[:es]
Este libro recoge una serie de artículos que abordan la noción de lo ordinario en arquitectura y traza, a través de la selección de ensayos, una genealogía de esta categoría en la teoría de la arquitectura a lo largo de los últimos cuarenta años.
La expresión lo ordinario constituye el denominador común de una serie de nociones que tienen relación con la apropiación e instrumentalización de las denominadas condiciones existentes -lo banal, lo cotidiano, lo hallado, lo popular, el paisaje existente-, que en arquitectura se han identificado con objetos que han ejercido cierta fascinación no exenta de polémica: del letrero al ascensor, de la gasolinera al aparcamiento, del descampado al arrabal, de la ciudad dispersa a la ciudad genérica, etc. En definitiva, toda aquella arquitectura que la propia arquitectura excluye.
La incursión de lo ordinario como estrategia de formulación en arquitectura se inició incipientemente con la revisión crítica del urbanismo moderno, pudiendo remontar su origen a algunas de las propuestas del Team 10 en el congreso CIAM IX de Aix-en-Provence de 1953. Los doce artículos incluidos en el presente compendio tratan de reconstruir la trayectoria que desde entonces ha seguido la disciplina arquitectónica para apropiarse e instrumentalizar la noción de lo ordinario.
Para la arquitectura, la identificación, la acotación y el análisis de esta categoría ha brindado nuevos instrumentos para investigar fenómenos urbanos emergentes y, por extensión, para construir una práctica de teoría basada en ‘aprender del paisaje existente’.
[:gl]
Este libro recolle unha serie de artigos que abordan a noción do ordinario en arquitectura e traza, a través da selección de ensaios, unha xenealoxía desta categoría na teoría da arquitectura ao longo dos últimos corenta anos.
A expresión o ordinario constitúe o denominador común dunha serie de nocións que teñen relación coa apropiación e instrumentalización das denominadas condicións existentes -o banal, o cotián, o achado, o popular, a paisaxe existente-, que en arquitectura se identificaron con obxectos que exerceron certa fascinación non exenta de polémica: do letreiro ao ascensor, da gasolineira ao aparcadoiro, do descampado ao arrabalde, da cidade dispersa á cidade xenérica, etc. En definitiva, toda aquela arquitectura que a propia arquitectura exclúe.
A incursión do ordinario como estratexia de formulación en arquitectura iniciouse incipientemente coa revisión crítica do urbanismo moderno, podendo remontar a súa orixe a algunhas das propostas do Team 10 no congreso CIAM IX de Aix-en-Provence de 1953. Os doce artigos incluídos no presente compendio tratan de reconstruír a traxectoria que dende entón seguiu a disciplina arquitectónica para apropiarse e instrumentalizar a noción do ordinario.
Para a arquitectura, a identificación, a anotación e a análise desta categoría brindou novos instrumentos para investigar fenómenos urbanos emerxentes e, por extensión, para construír unha práctica de teoría baseada en ‘aprender da paisaxe existente’.
[:en]
This book gathers a series of articles that approach the notion of the ordinary thing in architecture and trace, across the selection of tests, a genealogy of this category in the theory of the architecture throughout last forty years.
The expression the ordinary thing constitutes the common denominator of a series of notions that have relation with the appropriation and instrumentalización of the existing conditions called – the banal thing, the daily thing, the found thing, the popular thing, the existing landscape-, that in architecture have identified with objects that have exercised certain fascination does not exempt from polemic: from the sign to the elevator, from the gas station to the parking, from the piece of open land to the suburb, from the dispersed city to the generic city, etc. Definitively, all that architecture that the own architecture excludes.
The incursion of the ordinary thing like strategy of formulation in architecture began incipientemente with the critical review of the modern urbanism, being able to mend his origin to some of the offers of the Team 10 in the congress CIAM the IXth of Aix-en-Provence of 1953. Twelve articles included in the present compendium try to reconstruct the path that since then has followed the architectural discipline the notion of the ordinary thing to adapt and to carried out.
For the architecture, the identification, the annotation and the analysis of this category it has offered new instruments to investigate urban emergent phenomena and, for extension, to construct a practice of theory based in ‘ learning of the existing landscape ‘.
[:]





