscencia de la forma de una roca lentamente erosionada por los procesos de viento y el agua. La fachada ondulada resultante crea una serie de asientos al aire libre en el lado sur por lo que son calentados por los rayos del sol, mientras que los del lado norte quedan al interior protegidos del clima por una pantalla de vidrio que sirve como mirador. El edificio ha sido construido con técnicas de construcción naval, muy desarrolladas por los astilleros noruegos, con esta tecnología cada viga de madera cuadrada se ha desbastado hasta darle su forma definitiva y alcanzar así mediante la suma de diversas piezas el efecto ondulante final. Un marco rígido rectangular revestido con acero oxidado se funde con el paisaje circundante, mientras que el tratamiento alquitranado del pino exterior además de actuar como protección de la madera dota al conjunto de una pureza formal cúbica que revela su modernidad.

Refugio en el parque natural de Dovrefjell-Sunndalsfjella | Snøhetta

Este edificio habla al igual que muchos otros pabellones de montaña, de la necesidad de generar cobijo y refugio al montañero, de crear un espacio al resguardo de las inclemencias de la naturaleza, pero que al mismo tiempo nos permita disfrutar del paisaje y de su condición salvaje. Es en este difícil equilibrio donde la arquitectura contemporánea ha sabido aportar nuevas soluciones que no hacen más que abrir al igual que los pabellones del pasado pequeños campos de prueba que tal vez en el futuro puedan pasar del refugio de montaña a la vivienda urbana.

Refugio en el parque natural de Dovrefjell-Sunndalsfjella | Snøhetta

íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. junio 2011

Artículo publicado en ZAZPIKA 2011.11.07

La arquitectura pública en Madrid y en el inicio del siglo XXI (I) | Antón Capitel

Vista_aérea_de_Madrid_(España)
Madrid | Autor: Pedro Lozano

Podemos dividir la arquitectura pública de la metrópoli madrileña de los últimos años en varios apartados evidentes. De un lado, entre arquitecturas de nueva implantación y rehabilitaciones, pues estas últimas han sido, lógicamente y por fortuna, tan importantes, o más que las primeras. De otro lado, entre edificios públicos y vivienda, pues, como es bien sabido, han existido muchas promociones públicas también en el campo residencial, aunque no sea este campo un sector propiamente público, al menos desde el punto de vista del uso. Por mi parte, preferiría llamar “arquitectura pública” a la que es de uso público, y no a la que es de promoción oficial. Y a ella, a la verdaderamente pública, de promoción oficial, o de promoción particular, es a la que propia y mayoritariamente me voy a referir.

Aprovecho así para protestar del uso moderno y erróneo del lenguaje. A lo oficial, propio de las administraciones estatales, del nivel que sean, se le llama ahora “público”, cuando público es, en realidad, todo establecimiento abierto al público, por ejemplo, un bar. Una cosa es “público” y otra “oficial”, así como una cosa es “privado” y otra “particular”. Pues a lo que ahora se le llama “privado” no es otra cosa que lo particular, como antes se decía bien.

La arquitectura pública en Madrid y en el inicio del siglo XXI (I) | Antón Capitel. Caixa Forum Madrid
Caixa Forum Madrid | Autor: Carles Escrig i Royo

Podemos observar, así, que el campo de la arquitectura pública, que es tanto oficial como particular, se ha convertido casi únicamente en oficial, conversión que explicaría, quizá, el equívoco lingüístico antes comentado. Lo cierto es que las arquitecturas particulares que no son residenciales son únicamente las oficinas. Han desaparecido, casi, las arquitecturas verdaderamente públicas de promoción particular. En Madrid, y en los últimos años, tan sólo podemos anotar la realización del “Caixa Forum” dentro de lo particular, o relativamente particular, al tratarse en realidad de una Caja de Ahorros. Puede decirse, quizá, que se trata de una rehabilitación, al menos en el origen, y he de advertir que, en todo caso, me referiré en lo que sigue a las obras cuya arquitectura considero relevante o, al menos, digna de discusión, y no a aquéllas que estén exentas, o sean más dudosas, en relación a estas consideraciones.

Frente a este edificio, bastante pequeño, hemos de anotar, en la nueva planta y en la promoción oficial, a los Teatros del Canal (Comunidad de Madrid), los edificios de la UNED en Lavapiés (Ministerio de Educación), el Museo de las Colecciones Reales (Patrimonio Nacional), la Ciudad de la Justicia (Comunidad de Madrid), el nuevo Palacio de Congresos (Ayuntamiento de Madrid). Los tres primeros se han realizado, aunque el tercero está sin acabar, y los dos últimos, iniciados apenas, se han parado por efecto de la falta de financiación a causa de la crisis económica. A ellos debemos añadir una cosa especial, ya realizada, que es el nuevo parque a lo largo de las márgenes del río Manzanares, al que se le llama “Madrid Río”.

La arquitectura pública en Madrid y en el inicio del siglo XXI (I) | Antón Capitel.
Sede del COAM en Madrid | Autor: Gonzalo Moure

En cuanto a las rehabilitaciones, y además del ya citado Caixa Forum, ha de hablarse de tres grandes realizaciones, todas ellas oficiales, la ampliación del Museo del Prado (Ministerio de Cultura), la conversión del antiguo edificio central de Correos en nuevo Ayuntamiento de la ciudad , la transformación del viejo matadero en centro de actividades culturales (ambos del Ayuntamiento de Madrid) y la conversión de las ruinas de las Escuelas Pías de San Antón en el nuevo edificio del Colegio Oficial de Arquitectos de Madrid y de algunos equipamientos municipales.

En cuanto a la vivienda pública, casi toda ella promovida por el Ayuntamiento (EMV), y muy abundante, cabe distinguir entre las promociones que se encargaron a autores considerados famosos y de gran prestigio y las que fueron simplemente objetos de concurso, pero este asunto, de gran envergadura e importancia, queda fuera de las intenciones y de la posible amplitud de este texto.

Debería añadirse, todavía, un gran proyecto urbano, ya realizado a una determinada escala y hecho público, pero del que no sabemos todavía si verdaderamente tendrá un mínimo futuro: la prolongación de la Castellana más allá de su hoy horroroso e inadecuado final.

Área en la que se levantará el proyecto conocido como Operación Chamartín
Área en la que se levantará el proyecto conocido como Operación Chamartín | Fuente: elpais.com

Considero que las realizaciones de nueva planta acabadas o muy avanzadas han tenido una fortuna arquitectónica y urbana especialmente alta, y han favorecido así a la ciudad y a sus valores urbanos y físicos. Me refiero a los Teatros del Canal, realizados por Juan Navarro Baldeweg, a los 2 edificios para la UNED, realizados por José Ignacio Linazasoro, y al Museo de las Colecciones Reales, aún en marcha, pero muy avanzado, y realizado por los arquitectos Luis Moreno Mansilla (tristemente desaparecido el año 2012) y Emilio Tuñón.

Sobre los Teatros del Canal (edificio producto de un concurso restringido) caben, quizá, unas dudas no del todo arquitectónicas, o, al menos, acerca de las cuales quien escribe no puede, ni quiere, resolver. Esto es, si la institución tiene verdadero sentido, si puede ser económicamente sostenida por la Comunidad; o si, incluso, hay actividades suficientes para justificar la existencia misma de ese gran edificio. Ignoro la respuesta a estos asuntos, que son de carácter político y administrativo, y sobre los que carezco de criterio. Espero y confío en que, ya que se ha hecho, esta promoción tenga sentido, pues las dudas que en su día parecía manifestar la Comunidad parecían apuntar hacia esta dirección.

La arquitectura pública en Madrid y en el inicio del siglo XXI (I) | Antón Capitel. Reconstrucción virtual del Teatro del Canal. (Foto Comunidad de Madrid)
Reconstrucción virtual del Teatro del Canal. (Foto: Comunidad de Madrid)

Lo que puede asegurarse, por mi parte, es que desde el punto de vista urbano y arquitectónico la operación es francamente positiva. Creo que el lugar urbano ha quedado muy favorecido por la nueva presencia, tanto desde las consideraciones volumétricas y visuales, como desde el propiamente urbano. El lugar, un sitio tan central como importante, en la esquina de dos calles anchas y buenas, creo que agradece la mayor vitalidad que le da el nuevo edificio de equipamiento público.

Por otro lado, y como arquitectura, es una buena contribución, quizá menos brillante desde el aspecto figurativo externo, aunque es preciso observar que el criterio de respeto a una posición urbana normal, de edificio medianero y en esquina, compatibilizada con la libertad volumétrica, me parece especialmente logrado. Pero, figurativa y espacialmente, los interiores son más brillantes que el exterior, y ello tanto en los vestíbulos y lugares de pasos perdidos (en los que se ha obtenido muy buenas cualidades formales con medios materiales y formales escasos, siguiendo inteligentemente lecciones a la manera de Aalto, Scharoun y hasta Stirling) como en las dos Salas principales, muy diferentes y muy logradas.

(continuará…)

[:es]La arquitectura pública en Madrid y en el inicio del siglo XXI (II) | Antón Capitel[:gl]A arquitectura pública en Madrid e no inicio do século XXI (II) | Antón Capitel[:en]The public architecture in Madrid and in the beginning of the 21st century (II) | Antón Capitel[:]

Antonio González-Capitel Martínez · Doctor arquitecto · catedrático en ETSAM
Madrid · marzo 2013

Factoría Mahou Factoría Mahou Mahou Factory

0

Tras 125 de años de historia el archivo de la compañía Mahou ha recogido cientos de objetos, fotografías y evidencias de todo tipo que muestran la estrecha relación de ha mantenido la compañía con la ciudad de Madrid.

Los orígenes de Mahou se remontan a 1890, cuando abrió en el número 29 de la madrileña calle Amaniel, aunque posteriormente en s. XIX se transformó pronto en el primer Hub de Madrid. Un espacio para las citas del ocio y la cultura para la sociedad de la época.

Esta unión de experiencias acumuladas durante toda su vida, pasan a conformar el archivo Mahou, uno de los más completos y únicos en España con más de 600.000 objetos, fotografías y documentos. Las puertas de este archivo se han abierto primeramente a un selecto grupo de creadores, quienes han descubierto nuevos matices y detalles sorprendentes que relacionan pasado, presente y futuro.

Factoría Mahou, por tanto aspira a ser el site donde se compartirán de forma continuada contenidos e iniciativas ideadas y creadas conjuntamente con autores invitados. Para ello reeditarán objetos clásicos de la marca, actualizarán recetas olvidadas, explicarán anécdotas nunca vistas de los 125 años de la marca…. y lo mostrarán a través de distintos formatos tales como cómic, sesiones fotográficas o ilustraciones de la mano de algunos de los creadores de referencia en la actualidad.

+ info

After 125 of years of history the file of the company Mahou has gathered hundreds of objects, photographies and evidences of all kinds that show the narrow relation of it has supported the company with the city of Madrid.

Mahou’s origins go back 1890, when it opened in the number 29 of the street of Madrid Amaniel, though later in s. The XIXth transformed soon in the first Hub of Madrid. A space for the appointments of the leisure and the culture for the company of the epoch.

This union of experiences accumulated during all his life, they happen to shape the file Mahou, one of the most complete and only in Spain with more than 600.000 objects, photographies and documents. The doors of this file have been opened primeramente a select group of creators, who have discovered new shades and surprising details that relate past, present and future.

Factoría Mahou, therefore it aspires to be the site where there will be shared of continued form contents and initiatives designed and created together with invited authors. For it they will re-edit classic objects of the brand, will update forgotten recipes, will make clear anecdotes never dress of 125 years of the brand …. And they will show it across such different formats as cómic, photographic meetings or illustrations of the hand of some of the creators of reference at present.

+ info

Tras 125 de anos de historia o arquivo da compañía Mahou recolleu centos de obxectos, fotografías e evidencias de todo tipo que mostran a estreita relación de mantivo a compañía coa cidade de Madrid.

As orixes de Mahou remóntanse a 1890, cando abriu no número 29 da madrileña rúa Amaniel, aínda que posteriormente en s. XIX transformouse pronto no primeiro Hub de Madrid. Un espazo para as citas do ocio e a cultura para a sociedade da época.

Esta unión de experiencias acumuladas durante toda a súa vida, pasan a conformar o arquivo Mahou, un dos máis completos e únicos en España con máis de 600.000 obxectos, fotografías e documentos. As portas deste arquivo abríronse primeiramente a un selecto grupo de creadores, os que descubriron novos matices e detalles sorprendentes que relacionan pasado, presente e futuro.

Factoría Mahou, por tanto aspira ser o site onde se compartirán de forma continuada contidos e iniciativas ideadas e creadas conxuntamente cos autores invitados. Reeditaranse obxetos clásicos da marca, actualizaranse receitas olvidadas, explicarán anécdotas nunca vistas dos 125 anos da marca…. e mostrarano a través de distintos formatos tales como cómic, sesiones fotográficas ou ilustracións da man dalgúns dos creadores de referencia en la actualidad.

+ info

Sofía López Díaz y Manuel López Carregal · Educación | pequeñaESCALA

Hoy nos acercamos hasta Oviedo, para conocer pequeñaESCALA una iniciativa impulsada por Sofía López, aparejadora de profesión, y Manuel López, arquitecto y docente por vocación.

“Una profesión tan antigua y determinante en el diseño e imagen de nuestras ciudades y nuestra forma de vivir que pasa casi inadvertida por los currículos educativos oficiales.”

Los niños y niñas de hoy son los hombres y mujeres del mañana, por ello es absolutamente necesario formarlos como ciudadanos críticos y educarles, con carácter constructivo y sin pretensión de condicionar vocaciones, para que sean conscientes y responsables con su entorno.

Así nace pequeñaESCALA, un proyecto que pretende acercar a los niños el mundo de la arquitectura y la construcción.

«Soñar, planear, explorar, investigar, pensar, imaginar, dibujar, calcular, medir, resolver, representar, trabajar en equipo, hablar en público, expresar ideas y, a veces, demoler para volver a construir», son sólo algunos de las acciones que se desarrollan en los distintos talleres que organizan en pequeñaESCALA.

pequeñaESCALA cuenta con un equipo multidisciplinar, formado por colaboradores provenientes de otros campos, como la psicología, la ingeniería y la construcción, representados por Raúl López, Fernando López y Cristina Imaz respectivamente.

Os dejamos con la entrevista que nos han concedido para conocer de primera mano su proyecto y sus impresiones sobre temas de actualidad.

Sofía López Díaz y Manuel López Carregal · Educación | pequeñaESCALA
Taller de pequeESCALA | Fotografía: pequeESCALA
¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a “pequeñaESCALA”?

Sofía: Formación en Arquitectura Técnica y una trayectoria profesional de 10 años en Edificación en gestión económica y de equipos humanos.

Manuel: Arquitecto por la ETSAC y Master en educación secundaria. Fundador de NODALMODE SLP. Actualmente colaborando con pequeña escala y SA31.

 ¿Qué os llevó a abriros camino en la educación?¿Por qué principalmente con niños?

Sofía: La idea de los talleres infantiles vinculados con el mundo de la Arquitectura y la Construcción surge como muchas ideas en estos tiempos, por una casi forzada evolución profesional, que lleva a buscar caminos nuevos. Hace tres años me hablaron de Chiquitectos en Madrid, me puse en contacto con ellos y me transmitieron una idea que me entusiasmó. A partir de aquí, quise emprender algo similar en Asturias. Creo que nuestro sector necesita acercarse a la sociedad de una forma nueva, sobre todo a los que serán los ciudadanos del futuro.

Manuel: Siempre estuvo ahí latente una vocación de profesor, mis padres son profesores, y siempre estuve en contacto con este mundo. Al final no sabes cuándo dar un giro o un cambio de tercio y surgió esta oportunidad con Sofía.

Sofía López Díaz y Manuel López Carregal · Educación | pequeñaESCALA
Taller de pequeESCALA | Fotografía:pequeESCALA
¿Teníais alguna experiencia previa?

Sofia: En mi caso he tenido experiencias de formación, pero sólo con colectivos de adultos y enfocados a la Prevención de Riesgos Laborales en la Construcción. Sembrar en el público infantil es infinitamente más gratificante.

Manuel: He colaborado con colegios ayudando a llevar a cabo pequeñas actividades en el área de infantil.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades?¿Cuáles fueron las más problemáticas?

Manuel: Lo más problemático es encontrar ayuda económica para sacar adelante algo como esto. Sé que es lo de siempre… pero es verdad, con un mínimo apoyo todo sería un poquito más sencillo. Después a la hora de trabajar, los niños son personas súper receptivas y es muy gratificante.

Sofía: Transmitir el valor que nosotros le damos a lo que puede aportar pequeñaESCALA es lo más difícil. Hacer comprender que no buscamos reconducir vocaciones, sino valores cívicos, como el trabajo en equipo o el respeto por el entorno. De los niños que van a fútbol, sólo uno o dos llega a destacar en edad adulta, con las clases de ballet suele pasar lo mismo o con el tenis. Sin embargo invertimos en estas actividades para nuestros hijos, porque sabemos que aportan otros valores.

¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?

Sofía: Aún estamos en la línea de salida y en momento de sembrar. Estamos contentos con la acogida entre compañeros y padres y después de un taller, siempre salimos con buenas sensaciones y animados a seguir.

Manuel: Como dice Sofía, estamos aun empezando, las sensaciones son muy buenas y la ilusión está a tope.

Sofía López Díaz y Manuel López Carregal · Educación | pequeñaESCALA
Taller de pequeESCALA | Fotografía:pequeESCALA
¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a vuestro trabajo actual?

Manuel: No sé cuál es mi trabajo actual… estudiar Arquitectura te hace tener muchas y diferentes perspectivas de otros campos, los talleres siempre los enfocamos con un punto de conexión a nuestras carreras. Actualmente se valora poco  el trabajo de un aparejador o de un arquitecto. No se conoce la profesión y se juzga injustamente, porque arrastramos una fama de otra época. Con los talleres tratamos de acercar y de dar a conocer aspectos de nuestra profesión.

Sofía: En mi caso, como aparejadora, creo que ha sido más determinante coordinar obras de gran volumen, que los estudios en sí mismos. En ocasiones se parecen mucho a una guardería, hay que estar con mil ojos.

¿Qué expectativas y proyectos de futuro tenéis para “pequeña ESCALA”?

Sofía: Yo me he dado un plazo de dos años para desarrollar del todo la idea. Tenemos siempre en mente  algo parecido a una Escuela, con un espacio propio y con una programación anual. A corto plazo el objetivo es compaginar la experiencia, con ganarse unas lentejas. No hablaría de expectativas a muy largo plazo.

Manuel: Difícil de pronosticar, queremos disfrutar de la experiencia e intentar llegar cada vez a más gente, tenemos que ir poco a poco pero la intención es poder desarrollar estos talleres y convertirlos en algo más.

¿Compagináis o complementáis esta actividad con otras labores o en otros campos?

Manuel: Siempre se colabora con compañeros y tratas de mantenerte activo en la profesión pero cada vez apetece más volcarse en este tipo de actividades e iniciativas, poco a poco pequeñaESCALA gana terreno.

Sofía: En mi caso pequeñaESCALA es un complemento a la actividad profesional, pero cada vez invierto más tiempo en desarrollar el proyecto.

¿Son rentables este tipo de iniciativas?¿Os sentís bien remunerados por la labor que realizáis?

Manuel: Rentables económicamente, de momento, no… pero no buscamos un beneficio económico, si llega mejor… es casi un obligación hacer este tipo de cosas, el mundo de la arquitectura pasa desapercibida en los colegios e institutos, intentamos aportar una pincelada de algo que consideramos fundamental, pensamiento crítico.

Sofía: Si hubiéramos comenzado a realizar estos talleres por un motivo económico, no estaríamos embarcados en esto. Hay ámbitos donde la rentabilidad es muy difícil de calibrar. La educación y la cultura tiene esa etiqueta de todo gratis en nuestro país.

Taller de pequeESCALA | Fotografía:pequeESCALA
¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

Manuel: Tengo la sensación de que doy pasos inestables, no me veo para dar consejos, la verdad, pero la frase que más repito cada vez que hablo con compañeros es «ánimo, hay que seguir». Seguir formándose o como sea. Lo que si me gustaría es que tanto los arquitectos como los arquitectos técnicos peleáramos más por cambiar la visión que se tiene de nuestra profesión. Es difícil, pero a peor ya no se puede ir.

Sofía: El mejor consejo que he recibido desde que terminé los estudios hace 13 años ha sido el de un compañero y gran profesional: “Haciendo y Aprendiendo”

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para  salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Sofía: Lo que sí aconsejo, por la forma en que ha cambiado el mercado, es completar la formación con idiomas, marketing on-line, legislación internacional. Ya no podemos pensar en proyectos locales o nacionales.

Manuel: Por supuesto, eso es importante pero en este país nos falla la base, lo que falta es educación arquitectónica, la burbuja, el feísmo, el uso que le damos a las ciudades, cómo las vivimos… es por falta de educación. Creo que por ahí hay vías en las que trabajar.

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Sofía: Si las circunstancias personales y familiares lo permiten, irse a determinados países es una muy buena decisión. Nada es fácil en estos tiempos, ni quedarse ni irse. Pero pienso que salir de nuestra zona de confort, siempre trae experiencias vitales enriquecedoras.

Manuel: Es una salida tan válida como la de quedarse y trabajar de otra cosa. Como dice Sofía, depende mucho de las circunstancias personales, hay que buscar la felicidad y tranquilidad cómo y dónde sea.

¿Cómo veis el futuro de la profesión?

Sofía: Debemos reinventarnos, pero sobre todo confiar en la unión, en los Colegios Oficiales y en los colectivos. La colaboración es más necesaria que nunca.

Manuel: Black, como las dichosas tarjetas.

Taller de pequeESCALA | Fotografía:pequeESCALA

Sofía López Díaz y Manuel López Carregal · Eduación | pequeñaESCALA
Diciembre 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Sofía y Manuel su tiempo y predisposición con este espacio.

Parking público El Carbonero | CiO estudioParking público El Carbonero | CiO estudioEl Carbonero public parking | CiO estudio

El proyecto, consistente en la remodelación de un antigua estación de autobuses para su nuevo uso como parking de rotación, parte de unos condicionantes complejos: una normativa urbanística muy restrictiva, una geometría de parcela irregular y un presupuesto muy limitado.

La principal premisa proyectual fue sin duda la funcionalidad, pero al mismo tiempo, tomamos cada uno de los retos como una oportunidad para dar “liebre por gato” y llevar más allá las expectativas mediante soluciones creativas y el cuidado diseño de todos los elementos que conforman el proyecto: estructura, iluminación, instalaciones, señalética, etc.

La estación de autobuses de El Carbonero de Oviedo fue construida en 1970. El edificio albergada seis plantas de viviendas destinadas a los trabajadores de la empresa en las plantas superiores mientras que en las plantas baja y sótano se localizada la estación. En el patio de manzana de la parcela se ubicaban las dársenas.

Cuando la estación cesó su actividad en 2007, la empresa El Carbonero S.A, propietaria de los locales, decidió habilitar los mismos para su nuevo uso como aparcamiento público de rotación.

El proyecto plantea unas importantes restricciones de partida: una parcela con geometría muy irregular, importantes limitaciones acústicas debido a la existencia de edificios residenciales colindantes, estrictas limitaciones de altura definidas en la normativa urbanística y un limitado presupuesto de €250/m2.. El estudio geotécnico definió el firme a una profundidad media de 4m.

En primer lugar se define un esquema de distribución óptima, fijando en 70 el número mínimo de plazas a considerar en proyecto, incluyendo dos plazas adaptadas, un mínimo de 10 plazas grandes, viales de 5m y radios de giro de 6m.

Mediante el sistema de planos acotados se definió la geometría de cubierta adaptada al perímetro irregular del patio, formada por 5 faldones de pendientes iguales del 7% que cumplían los límites de altura definidos en la norma y optimizaban el volumen máximo construible. Se determina el uso de panel sándwich acústico como material de cubierta, con un porcentaje de policarbonato definido por el estudio acústico para la entrada de luz natural y la reducción del consumo eléctrico.

En colaboración con Francisco Mena se diseña una estructura metálica para el soporte de cubierta formada por dos niveles estructurales de cerchas de tubo de acero, salvando luces de hasta 28m. La posición de los únicos 11 pilares se adaptó a la distribución de las plazas y a la geometría de la cubierta, creando un espacio diáfano y funcional. La cantidad de acero empleado fue de 14,5 Kg/m2, consiguiendo una reducción aproximada del 30% en el coste de la estructura en relación con una estructura convencional de vigas y pilares metálicos con luces de 7m.

Obra: Parking Público El Carbonero
Autores: CiO estudio (Japi Contonente y Sara Ojanguren arquitectos)
Colaboradores: Francisco Mena
Año: 2014
Emplazamiento: Oviedo, España
Empresa constructora: Construcciones Emilio Cueto S.L.
Presupuesto: 575,000€
Superficie: 2300m2
Coste: 250€/m2
Fotografía: Daniel Ojanguren y CiO estudio
+ cioestudio.com

The project, consisting of the remodeling of one former bus station for his new use like parking rotation, part of a few determining complexes: an urban development very restrictive regulation, a geometry of irregular plot and a very limited budget.

The principal premise proyectual was undoubtedly the functionality, but at the same time, we take each of the challenges as an opportunity to give “hare for cat” and to take beyond the expectations by means of creative solutions and the elegant design of all the elements that shape the project: structure, lighting, facilities, signals, etc.

The bus station of El Carbonero of Oviedo was constructed in 1970. The building sheltered six plants of housings destined for the workers of the company in the top floors whereas in the plants it goes down and basement located the station. In the court of apple of the plot the docks were located.

When the station owner of the places stopped his activity in 2007, the El Carbonero S.A company  it decided to enable the same ones for his new use as public parking of rotation.

The project raises a few important restrictions of item: a plot with very irregular geometry, important acoustic limitations due to the existence of residential adjacent buildings, strict limitations of height defined in the urban development regulation and a limited budget of € 250/m2.. The geotechnical study defined the road surface to an average depth of 4m.

First there is defined a scheme of ideal distribution, fixing in 70 the minimal number of squares to considering in project, including two adapted squares, a minimum of 10 big, road squares of 5m and radioes of draft of 6m.

By means of the system of fenced planes there was defined the geometry of cover adapted to the irregular perimeter of the court, formed by 5 skirts of equal earrings of 7 % that were fulfilling the limits of height defined in the norm and construible were optimizing the maximum volume. The use of panel decides sándwich acoustic as materially of cover, with a percentage of polycarbonate defined by the acoustic study for the entry of natural light and the reduction of the electrical consumption.

In collaboration with Francisco Mena a metallic structure is designed for the support of cover formed by two structural levels of cerchas of pipe of steel, saving lights of up to 28m. The position of the only ones 11 props adapted to the distribution of the squares and to the geometry of the cover, creating a diaphanous and functional space. The quantity of used steel was of 14,5 Kg/m2, obtaining an approximate reduction of 30 % in the cost of the structure in relation with a conventional structure of girders and metallic props with lights of 7m.

Work: El Carbonero public parking
Authors: CiO estudio (Japi Contonente and Sara Ojanguren arquitectos)
Collaborators: Francisco Mena
Year: 2014
Location: Oviedo, Spain
Construction company: Construcciones Emilio Cueto S.L.
Budget: 575,000€
Surface: 2300m2
Cost: 250€/m2
Photography: Daniel Ojanguren and CiO estudio
+ cioestudio.com

O proxecto, consistente na remodelación dun antiga estación de autobuses para o seu novo uso como aparcadoiro de rotación, parte duns condicionantes complexos: unha normativa urbanística moi restritiva, unha xeometría de parcela irregular e un presuposto moi limitado.

A principal premisa proxectual foi sen dúbida a funcionalidade, pero ao mesmo tempo, tomamos cada un dos retos como unha oportunidade para dar “lebre por gato” e levar máis alá as expectativas mediante solucións creativas e o coidado deseño de todos os elementos que conforman o proxecto: estrutura, iluminación, instalacións, sinalética, etc.

A estación de autobuses Del carbonero de Oviedo foi construída en 1970. O edificio albergada seis plantas de vivendas destinadas aos traballadores da empresa nas plantas superiores mentres que nas plantas baixa e soto se localizada a estación. No patio de mazá da parcela situábanse as dársenas.

Cando a estación cesou a súa actividade en 2007, a empresa El Carbonero S.A, propietaria dos locais, decidiu habilitar estes para o seu novo uso como aparcadoiro público de rotación.

O proxecto formula unhas importantes restricións de partida: unha parcela con xeometría moi irregular, importantes limitacións acústicas debido á existencia de edificios residenciais lindantes, estritas limitacións de altura definidas na normativa urbanística e un limitado presuposto de €250/m2. O estudo xeotécnico definiu o firme a unha profundidade media de 4 m.

En primeiro lugar defínese un esquema de distribución óptima, fixando en 70 o número mínimo de prazas a considerar en proxecto, incluíndo dúas prazas adaptadas, un mínimo de 10 prazas grandes, viais de 5 m e raios de xiro de 6 m.

Mediante o sistema de planos acoutados definiuse a xeometría de cuberta adaptada ao perímetro irregular do patio, formada por 5 faldróns de pendentes iguais do 7% que cumprían os límites de altura definidos na norma e optimizaban o volume máximo construíble. Determínase o uso de panel sándwich acústico como material de cuberta, cunha porcentaxe de policarbonato definido polo estudo acústico para a entrada de luz natural e a redución do consumo eléctrico.

En colaboración con Francisco Mena deséñase unha estrutura metálica para o soporte de cuberta formada por dous niveis estruturais de cerchas de tubo de aceiro, salvando luces de ata 28 m. A posición dos únicos 11 piares adaptouse á distribución das prazas e á xeometría da cuberta, creando un espazo diáfano e funcional. A cantidade de aceiro empregado foi de 14,5 Kg/m2, conseguindo unha redución aproximada do 30% no custo da estrutura en relación cunha estrutura convencional de vigas e piares metálicos con luces de 7 m.

Obra: Parking Público El Carbonero
Autores: CiO estudio (Japi Contonente e Sara Ojanguren arquitectos)
Colaboradores: Francisco Mena
Ano: 2014
Emprazamento: Oviedo, España
Empresa constructora: Construcciones Emilio Cueto S.L.
Presuposto: 575,000€
Superficie: 2300m2
Custe: 250€/m2
Fotografía: Daniel Ojanguren e CiO estudio
+ cioestudio.com

Espacio público/Espacio privadoEspacio público/Espacio privadoEspacio público/Espacio privado

0

ATTENTE, NYC

Espacio público / Espacio privado es una exposición que quiere indagar en los límites entre la imagen pública y la imagen personal a través de obras fotográficas y videocreaciones. En esta ocasión, las capacidades de los medios escogidos nos permitirán establecer una observación de los modos del público y el personal en la contemporaneidad, de las actitudes implícitas en la representación, que permiten ver cómo apreciamos la construcción del espacio público como lugar de suceso narrativo o lugar para la acción de lo social, como lugar de la construcción del paisaje contemporáneo y también como no-lugar. Por otro lado, el escenario de captación de lo íntimo, de las vidas personales, de la construcción de la propia personalidad, de la visión sobre lo ajeno, del comportamiento de la familia o nuestra organización en grupos.

Comisaria: Mónica Maneiro.
Artistas: Ana Amado, Carla Andrade, Emma Crichton, Carolina Cruz Guimarey, Amaya González Reyes, Rita Gutiérrez Rivera, Cillas Seyde y Verónica Vicente.

Centro Torrente Ballester
Rúa Concepción Arenal, s/n. 15402 Ferrol. España

+ info

ATTENTE, NYC

Espazo público / Espazo privado é unha exposición que quere indagar nos límites entre a imaxe pública e a imaxe persoal a través de obras fotográficas e videocreaciones. Nesta ocasión, as capacidades dos medios escollidos permitirannos establecer unha observación dos modos do público e o persoal na contemporaneiade, das actitudes implícitas na representación, que permiten ver como apreciamos a construción do espazo público como lugar de suceso narrativo ou lugar para a acción do social, como lugar da construción da paisaxe contemporánea e tamén como non-lugar. Por outro lado, o escenario de captación do íntimo, das vidas persoais, da construción da propia personalidade, da visión sobre o alleo, do comportamento da familia ou a nosa organización en grupos.

Comisaria: Mónica Maneiro.

Artistas: Ana Amado, Carla Andrade, Emma Crichton, Carolina Cruz Guimarey, Amaya González Reyes, Rita Gutiérrez Rivera, Cillas Seyde e Verónica Vicente.

Centro Torrente Ballester
Rúa Concepción Arenal, s/n. 15402 Ferrol. España

+ info

ATTENTE, NYC

Public space/private Space eis an exhibition that it wants to investigate in the limits between the public image and the personal image across photographic works and videocreaciones. In this occasion, the capacities of the select means will allow us to establish an observation of the manners of the public and the personnel in the contemporaneousness, of the implicit attitudes in the representation, which they allow to see how we estimate the construction of the public space as place of narrative event or place for the action of the social thing, as place of the construction of the contemporary landscape and also as non-place. On the other hand, the scene of capture of the intimate thing, of the personal lives, of the construction of the own personality, of the vision on the foreign thing, of the behavior of the family or our organization in groups.

Curator: Mónica Maneiro.

Artists: Ana Amado, Carla Andrade, Emma Crichton, Carolina Cruz Guimarey, Amaya González Reyes, Rita Gutiérrez Rivera, Cillas Seyde and Verónica Vicente.

Centro Torrente Ballester
Rúa Concepción Arenal, s/n. 15402 Ferrol. España

+ info

La habitación. Más allá de la sala de estarA habitación. Máis aló da sala de estarThe room. Beyond the room of being

0

Es habitual que en los libros de teoría e historia de la arquitectura las viviendas aparezcan representadas únicamente por sus salas de estar, dejando de lado el resto de habitaciones. Pareciera que, a pesar de su mayor número, el dormitorio no tuviera trascendencia alguna en una vivienda. Sencillamente no se piensa en él. El predominio de la sala de estar sobre cualquier otro tipo de estancia limita el potencial que podría tener la vivienda contemporánea. Este ensayo aboga por una casa con mayor sentido y complejidad y, a través de la reflexión en torno a la habitación con usos diversos, defiende la ambigüedad y la no especialización de los espacios domésticos.

Para ello Xavier Monteys recurre a una colección variada de estancias de procedencia heterogénea. Encontramos habitaciones ante las que se ha desempolvado la mirada para volver a observarlas, otras extraídas de algunos textos literarios o sacadas de lienzos de exposiciones y museos, y otras procedentes de instalaciones y experimentos realizados por artistas contemporáneos. El conjunto se convierte en una casa con muchas habitaciones que permiten diferentes modos de vida y por la que podemos transitar de un modo imaginario y, sobre todo, desencadenar un flujo de nuevas miradas que transformen nuestra concepción reduccionista de la vivienda contemporánea.

Xavier Monteys (Barcelona, 1953) es catedrático de la Universitat Politècnica de Catalunya (UPC). Dirige el grupo de investigación “Habitar” y coordina el máster de Teoría y Práctica del Proyecto de Arquitectura en la Escola Tècnica Superior d’Arquitectura del Vallès (ETSAV). Ha sido profesor en diversos centros universitarios y es colaborador habitual de la revista Quaderns d’Arquitectura i Urbanisme y el suplemento Quadern del diario El País. Autor de diversos libros, entre ellos se encuentran Le Corbusier: obras y proyectos y Casa Collage (con Pere Fuertes), ambos publicados por la Editorial Gustavo Gili.

É habitual que nos libros de teoría e historia da arquitectura as vivendas aparezan representadas unicamente polas súas salas de estar, deixando de lado o resto de cuartos. Parecese que, a pesar do seu maior número, o dormitorio non tivese transcendencia ningunha nunha vivenda. Sinxelamente non se pensa nel. O predominio da sala de estar sobre calquera outro tipo de estanza limita o potencial que podería ter a vivenda contemporánea. Este ensaio avoga por unha casa con maior sentido e complexidade e, a través da reflexión en torno ao cuarto con usos diversos, defende a ambigüidade e a non especialización dos espazos domésticos.

Para iso Xavier Monteys recorre a unha colección variada de estanzas de procedencia heteroxénea. Encontramos cuartos ante os que se desempoou a mirada para volver observalas, outras extraidas dalgúns textos literarios ou sacadas de lenzos de exposicións e museos, e outras procedentes de instalacións e experimentos realizados por artistas contemporáneos. O conxunto convértese nunha casa con moitos cuartos que permiten diferentes modos de vida e pola que podemos transitar dun modo imaxinario e, sobre todo, desencadear un fluxo de novas miradas que transformen a nosa concepción reducionista da vivenda contemporánea.

Xavier Monteys (Barcelona, 1953) é catedrático da Universitat Politècnica de Catalunya (UPC). Dirixe o grupo de investigación «Habitar» e coordina o máster de Teoría e Práctica do Proxecto de Arquitectura na Escola Tècnica Superior d’Arquitectura do Vallès (ETSAV). Foi profesor en diversos centros universitarios e é colaborador habitual da revista Quaderns d’Arquitectura i Urbanisme e o suplemento Quadern do diario El País. Autor de diversos libros, entre eles encóntranse Le Corbusier: obras e proxectos e Casa Colaxe (con Pere Fuertes), ambos os dous publicados pola Editorial Gustavo Gili.

It is habitual that in the books of theory and it tells the history of the architecture of the housings turn out to be represented only for his rooms of being, leaving of side the rest of rooms. It seemed that, in spite of his major number, the bedroom did not have any transcendency in a housing. Simply it is not thought about him. The predominance of the room of being on any other type of stay limits the potential that might have the contemporary housing. This test pleads for a house with major sense and complexity and, across the reflection concerning the room with diverse uses, there defends the ambiguity and not specialization of the domestic spaces.

For it Xavier Monteys resorts to a varied collection of stays of heterogeneous origin. We find rooms before which the look has been dusted to return to observe them, others extracted from some texts literary or extracted of linens of exhibitions and museums, and others proceeding from facilities and experiments realized by contemporary artists. The set turns into a house with many rooms that allow different manners of life and along which we can pass in an imaginary way and, especially, unleash a flow of new looks that transform our conception reduccionista of the contemporary housing.

Xavier Monteys (Barcelona, 1953) is a professor of the Universitat Politècnica of Catalonia (UPC). It directs the group of investigation «To «live» and coordinates the máster of Theory and Practice of the Project of Architecture in the Top Escola Tècnica D’Arquitectura del Vallès (ETSAV). He has been a teacher in diverse university centers and is a habitual collaborator of the magazine Quaderns d’Arquitectura i Urbanisme and the supplement Quadern of the diary El País newspaper. Author of diverse books, between them Corbusier is Him: works and projects and He Marries Collage (with Pere Fuertes), both published for Publishing Gustavo Gili.

Oíza desencadenado | José Ramón Hernández Correa

Francisco Javier Sáenz de Oíza era un genio. Sí, un genio. En todas las acepciones de la palabra, incluso en la de «tener mucho genio».

Siempre decía cosas ingeniosas, creativas, estimulantes. Era imposible saber qué fértiles asociaciones de ideas iba a hacer, y eso hacía su discurso apasionante.

A no ser que te tocara terminarle una frase. Eso era angustioso.

A veces tenía un chispazo brillante, lo insinuaba y pretendía que alguien de entre los presentes lo rematara. Imposible.

¿Cómo saber qué era lo que se le había ocurrido?
Francisco Javier Sáenz de Oíza | arquitectamoslocos.blogspot.com.es

Una vez, en un curso de doctorado, mencionó de pasada un problema cotidiano que tenía con su caja de compases, y preguntó cuál era la solución. A mí (como supongo que al resto de alumnos) se me ocurrió una respuesta evidente de puro tonta, pero me abstuve (como los demás) de decirla en voz alta. Oíza insistió: Quien diera con ella tenía aprobado automáticamente el curso. Nadie dijo nada. Decepcionado por tener unos alumnos tan lerdos, el maestro dio la solución: Era la que supongo que habíamos pensado todos.

Pero con Oíza eso no era lo normal. Podría haber sido cualquier cosa. Y si no acertabas te exponías a su durísima (por aguda, divertida y mordaz) crítica. Y nadie era capaz de resistir eso.

(Aparte de que, de haber acertado, a ver quién era el guapo que le decía luego que cumpliera su promesa).

A Oíza le gustaba dar cursos sobre «vocabulario arquitectónico» o, mejor dicho, sobre «conceptos básicos sobre los elementos arquitectónicos». Reflexionar sobre qué era un muro, una cubierta, un hueco, una columna, etc. Lo hacía con un ánimo constructivista, concreto y práctico, como para explicar las bases, pero lo bañaba todo de poesía, de espacio, de creación, de filosofía de la habitación humana.

Eran unas clases apasionantes, en las que desde la necesidad estructural del muro de carga y desde su realidad constructiva, se llegaba al espacio y a la definición de las condiciones de vida y función.

Era algo extraordinario.

Oíza adolecía de falta de orden y rigor expositivos. Era incapaz de desarrollar un programa coherente. Pero eso no tenía la menor importancia, porque a cada frase te sugería mil ideas y te abría mil caminos, y cada historia que se salía del temario previsto te sumergía en la aventura. Siempre era mucho mejor el destino encontrado que el previsto.

Lo malo, como digo, es cuando pretendía que alguien le siguiera la idea. Nadie era capaz de hacerlo.

Una vez, en uno de estos cursos, le propuso a su profesor ayudante Francisco Alonso (el magnífico Pacoalonso) que diera una lección sobre «la puerta».

Paco Alonso se preparó el tema con la dedicación y perseverancia acostumbradas en él, y dio una charla exhaustiva y magistral sobre la puerta: Tipos de puerta (correderas, abatibles, basculantes, pivotantes…); materiales (madera, vidrio, acero, aluminio, piedra…), sistemas, cierres, estilos, etc, etc, etc.

La charla duró sus buenos tres cuartos de hora, durante los que Oíza asistió atento y callado. Al terminar, todo el mundo esperaba la felicitación del maestro y, acaso, un par de frases para poner la guinda.

Pero no fue así. Oíza se levantó y le dijo a Paco Alonso que se había equivocado completamente. Que la puerta no es la membrana que cierra el hueco, sino el hueco. La puerta es la apertura. La hoja anula la puerta, quiere que el hueco vuelva a ser muro, que deje de ser puerta. La hoja abatible, pivotante, basculante, etc, lucha contra la puerta.

La puerta es puerta cuando está abierta. Todo lo demás es no-puerta.

«No te has enterado de nada».

Paco Alonso argumentó, habló, expuso, razonó. Pero ya era todo inútil. (En mi modesta opinión, Oíza tenía toda la razón, pero fue innecesariamente cruel. Podía haber intervenido al principio y haber reconducido la charla de su ayudante, o haberla convertido en un fértil debate).

Hace poco, Santiago de Molina ha escrito una reflexión sobre la puerta. Me pareció muy hermosa y os animo a que la leáis. Creo que a Oíza le habría gustado mucho. «Las puertas dejan pasar ríos».

José Ramón Hernández Correa
Doctor Arquitecto y autor de Arquitectamos locos?
Toledo · febrero 2013

Proyectos para no dormir (I) | Alberto Ruiz

El síndrome de “obediencia debida”

En estos tiempos convulsos de leyes demoledoras y esclavos disfrazados de falso autónomo, permitan a este minúsculo blog relajar el ambiente intentando contestar a una de las grandes preguntas de la humanidad: ¿por qué es mala la mala arquitectura?

Dice un famoso corolario, atribuido creo yo a todos los profesores de la escuela de arquitectura, que “sobre gustos hay mucho escrito, el problema es que a la gente no le gusta leer”. En esta serie, dedicada a los más variados espantos arquitectónicos intentaremos huir de argumentos manidos y fobias preconcebidas. Simplemente vamos a  intentar explicar, desde nuestro humilde punto de vista, cuales son algunos de los males de esta profesión nuestra.

Y hablando de corolarios, es importante evitar ver la paja en el ojo ajeno, sin que a uno le moleste la viga en el propio. Así que empecemos por la autocrítica. El artefacto de la foto que sigue es obra (al menos en parte, de un servidor). Y sí, es malo. Malo con ganas. Pero, ¿por qué es malo?

Fotografía: Alberto Ruiz

La explicación (que no excusa) viene por lo que podemos llamar síndrome de “obediencia debida”. Se mezclan un arquitecto joven y con ideas poco claras, con uno de aquellos jefes de estudio de colmillo retorcido y, sobre todo, con un cliente de planteamientos algo “caprichosos”. El resultado: una mezcla de esquemas funcionales basados en el fascinante mundo oriental del feng-shui (tan apropiado para un edificio en la mancha), con modificaciones “al vuelo” del programa, los acabados, los usos previstos y el presupuesto de la obra y, para rematar el pastel, la intervención a última hora de un prestigiosísimo estudio de interiorismo que terminó por decidir que el espíritu de la obra necesitaba una decoración de estilo tailandés. Estoy convencido de que, el hecho de que el otro negocio del ínclito decorador fuera una empresa de importación de muebles orientales no tuvo nada que ver.

En tan propicio caldo de cultivo, la labor de aquel joven y desubicado arquitecto era, básicamente, decir que sí. Las visitas de obra consistían en pasear por aquel secarral manchego con la propiedad y el jefe del estudio anotando las últimas ocurrencias de ambos, para ponerlas en práctica a la mayor brevedad, sin importar la viabilidad técnica, ni por descontado, el correspondiente desfase presupuestario. Obvia decir que el mencionado desfase presupuestario se volvió algo más importante cuando desapareció la financiación antes de terminar la obra, pero ese es otro tema.

Aquel joven y desubicado arquitecto nunca se decidió a decir en voz alta que aquello le parecía una barbaridad. Y tragó. Y firmó. Y nunca llegó a defender que su criterio, acertado o no, debía tener importancia en el proceso de construcción de aquel, o cualquier otro, edificio. Y durante un tiempo se indignó cuando escuchaba a alguien criticar al arquitecto responsable de algún otro espanto porque seguro que el pobre no tuvo la culpa, que fueron las presiones, que él quería hacer algo estupendo pero apareció algún decorador desalmado que lo estropeó todo…

Pero el joven y desubicado arquitecto tenía (y tiene) una responsabilidad, aunque no le hayan preparado para ella. Una responsabilidad hacia su cliente al que, por muy caprichoso que este sea, a veces hay que decir no. Una responsabilidad hacia la sociedad (en este caso la de aquel adorable pueblito manchego) que tendrá que sufrir o disfrutar sus edificios. Y una responsabilidad hacia su profesión. Que ya sabemos que en este país todos somos críticos de arte y seleccionadores de fútbol y todos los arquitectos posamos para las fotos con foulard y tenemos palco en el open de tenis.

Alberto Ruiz. Arquitecto, docente e investigador
Madrid. Mayo 2013

P.D. La redacción de este blog quiere hacer notar que ningún decorador fue maltratado durante la redacción de este artículo.

Recordando a CoderchRecordando a CoderchRemembering Coderch

1

La película «Recordando a Coderch» es un retrato coral sobre el arquitecto como ser humano. Dirigida por Poldo Pomés, recoge los testimonios de aquellos que trabajaron con Coderch, que le conocieron, o que luego han hecho aportaciones significativas al estudio de su obra. Lejos de las etiquetas, aparece un hombre amado y respetado por quienes le conocieron bien. Un retrato coral sobre un hombre complejo, recto, a veces severo, siempre honesto, libre, generoso y transparente, en la que han participado, entre otros, Federico Correa, Óscar Tusquets, Oriol Bohigas, Carlos Ferrater y Rafael Moneo.

Dirección: Poldo Pomés, a partir de una idea de Ginés Górriz, Pati Núñez y Elina Vila.
Producción: MINIM.
Guión y entrevistas: Pati Núñez y Ginés Górriz.
Edición: Poldo Pomés.
Con la participación de: Antonio Armesto, Josep María Ballarín, Josep Benedito, Oriol Bohigas, Pepe Coderch, Federico Correa, Emilio Donato, Carlos Ferrater, Carlos Fochs, Josep Llinàs, Joan Margarit, Rafael Moneo, Víctor Rahola, Josep Maria Rovira, Jesús Sanz Masdeu, Jesús Sanz Luengo, Enric Soria, Óscar Tusquets y Jordi Viola.
Agradecimientos: Ana Coderch, Fernando Amat, Leopoldo Pomés, Robert Terrades, Jaume Prat, Gerardo García-Ventosa.

A película «Recordando a Coderch» é un retrato coral sobre o arquitecto como ser humano. Dirixida por Poldo Pomés, recolle os testemuños daqueles que traballaron con Coderch, que o coñeceron, ou que logo fixeron achegas significativas ao estudo da súa obra. Lonxe das etiquetas, aparece un home amado e respectado polos que o coñeceron ben. Un retrato coral sobre un home complexo, recto, ás veces severo, sempre honesto, libre, xeneroso e transparente, na que participaron, entre outros, Federico Correa, Óscar Tusquets, Oriol Bohigas, Carlos Ferrater e Rafael Moneo.

Dirección: Poldo Pomés, a partir dunha idea de Ginés Górriz, Pati Núñez e Elina Vila.
Producción: MINIM.
Guión e entrevistas: Pati Núñez e Ginés Górriz.
Edición: Poldo Pomés.
Ca participación de: Antonio Armesto, Josep María Ballarín, Josep Benedito, Oriol Bohigas, Pepe Coderch, Federico Correa, Emilio Donato, Carlos Ferrater, Carlos Fochs, Josep Llinàs, Joan Margarit, Rafael Moneo, Víctor Rahola, Josep Maria Rovira, Jesús Sanz Masdeu, Jesús Sanz Luengo, Enric Soria, Óscar Tusquets e Jordi Viola.
Agradecementos: Ana Coderch, Fernando Amat, Leopoldo Pomés, Robert Terrades, Jaume Prat, Gerardo García-Ventosa.

The movie «Remembering Coderch» it is a portrait coral on the architect as being a human being. Directed by Poldo Pomés, he gathers the testimonies from those that worked with Coderch, which knew him, or that then have done significant contributions to the study of his work. Far from the labels, a man dear appears and respected by who they knew him well. A portrait coral on a complex, straight, sometimes severe man, always honest, free, generous and transparent, in that Carlos Ferrater and Rafael Moneo have taken part, between others, Federico Correa, Oscar Tusquets, Oriol Bohigas.

Direction: Poldo Pomés, from an idea of Ginés Górriz, Pati Núñez and Elina Vila.
Production: MINIM.
Script and interviews: Pati Núñez and Ginés Górriz.
Edition: Poldo Pomés.
With the participation of:Antonio Armesto, Josep María Ballarín, Josep Benedito, Oriol Bohigas, Pepe Coderch, Federico Correa, Emilio Donato, Carlos Ferrater, Carlos Fochs, Josep Llinàs, Joan Margarit, Rafael Moneo, Víctor Rahola, Josep Maria Rovira, Jesús Sanz Masdeu, Jesús Sanz Luengo, Enric Soria, Óscar Tusquets and Jordi Viola.
Gratefulnesses:Ana Coderch, Fernando Amat, Leopoldo Pomés, Robert Terrades, Jaume Prat, Gerardo García-Ventosa.

[:es]Pensado a mano. La arquitectura de Flores & Prats[:gl]Pensado a man. A arquitectura de Flores & Prats[:en]Thought by Hand. The work of Flores & Prats[:]

0

[:es]

“En el mundo homogéneo en el que las herramientas son armas que sirven sólo para cortar por lo sano, instantáneamente, la obra de Flores & Prats se demora y demora en una experiencia desarmada, en la que la herramienta se forma en la mano, y la obra en la mano y la herramienta, continuamente.

Su obra parece oponerse a cualquier corte, sin dramatismos, a pesar de que las circunstancias la han enviado por lo general a los márgenes, a las tierras de nadie y a las periferias, o sea, a los lugares donde el corte parece ineludible, irremediable. Su trabajo parece afirmar que sólo atando y desatando crece la experiencia, es decir, lo verdadero. Hacer y usar: una cosa transforma a la otra, y viceversa”.

Juan José Lahuerta

Pensado a mano. La arquitectura de Flores & Prats
Pensado a mano. La arquitectura de Flores & Prats

Es una monografía que recoge nuestros trabajos a lo largo de los 15 años del estudio de Flores & Prats, pero sobre todo es un libro que trata de cómo se trabaja en el estudio, pensado a mano.

Para que esto pueda estar bien explicado en el libro, hemos colaborado directamente con Arquine en la compaginación y edición del material, y el resultado nos gusta mucho.

Contiene un texto crítico de Juan José Lahuerta, y aportaciones de Miquel Adrià, Adrià Goula, Joan Enric Prats, Cesc Segura, Manuel De Solà-Morales, Manuel Arguijo, Carlota Coloma, Adrià Lahuerta, Soraya Smithson Miralda y Toni Casares.

 [:gl]

“No mundo homoxéneo no que as ferramentas son armas que serven só para cortar polo san, instantaneamente, a obra de Flores & Prats se demora e demora nunha experiencia desarmada, na que a ferramenta se forma na man, e a obra na man e a ferramenta, continuamente. A súa obra parece opoñerse a calquera corte, sen dramatismos, a pesar de que as circunstancias a enviaron polo xeral ás marxes, ás terras de ninguén e ás periferias, ou sexa, aos lugares onde o corte parece ineludible, irremediable. O seu traballo parece afirmar que só atando e desatando crece a experiencia, é dicir, o verdadeiro. Facer e usar: unha cousa transforma á outra, e viceversa”.

Juan José Lahuerta

É unha monografía que recolle os nosos traballos ao longo dos 15 anos do estudo, pero sobre todo é un libro que trata de como se traballa no estudo.

Para que isto poida estar ben explicado no libro, colaboramos directamente con Arquine na compaxinación e edición do material, e o resultado gústanos moito.

Contén un texto crítico de Juan José Lahuerta, e achegas de Miquel Adrià, Manuel de Solà-Morales, Adrià Goula, Soraya Smithson, Toni Casares e Miralda.


[:en]

“In the homogeneous world in which the tools are weapon that serve only to cut for the healthy thing, instantaneously, the work of Flowers and Prats it is delayed and delays in an unarmed experience, in which the tool is formed in the hand, and the work in the hand and the tool, constant. His work seems to be opposed to any court, without dramatic qualities, in spite of the fact that the circumstances have sent it in general to the margins, to the lands of nobody and to the peripheries, or, to the places where the cut seems to be unavoidable, irremediably. His work seems to affirm that only tying and untying the experience grows, that is to say, the real thing. To make and to use: a thing transforms other one, and vice versa”.

Juan José Lahuerta

It is a monograph that gathers our works throughout 15 years of the study, but especially it is a book that treats of how one is employed at the study.

In order that this could be explained well in the book, we have collaborated directly with Arquine in the page lay-out and edition of the material, and we like the result much.

It contains Juan Jose Lahuerta’s critical text, and contributions of Miquel Adrià, Manuel of Solà-mulberry trees, Adrià Goula, Soraya Smithson, Toni Casares y Miralda.


[:]

BeeFreeBeeFreeBeeFree

0

BeeFree es una aplicación online gratuita y disponible en varios idiomas (actualmente inglés, español e italiano) para diseñar emails HTML que se adaptarán al tamaño de la pantalla que los reciba.

Es un editor de sencillo manejo que dispone de varias plantillas tipo para crear emails, para informar de novedades o productos. La interface permite, de una forma muy intuitiva, diseñar el email tipo que se enviará a los suscriptores. Es posible alterar las plantillas predefinidas, plantillas, colores, fondos, imágenes, textos… Tiene como peculiaridad que adapta a los emails a los dispositivos móviles.

Siempre es importante conocer opciones que ayuden a mejorar la imagen que mostramos en los boletines.

BeeFree is an application online free and available in several languages (English, Spanish and Italian) to design HTML e-mails that they will adapt to the size of the screen that receives them.

He is a publisher of simple managing who has several insoles type to create e-mails, to report of innovations or products. The interface allows, of a very intuitive form, to design the e-mail type that will be sent to the subscribers. It is possible to alter the predefined insoles, insoles, colors, funds, images, texts … It Has as peculiarity that he adapts to the e-mails to the mobile devices.

Always it is important to know options that help to improve the image that we show in the bulletins.

BeeFree é unha aplicación online gratuíta e dispoñible en varios idiomas (actualmente inglés, español e italiano) para deseñar emails HTML que se adaptarán ao tamaño da pantalla que os reciba.

É un editor de sinxelo manexo que dispón de varios equipos tipo para crear emails, para informar de novidades ou produtos. A interface permite, dunha forma moi intuitiva, deseñar o email tipo que se enviará aos subscritores. É posible alterar os equipos predefinir, equipos, cores, fondos, imaxes, textos… Tiene como peculiaridade que adapta aos emails aos dispositivos móbiles.

Sempre é importante coñecer opcións que axuden a mellorar a imaxe que mostramos nos boletíns.

Casa de Campaña | ARKB-Arrokabe arquitectosCasa de Campaña | ARKB-Arrokabe arquitectosCampaña House | ARKB-Arrokabe arquitectos

Se trata de una vivienda con un uso ocasional concebida en su volumetría, composición y materiales de acabado exterior como un almacén agrícola.

Se construyen cerramientos ligeros que permitan alcanzar condiciones interiores de confort en el mínimo tiempo posible e incorporan un sistema de correderas que posibilitan cerrar totalmente la edificación.

Se resuelve mediante un volumen compacto de planta rectangular con cubierta a dos aguas. Aunque acoge dos niveles, la altura de «cornisa» equivale a la habitual en las construcciones de planta baja del entorno.

Se ejecuta mediante una construcción sencilla que pone acento en la facilidad de montaje basada en un primer orden estructural de cuatro pórticos metálicos situados a tres metros de distancia sobre los que apoyan escuadrías de madera que sirven como pontones de piso o correas de cubierta.

Un único tipo de panel «sándwich» resuelve la hoja interior de toda la envolvente solucionando el acabado, el aislamiento y la base para la fijación del rastrelado.

Éste conforma la cámara de aire ventilada y se utiliza como sujeción de la tabla de abeto que funciona como revestimiento de la cara exterior del cerramiento vertical y como base para la chapa de zinc de la cubierta.

Obra: Casa de Campaña
Autores: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela]
Emplazamiento: Galicia, España
Año: 2005
Fotografías: Bernardo Diéguez y Arrokabe Arquitectos
+ arrokabe.com

Concebida treats itself about a housing with an occasional use in his volumetry, composition and materials of finished exterior as an agricultural store.

There are constructed light closings that allow to reach interior conditions of comfort in the minimal possible time and incorporate a system of sliding panels that they make possible to close totally the building.

It is solved by means of a compact volume of rectangular plant by cover to two waters. Though it receives two levels, the height of «cornice» is equivalent to the habitual one in the constructions of ground floor of the environment.

He executes by means of a simple construction that puts accent in the facility of assembly based on the first structural order of four metallic porticoes placed to three meters of distance on those who rest escuadrías of wood that they serve as pontoons of floor or straps of cover.

The only type of panel «sándwich» solves the interior leaf of everything the surrounding one solving the finished one, the isolation and the base for the fixation of the rastrelado.

This one shapes the air chamber ventilated and is in use as subordination of the table of fir that works as coating of the exterior face of the vertical closing and as base for the sheet of zinc of the cover.

Work: Campaña House

Authors: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela]

Location: Galicia, Spain

Year: 2005

Photography: Bernardo Diéguez and Arrokabe Arquitectos

+ arrokabe.com

Trátase dunha vivenda cun uso ocasional concibida na súa volumetría, composición e materiais de rematado exterior como un almacén agrícola.

Constrúense cerramentos lixeiros que permitan alcanzar condicións interiores de confort no mínimo tempo posible e incorporan un sistema de corredías que posibilitan pechar totalmente a edificación.

Resólvese mediante un volume compacto de planta rectangular con cuberta a dúas augas. Aínda que acolle dous niveis, a altura de «aleiro» equivale á habitual nas construcións de planta baixa do ámbito.

Execútase mediante unha construción sinxela que pon acento na facilidade de montaxe baseada nunha primeira orde estrutural de catro pórticos metálicos situados a tres metros de distancia sobre os que apoian escuadrías de madeira que serven como pontóns de piso ou correas de cuberta.

Un único tipo de panel «sándwich» resolve a folla interior de toda a envolvente solucionando o rematado, o illamento e a base para a fixación do rastrelado.

Este conforma a cámara de aire ventilada e utilízase como suxeición da táboa de abeto que funciona como revestimento da cara exterior do cerramento vertical e como base para a chapa de cinc da cuberta.

Obra: Casa de Campaña

Autores: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela]

Emplazamiento: Galicia, España

Año: 2005

Fotografías: Bernardo Diéguez y Arrokabe Arquitectos

+ arrokabe.com

Arquitectura y verdad. Un curso de críticaArquitectura e verdade. Un curso de críticaArchitecture and truth. A course of critique

0

Frente a las formas de horror (ma­lignas o » kitsch » ), frente al horror de las formas falsas, fáciles y retro-sentimentales (formas mitad liberales, mitad fascistas), se ofrecen aquí once lecciones para una sola ecuación poética, es decir, antiartística: Arquitec­tura = Civilización = Racionalidad = Modernidad.

Quizá ella nos pueda proteger del obsceno facilismo cómico, decorado y plebeyo que nos rodea.

Lejos de las Artes y las Cultu­ras, lejos de los Monumentos, Mitos, Estilos y Lenguajes, la es­casa arquitectura auténtica es, sobre todo, asunto poético, esto es: construcción industrial, racional, objetiva, civil y panhumana.

Fronte ás formas de horror (ma­lignas ou » kitsch » ), fronte ao horror das formas falsas, doadas e retro-sentimentais (formas metade liberais, metade fascistas), ofrécense aquí once leccións para unha soa ecuación poética, é dicir, antiartística: Arquitec­tura = Civilización = Racionalidade = Modernidade.

Quizais ela nos poida protexer do obsceno facilismo cómico, decorado e plebeo que nos rodea.

Lonxe das Artes e as Cultu­ras, lonxe dos Monumentos, Mitos, Estilos e Linguaxes, a es­casa arquitectura auténtica é, sobre todo, asunto poético, isto é: construción industrial, racional, obxectiva, civil e panhumana.

Opposite to the forms of horror (malignant or «kitsch»), opposite to the horror of the false, easy and retro-sentimental forms (you form half liberal, half fascists), eleven lessons offer here for an alone poetical equation, that is to say, unartistic: Architecture = Civilization = Rationality = Modernity.

Probably she could protect us from the obscene comical, decorated and plebeian facilismo that surrounds us.

Far from the Arts and the Cultures, far from the Monuments, Myths, Styles and Languages, the scanty authentic architecture is, especially, a poetical matter, this is: industrial, rational, objective, civil construction and panhuman.

Retratos a través de los ojos de un miope (XI) | epR

Ramón Vázquez Molezún sujetando el timón, los ojos entornados, mientras la nave baila sobre las olas rizadas de la ría.

Ramón Vázquez Molezún recorriendo Europa a lomos de su Lambretta.

Ramón Vázquez Molezún desperdigando hexágonos en una planta inmensa.

Ramón Vázquez Molezún dibujando secciones imposibles encaramadas a una ladera.

Ramón Vázquez Molezún imaginando una casa mínima a horcajadas de la tierra y la mar, flotante como aquella nave y mundana como aquel viaje por Europa.

Una casa incapaz de ceñirse a un tablero de dibujo.

Retratos a través de los ojos de un miope (XI) epR Ramón Vázquez Molezún
Ramón Vázquez Molezún | Fuente: Fotografía original de José Antonio Corrales y Ramón Vázquez Molezún . Image Cortesía de Open House Madrid

El primo Ramón
Bueu, invierno de 2014

Instrumentos de medida del tiempo (II) | Jorge Rodríguez

Instrumentos de medida del tiempo (I) | Jorge Rodríguez

Small house for a Kolonihaven | Fuente: EMBT

‘Somos nuestra memoria,
somos ese quimérico museo de formas inconstantes,
ese montón de espejos rotos.’

JL Borges

Quizás vivir no sea más que una eterna construcción de recuerdos. Nos empeñamos en anticipar la melancolía que nos traerá la memoria, proyectando nuestro futuro pasado.

Quizás por eso, cuando Enric Miralles hizo su pequeño Kolonihavehus,  una casita de no más de 6 m2, una piedra en miniatura en un paisaje bonsái, decidió que tenía que ser un calendario. Así, quedaría registrado el paso del tiempo, que en definitiva, es lo que somos. De lo que estamos hechos.

Quizás, colocó la casa junto a un cerezo para que fuesen sus biorritmos los que anunciasen que el tiempo, a su paso, iba construyendo sus vidas y arquitecturas. Un almanaque nos recuerda que los claveles estarán abiertos los fríos días de Diciembre y disfrutaremos de los nenúfares las mañanas de Junio. Construir un entorno, casi como un reloj de arena, como un instrumento de medida del tiempo.

Quizás también, el crecimiento fugaz de su hija Caterina le hipnotizaba tanto, que quería que el mundo creciese con ella, y así, también su casa. Como un vestido que abraza los movimientos de la pequeña inquilina, que cuando se escapa de su piccolo mondo e interrumpe la charla de sus padres alrededor de una mesa, se siente aun más pequeña. Mucho más. Y también él, cuando asiste como invitado de excepción al religioso ritual que es el juego para un niño, se siente ajeno, de otro tiempo.

Quizás, consciente de la caducidad del tiempo y la eternidad de su recuerdo, decidió que un proyecto es mucho más que sí mismo, es cada uno de los seres que lo constituyen. Y por eso, en la lista de autores del proyecto, Caterina Miralles Tagliabue ocupa un lugar privilegiado.

Quizás este pequeño Kolonihaven no sea nada más que la manera en que Enric Miralles veía pasar la vida. Un constante mirar de izquierda a derecha, sin gafas.

Quizás, como suele ocurrir cada vez que me acerco a Enric Miralles, todo lo anterior solo sea un tremendo quizás.

Jorge Rodríguez Seoane
Diciembre 2014. Coruña

Instrumentos de medida del tiempo (III) | Jorge Rodríguez

 

Museos | Antonio S. Río Vázquez

«En las catedrales ya nadie reza fuera de las horas preestablecidas. Ningún creyente se abandona al recogimiento siquiera un instante durante su paseo turístico. Es posible que hayamos perdido hasta nuestra capacidad de emocionarnos —de llorar, dice James Elkins— también frente al hecho artístico. Y la hemos perdido porque carecemos del tiempo necesario, porque no regresamos a ver, porque despreciamos lo que tenemos cerca y apreciamos lo que está lejos. Porque nuestros museos y monumentos, con su masificación y su iluminación cuidada, con su orden, con sus programas guiados para turistas, nos alejan de cierto sentimiento trascendente, sea el que sea para cada uno».

Estrella de Diego: Rincones de postales. Turismo y hospitalidad

Thomas Struth, Pergamon Museum 2 (2001)

Hace casi una década, a raíz del proyecto de un centro de arte contemporáneo, escribí una pequeña reflexión sobre el papel de los museos en la sociedad actual. Entonces tomé de Magritte una metáfora para simular la contradicción imperante en el panorama museístico del momento, dónde coexistían dos hechos aparentemente opuestos: eran instituciones inmersas en una gran crisis y, sin embargo, nunca en la historia habían despertado tantas expectativas.

La riqueza de la paradoja se manifestaba también en el concepto de «museo de arte contemporáneo»: por una parte, nos remite a un lugar dónde se almacenan objetos para ser examinados, conservados y, en cierta manera, congelados en el tiempo; por otra, el arte contemporáneo reclama convertirse en algo cada vez más conceptual, público, e incluso efímero.

Progresivamente, los avances tecnológicos permiten el acceso libre desde cualquier lugar del mundo a una inmensa galería virtual con obras artísticas de todos los tiempos, generando un nuevo tipo de museo, una estructura intangible, abierta y compartida dónde los creadores edifican sus parcelas y dónde cualquier individuo puede convertirse en autor, como reclamaban muchos artistas.

El museo actual ha querido buscar otros caminos alternativos, complementarios al espacio expositivo: ciclos de actividades, talleres didácticos, mediatecas, tiendas y cafeterías… mientras intenta pervivir como el lugar dónde cada persona pueda tener un encuentro directo, vivo y personal con la obra de arte.

Recientemente he podido leer el interesante libro de Estrella de Diego Rincones de postales, dónde dedica el capítulo «Focos sobre la historia: museos y catedrales» a reflexionar sobre la actualidad de estos espacios, observando cómo han cambiado los museos porque su público también se ha transformado, ese público que retrata magistralmente Struth en sus series fotográficas.

«No solo son ahora mucho más abundantes, sino mucho más distraídos, piensan en sus cosas mientras el guía o la autoguía, muy popularizada, va explicando las salas. Da igual lo que tengan delante, nada consigue atraparles genuinamente».

Y así, mientras el visitante pierde la capacidad de emoción, los museos siguen proliferando por todo pueblo y ciudad, invadiendo lugares y recursos públicos independientemente del interés de su contenido. O incluso más grave: tristemente vacíos.

Hace una década escribí que el museo debería ser un lugar acogedor, dónde lo más importante fuera lo expuesto en su interior y no el propio museo, y que su presencia en una ciudad debía ser la de un organismo vivo abierto a la gran diversidad de manifestaciones que la sociedad pudiera ofrecer, desdibujando las fronteras entre lo privado y lo público, entre la obra de arte y la cultura de lo cotidiano, y ahora añado: dónde el visitante recupere la capacidad de emocionarse porque, como bien lo expresó Estrella de Diego, «cada vez quedan menos lugares donde soñar».

Antonio S. Río Vázquez . Doctor arquitecto
A Coruña. noviembre 2014

Somos PaisaxeSomos PaisaxeSomos Paisaxe

0

Somos Paisaxe es una iniciativa de divulgación que trata de acercar los paisajes y las personas a través del re-conocimiento de los elementos que las componen, la comprensión de sus dinámicas y procesos y la actuación por la puesta en valor del carácter competitivo que tienen los Paisajes Gallegos.

Un paisaje es un espacio que es percibido y podríamos decir que la percepción es algo dinámico dado que no todos los observadores perciben lo mismo. Sin embargo el paisaje no es so percepción es algo más: es el resultado siempre inestable de una dinámica en la que intervienen elementos bióticos, abióticos y antrópicos. Po eso, sí bien es importante el perceptivo en la comprensión de los paisajes, parece te convine ir más allá y entrar también en su dialéctica concreta fruto de una morrena de elementos, factores y procesos a lo largo del tiempo.

Uno de los principales característicos de Galicia es su riqueza paisajística. Su situación geográfica en el planeta, la cercanía del océano y la existencia de las altas sierras orientales, una contrastada morfología, los millares de ríos que surcan este territorio, la presencia de rocas graníticas y louseñas, así como un variado mosaico climático y una elevada diversidad biológica, configuran una riqueza paisajística única e irrepetible.

El Convenio Europeo del Paisaje desplaza la mirada desde los espacios singulares, hacia los ordinario, los vividos por la mayoría de los ciudadanos. Esta universalidad del paisaje está ligada nuestra calidad de vida, al derecho ciudadano de disfrutar de unos paisajes armónicos. La ley de protección del paisaje de Galicia, pretende, en sintonía con este principio, darle forma a la voluntad de nuestra sociedad de poder intervenir en las transformaciones paisajísticas, garantizando la preservación de los suyo valores.

+ info

Somos Paisaxe is an initiative of spreading that tries to bring the landscapes and the persons over across the recognition of the elements that compose them, the comprehension of his dynamics and processes and the action for the putting in value of the competitive character that the Galician Landscapes have.

A landscape is a space that is perceived and we might say that the perception is something dynamic provided that not all the observers perceive the same thing. Nevertheless the landscape is not so perception is something more: it is the result always unstably of a dynamics in which they control biotic elements, abióticos and antrópicos. Po it, yes well the perceptive one is important in the comprehension of the landscapes, seems I was convenient for you to go beyond and to enter also in his concrete dialectics fruit of a morrena of elements, factors and processes throughout the time.

One of the principal typical ones of Galicia is his landscape wealth. His geographical situation in the planet, the nearness of the ocean and the existence of the high oriental saws, a confirmed morphology, the thousands of rivers that furrow this territory, the presence of granitic rocks and louseñas, as well as a varied climatic mosaic and a high biological diversity, form the landscape only and unrepeatable wealth.

The European Agreement of the Landscape displaces the look from the singular spaces, towards them ordinarily, lived by the majority of the citizens. This universality of the landscape is tied our quality of life, to the civil right to enjoy a few harmonic landscapes. The protection law of the landscape of Galicia, it tries, in tuning in with this beginning, to give him form to the will of our company to be able to intervene in the landscape transformations, guaranteeing the preservation of them his value.

+ info

Somos Paisaxe é unha iniciativa de divulgación que trata de achegar as paisaxes e as persoas a través do re-coñecemento dos elementos que as compoñen, a comprensión das súas dinámicas e procesos e a actuación pola posta en valor do carácter competitivo que teñen as Paisaxes Galegas.

Unha paisaxe é un espazo que é percibido e poderiamos dicir que a percepción é algo dinámico dado que non todos os observadores perciben o mesmo. Sen embargo a paisaxe non é so percepción é algo máis: é o resultado sempre inestable dunha dinámica na que interveñen elementos bióticos, abióticos e antrópicos. Po iso, si ben é importante o perceptivo na comprensión das paisaxes, parece convinte ir máis aló e entrar tamén na súa dialéctica concreta froito dunha morea de elementos, factores e procesos ao longo do tempo.

Unha das principais características de Galicia é a súa riqueza paisaxística. A súa situación xeográfica no planeta, a proximidade do océano e a existencia das altas serras orientais, unha contrastada morfoloxía, os milleiros de ríos que sucan este territorio, a presenza de rochas graníticas e louseñas, así como un variado mosaico climático e unha elevada diversidade biolóxica, configuran unha riqueza paisaxística única e irrepetible.

O Convenio Europeo da Paisaxe despraza a mirada dende os espazos singulares, cara os ordinarios, os vividos pola maioría dos cidadáns. Esta universalidade da paisaxe está ligada a nosa calidade de vida, ó dereito cidadán de gozar dunhas paisaxes harmónicas. A lei de protección da paisaxe de Galicia, pretende, en sintonía con este principio, darlle forma á vontade da nosa sociedade de poder intervir nas transformacións paisaxísticas, garantindo a preservación dos seu valores.

+ info

AgronautasAgronautasAgronautas

1

Existen planteamientos, modos de vida y formas de hacer que proponen una relación más equilibrada entre el ser humano y el planeta. La mayoría de ellos, sin embargo, no han sido desarrollados por grandes compañías ni disponen de altos presupuestos gubernamentales. En muchos casos se trata, por el contrario, de personas anónimas organizadas en redes, de profesionales que desarrollan nuevos sistemas fuera del mercado o de individuos que han decidido actuar por su cuenta. Los llamamos Agronautas.

http://youtu.be/0lwK-odnN1k

Un documental de Juan Dopico Massobrio y Pez Estudio.

Agronautas [Documental] es una película documental fruto de la primera fase de exploración del proyecto Agronautas. Durante 2011 y 2012 se registraron 40 experiencias colectivas, un total de 56 personas que desarrollan iniciativas que reformulan la relación entre las personas y el medio natural, ya sea a nivel individual, en comunidades o a través de su actividad profesional.

Agronautas [Documental] recoge los mejores momentos de estas entrevistas con el objetivo de difundir proyectos y actividades basadas en la minimización del impacto humano sobre el entorno, así como del consumo de recursos y energía. Estas opiniones y experiencias, pese a su importancia como beneficio colectivo, resultan muchas veces poco visibles para la ciudadanía. El proyecto es un primer paso de investigación y pretende abrir el debate y la reflexión sobre la reformulación de los intercambios de las personas con el medio ambiente de una manera holística.

Agronautas [Documental] está registrada con licencias libres, con el objetivo de ser ampliamente difundida.

El documental está dividido en cuatro bloque temáticos: Agricultura, Energía y Ecología, Arquitectura y Tecnología, y Política y Sociedad

Agricultura:  Se abordan algunas de las problemáticas y alternativas presentes en relación al sector: agricultura ecológica, redes de semillas, alimentos transgénicos, agroindustria, grupos de consumo, soberanía alimentaria, huertos urbanos.

Energía y Ecología. A través del testimonio de los “agronautas” entrevistados se hace un repaso sobre temas como la globalización, el agotamiento de recursos, el decrecimiento, las energías renovables, el consumismo, la dicotomía natural-artificial o el equilibrio con la naturaleza.

Arquitectura y Tecnología. Se proponen alternativas para que la utilización de ambas disciplinas suponga un equilibrio con la naturaleza y con la sociedad. En este sentido, los testimonios se centran, entre otros, en la bioconstrucción, autoconstrucción, ecoconstrucción, arquitectura genética, arquitectura algorítmica y las nuevas tecnologías.

Política y Sociedad. Se plantean alternativas al sistema político actual así como posibles soluciones para salir de la crisis global actual. Los modelos horizontales, los sistemas de participación ciudadana, las colonias colectivizadas, las alternativas al sistema capitalista o los movimientos sociales son algunos de las opciones tratadas.

Existen formulacións, modos de vida e formas de facer que propoñen unha relación máis equilibrada entre o ser humano e o planeta. A maioría deles, non obstante, non foron desenvolvidos por grandes compañías nin dispoñen de altos presupostos gobernamentais. En moitos casos trátase, pola contra, de persoas anónimas organizadas en redes, de profesionais que desenvolven novos sistemas fóra do mercado ou de individuos que decidiron actuar pola súa conta. Chamámolos Agronautas.

http://youtu.be/0lwK-odnN1k

Un documental de Juan Dopico Massobrio e Peixe Estudo.

Agronautas [Documental] é unha película documental froito da primeira fase de exploración do proxecto Agronautas. Durante 2011 e 2012 rexistráronse 40 experiencias colectivas, un total de 56 persoas que desenvolven iniciativas que reformulan a relación entre as persoas e o medio natural, xa sexa a nivel individual, en comunidades ou a través da súa actividade profesional.

Agronautas [Documental] recolle os mellores momentos destas entrevistas co obxectivo de difundir proxectos e actividades baseadas na minimización do impacto humano sobre o ámbito, así como do consumo de recursos e enerxía. Estas opinións e experiencias, malia a súa importancia como beneficio colectivo, resultan moitas veces pouco visibles para a cidadanía. O proxecto é un primeiro paso de investigación e pretende abrir o debate e a reflexión sobre a reformulación dos intercambios das persoas co medio dun xeito holístico.

Agronautas [Documental] está rexistrada con licenzas libres, co obxectivo de ser difundida amplamente.

O documental está dividido en catro bloque temáticos: Agricultura, Enerxía e Ecoloxía, Arquitectura e Tecnoloxía, e Política e Sociedade.

Agricultura: Abórdanse algunhas das problemáticas e alternativas presentes en relación ao sector: agricultura ecolóxica, redes de sementes, alimentos transxénicos, agroindustria, grupos de consumo, soberanía alimentaria, hortos urbanos.

Enerxía e Ecoloxía. A través do testemuño dos «agronautas» entrevistados faise un repaso sobre temas como a globalización, o esgotamento de recursos, o decrecemento, as enerxías renovables, o consumismo, a dicotomía natural-artificial ou o equilibrio coa natureza.

Arquitectura e Tecnoloxía. Propóñense alternativas para que a utilización de ambas as dúas disciplinas supoña un equilibrio coa natureza e coa sociedade. Neste sentido, os testemuños céntranse, entre outros, na bioconstrucción, autoconstrución, ecoconstrucción, arquitectura xenética, arquitectura algorítmica e as novas tecnoloxías.

Política e Sociedade. Formúlanse alternativas ao sistema político actual así como posibles solucións para saír da crise global actual. Os modelos horizontais, os sistemas de participación cidadá, as colonias colectivizadas, as alternativas ao sistema capitalista ou os movementos sociais son algúns das opcións tratadas.

There exist expositions, manners of life and ways of doing that they propose a relation more balanced between the human being and the planet. The majority of they, nevertheless, they neither have been developed by big companies nor have presupposed governmental high places. In many cases it is a question, on the contrary, of anonymous persons organized in networks, of professionals that they develop new systems out of the market or of individuals who have decided to act for his account. We are called them Agronautas.

http://youtu.be/0lwK-odnN1k

Juan Dopico Massobrio and Pez Estudio’s documentary

Agronautas [documentary] is a documentary movie fruit of the first phase of exploration of the project Agronautas. During 2011 and 2012 40 collective experiences were registered, a total of 56 persons who develop initiatives that re-formulate the relation between the persons and the natural way, already be to individual level, in communities or across his professional activity.

Agronautas [documentary] gathers the best moments of these interviews with the aim to spread projects and activities based on the minimization of the human impact on the environment, as well as of the consumption of resources and energy. These opinions and experiences, in spite of his importance as collective benefit, turn out to be often slightly visible for the citizenship. The project is the first step of investigation and tries to open the debate and the reflection on the reformulation of the exchanges of the persons with the environment of a holistic way.

Agronautas [documentary] is registered by free licenses, with the aim to be widely spread.

The documentary is divided in four block thematic: Agriculture, Energy and Ecology, Architecture and Technology, and Politics and Company

Agriculture: There are approached some of the problematic ones and present alternatives in relation to the sector: ecological agriculture, networks of seeds, food transgénicos, agroindustry, groups of consumption, food sovereignty, urban gardens.

Energy and Ecology. Across the testimony of the interviewed «agronautas» a revision is done on topics like the globalization, the depletion of resources, the decrease, the renewable energies, the consumerism, the natural – artificial dichotomy or the balance by the nature.

Architecture and Technology. They propose alternatives in order that the utilization of both disciplines supposes a balance with the nature and with the company. In this respect, the testimonies centre, between others, on the bioconstrucción, autoconstruction, ecoconstrucción, genetic architecture, algorithmic architecture and the new technologies.

Politics and Company. Alternatives appear to the political current system as well as possible solutions to go out of the global current crisis. The horizontal models, the systems of civil participation, the collectivized colonies, the alternatives to the capitalist system or the social movements are some of the treated options.

5º Premios IS ARCH para estudiantes de arquitectura5º Premios IS ARCH para estudantes de arquitectura5º IS ARCH Award for students of architecture

0

Los premios Is Arch para estudiantes de arquitectura llegan a su quinta edición. Hasta el 16 de febrero se pueden presentar los proyectos, trabajos académicos realizados dentro del marco universitario, y los tres proyectos ganadores se repartirán 6.000 € en premios. El jurado está formado por arquitectos de estudios internacionales como Foster and partners, Ateliers Jean Nouvel, OMA, Benedetta Tagliabue o Kengo Kuma & Associates.

IS ARCH nace de la inquietud de dos estudiantes de arquitectura de la ETSAB (Escuela técnica Superior de Arquitectura de Barcelona, de la Universidad Politécnica de Cataluña) por crear una plataforma internacional de difusión y debate de las soluciones aportadas por los alumnos de Arquitectura dentro del marco de la universidad.

Los Premios IS ARCH quieren alentar a los más jóvenes en el debate arquitectónico desde su particular punto de vista, entendiendo que ésta será la concepción de la Arquitectura del futuro.

Los Premios IS ARCH tiene dos años de vida, ya se han llevado a cabo cuatro ediciones y actualmente está vigente la quinta. En este tiempo se han presentado a los premios cerca de 1.000 proyectos de estudiantes de todo el mundo, se han dado premios por valor de 20.000 €, hemos conseguido el apoyo de partners como Roca, HP, Editorial Gustavo Gili, Sika, Vinçon, On Diseño etc., y el soporte también de muchas revistas, bloggers y medios del sector.

+ info

Os premios Is Arch para estudantes de arquitectura chegan á súa quinta edición. Ata o 16 de febreiro pódense presentar os proxectos, traballos académicos realizados dentro do marco universitario, e os tres proxectos gañadores repartiranse 6.000 € en premios. O xurado está formado por arquitectos de estudos internacionais como Foster and partners, Ateliers Jean Nouvel, OMA, Benedetta Tagliabue ou Kengo Kuma & Associates.

IS ARCH nace da inquietude de dous estudantes de arquitectura da ETSAB (Escola técnica Superior de Arquitectura de Barcelona, da Universidade Politécnica de Cataluña) por crear unha plataforma internacional de difusión e debate das solucións achegadas polos alumnos de Arquitectura dentro do marco da universidade.

Os Premios IS ARCH queren alentar os máis novos no debate arquitectónico dende o seu particular punto de vista, entendendo que esta será a concepción da Arquitectura do futuro.

Os Premios IS ARCH ten dous anos de vida, xa se levaron a cabo catro edicións e actualmente está vixente a quinta. Neste tempo presentáronse aos premios preto de 1.000 proxectos de estudantes de todo o mundo, déronse premios por valor de 20.000 €, conseguimos o apoio de partners como Roca, HP, Editorial Gustavo Gili, Sika, Vinçon, On Diseño etc., e o soporte tamén de moitas revistas, bloggers e medios do sector.

+ info

The prizes Is Arch for students of architecture comes to his fifth edition. Until February 16 they can present the projects, academic works realized inside the university frame, and three winning projects will distribute 6.000 € in prizes. The juror is formed by architects of international studies as Foster and partners, Ateliers Jean Nouvel, OMA, Benedetta Tagliabue or Kengo Kuma and Associates.

IS ARCH is born of the worry of two students of architecture of the ETSAB (technical Top School of Architecture of Barcelona, of the Technical University of Catalonia) for creating an international platform of diffusion and debate of the solutions contributed by the pupils of Architecture inside the frame of the university.

The Prizes IS ARCH want to encourage the youngest in the architectural debate from his particular point of view, understanding that this one will be the conception of the Architecture of the future.

The Prizes IS ARCH it has two years of life, already four editions have been carried out and nowadays the fifth one is in force. In this time they have appeared to the prizes near 1.000 students’ projects of the whole world, have given him prizes for value of 20.000 €, we have obtained the support of partners as Rock, HP, Publishing Gustavo Gili, Sika, Vinçon, On Diseño etc., and the support also of many magazines, bloggers and means of the sector.

+ info

Casa en Bueu | Villacé y ComingesCasa en Bueu | Villacé y ComingesHouse in Bueu | Villacé y Cominges

El terreno, con forma de L, pronunciada pendiente en diagonal y magníficas vistas al norte y al oeste es el punto de partida del proyecto.

La vivienda consiste en dos volúmenes maclados que se sitúan en el vértice de la L, dividiendo de esta forma el terreno en una serie de espacios bien acotados con usos diferenciados según su altura, topografía, soleamiento y vistas.

Se establecen dos niveles, uno de entrada a la cota inferior, y un nivel principal contiene las zonas de estar y la piscina.

La llegada a la casa se produce a través de los restos de una edificación existente en la cota inferior de la parcela, los arranques de sus muros y una gran roca se utilizan como zona de aparcamiento.

Hacia esta zona, la casa abre dos huecos, la entrada, que se protege con un voladizo de hormigón, y un asiento ventana que permite una vista panorámica sobre Bueu desde el dormitorio principal.

En la planta principal el volumen se perfora en dos de sus frentes, norte y sur, haciendo que la sala principal sea una zona de unión entre las zonas bien soleadas y el mar, que de esta forma tiene una fuerte presencia en todo este nivel.

La geometría de la cubierta hace que este espacio tenga una gran altura en su punto de unión con el volumen que contiene la escalera y el dormitorio principal, equilibrando la dirección norte sur con la orientación este, que marca el acceso y la presencia de la ciudad.

Una piscina de hormigón en el sur y una grada en la salida norte completarán la intervención, dando forma a las zonas de estar exteriores.

Obra: Vivienda en Bueu
Localización: A Carrasqueira, Bueu, Galicia, España
Arquitectos: Villacé y Cominges (José Villacé y Martín de Cominges Carvallo)
Aparejadores: Jordán Romero Sobral, Sancho Páramo Cerqueira
Colaboradores: María Pintos Pavón, Verónica Gallego Sotelo
Estructura: Antonio Reboreda Martínez
Constructora: Construcciones Antón
Promotores: Carolina Bernárdez Pena, Miguel Chapela González
Fotografías: Manuel G. Vicente

The area, with form of L, pronounced slope in diagonal and magnificent conference in the northern part and in the western part is the point of item of the project.

The housing consists of two volumes maclados that place in the vertex of the L, dividing of this form the area in a series of spaces well annotated with uses differentiated according to his height, topography, soleamiento and conference.

There are established two levels, one of entry to the low level, and a principal level contains the zones of being and the swimming pool.

The arrival to the house takes place across the remains of an existing building in the low level of the plot, the take-offs of his walls and a great rock they are in use as zone of parking.

Towards this zone, the house opens two hollows, the entry, which is protected by the projecting one of concrete, and a seat window that allows a panoramic sight on Bueu from the principal bedroom.

In the principal plant the volume is perforated in two of his foreheads, north and south, doing that the principal room is a zone of union between the sunny well zones and the sea, which of this form has a strong presence in all this level.

The geometry of the cover does that this space has a great height in his point of union with the volume that contains the stairs and the principal bedroom, balancing the north south direction with the orientation this one, which marks the access and the presence of the city.

A swimming pool of concrete in the south and a step in the north exit they will complete the intervention, giving way to the zones of being exterior.

Work: House in Bueu

Location: A Carrasqueira, Bueu, Galicia, Spain

Arquitectos: Villacé and Cominges (José Villacé and Martín de Cominges Carvallo)

Riggers: Jordán Romero Sobral, Sancho Páramo Cerqueira

Collaborators: María Pintos Pavón, Verónica Gallego Sotelo

Structure: Antonio Reboreda Martínez

Construction: Construcciones Antón

Promotors: Carolina Bernárdez Pena, Miguel Chapela González

Photography: Manuel G. Vicente

O terreo, con forma de L, pronunciada pendente en diagonal e magníficas vistas ao norte e ao oeste é o punto de partida do proxecto.

A vivenda consiste en dous volumes maclados que se sitúan no vértice da L, dividindo desta forma o terreo nunha serie de espazos ben acoutados con usos diferenciados segundo a súa altura, topografía, soleamiento e vistos.

Establécense dous niveis, un de entrada á cota inferior, e un nivel principal contén as zonas de estar e a piscina.

A chegada á casa prodúcese a través dos restos dunha edificación existente na cota inferior da parcela, os arranques dos seus muros e unha gran rocha utilízanse como zona de aparcadoiro.

Cara a esta zona, a casa abre dous ocos, a entrada, que se protexe cun beiril de formigón, e un asento ventá que permite unha vista panorámica sobre Bueu dende o dormitorio principal.

Na planta principal o volume perfórase en dúas das súas frontes, norte e sur, facendo que a sala principal sexa unha zona de unión entre as zonas ben soleadas e o mar, que desta forma ten unha forte presenza en todo este nivel.

A xeometría da cuberta fai que este espazo teña unha grande altura no seu punto de unión co volume que contén a escaleira e o dormitorio principal, equilibrando a dirección norte sur coa orientación este, que marca o acceso e a presenza da cidade.

Unha piscina de formigón no sur e unha bancada na saída norte completarán a intervención, dando forma ás zonas de estar exteriores.

Obra: Vivenda en Bueu

Emprazamento: A Carrasqueira, Bueu, Galicia, España

Arquitectos: Villacé e Cominges (José Villacé e Martín de Cominges Carvallo)

Aparelladores: Jordán Romero Sobral, Sancho Páramo Cerqueira

Colaboradores: María Pintos Pavón, Verónica Gallego Sotelo

Estructura: Antonio Reboreda Martínez

Constructora: Construcciones Antón

Promotores: Carolina Bernárdez Pena, Miguel Chapela González

Fotografías: Manuel G. Vicente

Elogio de la incorrección | Miguel Ángel Díaz Camacho

Elogio de la incorrección | Miguel Ángel Díaz Camacho
A+P Smithson, Sugden, 1955

La arquitectura habita plácidamente en el ámbito de la ortodoxia, bendecida por las reglas comúnmente aceptadas por el colectivo, libre de errores o defectos. Los códigos justifican, los cánones legitiman. Aunque no siempre. La historia nos ha regalado magníficos ejemplos de arquitectura surgida desde lo que Enrique Walker califica como “lo ordinario” 1, es decir, lo cotidiano, lo popular, lo banal hasta el límite de la incorrección. Arquitectura ejercida desde la alteración del canon.

Alison y Peter Smithson finalizan en 1954 su austera y miesiana escuela secundaria de Hunstanton, Norfolk (Reino Unido), considerada el manifiesto del nuevo brutalismo. Tan solo un año después abordan un pequeño proyecto doméstico en Wattford: la casa para el ingeniero de estructuras Derek Sugden2. Su aspecto exterior renuncia a cualquier presunción de singularidad y se integra con desparpajo en el tejido anónimo de la casa suburbana, ejercicios con cubierta inclinada y fachada de ladrillo visto para una clase media de salón, cocina y cuatro dormitorios3. Sin embargo la arquitectura no entiende de materiales, programas, escalas ni ortodoxias y aparece siempre inesperada. La lectura atenta de plantas y secciones muestra mecanismos complejos del habitar; la fotografía del espacio interior revela una modernidad radical y vivificante, una contemporaneidad desarrollada desde la franqueza de la cotidianidad, sin la deliberada intervención de la arquitectura.

La incorrección puede ser una poderosa herramienta de transformación. Cuentan que Pío Baroja, gracias al uso de ciertas incorrecciones del lenguaje, fue “el iniciador más destacado de la revolución lingüística en España” 4. En este caso, como en el de los Smithson, se supera la mera provocación, la sorpresa o sencillamente la farsa: la mayor incorrección es ser uno mismo; la incorrección supone la alteridad del sistema y desde su conocimiento riguroso, propone su disponibilidad para ser otro; la incorrección supone la extralimitación, el abandono de la cautela disciplinar, salir de la cueva y explorar el extrarradio soleado de la arquitectura.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. junio 2014

Notas

1 Enrique Walker, (Ed.), Lo ordinario, Barcelona, Gustavo Gili, 2010.

2 Casa Sugden, Wattford, Reino Unido 1955.

3 El cliente rechazó una primera propuesta más ortodoxa, diríamos de “arquitectura”, lo que al parecer enojó sobremanera a Alison Smithson. El relato de Sugden aparece en el libro Alison y Peter Smithson – from the House of the Future to the house of today, editado por Dirk van der Heuvel y Max Risselada, Rotterdam, 010 Publishers, 2004.

4 F. Bello Vázquez, Lenguaje y estilo en la obra de Pío Baroja, Salamanca, Ediciones Universidad de Salamanca, 1988. Pág. 113.

 

Premios FAD 2015Premios FAD 2015FAD Award 2015

0

ARQUINFAD convoca la 57a edición de los  PREMIOS FAD 2015. El ámbito de los premios es la península Ibérica y las islas. Pueden optar a los mismos las obras acabadas entre el uno de enero y el treinta y uno de diciembre de 2014.

El período para la propuesta de obras y presentación de materiales finalizará a las 12h del miércoles día 4 de febrero de 2015.
Las categorías son: Arquitectura, Interiorismo, Ciudad y Paisaje e Intervenciones Efímeras.

El jurado de este año está integrado por:
Presidente:
Victor López Cotelo
Vocales:
Ignasi Bonet, Agustí Costa, Mariana Pestana, Mónica Rivera, Gabriel Valeri

Bases catalán

Bases castellano

Bases portugués

EL PRÓXIMO 1 DE DICIEMBRE SE ABRIRÁ LA INSCRIPCIÓN

Próximamente las bases de Pensamiento y Crítica y las Internacionales!!!

ARQUINFAD convoca a 57a edición dos PREMIOS FAD 2015. O ámbito dos premios é a península Ibérica e as illas. Poden optar a estes as obras acabadas entre o un de xaneiro e o trinta e un de decembro de 2014.

O período para a proposta de obras e presentación de materiais finalizará ás 12 h do mércores día 4 de febreiro de 2015.
As categorías son: Arquitectura, Interiorismo, Cidade e Paisaxe e Intervencións Efémeras.

O xurado deste ano está integrado por:
Presidente:
Victor López Cotelo
Vogais:
Ignasi Bonet, Agustí Costa, Mariana Pestana, Mónica Rivera, Gabriel Valeri

Bases catalán

Bases castelán

Bases portugués

O PRÓXIMO 1 DE DECEMBRO ABRIRASE A INSCRIPCIÓN

Próximamente as bases de Pensamiento e Crítica e as Internacionales!!!

ARQUINFAD summons her 57a edition of the PRIZES FAD 2015. The area of the prizes is the Iberian peninsula and the islands. They can compete for the same ones the works ended between January, one and December, thirty one, 2014.

The period for the offer of works and presentation of materials will finish at 12 a.m. of Wednesday, the 4th of February, 2015. The categories are: Architecture, Interiorismo, City and Landscape and Ephemeral Interventions.

The juror of this year is integrated for:
President:
Victor López Cotelo
Members:
Ignasi Bonet, Agustí Costa, Mariana Pestana, Mónica Rivera, Gabriel Valeri

Bases catalán

Bases castellano

Bases portugués

THE NEAR ONE 1 GIVES IN DECEMBER THE INSCRIPTION WILL BE OPENED

Soon the bases of Thought and Critique and the International ones!!!

De dar forma desde el dolor y la miseria | Landa Hernández Martínez

De dar forma desde el dolor y la miseria | Landa Hernández Martínez
Silla Paimio, de Alvar Aalto

“Paimio es un elogio de la civilización filtrada por un ideal humanista; pero, pese a esta caracterización, no puede ocultar que el destino final de todo este esfuerzo puede reducirse a acoger y tratar de reconfortar una enfermedad. Formulado en otros términos, es en el mismo descenso desde el ideal teórico del primer racionalismo hacia la realidad del sujeto individual en donde se abren las puertas para reconocer la miseria y el dolor como sus únicos elementos constituyentes”

La anterior cita aparece extraída (arrancada a la fuerza, si se prefiere) de un texto de Martí Perán a propósito del proyecto de Domènec ’24 horas de luz artificial’ realizado en 1998 y en el que se ‘recrea a escala real una habitación del hospital Antituberculoso de Paimio en Finlandia’. El texto cuestiona la arquitectura moderna y su excesiva racionalización. Esa ‘máquina de habitar’ que fuera cuestionada por el arquitecto finlandés en la búsqueda de una arquitectura más humana. Aspecto éste que puede apreciarse en citas de Aalto como:

‘No se puede estandarizar el entorno de forma simplista como un producto mecánico’

o

‘Debemos trabajar buscando cosas simples, útiles, sin adornos, pero que estén orgánicamente adaptadas al hombre corriente y en armonía con el ser humano. Se  ha olvidado al hombre y, sin embargo, la verdadera arquitectura solo esta allí donde el hombre constituye el centro. Tanto su comedia como su tragedia’

y que apuntan en esa dirección. Sin embargo la ultima palabra de la segunda cita apunta a un aspecto pocas veces contenido en la arquitectura en su diseño: la noción de tragedia que ya había sido atendida por Perán en esa la miseria y el dolor ‘como sus únicos elementos constituyentes’ en pos de una arquitectura para ‘tan sólo de salvar al hombre, condenado a vivir en un hormiguero sin sentido’.

Aalto y Perán atienden a aspectos que van más allá del tema del diseño para adentrarse en aspectos sombríos y alternos de la arquitectura (moderna); ¿cómo manifestaría el dolor el espacio y la materia arquitectónica? o ¿cómo sanar el dolor o producirlo? Si atendemos a la idea que el dolor es una manifestación de lo real, de que si nos duele no podemos estar ante un simulacro (¡Ah, cuántas veces hemos oído lo de pellízcame para saber que no estoy soñando!)… ¿no serían estos espacios constituidos en su misma esencia por ‘la miseria y el dolor’ los únicos capaces de dar una confirmación de la experiencia?

Dejo la cuestión hoy abierta… pero me quedo entre una última concordancia que me expreso la cita. La silla Paimio del mismo Aalto, cuyo forma responde a la búsqueda de la forma óptima para facilitar la respiración forzando la posición del cuerpo enfermo y la que voy a denominar Silla Guantanamo, usada para obligar a “comer” a los presos del tristemente famoso centro de detención.

Aprovecho y adjunto algunos de las impresiones acontecidas en otro texto que escribí para Arquine:

Las teorías higiénicas de la modernidad eran tenidas en cuenta en todos los aspectos del diseño. La arquitecta Beatriz Colomina se ha referido ocasionalmente a la relación entre la salud y la arquitectura apuntando que 

“La arquitectura moderna era entendida de forma unánime como una suerte de equipo médico, un mecanismo para proteger y mejorar el cuerpo”, 

capaz de aliviar los males humanos. (…) como ha apuntado Beatriz Colomina la arquitectura, auspiciada en la modernidad, se convertiría en una herramienta para el alivio tanto físico como mental de los cuerpos (…) estamos apuntando a que la arquitectura tiene el poder de modificar a quienes en ella habitan, por lo que no sería inadmisible decir que un diseño puede repercutir en un sentido opuesto sobre esa misma persona: atacar su ánimo y desgastarlo. Por cruel que pueda parecer podemos poner ejemplos: cárceles, espacios de tortura, campos de prisioneros e incluso los mismos hospitales y sanatorios –en sus malas variantes– han sido alguna vez diseñados por alguien –tal vez un arquitecto– y  darían buena cuenta de esas capacidades a la sombra de la arquitectura, donde la miseria y el dolor no sean ya sus “únicos elementos constituyentes” sino donde estos son sus fines últimos. (…) 

La arquitectura o el espacio son neutrales en sí, carecen de ética; la arquitectura, abstraída a su variante mecánica, puede ser usada como elemento de cura o arma de represión. En este punto corresponderá a los arquitectos qué están dispuestos a hacer, a configurar sus propios límites profesionales (incluso éticos). Más allá de la clásica pregunta que todos podemos haber oído alguna vez:

“Tú como arquitecto, ¿diseñarías una cárcel?”

o similares, el punto está en saber en las posibles implicaciones que un diseño pueda tener.

Pedro Hernández · arquitecto
ciudad de méxico. febrero 2014

Towards BiologyTowards BiologyTowards Biology

0

http://vimeo.com/110172472

Towards Biology es una pieza creada en conjunto con Ricardo Bofill Taller de Arquitectura para la exposición «Time, Space, Existence» celebrada en Palazzo Bembo dentro del marco de la Bienal de Arquitectura de Venecia de 2014.

En Towards Biology abstraemos, bajo la perspectiva de la exposición, los valores de La Fábrica, espacio y epicentro de creación del Taller de Arquitectura desde mediados de los años 70 hasta la actualidad. Un espacio que además construye las bases y la metodología para el desarrollo de la línea creativa del taller, asentada sobre la innovación que se centra en la ecología, lo social y lo tecnológico.

Créditos:
Produced by Ricardo Bofill Taller de Arquitectura and Onionlab
Technical direction: Onionlab
Technical engineering: Lloc Audiovisuals
Space construction: Montaggio
Voice-over Italian version: Serena Vergano
Voice-over English version: Molly Malcolm
Music & sound design: Leiko

Equipo Onionlab:
Direction: Aleix Fernández
Technical direction: Jordi Pont
Producer: Joel Mestre
3D artists: Carles Munne, Pepe Vegas, Mike van der Noordt y David Mir
Compositing: Gerard Rubio y Mariane Paoleti

http://vimeo.com/110262855

Towards Biology é unha peza creada en conxunto con Ricardo Bofill Taller de Arquitectura para a exposición «Time, Space, Existence» celebrada en Palazzo Bembo dentro do marco da Bienal de Arquitectura de Venecia de 2014.

En Towards Biology abstraemos, baixo a perspectiva da exposición, os valores de La Fábrica, espazo e epicentro de creación do Taller de Arquitectura dende mediados dos anos 70 ata a actualidade. Un espazo que ademais constrúe as bases e a metodoloxía para o desenvolvemento da liña creativa do taller, asentada sobre a innovación que se centra na ecoloxía, o social e o tecnolóxico.

Créditos:

Produced by Ricardo Bofill Taller de Arquitectura and Onionlab

Technical direction: Onionlab

Technical engineering: Lloc Audiovisuals

Space construction: Montaggio

Voice-over Italian version: Serena Vergano

Voice-over English version: Molly Malcolm

Music & sound design: Leiko

Equipo Onionlab:

Direction: Aleix Fernández

Technical direction: Jordi Pont

Producer: Joel Mestre

3D artists: Carles Munne, Pepe Vegas, Mike van der Noordt y David Mir

Compositing: Gerard Rubio y Mariane Paoleti

Towards Biology is a piece created in collaboration with Ricardo Bofill Taller de Arquitectura for the exhibition «Time, Space, Existence» held at Palazzo Bembo within the framework of the 2014 Venice Architecture Biennale.

In Towards Biology we consider abstractly, from the exhibition’s perspective, the values of La Fábrica, creative epicenter and space of the Taller de Arquitectura from the mid-1970s to the present day. A space that moreover lays the foundations and the methodology for the development of the workshop’s creative approach, which is based on innovation and focuses on ecology as well as on social and technological aspects.

Créditos:

Produced by Ricardo Bofill Taller de Arquitectura and Onionlab

Technical direction: Onionlab

Technical engineering: Lloc Audiovisuals

Space construction: Montaggio

Voice-over Italian version: Serena Vergano

Voice-over English version: Molly Malcolm

Music & sound design: Leiko

Equipo Onionlab:

Direction: Aleix Fernández

Technical direction: Jordi Pont

Producer: Joel Mestre

3D artists: Carles Munne, Pepe Vegas, Mike van der Noordt y David Mir

Compositing: Gerard Rubio y Mariane Paoleti