Inicio Blog Página 157

Arquitectos en la encrucijada Arquitectos en la encrucijada Arquitectos en la encrucijada

527

En este libro los autores analizan con absoluta frialdad la situación actual de la profesión de Arquitecto. Con una oferta de profesionales que sobrepasa los 55.000 y una demanda desaparecida, la situación de la profesión se hace trágicamente dramática.

Para “Arquitectos en la encrucijada” no es solo el ejercicio de una profesión que fue y que ya no es. Es el planteamiento de un nuevo futuro profesional, que pasará por una reconversión traumática para muchos, pero imprescindible si el arquitecto quiere seguir existiendo.

“No hay sitio para todos, o nos reconvertimos o desaparecemos” indican los autores. El arquitecto Rafael De La Hoz, autor del prólogo de “Arquitectos en la encrucijada” indica “es un texto de referencia para el futuro de la profesión de Arquitecto”.

Dada la crítica situación por la que esta pasando la profesión del Arquitecto en España, tras la presentación, en la Fundación del Colegio Oficial de Arquitectos en Madrid,  se abrió un largo debate sobre las posibles salidas y reestructuración del futuro profesional.

Un libro frío, documentado pero que sin embargo no pierde la esperanza de que en un futuro la formación encauce a estos profesionales por lo que el mercado esta pidiendo de ellos.

Arquitectos en la encrucijada
Jaime Rubio Landart
Carlos Gómez Perdomo
ALIANZA Editorial

Neste libro os autores analizan con absoluta frialdad a situación actual da profesión de Arquitecto. Cunha oferta de profesionais que excede os 55.000 e unha demanda desaparecida, a situación da profesión faise trágicamente dramática.

Para “Arquitectos en la encrucijada” non é só o exercicio dunha profesión que foi e que xa non é. É a formulación dun novo futuro profesional, que pasará por unha reconversión traumática para moitos, pero imprescindible si o arquitecto quere seguir existindo.

“Non hai sitio para todos, ou nos reconvertemos ou desaparecemos” indican os autores. O arquitecto Rafael Da Hoz, autor do prólogo de “Arquitectos en la encrucillada” indica “é un texto de referencia para o futuro da profesión de Arquitecto”.

Dada a crítica situación pola que esta pasando a profesión do Arquitecto en España, trala presentación, na Fundación do Colexio Oficial de Arquitectos en Madrid, abriuse un longo debate sobre as posibles saídas e reestructuración do futuro profesional.

Un libro frío, documentado pero que con todo non perde a esperanza de que nun futuro a formación encauce a estes profesionais polo que o mercado esta pedindo deles.

Arquitectos en la encrucijada

Jaime Rubio Landart

Carlos Gómez Perdomo

ALIANZA Editorial

In this book the authors analyse with absolute coolness the current situation of the profession of Architect. With an offer of professionals that exceeds the 55.000 and a missing demand, the situation of the profession does  tragically dramatic.

For “Arquitectos en la encrucijada” is not only the exercise of a profession that was and that no longer is. It is the approach of a new professional future, that will go through a traumatic reconversion for many, but indispensable if the architect wants to follow existing.

“There is not place for all, or reconvert us or disappear” indicate the authors. The architect Rafael de la Hoz, author of the prologue of “Arquitectos en la encrucijada” indicates “is a text of reference for the future of the profession of Architect”.

Given the critical situation by which this happening the profession of the Architect in Spain, after the presentation, in the Foundation of the Official School of Architects in Madrid, opened  a long debate on the possible exits and restructuring of the professional future.

A cold book, documented but that however does not lose the hope that in a future the training pipe to these professionals by what the market this asking of them.

Arquitectos en la encrucijada

Jaime Rubio Landart

Carlos Gómez Perdomo

ALIANZA Editorial

Francisco Mangado Architect, architecture with the left hand

23

Nacido en 1957, Francisco Mangado es uno de los arquitectos españoles más prolífico y destacado de su generación. Entre sus obras más valoradas y publicadas están el Palacio de Congresos y Auditorio de Navarra, Baluarte, en su Pamplona natal, el primer edificio que le dio a conocer internacionalmente; el Pabellón de España en la Expo de Zaragoza, con el que obtuvo la Medalla de Oro de la UIA GIANCARLO IUS, además del Premio Nacional de Arquitectura; el Museo de Arqueología en Vitoria, ganador del premio Cooper en Arquitectura; el Centro de Exposiciones y Congresos de Ávila (que junto con el Baluarte fue elegido para formar parte de la Exposición “On Site, New Architecture in Spain” que el Museo de Arte Moderno de Nueva York, MoMA, organizó en 2006 sobre arquitectura española); el Centro ecuestre de Ultzama en Navarra; y el más reciente de todos: el Auditorio Municipal de Teulada (Alicante), su primera obra Mediterránea.

Además de edificios públicos y privados, Mangado ha diseñado una línea de lámparas, sillas y bancos. Su vocación pedagógica gira en torno a su labor de profesor en la Universidad de Navarra que le ha llevado también a enseñar en escuelas de arquitectura en el extranjero, tales como Harvard, Yale y actualmente en la EPF de Lausanne. Por último, es importante destacar, su compromiso a través de la Fundación Arquitectura y Sociedad para impulsar la interacción de la arquitectura con otras disciplinas.

La flexibilidad del trabajo de Mangado y su capacidad para tratar con los actores sociales, los materiales y la historia, es fundamental. Como él dice:

“El tiempo es el material más importante en la arquitectura, la búsqueda de la belleza es una dimensión ética. La forma en arquitectura, solo puede ser entendida sujeta al contenido. La arquitectura es una disciplina que tiene una dimensión cívica y social.”

La exposición itinerante “Francisco Mangado. Arquitecto” se inauguró a principios de año en el Círculo de Bellas Artes de Madrid. Posteriormente fue exhibida en el Auditorio Municipal de Teulada y en el Palacio del Condestable de Pamplona. A través de maquetas de proyectos y de representaciones digitales de los interiores y de las piezas de mobiliario urbano, la exposición presenta gran parte de la producción como arquitecto y diseñador industrial de Francisco Mangado. Un documental hace un recorrido por sus principales obras construidas mientras el arquitecto nos seduce con alguna de sus más profundas reflexiones y puntos de vista, recogidos en entrevistas con  sus mentores y amigos, tales como Rafael Moneo, Álvaro Siza, Eduardo Souto de Moura y Juan Herreros.

El catálogo de la exposición será publicado por AEDES.

La exposición se podrá ver en Ljubljana y París, después de Berlín.

Localización: Aedes am Pfefferberg, Hall, Christinenstr. 18-19, 10119 Berlin
Fechas: 13 de diciembre de 2011 – 26 de enero de 2012
Día de inauguración: Martes, 13 de diciembre de 2011, 18:30 horas.
Horario de apertura: Martes – Viernes 11:00 h. – 18:30 h. Sábados – Domingos 13:00 h. – 17:00 h.

Organizadores de la Exposición: AEDES + Hélicon Axis + Círculo de Bellas Artes de Madrid + Embajada de España en Berlín y Oficina Cultural
Comisaria: Ariadna Cantis
En la inauguración intervendrán:
Dr. h.c. Kristin Feireiss, Aedes
SE Rafael Dezcallar, Embajador de España en Berlín
Lars Lerup, Universidad Rice, Texas
Luis Fernández-Galiano, arquitecto, Catedrático de Proyectos de la ETSAM (Escuela de Arquitectura de la Universidad Politécnica de Madrid), editor de las revistas AV / Arquitectura Viva
Los materiales visuales relacionados con la exposición serán facilitados por Ulla Giesler a través de ug@aedes-arc.de
La exposición ha recibido el apoyo de: Acción Cultural Española AC/E, Ministerio de Cultura / Gobierno de España, Instituto Cervantes en Berlín, Fundación Arquitectura y Sociedad, ALS, B.Lux|Vanlux, Gatrooms Hotel Berlin and the Aedes Cooperation Partners Zumtobel, Busch-Jaeger, carpet concept, y Axor hansgrohe.

Arquitectura procesual: Naturaleza y artificio | Manuel Costoya

El concepto de Naturaleza, entendido como constructo cultural, ha sufrido múltiples transformaciones a lo largo de la historia. A pesar de ello, tanto sus definiciones como implicaciones han sido fácilmente clasificables en grupos homogéneos. No obstante, se aprecia una mayor dificultad para la definición del concepto de Naturaleza vinculado a la cultura contemporánea debido fundamentalmente a la radical transformación que aquel ha sufrido en el último siglo.

Si bien en la antigüedad el hombre se ha sentido como parte de la Naturaleza en convivencia con otros seres vivos, el positivismo y el pensamiento moderno trasforman su visión, definiéndose a sí mismo como la especie elegida para la dominación de la Naturaleza. Los avances científicos junto con el desarrollo industrial, que alcanza su máximo esplendor en los siglos XIX y XX, confieren al hombre una capacidad artificializadora de la que hasta ese momento nunca había gozado, explotando dicha capacidad sin ningún tipo de límite prefijado.

SMITHSON, Robert. Los monumentos de Passaic, 1967 | robertsmithson.com
BURTYNSKY, Edward. Oxford tire pile 4. Westley, California, Estados Unidos. 1999 | edwardburtynsky.com
BURTYNSKY, Edward. Mines 22. Kennecott Cooper Mine. Bingham Valley, Utah. 1983. | edwardburtynsky.com

Como consecuencia de este proceso artificializador se produce una unión indisoluble entre la propia Naturaleza y el artificio producido por la actividad humana. Esto supone una radical transformación, al definir un nuevo concepto de Naturaleza en el que ésta ya no es un elemento independiente del artificio producido por la actividad humana.

Hasta mediados del s.XX, ambos conceptos de Naturaleza y artificio han mantenido una relación de independencia con distintos grados de distanciamiento. El Movimiento Moderno representa el grado máximo de dicho alejamiento, instaurando la oposición entre figura-fondo, naturaleza-artificio o paisaje-objeto como fundamento teórico común. No obstante, en la década de los 60 se produce una fuerte reacción de tipo cultural común a múltiples disciplinas, en las que el valor de la materialidad de los objetos producidos por el hombre se pone en cuestión, desviando el interés del arte hacia los ámbitos menos materiales. Surgen así nuevos movimientos artísticos tales como el Arte Procesual, el Arte Povera o el Land Art que descartan al objeto material como fin del proceso artístico para centrar su interés en procesos y relaciones que el objeto artístico establece con el observador y su entorno.

Es precisamente en esa misma década en la que la ecología reclama para si misma una función de mediación entre la actividad humana y la naturaleza, exigiendo, al igual que estaba sucediendo en otras disciplinas artísticas, la puesta en valor de los procesos que se establecen entre el objeto producido por la arquitectura y el medio en el que se sitúa, en detrimento de su propia materialidad como fin del proceso proyectual. Este posicionamiento de la ecología implica la aceptación del concepto contemporáneo de naturaleza, en el que la propia Naturaleza y el artificio forman un único sistema de relaciones.

Los procesos proyectuales empleados hasta ese momento, basados en el estatismo del objeto arquitectónico frente a un medio en constante cambio, dejan de tener vigencia debido a la necesidad de incorporar al propio objeto la incertidumbre y variabilidad presentes en su entorno, tratando de insertarse en él mediante la participación de los procesos que en él se desarrollan.

ROCHE, François. Spidernetwood. 2007. Nimes, Francia | new-territories.com

Es por ello que los nuevos mecanismos proyectuales suponen una transformación radical en el objeto de trabajo al centrar su atención en los procesos y no en los materiales que constituyen el objeto arquitectónico, transformando a éste en un “dispositivo que genere fenómenos” 1 y al arquitecto en un “gestor que proyecta procesos” 2.

ROCHE, François. Spidernetwood. 2007. Nimes, Francia | new-territories.com

El proceso de crecimiento y desarrollo de los elementos vegetales existentes en el entorno sustituye al proceso de construcción tradicional del objeto arquitectónico.

LACATON & VASSAL. Viviendas sociales en bloque plurifamiliar. 2005. Nº viviendas: 14. S= 2.262 m². Mullhouse, Francia | lacatonvassal.com

El proyecto arquitectónico define el proceso de calentamiento y la distribución del aire en el interior de las viviendas, así como su reversibilidad en función de las necesidades estacionales.

RUÍZ GELI, Enric. Pabellón plaza temática de la SED. 2008. Zaragoza. | ruiz-geli.com

El proyecto arquitectónico define y materializa el proceso de “transpiración” de la edificación, mediante la condensación y expulsión del vapor de agua presente en el aire interior.

FERNÁNDEZ, Alberto; ORTEGA, Susana. Torres atrapanieblas. 2008. Desierto de Atacama, Chile | tectonicasdigitales.com

Las torres atrapanieblas generan un proceso de condensación, conducción y depuración del agua presente en las nieblas para su utilización en la fertilización de terrenos en el desierto de Atacama.

El desplazamiento del objeto de trabajo de la arquitectura desde el propio objeto material a procesos inmateriales de intercambio con el medio, requiere la integración del conocimiento y experiencia de todas aquellas disciplinas especializadas en el estudio de ambos elementos, natural y artificial. Se produce así un desplazamiento horizontal del conocimiento de aquellas disciplinas especializadas en el estudio y preservación del medio, tales como ecología, biología, genética o medicina, y aquellas otras especializadas en la creación de objetos y sistemas artificiales, tales como la arquitectura y el urbanismo, redescubriendo de este modo la Naturaleza como una fuente inagotable de conceptos, procesos y sistemas exportables al proyecto arquitectónico.

Manuel Costoya Carro, arquitecto
Murcia, diciembre 2011

Notas:

1 ITO, Toyo. “Paisaje arquitectónico de una ciudad envuelta en una película de plástico transparente”. (1992)
2 DÍAZ MORENO, Cristina; GARCÍA GRINDA, Efrén. “Atmósfera. Materia del jardinero digital”. (2004)

[:es]Eileen Gray. Invitación al viaje[:gl]Eileen Gray. Invitación a viaxe[:en]Eileen Gray. Invitation to the trip[:]

42

[:es]

La colección de documentales editada por la Fundación Caja de Arquitectos, cuyos ejemplares ya se han comentado en este blog, ha llegado a su número veinte. Su título es Invitación al viaje, está dirigido por Jörg Bundschuh en 2006 y dedicado a la obra de la interesante Eileen Gray, centrándose en la villa E.1027, que empezó a construir en 1926 junto a Jean Badovici. Como se sabe, el trabajo de Gray es fundamental en el siglo XX y estuvo olvidado durante muchos años seguramente por culpa de ser mujer.

Este documental, premiado en 2008 con el Best Portrait Award del Festival de Montreal, es correcto y tradicional, muestra muchas imágenes poco conocidas de Gray, de sus muebles y proyectos, bien es verdad que no incide demasiado en los polémicos murales que pintó Le Corbusier en la casa antes mencionada, pero sí se debate la conveniencia de conservarlos o devolver al edificio a su estado original.

+ info[:gl]

A colección de documentales editada pola Fundación Caixa de Arquitectos, cuxos exemplares xa se comentaron neste blog, chegou ao seu número vinte. O seu título é Invitación á viaxe, está dirixido por Jörg Bundschuh en 2006 e dedicado á obra da interesante Eileen Gray, centrándose na vila E.1027, que empezou a construír en 1926 xunto a Jean Badovici. Como se sabe, o traballo de Gray é fundamental no século XX e estivo esquecido durante moitos anos seguramente por culpa de ser muller.

Este documental, premiado en 2008 co Best Portrait Award do Festival de Montreal, é correcto e tradicional, mostra moitas imaxes pouco coñecidas de Gray, dos seus mobles e proxectos, ben é verdade que non incide demasiado nos polémicos murales que pintou Le Corbusier na casa antes mencionada, pero si se debate a conveniencia de conservalos ou devolver ao edificio ao seu estado orixinal.

+ info

[:en]

The collection of documentaries edited by the Foundation Box of Architects, whose copies already have commented  in this blog, has arrived to his number twenty. His title is Invitation to the trip, is directed by Jörg Bundschuh in 2006 and devoted to the work of the interesting Eileen Gray, centring in the villa And.1027, that began to build in 1926 beside Jean Badovici. As it knows , the work of Gray is fundamental in the 20th century and was forgotten during a lot of years surely by fault to be woman.

This documentary, rewarded in 2008 with the Best Portrait Award of the Festival of Montreal, is correct and traditional, shows a lot of little known images of Gray, of his pieces of furniture and projects, well is truth that no incide too much in the controversial murales that painted Le Corbusier in the above-mentioned house, but yes debates  the suitability to conserve them or give back to the building to his original state.

+ info

[:]

AGi architects, premio WAF 2011. Futuros Proyectos-ResidencialAGi architects, premio WAF 2011. Futuros Proxectos-ResidencialAGi architects, prize WAF 2011. Future Projects-Residential

1.521

El estudio de arquitectura hispano-kuwaití AGi architects ha ganado el premio WAF por su proyecto para el complejo residencial Wafra Living, que se ha alzado con el galardón en la categoría de Fututos Proyectos-Residencial, en la que competía con otros 16 candidatos procedentes de diferentes países. Esta cuarta edición del World Architecture Festival ha girado en torno al concepto de ‘Diferencia’ a lo largo de todas las actividades del programa, desde la exposición temática interactiva hasta los seminarios y discursos de apertura.

Recreación de Wafra Living. | AGiarchitects.com

Los premios WAF reconocen la excelencia de una amplia variedad de tipos de edificios construidos, así como de futuros proyectos y diseño estructural. En la actual edición se han presentado 704 proyectos procedentes de 59 países, y el Festival ha seleccionado 284 para competir. Entre los miembros del jurado de esta edición han estado los arquitectos Michael Sorkin, Ben van Berkel, Jo Noero, Odile Decq y el Profesor Kongjian Yu.

[…]

+ artículo publicado en el mundo

O estudo de arquitectura hispano-kuwaití AGi architects gañou o premio WAF polo seu proxecto para o complexo residencial Wafra Living, que se alzou co galardón na categoría de Fututos Proxectos-Residencial, na que competía con outros 16 candidatos procedentes de diferentes países. Esta cuarta edición do World Architecture Festival virou en torno ao concepto de ‘Diferenza’ ao longo de todas as actividades do programa, desde a exposición temática interactiva ata os seminarios e discursos de apertura.

Recreación de Wafra Living. | AGiarchitects.com

Os premios WAF recoñecen a excelencia dunha ampla variedade de tipos de edificios construídos, así como de futuros proxectos e deseño estructural. Na actual edición presentáronse 704 proxectos procedentes de 59 países, e o Festival seleccionou 284 para competir. Entre os membros do xurado desta edición estiveron os arquitectos Michael Sorkin, Ben van Berkel, Jo Noero, Odile Decq e o Profesor Kongjian Yu.

[…]

+ artigo publicado en el mundo

The study of Hispanic architecture-Kuwaiti AGi architects has won the prize WAF by his project for the residential complex Wafra Living, that has heaved  with the galardón in the category of Fututos Projects-Residential, in which it competed with other 16 pertinent candidates of different countries. This fourth edition of the World Architecture Festival has turned around the concept of ‘Difference’ along all the activities of the program, from the interactive thematic exhibition until the seminars and opening speeches.

Recreation of Wafra Living. | AGiarchitects.com

The prizes WAF recognise the excellence of a wide variety of types of buildings built, as well as of future projects and structural design. In the current edition have presented  704 pertinent projects of 59 countries, and the Festival has selected 284 to compete. Between the members of the jury of this edition have been the architects Michael Sorkin, Ben go Berkel, Jo Noero, Odile Decq and the Professor Kongjian Yu.

[…]

+ article is published in el mundo

A.MAG 01A.MAG 01A.MAG 01

2

La nueva publicación de arquitectura A.maG será presentada por los arquitectos Tony Fretton y José Manuel Pedreirinho, en una sesión que contará con una conferencia a cargo de Manuel y Francisco Aires Mateus. La edición A.MAG 01, dedica sus 200 páginas a 20 casas desarrolladas por los dos arquitectos, y será ofrecida cada uno de los participantes, en una edición numerada de 1500 ejemplares de adquisición exclusiva en el evento.

La participación en el evento y la presencia en la Conferencia, equivaldrá a 1 crédito en «Formação Opcional em Matérias de Arquitectura «, para efeitos de Admisión en la Ordem dos Arquitectos.


Apoyo institucional:
OASRN www.oasrn.org
Compañeros exclusivos:
ROBBIALAC www.robbialac.pt
JOFEBAR www.jofebar.com

+ info

A nova publicación de arquitectura A.maG será presentada polos arquitectos Tony Fretton e José Manuel Pedreirinho, nunha sesión que contará cunha conferencia a cargo de Manuel e Francisco Aires Mateus. A edición A.MAG 01, dedica os seus 200 páxinas a 20 casas desenvolvidas polos dous arquitectos, e será ofrecida cada un dos participantes, nunha edición numerada de 1500 exemplares de adquisición exclusiva no evento.

A participación no evento e a presenza na Conferencia, equivalerá a 1 crédito en «Formação Opcional em Matérias de Arquitectura «, para efeitos de Admisión na Ordem dous Arquitectos.


Apoyo institucional:

OASRN www.oasrn.org

Compañeros exclusivos:

ROBBIALAC www.robbialac.pt

JOFEBAR www.jofebar.com

+ info

The new publication of architecture A.maG Will be presented by the architects Tony Fretton and José Manuel Pedreirinho, in a session that will have a conference to charge of Manuel and Francisco Airs Mateus. The edition To.MAG 01, devotes his 200 pages to 20 houses developed by the two architects, and will be offered each one of the participants, in an edition numbered of 1500 copies of exclusive acquisition in the event.

The participation in the event and the presence in the Conference, equivaldrá to 1 credit in «Formação Opcional em Matérias de Arquitectura «, for efeitos of Admission in the Ordem dos Arquitectos.


 Apoyo institucional:

OASRN www.oasrn.org

Compañeros exclusivos:

ROBBIALAC www.robbialac.pt

JOFEBAR www.jofebar.com

+ info

Patrimonio y Progreso. El Movimiento Moderno en la arquitectura andaluza. 1925-1965.Patrimonio e Progreso. O Movemento Moderno na arquitectura andaluza. 1925-1965.Heritage and Progress. The Modern Movement in the Andalusian architecture. 1925-1965.

61

Durante el siglo XX las ciudades andaluzas, en sintonía con el mundo occidental, experimentaron un crecimiento de una envergadura desconocida hasta la fecha. Ese desarrollo, generalmente asociado a la falta de identidad y la congestión urbana, fue producto de la acción conjunta de arquitectos, ingenieros, urbanistas y sociólogos que buscaban el  progreso y el bienestar social de Andalucía. Son estos dos valores, el progreso y el bienestar, los que consideramos la aportación patrimonial fundamental de la cultura del siglo XX y encontramos en la arquitectura el vehículo para ponerlos en marcha.

El compromiso del IAPH en materia de Patrimonio Contemporáneo recoge la sensibilidad surgida en torno a la ampliación de los horizontes del patrimonio, una atención que se tradujo en sus inicios en la realización del registro y exposición sobre arquitectura del Movimiento Moderno en Andalucía ? MoMo (1999). Más recientemente, el desarrollo del Registro Andaluz de Arquitectura Contemporánea (2005-2009), la celebración del Seminario sobre Poblados de Colonización (2006), las celebraciones anuales de los cursos de Intervención en Patrimonio Contemporáneo (2009-2010), y el continuo trabajo con la organización do.co.mo.mo desde el Instituto Andaluz del Patrimonio Histórico se reconocen como germen del presente video de Patrimonio Contemporáneo.

Esta iniciativa, desarrollada desde el Instituto Andaluz del Patrimonio Histórico, pretende dar a conocer el patrimonio arquitectónico contemporáneo andaluz desde perspectivas muy diversas utilizando un lenguaje audiovisual entretenido, reflexivo y comprensible, dirigido a servir como complemento a la formación en este patrimonio desde las escuelas, institutos y universidades.

Autor/es: Es un trabajo realizado por el Centro de Documentacion y Estudios y la Direccion de Estrategia y Comunicacion, 2010. Coordinacion: Marta Santofimia Albinana y Candela Gonzalez Sanchez. Guion: Placido Gonzalez Martinez y Marta Santofimia Albinana. Imagen y edicion: Calumma Producciones
Editorial: Junta de Andalucia. Consejeria de Cultura. Instituto Andaluz del Patrimonio Historico

+ artículo publicado en Instituto Andaluz del Patrimonio Histórico Consejería de Cultura Junta de Andalucia

Durante o século XX as cidades andaluzas, en sintonía co mundo occidental, experimentaron un crecemento dunha envergadura descoñecida ata a data. Ese desenvolvemento, generalmente asociado á falta de identidade e a conxestión urbana, foi produto da acción conxunta de arquitectos, enxeñeiros, urbanistas e sociólogos que buscaban o progreso e o benestar social de Andalucía. Son estes dous valores, o progreso e o benestar, os que consideramos a achega patrimonial fundamental da cultura do século XX e atopamos na arquitectura o vehículo para poñelos en marcha.

O compromiso do IAPH en materia de Patrimonio Contemporáneo recolle a sensibilidade xurdida en torno á ampliación dos horizontes do patrimonio, unha atención que se traduciu nos seus inicios na realización do rexistro e exposición sobre arquitectura do Movemento Moderno en Andalucía ? MoMo (1999). Máis recientemente, o desenvolvemento do Rexistro Andaluz de Arquitectura Contemporánea (2005-2009), a celebración do Seminario sobre Poboados de Colonización (2006), as celebracións anuais dos cursos de Intervención en Patrimonio Contemporáneo (2009-2010), e o continuo traballo coa organización do.co.mo.mo desde o Instituto Andaluz do Patrimonio Histórico recoñécense como xerme do presente video de Patrimonio Contemporáneo.

sta iniciativa, desenvolvida desde o Instituto Andaluz do Patrimonio Histórico, pretende dar a coñecer o patrimonio arquitectónico contemporáneo andaluz desde perspectivas moi diversas utilizando unha linguaxe audiovisual entretido, reflexivo e comprensible, dirixido a servir como complemento á formación neste patrimonio desde as escolas, institutos e universidades.

Autor/é: É un traballo realizado polo Centro de Documentacion e Estudos e a Direccion de Estratexia e Comunicacion, 2010. Coordinacion: Marta Santofimia Albinana e Candea Gonzalez Sanchez. Guion: Placido Gonzalez Martinez e Marta Santofimia Albinana. Imaxe e edicion: Calumma Producións

Editorial: Xunta de Andalucia. Consejeria de Cultura. Instituto Andaluz do Patrimonio Historico

+ artigo publicado en Instituto Andaluz del Patrimonio Histórico Consejería de Cultura Junta de Andalucia

During the 20th century the Andalusian cities, in tuning in with the western world, experienced a growth of an importance not known up to the date. This development generally associated with the lack of identity and the urban congestion, was a product of the joint action of architects, engineers, town planners and sociologists who were looking for the progress and the social well-being of Andalusia. It is these two values, the progress and the well-being, which we consider to be the patrimonial fundamental contribution of the culture of the 20th century and find in the architecture the vehicle to start them.

Does the commitment of the IAPH as for Contemporary Heritage gather the sensibility arisen concerning the extension of the horizons of the heritage, an attention that was translated in his beginnings in the accomplishment of the record and exhibition on architecture of the Modern Movement in Andalusia? Buffoonery (1999). More recently, the development of the Andalusian Record of Contemporary Architecture (2005-2009), the celebration of the Seminar on Settlements of Settling (2006), the annual celebrations of the courses of Intervention in Contemporary Heritage (2009-2010), and the continuous work with the organization do.co.mo.mo from the Andalusian Institute of the Historical Heritage they are recognized as germ of the video present of Contemporary Heritage.

This initiative developed from the Andalusian Institute of the Historical Heritage, tries to announce the architectural contemporary Andalusian heritage from very diverse perspectives using an audio-visual entertaining, reflexive and understandable language, directed to serving as complement to the formation in this heritage from the schools, institutes and universities.

Author/s: It is a work realized by the Center of Documentation and Studies and the Direction of Strategy and Communication, 2010. Coordination: Marta Santofimia Albinana and Candela Gonzalez Sanchez. Script: Placido Gonzalez Martinez and Marta Santofimia Albinana. Image and edition: Calumma Producciones

Publishing house: Junta de Andalucia. Consejeria de Cultura. Instituto Andaluz del Patrimonio Historico

+ article is published in Instituto Andaluz del Patrimonio Histórico Consejería de Cultura Junta de Andalucia

V edición de los Premios de Arquitectura Ascensores Enor V edición de los Premios de Arquitectura Ascensores EnorV edición de los Premios de Arquitectura Ascensores Enor

1

Desde la primera edición de los premios, en el año 2005, el Grupo Ascensores Enor edita un libro/catálogo que procura ser un reflejo y dar testimonio de la mejor arquitectura construida en la Península Ibérica en el periodo de tiempo que transcurre entre cada nueva convocatoria. El libro de esta edición, con una tirada de 7000 ejemplares en versión castellano y portugués, y a lo largo de sus 510 páginas, muestra en detalle las características arquitectónicas de todos los proyectos premiados y finalistas. Cada obra se explica mediante una memoria justificativa realizada por los autores de los proyectos y se expone en profundidad a partir de abundante información gráfica (planos de arquitectura, constructivos y fotografías).

Además, desde la pasada edición de los premios en el año 2009, un miembro del jurado de reconocida capacidad crítica en el campo arquitectónico, elabora un texto ex profeso para el libro en el que se procuran desvelar tanto las claves y aspectos más relevantes de los proyectos presentados a los Premios, como realizar una valoración de la realidad arquitectónica presente desde una perspectiva más global. En esta ocasión, ha sido Moisés Puente, editor en la editorial Gustavo Gili de la revista ’2G’, y reciente ganador del Premio FAD de Pensamiento y Crítica, el encargado de elaborar ese texto para el libro. Bajo el epígrafe ‘Proyectos seleccionados’, el libro recoge además aquellas obras que el Jurado ha considerado necesario destacar por su calidad arquitectónica a pesar de no optar a ser reconocidas con un premio.

El libro está disponible a continuación para ser visualizado, o si lo prefiere, puede descargarlo directamente a su ordenador en formato PDF en Alta o Baja resolución.

+ Descargar (492 MB)
+ Descargar (97 MB)

Desde a primeira edición dos premios, no ano 2005, o Grupo Ascensores Enor edita un libro/catálogo que procura ser un reflexo e dar testemuño da mellor arquitectura construída na Península Ibérica no periodo de tempo que transcorre entre cada nova convocatoria. O libro desta edición, cunha tirada de 7000 exemplares en versión castelán e portugués, e ao longo dos seus 510 páxinas, mostra en detalle as características arquitectónicas de todos os proxectos premiados e finalistas. Cada obra explícase mediante unha memoria justificativa realizada polos autores dos proxectos e exponse en profundidade a partir de abundante información gráfica (planos de arquitectura, constructivos e fotografías).

Ademais, desde a pasada edición dos premios no ano 2009, un membro do xurado de recoñecida capacidade crítica no campo arquitectónico, elabora un texto ex profeso para o libro no que se procuran desvelar tanto as claves e aspectos máis relevantes dos proxectos presentados aos Premios, como realizar unha valoración da realidade arquitectónica presente desde unha perspectiva máis global. Nesta ocasión, foi Moisés Ponte, editor na editorial Gustavo Gili da revista ’2G’, e recente ganador do Premio FAD de Pensamento e Crítica, o encargado de elaborar ese texto para o libro. Baixo o epígrafe ‘Proxectos seleccionados’, o libro recolle ademais aquelas obras que o Xurado considerou necesario destacar pola súa calidade arquitectónica malia non optar a ser recoñecidas cun premio.

O libro está dispoñible a continuación para ser visualizado, ou si prefíreo, pode descargalo directamente ao seu ordenador en formato PDF en Alta ou Baixa resolución.

+ Descargar (492 MB)

+ Descargar (97 MB)

From the first edition of the prizes, in the year 2005, the Group Elevators Enor edits a book/catalogue that procures to be a reflection and give testimony of the best architecture built in the Iberian Peninsula in the period of time that passes between each new announcement. The book of this edition, with a thrown of 7000 copies in Spanish and Portuguese version, and along his 510 pages, sample in detail the architectural characteristics of all the projects rewarded and finalists. Each work explains  by means of a memory justificativa realised by the authors of the projects and exposes  in depth from abundant graphic information (planes of architecture, constructive and photographies).

Besides, from the past edition of the prizes in the year 2009, a member of the jury of recognised critical capacity in the architectural field, elaborates an ex text profeso for the book in which they procure  desvelar so much the keys and appearances more notable of the projects presented to the Prizes, like realising an assessment of the present architectural reality from a more global perspective. In this occasion, has been Moses Bridge, editor in the publisher Gustavo Gili of the magazine ‘2G’, and recent winner of the Prize FAD of Thought and Critical, the attendant to elaborate this text for the book. Under the epígrafe ‘Projects selected’, the book collects besides those works that the Jury has considered necessary to stand out by his architectural quality in spite of not opting to be recognised with a prize.

The book is available to continuation to be visualised, or if it prefers it, can download it directly to his computer in format PDF in Alta or Low resolution.

+ Download (492 MB)

+ Download (97 MB)

Premio Eurosolar 2011, Vivienda bioclimáticaPremio Eurosolar 2011, Vivenda bioclimática Prize Eurosolar 2011, bioclimatic House

1.520

La vivienda bioclimática de la Fundación Sotavento Galicia, promovida por la Consellería de Economía e Industria a través del Inega, recibe hoy en Berlín el premio de la Asociación Europea por las Energías Renovables (Eurosolar), un galardón concedido en la categoría de Educación y Formación con el que se pretende «resaltar o carácter exemplarizante da iniciativa no ámbito das enerxías renovables», según se recoge en un comunicado de la Xunta.


La vivienda, situada en el parque eólico experimental de Sotavento, entre los municipios de Xermade y Monfero, está dotada de todos los medios posibles para optimizar sus usos energéticos. De este modo emplea materiales adaptados a las condiciones climáticas y ambientales de Galicia. Está orientada en el sentido sur-norte, con lo que se consigue una óptima organización en la organización de sus recursos. Además, está aislada con paneles de lana de roca, tanto en la cubierta como en la fachada y el suelo.

[…]

A vivenda bioclimática da Fundación Sotavento Galicia, promovida pola Consellería de Economía e Industria a través do Inega, recibe hoxe en Berlín o premio da Asociación Europea polas Enerxías Renovables (Eurosolar), un galardón concedido na categoría de Educación e Formación co que se pretende «resaltar ou carácter exemplarizante dá iniciativa non ámbito dás enerxías renovables», segundo recóllese nun comunicado da Xunta.

A vivenda, situada no parque eólico experimental de Sotavento, entre os municipios de Xermade e Monfero, está dotada de todos os medios posibles para optimizar os seus usos energéticos. Deste xeito emprega materiais adaptados ás condicións climáticas e ambientais de Galicia. Está orientada no sentido sur-norte, co que se consegue unha óptima organización na organización dos seus recursos. Ademais, está illada con paneles de la de roca, tanto na cuberta como na fachada e o chan.

[…]

The bioclimatic house of the Foundation Leeward Galicia, promoted by the Consellería of Economy and Industry through the Inega, receives today in Berlin the prize of the European Association by the Renewable Energies (Eurosolar), a galardón conceded in the category of Education and Training with which pretends  «resaltar or character exemplarizante gives initiative no field give enerxías renewable», as it collects  in a communiqué of the Xunta.

The house, situated in the experimental aeolian park of Leeward, between the municipalities of Xermade and Monfero, is endowed of all the possible means to optimise his energetic uses. In this way it employs material adapted to the climatic and environmental conditions of Galicia. It is oriented in the felt south-north, with what achieves  an optimum organisation in the organisation of his resources. Besides, it is isolated with signposts of wool of rock, so much in the cover as in the façade and the floor.

[…]

Mercado de futurosMercado de futurosForward market

179

Mercedes Álvarez hizo una película gigante, gloriosa, El cielo gira, un filme a la altura de los grandes títulos del cine documental, un amoroso canto a la soledad de su pueblo, Aldealseñor (Soria), donde nació en 1966. Venía de ser la montadora de En construcción, de José Luis Guerin, y aquel trabajo lanzó su nombre. Muchos otros se hubieran quedado ahí, pero hoy viernes estrena Mercado de futuros, y Álvarez vuelve a abofetear a todos los seudodocumentalistas que se pasan de listos.

Fotograma de Mercado de futuros, de Mercedes Álvarez | elpais.com

Mercado de futuros habla de la crisis, del ser humano, del escuchar y no hablar, de la sobreexplotación… Y todo ello dejando que la cámara fluya, deje que los personajes se expresen. Lo actual de su propuesta, en mitad de la crisis que vivimos, tiene sin embargo algo más de premonitorio que de plasmación del aquí y del ahora.

[…]

Gregorio Belinchón

+ artículo publicado en el país

Mercés Álvarez fixo unha película xigante, gloriosa, O ceo vira, un filme á altura dos grandes títulos do cine documental, un amoroso canto á soidade do seu pobo, Aldealseñor (Soria), onde naceu en 1966. Viña de ser a montadora de En construción, de José Luís Guerin, e aquel traballo lanzou o seu nome. Moitos outros se quedaron aí, pero hoxe venres estrea Mercado de futuros, e Álvarez volve a abofetear a todos os seudodocumentalistas que se pasan de listos.

 

Fotograma de Mercado de futuros, de Mercedes Álvarez | elpais.com

Mercado de futuros fala da crise, do ser humano, do escoitar e non falar, da sobreexplotación… E todo iso deixando que a cámara flúa, deixe que os personaxes exprésense. O actual da súa proposta, en metade da crise que vivimos, ten con todo algo máis de premonitorio que de plasmación do aquí e do agora.

[…]

Gregorio Belinchón

+ artigo publicado en el país

Mercedes Álvarez did a giant, glorious movie, The sky turns, a movie at a height of the big titles of the documentary cinema, a loving singing to the loneliness of his people, Aldealseñor (Soria), where it was born in 1966. It was coming of being the montadora of In construction, of Jose Luis Guerin, and that work threw his name. Many others had remained there, but today on Friday it releases Forward market, and Álvarez returns to slap all the seudodocumentalistas that pass of ready.

Forward market speaks about the crisis, about the human being, of to listen and not to speak, about the overexploitation… And all this allowing that the chamber should flow, allow that the prominent figures should express. The current of his offer, in half of the crisis through that we live, has nevertheless something more about indicative that of plasmación of here and of now.

[…]

Gregorio Belinchón

+ article is published in el país

Type in Motion

3

[:es]

La Fundación Barrié presenta, por primera vez en España, Type in Motion, una exposición del Museum für Gestaltung Zürich (Museo del Diseño de Zurich) que se mostrará en su sede de Vigo desde el 1 de diciembre hasta el 1 de abril de 2012. La exposición está comisariada por Andrés Janser, conservador del Museum für Gestaltung Zürich y será inaugurada mañana jueves, 1 de diciembre (20.00 horas). Sea en la pantalla de nuestro ordenador, en la televisión o incluso en las fachadas de los edificios, debido a la digitalización de la vida cotidiana en muchas ocasiones nos encontramos ante el fenómeno de texto en movimiento. Esta exposición muestra estas nuevas maneras de “leer el mundo”.

La digitalización de la vida cotidiana ha creado una situación en la que hoy en día vemos por doquier palabras, frases e incluso textos completos en movimiento, sea en la pantalla del ordenador, en la televisión o en las fachadas de los edificios. Los diseñadores utilizan todo su ingenio para utilizar fuentes tipográficas dinámicas en una gran variedad de dispositivos. De esta manera amplían y modifican las distintas maneras que tenemos de “leer el mundo”. Reaccionamos con mayor atención, obtenemos una enorme cantidad de información, mucha de la cual se actualiza constantemente, de una superficie de pequeñas dimensiones, o nos entretenemos de una manera sorprendente. El ritmo de dichos textos a menudo se sincroniza con música o sonidos que percibimos simultáneamente.

Esta exposición, compuesta por casi 120 obras de más de 80 diseñadores, ofrece un amplio informe sobre los importantes cambios de la comunicación y los medios en el mundo contemporáneo y muestra por primera vez las tendencias más destacadas en el ámbito del texto en movimiento, a través de vídeos musicales, secuencias de títulos de largometrajes e instalaciones interactivas en tres dimensiones. Estos ejes centrales del extenso universo de la tipografía dinámica son rodeados de anuncios y cortometrajes, fachadas multimedia, gráficos animados para televisión y radio, postales digitales y logotipos de los más variados lugares de nuestro planeta, así como escenografías ad hoc adaptadas a los contenidos y áreas temáticas de la exposición.

Andrés Janser, comisario de la exposición, explica que “cuando las palabras son presentadas en forma de imagen, o viceversa, o cuando las imágenes se construyen virtualmente con palabras, la narración se vuelve más compleja, y el proceso lectivo se amplía para incluir una serie de aspectos emocionales. Concretamente, cuando la música, o de forma más general, el sonido entra a formar parte del juego, enriqueciéndolo. De hecho, el ritmo de los textos en movimiento a menudo se sincroniza con música o sonidos, apelando a más de uno de nuestros sentidos a la vez. Por otra parte, el proceso de lectura se hace más divertido cuando los textos aparecen delante de nuestros ojos de forma no lineal.”

La diferencia entre estas exposiciones objetuales dedicadas al Diseño y Type in Motion radica en que esta última es una muestra interactiva basada en la participación del público y que supone una aproximación al público más joven, y a los usuarios de formatos digitales y las nuevas tecnologías de la comunicación, tanto con el enfoque y contenidos expositivos como con las actividades didácticas programadas.

+ info

Type in Motion
Fundacion Barrie. Sede Vigo
1 de diciembre hasta el 1 de abril de 2012

[:gl]

A Fundación Barrié presenta, por primeira vez en España, Type in Motion, unha exposición do Museum für Gestaltung Zürich (Museo do Deseño de Zurich) que se mostrará na súa sé de Vigo desde o 1 de decembro ata o 1 de abril de 2012. A exposición está comisariada por Andrés Janser, conservador do Museum für Gestaltung Zürich e será inaugurada mañá xoves, 1 de decembro (20.00 horas). Sexa na pantalla do noso ordenador, na televisión ou ata nas fachadas dos edificios, debido á digitalización da vida cotiá en moitas ocasións atopámosnos/atopámonos ante o fenómeno de texto en movemento. Esta exposición mostra estes novos xeitos de “ler o mundo”.

A digitalización da vida cotiá creou unha situación na que hoxe en día vemos por todas as partes palabras, frases e ata textos completos en movemento, sexa na pantalla do ordenador, na televisión ou nas fachadas dos edificios. Os diseñadores utilizan todo o seu enxeño para utilizar fontes tipográficas dinámicas nunha gran variedade de dispositivos. Deste xeito amplían e modifican os distintos xeitos que temos de “ler o mundo”. Reaccionamos con maior atención, obtemos unha enorme cantidade de información, moita da cal se actualiza constantemente, dunha superficie de pequenas dimensións, ou nos entretemos dun xeito sorprendente. O ritmo de devanditos textos a miúdo sincronízase con música ou sons que percibimos simultáneamente.

Esta exposición, composta por case 120 obras de máis de 80 diseñadores, ofrece un amplo informe sobre os importantes cambios da comunicación e os medios no mundo contemporáneo e mostra por primeira vez as tendencias máis destacadas no ámbito do texto en movemento, a través de vídeos musicais, secuencias de títulos de largometrajes e instalacións interactivas en tres dimensións. Estes eixes centrais do extenso universo da tipografía dinámica son rodeados de anuncios e cortometrajes, fachadas multimedia, gráficos animados para televisión e radio, postales digitales e logotipos dos máis variados lugares do noso planeta, así como escenografías ad hoc adaptadas aos contidos e áreas temáticas da exposición.

Andrés Janser, comisario da exposición, explica que “cando as palabras son presentadas en forma de imaxe, ou viceversa, ou cando as imaxes constrúense virtualmente con palabras, a narración vólvese máis complexa, e o proceso lectivo amplíase para incluír unha serie de aspectos emocionais. Concretamente, cando a música, ou de forma máis xeral, o son entra a formar parte do xogo, enriquecéndoo. De feito, o ritmo dos textos en movemento a miúdo sincronízase con música ou sons, apelando a máis dun dos nosos sentidos á vez. Por outra banda, o proceso de lectura faise máis divertido cando os textos aparecen diante dos nosos ollos de forma non lineal.”

A diferenza entre estas exposicións objetuales dedicadas ao Deseño e Type in Motion radica en que esta última é unha mostra interactiva baseada na participación do público e que supón unha aproximación ao público máis novo, e aos usuarios de formatos digitales e as novas tecnoloxías da comunicación, tanto co enfoque e contidos expositivos como coas actividades didácticas programadas.

+ info

Type in Motion

Fundacion Barrie. Sede Vigo

1 de dicembro ata o 1 de abril de 2012

[:en]

The Foundation Barrié is presented, for the first time in Spain, By Type in Motion, an exhibition of the Museum für Gestaltung Zürich (Museum of the Design of Zurich) that will appear in his headquarters of Vigo from December 1 until April 1, 2012. The exhibition is comisariada for Andrés Janser, conservative of the Museum für Gestaltung Zürich and it will be inaugurated tomorrow on Thursday, the 1st of December (20.00 hours). Be on the screen of our computer, in the television or even in the fronts of the buildings, due to the digitalization of the daily life in many occasions we are before the phenomenon of text in movement. This exhibition shows these new ways of » reading the world «.

The digitalization of the daily life has created a situation in which nowadays we see all over words, phrases and enclosedly complete texts in movement, be on the screen of the computer, in the television or in the fronts of the buildings. The designers use all his ingenuity to use typographical dynamic sources in a great variety of devices. Hereby they extend and modify the different ways that we have of » reading the world «. We react with major attention, obtain an enormous quantity of information, a lot of of which it gets up-to-date constant, of a surface of small dimensions, or amuse ourselves in a surprising way. The pace of the above mentioned texts often synchronizes with music or sounds that we perceive simultaneously.

This exhibition composed by almost 120 works of more than 80 designers, offers a wide report on the important changes of the communication and the means in the contemporary world and shows for the first time the trends most emphasized in the area of the text in movement, across musical videoes, sequences of titles of full-lenght films and interactive facilities in three dimensions. These backbones of the extensive universe of the dynamic typography are surrounded with announcements and shorts, fronts multimedia, animated graphics for television and radio, digital postcards and logos of the most varied places of our planet, as well as ad hoc sceneries adapted to the contents and thematic areas of the exhibition.

Andrés Janser, commissioner of the exhibition, explains that » when the words are presented in the shape of image, or vice versa, or when the images are constructed virtually by words, the story becomes more complex, and the school process is extended to include a series of emotional aspects. Concretely, when the music, or of more general form, the sound begins to form a part of the game, enriching it. In fact, the pace of the texts in movement often synchronizes with music or sounds, appealing to more of one against our senses simultaneously. On the other hand, the process of reading becomes more enterteining when the texts appear in front of our eyes of not linear form. «

The difference between these exhibitions objetuales dedicated to the Design and Type in Motion takes root in that the latter is an interactive sample based on the participation of the public and that supposes an approximation to the youngest public, and to the users of digital formats and the new technologies of the communication, both with the approach and explanatory contents and with the didactic programmed activities.

+ info

Type in Motion

Foundation Barrie. Headquarters Vigo

On December 1 until April 1, 2012

[:]

[:es]Rafael Moneo+Hans Hollein. Premio a la Creatividad y la Innovación 2011[:gl]Rafael Moneo+Hans Hollein. Premio a Creatividade e a Innovación 2011[:en]Rafael Moneo+Hans Hollein. Creativity and the Innovation Award[:]

5

[:es]

El arquitecto español Rafael Moneo ha roto una lanza a favor de su profesión en Viena, al destacar el papel instrumental de este oficio en «las desgraciadas construcciones» de barrios destructores y de segundas viviendas en las costas españolas. Moneo hizo estos comentarios con motivo del Premio a la Creatividad y la Innovación que le otorgó la Cámara de Empresarios Hispano-Austríaca (Cehaus), una distinción que compartió con el veterano arquitecto Hans Hollein.

Rafael Moneo, en una imagen de archivo. | Manuel Fernández
Rafael Moneo, en una imagen de archivo | Manuel Fernández

«Los arquitectos cumplen con un papel instrumental que los deja a salvo muchas veces de las desgraciadas construcciones de estos barrios destructores de las ciudades o de esos bloques de segundas viviendas que han terminado con nuestras costas»,

ha dicho Moneo.

[…]

Efe

+ artículo publicado en el mundo[:gl]

O arquitecto español Rafael Moneo rompeu unha lanza a favor da súa profesión en Viena, ao destacar o papel instrumental deste oficio nas desgraciadas construcións de barrios destructores e de segundas vivendas nas costas españolas. Moneo fixo estes comentarios con motivo do Premio á Creatividade e a Innovación que lle outorgou a Cámara de Empresarios Hispano-Austríaca (Cehaus), unha distinción que compartiu co veterano arquitecto Hans Hollein.

Rafael Moneo, nunha imaxe de arquivo | Manuel Fernández | elmundo.es

«Os arquitectos cumpren cun papel instrumental que os deixa a salvo moitas veces das desgraciadas construcións destes barrios destructores das cidades ou deses bloques de segundas vivendas que terminaron coas nosas costas», dixo Moneo.

[…]

Efe

+ artigo publicado en el mundo[:en]

The Spanish architect Rafael Moneo has broken a lance in favour of his profession in Vienna, on having emphasized the instrumental paper of this trade in » the unfortunate constructions » of destructive neighborhoods and of the second housings on the Spanish coasts. I clown around it did these comments on the occasion of the Creativity and the Innovation Award that there granted the Businessmen’s Chamber to him Hispanic – Austrian (Cehaus), a distinction that he shared with the veteran architect Hans Hollein.

Rafael Moneo, in a library picture | Manuel Fernández | elmundo.es

» The architects expire with an instrumental paper that makes an exception of them often of the unfortunate constructions of these destructive neighborhoods of the cities or of these blocks of the second housings that have ended with our coasts «, Moneo has said.

[…]

Efe

+ article is published in el mundo[:]

Picasso 1939, las huellas de una exposiciónPicasso 1939, as pegadas dunha exposiciónPicasso 1939, the fingerprints of an exhibition

0

Eran tiempos agitados… en todos los sentidos. El 13 de enero de 1936 se inauguró en Barcelona una exposición de Pablo Picasso compuesta por 25 obras realizadas entre 1908 y 1935, que incluía pinturas, pasteles, acuarelas y papier-collés. Era un conjunto extraordinario que había seleccionado el propio artista, que ya llevaba tres décadas viviendo en París y quería que su obra se conociera en España. La mayoría de las piezas eran de su propiedad y el resto de coleccionistas de su entorno, como el galerista Pierre Löeb -que jugó un papel determinante pues fue en su local donde se reunieron las obras-, Maurice Raynal, Tristan Tzara, Christian Zervos y Marie Cuttoli.

Pablo Picasso, retratado por Man Ray | Museo Picasso

La exposición, organizada por la muy activa asociación de Amigos del Arte Nuevo (ADLAN), viajó a Bilbao en febrero y a Madrid en marzo. Se intentó que llegara también a Málaga y Tenerife, pero no fue posible. Luego volvió a París sin que se hubiera vendido ni una sola pieza. Reconstruirla sería ahora imposible; de alguna tela incluso se desconoce su paradero. Lo que sí es posible es buscar las trazas que dejó. Esto es lo que ha hecho ahora el Museo Picasso de Barcelona en la muestra titulada Picasso 1939, las huellas de una exposición, que recoge todas las pistas que dejó aquel evento, aunque no estén los cuadros.

[…]

J.M. Martí Font

+ artículo pubicado en el país

Eran tempos axitados… en todos os sentidos. O 13 de xaneiro de 1936 inaugurouse en Barcelona unha exposición de Pablo Picasso composta por 25 obras realizadas entre 1908 e 1935, que incluía pinturas, pasteis, acuarelas e papier-collés. Era un conxunto extraordinario que seleccionara o propio artista, que xa levaba tres décadas vivindo en Parides e quería que a súa obra coñecésese en España. A maioría das pezas eran da súa propiedade e o resto de coleccionistas da súa contorna, como o galerista Pierre Löeb -que xogou un papel determinante pois foi no seu local onde se reuniron as obras-, Maurice Raynal, Tristan Tzara, Christian Zervos e Marie Cuttoli.

Pablo Picasso, retratado por Man Ray | Museo Picasso

A exposición, organizada pola moi activa asociación de Amigos da Arte Nova (ADLAN), viaxou a Bilbao en febreiro e a Madrid en marzo. Intentouse que chegase tamén a Málaga e Tenerife, pero non foi posible. Logo volveu a Parides sen que se vendeu nin unha soa peza. Reconstruíla sería agora imposible; dalgunha tea ata se descoñece a súa paradero. O que si é posible é buscar trázalas que deixou. Isto é o que fixo agora o Museo Picasso de Barcelona na mostra titulada Picasso 1939, as pegadas dunha exposición, que recolle todas as pistas que deixou aquel evento, aínda que non estean os cadros.

[…]

J.M. Martí Font

+ artigo pubicado en el país

They were rough times … in every sense. On January 13, 1936 there was inaugurated in Barcelona Paul Picasso’s exhibition composed by 25 works realized between 1908 and 1935, which was including paintings, pastry, water-colors and papier-collés. It was an extraordinary set that there had selected the own artist, who already was going three decades living in Paris and it wanted that his work was known in Spain. The majority of the pieces were of his property and the rest of collectors of his environment, as the gallery owner Pierre Löeb – who played a determinant paper since it was in his place where the works met-, Maurice Raynal, Tristan Tzara, Christian Zervos and Marie Cuttoli.

Pablo Picasso, portrayed by Man Ray | Museo Picasso

The exhibition organized by the Friends’ very active association of the New Art (ADLAN), travelled to Bilbao in February and to Madrid in March. There was tried that it was coming also to Malaga and Tenerife, but it was not possible. Then it returned to Paris without not even an alone piece had been sold. To reconstruct it would be now impossible; of any fabric even his whereabouts are not known. What yes is possible is to look for the traces that it left. This is what the Museum has made now Picasso of Barcelona in the qualified sample Picasso 1939, the fingerprints of an exhibition, which gathers all the tracks that that event left, though the pictures are not.

[…]

J.M. Martí Font

+ article is pubished in el país

Casa de la Magia | trespes.arquitectos

«Una arquitectura de mínimos para un edificio espectáculo. Una serie de espacios concatenados en continua transformación albergarán el estudio, intercambio, aprendizaje y disfrute del ILUSIONISMO.»


Ante un programa rico y dinámico como el que nos presenta la Asociación de Magos Profesionais de Galicia nos encontramos un solar de 50m² en el casco histórico de Ourense con una  única fachada, a conservar por estar protegida por el Plan Especial de Reforma Interior, de bajo+2  con una ordenanza [a colmatar] de bajo +3 + ático retranqueado, la fachada existente se remataría con una galería.

Exterior
En la fachada de piedra se recuperan los huecos tapiados. Dos carpinterías fijas totalmente acristaladas franquean la puerta de acceso. En las  planta superiores se rompe levemente la simetría con el despiece de las aperturas de acceso a los balcones.

Se [Re]interpreta la galería como elemento formal y de control ambiental, jugando con las transparencias y la modulación de las carpinterías. El diseño de este elemento es fundamental para reducir las ganancias térmicas en los severos veranos Ourensanos al estar totalmente expuesta al sol de poniente. Las lamas mantienen las distancias de los montantes verticales de las galerías tradicionales colindantes que junto a la dimensión y disposición de las mismas provocan el comportamiento protector deseado.

Con los tres huecos verticales practicables del ático retranqueado que dan acceso a la terraza del inmueble queda configurada la nueva y única fachada.

Interior
En el interior se liberan los espacios a fachada y se articulan con una doble circulación.
Estos espacios multi-funcionales no poseen mobiliario fijo para poder facilitar la transformación y adaptarse al uso que tenga es ese momento [Exposición, Aula didáctica, Sala de proyecciones, visitas guiadas, etc.]. Las mesas se solucionan mediante una estructura hidráulica albergada en el espesor del forjado  así se podrán colocar y recoger con suma rapidez. Las sillas son sillas apilables que se guardan en pequeños espacios que ofrece la regularización de las medianeras lo mismo ocurre con las estanterías, hornacinas expositivas… etc.

Uso
El uso define profundamente la intervención lo que provoca una intensa relación entre los proyectistas y los usuarios para conseguir la versatilidad buscada y convertir la rehabilitación de un pequeño inmueble en una oportunidad de realizar un edificio ilusionante.
Por todo esto se nos antoja que el itinerario que nos propone la Asociación de Magos Profesionais de Galicia  seguro que captará la atención, suscitará interés, provocará asombro, despertará ilusión y terminará en aplauso tal y como define el ilusionismo René Lavand.

Flexibilidad
Se trata de un edificio singular que no se adapta a ningún uso concreto en el que co-existen muchas funciones que van configurando diferentes edificios según se plantean necesidades e ilusiones. Esta superposición de programas para un mismo uso [la magia o ilusionismo como gustan referirse a ella los que se dedican a ella] provoca la búsqueda de elementos coincidentes e insubstituibles colocados en el lugar adecuado para facilitar las transformaciones.

El resultado es una planta sencilla definida y acotada por dos circulaciones verticales.

Al programa se le da repuesta mediante mobiliario fijo que se alberga en el forjado [mesas], mobiliario móvil [sillas] que se almacena en los espacios que se generan al regularizar las medianeras. Los trasdosados generan hornacinas, estanterías y armarios.  Los espacios se transforman mediante “roles”, paneles deslizantes, la decoración es móvil por lo que cada sala puede ser muchas… para el mismo uso o para otro [miromagia, magia de cerca, magia… exposición de juegos y utensilios de magia, biblioteca, archivo, docencia de magia e ilusionismo… etc.]

Reinterpretar la Galería [más que un elemento formal]
Por exigencias de la normativa los añadidos en altura deben resolverse compositivamente como las tradicionales galerías. Estas desde siempre han desempeñado una función de control térmico actuando como captadores y acumuladores de energía durante los inviernos y como aislantes y amortiguadores del calor en los veranos.

Las limitaciones espaciales con las que nos encontramos imposibilitan el plantarse una solución tradicional de galería en cuanto a su componente vinculada al confort térmico.

Se plantea un gran paño de cierre formado por carpintería de madera de cedro y vidrios que alternan transparencias y opacidades que buscan aportar dinamismo a la fachada, en su percepción interior y exterior y matizar en mayor grado la fragmentación del paño.

Por el exterior secciones de cedro de 5×18 cm se disponen verticalmente por delante del paño de cierre a modo de velo ensombreciendo y protegiendo del agresivo soleamiento de Poniente existente en Ourense en los periodos estivales.

El ritmo, la profundidad de las secciones de cedro y la separación de estos elementos entre sí, así como respecto al paño de cierre vienen definidos por los ritmos formales de las galerías tradicionales del entorno, y por el estudio de los ángulos de incidencia de los rayos solares para la orientación y latitud en la que nos encontramos.

El ritmo del velo exterior se matiza cada tres piezas, duplicando la misma encolando dos secciones,10×18 cm, que se corresponde con los elementos estructurales sobre los que descansa la pequeña cubierta que enlaza la solución con el ático retranqueado y aporta la diferencia de secciones, espesores y ritmos tal y como ocurre con los sistemas tradicionales de galería.

La función portante y la capacidad para aportar control a la radiación solar en las épocas más batidas por el sol hacen que estemos ante algo que pretende ser más que un elemento formal.

Obra: Casa de la Magía
Emplazamiento: Rúa Cervantes 23. Plaza de la Ferrería. Orense. Galicia. España
Autores: trespes.arquitectos [Carlos Mosquera, Alberte Pérez, Enrique Iglesias]
Colaboradores: Mago Antón y Asociación de Magos Profesionais de Galicia [Asesores], Jorge Conde [estudiante], Sheyla García [estudiante], Ramiro Themudo [Cálculo de estructuras], Clara Cereijo [Instalaciones], Felipe Trillo [Diseño]
Fotografías: Ana Amado, trespes.arquitectos [Estado actual]
Año: 2008-2010
+ www.trespesarquitectos.com

+ premios
-V PREMIOS DE ARQUITECTURA ASCENSORES ENOR (Finalistas año 2011)

+ publicaciones
-Libro de los V PREMIOS DE ARQUITECTURA ASCENSORES ENOR (año 2011)

» An architecture of minimums for a building spectacle. A series of spaces concatenated in continuous transformation will shelter the study, exchange, learning and enjoyment of the ILUSIONISM. «

Before a rich and dynamic program like that we are presented by the Magicians’ Association Profesionais of Galicia we meet a lot of 50m ² in Ourense’s historical hull the only front, to preserving for being protected by the Special Plan of Interior Reform, of bajo+2 with an ordinance [to colmatar] of down +3 + attic retranqueado, the existing front would be finished off by a gallery.

Exterior

In the front of stone the blocked hollows recover. Two fixed totally glazed carpentries liberate the door of access. In the planta superior the symmetry breaks slightly with the break-down of the openings of access to the balconies.

[Re] interprets the gallery as a formal element and of environmental control, playing with the transparencies and the modulation of the carpentries. The design of this element is fundamental to reduce the thermal earnings in the severe summers Ourensanos on having been totally exposed to the Sun of west. The muds support the distances of the vertical amounts of the traditional adjacent galleries that close to the dimension and disposition of the same ones provoke the protective wished behavior.

With three vertical practicable hollows of the attic retranqueado that lead to the terrace of the building the new and only front remains formed.

Interior

In the interior the spaces are liberated to front and are articulated by a double traffic.

These multi-functional spaces do not possess fixed furniture to be able to facilitate the transformation and adapt to the use that has it is this moment [Exhibition, didactic Classroom, Room of projections, holding a permit visits, etc.]. The tables are solved by means of a hydraulic structure sheltered in the thickness of forged like that they will be able to place and to gather with supreme rapidity. The chairs are chairs apilables that guard in small spaces that the regularization of the dividing ones offers the same thing it happens with the racks, explanatory niches … etc.

Use

The use defines deeply the intervention what provokes an intense relation between the designers and the users to obtain the looked versatility and to turn the rehabilitation of a small building into an opportunity to realize a building ilusionante.

For all that he us takes a fancy that the itinerary that proposes us the Magicians’ Association sure Profesionais of Galicia that will catch the attention, will provoke interest, it will provoke amazement, will wake illusion up and will end in plaudit as René Lavand defines the ilusionismo.

Flexibility

It is a question of a singular building that he does not adapt to any concrete use in which there coexist many functions that are forming different buildings as needs and illusions appearing. This overlapping of programs for the same use [the magic or ilusionismo since they like to recount those who devote themselves to her] provokes the search of coincidental elements and insubstituibles placed in the place adapted to facilitate the transformations.

The result is a simple plant definite and annotated by two vertical traffics.

To the program reputting is given him by means of fixed furniture that stays in wrought [tables], mobile furniture [chairs] that is stored in the spaces that are generated on having regularized the dividing ones. The trasdosados generate niches, racks and cupboards. The spaces transform by means of «roles», panels deslizantes, the decoration is mobile for what every room can be great … for the same use or for other one [miromagia, magic closely, magic … exhibition of games and utensils of magic, library, file, teaching magic and ilusionismo … etc.]

To reinterpret the Gallery [more than a formal element]

For requirements of the regulation the added ones in height must resolve compositivamente as the traditional galleries. These from always have recovered a function of thermal control acting as captators and accumulators of energy during the winters and as insulating and absorbers of the heat in the summers.

The spatial limitations which we meet disable a traditional solution of gallery to stand firm as for his component linked to the thermal comfort.

There appears a great cloth of closing formed by carpentry of wood of cedar and glasses that alternate transparencies and opaquenesses that seek to contribute dynamism to the front, in his interior and exterior perception and to tint in major degree the fragmentation of the cloth.

On the outside sections of cedar of 5×18 cm arrange vertically ahead of the cloth of closing like veil darkening and protecting of the aggressive soleamiento of West existing in Ourense in the summer periods.

The pace, the depth of the sections of cedar and the separation of these elements between yes, as well as with regard to the cloth of closing they come defined by the formal paces of the traditional galleries of the environment, and for the study of the angles of incident of the solar beams for the orientation and latitude in which we are.

The pace of the exterior veil tints every three pieces, duplicating the same one sticking two sections, 10×18 cm, which corresponds with the structural elements on which it rests the small cover that connects the solution with the attic retranqueado and contributes the difference of sections, thicknesses and paces as happens with the traditional systems of gallery.

The function amble and the aptitude to contribute control for the solar radiation in the epochs most beaten by the Sun do that we are before something that tries to be more than a formal element.

Work: House of the Magic

Location: Cervantes 23 Street. Ferrería Square. Orense. Galicia. Spain

Authors: trespes.arquitectos [Carlos Mosquera, Alberte Pérez, Enrique Iglesias]

Collaborators: Mago Antón and Magicians’ Association Profesionais of Galicia [Advisers], Jorge Conde [student], Sheyla García [student], Ramiro Themudo [Calculation of structures], Clara Cereijo [Facilities], Felipe Trillo [Design]

Photographies: Ana Amado, trespes.arquitectos [Current State]

Year: 2008-2010

+ www.trespesarquitectos.com

+ prizes

-V PREMIOS DE ARQUITECTURA ASCENSORES ENOR (Finalist 2011)

+ publications

-Book: V PREMIOS DE ARQUITECTURA ASCENSORES ENOR (2011)

«Unha arquitectura de mínimos para un edificio espectáculo. Unha serie de espazos concatenados en continua transformación albergarán o estudo, intercambio, aprendizaxe e goce do ILUSIONISMO.»

Ante un programa rico e dinámico como o que nos presenta a Asociación de Meigos Profesionais de Galicia atopámosnos/atopámonos un solar de 50m² no casco histórico de Ourense cunha única fachada, a conservar por estar protexida polo Plan Especial de Reforma Interior, de baixo+2 cunha ordenanza [a colmatar] de baixo +3 + ático retranqueado, a fachada existente remataríase cunha galería.

Exterior

Na fachada de pedra recupéranse os ocos tapiados. Dous carpinterías fixas totalmente acristaladas franquean a porta de acceso. Nas planta superiores rómpese levemente a simetría co despiece das aperturas de acceso aos balcóns.

Se [Re]interpreta a galería como elemento formal e de control ambiental, xogando coas transparencias e a modulación das carpinterías. O deseño deste elemento é fundamental para reducir as ganancias térmicas nos severos veráns Ourensanos ao estar totalmente exposta ao sol de poñente. As lamas manteñen as distancias dos montantes verticais das galerías tradicionais colindantes que xunto á dimensión e disposición das mesmas provocan o comportamento protector desexado.

Cos tres ocos verticais practicables do ático retranqueado que dan acceso á terraza do inmueble queda configurada a nova e única fachada.

Interior

No interior libéranse os espazos a fachada e se articulan cunha dobre circulación.

Estes espazos multi-funcionales non posúen mobiliario fixo para poder facilitar a transformación e adaptarse ao uso que teña é ese momento [Exposición, Aula didáctica, Sala de proxeccións, visitas guiadas, etc.]. As mesas soluciónanse mediante unha estrutura hidráulica albergada no espesor do forxado así se poderán colocar e recoller con suma rapidez. As cadeiras son cadeiras apilables que se gardan en pequenos espazos que ofrece a regularización das medianeras o mesmo ocorre coas estanterías, hornacinas expositivas… etc.

Uso

O uso define profundamente a intervención o que provoca unha intensa relación entre os proyectistas e os usuarios para conseguir a versatilidad buscada e converter a rehabilitación dun pequeno inmueble nunha oportunidade de realizar un edificio ilusionante.

Por todo isto se nos antoja que o itinerario que nos propón a Asociación de Meigos Profesionais de Galicia seguro que captará a atención, suscitará interese, provocará asombro, espertará ilusión e terminará en aplauso tal e como define o ilusionismo René Lavand.

Flexibilidad

Trátase dun edificio singular que non se adapta a ningún uso concreto no que co-existen moitas funcións que van configurando diferentes edificios segundo suscítanse necesidades e ilusións. Esta superposición de programas para un mesmo uso [a maxia ou ilusionismo como gustan referirse a ela os que se dedican a ela] provoca a procura de elementos coincidentes e insubstituibles colocados no lugar adecuado para facilitar as transformacións.

O resultado é unha planta sinxela definida e acoutada por dúas circulacións verticais.

Ao programa dáselle reposta mediante mobiliario fixo que se alberga no forxado [mesas], mobiliario móbil [cadeiras] que se almacena nos espazos que se xeran ao regularizar as medianeras. Os trasdosados xeran hornacinas, estanterías e armarios. Os espazos transfórmanse mediante “roles”, paneles deslizantes, a decoración é móbil polo que cada sala pode ser moitas… para o mesmo uso ou para outro [miromagia, maxia de cerca, maxia… exposición de xogos e utensilios de maxia, biblioteca, arquivo, docencia de maxia e ilusionismo… etc.]

Reinterpretar a Galería [máis que un elemento formal]

Por esixencias da normativa os engadidos en altura deben resolverse compositivamente como as tradicionais galerías. Estas desde sempre desempeñaron unha función de control térmico actuando como captadores e acumuladores de enerxía durante os invernos e como aislantes e amortiguadores da calor nos veráns.

As limitacións espaciais coas que nos atopamos imposibilitan o plantarse unha solución tradicional de galería en canto á súa compoñente vinculada ao confort térmico.

Suscítase un gran pano de pechadura formada por carpintería de madeira de cedro e vidros que alternan transparencias e opacidades que buscan aportar dinamismo á fachada, na súa percepción interior e exterior e matizar en maior grado a fragmentación do pano.

Polo exterior seccións de cedro de 5×18 cm dispóñense verticalmente por diante do pano de pechadura a modo de veo ensombreciendo e protexendo do agresivo soleamiento de Poñente existente en Ourense nos periodos estivais.

O ritmo, a profundidade das seccións de cedro e a separación destes elementos entre si, así como respecto ao pano de pechadura veñen definidos polos ritmos formais das galerías tradicionais da contorna, e polo estudo dos ángulos de incidencia dos raios solares para a orientación e latitud na que nos atopamos.

O ritmo do veo exterior se matiza cada tres pezas, duplicando a mesma encolando dúas seccións,10×18 cm, que se corresponde cos elementos estructurales sobre os que descansa a pequena cuberta que enlaza a solución co ático retranqueado e aporta a diferenza de seccións, espesores e ritmos tal e como ocorre cos sistemas tradicionais de galería.

A función portante e a capacidade para aportar control á radiación solar nas épocas máis batidas polo sol fan que esteamos ante algo que pretende ser máis que un elemento formal.

Obra: Casa da Maxía

Emplazamento: Rúa Cervantes 23. Praza da Ferrería. Ourense. Galicia. España

Autores: trespes.arquitectos [Carlos Mosquera, Alberte Pérez, Enrique Iglesias]

Colaboradores: Mago Antón e Asociación de Magos Profesionais de Galicia [Asesores], Jorge Conde [estudante], Sheyla García [estudante], Ramiro Themudo [Cálculo de estructuras], Clara Cereijo [Instalacións], Felipe Trillo [Deseño]

Fotografías: Ana Amado, trespes.arquitectos [Estado actual]

Ano: 2008-2010

+ www.trespesarquitectos.com

+ premios

-V PREMIOS DE ARQUITECTURA ASCENSORES ENOR (Finalistas año 2011)

+ publicacións

-Libro de los V PREMIOS DE ARQUITECTURA ASCENSORES ENOR (año 2011)

¿Cómo mejorar a capacidad investigadora?¿Como mellorar a capacidade investigadora?How to improve to investigative capacity?

170

“Hoy la civilización aparece cada vez más involucrada en una infinita concatenación de medios y fines al interior de los cuales, la finalidad se ha convertido en contenido del motivo, y la utilidad elevada a significado genera la falta de significado”.

“The Human Condition”,  Hannah Arendt.

Estas palabras que Arendt escribe en 1958 sirven hoy para ilustrar una de las obsesiones de nuestra sociedad, la valoración de los resultados por encima de los motivos y las necesidades que los hacen útiles. Nos encontramos cada día con la obligación de conseguir un objetivo, muchas veces sin valorar el esfuerzo necesario para obtenerlo, o sin reflexionar sobre la ganancia que obtenemos intentando realizar ese cometido. Esta desmesura sin paciencia deja poco espacio a la crítica, a la reflexión sobre el significado de nuestros actos, y a la valoración de los errores que cometemos.

These words that Arendt writes in 1958 serve today to illustrate one of the obsessions of our company, the valuation of the results over the motives and the needs that make them useful. We meet every day the obligation to obtain an aim, often without valuing the effort necessary to obtain it, or without thinking about the profit that we obtain trying to realize this assignment. This immoderation without patience leaves little space to the critique, to the reflection on the meaning of our acts, and to the valuation of the mistakes that we commit.

+ info

“Hoxe a civilización aparece cada vez máis involucrada nunha infinita concatenación de medios e fins no interior da cal, a finalidade converteuse no contido do motivo, e a utilidade elevada a significado xenera a falla de significado”.

“The Human Condition”,  Hannah Arendt.

Estas palabras que Arendt escribe no 1958 serven hoxe para ilustrar unha das teimas da nosa sociedade, a valoración dos resultados por riba dos motivos e as necesidades que os fan útiles. Atopámonos cada día coa obriga de conseguir un obxectivo, moitas veces sen valorar o esforzo necesario para obtelo, ou sen reflexionar sobre a ganancia que obtemos tentando realizar ese cometido. Esta desmesura sen paciencia deixa pouco espazo á crítica, á reflexión sobre o significado dos nosos actos, e á valoración dos erros que cometemos.

+ info

«Today the civilization turns out to be increasingly involved in an infinite concatenation of means and ends to the interior of which, the purpose has turned into content of the motive, and the usefulness risen up to meaning generates the lack of meaning».

«The Human Condition «, Hannah Arendt.

These words that Arendt writes in 1958 serve today to illustrate one of the obsessions of our company, the valuation of the results over the motives and the needs that make them useful. We meet every day the obligation to obtain an aim, often without valuing the effort necessary to obtain it, or without thinking about the profit that we obtain trying to realize this assignment. This immoderation without patience leaves little space to the critique, to the reflection on the meaning of our acts, and to the valuation of the mistakes that we commit.

+ info

El asiento como arquitectura y la arquitectura como asientoO asento como arquitectura e a arquitectura como asentoThe seat as architecture and the architecture as seat

18

Cuando el antecesor del hombre, tal como hoy lo conocemos, incorporó su cuerpo sobre la vertical para superar un nuevo eslabón de la evolución, supo no sólo de la dificultad de la titánica tarea de erguirse y despegar la mirada del suelo hacia el horizonte sino del cansancio que esta acción le provocaba. Sentarse pues viene a significar, por obvia que nos parezca la reflexión, la búsqueda del inmediato descanso al esfuerzo de mantener la vertical. Parada en el camino del nómada Abel para, al menos por un momento, convertirse en un Caín que se hace parcialmente con un territorio. Un territorio mínimo, el que ocupa uno mismo y su capacidad de control alrededor siguiendo las pautas que Edward T Hall nos explica en “La dimensión oculta”, pues uno no ocupa sólo lo que su cuerpo, sino con sus posibles acciones. Sentarse, visto así, tiene relación entonces, no sólo con el descanso sino con la apropiación del lugar, al menos temporalmente y con todas sus manifestaciones culturales asociadas.

El significativo título de esta exposición: el asiento como arquitectura y la arquitectura como asiento, nos remite a una doble interpretación. Por un lado, el asiento como máquina, un invento que permite el descanso y que pertenece a la familia del pensamiento arquitectónico. Se trata del asiento fabricado como pieza que nos separa del suelo que cumple, al igual que la arquitectura, los tres preceptos clásicos, firmitas, utilitas, venustas, y que se enmarca, cuando no es nómada, en el recinto o territorio a cubierto y protegido de la arquitectura. Por otro lado, la propia arquitectura, la vernácula y la contemporánea, la primera de forma espontánea y la segunda creada  y pensada ex profeso para servir también de acomodo, de asiento y descanso. Los bordes, los enlaces, interiores y exteriores de la arquitectura como lugares-forma donde acomodar el descanso  e interferir en las relaciones de lo físico y estable con las acciones de uso de los ciudadanos.

El asiento en arquitectura a lo largo de la historia, ha sido un objeto máquina, poco frecuente fuera de las clases sociales prominentes y reservado únicamente a las jerarquías superiores hasta época muy reciente. Su uso, tal como lo conocemos hoy en día, sólo comenzó con la domesticidad holandesa del SXVI y se afianzó más recientemente en el SXVIII francés. Es sólo a partir de mediados del SXIX y más tarde a comienzos del SXX cuando en paralelo con la mejora de las condiciones domésticas y sociales, su uso se extiende paulatina y masivamente. Hasta entonces las silla, el asiento elevado del suelo prácticamente estaba reservado a las jerarquías más altas de la realeza, de la aristocracia y la iglesia.

En esta sucinta y general exposición de modelos del asiento en el SXX, nos interesa entonces el asiento en arquitectura desde dos ángulos contrapuestos:

1º como maquinaria menor y elemental a resguardo de la arquitectura que hace de complemento directo de la primera, en un claro sentido de mejora del confort,  de acondicionamiento de una domesticidad interna y después de salvaguardadas las funciones base de la arquitectura. Una especie de arquitectura dentro de la arquitectura porque la mesa y el asiento, además de su función de descanso y uso, son elementos ordenadores del espacio, generando encuentros y disposiciones que pueden alterar las condiciones iniciales del recinto cubierto de la arquitectura.

La mayoría de las acciones desarrolladas en el espacio arquitectónico relacionadas con la socialización y el trabajo tienen como soporte la perfecta máquina del asiento. Comer, estudiar, trabajar, dialogar, discutir, jugar son acciones más o menos sociales que van la mayor de las veces unidas al asiento, es decir, las hacemos sentados.

2º como uso y subversión de la propia arquitectura para ser usada como mobiliario. Arquitectura pensada y flexibilizada para descansar y ofrecer lugar donde pararse. Muy probablemente aquí no haya mejor forma de hablar sobre esta percepción que remitirse a la arquitectura del maestro holandés Herman Hertzberger, tanto en el análisis de la acción como en el resultado de sus propuestas de usar su arquitectura, tanto al interior como al exterior, para sentarse y establecer frescas y básicas relaciones de socialización.

La exposición intenta abrir la puerta a la reflexión, en ambas acepciones expresadas, sobre la importancia de las acciones más básicas de los usos de los habitantes de la arquitectura, al sentarse y sobre el asiento, tanto a través de la visión de  algunos de los modelos más conocidos del SXX como de la lectura de los textos del catálogo editados por Luis Gil y Cristina Nieto y escritos sobre la temática por:

Alvaro Siza, Carlos Puente, Luisa Castro, Luis Moreno Mansilla-Emilio Tuñón, Santiago Bouzán, Carlos Quintáns, Luis Gil Pita-Cristina Nieto Peñamaría, Herman Hertzberger y Alejandro de la Sota.

Comisario: unDO reDO [cristina nieto+luis gil]
Organiza: unDO reDO y Delegacion de A Coruña del Colexio de Arquitectos

EL ASIENTO COMO ARQUITECTURA Y LA ARQUITECTURA COMO ASIENTO
15 de noviembre 2011 – 15 de diciembre 2011
Sala de Exposiciones de la delegación de A Coruña del Colexio de Arquitectos de Galicia
Lunes a Viernes: de 8:00 a 15:00 h
Federico Tapia 64, 62 bajo – 15005, La Coruña
Tel: +34.981 122 255

Cando o antecesor do home, tal como hoxe coñecémolo, incorporou o seu corpo sobre a vertical para superar un novo eslabón da evolución, soubo non só da dificultade da titánica tarefa de erguerse e despegar a mirada do chan cara ao horizonte senón do cansazo que esta acción provocáballe. Sentarse pois vén significar, por obvia que nos pareza a reflexión, a procura do inmediato descanso ao esforzo de manter a vertical. Parada no camiño do nómada Abel para, polo menos por un momento, converterse nun Caín que se fai parcialmente cun territorio. Un territorio mínimo, o que ocupa un mesmo e a súa capacidade de control ao redor seguindo as pautas que Edward T Hall explícanos en “A dimensión oculta”, pois uno non ocupa só o que o seu corpo, senón coas súas posibles accións. Sentarse, visto así, ten relación entón, non só co descanso senón coa apropiación do lugar, polo menos temporalmente e con todas as súas manifestacións culturais asociadas.

O significativo título desta exposición: o asento como arquitectura e a arquitectura como asento, remítenos a unha dobre interpretación. Por unha banda, o asento como máquina, un invento que permite o descanso e que pertence á familia do pensamento arquitectónico. Trátase do asento fabricado como peza que nos separa do chan que cumpre, do mesmo xeito que a arquitectura, os tres preceptos clásicos, firmitas, utilitas, venustas, e que se enmarca, cando non é nómada, no recinto ou territorio a cuberto e protexido da arquitectura. Doutra banda, a propia arquitectura, a vernácula e a contemporánea, a primeira de forma espontánea e a segunda creada e pensada ex profeso para servir tamén de acomodo, de asento e descanso. Os bordos, enlácelos, interiores e exteriores da arquitectura como lugares-forma onde acomodar o descanso e interferir nas relacións do físico e estable coas accións de uso dos cidadáns.

O asento en arquitectura ao longo da historia, foi un obxecto máquina, pouco frecuente fose das clases sociais prominentes e reservado únicamente ás xerarquías superiores ata época moi recente. O seu uso, tal como coñecémolo hoxe en día, só comezou coa domesticidad holandesa do SXVI e afianzouse máis recientemente no SXVIII francés. É só a partir de mediados do SXIX e máis tarde a comezos do SXX cando en paralelo con mellóraa das condicións domésticas e sociais, o seu uso esténdese paulatina e masivamente. Ata entón as cadeira, o asento elevado do chan prácticamente estaba reservado ás xerarquías máis altas da realeza, da aristocracia e a igrexa.

Nesta sucinta e xeral exposición de modelos do asento no SXX, interésanos entón o asento en arquitectura desde dous ángulos contrapuestos:

1º como maquinaria menor e elemental a resgardo da arquitectura que fai de complemento directo da primeira, nun claro sentido de mellora do confort, de acondicionamiento dunha domesticidad interna e logo de salvagardadas as funcións basee da arquitectura. Unha especie de arquitectura dentro da arquitectura porque a mesa e o asento, ademais da súa función de descanso e uso, son elementos ordenadores do espazo, xerando encontros e disposicións que poden alterar as condicións iniciais do recinto cuberto da arquitectura.

A maioría das accións desenvolvidas no espazo arquitectónico relacionadas coa socialización e o traballo teñen como soporte a perfecta máquina do asento. Comer, estudar, traballar, dialogar, discutir, xogar son accións máis ou menos sociais que van a maior das veces unidas ao asento, é dicir, facémolas sentados.

2º como uso e subversión da propia arquitectura para ser usada como mobiliario. Arquitectura pensada e flexibilizada para descansar e ofrecer lugar onde pararse. Moi probablemente aquí non haxa mellor forma de falar sobre esta percepción que remitirse á arquitectura do mestre holandés Herman Hertzberger, tanto na análise da acción como no resultado das súas propostas de usar a súa arquitectura, tanto ao interior como ao exterior, para sentarse e establecer frescas e básicas relacións de socialización.

A exposición intenta abrir a porta á reflexión, en ambas acepciones expresadas, sobre a importancia das accións máis básicas dos usos dos habitantes da arquitectura, ao sentarse e sobre o asento, tanto a través da visión dalgúns dos modelos máis coñecidos do SXX como da lectura dos textos do catálogo editados por Luís Gil e Cristina Neto e escritos sobre a temática por:

Alvaro Siza, Carlos Ponte, Luisa Castro, Luís Moreno Mansilla-Emilio Tuñón, Santiago Bouzán, Carlos Quintáns, Luís Gil Pita-Cristina Neto Peñamaría, Herman Hertzberger e Alejandro da Sota.

Comisario: unDO reDO [cristina neto+luís gil]

Organiza: unDO reDO e Delegacion da Coruña do Colexio de Arquitectos

O ASENTO COMO ARQUITECTURA E A ARQUITECTURA COMO ASENTO

15 de novembro 2011 – 15 de decembro 2011

Sala de Exposicións da delegación da Coruña do Colexio de Arquitectos de Galicia

Luns a Venres: de 8:00 a 15:00 h

Federico Tapia 64, 62 baixo – 15005, A Coruña

Tel: +34.981 122 255

When the predecessor of the man, as today we know it, it incorporated his body on the vertical one to overcome a new link of the evolution, knew not only of the difficulty of the titanic task of raising and becoming detached the look of the soil towards the horizon but of the weariness that this action was provoking him. To sit down so comes to mean, for obvious that looks like to us the reflection, the search of the immediate rest to the effort to support the vertical one. Stop in the way of the nomad Abel for, at least for a moment, to turn into a Cain who is done partially by a territory. A minimal territory, which occupies one itself and his capacity of control around following the guidelines that Edward T Hall explains to us in » The dimension conceals «, since one does not occupy only what his body, but with his possible actions. To sit down, I dress like that, it has relation at the time, not only with the rest but with the local appropriation, at least temporarily and with all his cultural associate manifestations.

The significant title of this exhibition: the seat like architecture and the architecture as seat, he sends us to a double interpretation. On the one hand, the seat like machine, an invention that allows the rest and that belongs to the family of the architectural thought. It is a question of the seat made as piece that it separates us from the soil that fulfills, as the architecture, three classic rules, firmitas, utilitas, venustas, and that places, when it is not nomadic, in the enclosure or territory to cutlery and protected from the architecture. On the other hand, the own architecture, the vernacular one and the contemporary one, the first one of spontaneous form and the created and well-considered second one ex-I practise to use also as arrangement, as seat and rest.  The edges, the links, interiors and exteriors of the architecture like places – forms where to accommodate the rest and to interfere in the relations of the physical and stable thing with the actions of use of the citizens.

The seat in architecture along the history, has been an object machine, frequent little out of the social classes prominent and reserved only to the top hierarchies up to very recent epoch. His use, as we know it nowadays, only it began with the Dutch domesticity of the SXVI and became strong more recently in the French SXVIII. It is only from middle of the SXIX and later at the beginning of the SXX when in parallel with the improvement of the domestic and social conditions, his use spreads gradually and massively. Till then the silla, the high seat of the soil practically was reserved to the highest hierarchies of the royalty, of the aristocracy and the church.

In this model succinct and general exhibition of the seat in the SXX, we are interested then in the seat in architecture from two opposite angles:

1 º as minor and elementary machinery to security of the architecture that it does of direct complement of the first one, in a clear sense of improvement of the comfort, of conditioning of an internal domesticity and after safeguarded the functions base of the architecture. A species of architecture inside the architecture because the table and the seat, besides his function of rest and use, are elements computers of the space, generating meetings and dispositions that can alter the initial conditions of the covered enclosure of the architecture.

The majority of the actions developed in the architectural space related to the socialization and the work take the perfect machine of the seat as a support. To eat, to study, to work, to talk, to discuss, to play are more or less social actions that go the major one of the times joined the seat, that is to say, we make them seated.

2 º as use and subversion of the own architecture to be used as furniture. Architecture well-considered and adapted to rest and to offer place where to stop. Very probably here there is no better way of speaking on this perception that to be sent to the architecture of the Dutch teacher Herman Hertzberger, both in the analysis of the action and in the result of his offers of using his architecture, so much to the interior as on the outside, fresh and basic relations of socialization to sit and to be established.

The exhibition tries to open the door for the reflection, in both expressed meanings, on the importance of the most basic actions of the uses of the inhabitants of the architecture, on having sat down and on the seat, so much across the vision of some of the models more acquaintances of the SXX as of the reading of the texts of the catalogue edited by Luis Gil and Cristina Nieto and writings on the subject matter for:

Alvaro Siza, Carlos Puente, Luisa Castro, Luis Moreno Mansilla-Emilio Tuñón, Santiago Bouzán, Carlos Quintáns, Luis Gil Pita-Cristina Nieto Peñamaría, Herman Hertzberger and Alejandro de la Sota.

Commissioner:: unDO reDO [cristina nieto+luis gil]

Organize: unDO reDO and Delegacion de A Coruña del Colexio de Arquitectos

The seat as architecture and the architecture as seat

On November 15, 2011 – December 15, 2011

Room of Exhibitions of Delegation de A Coruña del Colexio de Arquitectos de Galicia

Lunes a Viernes: de 8:00 a 15:00 h

Federico Tapia 64, 62 bajo – 15005, La Coruña

Tel: +34.981 122 255

Construyendo UToPíAs: de De Stijl a la New BauhausConstruindo UToPíAs: de De Stijl a New BauhausConstructing Utopias: from De Stijl to New Bauhaus

2

Las utopías no sólo carecen de lugar sino de imágenes concretas. A pesar del esfuerzo realizado por Hans Holbein en el siglo XVI para ofrecer una imagen de la isla ideada por Tomás Moro, no ha sido posible generar una iconografía específicamente utópica. Esto se debe, tal vez, a que la utopía es una idea abstracta basada en el orden social y la ecuanimidad de la justicia. Estos conceptos, más que reclamar imágenes que muestren la felicidad de los ciudadanos utópicos o la magnificencia de los logros de su sociedad, se expresan por medio de elementos abstractos, como la tersa rectitud de la línea, el orden de la retícula o la regularidad en la sucesión de intervalos, es decir, se encarna en las sobrias leyes de la geometría. Cuando, tras los horrores de la Primera Gran Guerra, muchos artistas e intelectuales europeos se refugiaron nuevamente en la idea de utópica, reclamaron la formación de un hombre nuevo y desarrollaron un arte abstracto de raíz geométrica que hoy reconocemos bajo el término «constructivismo», entendido éste de forma laxa.

Zwei Gelbe Flecken (1947), de Kurt Schwitters

[…]

Javier Maderuelo

+ artículo publicado en el pais

Construyendo UToPíAs: de De Stijl a la New Bauhaus
Galería Guillermo de Osma
Claudio Coello, 4. Madrid. España
Hasta el 17 de febrero de 2012

As utopías non só carecen de lugar senón de imaxes concretas. A pesar do esforzo realizado por Hans Holbein no século XVI para ofrecer unha imaxe da illa ideada por Tomás Mouro, non foi posible xerar unha iconografía específicamente utópica. Isto débese, talvez, a que a utopía é unha idea abstracta baseada na orde social e a ecuanimidad da xustiza. Estes conceptos, máis que reclamar imaxes que mostren a felicidade dos cidadáns utópicos ou a magnificencia dos logros da súa sociedade, exprésanse por medio de elementos abstractos, como a tersa rectitud da liña, a orde da retícula ou a regularidad na sucesión de intervalos, é dicir, encárnase nas sobrias leis da geometría. Cando, tralos horrores da Primeira Gran Guerra, moitos artistas e intelectuais europeos refuxiáronse nuevamente na idea de utópica, reclamaron a formación dun home novo e desenvolveron unha arte abstracto de raíz geométrica que hoxe recoñecemos baixo o término constructivismo, entendido este de forma laxa.

Zwei Gelbe Flecken (1947), de Kurt Schwitters

[…]

Javier Maderuelo

+ artigo publicado en el país

Construindo UToPíAs: de De Stijl a New Bauhaus

Galería Guillermo de Osma

Claudio Coello, 4. Madrid. España

Ata el 17 de febreiro de 2012

Las utopías no sólo carecen de lugar sino de imágenes concretas. A pesar del esfuerzo realizado por Hans Holbein en el siglo XVI para ofrecer una imagen de la isla ideada por Tomás Moro, no ha sido posible generar una iconografía específicamente utópica. Esto se debe, tal vez, a que la utopía es una idea abstracta basada en el orden social y la ecuanimidad de la justicia. Estos conceptos, más que reclamar imágenes que muestren la felicidad de los ciudadanos utópicos o la magnificencia de los logros de su sociedad, se expresan por medio de elementos abstractos, como la tersa rectitud de la línea, el orden de la retícula o la regularidad en la sucesión de intervalos, es decir, se encarna en las sobrias leyes de la geometría. Cuando, tras los horrores de la Primera Gran Guerra, muchos artistas e intelectuales europeos se refugiaron nuevamente en la idea de utópica, reclamaron la formación de un hombre nuevo y desarrollaron un arte abstracto de raíz geométrica que hoy reconocemos bajo el término «constructivismo», entendido éste de forma laxa.

Zwei Gelbe Flecken (1947), by Kurt Schwitters

[…]

Javier Maderuelo

+ article is published in el país

Constructing Utopias: from De Stijl to New Bauhaus

Guillermo de Osma Gallery

Claudio Coello, 4. Madrid. Spain

Until February 17, 2012

Una imagen de España. Fotógrafos estereoscopistas franceses (1856-1867)Unha imaxe de España. Fotógrafos estereoscopistas franceses (1856-1867)An image of Spain. Photographers estereoscopistas French (1856-1867)

4

Desde que la Reina Victoria mostró su fascinación por un estereoscopio en la feria universal de Londres 1851, el experimento que permite la sensación de relieve en las fotografías traspasó las fronteras y llegó a este país con los artistas de la lente viajera. Hoy, a 160 años, la visión de instantáneas antiguas en tercera dimensión es motivo de la exposición Una imagen de España. Fotógrafos estereoscopistas franceses (1856-1867).

La explanada ocupa el barrio de la Virgen y forma un triángulo con la plaza de Mariana Pineda y la de Bitaubín |Joseph Carpentier

El salón de Calcografía Nacional de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando es el espacio en el que la Fundación MAPFRE ha reunido la particular mirada que, gracias al desarrollo de la técnica estereoscópica, difunden de la España decimonómica tres fotógrafos: Joseph Carpentier, J. Andrieu y Ernest Lamy. También participan los editores Ferrier & Soulier y los hermanos Gaudin. Ante los ojos del visitante se despliega una riqueza de elementos que ofrecen una amplia visión de la estereoscopía: además de la colección de imágenes que permiten al espectador experimentar la tercera dimensión, la muestra cuenta con libros de viaje, documentos sobre la técnica, cámaras y visores. Una suma que arroja un total de 130 piezas.

[…]

Jhovanni Raga

+ artículo publicado en el país

Desde que a Reina Vitoria mostrou a súa fascinación por un estereoscopio na feira universal de Londres 1851, o experimento que permite a sensación de relevo nas fotografías traspasou as fronteiras e chegou a este país cos artistas da lente viaxeira. Hoxe, a 160 anos, a visión de instantáneas antigas en terceira dimensión é motivo da exposición Unha imaxe de España. Fotógrafos estereoscopistas franceses (1856-1867).

A explanada ocupa o barrio da Virxe e forma un triángulo coa praza de Mariana Pineda e a de Bitaubín | Joseph Carpentier

O salón de Calcografía Nacional da Real Academia de Belas Artes de San Fernando é o espazo no que a Fundación MAPFRE reuniu a particular mirada que, grazas ao desenvolvemento da técnica estereoscópica, difunden da España decimonómica tres fotógrafos: Joseph Carpentier, J. Andrieu e Ernest Lamy. Tamén participan os editores Ferrier & Soulier e os irmáns Gaudin. Ante os ollos do visitante desprégase unha riqueza de elementos que ofrecen unha ampla visión da estereoscopía: ademais da colección de imaxes que permiten ao espectador experimentar a terceira dimensión, a mostra conta con libros de viaxe, documentos sobre a técnica, cámaras e visores. Unha suma que arroxa un total de 130 pezas.

[…]

Jhovanni Raga

+ artigo publicado en el país

Since the Queen Victory showed his fascination for a stereoscope in the universal fair of London 1851, the experiment that allows the sensation of relief in the photographies penetrated the borders and came to this country with the artists of the travelling lens. Today, to 160 years, the vision of instantaneous ancient in third dimension is a motive of the exhibition An image of Spain. Photographers estereoscopistas French (1856-1867).

The esplanade occupies the neighborhood of the Virgin and forms a triangle with Mariana Pineda’s square and that of Bitaubín | Joseph Carpentier

The lounge of National Chalcography of the Royal Academy of San Fernando’s Fine arts is the space in which the Foundation MAPFRE has assembled the particular look that, thanks to the development of the stereoscopic technology, three photographers spread of the Spain decimonómica: Joseph Carpentier, J. Andrieu and Ernest Lamy. Also there take part the publishers Ferrier and Soulier and the brothers Gaudin. Before the eyes of the visitor despliega a wealth of elements that offer a wide vision of the estereoscopía: besides the collection of images that allow to the spectator to experience the third dimension, the sample possesses books of trip, documents on the technology, chambers and visors. A sum that throws a total of 130 pieces.

[…]

Jhovanni Raga

+ article is published in el país

Catálogo BEAUXI disponible onlineCatálogo BEAUXI disponible onlineCatalogue available BEAUXI online

0

XI Bienal Española de Arquitectura y Urbanismo. «La Bienal Española de Arquitectura y Urbanismo tiene su origen en el trabajo conjunto de tres instituciones: el Ministerio de Fomento, el Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España y la Universidad Internacional Menéndez Pelayo. La edición a la que corresponde este catálogo es la undécima, señal no ya de que es un proyecto consolidado, sino de su importancia como indicador de las tendencias de la arquitectura y el urbanismo en España.»

»El lema de esta edición Lo próximo, lo necesario, quiere ser reflejo del momento que atraviesa el país, en el que se está cuestionando el modelo de desarrollo y, de modo particular, el del sector de la construcción de las últimas décadas». José Blanco López.

+ info

The Biennial Spanish XIth of Architecture and Urbanism. » The Spanish Biennial show of Architecture and Urbanism has his origin in the joint work of three institutions: the Department of Promotion, the Top Advice of the Architects’ Colleges of Spain and the International University Menéndez Pelayo. The edition to which this catalogue corresponds is the undécima, sign not already of that it is a project consolidated, but of his importance as indicator of the trends of the architecture and the urbanism in Spain. «

Catalogue available BEAUXI online

» The motto of this edition The near thing, the necessary thing, wants to be a reflection of the moment that crosses the country, in which the model of development is questioning and, in a particular way, that of the sector of the construction of last decades «. Jose Blanco Lopez.

+ info

The Biennial Spanish XIth of Architecture and Urbanism. » The Spanish Biennial show of Architecture and Urbanism has his origin in the joint work of three institutions: the Department of Promotion, the Top Advice of the Architects’ Colleges of Spain and the International University Menéndez Pelayo. The edition to which this catalogue corresponds is the undécima, sign not already of that it is a project consolidated, but of his importance as indicator of the trends of the architecture and the urbanism in Spain. «

» The motto of this edition The near thing, the necessary thing, wants to be a reflection of the moment that crosses the country, in which the model of development is questioning and, in a particular way, that of the sector of the construction of last decades «. Jose Blanco Lopez.

+ info

Documental “Mujeres y Construcción” | asf

44

ASF estuvo presente el martes 25 de Octubre en el plató de Solidaria TV, una cadena de televisión especializada en la emisión de programación sobre temas vinculados con la solidaridad y el voluntariado. Durante el programa miembros de ASF ofrecieron una breve presentación de la tipología de proyectos llevados a cabo por ASF, ejemplificados en el documental «Mujeres y Construcción» sobre el proyecto que la organización ha realizado en Senegal con la organización local «Dynamique Femme».

[…]

+ artículo publicado en arquitectos sin fronteras

ASF estivo presente o martes 25 de Outubro no plató de Solidaria TV, unha cadea de televisión especializada na emisión de programación sobre temas vinculados coa solidariedade e o voluntariado. Durante o programa membros de ASF ofreceron unha breve presentación da tipología de proxectos levados a cabo por ASF, ejemplificados no documental Mulleres e Construción sobre o proxecto que a organización realizou en Senegal coa organización local «Dynamique Femme».

http://www.youtube.com/watch?v=3ezUSToDB9k&feature=player_embeddedArquitectos Sin Fronteras | Compromiso Tv 127 | SolidariaTV | youtube.com

[…]

+ artigo publicado en arquitectos sin fronteras

ASF was present on Tuesday, the 25th of October in the set of Solidary TV, a television channel specialized in the emission of programming on topics linked with the solidarity and the voluntary work. During the program members of ASF offered a brief presentation of the typology of projects carried out by ASF, exemplified in the documentary » Women and Construction » on the project that the organization has realized in Senegal with the local organization «Dynamique Femme».

http://www.youtube.com/watch?v=3ezUSToDB9k&feature=player_embeddedArquitectos Sin Fronteras | Compromiso Tv 127 | SolidariaTV | youtube.com

[…]

+ article is published in arquitectos sin fronteras

ar+d. Emerging Architecture Awards 2011ar+d. Emerging Architecture Awards 2011ar+d. Emerging Architecture Awards 2011

0

El pasado miércoles se entregaron el prestigoso premio AR+Awards for Emerging Architecture en el Royal Institute of British Architects (RIBA) en Londres. El premio ha sido compartido entre estudio gallego CREUSeCARRASCO arquitectos [Juan Creus + Covadonga Carrasco] y el arquitecto tailandés Boonserm Premthada, con las obras Remodelación del Puerto de Malpica y por Instituto Kantana de Cine y Animación. Tuvieron que enfrentarse a más de 300 propuestas de todo el mundo. Entre las dieciséis realizaciones que quedaron finalistas destacaron especialmente españoles y japoneses, aunque también hubo menciones entre otros para técnicos estones, noruegos y americanos.

Maqueta de Remodelación del puerto de Malpica, La Coruña, España

«The jury was impressed by the scheme, admiring the way it sought to re-animate the harbour in a modest yet highly responsive way that must surely have aregenerative impact on the village as a whole. Jury members were especially seduced by the elegance of the new promenade structures and by the evident skill intheir design and execution. All unanimously agreed that it was a worthy joint winner.» in EMERGING ARCHITECTURE AWARDS – JOINT WINNER

Exposición de Maquetas en Florence Hall

Los ganadores tendrán que volver a Londres en febrero para ofrecer una conferencia en la que explicarán cómo se gestó y se desarrolló el trabajo, que el jurado destacó especialmente por su simplicidad y por el uso de pocos materiales.

+ Proyectos

+ info

O pasado mércores entregáronse o prestigoso premio AR+Awards for Emerging Architecture no Royal Institute of British Architects (RIBA) en Londres. O premio foi compartido entre estudo galego [Juan Creus + Covadonga Carrasco] e o arquitecto tailandés Boonserm Premthada, coas obras Remodelación do Porto de Malpica e por Instituto Kantana de Cine e Animación. Tiveron que enfrontarse a máis de 300 propostas de todo o mundo. Entre as dezaseis realizacións que quedaron finalistas destacaron especialmente españois e xaponeses, aínda que tamén houbo menciones entre outros para técnicos estones, noruegos e americanos.

Maqueta de Remodelación do porto de Malpica, A Coruña, España

«The jury was impressed by the scheme, admiring the way it sought to re-animate the harbour in a modest yet highly responsive way that must surely have aregenerative impact on the village as a whole. Jury members were especially seduced by the elegance of the new promenade structures and by the evident skill intheir design and execution. All unanimously agreed that it was a worthy joint winner.»

in EMERGING ARCHITECTURE AWARDS – JOINT WINNER

Exposición de Maquetas na Florence Hall

Os ganadores terán que volver a Londres en febreiro para ofrecer unha conferencia na que explicarán como se gestó e desenvolveuse o traballo, que o xurado destacou especialmente polo seu simplicidad e polo uso de poucos materiais.

+ Proxectos

+ info

Last Wednesday Emerging Architecture delivered themselves the prestigoso prize AR+Awards for in the Royal Institute of British Architects (RIBA) in London. The prize there has been shared between Galician study [Juan Creus + Covadonga Carrasco] and the Thai architect Boonserm Premthada, with the works Malpica’s Harbour Remodelling and Kantana Film and Animation Institute. They had to face more than 300 offers of the whole world. Between sixteen accomplishments that they remained finalists Spanish and Japanese stood out specially, though also there were mentions between others for technical personnel.

Model of Malpica’s Harbour Remodelling, A Coruña, Spain

«The jury was impressed by the scheme, admiring the way it sought to re-animate the harbour in a modest yet highly responsive way that must surely have aregenerative impact on the village as a whole. Jury members were especially seduced by the elegance of the new promenade structures and by the evident skill intheir design and execution. All unanimously agreed that it was a worthy joint winner.»

in  EMERGING ARCHITECTURE AWARDS – JOINT WINNER

Exhibition of Models in Florence Hall

The winners will have to return to London in February to offer a conference in which they will explain how it was in preparation and there developed the work, which the juror emphasized specially for his simplicity and for the use of few materials.

+ Projects

+ info

Modos de verModos de verManners of seeing

157

Este libro revela cómo nuestros modos de ver afectan a nuestra forma de interpretar. En concreto analiza cuatro aspectos de la interpretación de la pintura al óleo: su origen relacionado con el sentido de la propiedad, la posición continuada de la mujer como objeto pictórico, la relación entre la herencia visual de la pintura y la publicidad actual y, por último, la transformación del significado de la obra original en el marco de sus múltiples reproducciones. Con los años, Modos de ver se ha convertido en un título indispensable de la teoría del arte y de la comunicación visual.

John Berger (Londres, 1926) se formó en la Central School of Arts de Londres. Después de dedicarse a dar clases de dibujo, comenzó a escribir crítica de arte y pronto cambió su registro por la novela, el ensayo, la poesía, el teatro y el guión cinematográfico y televisivo. Desde hace más de treinta años vive y trabaja en un pueblo de la Alta Saboya. Ha colaborado en diferentes proyectos con Jean Mohr, Alain Tunner, Nella Bielski, John Christie o su propia hija Katya. John Berger no considera la escritura como una profesión, sino como un modo de aproximación a lo experimentado. Entre sus estudios sobre arte traducidos al castellano se encuentran Mirar, Modos de ver y Otra manera de contar (con Jean Mohr), todos ellos publicados por Editorial Gustavo Gili.

Este libro revela como os nosos modos de ver afectan á nosa forma de interpretar. En concreto analiza catro aspectos da interpretación da pintura ao óleo: a súa orixe relacionada co sentido da propiedade, a posición continuada da muller como obxecto pictórico, a relación entre a herdanza visual da pintura e a publicidade actual e, para rematar, a transformación do significado da obra orixinal no marco das súas múltiples reproducións. Cos anos, Modos de ver converteuse nun título indispensable da teoría da arte e da comunicación visual.

John Berger (Londres, 1926) formouse na Central School of Arts de Londres. Logo de dedicarse a dar clases de debuxo, comezou a escribir crítica de arte e pronto cambiou a súa rexistro pola novela, o ensaio, a poesía, o teatro e o guión cinematográfico e televisivo. Desde fai máis de trinta anos vive e traballa nun pobo da Alta Saboya. colaborou en diferentes proxectos con Jean Mohr, Alain Tunner, Nella Bielski, John Christie ou a súa propia filla Katya. John Berger non considera a escritura como unha profesión, senón como un modo de aproximación ao experimentado. Entre os seus estudos sobre arte traducidos ao castelán atópanse Mirar, Modos de ver e Outro xeito de contar (con Jean Mohr), todos eles publicados por Editorial Gustavo Gili.

This book reveals how our manners of seeing concern our way of interpreting. In concrete he analyzes four aspects of the interpretation of the oil paint: his origin related to the sense of the property, the continued position of the woman as pictorial object, the relation between the visual inheritance of the painting and the current and, advertising finally, the transformation of the meaning of the original work in the frame of his multiple reproductions. With the years, Manners of seeing it has turned into an indispensable title of the theory of the art and of the visual communication.

John Berger (London, 1926) was formed in the Head office School of Arts of London. After devoting itself to give lessons of drawing, it began to write critique of art and soon it changed his record into the novel, the test, the poetry, the theatre and the cinematographic and television script. For more than thirty years it lives and is employed at a people of the High Savoy. There has collaborated in different projects with Jean Mohr, Alain Tunner, Nella Bielski, John Christie or his own daughter Katya. John Berger does not consider the writing to be a profession, but as a way of approximation to the experienced thing. Between his studies on art translated they find the Castilian To look, Manners of seeing and Another way of counting (with Jean Mohr), all of them published by Publishing house Gustavo Gili.

Máster en Estudios Avanzados de Proyectos ArquitectónicosMáster en Estudos Avanzados de Proxectos ArquitectónicosMáster in Advanced Studies of Architectural Projects

636

La arquitectura contemporánea está viéndose sometida en los últimos años a un proceso de cambios acelerados. Estas situaciones son una ocasión única para abrir una profunda reflexión sobre el quehacer del arquitecto. Este Máster se sitúa dentro del campo específico de los proyectos arquitectónicos, intenta avanzar una respuesta a una sociedad que requiere de una figura diferente de arquitecto, donde el desplazamiento de sus funciones tradicionales se dirige hacia posiciones donde éste es capaz de organizar y disponer recursos con lógicas alternativas a las empleadas por otras ramas profesionales. La creciente valoración de esas capacidades en la sociedad, hacen que nuevos campos puedan desplegarse en su futuro, pero para ello debe actualizar sus conocimientos en su campo diferencial de actividad que es el de los proyectos arquitectónicos.

En ese sentido, el hecho de proyectar es la verdadera habilidad que le especializa respecto a otros profesionales. El valor que la formación dentro de ese campo ha tenido para generaciones, como desencadenante de una serie de habilidades y actitudes, es el punto clave que este Máster quiere potenciar. Esa formación, específica y única, es el mayor valor añadido de que dispone el nuevo arquitecto para complementar y enriquecer muchos de los campos que hasta ahora han visto el oficio de arquitecto más como un peaje legal que como una oportunidad.

El Máster en Proyectos Arquitectónicos va dirigido a los estudiantes y a los profesionales del mundo de la arquitectura que quieran profundizar en su carácter más auténtico, actualizándose en el conocimiento de nuevas técnicas y procesos destinados a la ejecución del proyecto arquitectónico que tengan como objeto fundamental encarar los nuevos tiempos donde entender la verdadera profundidad de las estrategias arquitectónicas contemporáneas.

Duración y Horario: De lunes a jueves de 15.30 a 20.30, de enero a julio
Modalidad: 60 % Presencial. 40 % Trabajos de investigación.
Idioma: Español
Número de créditos ECTS: 60 créditos ECTS
Lugar de celebración: Campus de Monteprincipe, Boadilla del Monte, Madrid.
Admisión de alumnos: Para poder acceder al programa será preciso ser licenciado en Arquitectura o tener experiencia en proyectos de Arquitectura, Bellas artes o licenciados de otros campos creativos afines.

Para más Información
e-mail: masterproyectos@ceu.es
+masterproyectosceu.blogspot.com
facebook: Máster-proyectos Arquitectónicos Ceu
twitter: masterceu

A arquitectura contemporánea está véndose sometida nos últimos anos a un proceso de cambios acelerados. Estas situacións son unha ocasión única para abrir unha profunda reflexión sobre o quefacer do arquitecto. Este Máster sitúase dentro do campo específico dos proxectos arquitectónicos, intenta avanzar unha resposta a unha sociedade que require dunha figura diferente de arquitecto, onde o desprazamento das súas funcións tradicionais diríxese cara a posicións onde este é capaz de organizar e dispoñer recursos con lóxicas alternativas ás empregadas por outras ramas profesionais. A crecente valoración desas capacidades na sociedade, fan que novos campos poidan despregarse no seu futuro, pero para iso debe actualizar os seus coñecementos no seu campo diferencial de actividade que é o dos proxectos arquitectónicos.

Nese sentido, o feito de proxectar é a verdadeira habilidade que lle especializa respecto de outros profesionais. O valor que a formación dentro dese campo ha ter para xeracións, como desencadenante dunha serie de habilidades e actitudes, é o punto crave que este Máster quere potenciar. Esa formación, específica e única, é o maior valor engadido de que dispón o novo arquitecto para complementar e enriquecer moitos dos campos que ata agora viron o oficio de arquitecto máis como un peaje legal que como unha oportunidade.

O Máster en Proxectos Arquitectónicos vai dirixido aos estudantes e aos profesionais do mundo da arquitectura que queiran profundar no seu carácter máis auténtico, actualizándose no coñecemento de novas técnicas e procesos destinados á ejecución do proxecto arquitectónico que teñan como obxecto fundamental encarar os novos tempos onde entender a verdadeira profundidade das estratexias arquitectónicas contemporáneas.

Duración e Horario: De luns a xoves de 15.30 a 20.30, de xaneiro a xullo

Modalidade: 60 % Presencial. 40 % Traballos de investigación.

Idioma: Español

Número de créditos ECTS: 60 créditos ECTS

Lugar de celebración: Campus de Monteprincipe, Boadilla do Monte, Madrid.

Admisión de alumnos: Para poder acceder ao programa será preciso ser licenciado en Arquitectura ou ter experiencia en proxectos de Arquitectura, Belas artes ou licenciados doutros campos creativos afines.

Para máis Información

e-mail: masterproyectos@ceu.es

+masterproyectosceu.blogspot.com

facebook: Máster-proyectos Arquitectónicos Ceu

twitter: masterceu

The contemporary architecture is meeting submitted in the last years to a process of intensive changes. These situations are the only occasion to open a deep reflection on the occupation of the architect. East Máster places inside the specific field of the architectural projects, tries to advance a response to a company that it needs of a figure different architect’s, where the displacement of his traditional functions goes towards positions where this one is capable of organizing and arranging resources with alternative logics to the employees for other professional branches. The increasing valuation of these capacities in the company, they do that new fields could spread out in his future, but for it it must update his knowledge in his differential field of activity that is that of the architectural projects.

In this sense, the fact of projecting is the real skill that him specializes with regard to other professionals. The value that the formation inside this field has had for generations, since trigger of a series of skills and attitudes, is the key point that this Máster wants to promote. This formation, specific and the only, is the major added value which the new architect has to complement and enrich many of the fields that till now have seen the architect’s trade more as a legal toll than as an opportunity.

The Máster in Architectural Projects is directed the students and to the professionals of the world of the architecture who want to penetrate into his more authentic character, getting up-to-date in the knowledge of new technologies and processes destined for the execution of the architectural project that they have as fundamental object face the new times where to understand the real depth of the architectural contemporary strategies.

Duration and Schedule: From Monday until Thursday from 15.30 to 20.30, from January to July

Modality: 60 % Presencial. 40 % Works of investigation.

Language: Spanish

Number of credits ECTS: 60 credits ECTS

Place of celebration: Campus of Monteprincipe, Boadilla of the Mount, Madrid.

Pupils’ admission: to be able to accede to the program will be a precise being graduated in Architecture or to be experienced at projects of Architecture, Fine arts or licentiates of other creative related fields.

For more Information

e-mail: masterproyectos@ceu.es

+masterproyectosceu.blogspot.com

facebook: Máster-proyectos Arquitectónicos Ceu

twitter: masterceu

¿Cómo salvar la ciudad? | Gema Santamaría

“Las ciudades son el mayor destructor del ecosistema y la mayor amenaza para la supervivencia del hombre sobre el planeta” (Richard Rogers, Ciudades para un pequeño planeta.)1

Echando la vista atrás recuerdo con nostalgia cuando la ciudad estaba viva, cuando transmitía emociones, era una prolongación de la vivienda, un lugar de encuentro. Pero con los nuevos patrones de crecimiento urbano todo está cambiando, las calles se vacían de contenido y se convierten en tierras de nadie, en las que se tiende al aislamiento y se pierde la cohesión social. Estamos creando ciudades inhabitables e insostenibles, que se vuelven peligrosas, que han olvidado su función como espacio social.

Definitivamente, la ciudad se ha olvidado de sus ciudadanos. Es incomprensible e indignante ver como el futuro de las ciudades recae en manos inexpertas sin formación, sin principios cívicos ni morales, que en la mayoría de los casos se mueven por intereses económicos. Es necesario parar de forma inminente esta arquitectura del espectáculo, este urbanismo sin ciudadanos.

Como arquitecta y como docente propongo con humildad mi solución particular a este tremendo caos: EDUCACIÓN. No es una propuesta aleatoria ni caprichosa, es una propuesta firme y convencida. Está basada en los resultados del trabajo de un trabajo de investigación propio, “Urbanismo Sostenible en Educación Plástica y Visual”, llevado a cabo con los alumnos de 1º y 2º de Educación Secundaria Obligatoria del IES Rei en Jaume de Alzira, Valencia.

Eixample blau | Manel & Marc

Los niños son el futuro, y por ello es absolutamente necesario formarlos como ciudadanos críticos, con conciencia cívica, educarles en el urbanismo sostenible y en la buena práctica para el desarrollo de la ciudad, que sean conscientes y responsables con su entorno, que crezcan con el respeto por la ciudad. Sólo de este modo tendremos ciudades sostenibles y comprometidas con el mundo, que además mimen a sus ciudadanos.

Claro que es importante formar a nuestros alumnos en historia, matemáticas o idiomas pero desgraciadamente estamos olvidando prepararlos para el papel más importante de su vida: el de ciudadanos del mundo. Si educamos a las futuras generaciones conseguiremos que los niños sean ciudadanos conscientes, que amen y protejan su ciudad. Deben desarrollar una relación especial con ella y asumir su compromiso, sus derechos y deberes.

“El niño tiene derecho a recibir una educación que desarrolle sus capacidades y que lo instruya en la paz, la amistad, la igualdad y el respeto por el medio ambiente” (Art. 29 de la Convención sobre los Derechos de Niño, aprobada por las Naciones Unidas el 20 de Noviembre de 1989 en New York.)

Varias experiencias a nivel mundial avalan el interés y la importancia de introducir al niño en el mundo de la arquitectura y el urbanismo, destacaré algunos de ellos: como el proyecto “La ciudad de los niños” (Fano, Italia), “Children and Architecture”(Australia), “Architecture by Children, ABC” (Ohio, USA), “Kid Architecture camp”, (Illinois, USA), ARKKI, School of Architecture for Children and Youth. (Helsinki, Filand), “Architecture in the Schools: Hands on Learning Program”. Washington Architectural Foundation. (USA),…el error es enfocar estos contenidos sólo a programas voluntarios o campamentos de verano. Es necesario que puedan llegar a todos los niños y jóvenes, por ello deben impartirse en los centros escolares, deben formar parte de su educación obligatoria.

En el currículum de educación actual, y de forma inicial para introducir la propuesta, la asignatura que debe acoger estos contenidos es Educación Plástica y Visual. En ella se presentan una gran variedad de métodos de trabajo para el alumno (maquetas, planos, bocetos,…) y supone una mejora en sus capacidades de diseño y composición ,así como de organización espacial. Las imágenes y los trabajos prácticos son el material didáctico más adecuado para llevar a cabo el aprendizaje, ya que en muchas ocasiones los alumnos no son capaces de expresarse (y de la misma forma, no son capaces de comprender) de una manera tan rica como lo hacen con imágenes.

La investigación realizada con los niños se basa en la comprobación de esta hipótesis inicial: destacar la importancia de educar a nuestros alumnos en Urbanismo y Desarrollo Sostenible como medida correctora de sus conocimientos innatos, y su efectividad como posible solución a la irresponsable gestión y al lamentable estado de las ciudades actuales.

Para ello, dentro de la investigación, se plantea una actividad muy sencilla a los niños: “Diseña tu ciudad ideal”, que desarrollaré a continuación muy brevemente.

Partimos de una exposición común para dos grupos,1º y 2º de ESO, en la que se les explica qué es una ciudad y cómo funciona, atendiendo a distintos parámetros como tamaño, servicios, equipamientos, tipos de transporte o elementos urbanos. Para los alumnos del grupo de 1º de ESO se añade un anexo, punto clave en el estudio, en el cual explicamos de forma adecuada a su nivel qué es una ciudad sostenible, qué parámetros debe cumplir y qué elementos debe contener. A continuación proponemos a ambos grupos el diseño individual de su ciudad ideal.

En el estudio comparativo de las ciudades obtenidas en ambos grupos, se aprecia cómo los alumnos formados en urbanismo sostenible crean ciudades cuya premisa principal es el respeto al medio ambiente. Asimilan los conceptos aprendidos y los ponen en práctica, proyectan ciudades con un patrón de diseño ecológico y sustentable. Respetuosas y comprometidas con el ciudadano.

Sin embargo, los alumnos que no han sido instruídos en ello crean ciudades similares a las actuales, atestadas de vehículos y de centros comerciales, ciudades que no respetan las premisas básicas para asegurar la calidad de vida de sus ciudadanos. No conocen otro patrón de ciudad, aunque son conscientes de la existencia de algunos puntos importantes, como el reciclaje o las energías alternativas, no son capaces de aplicarlo a la ciudad. Quieren introducirlo en sus intervenciones pero se pierden en la actuación. Los alumnos no disponen de las herramientas necesarias para abarcar esta nueva escala, no saben cómo hacerlo porque nadie les ha enseñado. No obstante, una vez lo hayan aprendido lo asimilarán y recordarán, serán puntos siempre presentes en su concepto de ciudad ideal. Simple y eficaz.

2. “Si los niños participan en proyectos de la ciudad la sentirán, ahora como niños y mañana como adultos, como “suya”, ciudad que hay que cuidar y defender” (Francesco Tonucci, La ciudad de los niños)
2. “Si los niños participan en proyectos de la ciudad la sentirán, ahora como niños y mañana como adultos, como “suya”, ciudad que hay que cuidar y defender” (Francesco Tonucci, La ciudad de los niños)

Los resultados obtenidos confirman la importancia de formar a nuestros alumnos en esta materia como los formamos en cualquier otra, de modo que nos ayude con la labor de generar ciudadanos conscientes y responsables que adopten una actitud de respeto y compromiso ante la ciudad. De este modo estamos formando futuros adultos que basarán sus actuaciones y decisiones en estas premisas. En un futuro podrán proponer o llevar a cabo intervenciones justificadas y fundamentadas, muy alejadas de la especulación y de los intereses económicos. Con ello obtendremos ciudades vivas, pensadas para mejorar la calidad de vida de aquellos que las habitan.

¿No merece este propósito un espacio en el actual currículum educativo?

Gema Santamaría García

Agradecimiento a los ilustradores Manel & Marc por cederme su foto eixample blau, en la imagen principal de la portada.

Notas:

1 Rogers, R. (1997) Ciudades para un pequeño planeta, 1º ed, 5º tirada, Barcelona, Ed. Gustavo Gili.
2 Tonucci, F. (1997), La ciudad de los niños, 5ª ed., Madrid, Fundación Germán Sánchez Ruipérez. La imagen corresponde con un panfleto informativo sobre ARKKI, School of Architecture for Children and Youth (Filand)

Visitas guiadas al MANVisitas guiadas o MANVisits guided to the MAN

555

Cuatro meses después de su cierre temporal, el Museo Arqueológico Nacional (MAN) abre de nuevo sus puertas. Desde mañana y hasta el 30 de diciembre ofrece un programa de visitas guiadas, previamente concertadas, de 90 minutos de duración. Los visitantes podrán ser testigos de la transición del proceso final de las obras civiles (arreglos en el edificio) y museológicas (restauración de las obras de arte) a la primera fase de la apertura definitiva del Arqueológico.

Fase inicial de la actuación en el Museo Arqueológico Nacional | José Manuel Ballester | elmundo.es

A principios de 2012 se prevé que esté lista la Exposición Permanente, que contará con las 200 mejores piezas de la colección del MAN. También estarán habilitadas dos exposiciones: ‘De Gabinete a Museo’, que cuenta la historia del centro, y ‘Arquitectura y Patrimonio’, para poder entender la relación entre la Historia y la Arquitecura. El objetivo de esta nueva iniciativa es triple. Por un lado se pretende dar al ‘ciudadano medio’ la opción de presenciar el proceso de restauración de las piezas. Es poco habitual que el público pueda observar de cerca el trabajo de los técnicos, y desde el MAN consideran que es una oportunidad única para conocer y profundizar en las diferentes fases de la Arqueología.

[…]

Maria Cappa

+ artículo publicado en el mundo

Catro meses logo da súa pechadura temporal, o Museo Arqueológico Nacional (MAN) abre de novo as súas portas. Desde mañá e ata o 30 de decembro ofrece un programa de visitas guiadas, previamente concertadas, de 90 minutos de duración. Os visitantes poderán ser testemuñas da transición do proceso final das obras civís (arreglos no edificio) e museológicas (restauración das obras de arte) á primeira fase da apertura definitiva do Arqueológico.

Fase inicial da actuación no Museo Arqueolóxico Nacional | José Manuel Ballester | elmundo.es

A principios de 2012 prevese que estea lista a Exposición Permanente, que contará coas 200 mellores pezas da colección do MAN. Tamén estarán habilitadas dúas exposicións: ‘De Gabinete a Museo’, que conta a historia do centro, e ‘Arquitectura e Patrimonio’, para poder entender a relación entre a Historia e a Arquitecura. O obxectivo desta nova iniciativa é tripla. Por unha banda preténdese dar ao ‘cidadán medio’ a opción de presenciar o proceso de restauración das pezas. É pouco habitual que o público poida observar de cerca o traballo dos técnicos, e desde o MAN consideran que é unha oportunidade única para coñecer e profundar nas diferentes fases da Arqueología.

[…]

Maria Cappa

+ artigo publicado en el mundo

Four months after his temporary closing, the Archaeological National Museum (MAN) opens again his doors. From morning until December 30 it offers a program of holding a permit, before compound visits, of 90 minutes of duration. The visitors will be able to be witnesses of the transition of the final process of the civil works (arrangements in the building) and museológicas (restoration of the works of art) to the first phase of the definitive opening of the Archaeological one.

Initial phase of the action in the Archaeological National Museum | José Manuel Ballester | elmundo.es

At the beginning of 2012 there is foreseen that there is ready the Permanent Exhibition, which will possess 200 better pieces of the collection of the MAN. Also two exhibitions will be enabled: ‘ Of Office to Museum ‘, that tells the history of the center, and ‘ Architecture and Heritage ‘, to be able to understand the relation between the History and the Arquitecura. The aim of this new initiative is triple. On the one hand there is tried to give to the ‘ average citizen ‘ the option to attend the process of restoration of the pieces. It is slightly habitual that the public could observe closely the work of the technical personnel, and from the MAN they think that it is the only opportunity to know and to penetrate into the different phases of the Archaeology.

[…]

Maria Cappa

+ article is published in el mundo

ALF2011. La construcción de la guerraALF2011. A construcción da guerraALF2011. The construction of the war

18

Por tercer año consecutivo llega el avance de programa del ciclo Arquitectura: Lenguajes fílmicos comisariado por BNV producciones y gestado por la oficina Donostia2016, Cristina Enea, San Telmo museoa y el COAVN en Gipuzkoa. Este año dedicado a LA CONSTRUCCIÓN DE LA GUERRA:

“El mundo ha acabado siendo concebido como un objetivo a ser destruido, en la medida en que puede hacerse visible”
Rey Chow, The Age of the World Target, 200

Según una célebre cita de Carl von Clausewitz (1730-1831), “la guerra no es únicamente un acto político, sino también un instrumento político, una continuación de las relaciones políticas, la extensión de la misma por otros medios”. En opinión de Tom Vanderbilt, podríamos decir igualmente que la guerra puede ser entendida como la extensión de la arquitectura por otros medios. Más allá de la arquitectura propiamente bélica (las edificaciones militares, de un lado, y los refugios y sistemas defensivos, del otro), existe la guerra como proceso arquitectónico, del mismo modo que más allá del cine bélico existe la experiencia audiovisual de la guerra, y más aún, la guerra como experiencia audiovisual.

Tanto la arquitectura como la guerra tienen como objetivo principal el control del territorio. Para ello, ambas desarrollan estrategias que resuelven problemas específicos “sobre el terreno”, y ambas hacen uso de los símbolos y la retórica del contexto cultural en que se inscriben. El planeador urbano y el estratega militar comparten herramientas discursivas, tácticas y de representación: frente a la imagen-mosaico de la ciudad en planta, captada quizá por el mismo satélite, ambos definen estrategias de intervención que el poder asume para transformar, según sus necesidades, la configuración urbanística de un territorio en conflicto. Como señala Eyal Weizman, herramientas críticas propuestas por autores como Bataille, Deleuze y Guattari o los situacionistas, son ahora estudiadas a fondo y puestas en práctica por los militares. “Tácticas que fueron concebidas para transgredir el ‘orden burgués’ establecido de la ciudad y representaban los muros –domésticos, urbanos o geopolíticos– como elementos arquitectónicos que encarnaban la represión social y política, inspiran otras que, en manos del ejército israelí, representan las bases para atacar una ciudad ‘enemiga’. Se han apropiado de la educación en Humanidades, que con frecuencia se considera el arma más poderosa contra el imperialismo, convirtiéndola en un arma poderosa para el propio poder colonial”.

[…]

+ info

Por terceiro ano consecutivo chega o avance de programa do ciclo Arquitectura: Linguaxes fílmicos comisariado por BNV producións e gestado pola oficina Donostia2016, Cristina Enea, San Telmo museoa e o COAVN en Gipuzkoa. Este ano dedicado á CONSTRUCIÓN DA GUERRA:

“O mundo acabou sendo concibido como un obxectivo a ser destruído, na medida en que pode facerse visible”.

Rei Chow, The Age of the World Target, 200

Segundo unha soada cita de Carl von Clausewitz (1730-1831), “a guerra non é únicamente un acto político, senón tamén un instrumento político, unha continuación das relacións políticas, a extensión da mesma por outros medios”. En opinión de Tom Vanderbilt, poderiamos dicir igualmente que a guerra pode ser entendida como a extensión da arquitectura por outros medios. Máis aló da arquitectura propiamente bélica (as edificaciones militares, dun lado, e os refuxios e sistemas defensivos, do outro), existe a guerra como proceso arquitectónico, do mesmo xeito que máis aló do cine bélico existe a experiencia audiovisual da guerra, e máis aínda, a guerra como experiencia audiovisual.

Tanto a arquitectura como a guerra teñen como obxectivo principal o control do territorio. Para iso, ambas desenvolven estratexias que resolven problemas específicos “sobre o terreo”, e ambas fan uso dos símbolos e a retórica do contexto cultural en que se inscriben. O planeador urbano e o estratega militar comparten ferramentas discursivas, tácticas e de representación: fronte á imaxe-mosaico da cidade en planta, captada quizá polo mesmo satélite, ambos definen estratexias de intervención que o poder asume para transformar, segundo as súas necesidades, a configuración urbanística dun territorio en conflito. Como sinala Eyal Weizman, ferramentas críticas propostas por autores como Bataille, Deleuze e Guattari ou os situacionistas, son agora estudadas a fondo e postas en práctica polos militares. “Tácticas que foron concibidas para transgredir a ‘orde burguesa’ establecido da cidade e representaban os muros –domésticos, urbanos ou geopolíticos– como elementos arquitectónicos que encarnaban a represión social e política, inspiran outras que, en mans do exército israelí, representan as bases para atacar unha cidade ‘inimiga’. Apropiáronse da educación en Humanidades, que con frecuencia se considera o arma máis poderosa contra o imperialismo, converténdoa nun arma poderosa para o propio poder colonial”.

[…]

+ info

For the third year in a row there comes the advance of program of the cycle Architecture: movie Languages comisariado for BNV productions and prepared by the office Donostia2016, Cristina Enea, San Telmo museoa and the COAVN in Gipuzkoa. This year dedicated to THE CONSTRUCTION OF THE WAR:

«The world has finished being conceived as an aim to being destroyed, in the measure in which it can become visible».

King Chow, The Age of the World Target, 200

According to a famous appointment of Carl von Clausewitz (1730-1831), » the war is not only a political act, but also a political instrument, a continuation of the political relations, the extension of the same one for other means «. In Tom Vanderbilt’s opinion, we might say equally that the war can be understood as the extension of the architecture by other means. Beyond the properly warlike architecture (the military buildings, of a side, and the refuges and defensive systems, of other one), the war exists as architectural process, in the same way that beyond the warlike cinema exists the audio-visual experience of the war, and even more, the war as audio-visual experience.

Both the architecture and the war take the control of the territory as a principal aim. For it, both develop strategies that solve specific problems » on the area «, and both use the symbols and the rhetoric of the cultural context in which they register. The urban glider and the military strategist share discursive, tactical tools and of representation: opposite to the image – mosaic of the city in plant, caught probably by the same satellite, both they define strategies of intervention that the power assumes to transform, according to his needs, the urban development configuration of a territory into conflict. As Eyal Weizman indicates, critical tools proposed by authors like Bataille, Deleuze and Guattari or the situacionistas, they are studied in depth now and puttings in practice for the military men. » Tactics that were conceived to transgress the ‘ bourgeois order ‘ established of the city and they were representing the walls – domestic, urban or geopolitical – as architectural elements that were personifying the social and political repression, they inspire others that, in hands of the Israeli army, represent the bases to attack a ‘enemy’ city. They have appropriated of the education in Humanities, that often it is considered to be the most powerful weapon against the imperialism, turning her into a powerful weapon for the own colonial power «.

[…]

+ info

La Chimenea [nº3]

188

[:es]

Con entusiasmo presentamos el tercer número de la revista «La Chimenea» editada y dirigida por Israel Romero desde Chimbote (Perú). Fue una de las gratas sorpresas del Congreso A-35, por el agudo sentido crítico, claridad de ideas y energia emprendedora del autor. Ya haber sobrevivido al primer número es una loable muestra de dedicación y profesionalidad.

«La Chimenea» se reparte gratuitamente en Chimbote e imagino en las ciudades a las que Israel llegue, espero la mayoría de ustedes pueda revisarla y pronto tengamos a disposición una versión digital para los que estamos lejos. A continuación comparto la nota de prensa y unas imágenes de la revista.

[:gl]

Con entusiasmo presentamos o terceiro número da revista A Cheminea editada e dirixida por Israel Romeu desde Chimbote (Perú). Foi unha das gratas sorpresas do Congreso A-35, polo agudo sentido crítico, claridade de ideas e energia emprendedora do autor. Xa sobrevivir ao primeiro número é unha loable mostra de dedicación e profesionalidad.

A Cheminea repártese gratuitamente en Chimbote e imaxino nas cidades ás que Israel chegue, espero a maioría de vostedes poida revisala e pronto teñamos a disposición unha versión digital para os que estamos lonxe. A continuación comparto a nota de prensa e unhas imaxes da revista.

[:en]

Keenly let’s sense beforehand the third number of the magazine «La Chimenea» edited and directed by Israel Romero from Chimbote (Peru). It was one of the pleasing surprises of the Congress A-35, for the sharp critical sense, clarity of ideas and enterprising energy of the author. Already to have survived the first number is a coomendable sample of dedication and professionalism.

«La Chimenea» distributes free in Chimbote and I imagine in the cities to which Israel comes, expect for the majority from you could check her and soon let’s have to disposition a digital version for that we are far. Later I share the press release and a few images of the magazine.

[:]

Delirious cityDelirious cityDelirious city

0

El fotógrafo Antonio Girbés (Tavernes de la Valldigna, Valencia, 1952) buscaba un punto de vista para explorar el tema de la ciudad y lo encontró. Decidió que su punto de vista sería mental y desde él construiría su ciudad ideal. O, más bien, su ciudad delirante, como ha querido llamar -en inglés, Delirious city- a su último proyecto, en un guiño al conocido Delirious New York, el análisis que el arquitecto Rem Koolhas publicó en 1978 sobre Manhattan, el gran laboratorio urbanístico del siglo XX. El resultado de esta exploración puede verse hasta el 7 de enero en el Espacio II de la galería Ivorypress Art+Books. Son 20 imágenes las que Girbés lleva plasmadas hasta ahora, porque Delirious city está concebido como un proyecto «sin fin».

Subway by Alexéi Duskin (2008), fotografía de Antonio Girbés inspirada en una de las estaciones del metro moscovita diseñadas por Duskin

 

El fotógrafo valenciano empezó a trabajar en esta serie en 2006. Había obtenido una de las becas que concede la revista de fotografía C Photo y se marchó a China.

[…]

Isabel Lafont

+ artículo publicado en el pais

O fotógrafo Antonio Girbés (Tavernes da Valldigna, Valencia, 1952) buscaba un punto de vista para explorar o tema da cidade e atopouno. Decidiu que o seu punto de vista sería mental e desde el construiría a súa cidade ideal. Ou, máis ben, a súa cidade delirante, como quixo chamar -en inglés, Delirious city- ao seu último proxecto, nun guiño ao coñecido Delirious New York, a análise que o arquitecto Rem Koolhas publicou en 1978 sobre Manhattan, o gran laboratorio urbanístico do século XX. O resultado desta exploración pode verse ata o 7 de xaneiro no Espazo II da galería Ivorypress Art+Books. Son 20 imaxes as que Girbés leva plasmadas ata agora, porque Delirious city está concibido como un proxecto sen fin.

Subway by Alexéi Duskin (2008), fotografía de Antonio Girbés inspirada nunha das estacións do metro moscovita deseñadas por Duskin

O fotógrafo valenciano empezou a traballar nesta serie en 2006. obtivera unha das becas que concede a revista de fotografía C Photo e marchouse a Chinesa.

[…]

Isabel Lafont

+ artigo publicado en el pais

The photographer Antonio Girbés (Tavernes de la Valldigna, Valencia, 1952) was looking for a point of view to explore the topic of the city and he found it. It decided that his point of view would be mental and from him he would construct his ideal city. Or, rather, his delirious city, since it has wanted to call – in English Englishman, Delirious city – to his last project, in a wink the acquaintance Delirious New York, the analysis that the architect Rem Koolhas published in 1978 on Manhattan, the great urban development laboratory of the 20th century. The result of this exploration can Ivorypress Art+Books turns until January 7 in the Space the IInd of the gallery. They are 20 images those that Girbés takes formed till now, because Delirious city is conceived as a project » without end «.

Subway by Alexéi Duskin (2008), Antonio Girbés’s photography inspired by one of the stations of the Moscovite meter designed by Duskin

The Valencian photographer started being employed at this series at 2006. It had obtained one of the scholarships that grants the magazine of photography C Photo and it left to China.

[…]

Isabel Lafont

+ article is published in el pais

Preventa 90X60 arqzine FIL 2011Preventa 90X60 arqzine FIL 2011Preventa 90X60 arqzine FIL 2011

3

Si hablamos de 90X60 arqzine como un proyecto independiente mutable con material inédito y único en su contenido a lo largo de 5 años en experimentación de arquitectura escrita y grafica, con 3 años consecutivos en la FIL Guadalajara incluyendo este próximo número #3, una presentación en arpafil como evento adjunto especializado en la arquitectura en el marco de la feria de cada año y colaboraciones e invitaciones de arquitectos, urbanistas y artistas tanto nacionales como internacionales con talentos muy particulares. Podemos hablar de una publicación la cual empieza a tener un peso en cuanto a contenido, calidad critica y teórica que respalda un proceso que ha evolucionado a manera de prueba y error, de éxitos y circunstancias que favorecen y crean una identidad que difícilmente puede ser comparada con otras publicaciones similares o a fines a la arquitectura.

A lo largo de estos años 90X60 ha tenido colaboraciones de diversos autores y disciplinas como Marco Rountree, Omar Barquet, Carmelo Rodríguez, Ion Cuervas, Ingrid Quintana, Luis Rojas, Enrique Naranjo y José Plaza, Profesionistas de diversas latitudes que lejos de ofrecerles una atribución monetaria por su valioso trabajo, les ha ofrecido un espacio de expresión libre virtual e impresa que se compila y expone en la Feria Internacional del Libro de Guadalajara.

Actualmente en esta nueva edición el arqzine tendrá una evolución en la edición notable con una atractiva sorpresa visual y calidad escrita, elevando considerablemente el valor de la pieza coleccionable como los números anteriores. Nuevamente contará con colaboraciones importantes como Alejandro Hernández, Beatriz Ramo y Daniel Alcalá, aunado a una primera convocatoria de ensayo arquitectónico con el tema Antiglobal donde hubo una participación considerable de productos diversos países y contextos, los cuales una selección será anexada en un apartado especial dentro del numero impreso de este año 2011.

En conclusión a esta breve reseña historia y previo al numero #3, 90X60 arqzine fue, es y será un producto diferente que seguirá evolucionando en revoluciones cada vez menores hasta llegar a un grado de maduración que dicte tal vez la identidad de la revista o simplemente sea una señal particular que sigue viva con inquietudes de ser un mejor producto para quien tiene la oportunidad de tenerla o leerla.

+ info

Se falamoss de 90X60 arqzine como un proxecto independente mutable con material inédito e único no seu contido a lo longo de 5 anos en experimentación de arquitectura escrita e grafica, con 3 anos consecutivos na FIL Guadalajara incluindo este próximo número #3, unha presentación na arpafil como evento adxunto especializado na arquitectura no marco da feira de cada ano e colaboracións e invitaciós de arquitectos, urbanistas e artistas tanto nacionais como internacionais con talentos moi particulares. Podemos falar dunha publicación a cal empeza a ter un peso en canto a contido, calidade critica e teórica que apoia un proceso que ha evolucionado a xeito de proba e erro, de éxitos e circunstancias que favorecen e crean unha identidade que difícilmente pode ser comparada con outras publicacións similares ou a fins á arquitectura.

Ao longo destes anos 90X60 ha ter colaboracións de diversos autores e disciplinas como Marco Rountree, Omar Barquet, Carmelo Rodríguez, Ion Cuervas, Ingrid Quintana, Luis Rojas, Enrique Naranjo y José Plaza, Profesionistas de diversas latitudes que lonxe de ofrecerlles unha atribución monetaria polo seu valioso traballo, ofreceulles un espazo de expresión libre virtual e impresa que se compila e expón na Feira Internacional do Libro de Guadalajara.

Actualmente nesta nova edición o arqzine terá unha evolución na edición notable cunha atractiva sorpresa visual e calidade escrita, elevando considerablemente o valor da peza coleccionable como os números anteriores. Nuevamente contará con colaboracións importantes como Alejandro Hernández, Beatriz Ramo y Daniel Alcalá, axuntado a unha primeira convocatoria de ensaio arquitectónico co tema Antiglobal onde houbo unha participación considerable de produtos diversos países e contextos, os cales unha selección será anexada nun apartado especial dentro do numero impreso deste ano 2011.

En conclusión a esta breve apunta historia e previo ao numero #3, 90X60 arqzine foi, é e será un produto diferente que seguirá evolucionando en revolucións cada vez menores ata chegar a un grado de maduración que dicte talvez a identidade da revista ou simplemente sexa un sinal particular que segue viva con inquietudes de ser un mellor produto para quen ten a oportunidade de tela ou lela.

+ info

If we speak of 90X60 arqzine as an independent project mutable with the unpublished and only material in his content throughout 5 years in experimentation of written and graphical architecture, with 3 consecutive years in the FIL Guadalajara including this near number #3, a presentation in arpafil as attached event specialized in the architecture in the frame of the fair of every year and collaborations and invitations of architects, town planners and both national and international artists with very particular talents. We can speak about a publication which starts having a weight as for content, quality criticizes and theoretical that endorses a process that it has evolved like test and mistake, successes and circumstances that favor and believe an identity that difficultly can be compared with other similar publications or to ends to the architecture.

Throughout these years 90X60 there has had collaborations of diverse authors and disciplines as Marco Rountree, Omar Barquet, Carmelo Rodríguez, Ion Cuervas, Ingrid Quintana, Luis Rojas, Enrique Naranjo and José Plaza, Profesionistas of diverse latitudes that far from offering them a monetary attribution for his valuable work, has offered them a space of free virtual and printed expression that is compiled and exposes in the International Fair of the Book of Guadalajara.

Nowadays in this new edition the arqzine will have an evolution in the notable edition with an attractive visual surprise and written quality, raising considerably the value of the collectible piece as the previous numbers. Again it will possess important collaborations as Alejandro Hernández, Beatriz Ramo and Daniel Alcalá, united to the first summons of architectural test with the tema Antiglobal where there was a considerable participation of diverse products countries and contexts, which a selection will be annexed in a special paragraph inside the printed number of this year 2011.

In conclusion to this brief review it tells the history and previous to the number #3, 90X60 arqzine went, it is and it will be a different product that it will continue evolving in revolutionize every time minor up to coming to a degree of ripeness that dictates maybe the identity of the magazine or simply it is a particular sign that is still alive with worries to be a better product for the one who has the opportunity to have it or read it.

+ info