Inicio Blog Página 176

CONFERENCIA FRANCISCO JURADO

29

Conferencia FRANCISCO JURADO, de la ETSAM; INTERVENCIONES EN EL PATRIMONIO HISTÓRICO
JUEVES 18 > 12:OOh. Salón de actos ETSAC.

Director de la oficina, titulado en 1977, profesor asociado de estructuras desde 1978 en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Profesor invitado en la Scuola di Specializzazione in Restauro Federico II de Nápoles y a cursos de postgrado, masters y simposium relacionados con las estructuras y con la rehabilitación de edificios, en Madrid, Barcelona, Granada, San Sebastián, Valencia, Sevilla, Zaragoza, Segovia, Ciudad Real, Toledo, Pamplona y Valladolid. Representante del Gobierno español en El Cairo, como experto en monumentos islámicos, tras el terremoto de 1992. Representante español en el Seminario Internacional Historical and Monumental Structures is Seismic Regions, Grecia, 1993.

Autor de la ponencia para la Norma Tecnológica NTE-EHP de Pórticos de Hormigón. Además de ganar diversos concursos sobre obras y proyectos, a reseñar: premio internacional Hexágono de Plata Habitation Space (1980), premios Calidad de la Comunidad de Madrid de 1997, premio Protagonistas 1999 de Onda Cero, premio de la Prensa de Segovia «San Frutos» 1999, premio a la construcción en madera en Extremadura 2005. Aparte de las propias obras y proyectos, ha realizado numerosos trabajos de consultoría como especialista en estructuras y restauración.

+ www.franciscojurado.es

+ etsac

Conference FRANCISCO JURADO, of the ETSAM; INTERVENTIONS IN THE HISTORICAL HERITAGE
THURSDAY 18 > 12: OOh. Hall ETSAC.

Office manager, entitled in 1977, associate professor of structures from 1978 in the Superior Technical School of Architecture of Madrid. Visiting lecturer in the Scuola gave Specializzazione in Restore Federico 2ND of Naples and to courses of post graduate, masters and symposium related to structures and with the building rehabilitation, in Madrid, Barcelona, Granada, San Sebastián, Valencia, Seville, Zaragoza, Segovia, Ciudad Real, Toledo, Pamplona and Valladolid. Agent of the Spanish Government in Cairo, such as an expert in Islamic monuments, after the earthquake of 1992. Spanish agent in the International Seminar Historical and Monumental Structures is Seismic Regions, Greece, 1993.

Author of the lecture for the Technological Norm NTE-EHP of Porticos of Concrete. Besides to earn several contests on works and projects, to review: international prize Hexagon of Silver Habitation Space (1980), Quality prizes of the Autonomous Community Of Madrid of 1997, Leading man prize 1999 of Onda Cero, prize of the Press of Segovia «St Frutos» 1999, prize to the construction in wood in Extremadura 2005. Apart from own works and projects, has carried out several consultancy works such as a specialist in structures and restoration.

+ www.franciscojurado.es

+ etsac

Conferencia FRANCISCO JURADO, da ETSAM; INTERVENCIÓNS NO PATRIMONIO HISTÓRICO
XOVES 18 > 12: OOh. Salón de actos ETSAC.

Director da oficina, titulado en 1977, profesor asociado de estruturas desde 1978 na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Profesor convidado na Scuola dei Specializzazione in Restauro Federico II de Nápoles e a cursos de posgrao, masters e simposio relacionado coas estruturas e coa rehabilitación de edificios, en Madrid, Barcelona, Granada, San Sebastián, Valencia, Sevilla, Zaragoza, Segovia, Cidade Real, Toledo, Pamplona e Valladolid. Representante do Goberno español no Cairo, como experto en monumentos islámicos, tras o terremoto de 1992. Representante español no Seminario Internacional Historical and Monumental Structures is Seismic Regions, Grecia, 1993.

Autor do relatorio para a Norma Tecnolóxica NTE-EHP de Pórticos de Formigón. Ademais de gañar diversos concursos sobre obras e proxectos, a indicar: premio internacional Hexágono de Prata Habitation Space (1980), premios Calidade da Comunidade de Madrid de 1997, premio Protagonistas 1999 de Onda Cero, premio da Prensa de Segovia «San Frutos» 1999, premio á construción en madeira en Estremadura 2005. Ademais das propias obras e proxectos, realizou numerosos traballos de consultoría como especialista en estruturas e restauración

+ www.franciscojurado.es

+ etsac

RETROSPECTIVA TIPOLÓGICA PFC ETSAC 2003/2008

27

Exposiciones diferentes fechas de Proyectos de Fin de Carrera, presentados desde el año 2003 al 2008
Del 5 de febrero al 5 de marzo. Tema: Museo. Época 2006/2007
Del 5 de marzo al 5 de abril. Tema: Aulario y Biblioteca. Época 2007/2008
Del 1 de abril al 6 de mayo. Tema: Misceláneo. Libre. Época 2004/2008
Del 6 de mayo al 10 de junio. Tema: Entre Medianeras. Época 2003/2005

+ etsac

Different exhibitions End Project dates of Career, presented from the year 2003 to 2008
From February 5 to March 5. Topic: Museum. Period 2006/2007
From March 5 to April 5. Topic: Aulario and Library. Period 2007/2008
From April 1 to May 6. Topic: Miscellaneous. Free. Period 2004/2008
From May 6 to June 10. Topic: Between Medianeras. Period 2003/2005

+ etsac

Exposicións en diferentes datas de Proxectos de Fin de Carreira, presentados dende o ano 2003 ó 2008
Do 5 de febreiro ao 5 de marzo. Tema: Museo. Época 2006/2007
Do 5 de marzo ao 5 de abril. Tema: Aulario e Biblioteca. Época 2007/2008
Do 1 de abril ao 6 de maio. Tema: Misceláneo. Libre. Época 2004/2008
Do 6 de maio ao 10 de xuño. Tema: Entre Medianeiras. Época 2003/2005

+ etsac

Pecha Kucha Night Ferrol. Vol I

39

El próximo viernes 26 de marzo, a partir de las 21:20 horas en el Teatro Jofre se desarrollará el primer Pecha Kucha Night Ferrol.
Pecha Kucha Night es un formato de presentación multidisciplinar surgido en Tokio en el año 2003. Se distingue por su formato 20 x 20, en el que cada ponente únicamente dispone de 20 imágenes y 20 segundos para comentar cada una de ellas, lo que se traduce en un total de 6 minutos y 40 segundos de creatividad comprimida.  El formato Pecha Kucha se ha celebrado en más de 280 ciudades de todo el mundo en las que profesionales creativos de múltiples disciplinas, estudiantes y empresarios han presentado sus ideas, trabajos y proyectos en un ámbito local con un alcance global.

Este evento se organiza a través de MJOY y STGO.es, con la colaboración del Concello de Ferrol, Estrella Galicia y La Voz de Galicia.
La entrada es gratuita (butacas numeradas) y se podrán retirar a partir de los próximos días en la taquilla del teatro Jofre (teléfono: 981 944 245), además de poder efectuar reservas vía: pechakucha@stgo.es y en el teléfono: 633 429 813.

+ www.pecha-kucha.org
Todos los interesados en participar en alguno de los Pecha Kucha Night que se celebrarán en Ferrol deben enviar 5 imágenes representativas y un breve resumen de su proyecto a pechakucha@stgo.es

Next Friday March 26, from 21:20 in the Theatre Jofre will take place the first one Pecha Kucha Night Ferrol.
Pecha Kucha Night is a multidisciplinary introduction format emerged in Tokyo in 2003. Is distinguished for his format 20 x 20, in which every speaker only has 20 images and 20 seconds to remark each of them, what is translated in a total of 6 minutes and 40 seconds of compressed creativity. The format Pecha Kucha has been held in more than 280 cities all over the world in which professional creatives of multiple disciplines, students and business people have presented his ideas, works and projects in a local field with a global extent.

This event is organized through MJOY and STGO.es, with the collaboration of the Concello of Ferrol, Estrella Galicia and The Voice of Galicia.
The entrance is free (numbered easy chairs) and they you will be able to withdraw from next few days in the locker of the theatre Jofre (phone number: 981 944 245), in addition to being able to to carry out way reserves: pechakucha@stgo.es and in the phone number: 633 429 813.

+ www.pecha-kucha.org

All the interested parties in participating in some Pecha Kucha Night that will be celebrated in Ferrol should send 5 representantive images and a brief overview of his project to pechakucha@stgo.es

O vindeiro venres 26 de marzo, a partir das 21:20 horas no Teatro Jofre desenvolverase o primeiro Pecha Kucha Night Ferrol.
Pecha Kucha Night é un formato de presentación multidisciplinar xurdido en Toquio no ano 2003. Distínguese polo seu formato 20 x 20, en que cada relator unicamente dispón de 20 imaxes e 20 segundos para comentar cada unha delas, o que se traduce nun total de 6 minutos e 40 segundos de creatividade comprimida. O formato Pecha Kucha celebrouse en máis de 280 cidades de todo o mundo en que profesionais creativos de múltiples disciplinas, estudantes e empresarios presentaron as súas ideas, traballos e proxectos nun ámbito local cun alcance global.

Este evento organízase a través de MJOY e STGO.es, coa colaboración do Concello de Ferrol, Estrela Galicia e A Voz de Galicia.
A entrada é gratuíta (butacas numeradas) e poderanse retirar a partir dos próximos días na despacho de billetes do teatro Jofre (teléfono: 981 944 245), ademais de poder efectuar reservas vía: pechakucha@stgo.es e no teléfono: 633 429 813.

+ www.pecha-kucha.org
Todos os interesados en participar nalgún dos Pecha Kucha Night que se celebrarán en Ferrol deben enviar 5 imaxes representativas e un breve resumo do seu proxecto a pechakucha@stgo.ess

Premio Internazionale di architettura sacra

30

ETSAC . Coruña. España del 12 al 24 de marzo.
La exposición recoge el premio ganado por el monasterio de nuestra señora de Novy Dvur de Pawson y los finalistas del IV premio internazionale di architettura sacra.

Monasterio de nuestra señora de  Novy Dvur  de Pawson | tectonicablog

+ www.fondazionefratesole.org

ETSAC. Coruña. Spain from March 12 to 24.
The exhibition picks up the earned prize for our lady’s monastery of Novy Dvur of Pawson and finalists of the IV prize internazionale gave architettura sacral.

Monasterio de nuestra señora de  Novy Dvur  de Pawson | tectonicablog

+ www.fondazionefratesole.org

ETSAC . Coruña. España del 12 al 24 de marzo.
La exposición recoge el premio ganado por el monasterio de nuestra señora de Novy Dvur de Pawson y los finalistas del IV premio internazionale di architettura sacra.

Monasterio da nosa señora de  Novy Dvur  de Pawson | tectonicablog

+ www.fondazionefratesole.org

De las ciudades invisibles | Fuco Reyes

44

Soy una ciudad invisible. No puedo explicarte mi ubicación ni mis códigos postales porque un día empiezan por «quiensabe» y otros terminan en «nosé». Mis calles son visibles sólo cuando las transitas y en los mapas cambian, sin cesar, de ubicación. En la Oficina de Información explican donde no están las cosas porque siempre se sabe en qué lugar han estado, pero no a donde van a parar.  Los ciudadanos suelen perder de vista sus hogares y nomadean por diferentes casas hasta que vuelven a encontrar sus puertas y pueden, por fin, hacer la colada para unos días.

cierta familiaridad (zagreb)

Las gentes de esta ciudad son invisibles para el mundo porque nadie habla de ellos en los medios de comunicación ni sus noticias pasan los filtros de las agencias más prestigiosas. Gracias a esta invisibilidad aparente mantienen intacta su cordura y coherencia.

Quienes tienen la oportunidad de aparecer un día en estas plazas invisibles, comentan que el atardecer es el mejor momento del día para pensar en quedarse a vivir aquí una temporada. Dicen que en una ciudad invisible, uno se vuelve más real.

fuco reyes

+ www.fucoreyes.com

Am an invisible city. I can not explain you my location nor my zip codes because a day start for «Who knows» and other end in «I don´t know». My streets are visible just when you go them and in the maps change, nonstop, of location. In the Branch of Information explain where they are not things because is always known in which place have been, but not to where they are going to stop. Citizens usually lose of view his homes and nomadean for different houses until they come back to find his doors and they can, finally, doing the laundry for some days.

a certain familiarity (zagreb)

The people of this city are invisible for the world because nobody talks theirs in the media nor his news pass filters of the agencies more prestigious. Thanks to this apparent invisibility keep intact his sanity and coherence.

Who have the opportunity of appearing a day in these invisible squares, remark that the atardecer is the best moment of the day to think in stay to live here a season. They say that in an invisible city, one turns around more actual.

fuco reyes

+ www.fucoreyes.com

Son unha cidade invisible. Non podo explicarche a miña situación nin os meus códigos postais porque un día empezan por «quensabe» e outros terminan en «nonsei». Miñas cales son visibles só cando as transitas e nos mapas cambian, sen cesar, de situación. Na Oficina de Información explican onde non están as cousas porque sempre se sabe en que lugar estiveron, pero non a onde van parar. Os cidadáns adoitan perder de vista os seus fogares e nomadean por diferentes casas ata que volven encontrar as súas portas e poden, por fin, facer a coada para uns días.

certa familiaridade (zagreb)

As xentes desta cidade son invisibles para o mundo porque ninguén fala deles nos medios de comunicación nin as súas noticias pasan os filtros das axencias máis prestixiosas. Grazas a esta invisibilidad aparente manteñen intacta a súa cordura e coherencia.

Quen teñen a oportunidade de aparecer un día nestas prazas invisibles, comentan que o atardecer é o mellor momento do día para pensar en quedarse a vivir aquí unha tempada. Din que nunha cidade invisible, un vólvese máis real.

fuco reyes

+ www.fucoreyes.com

Ciudades habitables, Ciudades de futuro

33

LA CASA ENCENDIDA. MADRID.Desde el 16 de Marzo.
La exposición Ciudades habitables, Ciudades de futuro tiene por objeto dar a conocer las características y problemas principales de la ciudad, fomentando el análisis, reflexión y valoración de los modelos actuales y concienciando de la necesidad e importancia del cambio hacia modelos más sostenibles.

Evolucionar hacia formas de vida sostenibles requiere forzosamente cuestionar nuestros propios principios culturales y poner en duda un modelo de desarrollo humano entendido únicamente como crecimiento. En este sentido, la exposición está concebida como un lugar donde es posible plantearse preguntas y entablar una discusión dentro de un ambiente cercano que fomente la reflexión y el intercambio de opiniones.

Sin embargo, una exposición que simplemente invita a la reflexión, sería una exposición incompleta. No basta con concienciar sobre la necesidad de cambio, también es necesario proporcionar a los visitantes las herramientas necesarias para que puedan pasar a la acción y tomar parte en la transformación de la ciudad actual.

En este sentido, Ciudades habitables, ciudades de futuro, pretende acercar al público el discurso de la sostenibilidad desde la práctica, mostrando soluciones concretas, logros visibles que puedan repercutir en la percepción del cambio como algo cercano y accesible. Para ello, en la exposición se muestran nueve experiencias innovadoras de distintas partes del mundo que permiten entender cómo funciona el tejido urbano, especialmente sus redes sociales, y diseñar estrategias de futuro.

La transmisión efectiva de estos mensajes expositivos, así como la conexión con el público han guiado el desarrollo de la comunicación y diseño expositivo de Ciudades habitables, ciudades de futuro. En este sentido, los contenidos se presentan siempre desde un punto de vista positivo y constructivo, utilizando para ello el humor blanco como una herramienta que permite interpretar la información de manera sencilla y cercana.

Por otro lado, todos los temas planteados en la exposición se han vinculado a elementos cotidianos, buscando la accesibilidad a los mensajes que, además, se han sintetizado para permitir su comprensión a partir de la franja de edad de los 8/10 años.

En cuanto a los recursos expositivos empleados, con el fin de que estos resulten más reconocibles, atractivos y fáciles de usar, se han empleado fomatos poco habituales en las exposiciones y más propios de los entornos publicitarios y de internet.

Se han tratado de presentar todos los mensajes e información de una manera abierta, de tal manera que es necesaria la participación de los usuarios de la exposición para cerrarlos, desarrollando una relación interactiva que, en última instancia, tiene por objeto motivar a la acción, tanto mental como física.

+ www.lacasaencendida.es

LA CASA ENCENDIDA. MADRID.Desde on March 16.
The inhabitable Cities exhibition, Cities of future has the aim to announce main characteristics and problems of the city, promoting the analysis, reflection and assessment of the existing models and raising awareness of the need and importance of the change towards more sustainable models.

Evolving towards sustainable lifestyles requires necessarily to question our own cultural principles and to put in doubt a human development model understood only such as a growth. In this respect, the exhibition is conceived as a place where it is possible to pose questions and to engage a discussion within a close ambient that the reflection promotes and the exchange of views.

However, an exhibition that simply invites to the reflection, an incomplete exhibition would be. It does not be enough with to raise awareness on the change need, also it is necessary to give to the visitors tools necessary to that can pass to the action and to take part in the transformation of the current city.

In this respect, inhabitable Cities, ciudaes of future, expects bring closer to the public the address of the sustainability from the practice, showing specific solutions, visible achievements that can have repercussions in the perception of the change as something close and accessible. To do so, nine innovative experiences are shown in the exhibition of different parts of the world that allow understanding how works the urban fabric, especially his social networks, and to design strategies of future.

The effective transmission of these expositives messages, as well as the connection with the public have guided the development of the communication and design Cities expositive inhabitable, cities of future. In this respect, contents are presented always from a positive point of view and constructive, using to do so the white humor as a tool that the simple and close way information allows performing.

On the other hand, all topics posed everyday elements have been linked to in the exhibition, seeking the accessibility to messages that, also, have been synthesized to allow his understanding from the age group of the 8/10 years.

When it comes to resources expositives employees, with the aim that these result more recognizable, appeals and easy-to-use, have been employed fomatos little usual ones in the exhibitions and more specific to advertising environments and of internet.

Have been tried to present all messages and information in an open way, in such a way that he is necessary the share of the exhibition’s users to close up, developing an interactive relationship that, as a last resort, has the aim to motivate to the action, so much mental one such as a physics.

+ www.lacasaencendida.es

LA CASA ENCENDIDA.  MADRID. Dende o 16 de Marzo.
A exposición Cidades habitables, Cidades de futuro ten por obxecto dar a coñecer as características e problemas principais da cidade, fomentando a análise, reflexión e valoración dos modelos actuais e concienciando da necesidade e importancia do cambio cara a modelos máis sostibles.

Evolucionar cara a formas de vida sostible require forzosamente cuestionar os nosos propios principios culturais e pór en dúbida un modelo de desenvolvemento humano entendido unicamente como crecemento. Neste sentido, a exposición está concibida como un lugar onde é posible proporse preguntas e entaboar unha discusión dentro dun ambiente próximo que fomente a reflexión e o intercambio de opinións.

Porén, unha exposición que simplemente convida á reflexión, sería unha exposición incompleta. Non abonda con concienciar sobre a necesidade de cambio, tamén cómpre proporcionar aos visitantes as ferramentas necesarias para que poidan pasar á acción e tomar parte na transformación da cidade actual.

Neste sentido, Cidades habitables, ciudaes de futuro, pretende achegar o público o discurso da sostibilidade desde a práctica, mostrando solucións concretas, logros visibles que poidan repercutir na percepción do cambio como algo próximo e accesible. Para iso, na exposición móstranse nove experiencias innovadoras de distintas partes do mundo que permiten entender como funciona o tecido urbano, especialmente as súas redes sociais, e deseñar estratexias de futuro.

A transmisión efectiva destas mensaxes expositivas, así como a conexión co público guiaron o desenvolvemento da comunicación e deseño expositivo de Cidades habitables, cidades de futuro. Neste sentido, os contidos preséntanse sempre desde un punto de vista positivo e construtivo, utilizando para iso o humor branco como unha ferramenta que permite interpretar a información de maneira sinxela e próxima.

Doutra banda, todos os temas expostos na exposición vinculáronse a elementos cotiáns, buscando a accesibilidade ás mensaxes que, ademais, sintetizáronse para permitir a súa comprensión a partir da franxa de idade dos 8/10 anos.

No referente aos recursos expositivos empregados, co fin de que estes resulten máis recoñecibles, atractivos e doados de usar, empregáronse fomatos pouco habituais nas exposicións e máis propios dos medios publicitarios e de internet.

Tratáronse de presentar todos as mensaxes e información dunha maneira aberta, de tal xeito que é necesaria a participación dos usuarios da exposición para pecharos, desenvolvendo unha relación interactiva que, en última instancia, ten por obxecto motivar á acción, tanto mental coma física.

+ www.lacasaencendida.es

reHabitar

237

SALA ARQUERÍA DE NUEVOS MINISTERIOS. MADRID. 12 de marzo al 25 de abril de 2010.
reHabitar constará de nueve episodios en forma de exposiciones que se sucederán en diferentes puntos de la geografía española. El primero de estos episodios es una exposición en la sala arquería.
En la primera exposición se nos propone usar de nuevas maneras lo que ya tenemos. Sacar provecho a un parque ya edificado que parece aún capaz de ofrecer viviendas como si fueran nuevas.

reHabitar es, ante todo, aprovechar las sobras en el campo de la edificación. Parece adquirir una relevancia innegable en un momento como el actual, en el que voces autorizadas comienzan a proponer un sereno decrecimiento opuesto al descontrolado desarrollo que hemos visto en algunos casos en nuestro país.
Una exposición de arquitectura, casi sin arquitectura, que pone el énfasis en las personas, o al menos eso es lo que puede parecer al ver las imágenes, fotografías y dibujos colgados en las paredes de estas salas inventadas con cartón.

+ http://rehabitar.blogspot.com

SERIES OF ARCHES Chamber OF Nuevos Ministerios. MADRID. March 12 to April 25, 2010.
reHabitar will appear of nine episodes in the shape of exhibitions that will be happened in different points of the Spanish geography. The first one of these episodes is an exhibition in the room series of arches.
In the first exhibition proposes us to him to use of new ways what already have. Taking out profit to an already edified park that seems still able to offer housings as though they were new.

reHabitar is, first and foremost, making good use of leftovers in the field of the edification. It seems to acquire an undeniable relevance in a moment as the present one, in which authorized voices begin to propose a calm decrease held out against the rampant development that have seen in some cases in our country.
An architecture exhibition, almost without architecture, that puts the emphasis in the people, or at least that is what he can to seem when seeing images, hung photographs and drawings in the walls of these invented rooms with cardboard.

+ http://rehabitar.blogspot.com

SALA ARQUERÍA DE NUEVOS MINISTERIOS. MADRID. 12 de marzo ao 25 de abril de 2010.
reHabitar constará de nove episodios en forma de exposicións que se acontecerán en diferentes puntos da xeografía española. O primeiro destes episodios é unha exposición na sala arquería.
Na primeira exposición se própónnos usar de novas maneiras o que xa temos. Sacar proveito a un parque xa edificado que parece aínda capaz de ofrecer vivendas coma se fosen novas.

reHabitar é, ante todo, aproveitar as sobras no campo da edificación. Parece adquirir unha relevancia innegable nun momento como o actual, en que voces autorizadas comezan a propor un sereno decrecemento oposto ao descontrolado desenvolvemento que vimos nalgúns casos no noso país.
Unha exposición de arquitectura, case sen arquitectura, que pon a énfases nas persoas, ou polo menos iso é o que pode parecer ao ver as imaxes, fotografías e debuxos colgados nas paredes destas salas inventadas con cartón.

+ http://rehabitar.blogspot.com

Música de la arquitectura: Varèse-Xenakis-Dusapin

95

LA CASA ENCENDIDA. MADRID. Hasta el 21 de marzo de 2010.
“Querámoslo o no, hay un puente entre la arquitectura y la música basado en nuestras estructuras mentales, que son las mismas tanto en la una como en la otra” (Iannis Xenakis). Por cuarto año consecutivo se presenta en La Casa Encendida un nuevo ciclo de conciertos y conferencias que, una vez más, ayude a comprender mejor, a percibir más intensamente los nuevos lenguajes de la música.

El presente programa va a poner de manifiesto los múltiples puntos de encuentro entre arquitectura y música, entre espacio y tiempo, a través de lo que los griegos, Pitágoras en particular, entendieron de forma luminosa: el número.
Para los pitagóricos son los números los principales generadores del mundo y la causa de que éste sea captado por la inteligencia de manera que se pueda determinar su razón y proporción. Únicamente a través de ellos y de su transformación sensible en la música es posible hallar armonía y orden en el cosmos y exorcizar el primigenio caos; ese desorden siempre temible y amenazador que sólo puede ser conjurado en virtud del número y de la cualidad que éste posee de introducir un principio de razón en el universo. El concepto de “arquitectos de la música” se ha atribuido a innumerables compositores del pasado, desde Ockeghem a Bach, desde Brahms y Bruckner a Schönberg, pero alcanza su máxima evidencia con los tres autores que conforman nuestra presente propuesta: “Música de la arquitectura: Varèse/Xenakis/Dusapin”.

Xavier Güell

+ www.lacasaencendida.es

LA CASA ENCENDIDA. MADRID. Until 21 of March 2010.
“Let’s want it or not, there is a bridge between the architecture and the music based on our mental structures, that are the same so much in the one as in the other” (Iannis Xenakis). For the fourth consecutive year is presented in La Casa Encendida a new concerts cycle and conferences that, once again, help to understand better, to perceive more intensively new languages of the music.

The current program is going to highlight multiple meeting points between architecture and music, between space and time, through what Greeks, Pitágoras in particular, understood in a luminous way: the number.
For the pythagorean ones are numbers main generators of the world and the cause according to which this is attracted for the intelligence so that it you can determine his reason and proportion. Only through them and of his sensitive transformation it it is possible to find harmony in the music and order in the cosmos and to exorcize the primordial chaos; that always fearsome and threatening disorder that just can be conjured in virtue of the number and of the quality that this possesses of introducing a reason beginning in the universe. The concept of “architects of the music” has been attributed to innumerable composers of the past, from Ockeghem to Bach, from Brahms and Bruckner to Schönberg, but it reaches his maximum evidence with three authors that our proposed present constitute: “Music of the architecture: Varèse/Xenakis/Dusapin”.

Xavier Güell

+ www.lacasaencendida.es

A CASA ACESA. MADRID. Ata o 21 de marzo de 2010.
“Queiramoso ou non, hai unha ponte entre a arquitectura e a música baseada nas nosas estruturas mentais, que son as mesmas tanto na unha como na outra ”(Iannis Xenakis). Por cuarto ano consecutivo preséntase na Casa Acesa un novo ciclo de concertos e conferencias que, unha vez máis, axude a comprender mellor, a percibir máis intensamente as novas linguaxes da música.

O presente programa vai pór de manifesto os múltiples puntos de encontro entre arquitectura e música, entre espazo e tempo, a través do que os gregos, Pitágoras en particular, entenderon de forma luminosa: o número.
Para os pitagóricos son os números os principais xeradores do mundo e a causa de que este sexa captado pola intelixencia de maneira que se poida determinar a súa razón e proporción. Unicamente a través deles e da súa transformación sensible na música é posible achar harmonía e orde no cosmos e exorcizar o primixenio caos; esa desorde sempre temible e amenazador que só pode ser conxurado en virtude do número e da calidade que este posúe de introducir un principio de razón no universo. O concepto de “arquitectos da música ”atribuiuse a innumerables compositores do pasado, desde Ockeghem a Bach, desde Brahms e Bruckner a Schönberg, pero acada a súa máxima evidencia cos tres autores que conforman a nosa presente proposta: “Música da arquitectura: Varèse/Xenakis/Dusapin”.

Xavier Güell

+ www.lacasaencendida.es

Instalación. URBANACCIÓN

72

LA CASA ENCENDIDA. MADRID. Desde el 18 de marzo al 28 de Mayo de 2010. Los solares urbanos y las intervenciones ejecutadas en ellas no son materia nueva ni son estrictamente originales. Se llevan haciendo desde los Green Guerillas de Nueva York, cuando la crisis financiera tumbó gran parte de los edificios de Manhattan, hasta las intervenciones de Aldo Van Eyck en Ámsterdam, después de la destrucción de la mitad de la ciudad como consecuencia de los bombardeos aéreos que sufrieron durante la Segunda Guerra Mundial.

Aldo Van Eyck playground

Con esta instalación se pretende destacar la capacidad, por parte de un colectivo, para llevar a cabo este tipo de acciones en el entorno urbano sin más pretensión que el bienestar y el disfrute de la comunidad a quien va dirigida.

+ www.lacasaencendida.es

LA CASA ENCENDIDA. MADRID. From March 18 to on May 28, 2010. Urban plots and executed interventions in them are not matter new nor are strictly original. They run away with doing from the Green Guerillas de New York, when the financial crisis knocked down big part of the buildings of Manhattan, until Aldo Van Eyck’s interventions in Amsterdam, after the one half destruction of the city as a result of aerial bombardments that suffered during World War II.

Aldo Van Eyck playground

With this facility is expected to emphasize the skills, on the part of an association, to carry out this type of actions in the urban environment without more pretension that the well-being and it enjoys the the community who goes directed.

+ www.lacasaencendida.es

A CASA ACESA. MADRID. Desde o 18 de marzo ao 28 de Maio de 2010. Os terreos urbanos e as intervencións executadas nelas non son materia nova nin son estritamente orixinais. Lévanse facendo desde os Green Guerillas de Nova York, cando a crise financeira tumbó gran parte dos edificios de Manhattan, ata as intervencións de Aldo Van Eyck en Ámsterdam, despois da destrución da metade da cidade como consecuencia dos bombardeos aéreos que sufriron durante a Segunda Guerra Mundial.

Aldo Van Eyck playground

Con esta instalación preténdese destacar a capacidade, por parte dun colectivo, para levar a cabo este tipo de accións no medio urbano sen máis pretensión que o benestar e o gozo da comunidade a quen vai dirixida.

+ www.lacasaencendida.es

Bienal de Arquitectura Latinoamericana BAL 2011

124

La Segunda Bienal de Arquitectura Latinoamericana BAL 2011 tendrá lugar en Pamplona (Navarra), España, el mes de abril de 2011. Chile actuará como país invitado. Los arquitectos/equipos seleccionados serán invitados a presentar su obra y participar en los debates y actos organizados durante esos días. La fecha tope para presentar candidaturas es el 15 de junio de 2010.

La Bienal de Arquitectura Latinoamericana BAL es una iniciativa del Grupo de Investigación AS20 de la Escuela de Arquitectura de Navarra, y se organiza con la colaboración de la Mancomunidad de la Comarca de Pamplona, del Ayuntamiento de Pamplona, el Colegio de Arquitectos Vasco-Navarro y la Universidad de Navarra, quienes integran su Patronato.

La Bienal BAL 2011 tendrá a Chile como país invitado, lo que llevará a organizar una exposición y seminarios específicos sobre la situación de la arquitectura en este país.

Podrán presentar su candidatura para participar en la BAL 2011 todos los arquitectos que tengan su domicilio profesional en algún país de Latinoamérica, y cuya edad, a 31 de diciembre de 2009 sea inferior a 40 años. Los equipos seleccionados en la primera Bienal BAL 2009 no podrán presentar de nuevo su candidatura.

Las candidaturas podrán ser personales o de equipos de arquitectos legalmente constituidos. En este último caso, deberá justificarse una trayectoria profesional conjunta. Tampoco será suficiente para poder presentarse que únicamente uno de los integrantes del equipo cumpla el preceptivo requisito de edad, sino que deberán cumplirlo todos ellos.

La selección de los equipos que formarán la edición BAL 2011 se llevará a cabo por un comité de selección designado a tal efecto, que estará formado por los delegados de los diferentes países además de los miembros de la organización en Pamplona.

En la edición de la Bienal 2011 la selección se limitará a doce arquitectos o estudios, distribuidos por países de manera que se vean representadas todas las zonas geográficas aunque dependerá, lógicamente, del número y calidad de candidaturas presentadas.

Plazos de la convocatoria:
– Presentación de dossier por parte de los candidatos. Fecha límite: 15 de junio de 2010.
– Selección de los candidatos y comunicación a los seleccionados: 30 de septiembre de 2010.
– Envío de los paneles y documentación. Fecha límite de recepción en Pamplona: 20 de diciembre de 2010.
– Bienal de Arquitectura Latinoamericana BAL 2011: abril de 2011.

Con los paneles enviados se llevará a cabo una exposición en el recinto de la Ciudadela de Pamplona, que se trasladará posteriormente a la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Navarra y que se hará circular después por España y el extranjero.

+ www.as20.org

+ www.soloarquitectura.com

The Segunda Bienal de Arquitectura Latinoamericana BAL 2011 will take place in Pamplona (Navarre), Spain, April 2011. Chile will act as invited country. Architects/selected equipments will be invited to present his work and to participate in the debates and organized acts during those days. The cutoff date to present candidacies is on June 15, 2010.

La Bienal de Arquitectura Latinoamericana BAL es una iniciativa del Grupo de Investigación AS20 de la Escuela de Arquitectura de Navarra, y se organiza con la colaboración de la Mancomunidad de la Comarca de Pamplona, del Ayuntamiento de Pamplona, el Colegio de Arquitectos Vasco-Navarro y la Universidad de Navarra, quienes integran su Patronato.

The Bienal of Arquitectura Latinoamericana BAL is an initiative of the Group’s of Investigation AS20 of the School of Arquitectura of Navarre, and is organized with the collaboration of the Mancomunidad of the Region of Pamplona, of the Town hall of Pamplona, the School of Basque-Navarro Architects and the University of Navarre, who make up his Board.

The Bienal BAL 2011 will have to Chile as invited country, what he will take to organize an exhibition and specific seminars on the situation of the architecture in this country.

They will be able to present his candidacy to participate in the BAL 2011 all los architects that his professional place of residence have in some country from Latin America, and whose age, on December 31, 2009 de de is lower than 40 years. Selected equipments in the first one Bienal BAL 2009 will not be able to present again his candidacy.

Candidacies will be able to be staffs or of legally constituted architects’ equipments. In this last case, he should justify a joint work history. It neither be enough in order to to present that only one of the members of the equipment fulfills the prescriptive requirement years-old, but that should fulfill it all of them.

The selection of the equipments that the edition will form BAL 2011 will run away with to cape for a designated selection committee for this purpose, that will be formed by delegates of different countries in addition to the organization’s members in Pamplona.

In the edition of the Bienal 2011 the selection will be limited to twelve architects or studies, distributed by countries so that are seen represented all geographical areas although it will depend, logically, of the applications made number and quality.

Terms of the summons:
– Introduction of dossier on the part of candidates. Deadline: June 15, 2010.
– Selection of the candidates and communication to the selected ones: September 30, 2010.
– Shipment of the panels and documentation. Deadline of reception in Pamplona: December 20, 2010.
– Bienal of Arquitectura Latinoamericana BAL 2011: April 2011.

With sent panels will run away with to cape an exhibition in the enclosure of the Citadel of Pamplona, that will be moved later to the School of Arquitectura of the University of Navarre and that circular will be done later for Spain and the foreigner.

+ www.as20.org

+ www.soloarquitectura.com

A Segunda Bienal de Arquitectura Latinoamericana BAL 2011 terá lugar en Pamplona (Navarra), España, o mes de abril de 2011. Chile actuará como país convidado. Os arquitectos/equipos seleccionados serán convidados que hai que presentar a súa obra e participar nos debates e actos organizados durante eses días. A data tope para presentar candidaturas é o 15 de xuño de 2010.

A Bienal de Arquitectura Latinoamericana BAL é unha iniciativa do Grupo de Investigación AS20 da Escola de Arquitectura de Navarra, e organízase coa colaboración da Mancomunidade da Bisbarra de Pamplona, do Concello de Pamplona, o Colexio de Arquitectos Vasco-Navarro e a Universidade de Navarra, quen integran o seu Padroado.

A Bienal BAL 2011 terá a Chile como país convidado, o que levará a organizar unha exposición e seminarios específicos sobre a situación da arquitectura neste país.

Poderán presentar a súa candidatura para participar na BAL 2011 todos os arquitectos que teñan o seu domicilio profesional nalgún país de Latinoamérica, e cuxa idade, a 31 de decembro de 2009 sexa inferior a 40 anos. Os equipos seleccionados na primeira Bienal BAL 2009 non poderán presentar de novo a súa candidatura.

As candidaturas poderán ser persoais ou de equipos de arquitectos legalmente constituídos. Neste último caso, deberá xustificarse unha traxectoria profesional conxunta. Tampouco será suficiente para poder presentarse que unicamente un dos integrantes do equipo cumpra o preceptivo requisito de idade, senón que deberán cumpriro todos eles.

A selección dos equipos que formarán a edición BAL 2011 levarase a cabo por un comité de selección designado para tal fin, que estará formado polos delegados dos diferentes países ademais dos membros da organización en Pamplona.

Na edición da Bienal 2011 a selección limitarase a doce arquitectos ou estudos, distribuídos por países de maneira que se vexan representadas todas as zonas xeográficas aínda que dependerá, loxicamente, do número e calidade de candidaturas presentadas.

Prazos da convocatoria:
– Presentación de dossier por parte dos candidatos. Data límite: 15 de xuño de 2010.
– Selección dos candidatos e comunicación aos seleccionados: 30 de setembro de 2010.
– Envío dos paneis e documentación. Data límite de recepción en Pamplona: 20 de decembro de 2010.
– Bienal de Arquitectura Latinoamericana BAL 2011: abril de 2011.

Cos paneis enviados levarase a cabo unha exposición no recinto da Ciutadella de Pamplona, que se trasladará posteriormente á Escola de Arquitectura da Universidade de Navarra e que se fará circular despois por España e o estranxeiro.

+ www.as20.org

+ www.soloarquitectura.com

Stand patrimonio | Muiños+CarballoStand patrimonio | Muiños+CarballoStand patrimonio | Muiños+Carballo

Se requiere un espacio expositivo exterior, temporal, de fácil y rápido montaje y posibilidad de desmantelamiento para futuro montaje en otro emplazamiento.

Se precisa un espacio cerrado, protegido, que contenga documentación y otro espacio exterior que sirva de emplazamiento para la exposición de los paneles.

El proyecto busca la materialización de la búsqueda del todo a partir de la consecución de las partes.
Se pretende la creación de un espacio expositivo que se base en el concepto de la arqueología, mostrando un todo anterior a partir de los descubrimientos parciales actuales.

El cubo, almacén de material y pequeña estancia cerrada, es el último paso de la evolución de la composición de las caras.
Se busca igualmente la creación de un espacio que se integre y destaque en su entorno.

La madera, como material natural en los entornos de trabajo donde se implantan estos elementos expositivos, se configura como estructura y piel del proyecto.
La instalación en el entorno se produce de forma representativa, creando un espacio de protección, sobre todo solar, donde el juego de luces y sombras se convierte en elemento de atracción.

Se incluye, en el juego de la combinación de cubos, la posibilidad de independizar módulos, moverlos, combinarlos o duplicarlos según las necesidades de cada emplazamiento.

La instalación sirve de base para fijación de los paneles expositivos.

Una condición autoimpuesta en la concepción de la intervención es la mínima interferencia en el terreno, únicamente las seis zapatas, puesto que los cubos se elevan sobre el suelo y se comunican con éste a través de una rampa

Obra: Stand para patrimonio
Autores: Muiños+Carballo arquitectos
Año: 2007
Emplazamiento: Parque arqueológico de Arte Rupestre. Concello de Campo Lameiro
Memoria: Pablo Muiños – Maria Jesus Carballo
Fotografias: Pablo Muiños – Maria Jesus Carballo
+ www.mcarquitectos.es

+ premios
· Primer accesit en el concurso de Diseño de Elementos Constructivos en Madera convocado en 2008 por el Cluster de la Madera y el COAG.
· Premio Gran de Area a la aportación a la arquitectura del COAG de Vigo

+ exposiciones
· Exposición del Cluster de la Madera de los proyectos ganadores

A space expositive is required exterior, storm, of easy and fast assembly and possibility of dismantlement for future assembly in another location.

A closed space is specified, protégé, that contains documentation and another outer space that is useful of location for the exhibition of the panels.

The project seeks the materialization of the search of the all one from the achievement of the parts.

The creation of an expositive space is expected that patterns in the concept of the archeology, showing all one prior to to depart of current partial discoveries.

The cube, store of material and small stay closed, is the last step of the evolution of the faces’ composition.

Is sought all the same the creation of a space that is integrated and it emphasizes in his environment.

The wood, as a natural material in the environments of work where these expositives elements are introduced, such as a structure is set up and skin of the project.

The facility in the environment is produced in a representantive way, creating a protection space, above all plot, where the lighting effect and shades becomes element of attraction.

Is included, in the game of the cube combination, the possibility of making independent modules, getting around, combining or to duplicate them according to needs of each location.

The facility is useful grassroots for fixation of the panels expositives.

An autoimposed condition in the conception of the intervention is the minimum interference in the field, only the six zapatas, given that cubes soar on the floor and are communicated with this through a ramp.

Work: Stand for assets

Authors: Muiños+Carballo architects

Year: 2007

Location: Parque archeological of Art Rupestre. Concello of Field Lameiro

Memory: Pablo Muiños – Maria Jesus Carballo

Fotografias: Pablo Muiños – Maria Jesus Carballo

+ www.mcarquitectos.es

+ prizes

· Primer second prize in the contest of Constructive Element Design in convoked Wood in 2008 for the Cluster of the Wood and the COAG.

· Great Prize of Area to the contribution to the architecture of the COAG of Vigo

+ exhibitions

· Exhibition of the Cluster of the Wood of winning projects

Requírese un espazo expositivo exterior, temporal, de fácil e rápido montaxe e posibilidade de desmantelamento para futuro montaxe noutro emprazamento.

Se precisa un espazo cerrado, protexido, que conteña documentación e outro espazo exterior que sirva de emprazamento para a exposición dos paneis

O proxecto busca a materialización da busca de todo a partir da consecución das partes.

Preténdese a creación dun espazo expositivo que se basee no concepto da arqueoloxía, mostrando un todo anterior a partir dos descubrimentos parciais actuais.

O cubo, almacén de material e pequena estancia pechada, é o último paso da evolución da composición das caras.

Búscase igualmente a creación dun espazo que se integre e destaque no seu medio.

A madeira, como material natural nos medios de traballo onde se implantan estes elementos expositivos, configúrase como estrutura e pel do proxecto.

A instalación no medio prodúcese de forma representativa, creando un espazo de protección, sobre todo solar, onde o xogo de luces e sombras convértese en elemento de atracción.

Inclúese, no xogo da combinación de cubos, a posibilidade de independizar módulos, moveros, combinaros ou duplicaros segundo as necesidades de cada emprazamento.

A instalación serve de base para fixación dos paneis expositivos.

Unha condición autoimposta na concepción da intervención é a mínima interferencia no terreo, unicamente as seis zapatas, tendo en conta que os cubos se elevan sobre o solo e comunícanse con este a través dunha rampla.

Obra: Stand para patrimonio

Autores: Muiños+Carballo arquitectos

Ano: 2007

Emplazamento: Parque arqueolóxico de Arte Rupestre. Concello de Campo Lameiro

Memoria: Pablo Muiños – Maria Jesus Carballo

Fotografias: Pablo Muiños – Maria Jesus Carballo

+ www.mcarquitectos.es

+ premios

· Primeiro accesit no concurso de Deseño de Elementos Constructivos na Madeira convocado no 2008 polo Cluster da Madeira e o COAG.

· Premio Gran de Area a aportación a arquitectura do COAG de Vigo

+ exposicions

· Exposición do Cluster de la Madeira dos proxectos gañadores

TECU ARCHITECTURE AWARD 2010

44

Dentro del marco del TECU® ARCHITECTURE AWARD 2010, se premian obras y proyectos destacados desde el punto de vista arquitectónico, construidos a partir del año 2007 con el material TECU o bien proyectados como trabajo de estudio con referencia al material cobre. Decisivos para la valoración son tanto el concepto global arquitectónico como el empleo específico de materiales. Podrán participar arquitectos y planificadores de todo el mundo, así como estudiantes de arquitectura, matriculados en una universidad o una escuela técnica superior. Un jurado internacional, compuesto por personalidades de alto rango, decide sobre la concesión de los premios.

Los participantes pueden presentar sus trabajos para las categorías Obras realizadas o bien Premio de proyecto para estudiantes. Premios especiales se conceden además para una realización especialmente lograda de una casa unifamiliar y para una descollante solución arquitectónica con el uso de productos TECU® prefabricados.

La documentación del certamen se puede descargar ya desde ahora. La fecha límite para la presentación de los trabajos es el 15.10.2010.

+ www.kme.com

Within the frame of the TECU® ARCHITECTURE AWARD 2010, outstanding works and projects are awarded a prize from the architectural point of view, built from the year 2007 with the material TECU or projected such as a work of study with reference to the material copper. Decisive for the assessment are both the architectural comprehensive concept and the specific to employment materials. They will be able to participate architects and planner all over the world, as well as students of architecture, matriculated in an university or a superior technical school. An international jury, made up of personalities of high range, decides on the granting of the prizes.

Participants can present his works for fulfilled Works categories or Prize of project for students. Special prizes are granted also for an especially achieved production of a single-family house and for one descollante architectural solution with the product use TECU® system-built.

The documentation of the contest you can already download from now. The deadline for the introduction of the works is the 15,10,2010.

+ www.kme.com

Dentro do marco do TECU® ARCHITECTURE AWARD 2010, prémianse obras e proxectos destacados desde o punto de vista arquitectónico, construídos a partir do ano 2007 co material TECU ou ben proxectados como traballo de estudo con referencia ao material cobre. Decisivos para a valoración son tanto o concepto global arquitectónico como o emprego específico de materiais. Poderán participar arquitectos e planificadores de todo o mundo, así como estudantes de arquitectura, matriculados nunha universidade ou unha escola técnica superior. Un xurado internacional, composto por personalidades de alto rango, decide sobre a concesión dos premios.

Os participantes poden presentar os seus traballos para as categorías Obras realizadas ou ben Premio de proxecto para estudantes. Premios especiais concédense ademais para unha realización especialmente lograda dunha casa unifamiliar e para unha sobresaínte solución arquitectónica co uso de produtos TECU® prefabricados.

A documentación do certame pódese descargar xa desde agora. A data límite para a presentación dos traballos é o 15.10.2010.

+ www.kme.com

Premios ATEG de Galvanización en Construcción 2010

26

La Asociación Técnica Española de Galvanización (ATEG) convoca la sexta edición de los “Premios ATEG de Galvanización en Construcción”, certamen de Arquitectura e Ingeniería que distingue obras de edificación, ingeniería civil, infraestructuras y equipamientos urbanos destacados por el uso novedoso del acero galvanizado. Inscripción: hasta el 31 de mayo.

A esta sexta edición de los premios podrán optar las obras realizadas en España que incorporen acero galvanizado en caliente de forma relevante y que hayan sido finalizadas entre el 1 de enero de 2006 y el 31 de diciembre de 2009.

+ www.ateg.es

The Spanish Technical Association of Galvanization (ATEG) calls the sixth edition of Prizes ATEG of Galvanization in Construction”, Architecture and Engineering contest that works of edification distinguishes, civil, infrastructures and equipments engineering urban emphasized by the new use of the galvanized steel. Enrollment: until 31 of May.

To this sixth edition of prizes will be able to choose works fulfilled in Spain that add galvanized steel in hot in a relevant way and that have been finished between on January 1, 2006 and on December 31, 2009

+ www.ateg.es

A Asociación Técnica Española de Galvanización (ATEG) convoca a sexta edición dos Premios “ATEG de Galvanización en Construción”, certame de Arquitectura e Enxeñaría que distingue obras de edificación, enxeñaría civil, infraestruturas e equipamentos urbanos destacados polo uso novo do aceiro galvanizado. Inscrición: ata o 31 de maio.

A esta sexta edición dos premios poderán optar as obras realizadas en España que incorporen aceiro galvanizado en quente de forma relevante e que sexan finalizadas entre o 1 de xaneiro de 2006 e o 31 de decembro de 2009

+ www.ateg.es

Los brillantes 50

27

La Arquería de Nuevos Ministerios acogerá, desde el 11 de marzo hasta el 18 de abril, la muestra ‘Los Brillantes 50’, organizada por el Ministerio de Vivienda, que incluirá 35 obras de arquitectos españoles destacados en la década de los 50. Entre las obras escogidas destaca “el ganador del concurso para el centro Azca de Madrid, posiblemente la primera operación realizada en España por vía de concurso para intervenir en la organización de la ciudad sirviéndose de la arquitectura”, se detalla desde el departamento de Beatriz Corredor.

por coagvigo

Trece de las obras expuestas corresponden a proyectos residenciales, tanto urbanos como rurales; cuatro viviendas unifamiliares, tres edificios industriales, tres iglesias y cinco construcciones para la enseñanza y la investigación. Las siete restantes pertenecen a usos diversos: una casa sindical, una embajada y un campo de fútbol. La relación por sí sola orienta sobre cuáles eran las necesidades y preocupaciones de la sociedad española y en qué campos se dieron los mejores resultados.

En el ámbito de la vivienda, la obra más significativa es el conjunto de viviendas de Rafael De la Hoz en Montilla (Córdoba), donde la investigación y esfuerzo del arquitecto le llevó incluso a diseñar el mobiliario y a plantear un concepto de vivienda que suponía un avance notable en cuanto a mínimos necesarios y en el aprovechamiento de la superficie disponible.

Además, destaca el recurso a la modulación y el esfuerzo por racionalizar los procesos constructivos para permitir la incorporación de elementos prefabricados o de serie con los que abaratar los costes para que el beneficio de las nuevas formas arquitectónicas llegasen a todos los estratos sociales.
Incorporación de materiales industriales

“De este modo, se incorporan a la arquitectura materiales de la industria como la uralita, chapa, bloque de mortero. Ese deseo de racionalizar se percibe con claridad en la obra de Ortiz Echagüe y Echaide o Coello”, apuntan los organizadores.

Las obras destacan, según los promotores de la muestra, por la sensibilidad de sus autores por la cuestión social, que se concreta en la preocupación por el problema de la vivienda a la que se entregaron “de forma entusiasta”, pero con las limitaciones de la urgencia y la falta de medios económicos y técnicos de la época, de los que son muestra los edificios de Artal o Recaséns.

Asimismo, “reflejan mejor la realidad arquitectónica de España en aquella década que las obras consagradas por la crítica”, aseguraron desde la organización. “Puede que los autores seleccionados no estén entre los maestros considerados de primera fila, pero mostraron brillantez en sus creaciones y una serie de rasgos comunes que permiten perfilar un retrato de la arquitectura española de aquellos años”, apuntan desde el Ministerio.

+ ver album

+ www.elmundo.es

The Series of arches of Nuevos Ministerios will take in, from 11 of March until 18 of April, shows ‘her The Brilliant ones 50’, organized by the Ministry of Housing, that will include 35 works of outstanding Spanish architects in the decade of the 50. Between picked works emphasizes “the winner of the contest for the center Azca of Madrid, possibly the first operation fulfilled in Spain for way of contest to intervene in the organization of the city serving of the architecture”, is specified from Beatriz Corredor’s department.

by coagvigo

Thirteen of exposed works correspond to residential projects, both urban and rural; four single-family housings, three industrial buildings, three churches and five constructions for the education and the investigation. The seven remaining ones belong to uses several: a trade-union house, an embassy and a soccer field. The relationship alone directs on which were needs and worries of the Spanish society and in which fields the best results were given.

In the field of the housing, the most significant work is the housing set of Rafael De the Sickle in Montilla (Córdoba), where the investigation and effort of the architect took him even to design the furniture and to pose a housing concept that a remarkable advance supposed when it comes to minimum necessary and in the use of the available space.

Besides, emphasizes the resource to the modulation and the effort for rationalizing constructive processes to allow the system-built element incorporation or of series with which to cheapen costs so that the benefit of the architectural new ways arrived to all social strata.
Industrial material incorporation

“This way, are added to the material architecture of the industry as the asbestos, veneer, block of mortar. That desire of rationalizing is perceived with clarity in the work of Ortiz Echagüe and Echaide or Coello”, organizers point out.

Works emphasize, according to developers of shows her, for his authors’ sensitivity for the social question, that is specified in the worry for the housing problem to the one which were given “of keen”way, but with limitations of the emergency and the lack of economic wherewithals and technicians of the period, of which are shows buildings of Artal or Recaséns.

Likewise, “reflect better the architectural reality of Spain in that decade that works consecrated by the critic”, ensured from the organization. “It can that selected authors are not between first-rate considered schoolteachers, but they showed brilliance in his creations and a series of common features that a portrait allow shaping of those years’”Spanish architecture, point out from the Ministry.

+ see album

+ www.elmundo.es

A Arquería de Nuevos Ministerios acollerá, desde o 11 de marzo ata o 18 de abril, a mostra ‘Os Brillantes 50’, organizada polo Ministerio de Vivenda, que incluirá 35 obras de arquitectos españois destacados na década dos 50. Entre as obras escollidas destaca “o gañador do concurso para o centro Azca de Madrid, posiblemente a primeira operación realizada en España por vía de concurso para intervir na organización da cidade servindose da arquitectura ”, detállase desde o departamento de Beatriz Corredor.

por coagvigo

Trece das obras expostas corresponden a proxectos residenciais, tanto urbanos coma rurais; catro vivendas unifamiliares, tres edificios industriais, tres igrexas e cinco construcións para o ensino e a investigación. Os sete restantes pertencen a usos diversos: unha casa sindical, unha embaixada e un campo de fútbol. A relación por si soa orienta sobre cales eran as necesidades e preocupacións da sociedade española e en que campos déronse os mellores resultados.

No ámbito da vivenda, a obra máis significativa é o conxunto de vivendas de Rafael Da Fouce en Montilla (Córdoba), onde a investigación e esforzo do arquitecto levoulle incluso a deseñar o mobiliario e a propor un concepto de vivenda que supuña un avance notable no referente a mínimo necesarios e no aproveitamento da superficie dispoñible.

Ademais, destaca o recurso á modulación e o esforzo por racionalizar os procesos construtivos para permitir a incorporación de elementos prefabricados ou de serie cos que abaratar os custos para que o beneficio das novas formas arquitectónicas chegasen a todos os estratos sociais.
Incorporación de materiais industriais

“Deste xeito, incorpóranse á arquitectura materiais da industria como a uralita, chapa, bloque de morteiro. Ese desexo de racionalizar percíbese con claridade na obra de Ortiz Echagüe e Echaide ou Coello”, apuntan os organizadores.

As obras destacan, segundo os promotores da mostra, pola sensibilidade dos seus autores pola cuestión social, que se concreta na preocupación polo problema da vivenda a que se entregaron “de forma entusiasta”, pero coas limitacións da urxencia e a falta de medios económicos e técnicos da época, de que son mostra os edificios de Artal ou Recaséns.

Así mesmo, “reflicten mellor a realidade arquitectónica de España naquela década que as obras consagradas pola crítica ”, aseguraron desde a organización. “Pode que os autores seleccionados non estean entre os mestres considerados de primeira fila, pero mostraron brillantez nas súas creacións e unha serie de trazos comúns que permiten perfilar un retrato da arquitectura española daqueles anos ”, apuntan desde o Ministerio.

+ ver album

+ www.elmundo.es

Mujeres | Marisa Florez

Una muestra rinde homenaje a la mujer durante la transición. La exposición de fotos de Marisa Flórez estará en Santiago hasta el 7 de abril.

Margaret Thatcher, en Marks & Spencer

La fotoperiodista Marisa Flórez inauguró ayer en la Aula de Cultura de Caixa Galicia de Santiago la exposición Mulleres . Esta muestra recoge treinta y nueve imágenes en blanco y negro que tienen como protagonistas a las mujeres de la época de la transición democrática española. El fin de esta colección no es reivindicativo, sino como dice su autora «recopilar instantáneas de mujeres importantes por sus profesiones, porque la mujer siempre ha estado ahí, independientemente del papel social que se la haya dado en cada momento». Marisa Flórez reconoce que precisamente los años en que se sacaron esas fotografías eran importantes por la lucha de la mujer por incorporarse a la sociedad.

Las fotografías están ubicadas en la sala por personajes. El amplio elenco del trabajo fotográfico lo forman escritoras y artistas conocidas como Sofía Loren, Lola Flores o Chavela Vargas frente a trabajadoras y reclusas anónimas, mezcladas con las mujeres relacionadas con el mundo de la política como la Pasionaria o Margaret Tatcher y las de la Casa Real -la reina Sofía- y personajes como Teresa de Calcuta.

Marisa Flórez reconoce que en el momento en que captó cada una de esas instantáneas no pensaba en la trascendencia que iban a tener años después, pues la mayoría son parte fundamental de la historia de España. Por eso, la artista se siente afortunada por ser testigo y haber participado de esos momentos históricos con su cámara. Imágenes como la Pasionaria del brazo del poeta Rafael Alberti en el primer día de las Cortes democráticas están en la retina común, incluso de los que no han vivido aquellos años. Marisa Flórez también estaba allí cuando a la actriz Susana Estrada se le deslizó la camisa en 1978, delante del entonces primer edil de Madrid, Enrique Tierno Galván. De hecho, esta imagen de la actriz del cine del destape con el pecho al descubierto abre la exposición.

El día a día

Algunas de las obras seleccionadas pertenecen a los trabajos del día a día de la fotógrafa leonesa, pero la mayoría forman parte de reportajes que requieren un trabajo previo. En este tipo de encargos, la autora también establece más relación con las protagonistas porque el reportaje se realizó durante varios días. En 1981, la fotoperiodista plasma cómo conviven las presas de la cárcel madrileña de mujeres de Yeserías o, en 1987, cómo era el día a día de las chicas Almódovar durante el rodaje de la película Mujeres al borde de un ataque de nervios. A veces, la situación se produce a la inversa y la relación con determinados personajes da lugar a una fotografía posterior.

Tanto las imágenes fruto del quehacer diario como las que se preparan con antelación, «surgen en el momento en que se está viviendo el acontecimiento», asegura la autora. Mulleres se completa con fotografías del ballet Imperial de Rusia, de las mujeres de la Guardia Civil o las mujeres gitanas que acudieron a la primera manifestación autorizada de esta etnia, que se celebró en 1978.

Itinerancia

Esta muestra permanecerá abierta hasta el 7 de abril en el espacio cultural compostelano de lunes a viernes de 12 a 14 horas y por las tardes de 18 a 21 horas. Los sábados solo podrá visitarse en el horario de mañana. La responsable de cultura de la Diputación de A Coruña, Caridad González Cerviño, destacó ayer en el acto de inauguración que «al organizar esta exposición la institución provincial apuesta por la fotografía». González Cerviño informó de que después de su estancia en Santiago Mulleres iniciará su itinerancia por diferentes municipios de la provincia, en los locales culturales de la Diputación.

+ www.lavozdegalicia.es

One shows produces tribute to the woman during the transition. The picture exhibition of Marisa Flórez will be in Santiago until 7 of April.

Margaret Thatcher, in Marks & Spencer

The photojournalist Marisa Flórez inaugurated yesterday in the Classroom of Caixa’s Culture Galicia of Santiago the exhibition Mulleres. This shows picks up thirty-nine black and white images that such as leading men have to the women of the period of the democratic transition Spanish. The end of this collection is not reivindicativo, but as it says his author «to compile instantaneous of important women because of his professions, because the woman there has always been, regardless of the social role that se The Hague given in every moment». Marisa Flórez admits that precisely years in which those photographs were taken out were important for the fight of the woman for adding to the society.

Photographs are located at the room for characters. The wide cast of the photographic work it form writers and artists known as Sofía Loren, Lola Flores or Chavela Vargas in front of anonymous workers and recluses, mixed with women related to the world of the policy as the Maypops or Margaret Tatcher and those of the Royal Household – the queen Sofía – and characters such as a Teresa de Calcuta.

Marisa Flórez admits that in the moment it captured each one of those instantaneous ones did not think in the transcendence that were going to have years on, then the majority in history are key part of Spain. That is why, the artist sits down lucky person for being witness and having participated of those historic moments with his chamber. Images as the Maypops of the poet’s arm Rafael Alberti in the first day of democratic parliament are in the common retina, even of which have not lived those years. Marisa Flórez also was there when to the actress Susana Estrada the shirt slipped him to him in 1978, in front of the then first edil of Madrid, Enrique Tierno Galván. In fact, this image of the actress of the movies of uncovers the with the chest to the overdraft opens the exhibition.

The day by day

Some selected works belong to works of the day by day of the photographer from León, but the majority are part of reports that a previous work require. In this type of errands, the author also establishes more relationship with leading men because the report was completed during several days. In 1981, the photojournalist plasma how coexist the ones seized with the prison from Madrid of women of Plasterwork or, in 1987, how was the day by day of the girls Almódovar during the shooting of the Women movie on the verge of a nervous breakdown. Sometimes, the situation is produced the other way around and the relationship with determined characters gives place to a later photograph.

So much images result of the daily chore as which get ready in advance, «emerge in the moment the event»is being lived, the author ensures. Mulleres is completed with photographs of the ballet Imperial of Russia, of the women of the Civil Guard or women gypsies that came to the first authorized demonstration of this ethnic group, that was celebrated in 1978.

Roaming

This shows will remain open until 7 of April in the cultural space from Santiago de Compostela Monday through Friday from 12 to 14 hours and in the evenings from 18 to 21 hours. On Saturdays alone will be able to visit in the schedule of tomorrow. The responsible for culture of the city council of La Coruña, Caridad González Cerviño, emphasized yesterday in the act of opening that «when organizing this exhibition the provincial institution bet for the photograph». González Cerviño informed according to which after his stay in Santiago Mulleres will initiate his roaming for different municipalities of the province, in cultural venues of the city council.

+ www.lavozdegalicia.es

Unha mostra rende homenaxe á muller durante a transición. A exposición de fotos de Marisa Flórez estará en Santiago ata o 7 de abril.

Margaret Thatcher, en Marks & Spence

A fotoperiodista Marisa Flórez inaugurou onte na Aula de Cultura de Caixa Galicia de Santiago a exposición Abrandares . Esta mostra recolle trinta e nove imaxes en branco e negro que teñen como protagonistas ás mulleres da época da transición democrática española. O fin desta colección non é reivindicativo, senón como di a súa autora «recompilar instantáneas de mulleres importantes polas súas profesións, porque a muller sempre estivo aí, independentemente do papel social que lla deu en cada momento». Marisa Flórez recoñece que precisamente os anos en que se sacaron esas fotografías eran importantes pola loita da muller por incorporarse á sociedade.

As fotografías están situadas na sala por personaxes. O amplo elenco do traballo fotográfico fórmano escritoras e artistas coñecidas como Sofía Loren, Lola Flores ou Chavela Vargas fronte a traballadoras e reclusas anónimas, mesturadas coas mulleres relacionadas co mundo da política como a Pasionaria ou Margaret Tatcher e as da Casa Real -a raíña Sofía- e personaxes como Teresa de Calcuta.

Marisa Flórez recoñece que no momento en que captou cada unha desas instantáneas non pensaba na transcendencia que ían ter anos despois, pois a maioría son parte fundamental da historia de España. Por iso, a artista sente afortunada por ser testemuña e participar deses momentos históricos co seu cámara. Imaxes como a Pasionaria do brazo do poeta Rafael Alberti no primeiro día das Cortes democráticas están na retina común, ata dos que non viviron aqueles anos. Marisa Flórez tamén estaba alí cando á actriz Susana Estrada deslizóuselle a camisa en 1978, diante do entón primeiro edil de Madrid, Enrique Tenro Galván. De feito, esta imaxe da actriz do cine do destape co peito ao descuberto abre a exposición.

O día a día

Algunhas das obras seleccionadas pertencen aos traballos do día a día da fotógrafa leonesa, pero a maioría forman parte de reportaxes que requiren un traballo previo. Neste tipo de encargos, a autora tamén establece máis relación coas protagonistas porque a reportaxe realizouse durante varios días. En 1981, a fotoperiodista plasma como conviven as presas do cárcere madrileño de mulleres de Yeserías ou, en 1987, como era o día a día das mozas Almódovar durante a rodaxe da película Mulleres ao bordo dun ataque de nervios. ás veces, a situación prodúcese á inversa e a relación con determinados personaxes dá lugar a unha fotografía posterior.

Tanto as imaxes froito do quefacer diario como as que se preparan con antelación, «xorden no momento en que se está vivindo o acontecemento», asegura a autora. Mulleres complétase con fotografías do ballet Imperial de Rusia, das mulleres da Garda Civil ou as mulleres xitanas que acudiron á primeira manifestación autorizada desta etnia, que se celebrou en 1978.

Itinerancia

Esta mostra permanecerá aberta ata o 7 de abril no espazo cultural compostelán de luns a venres de 12 a 14 horas e polas tardes de 18 a 21 horas. Os sábados só poderá visitarse no horario de mañá. A responsable de cultura da Deputación da Coruña, Caridad González Cerviño, destacou onte no acto de inauguración que «ao organizar esta exposición a institución provincial aposta pola fotografía». González Cerviño informou de que logo da súa estancia en Santiago Abrandares iniciará a súa itinerancia por diferentes municipios da provincia, nos locais culturais da Deputación.

+ www.lavozdegalicia.es

XXXVII IAHS World Congress on Housing Science

28

SANTANDER. 26 AL 29 de Octubre de 2010
XXXVII Congreso Mundial de Edificación de la International Association of Housing Science (IAHS).

Este congreso se viene realizando anualmente desde el año 1975 y este año se realiza en Santander

Los temas que se abordan en el congreso son:
– Materiales y metodos de construccion
– Diseño para la sostenibilidad y la renovacion
– Aspectos socio-culturales de los proyectos de vivienda y urbanismo
– Salud, confort y politicas de comodidad
– Diseño de viviendas resistentes a los terremotos
– La planificacion urbana y la ciudad
– Politicas economicas y de financiacion
– Sistemas de gestion y mantenimiento
– Tecnologia de edificios: construccion, estructuras, instalaciones y cerramientos
– Patologia y rehabilitacion de la edificacion

+ http://grupos.unican.es

SANTANDER. October 26 To 29 of 2010
XXXVII Congress Edification World Championship of the International Association of Housing Science (IAHS).

This congress is come carrying out annually from the year 1975 and this year is carried out in Santander

Topics that are dealt with in the congress are:
– Materials and metodos of construccion
– Design for the sustainability and the renovacion
– Socio-cultural aspects of housing projects and town planning
– Health, comfort and polyCosta Rican of comfort
– Resistant housing design to earthquakes
– The planificacion urban and the city
– PolyCosta Rican economicas and of financiacion
– Systems of gestion and maintenance
– Tecnologia of buildings: construccion, structures, facilities and partitions
– Patologia and rehabilitacion of the edificacion

+ http://grupos.unican.es

SANTANDER. 26 Ao 29 de Outubro de 2010
XXXVII Congreso Mundial de Edificación da International Association of Housing Science (IAHS).

Este congreso vénse realizando anualmente desde o ano 1975 e este ano realízase en Santander

Os temas que se abordan no congreso son:
– Materiais e metodos de construción
– Deseño para a sostibilidade e a renovacion
– Aspectos socioculturais dos proxectos de vivenda e urbanismo
– Saúde, confort e politicas de comodidade
– Deseño de vivendas resistentes aos terremotos
– A planificacion urbana e a cidade
– Politicas económicas e de financiacion
– Sistemas de gestion e mantemento
– Tecnologia de edificios: construción, estruturas, instalacións e cerramentos
– Patoloxía e rehabilitacion da edificacion

+ http://grupos.unican.es

SmartGeometry. Prototipos en Funcionamiento

PALAU DE LA MÚSICA CATALANA. BARCELONA. 23 y 24 de marzo de 2010
Prototipos en Funcionamiento. Este es el tema elegido este año para desarrollar en las jornadas que SmartGeometry organiza en Barcelona los días 23 y 24 de marzo. Se trata de conocer y analizar los avances en el campo del diseño por ordenador y paramétrico aplicables en proyectos de arquitectura: explorar herramientas, tecnologías y metodologías que mejoren el rendimiento de los medios utilizados hasta ahora. El primer día se tratará de una jornada de trabajo durante la que se intercambiarán experiencias entre los asistentes y expertos en el tema. Entre los asistentes y los temas que se tratarán ese día se puede destacar la intervención de Jeroen Coenders de Arup que hablará sobre prototipos aplicados al cálculo y desarrollo de estructuras, o a Brady Peters de la Royal Danish Academy of Fine Arts, School of Architecture que expondrá cómo controlar la acústica de un espacio mediante artefactos diseñados al efecto. Y en el segundo se acercaran al estrado los especialistas que desarrollan estos programas, tanto desde el punto de vista teórico como práctico. Catorce participantes darán las claves del desarrollo del diseño por ordenador con intervenciones como la de Marc Burry de RMIT sobre la Geometría como motor del diseño de Gaudi; Rupert Soar de Freeform Engineering Ltd y de la Universidad de Loughborough con el tema: “De las termitas a los edificios”, o la participación de dos miembros de Foster + Partners mostrando una selección de material de los talleres del estudio.

Intervención de M. Burry de la RMIT University.

El grupo SmartGeometry se formó en 2001 como una asociación entre la práctica, la investigación y la academia. Algunas de las instituciones líderes en el mundo de la arquitectura y la ingeniería (incluyendo Foster + Partners, KPF, Arup, Buro Happold y) y educativas (como la Architectural Association School of Architecture, el MIT, la Universidad Técnica de Delft y la Universidad de Bath) estaban en el núcleo de la organización.
El Grupo de SmartGeometry quieren promover el surgimiento de una nueva generación de diseñadores que sean capaces de explotar la combinación de los medios digitales y físicos; y mostrar las nuevas herramientas de diseños 3D a los profesionales de la construcción.

+ www.bentley.com

PALAU OF THE CATALAN MUSIC. BARCELONA. March 23 and 24, 2010
Prototypes in Operation. This is the chosen topic this year to develop in the conferences that SmartGeometry organizes in Barcelona on March 23 and 24. It is a question of knowing and analyzing advances in the field of design for computer and parametric implementable in projects of architecture: exploring tools, technologies and methodologies that the output of the means used improve until now. The first day a work day will be tried during the one which experiences will be exchanged between assistants and experts in the topic. Between assistants and topics that that day will be dealt you can emphasize the intervention of Jeroen Coenders of Arup that will talk on prototypes applied to the structures calculation and development, or to Brady Peters de la Royal Danish Academy of Fine Arts, School of Architecture that will explain how to control the acoustic one of a space through designed artefacts to this end. And they approached the dais in the second specialists that these programs develop, so much from the theoretical point of view as practical. Fourteen participants will give developmental PIN numbers of the design for computer with interventions as that one of Marc Burry de RMIT on the Geometry such as a motor sports of the design of Gaudi; Rupert Soar de Freeform Engineering Ltd and of the University of Loughborough with the topic: “Of the termites to buildings”, or two members’ share of Foster + Partners showing a material selection of workshops of the study.

Intervention of M. Burry of the RMIT University.

The group SmartGeometry was formed in 2001 as an association between the practice, the investigation and the academy. Some leaders institutions in the world of the architecture and the engineering (including Foster + Partners, KPF, Arup, Buro Happold and) and educational (as the Architectural Association School of Architecture, the MIT, the Technical University of Delft and the University of Bath) were in the core of the organization.
The Group of SmartGeometry want to promote the emergence of a next generation of designers that are able to explode the combination of the digital media and physiques; and to show design new tools 3D to the professionals of the construction.

+ www.bentley.com

PALAU DE LA MÚSICA CATALANA. BARCELONA. 23 e 24 de marzo de 2010
Prototipos en Funcionamento. Este é o tema elixido este ano para desenvolver nas xornadas que SmartGeometry organiza en Barcelona os días 23 e 24 de marzo. Trátase de coñecer e analizar os avances no campo do deseño por ordenador e paramétricos aplicables en proxectos de arquitectura: explorar ferramentas, tecnoloxías e metodoloxías que melloren o rendemento dos medios utilizados ata agora. O primeiro día tratarase dunha xornada de traballo durante a que se intercambiarán experiencias entre os asistentes e expertos no tema. Entre os asistentes e os temas que se tratarán ese día pódese destacar a intervención de Jeroen Coenders de Arup que falará sobre prototipos aplicados ao cálculo e desenvolvemento de estruturas, ou a Brady Peters de la Royal Danish Academy of Fine Arts, School of Architecture que exporá como controlar a acústica dun espazo mediante artefactos deseñados para ese fin. E no segundo achegásense ao estrado os especialistas que desenvolven estes programas, tanto desde o punto de vista teórico como práctico. Catorce participantes darán as claves do desenvolvemento do deseño por ordenador con intervencións como a de Marc Burry de RMIT sobre a Xeometría como motor do deseño de Gaudi; Rupert Soar de Freeform Engineering Ltd e da Universidade de Loughborough co tema: “Dos térmites aos edificios ”, ou a participación de dous membros de Foster + Partners mostrando unha selección de material dos talleres do estudo.

Intervención de M. Burry da RMIT University.

O grupo SmartGeometry formouse en 2001 como unha asociación entre a práctica, a investigación e a academia. Algunhas das institucións líderes no mundo da arquitectura e a enxeñaría (incluíndo Foster + Partners, KPF, Arup, Buro Happold y) e educativas (como a Architectural Association School of Architecture, o MIT, a Universidade Técnica de Delft e a Universidade de Bath) estaban no núcleo da organización.
O Grupo de SmartGeometry queren promover o xurdimento dunha nova xeración de deseñadores que sexan capaces de explotar a combinación dos medios dixitais e físicos; e mostrar as novas ferramentas de deseños 3D aos profesionais da construción.

+ www.bentley.com

cajas de musica | luis diaz diaz

146

Este jueves 11 de marzo, se inaugura en Bruselas la 3º bienal de fotografía y arquitectura organizada por la escuela de arquitectura La Cambre/Horta y dedicada este año a los espacios de celebración. En ella participa Luis Diaz Diaz con la serie «Cajas de música» junto a los siguientes fotógrafos:

Diane Arbus, Eric Baudelaire, Emmanuelle Bayart, Mohamed Bourouissa, Alain Breyer, Maxime Brygo, Christian Carez, Stéphane Coutourier, Beth Yarnelle Edwards, Harry Gneiting, Harry Gruyaert, Clara Gutsche, Svetlana Khatchaturova, William Klein, Nicolas Lalau, Kevin Laloux, Ulrich Lebeuf, Patrice Loubon, Albert Martinus, Martin Parr, Paolo Pellizarri, Mathieu Pernot, Neal Salvin, Temps Machine collectif, Tendance Floue colectif, Ambroise Tézenas, Satoru Toma, Patrick Tourneboeuf, Annie Van Gemert, André Villers y Massimo Vitali.

Expuesta desde el 12 de marzo hasta el 9 de mayo de 2010 en Espace Arquitecture, Place Flagey 19 bis, 1050 Bruselas.

+ www.luisdiazdiaz.com

This Thursday 11 of March, is inaugurated in Brussels the 3rd photograph biennial and architecture organized by the architecture school Cambre/Horta and dedicated this year to celebration spaces. It participates Luis in her Diaz Diaz with the series «Music boxes» next to the following photographers:

Diane Arbus, Eric Baudelaire, Emmanuelle Bayart, Mohamed Bourouissa, Alain Breyer, Maxi-me Brygo, Christian Carez, Stéphane Coutourier, Beth Yarnelle Edwardses, Harry Gneiting, Harry Gruyaert, Clara Gutsche, Svetlana Khatchaturova, William Klein, Nicolas Lalau, Kevin Laloux, Ulrich Lebeuf, Patrice Loubon, Albert Martinus, Martin Parr, Paolo Pellizarri, Mathieu Pernot, Neal Salvin, Temps Machine collectif, Tendance Floue colectif, Ambroise Tézenas, Satoru Takeover, Patrick Tourneboeuf, Annie Van Gemert, André Villers and Massimo Vitali.

Exposed from 12 of March until 9 of May 2010 in Espace Arquitecture, Place Flagey 19 bis, 1050 Brussels.

+ www.luisdiazdiaz.com

Este xoves 11 de marzo, inaugúrase en Bruxelas a 3ª bienal de fotografía e arquitectura organizada pola escola de arquitectura O Cambre/Horta e dedicada este ano aos espazos de celebración. Nela participa Luis Diaz Diaz coa serie «Caixas de música» xunto aos seguintes fotógrafos:

Diane Arbus, Eric Baudelaire, Emmanuelle Bayart, Mohamed Bourouissa, Alain Breyer, Maxime Brygo, Christian Carez, Stéphane Coutourier, Beth Yarnelle Edwards, Harry Gneiting, Harry Gruyaert, Clara Gutsche, Svetlana Khatchaturova, William Klein, Nicolas Lalau, Kevin Laloux, Ulrich Lebeuf, Patrice Loubon, Albert Martinus, Martin Parr, Paolo Pellizarri, Mathieu Pernot, Neal Salvin, Temps Machine collectif, Tendance Floue colectif, Ambroise Tézenas, Satoru Toma, Patrick Tourneboeuf, Annie Van Gemert, André Villers e Massimo Vitali.

Exposta dende el 12 de marzo ata ol 9 de maio de 2010 no Espace Arquitecture, Place Flagey 19 bis, 1050 Bruselas.

+ www.luisdiazdiaz.com

My Favorite things, 2010 | Vari Caramés

372

RAIÑA LUPA. CONSELL DEL CENT 278. BARCELONA. Desde 4 de marzo de 2010.

Las imágenes  de Vari Carames son un tanto difusas e imprecisas, permitiendo perpetuar lo fugaz y lo efímero. Con encuadres poco ortodoxos nos presenta una mirada absolutamente personal que va desarrollando a través de temas que le son propios y que se entienden de forma aislada o bien dentro del conjunto de su obra. Esta amplia exposición en la Galería Raiña Lupa permite adentrarse en el universo de Vari y disfrutarlo.

carlos quintans

+ www.rainalupa.comRAIÑA MAGNIFYING GLASS. COUNCIL OF THE CENT 278. BARCELONA. From March 4, 2010

Images of Vari Carames are so much diffuse one and vague, allowing perpetuating it fugaz and the short-lived thing. With classify little orthodox ones us presents an absolutely personal gaze that goes developing through topics that him are own and that are understood in an isolated way or within the set of his work. This wide exhibition in the Gallery Raiña Magnifying glass allows adentrarse in the universe of Vari and to enjoy it.

carlos quintans

+ www.rainalupa.comRAIÑA LUPA. CONSELL DO CENT 278. BARCELONA. Dende o 4 de marzo de 2010.

As imaxes de Vari Carames son un pouco difusas e imprecisas, permitindo perpetuar o fugaz e eféméroo. Con encadramentos pouco ortodoxos preséntanos unha ollada absolutamente persoal que vai desenvolvendo a través de temas que lle son propios e que se entenden de forma illada ou ben dentro do conxunto da súa obra. Esta ampla exposición na Galería Raiña Lupa permite penetrarse no universo de Vari e gozaro.

carlos quintans

+ www.rainalupa.com

Casa de juegos

FUNDACIÓN BARRIÉ. CORUÑA. Hasta el 30 de Mayo de 2010
Casa de juegos es la propuesta didáctica de la  exposición de David Chipperfield que se desarrolla en la sede de la Fundación Barrié en Coruña. Es una propuesta desarrollada para los niños a través de distintos módulos.

Los talleres didacticos para centros educativos se organizan bajo los títulos: En forma; superarquitecto:se busca; en construcción; CADarquitectura. Los talleres para familias se denominan masterplan y los talleres para colectivos de integración: sensotopía.

Los objetivos del taller son:
-Acercar a los usuarios de la didáctica el lenguaje formal y conceptual de David Chipperfield. Análisis del contexto histórico.
-Explorar los procesos creativos del arquitecto.
-Conocimiento de los principios básicos de la arquitectura.
-Conocimiento de diferentes enfoques de la modelística (maquetas).
-Proponer una experencia que involucre aspectos racionales y emotivos, además de dinámicas que exploren los recursos psicomotrices.
-Convertir al público en usuario y luego en productor.

+ www.fbarrie.org

FUNDACIÓN BARRIÉ. CORUÑA. Until 30 of May 2010
House of games is the didactic proposal of David Chipperfield’s exhibition that takes place in the headquarters of the Fundación Barrié in Coruña. Is a proposal developed for children through different modules.

Workshops didacticos for educational centers are organized low titles: In a good shape; superarchitect: is sought; under construction; CADarquitectura. Workshops for families are denominated masterplan and workshops for associations of integration: sensotopía.

Objectives of the workshop are:
-Bringing closer to the users of the didactics the formal and conceptual language of David Chipperfield. Analysis of the historical context.
-Exploring creative processes of the architect.
-Knowledge of the basic principles of the architecture.
-Knowledge of different approaches of the modelística (mockups).
-Proposing one experencia that involves rational and emotive aspects, in addition to dynamics that resources explore psicomotrices.
-Turning to the public in user and later on in producer.

+ www.fbarrie.org

UNDACIÓN BARRIÉ. CORUÑA. Ata o 30 de Maio de 2010
Casa de xogos é a proposta didáctica da exposición de David Chipperfield que se desenvolve na sede da Fundación Barrié en Coruña. É unha proposta desenvolvida para os nenos a través de distintos módulos.

Os talleres didacticos para centros educativos organízanse baixo os títulos: En forma; superarquitecto: búscase; en construción; CADarquitectura. Os talleres para familias denomínanse masterplan e os talleres para colectivos de integración: sensotopía.

Os obxectivos do taller son:
-Achegar aos usuarios da didáctica a linguaxe formal e conceptual de David Chipperfield. Análise do contexto histórico.
-Explorar os procesos creativos do arquitecto.
-Coñecemento dos principios básicos da arquitectura.
-Coñecemento de diferentes enfoques da modelística (maquetas).
-Propor unha experencia que involucre aspectos racionais e emotivos, ademais de dinámicas que exploren os recursos psicomotrices.
-Converter o público en usuario e logo en produtor.

+ www.fbarrie.org

La Federación Internacional de Arquitectos Paisajistas convoca concurso

101

Se convoca en el marco del 47º Congreso Mundial de la de la Federación Internacional de Arquitectos Paisajistas (IFLA – Federación Internacional de Arquitectos paisajistas), que se celebrará en la ciudad china de Suzhou del 28 al 30 de mayo de 2010.

El objetivo del concurso es animar a los estudiantes a encontrar soluciones a los desafíos a los que tienen que enfrentarse las futuras generaciones y la arquitectura del paisaje.

Teniendo en cuenta el lema del congreso: «Armonía y Prosperidad: Herencia Tradicional y Desarrollo Sostenible», los participantes pueden presentar proyectos relacionados con los temas siguientes:
– Protección de recursos naturales y culturales.
– Rehabilitación/Restauración/Desarrollo del ecosistema.
– Planeamiento y diseño del paisaje.
– Enseñanza de la arquitectura del paisaje.
– Tecnología y construcción del paisaje sostenible.
– Administración y gestión el paisaje.
– Creación de paisaje y, en particular, con la conservación, restauración o rehabilitación de paisajes urbanos históricos en los países en los que residen o estudian.

Los estudiantes pueden presentarse en equipo. La fecha límite de presentación de proyectos es el 31 de marzo de 2010.

+ www.ifla2010.cn

Convócase no marco do 47º Congreso Mundial da da Federación Internacional de Arquitectos Paisaxistas (IFLA – Federación Internacional de Arquitectos paisaxistas), que se celebrará na cidade chinesa de Suzhou do 28 ao 30 de maio de 2010.

O obxectivo do concurso é animar os estudantes a encontrar solucións aos desafíos aos que teñen que enfrontarse as futuras xeracións e a arquitectura da paisaxe.

Tendo en conta o lema do congreso: «Harmonía e Prosperidade: Herdanza Tradicional e Desenvolvemento Sostible», os participantes poden presentar proxectos relacionados cos temas seguintes:
– Protección de recursos naturais e culturais.
– Rehabilitación/restauración/Desenvolvemento do ecosistema.
– Plan e deseño da paisaxe.
– Ensino da arquitectura da paisaxe.
– Tecnoloxía e construción da paisaxe sostible.
– Administración e xestión a paisaxe.
– Creación de paisaxe e, en particular, coa conservación, restauración ou rehabilitación de paisaxes urbanas históricas nos países nos que residen ou estudan.

Os estudantes poden presentarse en equipo. A data límite de presentación de proxectos é o 31 de marzo de 2010.

+ www.ifla2010.cn

Convócase no marco do 47º Congreso Mundial da da Federación Internacional de Arquitectos Paisaxistas (IFLA – Federación Internacional de Arquitectos paisaxistas), que se celebrará na cidade chinesa de Suzhou do 28 ao 30 de maio de 2010.

O obxectivo do concurso é animar os estudantes a encontrar solucións aos desafíos aos que teñen que enfrontarse as futuras xeracións e a arquitectura da paisaxe.

Tendo en conta o lema do congreso: «Harmonía e Prosperidade: Herdanza Tradicional e Desenvolvemento Sostible», os participantes poden presentar proxectos relacionados cos temas seguintes:
– Protección de recursos naturais e culturais.
– Rehabilitación/restauración/Desenvolvemento do ecosistema.
– Plan e deseño da paisaxe.
– Ensino da arquitectura da paisaxe.
– Tecnoloxía e construción da paisaxe sostible.
– Administración e xestión a paisaxe.
– Creación de paisaxe e, en particular, coa conservación, restauración ou rehabilitación de paisaxes urbanas históricas nos países nos que residen ou estudan.

Os estudantes poden presentarse en equipo. A data límite de presentación de proxectos é o 31 de marzo de 2010.

+ www.ifla2010.cn

Espacio y Forma 2010 | soloarquitectura

Rock Barcelona Gallery has gathered architects and international recognition experts in the second Space edition and Way, an annual meeting organized by Rock that this year challenge has been posed of exploring borders of the architecture and to ponder on different limits that are nowadays.

The meeting Space and Way, coordinated by Félix Arranz, has reflected interests of twelve recognized architects, that have shared with assistants his experience and his vision with respect to varied limits and several, and sometimes opposites. Specifically, architects like Xavier Claramunt, Victoria Acebo, Enric Ruiz-Geli, Patrizia Gave Monte or Xavier Martí have pondered on the physical limit, functional, urban and geographical. For his side, Izaskun Chinchilla, Beatriz Ramo, Luciano González-Alfaya, Ethel Baraona, Manuel Ocaña and Borja Ferrater and Jorge Vidal gave his testimony on the vital limit, emotional, social, technological, real-estate, and generational, respectively.

Opinions they have had such as a counterpoint of all of them reflections of Fredy Massad, Rosario Fontova, Oriol Bohigas and Enrique Encabo, four critics and journalists that the panel have formed of experts and that have questioned barriers between the creativity of the architecture and his projects’ materiality.

Space and Way 2010. Explorers of the limits of the architecture, is a Rock initiative that the willpower has of establishing as a reference meeting between professionals, where debating on key themes of the present and the future of the architecture and the design. In this occasion, the initiative has gathered to more than 250 architects, designers and journalists and has allowed to share and to exchange ideas and opinions on the present and the future of the architecture, his limits and his paper in our society.

Rocha Barcelona Gallery reuniu arquitectos e expertos de recoñecemento internacional na segunda edición de Espazo e Forma, un encontro anual organizado por Rocha que este ano se formulou o reto de explorar as fronteiras da arquitectura e reflexionar sobre os distintos límites que existen hoxe en día.

O encontro Espazo e Forma, coordinado por Félix Arranz, reflectiu as inquietudes de doce recoñecidos arquitectos, que compartiron cos asistentes a súa experiencia e a súa visión respecto a límites variados e diversos, e ás veces opostos. Concretamente, arquitectos do talle de Xavier Claramunt, Victoria Acivro, Enric Ruiz-Geli, Patrizia Di Monte ou Xavier Martí reflexionaron sobre o límite físico, funcional, urbano e xeográfico. Polo seu lado, Izaskun Chinchilla, Beatriz Ramo, Luciano González-Alfaya, Ethel Baraona, Manuel Ocaña e Borja Ferrater e Jorge Vidal deron o seu testemuño sobre o límite vital, emocional, social, tecnolóxico, inmobiliario, e xeracional, respectivamente.

As opinións de todos eles tiveron como contrapunto as reflexións de Fredy Massad, Rosario Fontova, Oriol Bohigas e Enrique Encabo, catro críticos e xornalistas que formaron o panel de expertos e que cuestionaron as barreiras entre a creatividade da arquitectura e a materialidade dos seus proxectos.

Espazo e Forma 2010. Exploradores dos límites da arquitectura, é unha iniciativa de Rocha que ten a vontade de establecerse como un encontro de referencia entre profesionais, onde debater sobre os temas clave do presente e o futuro da arquitectura e o deseño. Nesta ocasión, a iniciativa reuniu máis de 250 arquitectos, deseñadores e xornalistas e permitiu compartir e intercambiar ideas e opinións sobre o presente e o futuro da arquitectura, os seus límites e o seu papel na nosa sociedade.

Rock Barcelona Gallery has gathered architects and international recognition experts in the second Space edition and Way, an annual meeting organized by Rock that this year challenge has been posed of exploring borders of the architecture and to ponder on different limits that are nowadays.

The meeting Space and Way, coordinated by Félix Arranz, has reflected interests of twelve recognized architects, that have shared with assistants his experience and his vision with respect to varied limits and several, and sometimes opposites. Specifically, architects like Xavier Claramunt, Victoria Acebo, Enric Ruiz-Geli, Patrizia Gave Monte or Xavier Martí have pondered on the physical limit, functional, urban and geographical. For his side, Izaskun Chinchilla, Beatriz Ramo, Luciano González-Alfaya, Ethel Baraona, Manuel Ocaña and Borja Ferrater and Jorge Vidal gave his testimony on the vital limit, emotional, social, technological, real-estate, and generational, respectively.

Opinions they have had such as a counterpoint of all of them reflections of Fredy Massad, Rosario Fontova, Oriol Bohigas and Enrique Encabo, four critics and journalists that the panel have formed of experts and that have questioned barriers between the creativity of the architecture and his projects’ materiality.

Space and Way 2010. Explorers of the limits of the architecture, is a Rock initiative that the willpower has of establishing as a reference meeting between professionals, where debating on key themes of the present and the future of the architecture and the design. In this occasion, the initiative has gathered to more than 250 architects, designers and journalists and has allowed to share and to exchange ideas and opinions on the present and the future of the architecture, his limits and his paper in our society.

Arco 2010, artistas y galerías | Ana Bastero

Del 17 al 21 de febrero se celebró en Madrid la 29 edición de ARCO. Durante estos 5 días (dos de ellos abiertos solo a profesionales) se pudieron ver las propuestas de casi 3.000 artistas agrupados en 218 galerías. En esta ocasión la ciudad de Los Ángeles (L.A.) con 17 galerías ha sido el invitado de honor.

La resaca del evento ha dejado conclusiones e impresiones muy dispares. La feria ya empezó con las controversias generadas entre galeristas y organización referente al gran espacio entre stands y al número de participantes, ya reducido casi media decena en los últimos dos años. Alguno de los galeristas, ironizando sobre la amplitud, proponen un partido de fútbol sala entre stands. Por otro lado ha quedado la impresión de que la feria ha sido un poco descafeinada, en alguno de los reportajes al respecto se habla de que esta ha sido la edición más clásica pero sin gran presencia de clásicos, como Picasso, Dalí o Warhol.

Desde el punto de vista comercial y con toda la atención puesta en la crisis, Luis Eduardo Cortés, director de IFEMA, habla, sin aportar datos objetivos, de que se han superado las expectativas de ventas. Y todo ello sin abundar las obras con precios desorbitados, la más cara un turbador autorretrato de Francis Bacon con el precio 1,6 millones. Los coleccionistas se dedicaron a pagar unas cantidades más modestas por las obras expuesta, sirva como ejemplo los 50.000 euros que un coleccionista belga ha pagado por “Starway to Heaven» la obra más polémica de esta edición.

A la espera de que tanto IFEMA como ARCO resuelvan algunas de estas y otras incógnitas sobre el futuro de la feria. Nosotros nos centraremos en recordar lo más interesante de esta 29 edición.

Una vez llegados al recinto ferial de IFEMA, nos dirigimos al pabellón 10 que junto con el 8 y la mitad del 6 es el lugar elegido para celebrar este año ARCO. Aparte del Programa General y el Panorama: L.A. la feria hizo una apuesta por el arte más rupturista a través de sus programas artísticos: Solo Projects, Expanded-box, CinemaLoop y Performing Arco. En estas últimas secciones son 30 los países representados con propuestas mucho más vanguardistas destacando el uso de video e instalaciones que por otro lado se han echado en falta en el programa general, donde abunda las creaciones fotográficas.

fig01. exit ball Romuald Hazoume Galería Aliceday
fig02. silence Peter Belyi Galería Barbarian

fig03. startway to heaven Eugeni Merino Galería ADN

Solo projects

En este espacio treinta y cuatro artistas nos presentan obras con discursos de mayor nivel conceptual y muy experimental. Dos buenos ejemplos de ello son; Romuald Hazoumé y Meter Belyi. La galería Aliceday, nos presenta “Exit Ball” un balón gigante construido con trozos de envases, utilizados para trafi car petróleo entre Nigeria y Benin (país natal del artista). Esta obra simboliza el balón del próximo mundial de fútbol y quiere llamar la atención sobre la exagerada inversión que ha hecho el gobierno en este evento.

La galería Aliceday, nos presenta “Exit Ball” un balón gigante construido con trozos de envases, utilizados para traficar petróleo entre Nigeria y Benin (país natal del artista). Esta obra simboliza el balón del próximo mundial de fútbol y quiere llamar la atención sobre la exagerada inversión que ha hecho el gobierno en este evento en un país con una gran tasa de pobreza.

La escultura “Silence” cuelga desde el techo, del stand de la galería Barbarian, en forma de gran estrella hecha con estacas de madera. La materia prima es elegida por el artista; utilizada y sucia, para expresar mejor la condición de fragilidad y la inestabilidad del hombre moderno. En esta obra el artista nos habla del estrés, la agresión continua y la presión que vienen del mundo exterior, eventualmente, a causar una explosión, que fijó en el tiempo y el espacio de la conciencia de cada uno de lo individuos.

Panorama: Los Ángeles

Diversidad y dinamismo serían dos de los principios que definen el panorama creativo actual de L.A, convirtiendo a la ciudad en referente mundial en el mercado del arte. Con la premisa de contagiar a Madrid con parte de esta vitalidad cultural se han seleccionado 17 galerías de esta ciudad para invitarlas a ARCO. Así mismo esta propuestas culturales se completa con exposiciones, performances y una estimulante programación cinematográfica que sale de las instalaciones de IFEMA e inunda la ciudad.

Los comisarios, Kris Kuramitsu y Christopher Miles matizan que esta sección de ARCO incluye grandes galería, pero trata sobre grandes artistas. Así mismo cuando hablan de la selección de las obras se refieren a que “se centró en la búsqueda de la vitalidad en todas sus formas y representó un intento por ser tan fieles como fuera posible a la idea de dibujar un panorama de una ciudad que no deja en ningún momento de asombrarnos y que nunca sucumbe a una visión totalizadora”. Fieles a estas palabras han llevado a ARCO a artista como; Ed y Nancy Reddin Kienholz, Rebecca Campbell y Pearl C. Hsium o Dean Sameshima.

fig04. Carlos Aires Galería Sandunga
fig05. blemishes of time I-II Ruby Chishti Galería Aicon
fig06 Debanjan Roy Galería Aicon

Programa general

Dentro de lo que la organización llama panorama general he escogido unas obras que me han llamado la atención, por lo polémica, lo innovador o sorprendente, que me han parecido al verlas. Como en toda selección son muchas e igualmente interesantes las obras que se han quedado fuera.

“Starway to Heaven” solo es una de las obras que Eugenio Merino tiene expuesta en esta feria, pero para la Embajada de Israel es una ofensa, hasta el punto de haber suscrito una queja formal dónde esta embajada expresa su malestar. Esta escultura compuesta por tres religiosos que muestran sus diferentes formas de acercarse a su dios, le ha valido a la Galería ADN para tener el stand con mayor número de curiosos observando y fotografiando esta obra, que a los 3 minutos de iniciar la feria ya estaba vendida.

Carlos Aires, nos muestra en la Galería Sandunga, su obra, en la cual se ha usado como soporte vinilos y billetes. Los primeros los troquela en forma de strippers y toros, ironizando sobre los tópicos españoles. Los billetes de 20 y 50 euros, los recorta con forma de figuras y canciones muy rockeras.

De la Galería Aicon con sedes en Nueva York y Londres, destacar dos artistas. Uno Ruby Chishti, que presenta esculturas emulando figuras humanas “Blemishes of time I y II”. Otro Debanjan Roy que se imagina a un Gandhi jubilado, en plena época de las nuevas tecnologías, y así nos lo presenta tranquilamente caminando con iPod en la mano, una de las esculturas de la serie «India Shining».

fig07. Cais gallery
fig08. Galería Thomas Schulte
fig09. Galería Adhoc

En la galería de Seoul, Gane Art Gallery nos encontramos con un toro en una de sus posiciones más fiera, a punto de embestir, construido con neumáticos. Obra del artista coreano Yongho Ji.

Raquel Ponce nos presenta en su stand obras de artistas como; Jorge Pineda o Xavi Muñoz, ambos artistas destacan por su concreción en el uso de colores en estas obras, destacando de ambos el uso reiterado del color rojo.

Figuras deformadas del artista Hwan Know, Yiy, un conjunto de tres figuras esculpidas con una lente, similar a las de la web cams como rostro y emulando un gran ojo, estas de Kim, Ji Min, son varias de las propuesta que nos acerca la galería Caís Gallery.

La galería MAM Mario Mauroner, presenta un enorme cráneo artificial cubierto de espejos, al girar arroja destellos efímeros sobre los visitantes. Obra de Bruno Peinado, que a través de ella retorna eternamente a la reflexión sobre la vanidad. El tiempo se detiene en el instante de contemplación: no estamos ante una noche de baile y farra, sino que estamos frente a la duración de la vida.

En la galería Thomas Schulte destacan obras de Richard Deacon «Still Water (Talking the Talk)» donde combina la madera y el metal y Victoria Civera como «Jumba, 2010», sobre un lienzo de lino mezcla artificios digitales.

Galerías gallegas

Fueron tres las galerías gallegas que acudieron este año a ARCO, las viguesas Adhoc y Bacelos y la santiaguesa Factoría Compostela. El balance de todas ellas al finalizar este evento ha sido muy positivo, ya que a aparte de las ventas han conseguido importantes contactos. Desde Adhoc nos informan de que gracias a la presencia en esta feria de Nano 4814, se ha perfilado una posible exposición de este artista en un museo de Shangai. Así mismo desde Factoria Compostela destacan que el menor gasto por parte de las instituciones se ha visto compensado por el de los compradores privados que han encontrado propuestas más viables y asequibles.

fig10. bull Yongho Ji Galería Seoul      fig11. Galería Raquel Ponce       fig12. Galería Mam Mario Mauroner

Adhoc a parte del ya mencionado Nano 4814, también expuso en esta feria las propuestas creativas de Chelo Matesanz, Reinosa, Jorge Perianes y Curro González entre otros. Este último representado por “La broma infinita” dónde con la colaboración de Fon Román elaboran un video de animación, a partir de un trabajo en plastilina del primero y la aportación musical de Fon.

ana bastero

De muro a muro | Irene Gil

[…]”cuando un ciudadano, en la actualidad, acude a ciertos lugares de esparcimiento o pasea ocasionalmente por su ciudad, se puede llevar la sorpresa de que muchos de los espacios por los que transita son inhóspitos, culturalmente zafios, formalmente desastrosos, físicamente decrépitos, higiénicamente insalubres y emocionalmente patéticos”.

Arte público: naturaleza y ciudad. Javier Maderuelo

¿Qué hacer con estos lugares? Estos son los lugares elegidos para este proyecto, con el fin de dar vida y poner en valor aquellos sistemas de autenticidad, fuera de lo seriado y antinatural, dotándolos a través de la pintura de una esencia renovada que los ayude a integrarse nuevamente mediante el arte. Es decir, no se trata solamente del valor artístico de la pintura en sí, sino también del significado que éste adquiere al relacionarse con uno de estos lugares.

… DE MURO A MURO surge a partir de la observación del entorno y de su análisis. Los lugares que habitamos, las ciudades, han ido cayendo progresivamente en un deterioro fruto de una arquitectura impersonal y de planes urbanísticos que no atienden a las propias necesidades de las ciudades, entendidas como seres vivos, formados por cuerpo y alma. El cuerpo sería su propia estructura, el entramado de calles, edificios, plazas y parques, mientras que el alma sería aquello que diferencia a unas de otras: los habitantes, los sonidos, la cultura, los ritmos, los olores, el arte…

DE MURO A MURO es un ejercicio para volver a pensar una vez más en la ciudad en términos culturales, a partir de disciplinas como la semiótica, sociología, antropología o psicología. Combinándolas y entendiéndolas en conjunto es como se tratará de mejorar o recuperar esos espacios que perdieron su alma.

SOBRE BÁLSAMOS, UNGÜENTOS Y MORTAJAS

“Los procesos son hoy mucho más interesantes que los resultados. La realidad ha dejado de ser una entidad dispuesta a ser descrita para tratar de ser codificada. La figuración ha quedado necesariamente relegada a un nuevo entendimiento en base a códigos. La realidad hoy funciona según ceros y unos, según códigos genéticos o códigos de barras, según impulsos eléctricos o bandas magnéticas. La conceptualización de la realidad en base a ideas ha dado paso a nuevos modelos de codificación de datos, cantidades ingentes de paso a nuevos modelos de codificación de datos, cantidades ingentes de información dispuesta a ser procesada. El entendimiento de las ciudades, que es lo que le interesa a Irene, necesariamente ha cambiado, la ciudad genérica, hoy , se expresa de manera mucho más cercana a los mapas de datos, a través d esistemas y estructuras, de nodos y transversalidades. Son imágenes de ciudad no figuradas sino procesuales. Una ciudad codificada, mallada, diagramada, porque a dejado de ser un hecho exclusivamente físico e identificable en continua transformación. Los códigos describen hoy otra ciudad, una ciudad oculta no epidérmica, conceptualizada, sólo real en un momento y en un tiempo. A Irene le interesan otros códigos y otros lenguajes. Trabaja con bálsamos, y los aplica sobre huellas de ciudad que han quedado huérfanas del tiempo. Irene codifica memorias muertas y las devuelve a la vida, evidenciándolas con unos nuevos códigos que huelen, manchan y gritan. Sus muros son especies del espacio aquel de los agujeros negros, que todo lo absorbe.Están llenos de mutilaciones y desgajos, bocados y erupciones, ecemas disgregados con síntomas de dermatitis aguda. Derrames y mordientes que sólo ella sabe explorar y besar.Aplica sus bálsamos sobre microcosmos o micromundos, o sobre cualquiertipo de organización compleja que se quiera; son ungüentos atentos a su orografía y geología, su biología y otras muchas ciencias de muros, que son las ciencias todas. Sus muros son fragmentos de realidades vivas, transformadas y transformables, y sus nuevas pátinas, fragmentos de realidades diagramáticas codoficadas que cohabitan y coexisten en la superficie de un nuevo ser simbiótico.Nuevas trazas ya exportadas y reconocidas, evidenciando el valor ajeno de todo aquello que respira por si solo y elevando cualquier cosa a la categoría de inteligente. Dicen que Irene pinta muros, yo digo que en realidad crea vida…”

Gonzalo

Obra: De muro a muro
Autor: Irene Gil López
Poesía: Pablo López Ojea
Año: 2008-2009
Emplazamiento: A Coruña,  Santiago de Compostela, París, Barcelona
Fotografías: Irene Gil López/ Adriá Goula Sardá
+ irenegil.com

[…]”When a citizen, at present, comes to certain places of scattering or walks occasionally along his city, it is possible to take to him the surprise of which many of the spaces along which it passes are inhospitable, culturally coarse, formally disastrous, physically decrepit, higiénicamente unhealthy and emotionally pathetic”.

Arte público: naturaleza y ciudad. Javier Maderuelo

What to do with these places? These are the places chosen for this project, in order to give life and to put in value those systems of genuineness, out of seriado and unnatural, endowing them across the painting of a renewed essence that helps himself integrate them again by means of the art. That is to say, it is not a question only of the artistic value of the painting in yes, but also of the meaning that this one acquires on having related to one of these places.

… FROM WALL TO WALL it arises from the observation of the environment and of his analysis. The places that we live, the cities, have been falling progressively in a deterioration fruit of an impersonal architecture and of urban development plans that do not attend to the own needs of the cities, understood as alive beings, formed by body and soul. The body would be his own structure, the studding of streets, buildings, squares and parks, whereas the soul would be that one that differentiates some of others: the inhabitants, the sounds, the culture, the paces, the smells, the art …

FROM WALL TO WALL it is an exercise to return to think once again about the city about cultural terms, from disciplines as the semiótica, sociology, anthropology or psychology. Combining them and understanding them as a whole it is since it will be a question of improving or recover these spaces that lost his soul.

ON BALSAMS, SALVES AND SHROUDS

“The processes are today much more interesting than the results. The reality has stopped being an entity ready to be described to try to be codified. The imagination has remained necessarily relegated to a new understanding on the basis of codes. The reality today works according to zeros and some, according to genetic codes or bar codes, according to electrical impulses or magnetic strips. The conceptualization of the reality on the basis of ideas has given step to new models of codification of information, enormous quantities of step to new models of codification of information, enormous quantities of information ready to be processed. The understanding of the cities, which is what he is interested Irene, necessarily has changed, the generic city, today, expresses in a way much nearer to the maps of information, to slant d esistemas and you structure, of nodes and transversalidades. They are images of city not figured but procesuales. A codified city, mallada, diagramada, because to left of being an exclusively physical and identifiable fact in continuous transformation. The codes describe today another city, a secret not epidermal, conceptualized city, only royal in a moment and in a time. To Irene they interest other codes and other languages. It works with balsams, and it them applies on fingerprints of city that they have remained orphans of the time. Irene codifies dead memories and returns them to the life, demonstrating them with a few new codes that they smell, they stain and shout. His walls are species of the space that one of the black holes, which everything it absorbs. They are full of mutilations and desgajos, morsels and eruptions, ecemas disintegrated with symptoms of dermatitis sharp. Spillages and mordant that only she can explore and kiss.It works with balsams, and it them applies on fingerprints of city that they have remained orphans of the time. Irene codifies dead memories and returns them to the life, demonstrating them with a few new codes that they smell, they stain and shout. His walls are species of the space that one of the black holes, which everything it absorbs. They are full of mutilations and desgajos, morsels and eruptions, ecemas disintegrated with symptoms of dermatitis sharp. Spillages and mordant that only she can explore and kiss.”

Gonzalo

Artwork: De muro a muro

Author: Irene Gil López

Poetry: Pablo López Ojea

Year: 2008-2009

Location: A Coruña,  Santiago de Compostela, París, Barcelona

photographs: Irene Gil López/ Adriá Goula Sardá
+ irenegil.com

[…]”cando un cidadán, na actualidade, acode a certos lugares de esparexemento ou pasea ocasionalmente pola súa cidade, pódese levar a sorpresa de que moitos dos espazos por que transita son inhóspitos, culturalmente zafios, formalmente desastrosos, fisicamente decrépitos, hixienicamente insalubres e emocionalmente patéticos”.

Arte pública: naturaleza y ciudad. Javier Maderuelo

Que facer con estes lugares? Estes son os lugares elixidos para este proxecto, co fin de dar vida e pór en valor aqueles sistemas de autenticidade, fóra do seriado e antinatural, dotandoos a través da pintura dunha esencia renovada que os axude a integrarse novamente mediante a arte. É dicir, non trátase soamente do valor artístico da pintura en si, senón tamén do significado que este adquire ao relacionarse cun destes lugares.

… DE MURO A MURO xorde a partir da observación do medio e da súa análise. Os lugares que habitamos, as cidades, foron caendo progresivamente nunha deterioración froito dunha arquitectura impersoal e de plans urbanísticos que non atenden as propias necesidades das cidades, entendidas como seres vivos, formados por corpo e alma. O corpo sería a súa propia estrutura, a estrutura de cales, edificios, prazas e parques, mentres que a alma sería aquilo que diferencia a unhas doutras: os habitantes, os sons, a cultura, os ritmos, os cheiros, a arte…

DE MURO A MURO é un exercicio para volver pensar unha vez máis na cidade en termos culturais, a partir de disciplinas como a semiótica, socioloxía, antropoloxía ou psicoloxía. Combinandoas e entendendoas en conxunto é como se tratará de mellorar ou recuperar eses espazos que perderon a súa alma.

SOBRE BÁLSAMOS, UNGÜENTOS E MORTAllAS

“Os procesos son hoxe moito máis interesantes que os resultados. A realidade deixou de ser unha entidade disposta a ser descrita para tratar de ser codificada. A figuración quedou necesariamente relegada a un novo entendemento de acordo con códigos. A realidade hoxe funciona segundo ceros e uns, segundo códigos xenéticos ou códigos de barras, segundo impulsos eléctricos ou bandas magnéticas. A conceptualización da realidade de acordo con ideas deu paso a novos modelos de codificación de datos, cantidades inxentes de camiño a novos modelos de codificación de datos, cantidades inxentes de información disposta a ser procesada. O entendemento das cidades, que é o que lle interesa a Irene, necesariamente cambiou, a cidade xenérica, hoxe, se expresa de maneira moito máis próxima aos mapas de datos, a través d esistemas e estruturas, de nodos e transversalidades. Son imaxes de cidades non figuradas senón procesuales. Unha cidade codificada, mallada, diagramada, porque a deixado de ser un feito exclusivamente físico e identificable en continua transformación. Os códigos describen hoxe outra cidade, unha cidade oculta non epidérmica, conceptualizada, só real nun momento e nun tempo. A Irene interésanlle outros códigos e outras linguaxes. Traballa con bálsamos, e aplícaos sobre pegadas de cidade que quedaron orfas do tempo. Irene codifica memorias mortas e devólveas á vida, evidenciándolas cuns novos códigos que olen, manchan e berran. Os seus muros son especies do espazo aquel dos furados negros, que todo o absorbe.Están cheos de mutilaciones e desgajos, bocados e erupcións, ecemas disgregados con síntomas de dermatite aguda. Derramos e mordentes que só ela sabe explorar e besar.Aplica os seus bálsamos sobre microcosmos ou micromundosvos, ou sobre cualquiertipo de organización complexa que se queira; son ungüentos atentos á súa orografía e xeoloxía, a súa bioloxía e outras moitas ciencias de muros, que son as ciencias todas. Os seus muros son fragmentos de realidades vivas, transformadas e transformables, e as súas novas pátinas, fragmentos de realidades diagramáticas codoficadas que cohabitan e coexisten na superficie dun novo ser simbiótico.Nuevas trazas xa exportadas e recoñecidas, evidenciando o valor alleo de todo aquilo que respira por se só e elevando calquera cousa á categoría de intelixente. Din que Irene pinta muros, eu digo que en realidade crea vida…”

Gonzalo

Obra: De muro a muro

Autor: Irene Gil López

Poesía: Pablo López Ojea

Ano: 2008-2009

Emplazamento: A Coruña,  Santiago de Compostela, París, Barcelona

Fotografías: Irene Gil López/ Adriá Goula Sardá
+ irenegil.com

El impacto social de las transformaciones urbanas

Aula 309 de la Facultad de Geografía e Historia de la Universidad de Barcelona (Montalegre, 6, en el raval) 10 de marzo de 2010 a las 19:30h

“El impacto social de las transformaciones urbanas”  es una mesa redonda  englobada dentro de las actividades en torno al concurso REPENSAR BONPASTOR. Los ponentes serán algunos miembros del Jurado del concurso : Yves cabannes (urbanista y filósofo), Santiago Cirugeda (arquitecto) i Michael Herzfeld (antropólogo). La moderadora será Adela Garcia.

Classroom 309 of the Geography and History Faculty of the University of Barcelona (Montalegre, 6, in the raval) March 10, 2010 at 19:30h

“The social impact of the urban” transformations is a round table included within activities around the contest TO RETHINK BONPASTOR. Speakers will be some members of the Jury of the contest: Yves cabannes (urbanista and philosopher), Santiago Cirugeda (architect) i Michael Herzfeld (anthropologist). The moderator will be Adela Garcia.

Aula 309 da Facultade de Xeografía e Historia da Universidade de Barcelona (Montalegre, 6, no raval) 10 de marzo de 2010 ás 19:30h

“O impacto social das transformacións urbanas” é unha mesa redonda englobada dentro das actividades arredor do concurso REPENSAR BONPASTOR. Os relatores serán algúns membros do Xurado do concurso: Yves cabannes (urbanista e filósofo), Santiago Cirugeda (arquitecto) i Michael Herzfeld (antropólogo). A moderadora será Adela Garcia.

II Encuentro Internacional de Filosofía y Arquitectura.

Universidad Europea de Madrid. 8 y 9 de marzo de 2010
Este encuentro es una cita multidisciplinar que reunirá a importantes expertos para reflexionar en torno a los cambios en la conceptualización del objeto arquitectónico desde la óptica de la Filosofía, la Geografía, la Economía, la Sociopolítica o el Arte.

El artista David Bestué, la arquitecta Izaskun Chinchilla o el filósofo José Luis Pardo, son sólo algunos de los participantes de este encuentro, organizado por la Universidad Europea de Madrid y el grupo de investigación (Inter)sección, y que cuenta con el apoyo del Ministerio de Ciencia e Innovación.

European university of Madrid. March 8 and 9, 2010
This meeting is a multidisciplinary appointment that will gather to important experts to ponder around changes in the conceptualization of the architectural object from the optics of the Philosophy, the Geography, the Economy, the Sociopolitical one or the Art.

The artist David Bestué, the architect Izaskun Chinchilla or the philosopher José Luis Pardo, are just some participants of this meeting, organized by the European University of Madrid and the investigation group (Inter) branch, and that has the support of the Ministry of Science and Innovation.

Universidade Europea de Madrid. 8 e 9 de marzo de 2010
Este encontro é unha cita multidisciplinar que reunirá a importantes expertos para reflexionar arredor dos cambios na conceptualización do obxecto arquitectónico desde a óptica da Filosofía, a Xeografía, a Economía, a Sociopolítica ou a Arte.

O artista David Bestué, a arquitecta Izaskun Chinchilla ou o filósofo José Luis Pardo, son só algúns dos participantes deste encontro, organizado pola Universidade Europea de Madrid e o grupo de investigación (Inter) sección, e que conta co apoio do Ministerio de Ciencia e Innovación.

Congreso Arquitectura Industrial

«Para la arquitectura, es tan importante conservar una fábrica como una capilla románica o una catedral gótica». Así lo defiende Celestino García Braña, decano del Colegio de Arquitectos de Galicia. Según su razonamiento, la historia va incorporando como patrimonio cultural las construcciones que realiza el hombre «y desde ese punto de vista, las factorías diseñadas en el siglo XX presentan una singularidad de su tiempo tal y como las catedrales hicieron antes».

El decano de los arquitectos asturianos, Ángel Noriega, y el de los gallegos, Celestino García, ayer en Oviedo | mario rojas

Esta convicción es la que está movilizando a un grupo de arquitectos de todo el país para reunirse en Asturias, «una región valorada a nivel internacional por su arquitectura del carbón, de la siderurgia, y las hidroeléctricas», respaldó el decano asturiano, Ángel Noriega. La cita tendrá forma de congreso y pretende reivindicar un tipo de bienes que «están amenazados porque no tienen suficiente reconocimiento como patrimonio cultural».

En la región «ya hemos asistido a algunas demoliciones», señala Noriega, quien pone el ejemplo de la central térmica de Avilés, levantada en 1957 bajo los diseños de Juan Manuel Cárdenas Rodríguez y Francisco Goicoechea Agustí y destruida 50 años más tarde. El Icomos, organismo que asesora a la Unesco, participó de una defensa numantina de este edificio pero al final «su presencia era incompatible con los usos que se le querían dar a la zona y ese es precisamente el punto débil de estos edificios: que a veces no se les busca una integración, un nuevo uso que prolongue su vida», indica el decano de los arquitectos asturianos.

La región está sembrada de edificios levantados por un móvil productivo que ya los ha deshabitado. ¿Qué hacer ahora? A medio y largo plazo la pregunta se planteará «en Oviedo, con la Fábrica de Gas y la de armas», adelanta Noriega. Para acertar en esa y otras decisiones el congreso «traerá a varios expertos de otros países porque queremos ver ejemplos de actuaciones que nos puedan servir también aquí».

Un alcance mayor

En Asturias ya existen algunas intervenciones que permiten calibrar hasta dónde pueden llegar estas reconversiones arquitectónicas. Ahí está la rehabilitación de la antigua azucarera de Pravia, edificio de ladrillo impulsado por un fallido y breve proyecto empresarial de principios del siglo XX y que ahora está en rehabilitación para acoger un centro polivalente con juzgados, empresas, biblioteca, bar y una casa para la mujer. Otras actuaciones, propuestos por Noriega, son «Valnalón a nivel industrial o las que están en proceso en los pozos de Santa Bárbara y San Luis».

Sin embargo, el aprovechamiento de naves y pozos da para una transformación mayor en la región. Así al menos lo entiende García Braña quien invita ya a pensar «en Ensidesa, que más que un conjunto de edificios, es un artefacto arquitectónico, un territorio construido en el que se ha ido depositando una experiencia histórica que le da un importante valor; ¿qué haremos en el futuro con ello?».

Los expertos animan a considerar cada inmueble «con cariño para generar soluciones válidas». «No hay reglas fijas, no es lo mismo el casco histórico de Avilés, que el de Oviedo o Santiago de Compostela y hay que tener el suficiente conocimiento de la zona y sensibilidad para acompasar los usos del edificio viejo con su entorno».

ramon nuñiz

+ www.elcomerciodigital.com

«For the architecture, it is so important to keep a factory as a romanesque chapel or a Gothic»cathedral. Thus Celestino defends it García Braña, dean of the School of Architects of Galicia. According to his reasoning, the history goes adding such as a cultural heritage constructions that the man «carries out and from that point of view, designed factories in the twentieth CENTURY present an uniqueness of his time just as cathedrals earlier»made.

The dean of Asturian architects, Angel Noriega, and that one of Galicians, Celestino García, yesterday in Oviedo | mario rojas

This conviction is the one which is mobilizing to a group of architects of all the country to gather in Asturias, «a region valued at international level for his architecture of the coal, of the siderurgy, and the hydroelectric ones», the Asturian dean backed, Angel Noriega. The appointment will have way of congress and expects demand type of goods that «are threatened because they do not have enough recognition such as a cultural heritage».

We have already attended some demolitions»in the region «, points out Noriega, who puts the example of the thermal head office of Avilés, raised in 1957 low Juan Manuel Cárdenas Rodriguez’s designs and Francisco Goicoechea Agustí and destroyed 50 years later. The Icomos, organism that adviser to the Unesco, participated of a defense woman of Numancia of this building but in the end «his presence was incompatible with uses that wanted him to him to give to the area and that is precisely the weakness of these buildings: that sometimes an integration does not seek them to him, a new use that his life»prolongs, the dean points out of the architects Asturian.

The region is sown of buildings lifted by a productive mobile phone that already has left empty them. What to do now? To middle and long term the question will be posed «in Oviedo, with the Gasworks and weapons», moves forward Noriega. To get right in that and other decisions the congress «will bring to several experts of other countries because we want to see examples of actions that can serve us also here».

A great extent

In Asturias already are some interventions that allow calibrating until where can arrive these architectural reconversions. There is the rehabilitation of the former one azucarera of Pravia, building of brick propelled for an abortive one and brief principles business project of the twentieth CENTURY and that now is in rehabilitation to take in a multipurpose center with courts, companies, library, bar and a house for the woman. Other actions, proposed by Noriega, are «Valnalón to industrial level or which are in process in the wells of St Bárbara and San Luis».

However, the shed use and wells gives for a great transformation in the region. Thus at least García understands it Braña who invites already to think «in Ensidesa, that more than a building set, is an architectural artefact, a built territory in which has been gone depositing a historical experience that him gives an important value; which will do in the future with it?».

Experts cheer up to consider every real estate «with fondness to generate valid»solutions. «It does not be fixed rules he, is not the same thing the historic helmet of Avilés, that Oviedo or Santiago de Compostela and it is necessary to have the enough knowledge of the area and sensitivity to match the uses of the old building with his environment».

ramon nuñiz

+ www.elcomerciodigital.com

«Para a arquitectura, é tan importante conservar unha fábrica como unha capela románica ou unha catedral gótica». Así deféndeo Celestino García Braña, decano do Colexio de Arquitectos de Galicia. Segundo o seu razoamento, a historia vai incorporando como patrimonio cultural as construcións que realiza o home «e desde ese punto de vista, as factorías deseñadas no século XX presentan unha singularidade do seu tempo tal e como as catedrais fixeron antes».

O decano dos arquitectos asturianos, Ángel Noriega, e o dos galegos, Celestino García, onte en Oviedo | mario rojas

Esta convicción é a que está mobilizando a un grupo de arquitectos de todo o país para reunirse en Asturias, «unha rexión valorada a nivel internacional pola súa arquitectura do carbón, da siderurxia, e as hidroeléctricas», apoiou o decano asturiano, Ángel Noriega. A cita terá forma de congreso e pretende reivindicar un tipo de bens que «están ameazados porque non teñen suficiente recoñecemento como patrimonio cultural».

Na rexión «xa asistimos a algunhas demolicións», sinala Noriega, quen pon o exemplo da central térmica de Avilés, erguida en 1957 baixo os deseños de Juan Manuel Cárdenas Rodríguez e Francisco Goicoechea Agustí e destruída 50 anos máis tarde. O Icomos, organismo que asesora á Unesco, participou dunha defensa numantina deste edificio pero ao final «a súa presenza era incompatible cos usos que se lle querían dar á zona e ese é precisamente o punto feble destes edificios: que ás veces non se búscalles unha integración, un novo uso que prolongue a súa vida», indica o decano dos arquitectos asturianos.

A rexión está sementada de edificios erguidos por un móbil produtivo que xa haos deshabitado. Que facer agora? A medio e longo prazo a pregunta proporasse «en Oviedo, coa Fábrica de Gas e a de armas», adianta Noriega. Para acertar nesa e outras decisións o congreso «traerá a varios expertos doutros países porque queremos ver exemplos de actuacións que nos poidan servir tamén aquí».

Un alcance maior

En Asturias xa existen algunhas intervencións que permiten calibrar ata onde poden chegar estas reconversións arquitectónicas. Aí está a rehabilitación da antiga azucreira de Pravia, edificio de ladrillo impulsado por un falido e breve proxecto empresarial de principios do século XX e que agora está en rehabilitación para acoller un centro polivalente con xulgados, empresas, biblioteca, bar e unha casa para a muller. Outras actuacións, propostos por Noriega, son «Valnalón a nivel industrial ou as que están en proceso nos pozos de Santa Bárbara e San Luis».

Porén, o aproveitamento de naves e pozos dá para unha transformación maior na rexión. Así polo menos enténdeo García Braña quen invicta xa a pensar «en Ensidesa, que máis que un conxunto de edificios, é un artefacto arquitectónico, un territorio construído en que se foi depositando unha experiencia histórica que lle dá un importante valor;».

Os expertos animan a considerar cada inmoble «con cariño para xerar solucións válidas». «Non hai regras fixas, non é o mesmo o casco histórico de Avilés, que o de Oviedo ou Santiago de Compostela e hai que ter o suficiente coñecemento da zona e sensibilidade para compasar os usos do edificio vello co seu medio».

ramon nuñiz

+ www.elcomerciodigital.com

Carlos Ferrater. Premio Nacional de Arquitectura

42

«En los últimos años ha habido una inflación de proyectos-espectáculo y arquitectos-estrella. Son arquitecturas de franquicias, que no tienen relación con el lugar y la gente. Son como marcas que se pueden poner en cualquier lado», criticó ayer Carlos Ferrater (Barcelona, 1944), nuevo Premio Nacional de Arquitectura. El jurado presidido por la ministra de Vivienda, Beatriz Corredor, le otorgó el galardón en reconocimiento «a su trayectoria profesional, plagada de premios nacionales e internacionales, y por haberse convertido en referencia indiscutible para varias generaciones de arquitectos, dentro y fuera de España».

coagvigo.es

El arquitecto barcelonés, académico electo de la Real Academia de Belles Arts de Sant Jordi y fundador de la sociedad Office of Architecture in Barcelona (OAB), lamentó que Barcelona haya caído en las redes de las mencionadas arquiteturas de franquicias: «Barcelona ha perdido el sentido del espacio público, algo que le había caracterizado hasta los Juegos Olímpicos. Ha habido una eclosión de aparatos de marca que poco tienen que ver con la ciudad y con su gente».

Ferrater es autor de un gran número de obras en España, sobre todo en Cataluña, como las tres manzanas en la Villa Olímpica barcelonesa, la Villa Olímpica del Valle Hebrón, el Palacio de Congresos de Cataluña, el Instituto Científico y el Jardín Botánico de Barcelona, el Real Club de Golf El Prat o el Edificio Mediparo. «No sé de cuál estoy más orgulloso… quizás de mi última creación, la Casa AA, en Barcelona, que estoy terminando con Xavier Martí. Es una síntesis de un trabajo de muchos años», confesó el arquitecto.

Todo queda en casa
Ferrater trabaja actualmente en un estudio propio junto a sus hijos, Borja y Lucía. «Es un orgullo que hayan seguido mis pasos, pero sobre todo es un orgullo que lo hagan bien. Yo había estado toda mi vida en un despacho pequeño, por lo que trabajar en este grupo, que además es mi propia familia, es algo muy gratificante. Creo que esta última etapa es la más compleja y la más fructífera de mi trayectoria».

Una trayectoria en la que él siempre ha mostrado una especial preocupación por la parte «más sensitiva» de la arquitectura. «Es una arquitectura con una raíz social y una vinculación con el lugar, instrumentada en base a procesos geométricos. Y sobre todo, con un alto contenido de materialidad y estableciendo la luz como materia prima», subrayó.

jesus miguel marcos

+ www.publico.es

«It has had in recent years a show inflation and architects-star. They are franchises architectures, that do not have relationship with the place and people. Are such as marks that you can put anywhere», criticized yesterday Carlos Ferrater (Barcelona, 1944), new Prize Nacional of Architecture. The presided jury by the minister of Housing, Beatriz Corredor, gave him the award in recognition «to his work history, full of national and international prizes, and for having become indisputable reference for several architect generations, in and out of Spain».

coagvigo.es

The architect from Barcelona, academician elect of the Royal Academy of Belles Arts of Sant Jordi and founder of the society Office of Architecture in Barcelona (OAB), regretted that Barcelona has fallen in the nets of the mentioned ones arquiteturas of franchises: «Barcelona has lost the meaning of the public space, something that had characterized him until Olympic Games. It has had one eclosión of devices of mark that little have to see with the city and with his people».

Ferrater is author of great number of works in Spain, most notably in Catalonia, as three apples in the Olympic Village from Barcelona, the Olympic Village del Valle Hebrón, the Catalonia congress Hall, the Scientific Institute and the Botanical Garden of Barcelona, the Actual Golf club El Prat or the Building Mediparo. «I do not know of which am prouder… maybe of my last creation, the AA House, in Barcelona, that am ending with Xavier Martí. Is a synthesis of a work of many years», the architect admitted.

All is at home
Ferrater works currently in an own study next to his children, Borja and Lucia. «Is a pride that have followed my steps, but above all is a pride that good do it. I had been all my life in a small office, which is why working in this group, that also is my own family, is something very rewarding. I believe that this last phase is the most complex one and the most fruitful one of my path».

A path in which he has always shown a special worry for the most sentient» part «of the architecture. «Is an architecture with a social root and a link with the place, instrumented on the basis of geometric processes. And above all, with a high materiality content and establishing the light such as a raw material», underlined.

jesus miguel marcos

+ www.publico.es

«Nos últimos anos houbo unha inflación de proxectos-espectáculo e arquitectos-estrela. Son arquitecturas de franquías, que non teñen relación co lugar e a xente. Son como marcas que se poden pór en calquera lado», criticou onte Carlos Ferrater (Barcelona, 1944), novo Premio Nacional de Arquitectura. O xurado presidido pola ministra de Vivenda, Beatriz Corredor, outorgoulle o galardón en recoñecemento «á súa traxectoria profesional, ateigada de premios nacionais e internacionais, e por haberse convertido en referencia indiscutible para varias xeracións de arquitectos, dentro e fóra de España».

coagvigo.es

O arquitecto barcelonés, académico electo da Real Academia de Belles Arts de Sant Jordi e fundador da sociedade Office of Architecture in Barcelona (OAB), lamentou que Barcelona caia nas redes das mencionadas arquiteturas de franquías: «Barcelona perdeu o sentido do espazo público, algo que lle caracterizara ata os Xogos Olímpicos. Houbo unha eclosión de aparellos de marca que pouco teñen que ver coa cidade e coa súa xente».

Ferrater é autor dun gran número de obras en España, sobre todo en Cataluña, como as tres mazás na Villa Olímpica barcelonesa, a Villa Olímpica del Valle Hebrón, o Palacio de Congresos de Cataluña, o Instituto Científico e o Xardín Botánico de Barcelona, o Real Club de Golf O Prat ou o Edificio Mediparo. «Non sei de cal estou máis orgulloso… quizais da miña última creación, a Casa AA, en Barcelona, que estou terminando con Xavier Martí. É unha síntese dun traballo de moitos anos», confesou o arquitecto.

Todo queda na casa
Ferrater traballa actualmente nun estudo propio xunto aos seus fillos, Borja e Lucía. «É un orgullo que sigan os meus pasos, pero sobre todo é un orgullo que o fagan ben. Eu estivera toda miña a vida nun despacho pequeno, polo que traballar neste grupo, que ademais é a miña propia familia, é algo moi gratificante. Creo que esta última etapa é a máis complexa e a máis frutífera da miña traxectoria».

Unha traxectoria en que el sempre mostrou unha especial preocupación pola parte «máis sensitiva» da arquitectura. «É unha arquitectura cunha raíz social e unha vinculación co lugar, instrumentada de acordo con procesos xeométricos. E sobre todo, cun alto contido de materialidad e establecendo a luz como materia prima», subliñou.

jesus miguel marcos

+ www.publico.es

Exposición de la obra de Català-Roca, pioneiro del periodismo fotográfico

56

La Fundación Pedro Barrié de la Maza y La Fábrica inician una línea de colaboración con la presentación de esta exposición de producción propia, que culmina el proyecto de investigación y recuperación de la obra del fotógrafo catalán Francesc Català-Roca, amigo y fotógrafo de Dalí y Miró y Premio Nacional de Artes Plásticas del Ministerio de Cultura (España) en 1983. Es uno de los grandes renovadores de la fotografía española en la década de los 50 del pasado siglo junto a Xavier Miserachs, Leopoldo Pomés y Gabriel Cualladó y referente imprescindible para la nueva generación de fotógrafos españoles.

Francesc Català-Roca (Tarragona, 1922-Barcelona, 1998), es uno de los grandes de la fotografía española y autor imprescindible en la historia del documentalismo en España. Su trabajo en relación a esta faceta es el que centra la nueva exposición que la Fundación Barrié inaugura esta tarde en su sede de Vigo, y que está formada por 150 fotografías en blanco y negro, muchas de ellas inéditas, acompañadas por un vídeo documental que se proyecta en continuidad. La Barrié prosigue de este modo su apuesta por los clásicos de la fotografía, en este caso en coproducción con La Fábrica, de Madrid, con la que ambas entidades inician una nueva línea de colaboración que en esta ocasión es, más que una exposición, un proyecto cultural, de investigación y recuperación de la obra de un autor fundamental de la fotografía española y uno de sus principales renovadores en la década de los 50 del siglo XX.

El fotógrafo y editor Chema Conesa, comisario de la muestra, fue el encargado de presentarla, acompañado por los herederos del fotógrafo, sus hijos Martí y Andreu Català Pedersen, que siguieron sus pasos en el laboratorio paterno aunque empezaron, por indicación del progenitor, «barriendo el estudio», recordaron. Conesa, que contó cómo a los 14 años conoció por casualidad al autor cuando entró en su casa pidiendo permiso para hacer una foto desde el balcón, explicó que la muestra es fruto de una exhaustiva búsqueda en su archivo cuyo depositario es el Colegio de Arquitectos de Cataluña, entre más de 200.000 negativos de su inmenso registro de disparos impecables, ya que no guardaba ni un solo que no considerase útil».

Profesional, no artista

El comisario también recordó la personalidad abierta y dicharachera del maestro reconocido y admirado por toda una generación de fotógrafos, que huía del calificativo de artista y prefería el de profesional.

Chema Conesa también destacó de Catalá-Roca su aportación a la dialéctica del reportaje, «construyendo imágenes en las que sumaba la verdad del documento a la belleza de la forma. Era el fotógrafo total, un autor integrado en las corrientes modernas de la época, que además dominaba la técnica tan perfectamente que pudo aplicar sus conocimientos de forma intuitiva y aportó una renovación total en la forma de contar».

Aunque su producción es muy extensa, la muestra se centra en el trabajo que acometió en los 50 y 60, cuando recorrió la España urbana y rural, ilustrando más de una quincena de guías para la editorial Destino.

+ www.fbarrie.org

+ www.lavozdegalicia.es

The Fundación Pedro Barrié de la Maza and The Factory initiate a collaboration line with the introduction of this exhibition of own production, that reaches the research project and recovery of the work of the photographer Catalan Francesc Català-Roca, friend and photographer of Dalí and Watched and Prize Nacional of the Ministry of Culture’s Plastic Arts (Spain) in 1983. Is one of the big ones renovadores of the Spanish photograph in the decade of the 50 of last century next to Xavier Miserachs, Leopoldo Pomés and Gabriel Cualladó and essential referent for the next generation of Spanish photographers.

Francesc Català-Roca (Tarragona, 1922-Barcelona, 1998), is one of the big ones of the Spanish photograph and author essential in the history of the documentalismo in Spain. His work with regard to this facet is the one which centers the new exhibition that the Fundación Barrié inaugurates this afternoon in his headquarters from Vigo, and that is formed by 150 black and white photographs, many theirs unknown, accompanied by a video documentary that is projected in continuity. The Barrié continues this way his bet for classics of the photograph, in this case in coproducción with The Factory, of Madrid, with which both entities initiate a new collaboration line that in this occasion is, more than an exhibition, a cultural project, of investigation and recovery of the work of a basic author of the Spanish photograph and one of his main ones renovadores in the decade of the 50 of the twentieth CENTURY.

The photographer and editor Chema Conesa, commissioner of shows her, was the one responsible for to present her, accompanied by the photographer’s heirs, his children Martí and Andreu Català Pedersen, who followed his steps in the paternal laboratory although they started, for indication of the progenitor, «sweeping the study», remembered. Conesa, that told how at the age of 14 knew by chance to the author when it entered his house demanding permission to do a picture from the balcony, explained that shows her is result of an exhaustive search in his file whose pledgee is the School of Architects of Catalonia, between more than 200,000 negative films of his huge shots record flawless, since it did not save nor a solo that utensil»did not consider.

Professional, not artist
The commissioner also remembered the open personality and dicharachera of the schoolteacher recognized and admired by a real photographer generation, that fled of the expression of artist and it preferred that one of professional.

Chema Conesa also emphasized of Rock Catalá-Roca his contribution to the dialectic of the report, «building images in which summed the truth of the document to the beauty of the way. Was the total photographer, an author integrated in the modern currents of the period, that also dominated the technique so perfectly that could apply his knowledge in an intuitive way and it contributed a total renewal in the way of telling».

Although his production is very extensive, shows her hones in on the work that undertook in the 50 and 60, when it toured the urban Spain and rural, illustrating more than a guidance fortnight for the editorial Destination.

+ www.fbarrie.org

+ www.lavozdegalicia.es

A Fundación Pedro Barrié de la Maza e A Fábrica inician unha liña de colaboración coa presentación desta exposición de produción propia, que culmina o proxecto de investigación e recuperación da obra do fotógrafo catalán Francesc Català-Roca, amigo e fotógrafo de Dalí e Miró e Premio Nacional de Artes Plásticas do Ministerio de Cultura (España) en 1983. É un dos grandes renovadores da fotografía española na década dos 50 do pasado século xunto a Xavier Miserachs, Leopoldo Pomés e Gabriel Cualladó e referente imprescindible para a nova xeración de fotógrafos españois.

Francesc Català-Roca (Tarragona, 1922-Barcelona, 1998), é un dos grandes da fotografía española e autor imprescindible na historia do documentalismo en España. O seu traballo en relación a esta faceta é o que centra a nova exposición que a Fundación Barrié inaugura esta tarde na súa sede de Vigo, e que está formada por 150 fotografías en branco e negro, moitas delas inéditas, acompañadas por un vídeo documental que se proxecta en continuidade. A Barrié prosegue deste xeito a súa aposta polos clásicos da fotografía, neste caso en coprodución coa Fábrica, de Madrid, coa que ambas as entidades inician unha nova liña de colaboración que nesta ocasión é, máis que unha exposición, un proxecto cultural, de investigación e recuperación da obra dun autor fundamental da fotografía española e un dos seus principais renovadores na década dos 50 do século XX.

O fotógrafo e editor Chema Conesa, comisario da mostra, foi o encargado de presentala, acompañado polos herdeiros do fotógrafo, os seus fillos Martí e Andreu Català Pedersen, que seguiron os seus pasos no laboratorio paterno aínda que empezaron, por indicación do proxenitor, «varrendo o estudo», recordaron. Conesa, que contou como aos 14 anos coñeceu por casualidade ao autor cando entrou na súa casa pedindo permiso para facer unha foto desde o balcón, explicou que a mostra é froito dunha exhaustiva procura no seu arquivo cuxo depositario é o Colexio de Arquitectos de Cataluña, entre máis de 200.000 negativos do seu inmenso rexistro de disparos impecables, xa que non gardaba nin un só que non considerase útil».

Profesional, non artista

O comisario tamén recordou a personalidade aberta e dicharachera do mestre recoñecido e admirado por toda unha xeración de fotógrafos, que fuxía do cualificativo de artista e prefería o de profesional.

Chema Conesa tamén destacou de Catalá-Roca a súa achega á dialéctica da reportaxe, «construíndo imaxes nas que sumaba a verdade do documento á beleza da forma. Era o fotógrafo total, un autor integrado nas correntes modernas da época, que ademais dominaba a técnica tan perfectamente que puido aplicar os seus coñecementos de forma intuitiva e achegou unha renovación total na forma de contar».

Aínda que a súa produción é moi extensa, a mostra céntrase no traballo que acometeu nos 50 e 60, cando percorreu a España urbana e rural, ilustrando máis dunha quincena de guías para a editorial Destino.

+ www.fbarrie.org

+ www.lavozdegalicia.es

Bienal de arquitectura, planificación urbana y diseño de la Ciudad de Burdeos

La bienal de arquitectura, planificación urbana y diseño, comisariada por Djamel Klouche, se celebrará del 7 al 9 de mayo de 2010 en el Ágora de la Ciudad de Burdeos. El tema de esta edición será las “Metrópolis Millonarias”.

Ágora Burdeos (Francia) se complace en presentar la IV Bienal los días 7, 8 y 9 de mayo de 2010, en el Hangar 14, con ramificaciones en el Bassins à Flot y demás partes de la ciudad referidas a la arquitectura y el diseño.

La vocación de Ágora es resaltar la arquitectura contemporánea y la renovación urbana de Burdeos, en relación con las personas responsables de la creación, construcción y uso de las nuevas infraestructuras: arquitectos, urbanistas, diseñadores, constructores y los ciudadanos de Burdeos.

¿Cómo se puede estimular la reflexión sobre la «Metrópolis Millonaria»? ¿Cómo se puede estimular a la gente a vivir juntos en la «Metrópolis Millonaria»? Estas son las preguntas que se formularán en el Ágora.

Estimular la «Metrópolis Millonaria» en la era post-Kioto
El papel del desarrollo sostenible en general, y la Metrópolis Millonaria (como Burdeos) en particular, va de la mano con las muchas otras cuestiones que la ciudad de Burdeos se está preguntando a sí misma mientras el área urbana se aproxima al millón de habitantes. Las ciudades europeas, gracias a su capacidad para proporcionar un modo viable de vida (máxima densidad de población y diversidad en una cantidad mínima de espacio) aparecen como un posible, o incluso probable modelo para las ciudades del futuro. Djamel Klouche echará un vistazo a esta hipótesis utilizando una matriz de 8 Metrópolis Millonarias Europeas: Copenhague, Valencia, Rotterdam, Liverpool, Riga, Zúrich, Belgrado y Burdeos. Cada una de estas ciudades pone de manifiesto una faceta diferente de las metrópolis millonaria: la ecología de Copenhague, los puertos urbanos en Rotterdam, la sociedad post-industrial en Liverpool y el efecto positivo de ser una capital cultural (una vez más, Liverpool), etc.

+ www.soloarquitectura.com

The architecture biennial, urban and design planning, comisariada for Djamel Klouche, will be celebrated from May 7 to 9 of 2010 in the Agora of the City of Bordeaux. The topic of this edition will be the “Metropolis Millionaires”

Agora Bordeaux (France) is pleased in presenting the IV Biennial days May 7, 8 and 9, 2010, in the Hangar 14, with branchings in the Bassins à Flot and other parts of the city referring to the architecture and the design.

The Agora vocation is to highlight the contemporary architecture and the urban renewal of Bordeaux, in connection with people people responsible for the creation, construction and use of the new infrastructures: architects, urbanistas, designers, builders and citizens of Bordeaux.

How you can stimulate the reflection on the «Metropolis Millionaire»? How you can stimulate to the people to live together in the «Metropolis Millionaire»? These are questions that will be formulated in the Agora.

Stimulating the «Metropolis Millionaire» in was her Kyoto post-Kioto
The sustainable developmental paper general, and the Metropolis Millionaire (such as a Bordeaux) in particular, goes of the hand with the lots other questions that the city of Bordeaux is being asked to herself while the urban area is approximated to the million inhabitants. European cities, thanks to his skills to give a viable way of life (maximum town density and diversity in a space minimum amount) appear as a possible one, or even probable model for the cities of the future. Djamel Klouche will throw a peep to this hypothesis using a matrix of 8 Metropolis European Millionaires: Copenhagen, Valencia, Rotterdam, Liverpool, Riga, Zurich, Belgrade and Bordeaux. Each one of these cities highlights a facet different from the metropolis millionaire: the ecology of Copenhagen, urban harbors in Rotterdam, the industrial society post-industrial in Liverpool and the positive effect of being a cultural capital (once again, Liverpool), etc.

+ www.soloarquitectura.com

A bienal de arquitectura, planificación urbana e deseño, comisariada por Djamel Klouche, celebrarase do 7 o 9 de maio de 2010 no Ágora da Cidade de Burdeos. O tema desta edición será as “Metrópolis Millonarias”.

Ágora Burdeos (Francia) comprácese en presentar a IV Bienal os días 7, 8 e 9 de maio de 2010, no Hangar 14, con ramificacións no Bassins à Flot e demais partes da cidade referidas á arquitectura e o deseño.

A vocación de Ágora é resaltar a arquitectura contemporánea e a renovación urbana de Burdeos, en relación coas persoas responsables da creación, construción e uso das novas infraestruturas: arquitectos, urbanistas, deseñadores, construtores e os cidadáns de Burdeos.

Como se pode estimular a reflexión sobre a «Metrópole Millonaria»? Como se pode estimular a xente a vivir xuntos na «Metrópole Millonaria»? Estas son as preguntas que se formularán na Ágora.

Estimular a «Metrópole Millonaria» na era post-Kioto
O papel do desenvolvemento sostible en xeral, e a Metrópole Millonaria (como Burdeos) en particular, vai da man coas moitas outras cuestións que a cidade de Burdeos se está a preguntar a si mesma mentres a área urbana se aproxima ao millón de habitantes. As cidades europeas, grazas á súa capacidade para proporcionar un modo viable de vida (máxima densidade de poboación e diversidade nunha cantidade mínima de espazo) aparecen como un posible, ou mesmo probable modelo para as cidades do futuro. Djamel Klouche botará unha ollada a esta hipótese utilizando unha matriz de 8 Metrópoles Millonarias Europeas: Copenhaguen, Valencia, Rotterdam, Liverpool, Riga, Zúrich, Belgrado e Burdeos. Cada unha destas cidades pon de manifesto unha faceta diferente das metrópoles millonaria: a ecoloxía de Copenhaguen, os portos urbanos en Rotterdam, a sociedade post-industrial en Liverpool e o efecto positivo de ser unha capital cultural (unha vez máis, Liverpool), etc.

+ www.soloarquitectura.com