
No le gustaba utilizar las palabras casa o vivienda. Prefería usar refugio. Un refugio que condensara al mismo tiempo su mundo técnico y formal y su mundo familiar y humano. El arquitecto Ramón Vázquez Molezún escogió personalmente el lugar para emplazarlo, sobre la zona de desechos de una antigua fábrica de salazón, en el extremo de la playa de Beluso (Bueu, Pontevedra). Era el verano de 1967.
La construcción se hizo con los caminos y muros existentes, con la luz y los vientos. Con la ría siempre presente. La modernidad como mínima intervención, como el uso práctico y preciso de los materiales. Luis Miquel lo expresó de un modo adecuado:
«…esta casa no tiene ninguna gana de salir en las revistas sino más bien de salir al mar…»
La arquitectura se hizo inseparable del paisaje.
Hoy el refugio sigue vivo. Se ha adaptado a los cambios, al paso de los tiempos y de las mareas, de las generaciones. Ricardo Aroca escribió que Ramón había cambiado tantas piezas de su barca que ya no quedaba ya ningún trozo de madera original, pero no obstante seguía siendo la misma barca. Sucede lo mismo con la casa varada sobre la playa. Allí trasladó todos sus conocimientos sobre la arquitectura naval y sus invenciones personales.
Ramón y su familia regresaban a Beluso cada verano, a veces en navidades, hasta su fallecimiento en el año 1993. Allí pintaba, navegaba y seguía perfeccionando su construcción. Su mujer, Janine, me comentó que sentía mucho que Ramón no hubiese disfrutado más tiempo del refugio que había proyectado. Y que cuando alguien se interesaba por la autoría de su obra, le respondía:
«–¿El arquitecto? –No, yo sólo soy el carpintero».
antonio s. río vázquez . arquitecto
Autor del blog, El tiempo del lobo
a coruña. febrero 2011
It did not like him use the words home or house. It preferred to use shelter. A shelter that condensed at the same time his technical and formal world and his familiar world and human. The architect Ramón Vázquez Molezún chose personally the place for emplazarlo, on the zone of wastes of an ancient factory of salazón, in the extreme of the beach of Beluso (Bueu, Pontevedra). It was the summer of 1967.
The construction did with the ways and existent walls, with the light and the winds. With the always present estuary. The modernity like minimum intervention, like the practical and precise use of the materials.Luis Miquel expressed it in a suitable way:
«…this house does not have any desire of going out in the magazines but rather of going out to the sea…»
The architecture became inseparable of the landscape.
Today the refuge is still alive. He has adapted to the changes, to the step of the times and of the tides, of the generations. Ricardo Aroca wrote that Ramon had changed so many pieces of his boat that already was not staying already any chunk of original wood, but nevertheless it continued being the same boat. The same thing happens with the house beached on the beach. There it moved all his knowledge on the naval architecture and his personal inventions.
Ramon and his family were returning to Beluso every summer, sometimes in navidades, up to his death in the year 1993. There it was doing, was navigating and perfecting his construction. His wife, Janine, commented to me that much was sorry that Ramon had not enjoyed any more time of the refuge that it had projected. And that when someone was interested for the authorship of his work, was answering him:
«–The architect? – not, I only am the carpenter».
antonio s. río vázquez . architect
Author of the blog, El tiempo del lobo
a coruña. february 2011

Non lle gustaba utilizar as palabras casa ou vivenda. Prefería usar refuxio. Un refuxio que condensase ao mesmo tempo o seu mundo técnico e formal e o seu mundo familiar e humano. O arquitecto Ramón Vázquez Molezún escolleu persoalmente o lugar para emprazalo, sobre a zona de refugallos dunha antiga fábrica de salgadura, no extremo da praia de Beluso (Bueu, Pontevedra). Era o verán de 1967.
A construción fíxose cos camiños e muros existentes, coa luz e os ventos. Coa ría sempre presente. A modernidad como mínima intervención, como o uso práctico e preciso dos materiais. Luís Miquel expresouno dun modo adecuado:
«…esta casa non ten ningunha gana de saír nas revistas senón máis ben de saír ao mar…»
A arquitectura fíxose inseparable da paisaxe.
Hoxe o refuxio segue vivo. Adaptouse aos cambios, ao paso dos tempos e das mareas, das xeracións. Ricardo Aroca escribiu que Ramón cambiara tantas pezas da súa barca que xa non quedaba xa ningún anaco de madeira orixinal, pero no entanto seguía sendo a mesma barca. Sucede o mesmo coa casa varada sobre a praia. Alí trasladou todos os seus coñecementos sobre a arquitectura naval e as súas invencións persoais.
Ramón e a súa familia regresaban a Beluso cada verán, ás veces en Nadais, ata o seu falecemento no ano 1993. Alí pintaba, navegaba e seguía perfeccionando a súa construción. A súa muller, Janine, comentoume que sentía moito que Ramón non gozase máis tempo do refuxio que proxectara. E que cando alguén se interesaba pola autoría da súa obra, respondíalle:
«–¿–¿El arquitecto? –No, yo sólo soy el carpintero».
antonio s. río vázquez . arquitecto
Autor del blog, El tiempo del lobo
a coruña. febreiro 2011




