Sexta edición de SEISOLLADAS DE PRETO, SEXTA PANORÁMIDA DA ARQUITECTURA CONSTRUIDA NA PROXIMIDADE, a celebrar los próximos días 07 y 14 de Noviembre en el Salón de Actos de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña, en la que contaremos con los siguientes invitados:
MIERCOLES 07, 10:00-15:oo h
>MARIA PIERRES [Pontevedra]
>I. CONCHEIRO + R. DE MONTARD [Lausane]
>HABITAT SOCIAL [A Coruña]
MIERCOLES 14, 10:00-15:oo h
>SOMA, F.Martínez + M. Carballido [A Coruña]
>OCO_STUDIO, M. Alvarez + Susan M. Romero [A Coruña]
>MEK, C. Murado + J. Elvira + E. Krahe [Madrid]
Seis Olladas de preto [v6]
OLLADAS DE PRETO se quiere establecer como un espacio para el conocimiento del trabajo de los arquitectos próximos, entendiendo que en Galicia es necesario crear canales que sirvan para poner en contacto a los que compartimos una actitud comprometida con el oficio del arquitecto.
OLLADAS DE PRETO es una tentativa de dar cabida a los diferentes modos y manera de enfrentarse a nuestra realidad desde la arquitectura, prestando atención a todos aquellos que entienden el oficio como la herramienta cultura en su capacidad de dar forma a esta.
OLLADAS DE PRETO está organizada por los profesores de la ETSA Carlos Pita, Patricia Sabín e Enrique M. Blanco
COLABORAN: Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia, Universidade da Coruña, Escola Técnica Superior de Arquitectura
[:gl]
Sexta edición de OLLADAS DE PRETO, SEXTA PANORÁMIDA DÁ ARQUITECTURA CONSTRUÍDA NA PROXIMIDADE, a celebrar os próximos días 07 e 14 de Novembro no Salón de Actos da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña, na que contaremos cos seguintes invitados:
MIERCOLES 07, 10:00-15:oo h
>MARIA PIERRES [Pontevedra]
>I. CONCHEIRO + R. DE MONTARD [Lausane]
>HABITAT SOCIAL [A Coruña]
MIERCOLES 14, 10:00-15:oo h
>SOMA, F.Martínez + M. Carballido [A Coruña]
>OCO_STUDIO, M. Alvarez + Susan M. Romeu [A Coruña]
>MEK, C. Murado + J. Elvira + E. Krahe [Madrid]
OLLADAS DE PRETO quérese establecer como un espazo para o coñecemento do traballo dos arquitectos próximos, entendendo que en Galicia é necesario crear canles que sirvan para poñer en contacto aos que compartimos unha actitude comprometida co oficio do arquitecto.
OLLADAS DE PRETO é unha tentativa de dar cabida aos diferentes modos e xeito de enfrontarse á nosa realidade desde a arquitectura, prestando atención a todos aqueles que entenden o oficio como a ferramenta cultura na súa capacidade de dar forma a esta.
OLLADAS DE PRETO está organizada polos profesores da ETSA Carlos Pita, Patricia Sabín e Enrique M. Branco
COLABORAN: Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia, Universidade dá Coruña, Escola Técnica Superior de Arquitectura
INSCRIPCION libre e gratuita ata completar aforo a través do formulario
Sixth edition of OLLADAS de PRETO, SIXTH PANORÁMIDA GIVES ARCHITECTURE BUILT NA PROXIMIDADE, to celebrate the next days 07 and 14 November in the Living room of Acts of the Upper Technical School of Architecture of A Coruña, in which we will have the following invited:
WEDNESDAY 07, 10:00-15:oo h
>MARIA PIERRES [Pontevedra]
>I. CONCHEIRO + R. OF MONTARD [Lausane]
>HABITAT SOCIAL [A Coruña]
WEDNESDAY14, 10:00-15:oo h
>SOMA, F.Martínez + M. Carballido [A Coruña]
>OCO_STUDIO, M. Alvarez + Susan M. Romero [A Coruña]
>MEK, C. Walled + J. Elvira + And. Krahe [Madrid]
OLLADAS de PRETO wants to establish like a space for the knowledge of the work of the next architects, understanding that in Galicia is necessary to create channels that serve to put in contact to which share a committed attitude with the job of the architect.
OLLADAS de PRETO is a tentativa to give fit to the different ways and way to confront to our reality from the architecture, loaning attention to all those that understand the job like the tool culture in his capacity to give form to this.
OLLADAS de PRETO is organised by the professors of the ETSA Carlos Pita, Patricia Sabín and Enrique M. White
COLLABORATE: Colexio Official of Architects of Galicia, Universidade gives Coruña, Escola Technical Upper of Architecture
REGISTRATION free and free until completing aforo through the form
Valcárcel Medina rompe los esquemas del artista convencional. Valcárcel llevó a la práctica los postulados más radicales del arte que desde la década de los 60 quebraron los cimientos del establecimiento artístico.
http://www.youtube.com/watch?v=kuMHZlSg6kE
Valcárcel Medina breaks the outlines of the conventional artist. Valcárcel took to the practice postulates more radical of the art that from the decade of the 60 went bankrupt the cimientos of the artistic settlement.
http://www.youtube.com/watch?v=kuMHZlSg6kE
Valcárcel Medina rompe os esquemas do artista convencional. Valcárcel levou á práctica os postulados máis radicais da arte que desde a década dos 60 quebraron os cimentos do establecemento artístico.
Nuevamente, nos animamos con una entrada un tanto diferente. A ver si os gusta .
Cuadernos de viaje de Siza
Soy estudiante de arquitectura, un estudiante sin nombre, porque, aquí y ahora, cómo me llamo no es importante. Creo que mis palabras representan a muchos estudiantes de arquitectura y eso sí que es más importante. Para más datos, estoy en tercero y, tengo que reconocer que, el bicho de la arquitectura ya se ha apoderado de mí.
Hoy, hemos recibido el enunciado de un nuevo proyecto. Y ¿de qué se trata? Pues de realizar un museo de arte contemporáneo. Sí, como lo oís. ¿Un museo? El mismo enunciado que hace 10 años y que hace 20… triste ¿no? Los tiempos cambian, la crisis pone patas arriba el sistema y a la arquitectura (y los arquitectos) la deja temblando, pero, en la asignatura de proyectos, seguimos pensando en museos.
Como digo son ya tres años de carrera y gracias a ellos he empezado a saborear la esencia de la arquitectura; veo el mundo distinto y, para mal o para bien, el mundo me ve distinto a mí. La mayoría de los que leeréis esta carta seguramente seréis arquitectos y bien me comprendéis si os hablo de largas noches de entrega, de profesores con el ego desbocado, de los planes que realizan mis amigos de otras facultades y que, ya, ni se molestan en contarme. Pero no quiero hablar de ello; hoy quiero quejarme. Sí ¡leches! quejarme por la desconexión de la escuela con la realidad. La universidad es como un inmenso elefante, cuyos movimientos son lentos, lentísimos, y no se recicla de ninguna manera. Algunos diréis que la universidad no tiene que estar a expensas del “mercado”, pero esto ya se pasa de castaño oscuro.
También es cierto que, dentro de ella, tenemos la suerte de tener profesores, sobre todo jóvenes, que nos tratan con respeto y que nos ilusionan con sus asignaturas. Éstos, por lo que nos cuentan, tienen un pie dentro y otro fuera; están pendientes de rollos de certificaciones académicas y no sé que historias. De esta forma, no son los mejores profesores los que tienen el puesto asegurado; sorprendentemente, por lo menos para mí, son los que peor lo hacen ¡De locos! Éstos últimos viven en su torre marfil, inmunes a la realidad y a la crisis, pensando que todo puede seguir siendo como fue.
Muchos dicen que sobran escuelas de arquitectura y seguro que no les falta razón. Pero también es cierto que los que estamos dentro queremos tener opciones de ser arquitectos. Ya es tarde para echarme atrás, esto me gusta, y mucho. Sé que no hay trabajo, que la sociedad nos ve como nos ve, pero a mi nadie me puede impedir querer se arquitecto; es mi vida y lo va a ser para siempre. Quizás, peque de ingenuidad, pero es lo que toca con mi edad, pensar que puedo, que podemos, cambiar el mundo. La arquitectura es un servicio y yo soy un servidor. Algo más grande que yo está en marcha y quiero formar parte de ello.
Tal vez, muchos de vosotros dejasteis de soñar, pero no es justo que yo no tenga derecho a seguir soñando. Porque esta es, a pesar de todo, una carrera de sueños. Sueños encontrados y sueños por encontrar. Un mundo mejor es posible y la arquitectura tiene mucho que decir en todo ello.
También es cierto que soy de otra generación; soy un nativo digital. A lo mejor a algunos os suena raro, pero es así. Esto no me preocupa, para mi es normal, es como ser rubio o moreno; lo que me preocupa es la brecha digital que existe. La gran mayoría de quienes toman las decisiones en esta escuela pasan olímpicamente de esta realidad. No les interesa entender que el mundo ha cambiado y que nosotros, los usuarios de estas aulas, nos merecemos unas clases adaptadas a la realidad. Si me despierto tuiteando, me comunico desde Tuenti con mi gente, tengo un blog donde voy dando la murga con mis obsesiones y paranoias y pertenezco a más de 20 o 30, qué se yo, grupos de facebook; por qué mis profesores no hacen nada para que todo ello se integre en sus asignaturas. Bueno, para ser justos, algunos sí que hacen su esfuerzo y montan un blog de la asignatura; pero… ¡hay tanto por hacer!!
Cuánta información disponible en la red que aumentaría mi conocimiento a un solo click de distancia. La red podría ser la extensión infinita de las limitadas pareces de mis clases. Existen miles de posibilidades de completar nuestra formación, por ejemplo, con una sencilla comunidad digital que nos ayudara a que los alumnos colaborásemos entre nosotros.
Con ello, no digo que lo más importante sea el entorno digital; nada de eso, sé perfectamente que la magia de la arquitectura se transmite cara a cara, y todavía mejor entregándome a las lecciones que la propia arquitectura, en vivo y en directo, nos brinda. Soy consciente de ello, pero hibridar ambos mundos es posible y además muy barato ¡perfecto para los tiempos de crisis!
Sin embargo, en vez de animarnos a colaborar entre nosotros, se siguen empeñando en enseñarnos a competir. Los codazos y los enchufes serán el pan nuestro de cada día en el “mundo real”, pero yo quiero un mundo más humano en el que las sinergias sean ese alimento de cada día. Tantas cosas… ¡y seguro que pensaréis tanta inocencia!!
Aun así, seguiré soñando con una escuela sin profesores subidos en la tarima, soltándonos chapas de dos horas sin descanso. Seguiré soñando con profesores que me hablen de los mejores blogs de arquitectura en vez, del Croquis y demás. Seguiré soñando con trabajar como arquitecto, sin tener que ser por fuerza un falso autónomo; si para ello tengo que irme a la China, pues, muy a mi pesar, me iré. ¡Seguiré soñando con profesores que además de ser buenos arquitectos, sean buenos docentes y consignan ilusionarme hasta si me hablan de los límites de Atterberg!
Quizás sea mucho soñar, pero si no sueño muero.
Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, noviembre 2012
Nota:
Nos hemos permitido, desde Stepienybarno, escribir este texto en una extraña primera persona, en nombre de miles de alumnos de arquitectura.
[:en]
Again, we encourage with a rather different entry. To seeing if you like it.
Notebooks of Siza’s trip
I am a student of architecture, a student without name, because, here and now, how I call it is not important. I believe that my words represent many students of architecture and it yes that it is more important. For more information, I am in third party and, have to admit that, the insect of the architecture already has got hold of me.
Today, we have received the terms of reference of a new project. And what’s is all about? So of realizing a museum of contemporary art. Yes, since you hear it. A museum?! The same terms of reference that 10 years ago and that does 20 … sadly not? The times change, the crisis puts topsy-turvy the system and to the architecture (and the architects) it leaves her trembling, but, in the project subject, we continue thinking about museums.
As I say they are already three years of career and thanks to them I have started savouring the essence of the architecture; I see the different world and, for evil or for good, the world sees his me different. The majority of that you will read this letter surely you will be architects and good you understand me if I speak to you of long nights of delivery, of teachers with the loose ego, of the plans that there realize my friends of other powers and that, already, bother to count me. But I do not want to speak about it; today I want to complain. Yes milk! To complain for the disconnection of the school with the reality. The university is like an immense elephant, which movements are slow, the the slowest, and does not retrain by any means. Some of you will say that the university does not have to be at the expense of the “market”, but this already passes of dark chestnut-tree.
Also it is true that, inside her, we are lucky to have teachers, especially young women, who treat us with respect and who deceive us with his subjects. These, for what they tell us, have a foot inside and other one was; they are dependent on rolls of academic certifications and I do not know that you tell the history. Of this form, they are not the best teachers those who have the insured position; surprisingly, at least for me, they are those who worse do it of madmen! The above mentioned live in his tower ivory, immune to the reality and to the crisis, thinking that everything can continue being since it was.
Many people say that there exceed schools of architecture and insurance that they lacking reason. But also it is true that that we are inside we want to have options to be architects. Already it is late to begin behind, I like this, and much. I know that there is no work, that the company sees us since sees us, but architect can prevent my nobody from wanting; it is my life and it it is going to be forever. Probably, be too naiveté, but it is what touches with my age, to think that I can, that we can, change the world. The architecture is a service and I am a servant. Slightly bigger than I it is in march and I want to form a part of it.
Maybe, many of you were stopped by you dreaming, but it is not just that I do not have right to continuing dreaming. Because this one is, regardless, a career of dreams. Opposing dreams and dreams for finding. A better world is possible and the architecture has much that to say in all this.
Also it is true that I am of another generation; I am the native digital one. Probably to some it you sounds rarely, but it is like that. This does not worry me, for my it is normal, is like to be blond or brown; what worries me is the digital gap that exists. The great majority of those who take the decisions in this school they happen olímpicamente from this reality. They are not interested in understanding that the world has changed and that we, the users of these classrooms, deserve a few classes adapted to the reality. If I wake up tuiteando, I communicate from Tuenti with my people, have a blog where I am giving the lees with my obsessions and paranoias and belong to more than 20 or 30, what I, groups of facebook; why my teachers do not do anything in order that all this joins his subjects. Well, to be just persons, some yes that do his effort and mount a blog of the subject; but … it is so much for doing!!
How much available information in the network that would increase my knowledge to an alone click of distance. The network might be the infinite extension of the limited ones you seem of my classes. There exist thousands of possibilities of completing our formation, for example, with a simple digital community that was helping us to that the pupils we were contributing strictly between ourselves.
With it, I do not say that the most important thing should be the digital environment; nothing of it, I know perfectly that the magic of the architecture is transmitted face to face, and even better delivering me to the lessons that the own architecture, live broadcast, drinks to us. I am conscious of it, but hibridar both worlds it is possible and in addition very cheaply perfect for the times of crisis!
Nevertheless, instead of encouraging to collaborate strictly between ourselves, they continue pledging in teaching ourselves to compete. The nudges and the plugs will be our bread of every day in the “real world“, but I want a more human world in which the synergies are this food of every day. So many things … and insurance that you will think so many innocence!!
Even this way, I will continue dreaming of a school without teachers raised in the dais, coming untied sheets of two hours without rest. I will continue dreaming of teachers who speak to me about the best blogs of architecture in time, about the Sketch and others. I will continue dreaming of working as architect, without having to be for force the false autonomous one; if for it I have to go away to the China, so, very to my sorrow, I will go away. I will continue dreaming of teachers who beside being good architects, are good teachers and they record to have unfounded hopes even if they speak to me about Atterberg’s limits!
Probably be great to dream, but if I do not dream I die.
Stepienybarno_Agnieszka Stepien and Lorenzo Barnó, architects
Estella, november 2012
Note:
We have permitted, from Stepienybarno, to write this text in the first strange person, in name of thousands of pupils of architecture.
[:gl]
Novamente, animámonos cunha entrada un tanto diferente. A ver se vos gusta.
Cadernos de viaxe de Siza
Son estudante de arquitectura, un estudante sen nome, porque, aquí e agora, como me chamo non é importante. Creo que as miñas palabras representan moitos estudantes de arquitectura e iso si que é máis importante. Para máis datos, estou en terceiro e, teño que recoñecer que, o bicho da arquitectura xa se apoderou de min.
Hoxe, recibimos o enunciado dun novo proxecto. E ¿de que se trata? Pois de realizar un museo de arte contemporánea. Si, como o oídes. ¿Un museo?! O mesmo enunciado que hai 10 anos e que fai 20… triste ¿non? Os tempos cambian, a crise pon patas arriba o sistema e á arquitectura (e os arquitectos) déixaa tremendo, pero, na materia de proxectos, seguimos pensando en museos.
Como digo son xa tres anos de carreira e grazas a eles empecei a saborear a esencia da arquitectura; vexo o mundo distinto e, para mal ou para ben, o mundo veme distinto a min. A maioría dos que leredes esta carta seguramente seredes arquitectos e ben comprendédesme se vos falo de longas noites de entrega, de profesores co ego desbocado, dos plans que realizan os meus amigos doutras facultades e que, xa, nin se molestan en contarme. Pero non quero falar diso; hoxe quero queixarme. Si ¡oh! queixarme pola desconexión da escola coa realidade. A universidade é como un inmenso elefante, cuxos movementos son lentos, lentos, e non se recicla de ningún xeito. Algúns diredes que a universidade non ten que estar a expensas do “mercado”, pero isto xa se pasa de castaño escuro.
Tamén é certo que, dentro dela, temos a sorte de ter profesores, sobre todo mozos, que nos tratan con respecto e que nos ilusionan coas súas materias. Estes, polo que nos contan, teñen un pé dentro e outro fose; están pendentes de rolos de certificacións académicas e non sei que historias. Desta forma, non son os mellores profesores os que teñen o posto asegurado; sorprendentemente, polo menos para min, son os que peor o fan ¡De tolos! Estes últimos viven na súa torre marfil, inmunes á realidade e á crise, pensando que todo pode seguir sendo como foi.
Moitos din que sobran escolas de arquitectura e seguro que non lles falta razón. Pero tamén é certo que os que estamos dentro queremos ter opcións de ser arquitectos. Xa é tarde para botarme atrás, isto gústame, e moito. Se que non hai traballo, que a sociedade nos ve como nos ve, pero ao meu ninguén me pode impedir querer se arquitecto; é a miña vida e vaino ser para sempre. Quizais, peque de inxenuidade, pero é o que toca coa miña idade, pensar que podo, que podemos, cambiar o mundo. A arquitectura é un servizo e eu son un servidor. Algo máis grande ca min está en marcha e quero formar parte del.
Talvez, moitos de vós deixastes de soñar, pero non é xusto que eu non teña dereito a seguir soñando. Porque esta é, a pesar de todo, unha carreira de sonos. Sonos encontrados e sonos por encontrar. Un mundo mellor é posible e a arquitectura ten moito que dicir en todo iso.
Tamén é certo que son doutra xeración; son un nativo dixital. Ao mellor a algúns sóavos raro, pero é así. Isto non me preocupa, para o meu é normal, é como ser louro ou moreno; o que me preocupa é a brecha dixital que existe. A gran maioría dos que toman as decisións nesta escola pasan olimpicamente desta realidade. Non lles interesa entender que o mundo cambiou e que nós, os usuarios destas aulas, merecemos unhas clases adaptadas á realidade. Se me esperto tuiteando, me comunico dende Tuenti coa miña xente, teño un blog onde vou dando a murga coas miñas obsesións e paranoias e pertenzo a máis de 20 ou 30, que se eu, grupos de facebook; por que os meus profesores non fan nada para que todo iso se integre nas súas materias. Ben, para ser xustos, algúns si que fan o seu esforzo e montan un blog da materia; pero… ¡¡hai tanto por facer!!
Canta información dispoñible na rede que aumentaría o meu coñecemento a un só click de distancia. A rede podería ser a extensión infinita das limitadas pareces das miñas clases. Existen miles de posibilidades de completar a nosa formación, por exemplo, cunha sinxela comunidade dixital que nos axudase a que os alumnos colaborásemos entre nós.
Con iso, non digo que o máis importante sexa o ámbito dixital; nada diso, sei perfectamente que a maxia da arquitectura se transmite cara a cara, e aínda mellor entregándome ás leccións que a propia arquitectura, en vivo e en directo, nos brinda. Son consciente diso, pero hibridar ambos os dous mundos é posible e ademais moi barato ¡perfecto para os tempos de crise!
Non obstante, en vez de animarnos a colaborar entre nós, séguense empeñando en ensinarnos a competir. Os golpes e os enchufes serán o pan noso de cada día no “mundo real”, pero eu quero un mundo máis humano no que as sinerxías sexan ese alimento de cada día. Tantas cousas… ¡e seguro que pensaredes tanta inocencia!!
Aínda así, seguirei soñando cunha escola sen profesores subidos na tarima, soltándonos chapas de dúas horas sen descanso. Seguirei soñando con profesores que me falen dos mellores blogs de arquitectura en vez, do Esbozo e demais. Seguirei soñando con traballar como arquitecto, sen ter que ser por forza un falso autónomo; se para iso teño que irme á China, pois, moi ao meu pesar, ireime. ¡Seguirei soñando con profesores que ademais de ser bos arquitectos, sexan bos docentes e consignan ilusionarme ata se me falan dos límites de Atterberg!
Quizais sexa moito soñar, pero se non soño morro.
Stepienybarno_Agnieszka Stepien e Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, novembro 2012
Nota:
Permitímonos, dende Stepienybarno, escribir este texto nunha estraña primeira persoa, en nome de miles de alumnos de arquitectura.
Studio Mumbai, Praxis es el título de una exposición organizada por la British School en Roma como parte de las investigaciones que ésta desarrolla en el contexto de los paisajes urbanos. Tras la gran visibilidad que Studio Mumbai alcanzó en todo el mundo, cuando Kazuyo Sejima les seleccionó, para el que es tal vez, el evento arquitectónico más importante del mundo, la Bienal de Arquitectura de Venecia, en su edición de 2010, centros internacionales de estudio e investigación en arquitectura miraron con lupa el trabajo de este estudio indio. Asentados en la ciudad india de Bombay, el estudio está dirigido por Bijoy Jain, un arquitecto formado en los Estados Unidos y cuyo mayor logro ha consistido en saber adaptar la forma de hacer occidental a un panorama tan singular como el indio. De este modo el estudio presenta un modelo operativo en el que los arquitectos son al mismo tiempo artesanos. No sólo diseñan la arquitectura sino que también la construyen ellos mismos, en un enfoque que es al mismo tiempo un nueva visión de la profesión y también una reinterpretación del maestro constructor de la edad medieval.
Algo que en el contexto del primer mundo es impensable, no sólo por la actitud de los profesionales, sino también por el intrincado mundo legislativo que regula la construcción.
Esta forma de actuar, de entender la profesión de la arquitectura ha conllevado también un cambio de modelo en el procedimiento teórico, intelectual de enfrentarse al proyecto. El más palpable es la apariencia de la propia oficina en la que desarrolla la actividad el estudio. Junto a las mesas de dibujo, ordenadores y planos, se amontonan cientos de maquetas, maquetas de edificios a pequeña escala, pero también prototipos enormes de tramos de fachada, de tipos de cubierta, de piedras o de carpinterías que resuelven a escala real encuentros o detalles concretos de sus edificios. El patio del estudio, una gran explanada rodeada de pabellones, es más un taller que un espacio de dibujo, concentración y meditación. Pintores, carpinteros o albañiles deambulan mezclados con arquitectos intentando estudiar y proponer la mejor solución posible en un diálogo constante entre lo deseable y lo posible.
Studio Mumbai. Cooper house
Los diseños del Studio Mumbai, deben su esencial intelectual a su fundador, Bijoy Jain, que modeló sus conocimientos teóricos en el taller de Richard Meier como responsable del diseño del Centro Getty de Los Angeles, pero deben su concreción real a las realidades de la cultura constructiva india.
Es de ese lugar, de ese encuentro entre dos mundos tan diferentes de donde nace la esencia de las obras de este estudio. Las artes de construcción tradicionales, las enseñanzas de la artesanía local y los conocimientos medioambientales aprendidos durante siglos para vivir en esas latitudes del planeta, se ponen al servicio de la arquitectura contemporánea, para realizar ese mestizaje que tan buenos resultados está dando.
El suelo, el paisaje, los materiales tradicionales, como la madera o el ladrillo, junto con las limitaciones propias de cada lugar, como la falta de agua en unos casos o el excesivo calor en otros, son siempre el punto de entrada a los proyectos que la oficina ha ido realizando estos años.
Sudio Mumbai. Pali Hill
Las técnicas tradicionales de celosías en madera y del trabajo seriado de ésta, definen por ejemplo la Casa Belavali, construida en el año 2008, donde tanto sus estructuras de carga como sus revestimientos exteriores, se resuelven con maderas del lugar. Todo el protagonismo de la construcción se doblega a este material que resuelve techos, pilares, puertas, ventanas y las lamas verticales que separan el interior del exterior, pero esta tecnología local está puesta al servicio de una arquitectura que podríamos calificar de moderna, ya que su forma y el entendimiento que esta hace del lugar y del entorno así lo denotan.
Por contra, edificios como la casa Palmyra del año 2007, hablan de una arquitectura culta en la que las relaciones con grandes obras de la modernidad son casi directas. Los dos bloques rectangulares que forman la Casa Palmyra, están totalmente cubiertos de brise-soleils para proteger el espacio interior del fuerte sol mientras garantizan una correcta ventilación. La arquitectura de Rudolph Schindler, el maestro americano, que Bijoy Jain pudo visitar en Los Ángeles o la casa-estudio que tantas veces estudio de Charles & Ray Eames, son referencias que pueden visualizarse en la ligereza, la sencillez formal o la apertura constante del espacio, entendido más como un contenedor en el que habitar y no como una sucesión de habitaciones de uso específico.
La Cooper House o la Casa Pali Hill, ésta última en un contexto urbano, hablan ya de una arquitectura que busca una nueva modernidad, la modernidad actual de un país en crecimiento como es la India y que busca generar un continuo entre su pasado tradicional y vernacular y su futuro de modernidad. Habrá que esperar para ver cómo se adapta el trabajo de un estudio de estas características a la producción de grandes edificios, como hospitales o estaciones y si será capaz de enfrentarse al urbanismo y a la ciudad con un discurso también novedoso que sea capaz de dar soluciones a ciudades como las indias, ciudades orientales que quieren convertirse en occidentales y que precisamente ahora navegan como el Studio Mumbai entre dos mundos.
Studio Mumbai. Taller oficina propia
íñigo garcía odiaga. arquitecto
san sebastián. noviembre 2012Studio Mumbai. Palmyra House
Studio Mumbai, Praxis is the title of an exhibition organised by the British School in Rome like part of the investigations that this develops in the context of the urban landscapes. After the big visibility that Studio Mumbai reached all over the world, when Kazuyo Sejima selected them, for which is maybe, the architectural event more important of the world, the Biennial of Architecture of Venecia, in his edition of 2010, international centres of study and investigation in architecture looked with lupa the work of this Indian study. Settled in the Indian city of Bombay, the study is directed by Bijoy Jain, an architect formed in the United States and whose greater attainment has consisted in knowing adapt the form to do western to a so singular panorama like the Indian. In this way the study presents an operative model in which the architects are at the same time handmade. No only they design the architecture but also they build it they same, in an approach that is at the same time a new vision of the profession and also a reinterpretación of the master constructor of the mediaeval age.
Something that in the context of the first world is unthinkable, not only for the attitude of the professionals, but also for the dense legislative world that regulates the construction.
It forms this one of acting, of understanding the profession of the architecture has carried also a model change in the theoretical, intellectual procedure of facing the project. The most palpable is the appearance of the own office in which the activity develops the study. Close to the drawing boards, computers and planes, there are accumulated hundreds of models, building models on a small scale, but also enormous prototypes of sections of front, of types of cover, of stones or of carpentries that solve to royal scale meetings or concrete details of his buildings. The court of the study, a great esplanade surrounded with pavilions, is more a workshop than a space of drawing, concentration and meditation. Painters, carpenters or bricklayers stroll mixed with architects trying to study and to propose the best possible solution in a constant dialog between the desirable thing and the possible thing.
Studio Mumbai. Cooper house
The designs of the Studio Mumbai, they owe his essential intellectual one to his founder, Bijoy Jain, who shaped his theoretical knowledge in Richard Meier’s workshop as person in charge of the design of the Center Getty of The Angels, but they owe his royal concretion to the realities of the constructive Indian culture.
It is of this place, of this meeting between two worlds so different from where there is born the essence of the works of this study. The traditional arts of construction, the educations of the local crafts and the environmental knowledge learned for centuries to live in these latitudes of the planet, puts to the service of the contemporary architecture, to realize this miscegenation that is giving so good results.
The soil, the landscape, the traditional materials, as the wood or the brick, together with the own limitations of every place, as the water lack in a few cases or the excessive heat in others, are always the point of entry to the projects that the office has realized these years.
Sudio Mumbai. Pali Hill
The traditional technologies of lattices in wood and of the work seriado of this one, define for example the House Belavali, constructed in the year 2008, where both his structures of load and his exterior coatings, they are solved by local wood. All the protagonism of the construction is bent to this material that solves ceilings, props, doors, windows and the vertical muds that separate the interior of the exterior, but this local technology is put to the service of an architecture that we might qualify of modern, since his form and the understanding that this one does of the place and of the environment like that they denote it.
For against, buildings like the house Palmyra of the year 2007, they speak about an educated architecture in which the relations with big works of the modernity are almost direct. Both rectangular blocks that form the House Palmyra, are totally covered of brise-soleils to protect the interior space of the strong Sun while they guarantee a correct ventilation. The architecture of Rudolph Schindler, the American teacher, which Bijoy Jain could visit in Los Angeles or the house – study that so often I study of Charles and Ray Eames, they are references that can be visualized in the lightness, the formal simplicity or the constant opening of the space, understood more as a container in which to live and not as a succession of rooms of specific use.
The Cooper House or the House Pali Hill, the latter in an urban context, speaks already about an architecture that looks for a new modernity, the current modernity of a country in growth since it is the India and that seeks to generate the continuous one between his traditional past and vernacular and his future of modernity. It will be necessary to wait to see how one adapts the work of a study of these characteristics to the production of big buildings, as hospitals or stations and if it will be capable of facing the urbanism and the city a speech also new that is capable of giving solutions to cities like the indies, oriental cities that want to turn in western and that precisely now sail as the Studio Mumbai between two worlds.
Studio Mumbai. Workshop own office
íñigo garcía odiaga. architect
san sebastián. november 2012
Studio Mumbai. Palmyra House
Studio Mumbai, Praxis é o título dunha exposición organizada pola British School en Roma como parte das investigacións que esta desenvolve no contexto das paisaxes urbanas. Trala gran visibilidad que Studio Mumbai alcanzou en todo o mundo, cando Kazuyo Sejima seleccionoulles, para o que é talvez, o evento arquitectónico máis importante do mundo, a Bienal de Arquitectura de Venecia, na súa edición de 2010, centros internacionais de estudo e investigación en arquitectura miraron con lupa o traballo deste estudo indio. Asentados na cidade india de Bombay, o estudo está dirixido por Bijoy Jain, un arquitecto formado nos Estados Unidos e cuxo maior logro consistiu en saber adaptar a forma de facer occidental a un panorama tan singular como o indio. Deste xeito o estudo presenta un modelo operativo no que os arquitectos son ao mesmo tempo artesanos. Non só deseñan a arquitectura senón que tamén a constrúen eles mesmos, nun enfoque que é ao mesmo tempo un nova visión da profesión e tamén unha reinterpretación do mestre constructor da idade medieval.
Algo que no contexto do primeiro mundo é impensable, non só pola actitude dos profesionais, senón tamén polo intrincado mundo legislativo que regula a construción.
Esta forma de actuar, de entender a profesión da arquitectura levou consigo tamén un cambio de modelo no procedemento teórico, intelectual de enfrontarse ao proxecto. O máis palpable é a aparencia da propia oficina na que desenvolve a actividade o estudo. Xunto ás mesas de debuxo, ordenadores e planos, amontóanse centos de maquetas, maquetas de edificios a pequena escala, pero tamén prototipos enormes de tramos de fachada, de tipos de cuberta, de pedras ou de carpintarías que resolven a escala real encontros ou detalles concretos dos seus edificios. O patio do estudo, unha grande explanada rodeada de pavillóns, é máis un taller que un espazo de debuxo, concentración e meditación. Pintores, carpinteiros ou albaneis deambulan mesturados con arquitectos intentando estudar e propoñer a mellor solución posible nun diálogo constante entre o desexable e o posible.
Studio Mumbai. Cooper house
Os deseños do Studio Mumbai, deben o seu esencial intelectual ao seu fundador, Bijoy Jain, que modelou os seus coñecementos teóricos no taller de Richard Meier como responsable do deseño do Centro Getty de Los Angeles, pero deben a súa concreción real ás realidades da cultura construtiva india.
É dese lugar, dese encontro entre dous mundos tan diferentes de onde nace a esencia das obras deste estudo. As artes de construción tradicionais, as ensinanzas da artesanía local e os coñecementos ambientais aprendidos durante séculos para vivir nesas latitudes do planeta, póñense ao servizo da arquitectura contemporánea, para realizar esa mestizaxe que tan bos resultados está a dar.
O chan, a paisaxe, os materiais tradicionais, como a madeira ou o ladrillo, xunto coas limitacións propias de cada lugar, como a falta de auga nuns casos ou a excesiva calor noutros, son sempre o punto de entrada aos proxectos que a oficina foi realizando estes anos.
Sudio Mumbai. Pali Hill
As técnicas tradicionais de celosías en madeira e do traballo seriado desta, definen por exemplo a Casa Belavali, construída no ano 2008, onde tanto as súas estruturas de carga como os seus revestimentos exteriores, se resolven con madeiras do lugar. Todo o protagonismo da construción se dobrega a este material que resolve teitos, piares, portas, ventás e as lamas verticais que separan o interior do exterior, pero esta tecnoloxía local está posta ao servizo dunha arquitectura que poderiamos cualificar de moderna, xa que a súa forma e o entendemento que esta fai do lugar e do ámbito así o denotan.
Pola contra, edificios como a casa Palmyra do ano 2007, falan dunha arquitectura culta na que as relacións con grandes obras da modernidade son case directas. Os dous bloques rectangulares que forman a Casa Palmyra, están totalmente cubertos de brise-soleils para protexer o espazo interior do forte sol mentres garanten unha correcta ventilación. A arquitectura de Rudolph Schindler, o mestre americano, que Bijoy Jain puido visitar en Los Ángeles ou a casa-estudo que tantas veces estudo de Charles & Ray Eames, son referencias que poden visualizarse na lixeireza, a sinxeleza formal ou a apertura constante do espazo, entendido máis como un colector no que habitar e non como unha sucesión de cuartos de uso específico.
A Cooper House ou a Casa Pali Hill, esta última nun contexto urbano, falan xa dunha arquitectura que busca unha nova modernidade, a modernidade actual dun país en crecemento como é a India e que busca xerar un continuo entre o seu pasado tradicional e vernáculo e o seu futuro de modernidade. Haberá que esperar para ver como se adapta o traballo dun estudo destas características á produción de grandes edificios, como hospitais ou estacións e se será capaz de enfrontarse ao urbanismo e á cidade cun discurso tamén novidoso que sexa capaz de dar solucións a cidades como as indias, cidades orientais que queren converterse en occidentais e que precisamente agora navegan como o Studio Mumbai entre dous mundos.
«Ser fotógrafo es atrapar el propio asombro». Durante toda su vida, Jacques Henri Lartigue (1894-1986) fue fiel a esa inquietud. Desde su más tierna infancia fotografió todo aquello que le conmovía, que le hacía feliz, que le parecía bello y que le servía para luchar contra el paso del tiempo y el olvido. Reconocido hoy de forma unánime como uno de los grandes nombres de la fotografía del siglo xx, su obra constituye un documento único de una época y una forma de vivir.
Coco.Hendai.1934 | Jacques Henri Lartigue | Ministrère de la Cultura
Un mundo flotante. Fotografías de Jacques Henri Lartigue (1894-1986) es la primera gran exposición antológica del fotógrafo que se realiza en España. Reúne alrededor de doscientas piezas procedentes de la Donation Jacques Henri Lartigue de París, entre copias modernas e instantáneas originales tomadas y reveladas por él mismo —algunas de ellas con la técnica estereoscópica—, así como cámaras y cuadernos. La muestra hace especial hincapié en los temas que resultaron una constante durante toda su carrera: la fotografía como instrumento de la memoria, una herramienta para capturar la fragilidad de la existencia y la brevedad de la felicidad. También refleja su particular visión de las mujeres y de un mundo que cambiaba velozmente. Todo ello permitirá descubrir al visitante el retrato de una época ya desaparecida a partir de las imágenes inconfundibles de Lartigue, un maestro que durante sus casi 90 años de trayectoria nunca dejó de considerarse un aficionado.
Un mundo flotante. Fotografías de Jacques Henri Lartigue (1894-1986)
25 de octubre de 2012 – 3 de febrero de 2013
Comisarios: Florian Rodari y Martine d’Astier
Exposición en colaboración con la Obra Social «la Caixa»
Museo de Arte Contemporáneo · Macuf
A Coruña, Galicia, España
«Ser fotógrafo é atrapar o propio asombro». Durante toda a súa vida, Jacques Henri Lartigue (1894-1986) foi fiel a esa inquietude. Desde a infancia fotografou todo aquilo que lle conmovía, que lle facía feliz, que lle parecía belo e que lle servía para loitar contra o paso do tempo e o esquecemento. Recoñecido hoxe de forma unánime como un dos grandes nomes da fotografía do século xx, a súa obra constitúe un documento único dunha época e unha forma de vivir.
Coco.Hendai.1934 | Jacques Henri Lartigue | Ministrère de la Cultura
Un mundo flotante. Fotografías de Jacques Henri Lartigue (1894-1986) é a primeira gran exposición antológica do fotógrafo que se realiza en España. Reúne ao redor de duascentas pezas procedentes da Donation Jacques Henri Lartigue de Parides, entre copias modernas e instantáneas orixinais tomadas e reveladas por el mesmo —algunhas delas coa técnica estereoscópica—, así como cámaras e cadernos. A mostra fai especial fincapé nos temas que resultaron unha constante durante toda a súa carreira: a fotografía como instrumento da memoria, unha ferramenta para capturar a fragilidad da existencia e a brevedad da felicidade. Tamén reflicte a súa particular visión das mulleres e dun mundo que cambiaba velozmente. Todo iso permitirá descubrir ao visitante o retrato dunha época xa desaparecida a partir das imaxes inconfundibles de Lartigue, un mestre que durante os seus case 90 anos de traxectoria nunca deixou de considerarse un afeccionado.
Un mundo flotante. Fotografías de Jacques Henri Lartigue (1894-1986)
25 de outubro de 2012 – 3 de febreiro de 2013
Comisarios: Florian Rodari e Martine d’Astier
Exposición en colaboración coa Obra Social «a Caixa»
Museo de Arte Contemporáneo · Macuf
A Coruña, Galicia, España
«To be a photographer is to catch the own amazement». During all his life, Jacques Henri Lartigue (1894-1986) was faithful to this worry. From his more tender infancy there photographed all that that was affecting, that was making him happy, that seemed to him to be beautiful and that was serving him to fight against the passage of time and the oblivion. Recognized today of unanimous form like one of the big names of the photography of the century xx, his work constitutes the only document of an epoch and forms a of living.
Coco.Hendai.1934 | Jacques Henri Lartigue | Ministrère de la Cultura
A floating world. Photographies of Jacques Henri Lartigue (1894-1986) is the first great memorable exhibition of the photographer who is realized in Spain. It assembles two hundred pieces proceeding from the Donation Jacques Henri Lartigue of Paris, between modern copies and instantaneous original seizures and revealed by he itself – some of them with the stereoscopic technology-, as well as chambers and notebooks. The sample does special support in the topics that turned out to be a constant during all his career: the photography as instrument of the memory, a tool to capture the fragility of the existence and the briefness of the happiness. Also it reflects his particular vision of the women and of a world that was changing fastly. All this will allow to discover to the visitor the portrait of an epoch already eliminated from the unmistakable images of Lartigue, a teacher that for his almost 90 years of path a fan never stopped considering.
A floating world. Photographies of Jacques Henri Lartigue (1894-1986)
25 October 2012 – 3 February 2013
Commissioners: Florian Rodari and Martine d’Astier
Exhibition in collaboration with the Social Work «the Caixa»
En torno al año 2007 Alejandro Zaera se encontraba negociando con la EMV la próxima construcción de su edificio de viviendas sociales en Carabanchel. Puede ser que fuera ahí cuando se enteró que esos corredores comunes que, al estilo de las famosas streets in the sky de los Smithson, había planteado como lugar de encuentro vecinal y disfrute colectivo debían, por ley, ser privatizados. Si no lo hacía él lo harían los vecinos, argumentaban los funcionarios. Sin embargo este espacio conserva su carácter exterior y su vocación pública al cubrir sus paramentos verticales con bambú y los horizontales con tablones ligeramente separados por los que, poéticamente, podría caer la lluvia.
Viviendas sociales con bambú [Alejandro Zaera] | espaciosdemadera.blogspot.com.es
Las streets in the sky, los anchos corredores de acceso a las viviendas abiertos a las inclemencias del exterior que, en teoría, fomentarían la relación vecinal, son una constante en este tipo de proyectos. Las viviendas sociales de toda Europa están plagadas de ellos. En España parecen un objetivo imposible. La gente prefiere no “perder superficie” en el corredor y ampliar su salón. Además, no nos gusta tener que llevar el paraguas hasta la puerta de casa. Es curioso que este esquema funcione mejor en países con un clima claramente peor que el nuestro como los nórdicos o Holanda, por ejemplo.
Mientras para los países de tradición protestante la privacidad es algo completamente prescindible, para los cristianos su pérdida representa un drama. Otro motivo por los que preferimos los corredores interiores y oscuros a los exteriores que permitan que un vecino vea el interior de nuestras cocinas. Todo esto pueden ser motivos culturales más que fundamentados para justificar el desuso de este tipo de accesos a las viviendas de los países del sur de Europa. Sin embargo, los arquitectos vemos estos elementos como fundamentales para fomentar la cohesión social, que, por cierto, es mucho mayor entre los nórdicos que entre los mediterráneos, y nos empeñamos en imponerlos a una sociedad que, constantemente y con la ley de su parte, los privatiza.
Patrick Geddes entendía el urbanismo desde el punto de vista de un biólogo. Había que estudiar la cultura, los gustos,las necesidades, las formas de asociación y el tipo de economía de una población para poder “trasplantarla” a otro lugar y que, al igual que cualquier esqueje natural, “floreciera”. Si esto es verdad, es posible que los arquitectos de este rincón del mundo tengamos que resignarnos a hacer ciudades de casas aisladas sin espacios comunes que los ciudadanos no necesitan. Ciudades para individuos y no para ciudadanos.
En el blog que los vecinos de Carabanchel han creado para comentar noticias y opiniones sobre su PAU es notoria la disconformidad de los vecinos de algunos de sus edificios.
“Pues no es por nada, pero el edificio de Bambú es una tremenda patada al buen estilo, a mi me daría vergüenza vivir en un edificio así, imagínate el cachondeito de las visitas cuando las enseñes tu casa de bambú. Hay que reconocer que serán mega-baratos esos pisos de la EMVS, pero el diseño es atroz, parece una jaula para chimpancés.Eso para que lo hacen para señalar a la gente que viva dentro ya como ciudadanos de segunda clase, porque vamos….”
Los arquitectos siempre hemos desechado opiniones como esta que, claramente, no provienen de una persona que tenga conocimiento sobre nuestro oficio. Sin embargo, está claro que existe una gran incomunicación. No es posible concebir que los antiguos Foreign Offices estuvieran pensando en los futuros habitantes de su edificio como “chimpancés” o “ciudadanos de segunda” pero parece ser que es así como ellos se sienten. Hay que decir, también, que una charla informal y muy breve de uno de estos vecinos con el propio Zaera, transcrita por su mujer en este mismo blog, sirve para estos vecinos trasladen su odio desde éste hacia la EMV.
Cuando miramos a los compañeros holandeses, noruegos o daneses, suspiramos con envidia pensando en el respeto que les tienen sus compatriotas no arquitectos. Las sociedades allí son más cultas, pensamos. Sin embargo, nosotros contamos con este otra sociedad. Tenemos dos opciones, plegarnos a sus deseos o, siguiendo con el símil botánico, intentar nuevos esquejes que den como resultado especies florales más hermosas o, en el peor de los casos, tomates.
Texto por bRijUNi arquitectos: Beatriz Villanueva Cajide -Arquitecto y Master en Proyectos Arquitectónicos Avanzados (ETSA Madrid)- y Francisco Javier Casas Cobo -arquitecto y Master en Teoría, Análisis e Historia de la Arquitectura (ETSA Madrid).
Concerning the year 2007 Alejandro Zaera was negotiating with the EMV the near construction of his building of social housings in Carabanchel. It can be that it was there when one informed that these common corridors that, in the style of the famous streets in the sky of the Smithson, it had raised as place of local meeting and collective enjoyment had to, for law, be privatized. If he was not doing it the neighbors would do it, the civil servants were arguing. Nevertheless this space preserves his exterior character and his public vocation on having covered his vertical paraments with bamboo and the horizontal ones with planks lightly separated by that, poetically, it might fall the rain.
Social housings with bamboo [Alejandro Zaera] | espaciosdemadera.blogspot.com.es
The streets in the sky, the broad corridors of access to the housings opened for the inclemencies of the exterior that, theoretically, would promote the local relation, are a constant in this type of projects. The social housings of the whole Europe are infected of them. In Spain they look like an impossible aim. The people prefer not » losing surface » in the corridor and extending his lounge. In addition, we do not like to have to take the umbrella up to the door of house. It is curious that this scheme works better in countries with a climate clearly worse than ours as northern or Holland, for example.
While for the countries of Protestant tradition the privacy is something completely insignificant, for the Christians his loss represents a drama. Another motive for that we prefer the interior and dark corridors to the exteriors that allow that a neighbor should see the interior of our kitchens. All that they can be cultural motives more than based for justifying the disuse of this type of accesses to the housings of the countries of Europa’s south. Nevertheless, the architects we see these elements as fundamental to promote the social cohesion, which, certainly, is very much major between the northern ones that between the Mediterranean ones, and we pledge in imposing to a company that, constant and with the law of his part, privatizes them.
Patrick Geddes understood the urbanism from the point of view of a biologist. There was necessary to study the culture, the tastes, the needs, the forms of association and the type of economy of a population to be able » to transplant it » to another place and that, as any natural cutting, «it» «was» «blooming». If this is true, it is possible that the architects of this corner of the world we have to resign to doing cities of houses isolated without common spaces that the citizens do not need. Cities for individuals and not for citizens.
In the blog that the neighbors of Carabanchel have created to comment on news and opinions about his PAU the non-conformity of the neighbors is well-known of some of his buildings.
“Since it is not for anything, but the building of Bamboo is a tremendous kick to the good style, it would give shame to my myself to live in a building like that, imagine the cachondeito of the visits when you them teach your house of bamboo. It is necessary to admit that these floors of the EMVS will be mega-cheap, but the design is atrocious, looks like a cage for chimpanzees. It in order that they do it to indicate the people who should live inside already as citizens of the second class, because we go….”
The architects always we have rejected opinions as this one that, clearly, they do not come from a person who has knowledge on our trade. Nevertheless, it is clear that a great lack of comunication exists. It is not possible to conceive that the former Foreign Offices was thinking about the future inhabitants of his building like «chimpanzees» or » citizens of second » but it seems to be that it is as well as they feel. It is necessary to say, also, that an informal and very brief chat of one of these neighbors with own Zaera transcribed by his wife in the same blog, serves for these neighbors move his hatred from this one towards the EMV.
When we look at the Dutch, Norwegian or Danish companions, we sigh with envy thinking about the respect that his compatriots have not architects. The companies there are more educated, we think. Nevertheless, we possess this one another company. We have two options, to bend to his desires or, continuing with the similar botanist, to try new cuttings that give like proved more beautiful floral or, species at worst, tomatoes.
Text by bRijUNi arquitectos: Beatriz Villanueva Cajide -Architect and Master in Architectural Advanced Projects (ETSA Madrid)- and Francisco Javier Casas Cobo -Architect and Master theoretically, Analysis and History of the Architecture (ETSA Madrid).
En torno ao ano 2007 Alejandro Zaera atopábase negociando coa EMV a próxima construción do seu edificio de vivendas sociais en Carabanchel. Pode ser que fose aí cando se decatou que eses corredores comúns que, ao estilo das famosas streets in the sky dos Smithson, suscitara como lugar de encontro vecinal e goce colectivo debían, por lei, ser privatizados. Si non o facía el faríano os veciños, argumentaban os funcionarios. Con todo este espazo conserva o seu carácter exterior e a súa vocación pública ao cubrir os seus paramentos verticais con bambú e os horizontales con taboleiros ligeramente separados polos que, poéticamente, podería caer a choiva.
Vivendas sociais con bambú [Alejandro Zaera] | espaciosdemadera.blogspot.com.es
As streets in the sky, os anchos corredores de acceso ás vivendas abertos ás inclemencias do exterior que, en teoría, fomentarían a relación vecinal, son unha constante neste tipo de proxectos. As vivendas sociais de toda Europa están plagadas deles. En España parecen un obxectivo imposible. A xente prefire non “perder superficie” no corredor e ampliar o seu salón. Ademais, non nos gusta ter que levar o paraguas ata a porta de casa. É curioso que este esquema funcione mellor en países cun clima claramente peor que o noso como os nórdicos ou Holanda, por exemplo.
Mentres para os países de tradición protestante a privacidad é algo completamente prescindible, para os cristiáns a súa perda representa un drama. Outro motivo polos que preferimos os corredores interiores e escuros aos exteriores que permitan que un veciño vexa o interior das nosas cociñas. Todo isto poden ser motivos culturais máis que fundamentados para xustificar o desuso deste tipo de accesos ás vivendas dos países do sur de Europa. Con todo, os arquitectos vemos estes elementos como fundamentais para fomentar a cohesión social, que, por certo, é moito maior entre os nórdicos que entre os mediterráneos, e empeñámosnos/empeñámonos en impoñelos a unha sociedade que, constantemente e coa lei do seu parte, privatízaos.
Patrick Geddes entendía o urbanismo desde o punto de vista dun biólogo. Había que estudar a cultura, os gustos,as necesidades, as formas de asociación e o tipo de economía dunha poboación para poder “trasplantarla” a outro lugar e que, do mesmo xeito que calquera esqueje natural, “florecese”. Si isto é verdade, é posible que os arquitectos deste recuncho do mundo teñamos que resignarnos a facer cidades de casas illadas sen espazos comúns que os cidadáns non necesitan. Cidades para individuos e non para cidadáns.
No blog que os veciños de Carabanchel crearon para comentar noticias e opinións sobre a súa PAU é notoria a disconformidad dos veciños dalgúns dos seus edificios.
“Pois non é por nada, pero o edificio de Bambú é unha tremenda patada ao bo estilo, ao meu daríame vergonza vivir nun edificio así, imaxínache o cachondeo das visitas cando as ensines a túa casa de bambú. Hai que recoñecer que serán mega-baratos eses pisos da EMVS, pero o deseño é atroz, parece unha gaiola para chimpancés. Iso para que o fan para sinalar á xente que viva dentro xa como cidadáns de segunda clase, porque imos….”
Os arquitectos sempre desbotamos opinións como esta que, claramente, non proveñen dunha persoa que teña coñecemento sobre o noso oficio. Con todo, está claro que existe unha gran incomunicación. Non é posible concibir que os antigos Foreign Offices estivesen pensando nos futuros habitantes do seu edificio como “chimpancés” ou “cidadáns de segunda” pero parece ser que é así como eles séntense. Hai que dicir, tamén, que unha charla informal e moi breve dun destes veciños co propio Zaera, transcrita pola súa muller en leste mesmo blog, serve para estes veciños trasladen o seu odio desde este cara a a EMV.
Cando miramos aos compañeiros holandeses, noruegos ou daneses, suspiramos con envexa pensando no respecto que lles teñen os seus compatriotas non arquitectos. As sociedades alí son máis cultas, pensamos. Con todo, nós contamos con leste outra sociedade. Temos dúas opcións, plegarnos aos seus desexos ou, seguindo co símil botánico, intentar novos esquejes que dean como resultado especies florales máis fermosas ou, no peor dos casos, tomates.
Texto por bRijUNi arquitectos: Beatriz Villanueva Cajide -Arquitecto e Master en Proxectos Arquitectónicos Avanzados (ETSA Madrid)- e Francisco Javier Casas Cobo -arquitecto e Master en Teoría, Análise e Historia da Arquitectura (ETSA Madrid).
En Por qué importa la arquitectura Paul Goldberger, probablemente el crítico de arquitectura estadounidense más influyente de las ultimas décadas, elabora un maravilloso tratado en el que explica con una prosa concisa y brillante cómo y por qué nos afectan los edificios y como la arquitectura no solo nos proporciona refugio, sino que configura de un modo singular nuestra relación con el espacio y el tiempo, tanto como individuos como sociedad, contribuyendo así a construir lugares significativos que son portadores de nuestra memoria colectiva y que tienen, por todo ello, un profundo valor simbólico, cívico y ético. Como señala Luis Fernández-Galiano en su prologo, el estilo impresionista de Goldberger, de convicciones tan eclécticas como firmes, logra salvar la brecha entre las arquitecturas patrimoniales que gustan a todos y las vanguardistas que pocos aceptan para acercar al profano los secretos de esta disciplina que habita siempre en el umbral de la estética y la funcionalidad. La cuidadosa traducción de Jorge Sainz, en dialogo con el autor, ha enriquecido y matizado de forma ecuménica y brillante el sesgo mas localista del texto original.
+ bookshop.ivorypress.com
En Por que importa a arquitectura Paul Goldberger, probablemente o crítico de arquitectura estadounidense máis influyente de ultímalas décadas, elabora un marabilloso tratado no que explica cunha prosa concisa e brillante como e por que nos afectan os edificios e como a arquitectura non só proporciónanos refuxio, senón que configura dun modo singular nosa relación co espazo e o tempo, tanto como individuos como sociedade, contribuíndo así a construír lugares significativos que son portadores da nosa memoria colectiva e que teñen, por todo iso, un profundo valor simbólico, cívico e ético. Como sinala Luís Fernández-Galiano no seu prologo, o estilo impresionista de Goldberger, de conviccións tan eclécticas como firmes, logra salvar a brecha entre as arquitecturas patrimoniales que gustan a todos e as vanguardistas que poucos aceptan para achegar ao profano os segredos desta disciplina que habita sempre no limiar da estética e a funcionalidad. A coidadosa tradución de Jorge Sainz, en dialogo co autor, enriqueceu e matizado de forma ecuménica e brillante o sesgo mais localista do texto orixinal.
+ bookshop.ivorypress.com
In Why Architecture Matters, Paul Goldberger, possibly the most influential architecture critic of the last few decades, elaborates a wonderful treaty in which he explains with a concise and brilliant prose how architecture not only provides us with shelter but also shapes our relationship to space and time in a singular way, not only as individuals but as a society, contributing in this way to to the construction of significant spaces that bear our collective memory and which therefore hold a profound symbolic, civic and ethical value. As Luis Fernández-Galiano states in his preface, Goldbergers impressionist style, with convictions as eclectic as they are firm, bridges the gap between patrimonial architecture, which anybody can enjoy, and avant-garde architecture, which fewer people accept, in order to draw the profane public closer to the secrets of this discipline that lies always in the threshold between aesthetics and function. Jorge Sainzs thorough translation has enriched the text and has expanded its focus in an ecumenical and brilliant way, making it more universal in tone.
Le Corbusier fue un pintor, arquitecto, diseñador y teórico suizo de renombre mundial. Está considerado como uno de los artistas más influyentes del siglo XX, aunque sus polémicos contactos con regímenes totalitarios empañaron su buen nombre.
http://www.youtube.com/watch?v=myT_yl4r_IY
Le Corbusier foi un pintor, arquitecto, diseñador e teórico suizo de renombre mundial. Está considerado como un dos artistas máis influyentes do século XX, aínda que os seus polémicos contactos con réximes totalitarios empañaron o seu bo nome.
Le Corbusier was a painter, architect, designer and theoretical Swiss of world renown. He is considered to be one of the most influential artists of the 20th century, though his polemic contacts with totalitarian rate misted his good name.
La obra mural de Luis Seoane constituye una parte esencial de su producción, no sólo por la calidad artística y la belleza de las piezas realizadas por el artista en edificios públicos y particulares a lo largo de aproximadamente dos décadas, sino por el papel fundamental que la práctica del muralismo supuso en la evolución posterior de su pintura. Desconocidos por una parte importante del público debido a su ubicación, la inmensa mayoría en la ciudad de Buenos Aires, los murales de Seoane cobran vida en esta muestra a través de una selección de 62 bocetos preparatorios, piezas de valor inestimable tanto por la singularidad de su formato como por la oportunidad que supone poder contemplar las anotaciones referentes al color, las dimensiones y el diseño que el artista realizó en muchos de ellos; 75 fotografías de época que muestran al artista trabajando en las obras y el resultado final de las mismas, y 44 fotografías que documentan el estado actual de algunos de esos murales.
Luis Seoane (a la izquierda), con un boceto de uno de sus murales | l. o. | ocio.laopinioncoruna.es
A finales de los años cuarenta, Luis Seoane toma un camino de doble vía que le llevará, por un lado, a trabajar por la renovación del arte gallego y su inclusión por derecho propio en las corrientes de las vanguardias europeas sin perder sus raíces culturales e históricas, y por otro, hacia la búsqueda de la integración de las artes, un concepto que desarrollará a lo largo de toda su carrera. Seoane considera que la práctica artística, desde sus orígenes hasta la Edad Media, constituye una simbiosis entre arquitectura, escultura, pintura y demás artes que se rompe a partir del Renacimiento y que permanecerá disgregados en diferentes disciplinas hasta el siglo XX, momento en el que la búsqueda de la integración de las artes es retomada por parte de movimientos como la Bauhaus o De Stijl y por artistas como Fernand Léger, El Lissitzky, Robert Delaunay o Joaquín Torres-García, entre otros, como vía para transformar el conjunto de la sociedad. El estudio por parte de Seoane de las experiencias de estos artistas, así como de los grandes muralistas mexicanos como Siqueiros o Rivera influirá de manera decisiva a la hora de acometer sus trabajos murales. La práctica del mural permitirá a Seoane ampliar sus conocimientos como artista y trasladarlos al resto de su producción, puesto que la experimentación con nuevos materiales y la recuperación de otros en desuso, así como la aplicación de diferentes soluciones para los murales gracias al estudio del espacio y del color se reflejarán en toda su obra, muy especialmente en la evolución de su pintura a partir de los años 60 a través de la introducción de la abstracción.
Luis Seoane. Murales 30 Octubre 2012 – 16 Junio 2013 Comisario: Silvia Longueira, Carmela Montero Fundación Luis Seoane A Coruña, Galicia, España
[:gl]
A obra mural de Luis Seoane constitúe unha parte esencial da súa producción, non só pola calidade artística e a beleza das pezas realizadas polo artista en edificios públicos e particulares ao longo de aproximadamente dúas décadas, senon polo papel fundamental que a práctica do muralismo supuxo na evolución posterior da súa pintura. Descoñecidos por unha parte importante do público debido a súa ubicación, a inmensa maioría na cidade de Bos Aires, os murais de Seoane cobran vida nesta mostra a través dunha escolla de 62 bosquexos preparatorios, pezas de valor inestimable tanto pola singularidade do seu formato como pola oportunidade que supón poder contemplar as anotacións referentes á cor, as dimensións e o deseño que o artista realizou en moitos deles, 75 fotografías de época que amosan ao artista traballando nas obras e o resultado final das mesmas, e 44 fotografías que documentan o estado actual dalgúns deses murais.
Luis Seoane (a la izquierda), con un boceto de uno de sus murales | l. o. | ocio.laopinioncoruna.es
A finales de los años cuarenta, Luis Seoane toma un camino de doble vía que le llevará, por un lado, a trabajar por la renovación del arte gallego y su inclusión por derecho propio en las corrientes de las vanguardias europeas sin perder sus raíces culturales e históricas, y por otro, hacia la búsqueda de la integración de las artes, un concepto que desarrollará a lo largo de toda su carrera. Seoane considera que la práctica artística, desde sus orígenes hasta la Edad Media, constituye una simbiosis entre arquitectura, escultura, pintura y demás artes que se rompe a partir del Renacimiento y que permanecerá disgregados en diferentes disciplinas hasta el siglo XX, momento en el que la búsqueda de la integración de las artes es retomada por parte de movimientos como la Bauhaus o De Stijl y por artistas como Fernand Léger, El Lissitzky, Robert Delaunay o Joaquín Torres-García, entre otros, como vía para transformar el conjunto de la sociedad. El estudio por parte de Seoane de las experiencias de estos artistas, así como de los grandes muralistas mexicanos como Siqueiros o Rivera influirá de manera decisiva a la hora de acometer sus trabajos murales. La práctica del mural permitirá a Seoane ampliar sus conocimientos como artista y trasladarlos al resto de su producción, puesto que la experimentación con nuevos materiales y la recuperación de otros en desuso, así como la aplicación de diferentes soluciones para los murales gracias al estudio del espacio y del color se reflejarán en toda su obra, muy especialmente en la evolución de su pintura a partir de los años 60 a través de la introducción de la abstracción.
Luis Seoane. Murales
30 Outubro 2012 – 16 Xunio 2013
Comisario: Silvia Longueira, Carmela Montero
Fundación Luis Seoane
A Coruña, Galicia, España[:en]
Luis Seoane’s wall work constitutes an essential part of his production, not only for the artistic quality and the beauty of the pieces realized by the artist in public and particular buildings throughout approximately two decades, but for the fundamental paper that the practice of the muralismo supposed in the later evolution of his painting. Known on one hand importantly of the public due to his location, the immense majority in the city of Buenos Aires, Seoane’s murals receive life in this sample across a selection of 62 preparatory sketches, pieces of inestimable value both for the singularity of his format and for the opportunity that supposes being able to contemplate the annotations relating to the color, the dimensions and the design that the artist realized in many of them; 75 photographies of epoch that show to the artist being employed at the works and the final result of the same ones, and 44 photographies that document the current condition of some of these murals.
Luis Seoane (to the left side), with a sketch of one of his murals | l. o. | ocio.laopinioncoruna.es
At the end of the forties, Luis Seoane takes a way of double route that will lead him to working, on the one hand, as the renovation of the Galician art and his incorporation for own right in the currents of the European forefronts without losing his cultural and historical roots, and for other one, towards the search of the integration of the arts, a concept that it will develop along all his career. Seoane thinks that the artistic practice, from his origins up to the Middle Ages, constitutes one symbiosis between architecture, sculpture, painting and other arts that one breaks from the Renaissance and that it will remain disintegrated in different disciplines up to the 20th century, moment in which the search of the integration of the arts is taken again on the part of movements as the Bauhaus or Of Stijl and for artists as Fernand Léger, The Lissitzky, Robert Delaunay or Joaquín Torres-García, between others, as route to transform the set of the company. The study on the part of Seoane of the experiences of these artists, as well as of the big Mexican muralistas like Siqueiros or Rivera it will influence in a decisive way at the moment of attacking his wall works. The practice of the mural will allow to Seoane to extend his knowledge as artist and to move them to the rest of his production, since the experimentation with new materials and the recovery of others in disuse, as well as the application of different solutions for the murals thanks to the study of the space and of the color they will be reflected in all his work, very specially in the evolution of his painting from the 60s across the introduction of the abstraction.
Con motivo del 50 aniversario de la inauguración del Gimnasio del Colegio Maravillas de Madrid, obra del arquitecto Alejandro de la Sota, el colegio Nuestra Señora de las Maravillas La Salle celebra una serie de actos conmemorativos, bajo el lema «Gimnasio Maravillas. 1962-2012: 50 años de vida».
Un documento audiovisual realizado con tecnología TIME-LAPSE muestra de forma inédita la vida y la obra del Gimnasio a lo largo de un día. Este documento, promovido por el Colegio Nuestra Señora de las Maravillas, ha sido dirigido por el arquitecto Israel Alba Ramis y producido por el realizador Diego Hurtado de Mendoza.
Se trata de un homenaje a una de las obras más representativas no solo de la arquitectura moderna española sino de la historia de la arquitectura moderna a nivel internacional. Después de 50 años, el Gimnasio del Maravillas sigue asombrando a arquitectos y estudiantes de todo el mundo, una obra atemporal que se apoya en el tiempo vital para quedar fuera del tiempo cronológico y que sigue alumbrando el difuso camino de la arquitectura en este incierto arranque del siglo XXI. La solución a los requisitos de partida (fuerte desnivel, presupuesto limitado y mezcla de usos), a través de la lógica, la coherencia y la racionalidad (más propio del ingeniero), mantiene plena vigencia.
Con motivo do 50 aniversario da inauguración do Gimnasio do Colexio Marabillas de Madrid, obra do arquitecto Alejandro da Sota, o colexio A nosa Señora das Maravillas A Sáelle celebra unha serie de actos conmemorativos, baixo o lema «Gimnasio Maravillas. 1962-2012: 50 anos de vida».
Un documento audiovisual realizado con tecnoloxía TIME-LAPSE mostra de forma inédita a vida e a obra do Gimnasio ao longo dun día. Este documento, promovido polo Colexio A nosa Señora das Marabillas, foi dirixido polo arquitecto Israel Alba Ramis e producido polo realizador Diego Hurtado de Mendoza.
Trátase dunha homenaxe a unha das obras máis representativas non só da arquitectura moderna española senón da historia da arquitectura moderna a nivel internacional. Logo de 50 anos, o Gimnasio do Marabillas segue asombrando a arquitectos e estudantes de todo o mundo, unha obra atemporal que se apoia no tempo vital para quedar fose do tempo cronolóxico e que segue alumando o difuso camiño da arquitectura neste incerto arranque do século XXI. A solución aos requisitos de partida (forte desnivel, orzamento limitado e mestura de usos), a través da lóxica, a coherencia e a racionalidad (máis propio do enxeñeiro), mantén plena vixencia.
On the occasion of 50 anniversary of the inauguration of the Gymnasium of the College You Astonish of Madrid, work of the architect Alejandro de la Sota, the Nuestra Señora de las Maravillas La Salle college celebrate a series of commemorative acts, under the motto «Maravillas Gymnasium . 1962-2012: 50 years of life «.
An audio-visual document realized with technology TIME-LAPSE shows of unpublished form the life and the work of the Gymnasium throughout one day. This document promoted by the Nuestra Señora de las Maravillas La Salle colleg, has been directed by the architect Israel Alba Ramis and produced by the producer Diego Hurtado of Mendoza.
There treats itself about one honoring to one of the most representative works not only about the modern Spanish architecture but about the history of the modern architecture worldwide. After 50 years, the Gymnasium of the Maravillas continues amazing architects and students of the whole world, a work atemporal that rests on the vital time to stay out of the chronological time and that continues lighting the diffuse way of the architecture in this uncertain take-off of the 21st century. The solution to the requirements of item (strong difference, limited budget and mixture of uses), across the logic, the coherence and the rationality (more own of the engineer), supports full force.
La exposición ofrece un recorrido por la historia de la construcción de torres y rascacielos, partiendo del mito de la torre de Babel, una construcción que desafiaba las leyes naturales y el poder divino y que fue una fuente de inspiración para pintores europeos desde el siglo XIII al XIX, hasta los rascacielos proyectados en el siglo XXI.
Desde la creación del mito de la torre de Babel hasta la aparición de los primeros rascacielos en el año 1850 en los Estados Unidos, el modelo se ha reproducido regularmente en el mundo entre los siglos XX y XXI. Las torres reflejan uno de los aspectos más importantes de la modernidad y constituyen referencias indispensables en términos de planificación urbana. El rascacielos es uno de los iconos de la modernidad. La imagen del rascacielos ha pasado a convertirse en una respuesta interesante a la falta de espacio, no solo en las grandes ciudades de occidente, sino en todo el mundo.
Esta exposición ambiciona explorar, a través de pinturas, grabados, dibujos, maquetas, fotografías y filmes, la diversidad de arquitecturas que a través del tiempo han demostrado una búsqueda de lo inaccesible, por su desmesura y por su deseo de vencer cualquier límite material.
CaixaForum de Madrid
Del 9 de Octubre de 2012 hasta el 5 de Enero de 2013
De lunes a Domingo de 10 a 20h
A exposición ofrece un percorrido pola historia da construción de torres e rascacielos, partindo do mito da torre de Babel, unha construción que desafiaba as leis naturais e o poder divino e que foi unha fonte de inspiración para pintores europeos desde o século XIII ao XIX, ata os rascacielos proxectados no século XXI.
Desde a creación do mito da torre de Babel ata a aparición dos primeiros rascacielos no ano 1850 nos Estados Unidos, o modelo reproduciuse regularmente no mundo entre os séculos XX e XXI. As torres reflicten un dos aspectos máis importantes da modernidad e constitúen referencias indispensables en términos de planificación urbana. O rascacielos é un dos iconos da modernidad. A imaxe do rascacielos pasou a converterse nunha resposta interesante á falta de espazo, non só nas grandes cidades de occidente, senón en todo o mundo.
Esta exposición ambiciona explorar, a través de pinturas, gravados, debuxos, maquetas, fotografías e filmes, a diversidad de arquitecturas que a través do tempo demostraron unha procura do inaccesible, pola súa desmesura e polo seu desexo de vencer calquera límite material.
CaixaForum de Madrid
Do 9 de Outubro de 2012 ata o 5 de Xaneiro de 2013
The exhibition offers a tour for the history of the construction of towers and skyscraper, departing from the myth of the tower of Babel, a construction that was defying the natural laws and the divine power and that was a source of inspiration for European painters from the 13th century the XIXth, up to the skyscrapers projected in the 21st century.
From the creation of the myth of the tower of Babel up to the appearance of the first skyscrapers in the year 1850 in the United States, the model has reproduced regularly in the world between the XXth and XXIst century. The towers reflect one of the most important aspects of the modernity and constitute indispensable references in terms of town planning. The skyscraper is one of the icons of the modernity. The image of the skyscraper has happened to turn into an interesting response to the lack of space, not only into the big cities of west, but into the whole world.
This exhibition seeks to explore, across paintings, engravings, drawings, models, photographies and movies, the diversity of architectures that across the time have demonstrated a search of the inaccessible thing, for his immoderation and for his desire to conquer any material limit.
En octubre de 1974 Georges Perec se instaló durante tres días seguidos en la plaza Saint-Sulpice de París. En distintos momentos del día anotó todo lo que veía: los acontecimientos cotidianos de la calle, la gente, los vehículos, los animales, las nubes, el paso del tiempo. Hizo listados de todos aquellos hechos más insignificantes de la vida cotidiana. En definitiva, nada, o casi nada.
Pero su mirada, de una percepción humana única, vibrante, impresionista y variable —igual que la visión pictórica de Monet frente a la catedral de Ruán—, recogió los mil pequeños detalles imperceptibles que componen la vida de una gran ciudad, de un barrio concreto de una gran ciudad: las innumerables y sutiles variaciones del clima atmosférico, de la luz, de los escenarios, de todo lo que está vivo. Autobuses, perros, transeúntes, turistas.
Un texto magistral en el contexto de la obra de Perec que ha alcanzado en la actualidad el rango de clásico de la literatura.
Tentativa de agotamiento de un lugar parisino · Georges Perec
Georges Perec (París, 1936 – Ivry-sur-Seine, 1982) está considerado como una de las figuras preeminentes de la literatura de la segunda mitad del siglo XX. Publicó su primera novela, Las cosas, en 1965, que rápidamente cosechó un gran éxito y le valió ser galardonada con el premio Renaudot. Dos años después, Perec se unió al OuLiPo, el Taller de Literatura Potencial que había sido creado en 1961 por Raymond Queneau y por el matemático Le Lionnais. En 1978 publicó La vida, instrucciones de uso, cuyo éxito lo consagró como autor y le permitió abandonar su trabajo de archivero para dedicarse de lleno a la literatura.
[:gl]
En outubro de 1974 Georges Perec instalouse durante tres días seguidos na praza Saint-Sulpice de Parides. En distintos momentos do día anotou todo o que vía: os acontecementos cotiáns da rúa, a xente, os vehículos, os animais, as nubes, o paso do tempo. Fixo listados de todos aqueles feitos máis insignificantes da vida cotiá. En definitiva, nada, ou case nada.
Pero a súa mirada, dunha percepción humana única, vibrante, impresionista e variable —igual que a visión pictórica de Monet fronte á catedral de Ruán—, recolleu os mil pequenos detalles imperceptibles que compoñen a vida dunha gran cidade, dun barrio concreto dunha gran cidade: as innumerables e sutís variacións do clima atmosférico, da luz, dos escenarios, de todo o que está vivo. Autobuses, cans, transeúntes, turistas. “O que ocorre cando non ocorre nada, só o paso do tempo, da xente, dos coches e das nubes.” Un texto magistral no contexto da obra de Perec que alcanzou na actualidade o rango de clásico da literatura.
Tentativa de agotamiento dun lugar parisino · Georges Perec
Georges Perec (París, 1936 – Ivry-sur-Seine, 1982) está considerado como unha das figuras preeminentes da literatura da segunda metade do século XX. Publicou a súa primeira novela, As cousas, en 1965, que rápidamente cosechó un gran éxito e valeulle ser galardonada co premio Renaudot. Dous anos despois, Perec uniuse ao OuLiPo, o Taller de Literatura Potencial que fora creado en 1961 por Raymond Queneau e polo matemático Lle Lionnais. En 1978 publicou A vida, instrucións de uso, cuxo éxito consagrouno como autor e permitiulle abandonar o seu traballo de arquiveiro para dedicarse de cheo á literatura.
+ info
[:en]
En octubre de 1974 Georges Perec se instaló durante tres días seguidos en la plaza Saint-Sulpice de París. En distintos momentos del día anotó todo lo que veía: los acontecimientos cotidianos de la calle, la gente, los vehículos, los animales, las nubes, el paso del tiempo. Hizo listados de todos aquellos hechos más insignificantes de la vida cotidiana. En definitiva, nada, o casi nada.
But his look, of the human only, vibrant, impressionistic and variable perception – like that Monet’s pictorial vision opposite to the cathedral of Rouen-, he gathered thousand small imperceptible details that compose the life of a great city, of a concrete neighborhood of a great city: the innumerable and subtle variations of the atmospheric climate, of the light, of the scenes, of everything what is alive. Buses, dogs, transients, tourists. «What happens when there does not happen at all, only the passage of time, of the people, of the cars and of the clouds.» A magisterial text in the context of Perec’s work that has reached at present the range of classic of the literature.
Attempt of depletion of a Parisian place · Georges Perec
Georges Perec (París, 1936 – Ivry-sur-Seine, 1982) is considered to be one of the pre-eminent figures of the literature of the second half of the 20th century. Published his first novel, The things, in 1965, which rapidly harvested a great success and there was worth being rewarded she by the prize Renaudot. Two years later, Perec joined the OuLiPo, the Workshop of Potential Literature that Lionnais had been created in 1961 by Raymond Queneau and by the mathematician Him. In 1978 it published The life, instructions of use, which success dedicated it as author and allowed him to leave his archivist’s work to devote itself squarely to the literature.
La charla girará en torno a las nuevas tipologías de urbanismo temporal que plantea la ciudad contemporánea, y estará a cargo de la arquitecta Marcella Del Signore. En la conferencia Prototipar la ciudad temporal, que tendrá lugar el próximo martes 30 de octubre en el IAAC, la arquitecta Marcella Del Signore reflexionará sobre qué tipo de respuestas temporales pueden aplicarse a problemas urbanos concretos, con el fin de actuar de manera inmediata frente a las deficiencias que presenta el urbanismo local. Las investigaciones de Del Signore toman la noción de temporalidad como un elemento crucial en la definición estratégica de la ciudad contemporánea.
Marcella Del Signore, licenciada en Arquitectura Avanzada en la Universidad de Sapienza de Roma, y con un Máster en Arquitectura Avanzada en la Universidad de Columbia, es directora de X-Topia, una ciber-plataforma que explora las conexiones entre el diseño, los procesos digitales, el espacio urbano y el arte. Su investigación se centra en la comprensión y el desarrollo del espacio público y urbano a través de acciones performativas, tecnología aplicada y procesos digitales.
El Instituto de Arquitectura Avanzada de Catalunya es un centro académico y de investigación de vanguardia cuyo objetivo es impulsar la innovación científica y tecnológica en la concepción, diseño y construcción del hábitat humano a todas las escalas (desde los bits hasta la geografía), integrando las innovaciones tecnológicas, culturales y sociales de nuestro tiempo, y contribuyendo a la consolidación de Barcelona como plataforma global de reflexión e innovación.
Conferencia de la arquitecta Marcella Del Signore en el IAAC Título: Prototyping the temporary city (Prototipar la ciudad temporal) Fecha: Martes, 30 de octubre de 2012 Hora: 19:30h Lugar: IAAC, Instituto de Arquitectura Avanzada de Cataluña (Pujades 102, Barcelona)
A charla virará en torno ás novas tipologías de urbanismo temporal que suscita a cidade contemporánea, e estará a cargo da arquitecta Marcella Do Signore. Na conferencia Prototipar a cidade temporal, que terá lugar o vindeiro martes 30 de outubro no IAAC, a arquitecta Marcella Del Signore reflexionará sobre que tipo de respostas temporais poden aplicarse a problemas urbanos concretos, co fin de actuar de xeito inmediato fronte ás deficiencias que presenta o urbanismo local. As investigacións de De o Signore toman a noción de temporalidad como un elemento crucial na definición estratéxica da cidade contemporánea.
Marcella Do Signore, licenciada en Arquitectura Avanzada na Universidade de Sapienza de Roma, e cun Máster en Arquitectura Avanzada na Universidade de Columbia, é directora de X-Topia, unha ciber-plataforma que explora as conexións entre o deseño, os procesos digitales, o espazo urbano e a arte. A súa investigación céntrase na comprensión e o desenvolvemento do espazo público e urbano a través de accións performativas, tecnoloxía aplicada e procesos digitales.
O Instituto de Arquitectura Avanzada de Catalunya é un centro académico e de investigación de vanguardia cuxo obxectivo é impulsar a innovación científica e tecnolóxica na concepción, deseño e construción do hábitat humano a todas as escalas (desde os bits ata a xeografía), integrando as innovacións tecnolóxicas, culturais e sociais do noso tempo, e contribuíndo á consolidación de Barcelona como plataforma global de reflexión e innovación.
Conferencia da arquitecta Marcella Del Signore no IAAC
Título: Prototyping the temporary city (Prototipar la ciudad temporal)
Data: Martes, 30 de outubro de 2012
Hora: 19:30h
Lugar: IAAC, Instituto de Arquitectura Avanzada de Cataluña (Pujades 102, Barcelona)
The talk will turn around the new typologies of urbanismo temporary that poses the contemporary city, and will be to charge of the architect Marcella Del Signore. In the conference Prototipar the temporary city, that will take place next Tuesday 30 October in the IAAC, the architect Marcella Del Signore reflexionará on which type of temporary answers can apply to concrete urban problems, with the end to act of immediate way in front of the deficiencies that presents the urbanismo local. The investigations of Of the Signore take the notion of temporalidad like a crucial element in the strategic definition of the contemporary city.
Marcella Del Signore, graduate in Architecture Advanced in the University of Sapienza of Rome, and with a Máster in Architecture Advanced in the University of Columbia, is director of X-Topia, a ciber-platform that explores the connections between the design, the digital processes, the urban space and the art. His investigation centres in the understanding and the development of the public and urban space through actions performativas, technology applied and digital processes.
The Institute of Architecture Advanced of Catalonia is an academic centre and of investigation of avant-garde whose aim is to promote the scientific and technological innovation in the conception, design and construction of the human habitat to all the scales (from the bits until the geography), integrating the technological innovations, cultural and social of our time, and contributing to the consolidation of Barcelona like global platform of reflection and innovation.
Conference of the architect Marcella Del Signore in the IAAC
Title: Prototyping the temporary city (Prototipar la ciudad temporal)
Date: Tuesday, 30 October 2012
Hour: 19:30h
Locationr: IAAC, Instituto de Arquitectura Avanzada de Cataluña (Pujades 102, Barcelona)
En su día, si alguien nombraba la palabra “el arquitecto” ya te imaginabas alguien importante a quien casi se podía reverenciar. Sin embargo, en la actualidad, la profesión ha caído en desdicha; por un lado, se asocia a un sector especulador que macizó media España y, por otro, aunque sea dura la expresión, no tienen donde caerse muertos.
Ciertamente, en parte es así; pero solo en parte. Si miramos un poco más allá, los que fueron la mano ejecutora del desastre urbanístico, en realidad, fueron unos pocos y la suma del total de arquitectos sobrepasa los 50.000. Todavía quedan, seguramente, 49.000 que no tuvieron nada que ver con todo aquello.
La mayoría de ellos, se apasionaron por la arquitectura, como quien se enamora del amor. De tan enamorados que estuvieron, las horas se les convirtieron en minutos y todas ellas se iban en complacer a su amada arquitectura. Así pasaron los cinco años de carrera o seis o más, porque en estas escuelas las notas, en general, no se regalan, se sudan y de qué manera. Encima de la tarima hay de todo, profesores buenos, profesores buenos pero con un ego de elefante (que en realidad no son tan buenos) y, como en todo, malos, muy malos. Pero casi todos ellos, incluso estos últimos, a su manera están hipnotizados por la arquitectura.
Estos estudiantes, echan el resto en cada entrega, es decir en cada proyecto que realizan, que no por casualidad se llama entrega. Y se auto-exprimen tanto que sus amigos desaparecen y ellos desaparecen para sus familias. Puede dar la impresión, desde fuera, que es una vida dura; pero, desde dentro, es la vida. La única vida que entienden cuando les pica el virus de la arquitectura.
Una vez en la calle, ven la realidad y, a veces, la realidad no les ve a ellos. Demasiadas horas entre arquitectos, demasiado tiempo pecando de endogamia. Eso sí, el número de parejas entre cartabones y escuadras, o, mejor dicho, entre polilíneas y fatal error, es con diferencia el mayor de todas las carreras.
Los arquitectos no duermen; no es broma, no duermen, o por lo menos no lo hacen cuando tienen estar enfrascados en el final de un proyecto. Están diseñados para la excelencia; sí, ya sabemos, que suena un poco cursi. Pero es así. No se conforman con algo correcto, trabajan hasta que ya no se puede mejorar o sí, pero llega la famosa entrega y en el último minuto, sin aliento, llegan (cuando llegan) con toda la tarea. A veces, después de cientos de horas de trabajo, no saben dónde tienen que mandar proyecto y se les pasa el plazo. Son así. Con los detalles burocráticos no son muy buenos, con la gestión tampoco; les gusta más crear, soñar y pensar un mundo mejor.
Que están desconectados de la realidad. Puede ser, pero están hechos de buena pasta y, a pesar de la que está cayendo, no se quejan mucho. Un sector con mucho más del 50 por ciento de paro y casi no abren la boca. Son modosos hasta para eso; de hecho, muchos todavía no reconocen estar en paro, porque hay un proyecto, bueno, un posible proyecto, para un primo suyo que quizás un día rehabilite no sé que cobertizo. A veces el primo es el propio arquitecto. Esto de amar lo que hacen, les lleva al dudoso límite entre ser buenos y ser tontos. Se aprovechan de ellos, sin duda, y encima se sigue pensando que cobran un pastón por hacer cuatro dibujos. Y no es así; en general, dibujan y mucho, pero dibujan ilusiones, definen realidades y ayudan a muchas familias a que su existencia sea más feliz. Y, encontrar la felicidad es la única meta importante que vale la pena tener.
Por ello y por mucho más, aunque parezca que están locos y ya nadie les necesita, los arquitectos no bajan la cabeza y siguen pensando que una vida mejor es posible; un mundo con arquitectura de la buena; si no, no vale la pena. En fin… esos locos arquitectos ¿tú también eres uno de ellos?
Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, octubre 2012[:en]Molulor | thefunambulist.net
In his day, if someone was nominating you the word “the architect” already you were imagining important someone whom almost it was possible to revere. Nevertheless, at present, the profession has fallen down in misery; on the one hand, there associates to a sector speculator who macizó happens Spain and, for other one, though the expression is hard, they do not have where dead men to be fallen
Certainly, partly it is like that; but only partly. If we look just beyond, which were the executing hand of the urban development disaster, actually, were some few ones and the sum of the total of architects exceeds the 50.000. Still they remain, surely, 49.000 that did not have anything to see with all that.
The majority of they, they got mad about the architecture, as whom he falls in love with the love. Of so in love that they were, the hours turned them in minutes and all of them were going away in taking pleasure to his dear architecture. This way five years of career happened or six or more, because in these schools the notes, in general, are not given, they sweat and of what way. On the dais it is of everything, good teachers, good teachers but with an ego of elephant (that actually they are not so good) and, since at everything, villains, very bad. But almost all of them, even the above mentioned, to his way are hypnotized by the architecture.
These students, throw the rest in every delivery, that is to say in every project that they realize, that not accidentally it is called a delivery. And there are auto-squeezed so much that his friends eliminate and they disappear for his families. The impression can give, from out, that is a hard life; but, from inside, it is the life. The only life that they understand when the virus of the architecture punctures them.
Once in the street, they see the reality and, sometimes, the reality does not see them. Too many hours between architects, too much time sinning of endogamia. It yes, the number of pairs between triangles and set squares, or, rather, between polylines and fatal mistake, is with difference the major one of all the careers.
The architects do not sleep; it is not a joke, they do not sleep, or at least they do not do it when they have to be bottled in the end of a project. They are designed for the excellence; yes, already we know, that it sounds a bit vulgar. But it is like that. They do not conform to anything correct, work until already it is not possible to improve or yes, but the famous delivery comes and in the last minute, without breath, they come (when they come) with the whole task. Sometimes, after hundreds of working hours, they do not know where they have to order project and they the term passes. They are like that. With the bureaucratic details they are not very good, with the management either; they like to create more, to dream and to think a better world.
That are disconnected of the reality. It can be, but they are done of good pasta and, in spite of that it is falling down, do not complain very much. A sector with much any more than 50 per cent of strike and almost they do not open the mouth. They are well-behaved up to for it; of fact, many still they do not recognize to be in strike, because there is a project, well, a possible project, for his cousin that probably one day rehabilitates I do not know that shed. Sometimes the cousin is the own architect. This of loving what they do, takes them to the doubtful limit between being good and being idiots. They take advantage of them, undoubtedly, and above there continues being thought that they receive a pastón for doing four drawings. And it is not like that; in general, they draw and much, but they draw illusions, define realities and help to many families to which his existence is happier. And, to find the happiness is the only important goal that is worth a sorrow having.
For it and for much any more, though it seems that they are mad and already nobody they needs, the architects do not lower the head and continue thinking that a better life is possible; a world with architecture of the good one; if not, it does not cost a sorrow. In end … these mad architects are you also one of them?
Stepienybarno_Agnieszka Stepien and Lorenzo Barnó, architects
Estella, october 2012
[:gl]Molulor | thefunambulist.net
No seu día, si alguén nomeaba a palabra “o arquitecto” xa che imaxinabas alguén importante a quen case se podía reverenciar. Con todo, na actualidade, a profesión caeu en desdicha; por unha banda, asóciase a un sector especulador que macizó media España e, por outro, aínda que sexa dura a expresión, non teñen onde caerse mortos.
Certamente, en parte é así; pero só en parte. Se miramos un pouco máis aló, os que foron a man executora do desastre urbanístico, en realidade, foron uns poucos e a suma do total de arquitectos excede os 50.000. Aínda quedan, seguramente, 49.000 que non tiveron nada que ver con todo aquilo.
A maioría deles, apaixonáronse pola arquitectura, como quen se namora do amor. De tan namorados que estiveron, as horas convertéronselles en minutos e todas elas íanse en compracer á súa amada arquitectura. Así pasaron os cinco anos de carreira ou seis ou máis, porque nestas escolas as notas, en xeral, non se regalan, súanse e de que xeito. Encima da tarima hai de todo, profesores bos, profesores bos pero cun ego de elefante (que en realidade non son tan bos) e, como en todo, malos, moi malos. Pero case todos eles, incluso estes últimos, ao seu xeito están hipnotizados pola arquitectura.
Estes estudantes, botan o resto en cada entrega, é dicir en cada proxecto que realizan, que non por casualidade se chama entrega. E auto-esprémense tanto que os seus amigos desaparecen e eles desaparecen para as súas familias. Pode dar a impresión, dende fóra, que é unha vida dura; pero, dende dentro, é a vida. A única vida que entenden cando lles pica o virus da arquitectura.
Unha vez na rúa, ven a realidade e, ás veces, a realidade non se lles ve. Demasiadas horas entre arquitectos, demasiado tempo pecando de endogamia. Iso si, o número de parellas entre cartabóns e escuadras, ou, mellor dito, entre poliliñas e fatal erro, é con diferenza o maior de todas as carreiras.
Os arquitectos non dormen; non é broma, non dormen, ou polo menos non o fan cando teñen estar enfrascado no final dun proxecto. Están deseñados para a excelencia; si, xa sabemos, que soa un pouco ridículo. Pero é así. Non se conforman con algo correcto, traballan ata que xa non se pode mellorar ou si, pero chega a famosa entrega e no último minuto, sen folgos, chegan (cando chegan) con toda a tarefa. Ás veces, despois de centos de horas de traballo, non saben onde teñen que mandar proxecto e pásaselles o prazo. Son así. Cos detalles burocráticos non son moi bos, coa xestión tampouco; gústalles máis crear, soñar e pensar un mundo mellor.
Que están desconectados da realidade. Pode ser, pero están feitos de boa pasta e, a pesar da que está a caer, non se queixan moito. Un sector con moito máis do 50 por cento de paro e case non abren a boca. Son modosos ata para iso; de feito, moitos aínda non recoñecen estar no paro, porque hai un proxecto, bo, un posible proxecto, para un primo seu que quizais un día rehabilite non sei que alpendre. Ás veces o primo é o propio arquitecto. Isto de amar o que fan, lévaos ao dubidoso límite entre ser bos e ser parvos. Aprovéitanse deles, sen dúbida, e enriba séguese pensando que cobran un pastón por facer catro debuxos. E non é así; en xeral, debuxan e moito, pero debuxan ilusións, definen realidades e axudan a moitas familias a que a súa existencia sexa máis feliz. E, encontrar a felicidade é a única meta importante que paga a pena ter.
Por iso e por moito máis, aínda que pareza que están tolos e xa ninguén lles necesita, os arquitectos non baixan a cabeza e seguen pensando que unha vida mellor é posible; un mundo con arquitectura da boa; se non, non paga a pena. En fin… eses tolos arquitectos¿ti tamén es un deles?
Stepienybarno_Agnieszka Stepien e Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, outubro 2012
El antiguo café A Conga ocupaba un local de dos plantas en la calle del mismo nombre en el corazón de la ciudad histórica de Santiago.
Aunque concebido en sus inicios como un tradicional café compostelano, fue derivando su actividad hacia el ocio nocturno vinculado a la música salsa.
Tras un tiempo de esplendor vino la paulatina decadencia que condujo a su cierre y abandono, que contrastaba con su privilegiada situación en la ciudad.
La nueva propuesta para el café, que incluye un nuevo nombre: Kunsthalle, pretende vincular su actividad a la de sus promotores, personas que desarrollan su trabajo en la organización de conciertos, la gastronomía, y la cultura y el arte contemporáneos.
A la oferta más convencional de restaurante y bar de copas se suma otra distinta con exposiciones y obras “site specific” de artistas contemporáneos, actuaciones musicales, conferencias y todo tipo de actividades relacionadas con la cultura urbana.
Vistas así las cosas, el proyecto de reforma del café sólo pretende “hacer sitio” a todos esos posibles y variados usos: hacerle sitio al cocinero para que pueda preparar sus platos, hacerle sitio a los artistas que desde el principio intervienen en el local para que encuentren su lugar y para que la arquitectura no riña con su obra sino que sea cómplice de ella, hacer un sitio para ese posible concierto o esa conferencia ocasional, hacer sitio en definitiva para que la arquitectura esté por detrás de las cosas, de la vida que pueda darse en el bar y de las personas que allí vayan a comer, a beber o a bailar, que las acompañe y sepa ocultarse también cuando bajan las luces, no aparentar y sí desaparecer.
En su construcción, se trata de aprovechar al máximo lo que ya existía en el local cuando se inicia el trabajo. En la planta baja, hacia la calle de A Conga, se pule el suelo de madera de pino para quitarle el tinte que oculta su veta natural, se pintan de blanco paredes y techo y se construyen una nueva barra y otros muebles en madera de fresno americano, con su veta natural o blanqueada.
Abajo, en el sótano, aún se hacen menos cosas: se recuperan la barra y el suelo de piedra existente, y se pintan de negro las paredes de mampostería y la estructura de madera del techo. Sólo un gran asiento continuo, tapizado con estampados furiosos, contrasta con la oscuridad del ambiente.
Lo demás, unas cuantas sillas y taburetes contemporáneos y atemporales a la vez y una iluminación discreta y regulable que permita acompasar la luz del bar al paso de las horas, variando su intensidad a medida que cae el día y comienza la “night life”.
Obra: Café Kunsthalle
Autor: r v r arquitectos [Alberto Redondo, José Valladares y Marcial Rodríguez]
Situación: Conga, 8. Santiago de Compostela
Promotor: I Think Lifestyle
Fecha de proyecto y obra: 2012
Superficie construida:274 m2
Artistas con proyecto “site specific”: Misha Bies Golas, Suso Fandiño, Jorge Perianes, Carlos Maciá, Alain Urrutia
Artista con exposición actual: Alvaro Negro
Fotografías: Ramón Vaamonde, Kunsthalle, rvr arquitectos + www.rvr-arquitectos.es
The former A Conga coffee was occupying a place of two plants in the street of the same name in the heart of the historical city of Santiago.
Though conceived in his beginnings as a traditional from Santiago de Compostela coffee, it was deriving his activity towards the night leisure linked to the musical sauce.
After a time of brilliance there came the gradual decadence that he led to his closing and abandon, which was contrasting with his privileged situation in the city.
The new offer for the coffee, which includes a new name: Kunsthalle, tries to link his activity to that of his promoters, persons who develop his work in the organization of concerts, the gastronomy, and the culture and the contemporary art.
To the most conventional offer of restaurant and bar of glasses different other one adds with exhibitions and works » site specific » of contemporary artists, musical actions, conferences and all kinds of activities related to the urban culture.
Conference like that the things, the project of reform of the coffee only tries » to do site » to all these possible and varied uses: to do site to the cook in order that it could prepare his plates, do site to the artists who from the beginning intervene in the place in order that they find his place and in order that the architecture does not quarrel with his work but he is an accomplice of her, to do a site for this possible concert or this occasional conference, to do site definitively in order that the architecture is behind the things, the life that could give him in the bar and of the persons who there are going to eat, to drink or to dance, that accompanies them and can hide also when they lower the lights, not to show off and yes to disappear.
In his construction, it is a question of taking advantage to the maximum what already existed in the place when the work begins. In the ground floor, towards the street of A Conga, pule the soil of wood of pine to take from him the dye that conceals his natural seam, walls and ceiling make up of white and a new bar and other furniture are constructed in wood of American ash-tree, with his natural or whitened seam.
Below, in the basement, still fewer things are done: there recover the bar and the soil of existing stone, and there make up of black the walls of masonry and the structure of wood of the ceiling. Only a great constant seat draped with furious prints, contrasts with the darkness of the environment.
The rest, a few chairs and contemporary stools and atemporales simultaneously and a discreet and adjustable lighting that allows to measure with a compass the light of the bar to the step of the hours, changing his intensity as it falls down the day and begins it » night life «.
Work: Café Kunsthalle
Author: r v r arquitectos [Alberto Redondo, José Valladares and Marcial Rodríguez]
Location: Conga, 8. Santiago de Compostela
Promoter: I Think Lifestyle
Date of project and work: 2012
Constructed Surface: 274 m2
Artists with project “site specific”: Misha Bies Golas, Suso Fandiño, Jorge Perianes, Carlos Maciá, Alain Urrutia
O antigo café A Conga ocupaba un local de dúas plantas na rúa do mesmo nome no corazón da cidade histórica de Santiago.
Aínda que concibido nos seus inicios como un tradicional café compostelano, foi derivando a súa actividade cara ao lecer nocturno vinculado á música salsa.
Tras un tempo de esplendor veu a paulatina decadencia que conduciu á súa pechadura e abandono, que contrastaba coa súa privilexiada situación na cidade.
A nova proposta para o café, que inclúe un novo nome: Kunsthalle, pretende vincular a súa actividade á das súas promotores, persoas que desenvolven o seu traballo na organización de concertos, a gastronomía, e a cultura e a arte contemporáneos.
Á oferta máis convencional de restaurante e bar de copas súmase outra distinta con exposicións e obras “site specific” de artistas contemporáneos, actuacións musicais, conferencias e todo tipo de actividades relacionadas coa cultura urbana.
Vistas así as cousas, o proxecto de reforma do café só pretende “facer sitio” a todos eses posibles e variados usos: facerlle sitio ao cociñeiro para que poida preparar os seus pratos, facerlle sitio aos artistas que desde o principio interveñen no local para que atopen o seu lugar e para que a arquitectura non rifa coa súa obra senón que sexa cómplice dela, facer un sitio para ese posible concerto ou esa conferencia ocasional, facer sitio en definitiva para que a arquitectura estea por detrás das cousas, da vida que poida darse no bar e das persoas que alí vaian comer, a beber ou a bailar, que as acompañe e saiba ocultarse tamén cando baixan as luces, non aparentar e si desaparecer.
Na súa construción, trátase de aproveitar ao máximo o que xa existía no local cando se inicia o traballo. Na planta baixa, cara á rúa da Conga, púese o chan de madeira de piñeiro para quitarlle o tinte que oculta o seu veta natural, píntanse de branco paredes e teito e constrúense unha nova barra e outros mobles en madeira de fresno americano, co seu veta natural ou branqueada.
Abaixo, no sótano, aínda se fan menos cousas: recupéranse a barra e o chan de pedra existente, e píntanse de negro as paredes de mampostería e a estrutura de madeira do teito. Só un gran asento continuo, tapizado con estampados furiosos, contrasta coa escuridade do ambiente.
O demais, unhas cantas cadeiras e taburetes contemporáneos e atemporales á vez e unha iluminación discreta e regulable que permita compasar a luz do bar ao paso das horas, variando a súa intensidade a medida que cae o día e comeza a “night life”.
Obra: Café Kunsthalle
Autor: r v r arquitectos [Alberto Redondo, José Valladares y Marcial Rodríguez]
Situación: Conga, 8. Santiago de Compostela
Promotor: I Think Lifestyle
Data do proxecto e obra: 2012
Superficie construida: 274 m2
Artistas con proxecto “site specific”: Misha Bies Golas, Suso Fandiño, Jorge Perianes, Carlos Maciá, Alain Urrutia
“Cada escuela, cada tendencia, está basada en cierto número de premisas, y las formas de los edificios que crean los arquitectos adscritos a cada una de ellas no son sólo el producto de su fantasía, sino también una consecuencia lógica de dichas premisas. Si las formas son absurdas es porque las premisas son irracionales” – Vilanova Artigas 1952 –
Revista A35 Revista Internacional de Arquitectura y Opinión [Nº3]
Para la presente edición, el tercer número de la Revista A35, hemos propuesto como tema central a los proyectos de arquitectura que se realizan en la ciudad de Sao Paulo. Los motivos son múltiples, la gran escala de la ciudad, la metrópoli de Sao Paulo (la más grande de Sudamérica) cuenta con una población de casi 20 millones de habitantes, una ciudad intensa, con el segundo mayor tráfico de helicópteros, considerada como el centro financiero de Brasil, que no es menor si tenemos en cuenta que son la sexta economía del mundo. Otra razón, es que en Sao Paulo radican estudios de arquitectura de todas las nacionalidades, están los propios paulistas, pero también existen los de procedencia latinoamericana y europea, en donde se proyecta y diseña no solo para la ciudad, sino para el país, la región y el mundo.
Y del otro lado está, el poder revisar la obra de la llamada “Escuela Paulista”, una forma claramente definida de hacer arquitectura moderna contemporánea. Una escuela que tiene en el reconocimiento a Paulo Mendes da Rocha como Premio Pritzker en el 2006, la confirmación y validación de una manera de pensar y hacer arquitectura en el mundo académico profesional. El mérito es mayor si tenemos en cuenta que de los 35 premiados, solo tres han sido latinoamericanos (Luis Barragan en 1980 y Oscar Niemeyer en 1988). En unas de las primeras entrevista que le hacen a Mendes da Rocha al recibir el premio, comenta que la distinción no sólo es a él, sino también a Artigas, Lina Bo Bardi, y todos los arquitectos que apuestan por hacer una arquitectura moderna en Sao Paulo, y que hoy son considerados como los maestros de dicha escuela.
La edición Sao Paulo tiene tres partes, la primera la parte introductoria, donde presentamos tres ensayos, el primero nos da luces sobre lo que es la arquitectura de la “Escuela Paulista”, el segundo una revisión al legado y obra de Vilanova Artigas y el tercero una entrevista a Paulo Mendes de Rocha. El segundo bloque contiene la publicación de treinta proyectos divididos en cinco categorías: Urbano, Servicios, Educacional, Vivienda Colectiva y Casas. Los proyectos provienen de trece despachos paulistas, y las obras son en su mayoría en Sao Paulo. Y el tercer bloque, un texto académico, explica la propuesta de la Escola da Cidades a cargo de su director. Con ello consideramos que se presenta el mejor y más amplio panorama sobre la producción actual de la arquitectura en Sao Paulo.
Como en todas las ediciones, tenemos noticias de actualidad, sin duda la más resaltante, es el reciente otorgamiento de acreditación RIBA a la Facultad de Arquitectura, Urbanismo y Artes de la UNI, convirtiéndola en el primer centro de enseñanza de arquitectura en el Perú acreditado. No en vano, son una escuela con más de 100 años de trayectoria, y que ha tenido, entre otras figuras, al ex presidente de la nación, Fernando Belaunde Terry como decano.
Publicamos dos concursos, el primero a nivel estudiantes de arquitectura, en una competición en la región norte llamada MAREA. El segundo a nivel profesional, concurso organizado por el Colegio de Arquitectos, para la Sede de Campo del Club Unión Tacna. También presentamos dos entrevistas, a los Decanos Regionales del CAP de Lima y Lambayeque, quienes nos comentan sobre sus actividades y planes, la bicicleteada en Lima y la XV Bienal Nacional de Arquitectura en Chiclayo.
Finalmente, agradecer los comentarios que hemos recibido sobre nuestro trabajo. Nuestro compromiso inicial sigue vigente, dar la mejor información y el más amplio panorama posible de un tema.
“Cada escola, cada tendencia, está baseada en certo número de premisas, e as formas dos edificios que crean os arquitectos adscritos a cada unha delas non son só o produto da súa fantasía, senón tamén unha consecuencia lóxica de ditas premisas. Si as formas son absurdas é porque as premisas son irracionales” – Vilanova Artigas 1952 –
Revista A35 Revista Internacional de Arquitectura y Opinión [Nº3]
Para a presente edición, o terceiro número da Revista A35, propuxemos como tema central aos proxectos de arquitectura que se realizan na cidade de Sao Paulo. Os motivos son múltiples, a gran escala da cidade, a metrópoli de Sao Paulo (a máis grande de Sudamérica) conta cunha poboación de case 20 millóns de habitantes, unha cidade intensa, co segundo maior tráfico de helicópteros, considerada como o centro financeiro de Brasil, que non é menor si temos en conta que son a sexta economía do mundo. Outra razón, é que en Sao Paulo radican estudos de arquitectura de todas as nacionalidades, están os propios paulistas, pero tamén existen os de procedencia latinoamericana e europea, onde se proxecta e deseña non só para a cidade, senón para o país, a rexión e o mundo.
E do outro lado está, o poder revisar a obra da chamada “Escola Paulista”, unha forma claramente definida de facer arquitectura moderna contemporánea. Unha escola que ten no recoñecemento a Paulo Mendes dá Rocha como Premio Pritzker no 2006, a confirmación e validación dun xeito de pensar e facer arquitectura no mundo académico profesional. O mérito é maior si temos en conta que dos 35 premiados, só tres foron latinoamericanos (Luís Barragan en 1980 e Oscar Niemeyer en 1988). Nunhas das primeiras entrevista que lle fan a Mendes dá Rocha ao recibir o premio, comenta que a distinción non só é a el, senón tamén a Artigas, Lina Bo Bardi, e todos os arquitectos que apostan por facer unha arquitectura moderna en Sao Paulo, e que hoxe son considerados como os mestres de devandita escola.
A edición Sao Paulo ten tres partes, a primeira a parte introductoria, onde presentamos tres ensaios, o primeiro dános luces sobre o que é a arquitectura da “Escola Paulista”, o segundo unha revisión ao legado e obra de Vilanova Artigas e o terceiro unha entrevista a Paulo Mendes de Rocha. O segundo bloque contén a publicación de trinta proxectos divididos en cinco categorías: Urbano, Servizos, Educacional, Vivenda Colectiva e Casas. Os proxectos proveñen de trece despachos paulistas, e as obras son na súa maioría en Sao Paulo. E o terceiro bloque, un texto académico, explica a proposta da Escola dá Cidades a cargo do seu director. Con iso consideramos que se presenta o mellor e máis amplo panorama sobre a produción actual da arquitectura en Sao Paulo.
Como en todas as edicións, temos noticias de actualidade, sen dúbida a máis resaltante, é o recente otorgamiento de acreditación RIBA á Facultade de Arquitectura, Urbanismo e Artes da UNI, converténdoa no primeiro centro de ensino de arquitectura no Perú acreditado. Non en balde, son unha escola con máis de 100 anos de traxectoria, e que ha ter, entre outras figuras, ao ex presidente da nación, Fernando Belaunde Terry como decano.
Publicamos dous concursos, o primeiro a nivel estudantes de arquitectura, nunha competición na rexión norte chamada MAREA. O segundo a nivel profesional, concurso organizado polo Colexio de Arquitectos, para a Sé de Campo do Club Unión Tacna. Tamén presentamos dúas entrevistas, aos Decanos Rexionais do CAP de Lima e Lambayeque, quen nos comentan sobre as súas actividades e plans, a bicicleteada en Lima e a XV Bienal Nacional de Arquitectura en Chiclayo.
Finalmente, agradecer os comentarios que recibimos sobre o noso traballo. O noso compromiso inicial segue vigente, dar a mellor información e o máis amplo panorama posible dun tema.
“Each school, each tendency, is based in some number of premises, and the forms of the buildings that create the architects ascribed to each one of them are not only the product of his fantasy, but also a logical consequence of said premises. If the forms are absurd is because the premises are irrational” – Vilanova Artigas 1952 –
Revista A35 Revista Internacional de Arquitectura y Opinión [Nº3]
For the present edition, the third number of the Magazine To35, have proposed like central subject to the projects of architecture that realise in the city of Sao Paulo. The reasons are multiple, the big scale of the city, the metropolis of Sao Paulo (the biggest of Sudamérica) has a population of almost 20 million inhabitants, an intense city, with the greater second traffic of helicopters, considered like the financial centre of Brazil, that is not lower if we take into account that they are the sixth economy of the world. Another reason, is that in Sao Paulo root studies of architecture of all the nationalities, are the own paulistas, but also exist the ones of Latin American and European origin, in where it projects and designs no only for the city, but for the country, the region and the world.
And of the another side is, the can review the work of the called “School Paulista”, a clearly defined form to do contemporary modern architecture. A school that has in the recognition to Paulo Mendes gives Rocha like Prize Pritzker in the 2006, the confirmation and validation of a way to think and do architecture in the professional academic world. The merit is greater if we take into account that of the 35 rewarded, only three have been Latin American (Luis Barragan in 1980 and Oscar Niemeyer in 1988). In ones of the first interview that do him to Mendes gives Rocha when receiving the prize, comments that the distinction no only is to him, but also to Artigas, Lina Bo Bardi, and all the architects that bet for doing a modern architecture in Sao Paulo, and that today are considered like the teachers of said school.
The edition Sao Paulo has three parts, the first the introductory part, where present three essays, the first gives us lights on what is the architecture of the “School Paulista”, the second a review to the legacy and work of Vilanova Artigas and the third an interview to Paulo Mendes of Rocha. The second block contains the publication of thirty projects divided in five categories: Urbano, Services, Educacional, Collective House and Houses. The projects come from of thirteen dispatches paulistas, and the works are in his majority in Sao Paulo. And the third block, an academic text, explains the proposal of the Escola gives Cidades to charge of his director. With this consider that it presents the best and wider panorama on the current production of the architecture in Sao Paulo.
As in all the editions, have news of actuality, definitely the more resaltante, is the recent otorgamiento of accreditation RIBA to the Faculty of Architecture, Urbanismo and Arts of the UNI, turning it into the first centre of education of architecture in the Peru accredited. No in vain, they are a school with more than 100 years of path, and that has had, between other figures, to the ex president of the nation, Fernando Belaunde Terry like dean.
We publish two contests, the first to level students of architecture, in a competition in the region north called TIDE. The second to professional level, contest organised by the School of Architects, for the Headquarters of Field of the Club Union Tacna. Also we present two interviews, to the Regional Deans of the CAP of Lima and Lambayeque, those who comment us on his activities and plans, the bicicleteada in Lima and the XV Biennial National of Architecture in Chiclayo.
Finally, appreciate the comments that have received on our work. Our initial commitment follows valid, give the best information and the widest possible panorama of a subject.
Hábitat Social es una cooperativa gallega integrada por un grupo heterogéneo de profesionales, esencialmente de los campos de la arquitectura, el urbanismo y las ciencias sociales, con la intención de investigar e intervenir en la compleja realidad que habitamos. En Habitat Social, apostamos por conjugar el compromiso personal con el profesional para procurar, desde la autogestión y la autonomía laboral, una sociedad más justa basada en el desarrollo comunitario equilibrado.
De este modo, nos centramos en la construcción social del hábitat, con el objeto de mejorar las relaciones entre las personas y de estas con el medio, natural o construido. Lo hacemos trabajando con la materia física y con las dinámicas humanas, participando activamente en los procesos, coordinando las agentes implicadas y potenciando el protagonismo de las personas.
Hábitat Social é unha cooperativa galega integrada por un grupo heteroxéneo de profesionais, esencialmente dos eidos da arquitectura, o urbanismo e as ciencias sociais, coa intención de investigar e intervir na complexa realidade que habitamos. En Habitat Social, apostamos por conxugar o compromiso persoal co profesional para procurar, dende a autoxestión e a autonomía laboral, unha sociedade máis xusta baseada no desenvolvemento comunitario equilibrado.
Deste xeito, centrámonos na construción social do hábitat, co obxecto de mellorar as relacións entre as persoas e destas co medio, natural ou construído. Facémolo traballando coa materia física e coas dinámicas humanas, participando activamente nos procesos, coordinando as axentes implicadas e potenciando o protagonismo das persoas.
Social habitat is a Galician cooperative integrated by a heterogeneous group of professionals, essentially of the fields of the architecture, the urbanism and the social sciences, with the intention of investigating and intervening in the complex reality that we live. In Social Habitat, we bet for bringing together the personal commitment with the professional to try, from the automanagement and the labor autonomy, the most just company based on the community balanced development.
Thus, we centre on the social construction of the habitat, in order to improve the relations between the persons and of these with the way, natural or constructed. We do it working with the physical matter and with the human dynamics, taking part actively in the processes, coordinating the implied agents and promoting the protagonism of the persons.
Dentro de la iniciativa «Xentes, espazos e Lugares», un programa relacionado con el Proxecto Terra, de divulgación y formación no reglada promovido por el Colexio de Arquitectos de Galicia, el próximo viernes 26 de octubre tendrá lugar en el Centro cultural Novacaixagalicia en Santiago, un encuentro con Juan Herreros, con el título de «Geografía urbana: Proyectos que hacen ciudades».
‘Xentes, espazos e lugares’. Encuentro con Juan Herreros Viernes 26 de Octubre, a las 19:30 horas Centro Cultural de Novacaixagalicia Rua do Vilar nº 19, Santiago de Compostela [Galicia, España]
Dentro da iniciativa «Xentes, espazos e Lugares«, un programa relacionado co Proxecto Terra, de divulgación e formación non regrada promovido polo Colexio de Arquitectos de Galicia, o próximo venres 26 de outubro terá lugar Centro cultural Novacaixagalicia en Santiago, un encontro con Juan Herreros, co título de «Xeografía urbana: Proxectos que fan cidades».
‘Xentes, espazos e lugares’. Encontro con Juan Herreros Venres 26 de Outubro, ás 19:30 horas Centro Cultural de Novacaixagalicia Rua do Vilar nº 19, Santiago de Compostela [Galicia, España]
Inside initiatory «Xentes, espazos e Lugares«, a program related to the Proxecto Terra, of spreading and not ruled formation promoted by the Architects’ Colexio of Galicia, next Friday, the 26th of October will take place in the cultural Center Novacaixagalicia in Santiago, a meeting with Juan Herreros, with the title of «Urban Geography: Projects that do cities«.
‘Xentes, espazos e lugares’. Meeting with Juan Herreros
Friday, the 26th of October
Centro Cultural de Novacaixagalicia
Rua do Vilar nº 19, Santiago de Compostela [Galicia, Spain]
El proyecto de arquitectura condensa en una forma fija una nube de referencias, pistas, anotaciones, ideas e impresiones alimentada a lo largo del tiempo, todas juntas conforman una colección de puntales invisibles que hacen buena la metáfora de Hemingway sobre la masa oculta que sustenta la punta del iceberg que es el proyecto.
Este libro retrata de algún modo una de esas nubes, aquélla surgida durante la realización de una serie de proyectos y de una investigación académica en torno al desvelo y la alteración de nuestro mundo deteriorado. Tal vez sin degradación no existiría memoria, los procesos de desgaste y decadencia son parte de nuestra cultura por lo que la reutilización de aquello ya usado puede ser un método de transmisión de la misma. Todas las opciones vuelven a mostrarse a una nueva mirada capaz de revelar vidas latentes en objetos y espacios denostados. El proyecto de arquitectura se convierte así en instrumento para repensar cuanto nos rodea, asumiendo el deterioro como parte del ciclo vital pero no como fin de éste, sino un momento intermedio a partir del que explorar otros caminos a través de lametamorfosis de las arquitecturas y los objetos olvidados.
Proyectos encontrados. Arquitecturas de la alteración y el desvelo · Juan José López de la Cruz
Este escrito transita entre la asunción inevitable de la degradación y la ocasión surgida en ella, trata en buena medida sobre la alteración del significado de las cosas, la asimilación de nuestros pedazos rotos, la recuperación de oportunidades perdidas y la ocupación de lugares insospechados. Lo que comenzó siendo una investigación en torno al reciclaje y sus connotaciones culturales, finalmente acabó asumiendo su condición arquitectónica por encima de todo y no pudo sino relatar historias sobre el significado, la materia, el tiempo y el espacio de nuestro mundo; un mundo ajado y cambiante, eso sí.
JUAN JOSÉ LÓPEZ DE LA CRUZ (1974)
Arquitecto por la Escuela de Arquitectura de Sevilla en 2000, donde es profesor de Proyectos Arquitectónicos desde 2005. Desde sus inicios profesionales forma Sol89 junto a la arquitecta María González, donde intentan conciliar investigación, docencia y profesión. Ha co-editado Cuaderno Rojo (Universidad de Sevilla, 2010) y desde ese mismo año forma parte del consejo editorial de la revista de investigación Proyecto, Progreso, Arquitectura publicada por la Universidad de Sevilla. Actualmente se encuentra desarrollando su tesis doctoral sobre el arquitecto noruego Sverre Fehn titulada «El Viaje y el Refugio».
O proxecto de arquitectura condensa nunha forma fixa unha nube de referencias, pistas, anotacións, ideas e impresións alimentada ao longo do tempo, todas xuntas conforman unha colección de puntais invisibles que fan boa a metáfora de Hemingway sobre a masa oculta que sustenta a punta do iceberg que é o proxecto.
Este libro retrata dalgún modo una desas nubes, aquela xurdida durante a realización dunha serie de proxectos e dunha investigación académica en torno ao desvelo e a alteración do noso mundo deteriorado. Talvez sen degradación non existiría memoria, os procesos de desgastar e decadencia son parte da nosa cultura polo que a reutilización daquilo xa usado pode ser un método de transmisión da mesma. Todas as opcións volven mostrarse a unha nova mirada capaz de revelar vidas latentes en obxectos e espazos denostados. O proxecto de arquitectura convértese así en instrumento para repensar canto nos rodea, asumindo o deterioro como parte do ciclo vital pero non como fin deste, senón un momento intermedio a partir do que explorar outros camiños a través de lametamorfosis das arquitecturas e os obxectos esquecidos.
Proxectos encontrados. Arquitecturas da alteración e o desvelo · Juan José López de la Cruz
Este escrito transita entre a asunción inevitable da degradación e a ocasión xurdida nela, trata en boa medida sobre a alteración do significado das cousas, a asimilación dos nosos pedazos rotos, a recuperación de oportunidades perdidas e a ocupación de lugares insospechados. O que comezou sendo unha investigación en torno ao reciclaje e os seus connotaciones culturais, finalmente acabou asumindo a súa condición arquitectónica por encima de todo e non puido senón relatar historias sobre o significado, a materia, o tempo e o espazo do noso mundo; un mundo ajado e cambiante, iso si.
JUAN JOSÉ LÓPEZ DA CRUZ (1974)
Arquitecto pola Escola de Arquitectura de Sevilla en 2000, onde é profesor de Proxectos Arquitectónicos desde 2005. Desde os seus inicios profesionais forma Sol89 xunto á arquitecta María González, onde intentan conciliar investigación, docencia e profesión. Ha co-editado Caderno Vermello (Universidade de Sevilla, 2010) e desde ese mesmo ano forma parte do consello editorial da revista de investigación Proxecto, Progreso, Arquitectura publicada pola Universidade de Sevilla. Actualmente atópase desenvolvendo a súa tese doctoral sobre o arquitecto noruego Sverre Fehn titulada «A Viaxe e o Refuxio».
The project of architecture condenses in a fixed form a cloud of references, tracks, annotations, ideas and impressions fed throughout the time, all together they shape a collection of invisible props that make Hemingway’s metaphor good on the secret mass that sustains the top of the iceberg that is the project.
This book portrays somehow one of these clouds, that one arisen during the accomplishment of a series of projects and of an academic investigation concerning the sleeplessness and the alteration of our damaged world. Maybe without degradation memory would not exist, the processes of wear and decadence are a part of our culture for what the reutilization of already secondhand that one can be a method of transmission of the same one. All the options return to appear to a new look capable of revealing latent lives in objects and reviled spaces. The project of architecture turns this way into instrument to rethink all that surrounds us, assuming the deterioration as part of the vital cycle but not as end of this one, but an intermediate moment from which to explore other ways across lametamorfosis of the architectures and the forgotten objects.
Opposing projects. Architectures of the alteration and the sleeplessness · Juan José López de la Cruz
This writing travels between the inevitable assumption of the degradation and the occasion arisen in her, treats mostly on the alteration of the meaning of the things, the assimilation of our torn pieces, the recovery of lost opportunities and the occupation of unsuspected places. What started by being an investigation concerning the recycling and his cultural connotations, finally ended up by assuming his architectural condition over everything and it was not possible but report histories on the meaning, the matter, the time and the space of our world; a worn and changeable world, it yes.
JUAN JOSÉ LÓPEZ DE LA CRUZ (1974)
Architect for the School of Architecture of Seville in 2000, where he is a teacher of Architectural Projects from 2005. From his professional beginnings Maria Gonzalez forms Sol89 together with the arquitecta, where they try to harmonize investigation, teaching and profession. It has co-edited Red Notebook (University of Seville, 2010) and from the same year there forms a part of the publishing advice of the magazine of investigation Project, Progress, Architecture published by the University of Seville. Nowadays it is developing his doctoral thesis on the Norwegian architect qualified Sverre Fehn » The Trip and the Refuge».
La Comisión de Cultura de la Delegación de Vigo del Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia les invita a la sexta conferencia del ciclo Un Tras Outro que se inauguró el mes de enero con BMJ arquitectos. A lo largo de estos meses hemos contado también con la presencia de Franco+Pintos, Ansede+Quintáns, Manuel Cuquejo y Alfonso Penela.
por manuelgvicente.blogspot.com.es
La conferencia tendrá lugar en la Sala de Juntas de la sede del Coag Vigo en Dr. Cadaval 5, el próximo jueves 25 de octubre a las 20.00 horas y correrá a cargo del fotógrafo Manuel G. Vicente, con el título «La fotografía se hace con los píes», al que introducirá Alfonso Penela.
A Comisión de Cultura da Delegación de Vigo do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia invítalles á sexta conferencia do ciclo Un Tras Outro que se inaugurou o mes de xaneiro con BMJ arquitectos. Ao longo destes meses contamos tamén coa presenza de Franco+Pintos, Ansede+Quintáns, Manuel Cuquejo e Alfonso Penela.
por manuelgvicente.blogspot.com.es
A conferencia terá lugar na Sala de Xuntas da sé do Coag Vigo en Dr. Cadaval 5, o vindeiro xoves 25 de outubro ás 20.00 horas e correrá a cargo do fotógrafo Manuel G. Vicente, co título «A fotografía faise cos pes», ao que introducirá Alfonso Penela.
The Commission of Culture of the Delegation of Vigo of the Colexio Official of Architects of Galicia invites them to the sixth conference of the cycle An After Outro that inaugurated the month of January with BMJ architects. Along these months have explained also with the presence of Franco+Pintos, Ansede+Quintáns, Manuel Cuquejo and Alfonso Penela.
by manuelgvicente.blogspot.com.es
The conference will take place in the Room of Boards of the headquarters of the Coag Vigo in Dr. Cadaval 5, next Thursday 25 October to the 20.00 hours and will run to charge of the photographer Manuel G. Vicente, wth the title «The photography is done with them peep» to the that will enter Alfonso Penela.
Lejos de contentarse con el tradicional esquema arquitecto-cliente, y coincidiendo con un crisis económica que reduce los encargos y, por tanto, las posibilidades de promoción profesional, una parte de los arquitectos españoles se está reinventando, agrupándose en colectivos y colaborando en plataformas. La tradicional organización jerárquica está siendo sustituida por una horizontal y participativa basada en las estrategias colaborativas en red; y el foco de interés se desplaza de la noción convencional de ‘edificio’ para centrarse en los problemas cotidianos de la ciudad, y en la innovación tecnológica de sesgo low-tech. Dos artículos firmados por especialistas dan cuenta de los ideales y estrategias de trabajo de esta nueva generación de arquitectos. Acompañados por un ‘atlas’ que recoge 48 colectivos españoles, estos artículos preceden a una selección de doce obras significativas, situadas tanto dentro como fuera de España, que se presentan en detalle.
Arquitectura Viva 145 Colectivos españoles
En la sección de Arte y Cultura los mejores especialistas en la materia reseñan dos de las exposiciones más importantes del verano: la 13ª edición de Documenta de Kassel, y la muestra sobre la artista Rita MacBride en el MACBA. Además, otros dos artículos, cuyo tema compartido es el cómic en relación con la arquitectura, están dedicados a la obra del recientemente fallecido Moebius, y a la del español Miguel Brieva.
En la sección de Tecnología e Innovación se detalla desde el punto de vista constructivo la conversión de una antigua nave industrial en un edificio con dotaciones municipales y culturales situado en Oostkamp (Bélgica), una interesante intervención definida por el reciclaje y sostenibilidad, que ha sido proyectada por el español Carlos Arroyo. En esta sección se recoge también el tercer artículo de la Serie ‘Filtros’, por Ignacio Paricio, que tratará sobre cerramientos arquitectónicos, y se compendian en el apartado de Innovación un artículo y ejemplos de sistemas y materiales inteligentes para la arquitectura, así como pavimentos, envolventes, y un dossier de materiales de construcción relacionados con la acústica.
Lonxe de contentarse co tradicional esquema arquitecto-cliente, e coincidindo cun crise económica que reduce os encargos e, xa que logo, as posibilidades de promoción profesional, unha parte dos arquitectos españois estase reinventando, agrupándose en colectivos e colaborando en plataformas. A tradicional organización jerárquica está sendo substituída por unha horizontal e participativa baseada nas estratexias colaborativas en rede; e o foco de interese desprázase da noción convencional de ‘edificio’ para centrarse nos problemas cotiáns da cidade, e na innovación tecnolóxica de sesgo low-tech. Dous artigos asinados por especialistas dan conta dos ideais e estratexias de traballo desta nova xeración de arquitectos. Acompañados por un ‘atlas’ que recolle 48 colectivos españois, estes artigos preceden a unha selección de doce obras significativas, situadas tanto dentro como fóra de España, que se presentan en detalle.
Arquitectura Viva 145 Colectivos españoles
Na sección de Arte e Cultura os mellores especialistas na materia apuntan dúas das exposicións máis importantes do verán: a 13ª edición de Documenta de Kassel, e a mostra sobre a artista Rita MacBride no MACBA. Ademais, outros dous artigos, cuxo tema compartido é o cómic en relación coa arquitectura, están dedicados á obra do recientemente falecido Moebius, e á do español Miguel Brieva.
Na sección de Tecnoloxía e Innovación detállase desde o punto de vista constructivo a conversión dunha antiga nave industrial nun edificio con dotaciones municipais e culturais situado en Oostkamp (Bélgica), unha interesante intervención definida polo reciclaje e sostenibilidad, que foi proxectada polo español Carlos Arroio. Nesta sección recóllese tamén o terceiro artigo da Serie ‘Filtros’, por Ignacio Paricio, que tratará sobre cerramientos arquitectónicos, e se compendian no apartado de Innovación un artigo e exemplos de sistemas e materiais intelixentes para a arquitectura, así como pavimentos, envolventes, e un dossier de materiais de construción relacionados coa acústica.
Far from architect – client contenting with the traditional scheme, and coinciding with one economic crisis that reduces the orders and, therefore, the possibilities of professional promotion, a part of the Spanish architects is reinvented, gathering in crowds in groups and collaborating in platforms. The traditional hierarchic organization is being replaced with a horizontal and participative stocks in the collaborative strategies in network; and the area of interest moves of the conventional notion of ‘building’ to centre on the daily problems of the city, and in the technological innovation of bias low-tech. Two articles signed by specialists realize of the ideal ones and strategies of work of this new generation of architects. Accompanied by a ‘atlas’ that gathers 48 Spanish groups, these articles precede a selection of twelve significant, placed works so much inside like out of Spain, which they present in detail.
Arquitectura Viva 145 Colectivos españoles
In the section of Art and Culture the best specialists in the matter outline two of the most important summers exhibitions: 13 ª edition of Documents of Kassel, and the sample on the artist Rita MacBride in the MACBA. In addition, other two articles, which shared topic is the cómic in relation with the architecture, are dedicated to the work of the recently deceased Moebius, and to that of the Spanish Michael Brieva.
In the section of Technology and Innovation there is detailed from the constructive point of view the conversion of a former industrial ship in a building by municipal and cultural endowments placed in Oostkamp (Belgium), an interesting intervention defined by the recycling and sustainability, which has been projected by the Spanish Carlos Arroyo. In this section there is gathered also the third article of the Series ‘Filters’, for Ignacio Paricio, who will treat on architectural closings, and there are summarized in the paragraph of Innovation an article and examples of systems and intelligent materials for the architecture, as well as pavements, surrounding, and a dossier of materials of construction related to the acoustics.
Dibujo de Constant de la New Babylon fechado en 1964
Constant, la utopía cobra vida
En el paisaje utópico de los años sesenta, donde resuenan nombres como Kurokawa, Fuller, Friedman, Archigram, Utopie o Archizoom, el proyecto de Constant destaca por su rigor ideológico. Las utopías tecnológicas de Archigram o Buckminster Fuller no se distinguen por conceptos sociales de base en sus propuestas. Para estos arquitectos es, sobre todo, la fascinación por las extremas posibilidades técnicas de los nuevos materiales y métodos de construcción lo que nutre su imaginación. La concreción de sus ideas, trabajos y propuestas parecen tener un trasfondo social, pero ni Archigram ni Buckminster Fuller vinculan estas ideas con una visión socio-política. Constant, por otra parte, sitúa su proyecto New Babylon enfáticamente dentro de una (neo) marxista crítica social y presenta su visión del futuro como la antítesis de la falsa sociedad sobre la base de una nueva distribución de los medios de producción.
La New Babylon de hecho, traza una nueva forma de sociedad y de vivienda. Su punto de partida es la idea de que una profunda automatización de la producción puede llegar a un punto donde el trabajo se convierte en innecesario para que la gente pueda disfrutar de un tiempo libre casi infinito. La superficie de la tierra irá siendo cubierta por secuencias de sectores, gigantescas estructuras construidas por enormes torres que soportan un paisaje de agricultura mecanizada y automatizada, cubierto por vías rápidas. La característica típica de la vida en el sector es que las personas están totalmente liberadas: son liberados de todos los vínculos, normas y convenciones. Se vive en un entorno que está totalmente libre de la opresión y en el que se tiene el control completo. La New Babylon es un laberinto dinámico que está continuamente siendo reestructurado por la espontaneidad y la creatividad de sus habitantes.
Constant puso de manifiesto esta visión del futuro en numerosos mapas, maquetas, dibujos y pinturas. Los mapas muestran toda una serie de estructuras vinculadas que se extienden a través del paisaje. Estas existen en diversas escalas, empezando por una cuasi-dimensión europea, como por ejemplo con el mapa de la región del Ruhr de La New Babylon, y continuando con maquetas que simulan el desarrollo de ciudades o distritos de ciudades como Amsterdam, Amberes, París,…
La idea de sector es también una investigación sobre nuevas geometrías. Durante los primeros años de la New Babylon, Constant hizo un gran número de maquetas con una gran variedad de formas y geometrías, construcciones en forma de paraguas transparente, estructuras que se asemejan a conchas, los llamados spatiovores, sectores como los descritos, creando partes de grandes megaestructuras que pueden llegar a cubrir el paisaje, maquetas de espacios laberínticos, etc.
Por encima de todo, las maquetas dan la imagen de un mundo artificial, complejo, dominado por la tecnología y en el que los materiales artificiales y las ingeniosas técnicas de construcción, se utilizan para hacer un tipo de vivienda que existe fuera del paisaje y cuyas características son la indeterminación, el entendimiento mutuo y una geometría de raíz compleja. La sugerencia de un modo de vida nómada, solamente posible gracias a la tecnología.
Así como avanzaba el trabajo en la New Babylon, Constant incrementaba los dibujos y las pinturas para poder transmitir su atmósfera. Realizó numerosos dibujos que evocan los principios de construcción de la New Babylon, que expresan la tensión, la complejidad y la potencia poética de las formas estructurales. Otras pinturas y dibujos dan una impresión del carácter espacial de la New Babylon. Se enfatiza todo aquello que sugiere dinamismo y movilidad, escaleras, ascensores inclinados, paredes ajustables, etc. Aparecen unas masas amorfas que simulan más o menos siluetas humanas. Una característica típica de los dibujos es la tensión que transmiten. Esta tensión es a menudo creada por los medios gráficos, frágiles figuras se oponen a lo compacto, lo oscuro se opone a la luz, las líneas dinámicas se contrastan con los volúmenes estáticos. A veces, la tensión se produce por el ritmo que las paredes dan a la estructura del espacio representado, o viene dada por los movimientos de las figuras humanas o las distorsiones de la perspectiva. Esta tensión se puede considerar como indicativo de la continua oscilación entre la liberación y la inquietud a la que el espectador es sometido. En este sentido los dibujos, más que las maquetas, forman una especie de transformación del discurso de Constant de un utópico mundo libre a la idea de opresión y desigualdad.
Lo mismo puede decirse de las pinturas que produjo Constant durante su periodo de la New Babylon. Típicos de sus trabajos pictóricos son sus vivos colores brillantes, sugiriendo escenas de alegres festejos. El elemento de juego pasa a primer plano en forma de figuras como de carnaval muy abundante en las escenas. En las pinturas laberínticas, como Oda à l’Odéon, 1969 o Ladderlabyrinth, 1971, sin embargo, el conflicto es el sentido dominante. Aquí ya no hay ninguna perspectiva clara, las obras carecen de un punto central en la organización espacial que pueda jerarquizar el conjunto. Uno experimenta este espacio como ambiguo y opaco; siluetas humanas vagan al parecer sin rumbo y sin ninguna interacción.
El gesto de despedida de Constant a la New Babylon podrían encontrarse en una pintura de 1973 titulada Terrain vague. Un espacio desocupado casi apocalíptico se sitúa en un horizonte negro como la noche. El primer plano y los bordes del campo visual están parcheados y cortados con líneas. Apenas es reconocible en la distancia una estructura de la New Babylon. En una inspección más cercana, la monótona superficie amarilla y blanca que ocupa la mayor parte de la pintura se transforma en una superposición más compleja de collages de periódicos y otras imágenes. ¿Se trata de un palimpsesto que representa el fin de la historia?
New Babylon describe un mundo donde la gente está liberada de todas las normas, formas y convenciones. Todos los lazos de opresión se disuelven y ya no hay una estructura fija de las obligaciones sociales o de lealtad a la familia o para un lugar específico. El lugar común – el marco ordinario del día a día que da vida a la forma y que además permite aplazar indefinidamente cualquier pregunta sobre el sentido último de la vida – se ha suprimido.
En cierto sentido, New Babylon es el cumplimiento de la lógica de la negación que es característico de la vanguardia: con el fin de alcanzar el objetivo de la liberación total de todas las normas y convenciones, todos los hábitos y las tradiciones tienen que ser destruidos. New Babylon presenta una imagen de una forma social en la que los deseos de la persona y los requisitos de la comunidad están indisolublemente entrelazados. Tal y como lo describe Constant, es una sociedad donde ya no hay ninguna necesidad de secreto y de posesiones, sino que es una absoluta colectividad en la que el interés general coincide automáticamente con la suma de intereses individuales. New Babylon, al parecer, es una sociedad sin relaciones de poder.
Una utopía como esta, sin embargo, está llena de contradicciones internas, que, involuntariamente aparecen en los dibujos y pinturas de Constant. De hecho, es imposible imaginar una sociedad que sea tan armoniosa y libre de estrés, sin que sus miembros hayan sido sutilmente obligados a adaptarse y ajustarse, una opresión que implica lo contrario de una verdadera libertad. Dinamismo, flexibilidad y cambio permanente están, de hecho, inevitablemente en conflicto con cualidades tales como paz, reposo y armonía.
Considerando que la teoría de Constant sobre la New Babylon nos habla de una paz y armonía absolutas, que se alcanzaría una vez que la revolución haya hecho camino, su imaginería nos presenta una historia diferente. Los dibujos y pinturas de hecho, parecen transmitir mucho más en profundidad la comprensión de la condición humana que los textos. Las imágenes son difícilmente interpretables como una prefiguración ideal futuro, sino que más bien surgen como una constatación sobre la imposibilidad de dar una forma concreta a la utopía. En la complejidad, de la que podemos hacernos una idea a partir de los dibujos, y en mayor medida en las pinturas, el lado oscuro del mundo de la New Babylon también está representado. Dibujos y pinturas que muestran que la pasión por viajar y la falta de vínculos permanentes son ilimitados, pero que también dejan claro que esta condición está inseparablemente ligada a la indeterminación, y la falta de un suelo propio. Una pintura, como Constant decía durante su período en el grupo Cobra1, es un animal, una noche, un grito, un ser humano o todo esto junto a la vez.
Este concepto sigue teniendo sus repercusiones en su periodo de la New Babylon. Como resultado de ello las pinturas hacen visible algo que las maquetas y los escritos ocultaban: el hecho de que este utópico mundo no es perfecto y armonioso, que el desmantelamiento de todas las convenciones conduce a un punto cero de la existencia humana donde el esfuerzo por ser auténtico se reduce a un torrente de sensaciones y percepciones, ya no un ideal sino una caricatura. En este sentido La New Babylon es una sorprendente prueba de la imposibilidad de formalizar la utopía, de asimilar una forma propia, de concretar una lógica formal.
Aun así Constant representa una actitud positiva, generatriz y creativa de los años sesenta, en sus creaciones se puede observar como por un lado confluyen una visión ideológica enraizada en la sociología marxista de base y una lectura totalmente alucinada de otra realidad posible. El ímpetu de una necesaria ingenuidad y una estructurada complejidad da al trabajo de Constant, especialmente en sus oníricas maquetas, una lectura muy acertada del espíritu bullicioso y enérgico de los sesenta a la vez que atisba el principio de una realidad mucho más compleja, interconectada e indeterminada.
Miquel Lacasta Codorniu. Doctor arquitecto
Barcelona, octubre 2012
Notas 1 Oficialmente, el Grupo Experimental fue creado el 16 de julio de 1948 en el domicilio de Constant, quien redactó un manifiesto: “Tenía como ideal un movimiento de vanguardia, dentro del espíritu de las vanguardias de antaño, con tomas de posición y declaraciones proclamadas a la faz del mundo”.
Constant de la New Babylon‘s drawing dated in 1964
Constant, the Utopia receives life
In the Utopian landscape of the sixties, where there resound names like Kurokawa, Fuller, Friedman, Archigram, Utopie or Archizoom, Constant’s project stands out for his ideological rigor. The technological Utopias of Archigram or Buckminster Fuller do not differ for social concepts of base in his offers. For these architects it is, especially, the fascination for the extreme technical possibilities of the new materials and methods of construction what nourishes his imagination. The concretion of his ideas, works and offers they seem to have a social background, but neither Archigram nor Buckminster Fuller link these ideas with a socio-political vision. Constant, on the other hand, places his project New Babylon emphatically inside a Marxist (neo) social critique and presents his vision of the future as the antithesis of the false company on the base of a new distribution of the means of production.
The New Babylon of fact, plans a new form of company and of housing. His point of item is the idea from which a deep automation of the production can come to a point where the work turns in unnecessarily in order that the people could enjoy a free almost infinite time. The surface of the land will be a cover for sequences of sectors, gigantic structures constructed by enormous towers that support a landscape of mechanized and automated agriculture, covered by rapid routes. The typical characteristic of the life in the sector is that the persons are totally liberated: they are liberated of all the links, procedure and conventions. It is lived in an environment that is totally free of the oppression and in the one that has the complete control. The New Babylon is a dynamic labyrinth that is being restructured constant by the spontaneity and the creativity of his inhabitants.
Constant revealed this vision of the future in numerous maps, models, drawings and paintings. The maps show the whole series of linked structures that spread across the landscape. These exist in diverse scales, beginning for an European quasi-dimension, since for example with the map of the region of the Ruhr of The New Babylon, and continuing with models that simulate the development of cities or districts of cities as Amsterdam, Antwerp, Paris, …
The idea of sector is also an investigation on new geometries. During the first years of the New Babylon, Constant did a great number of models with a great variety of forms and geometries, constructions in the shape of transparent umbrella, structures that are alike shells, the so called spatiovores, sectors as the described ones, creating parts of big megastructures that can manage to cover the landscape, models of labyrinthine spaces, etc.
Over everything, the models give the image of an artificial, complex world, dominated by the technology and in that the artificial materials and the ingenious technologies of construction, they are in use for doing a type of housing that exists out of the landscape and which characteristics are the indetermination, the mutual understanding and a geometry of complex root. The suggestion of a way of nomadic life, only possible thanks to the technology.
As well as it was advancing the work in the New Babylon, Constant was increasing the drawings and the paintings to be able to transmit his atmosphere. It realized numerous drawings that evoke the beginning of construction of the New Babylon, which express the tension, the complexity and the poetical power of the structural forms. Other paintings and drawings give an impression of the spatial character of the New Babylon. It is emphasized all that that suggests dynamism and mobility, stairs, sloping elevators, adjustable walls, etc. There appear a few amorphous masses that simulate more or less human silhouettes. A typical characteristic of the drawings is the tension that they transmit. This tension is created often by the graphical means, fragile figures are opposed to the compact thing, the dark thing is opposed to the light, the dynamic lines are confirmed by the static volumes. Sometimes, the tension takes place for the pace that the walls give to the structure of the represented space, or comes given by the movements of the human figures or the distortions of the perspective. This tension can be considered to be like indicative of the continuous oscillation between the liberation and the worry to which the spectator is submitted. In this respect the drawings, more than the models, form a species of transformation of Constant’s speech of a Utopian free world to the idea of oppression and inequality.
The same thing can be said of the paintings that Constant produced during his period of the New Babylon. Typical of his pictorial works they are his alive brilliant colors, suggesting scenes of happy feasts. The element of game goes on to the first plane in the shape of figures as very abundant carnival in the scenes. In the labyrinthine paintings, Oda à l’Odéon, 1969 or Ladderlabyrinth, 1971, nevertheless, the conflict is the dominant sense. Here already there is no clear perspective, the works lack a central point in the spatial organization that could organize into a hierarchy the set. One experiences this space as ambiguous and opaque; human silhouettes stroll around apparently without course and without any interaction.
The gesture of Constant’s farewell they might find the New Babylon in a qualified painting of 1973 Terrain vague. An unoccupied almost apocalyptic space places in a black horizon as the night. The first plane and the edges of the field of vision are patched and coffees with a dash of milk with lines. Scarcely it is recognizable in the distance a structure of the New Babylon. In a more nearby inspection, the monotonous yellow and white surface than occupies most of the painting it transforms in a more complex overlapping of collages of newspapers and other images. Is it a question of a palimpsest that it represents the end of the history?
New Babylon escribes a world where the people are liberated of all the procedure, forms and conventions. All the bows of oppression dissolve and already there is no a fixed structure of the social obligations or of loyalty to the family or for a specific place. The common place – the ordinary frame of day after day that gives life to the form and that in addition allows to postpone indefinitely any question on the last sense of the life – has been suppressed.
In a sense, New Babylon is the fulfillment of the logic of the denial that is typical of the forefront: in order to reach the aim of the total liberation of all the procedure and conventions, all the habits and the traditions have to be destroyed. New Babylon presents an image of a social form in which the desires of the person and the requirements of the community are indissolubly interlaced. As Constant describes it, is a company where already there is no need of secret and of possessions, but it is an absolute collectivity with which the general interest coincides automatically with the sum of individual interests. New Babylon, apparently, is a company without relations of power.
A Utopia like this one, nevertheless, is full of internal contradictions, that, involuntarily they appear in the drawings and Constant’s paintings. In fact, it is impossible to imagine a company that is so harmonious and free of stress, without his members have been finely obliged to adapt and to adjust, an oppression that implies the opposite of a real freedom. Dynamism, flexibility and permanent change are, in fact, inevitably in conflict with such qualities as peace, rest and harmony.
hinking his imagery that Constant’s theory on the New Babylon speaks to us about an absolute peace and harmony, which would be reached as soon as the revolution has done way, a different history presents us. The drawings and paintings facts, they seem to transmit much more in depth the comprehension of the human condition that the texts. The images are difficultly interpretable as one ideal future prefiguración, but rather they arise as a verification on the inability to give a concrete form to the Utopia. In the complexity, of which we can do an idea to us from the drawings, and in major measure in the paintings, the dark side of the world of the New Babylon also is represented.Drawings and paintings that show that the passion for travelling and the lack of permanent links they are unlimited, but that also clarify that this condition is inseparably tied to the indetermination, and the lack of an own soil. A painting, as Constant was saying during his period in the Cobra Group1, Drawings and paintings that show that the passion for travelling and the lack of permanent links they are unlimited, but that also clarify that this condition is inseparably tied to the indetermination, and the lack of an own soil. A painting, as Constant was saying during his period in the
This concept continues having his repercussions in his period of the New Babylon. Since result of it the paintings make visible something that the models and the writings were concealing: the fact that this Utopian world is not perfect and harmonious, that the dismantlement of all the conventions leads to a point zero of the human existence where the effort for being authentic diminishes to a torrent of sensations and perceptions, already not the ideal one but a cartoon. In this respect The New Babylon is a surprising test of the inability of formalizing the Utopia, of assimilating an own form, of making concrete a formal logic.
Even this way Constant represents a positive attitude, generatrix and creative of the sixties, in his creations it is possible to observe since on the one hand they come together an ideological deeply rooted vision in the Marxist sociology of base and a reading totally hallucinated of another possible reality. The impetus of a necessary naiveté and a structured complexity gives to Constant’s work, specially in his oneiric models, a reading very succeeded of the boisterous and energetic spirit of the sixties simultaneously that watches the beginning of a much more complex, interconnected and indeterminate reality.
Miquel Lacasta Codorniu. Doctor architect
Barcelona, octuber 2012
Notes
1 Officially, the Experimental Group was created on July 16, 1948 in Constant’s domicile, who wrote a manifest:: “It Had like a movement of forefront ideal, inside the spirit of the forefronts of long ago, with captures of position and declarations proclaimed to the aspect of the world”.
Debuxo de Constant da New Babylon datado en 1964
Constant, a utopía cobra vida
Na paisaxe utópica dos anos sesenta, onde resoan nomes como Kurokawa, Fuller, Friedman, Archigram, Utopie ou Archizoom, o proxecto de Constant destaca polo seu rigor ideolóxico. As utopías tecnolóxicas de Archigram ou Buckminster Fuller non se distinguen por conceptos sociais de base nas súas propostas. Para estes arquitectos é, sobre todo, a fascinación polas extremas posibilidades técnicas dos novos materiais e métodos de construción o que nutre a súa imaxinación. A concreción das súas ideas, traballos e propostas parecen ter un trasfondo social, pero nin Archigram nin Buckminster Fuller vinculan estas ideas cunha visión socio-política. Constant, por outra parte, sitúa o seu proxecto New Babylon enfaticamente dentro dunha (neo) marxista crítica social e presenta a súa visión do futuro como a antítese da falsa sociedade sobre a base dunha nova distribución dos medios de produción.
A New Babylon de feito, traza unha nova forma de sociedade e de vivenda. O seu punto de partida é a idea de que unha profunda automatización da produción pode chegar a un punto onde o traballo se converte en innecesario para que a xente poida gozar dun tempo libre case infinito. A superficie da terra irá sendo cuberta por secuencias de sectores, xigantescas estruturas construídas por enormes torres que soportan unha paisaxe de agricultura mecanizada e automatizada, cuberta por vías rápidas. A característica típica da vida no sector é que as persoas están totalmente liberadas: son liberados de todos os vínculos, normas e convencións. Vívese nun ámbito que está totalmente libre da opresión e no que se ten o control completo. A New Babylon é un labirinto dinámico que está continuamente sendo reestruturado pola espontaneidade e a creatividade dos seus habitantes.
Constant puxo de manifesto esta visión do futuro en numerosos mapas, maquetas, debuxos e pinturas. Os mapas mostran toda unha serie de estruturas vinculadas que se estenden a través da paisaxe. Estas existen en diversas escalas, empezando por unha cuasi-dimensión europea, como por exemplo co mapa da rexión do Ruhr de La New Babylon, e continuando con maquetas que simulan o desenvolvemento de cidades ou distritos de cidades como Amsterdam, Amberes, París…
A idea de sector é tamén unha investigación sobre novas xeometrías. Durante os primeiros anos da New Babylon, Constant fixo un gran número de maquetas cunha gran variedade de formas e xeometrías, construcións en forma de paraugas transparente, estruturas que se asemellan a cunchas, os chamados spatiovores, sectores como os descritos, creando partes de grandes megaestruturas que poden chegar a cubrir a paisaxe, maquetas de espazos labirínticos, etc.
Por riba de todo, as maquetas dan a imaxe dun mundo artificial, complexo, dominado pola tecnoloxía e no que os materiais artificiais e as enxeñosas técnicas de construción, se utilizan para facer un tipo de vivenda que existe fóra da paisaxe e cuxas características son a indeterminación, o entendemento mutuo e unha xeometría de raíz complexa. A suxestión dun modo de vida nómade, soamente posible grazas á tecnoloxía.
Así como avanzaba o traballo na New Babylon, Constant incrementaba os debuxos e as pinturas para poder transmitir a súa atmosfera. Realizou numerosos debuxos que evocan os principios de construción da New Babylon, que expresan a tensión, a complexidade e a potencia poética das formas estruturais. Outras pinturas e debuxos dan unha impresión do carácter espacial da New Babylon. Resáltase todo aquilo que suxire dinamismo e mobilidade, escaleiras, ascensores inclinados, paredes axustables, etc. Aparecen unhas masas amorfas que simulan máis ou menos siluetas humanas. Unha característica típica dos debuxos é a tensión que transmiten. Esta tensión é a miúdo creada polos medios gráficos, fráxiles figuras opóñense ao compacto, o escuro oponse á luz, as liñas dinámicas contrástanse cos volumes estáticos. Ás veces, a tensión prodúcese polo ritmo que as paredes dan á estrutura do espazo representado, ou vén dada polos movementos das figuras humanas ou as distorsións da perspectiva. Esta tensión pódese considerar como indicativo da continua oscilación entre a liberación e a inquietude á que o espectador é sometido. Neste sentido os debuxos, máis que as maquetas, forman unha especie de transformación do discurso de Constant dun utópico mundo libre á idea de opresión e desigualdade.
O mesmo pode dicirse das pinturas que produciu Constant durante o seu período da New Babylon. Típicos dos seus traballos pictóricos son as súas vivas cores brillantes, suxerindo escenas de alegres festexos. O elemento de xogo pasa a primeiro plano en forma de figuras como de carnaval moi abundante nas escenas. Nas pinturas labirínticas, como Oda à l’Odéon, 1969 ou Ladderlabyrinth, 1971, non obstante, o conflito é o sentido dominante. Aquí xa non hai ningunha perspectiva clara, as obras carecen dun punto central na organización espacial que poida xerarquizar o conxunto. Un experimenta este espazo como ambiguo e opaco; siluetas humanas vagan ao parecer sen rumbo e sen ningunha interacción.
O xesto de despedida de Constant á New Babylon poderían encontrarse nunha pintura de 1973 titulada Terrain vague. Un espazo desocupado case apocalíptico sitúase nun horizonte negro como a noite. O primeiro plano e os bordos do campo visual están parcheados e cortados con liñas. Apenas é recoñecible na distancia unha estrutura da New Babylon. Nunha inspección máis próxima, a monótona superficie amarela e branca que ocupa a maior parte da pintura transfórmase nunha superposición máis complexa de colaxes de xornais e outras imaxes. ¿Trátase dun palimpsesto que representa o fin da historia?
New Babylon describe un mundo onde a xente está liberada de todas as normas, formas e convencións. Todos os lazos de opresión se disolven e xa non hai unha estrutura fixa das obrigas sociais ou de lealdade á familia ou para un lugar específico. O lugar común – o marco ordinario do día a día que dá vida á forma e que ademais permite aprazar indefinidamente calquera pregunta sobre o sentido último da vida – suprimiuse.
En certo sentido, New Babylon é o cumprimento da lóxica da negación que é característico da vangarda: co fin de alcanzar o obxectivo da liberación total de todas as normas e convencións, todos os hábitos e as tradicións teñen que ser destruídos. New Babylon presenta unha imaxe dunha forma social na que os desexos da persoa e os requisitos da comunidade están indisolublemente entrelazados. Tal e como o describe Constant, é unha sociedade onde xa non hai ningunha necesidade de segredo e de posesións, senón que é unha absoluta colectividade na que o interese xeral coincide automaticamente coa suma de intereses individuais. New Babylon, ao parecer, é unha sociedade sen relacións de poder.
Unha utopía como esta, non obstante, está chea de contradicións internas, que, involuntariamente aparecen nos debuxos e pinturas de Constant. De feito, é imposible imaxinar unha sociedade que sexa tan harmoniosa e libre de estrés, sen que os seus membros fosen sutilmente obrigados a adaptarse e se axustasen, unha opresión que implica o contrario dunha verdadeira liberdade. Dinamismo, flexibilidade e cambio permanente están, de feito, inevitablemente en conflito con calidades tales como paz, repouso e harmonía.
Considerando que a teoría de Constant sobre a New Babylon nos fala dunha paz e harmonía absolutas, que se alcanzaría unha vez que a revolución faga camiño, a súa imaxinaría preséntanos unha historia diferente. Os debuxos e pinturas de feito, parecen transmitir moito máis en profundidade a comprensión da condición humana que os textos. As imaxes son dificilmente interpretables como unha prefiguración ideal futuro, senón que máis ben xorden como unha constatación sobre a imposibilidade de dar unha forma concreta a utopía. Na complexidade, da que podemos facernos unha idea a partir dos debuxos, e en maior medida nas pinturas, o lado escuro do mundo da New Babylon tamén está representado. Debuxos e pinturas que mostran que a paixón por viaxar e a falta de vínculos permanentes son ilimitados, pero que tamén deixan claras que esta condición está inseparablemente ligada á indeterminación, e a falta dun chan propio. Unha pintura, como Constant dicía durante o seu período no grupo Cobra1, é un animal, unha noite, un berro, un ser humano ou todo isto xunto á vez.
Considerando que la teoría de Constant sobre la New Babylon nos habla de una paz y armonía absolutas, que se alcanzaría una vez que la revolución haya hecho camino, su imaginería nos presenta una historia diferente. Los dibujos y pinturas de hecho, parecen transmitir mucho más en profundidad la comprensión de la condición humana que los textos. Las imágenes son difícilmente interpretables como una prefiguración ideal futuro, sino que más bien surgen como una constatación sobre la imposibilidad de dar una forma concreta a la utopía. En la complejidad, de la que podemos hacernos una idea a partir de los dibujos, y en mayor medida en las pinturas, el lado oscuro del mundo de la New Babylon también está representado. Dibujos y pinturas que muestran que la pasión por viajar y la falta de vínculos permanentes son ilimitados, pero que también dejan claro que esta condición está inseparablemente ligada a la indeterminación, y la falta de un suelo propio. Una pintura, como Constant decía durante su período en el grupo Cobra1, es un animal, una noche, un grito, un ser humano o todo esto junto a la vez.
Este concepto segue tendo as súas repercusións no seu período da New Babylon. Como resultado diso as pinturas fan visible algo que as maquetas e os escritos ocultaban: o feito de que este utópico mundo non é perfecto e harmonioso, que o desmantelamento de todas as convencións conduce a un punto cero da existencia humana onde o esforzo por ser auténtico se reduce a un torrente de sensacións e percepcións, xa non un ideal senón unha caricatura. Neste sentido La New Babylon é unha sorprendente proba da imposibilidade de formalizar a utopía, de asimilar unha forma propia, de concretar unha lóxica formal.
Miquel Lacasta Codorniu. Doutor arquitecto
Barcelona, outubro 2012
Notas
1 Oficialmente, o Grupo Experimental foi creado o 16 de xullo de 1948 no domicilio de Constant, quen redactou un manifesto: “Tiña como ideal un movemento de vangarda, dentro do espírito das vangardas de antano, con tomas de posición e declaracións proclamadas á face do mundo”.
El evento tendrá lugar el próximo 25 de octubre en el Museo de Bellas Artes de A Coruña. Mientras tanto VOTA tu realización preferida y gana un lote de libros y dvds de la Fundación Caja de Arquitectos. La realización que obtenga mayor número de votos recibirá EL PREMIO VOTACIÓN ON-LINE que se entregará en el marco del Foro. Tienes tiempo de votar hasta el miércoles 24 de octubre y puedes realizar hasta un total de 3 votos.
III Foro arquia/próxima: NUEVOS FORMATOS, A Coruña 2012
Puedes seguirlo en directo, ver toda la información relacionada y descargarte el programa AQUÍ. Visita nuestro Foro on-line: NUEVOS FORMATOS y OPINA¿ES ARQUIA PROXIMA UNA RADIOGRAFIA DE REFERENCIA DE LA ARQUITECTURA EMERGENTE ESPAÑOLA?
Premio arquia/próxima 2012 ‘INTELIGENCIA COLECTIVA 2.0’ colectivo ZOOHAUS jurado Francisco Cabrera, Ariadna Cantís (comisaria), Ricardo Devesa, José María Ezquiaga, Eva Franch, José Morales, Carlos Quintáns, Rogelio Ruiz y Martha Thorne. 24 seleccionados arquia/próxima: Almudena de Benito Alonso Chiquitectos- talleres de arquitectura para niños Ángel Martínez García-Posada Sueños y polvo. Cuentos de tiempo sobre arte y arquitectura ARQUITECTURIA_Josep Camps, Olga Felip Centro Cultural “Mercado de Ferreries” Beatriz Ramo López de Angulo (STAR strategies + architecture) Oh Verde Todopoderoso Cadelasverdes_Ana Belén Amado, Marta Marcos y Luz Paz SPANISH DREAMDavid Sebastian + Gerard Puig, Arquitectes Escuela de Arte y Diseño de Amposta dosmasuno arquitectos_Ignacio Borrego, Néstor Montenegro, Lina Toro Centro de Servicios Sociales de Móstoles encajes urbanos_ Amaya Martínez, Tania Magro, Mercè Coves, Elena Climent, Paula Rosello Azoteas colectivas eP [espacio elevado al publico]_Lidia Nuñez, Elena Soriano, Reyes Gallegos, Inma Nuñez Acciones Urbanas en Poligono Sur ESTUDIO ARQUITECTURA HAGO SL_Antonio Alvarez-Cienfuegos, Emilio Delgado 4 bungalows en Orellana la Vieja (Badajoz) Estudio Barozzi Veiga_Fabrizio Barozzi, Alberto Fernandez Auditorio y Palacio de Congresos Infanta Doña Elena de AguilasFLEXOARQUITECTURA_Tomeu Ramis, Barbara Vich Centro de día y actividades comunitarias GÁLVEZ & ALGECIRAS_Raúl Gálvez, José Algeciras 2 VPP en Badajoz Langarita-Navarro Arquitectos Red Bull Music Academy Madrid / Nave de la Música de Matadero MAIO_Maria Charneco, Alfredo Lérida, Anna Puigjaner, Guillermo LópezFloating Manuel Clavel Rojo Ático para unos coleccionistas NARCH_Monica Mosset, Joan Ramon Pascuets Edificio 30 viviendas plurifamiliares en Manresa, Barcelona os3arkitektura_Ainara+Maialen Sagarna, Juan Pedro OtaduyRehabilitación del edificio Potxonea en Usurbil Peru Cañada Omagogeascoa 120 VPPA.OC. Joven, Locales, Trasteros y Garajes en la parcela 029-B3 Serrano + Baquero_Juan Antonio Serrano, Paloma Baquero ESCAPARATE HORIZONTAL. Tienda de ropa en un pasaje interior TEd’A arquitectes_Irene Pérez Piferrer, Jaume Mayol Amengual Can Tòfol i n’Ainavora arquitectura_Pere Buil, Toni Riba Apartamento Juan zigzag arquitectura_David Casino, Bernardo Angelini 131 Viviendas Protegidas en Mieres, Asturias.arquia/becas
EDUARDO ARROYO, Penitencia
MANUEL GALLEGO, La construcción y el lugar.
O evento terá lugar o próximo 25 de outubro no Museo de Belas Artes de A Coruña. Mentras tanto VOTA a túa realización preferida e gaña un lote de libros e dvds da Fundación Caja de Arquitectos. A realización que obteña un maior número de votos recibirá O PREMIO VOTACIÓN ON-LINE que se entregará no marco do Foro. Tedes tempo de votar ata o mércores 24 de outubro e podes realizar ata un total de 3 votos.
III Foro arquia/próxima: NOVOS FORMATOS, A Coruña 2012
Podes seguilo en directo, ver toda la información relacionada e descargarte o programa AQUÍ. Visita o noso Foro on-line: NOVOS FORMATOS ey OPINA¿É ARQUIA PROXIMA UNHA RADIOGRAFIA DE REFERENCIA DA ARQUITECTURA EMERXENTE ESPAÑOLA?
Premio arquia/próxima 2012 ‘INTELIGENCIA COLECTIVA 2.0’ colectivo ZOOHAUS jurado Francisco Cabrera, Ariadna Cantís (comisaria), Ricardo Devesa, José María Ezquiaga, Eva Franch, José Morales, Carlos Quintáns, Rogelio Ruiz y Martha Thorne. 24 seleccionados arquia/próxima: Almudena de Benito Alonso Chiquitectos- talleres de arquitectura para niños Ángel Martínez García-Posada Sueños y polvo. Cuentos de tiempo sobre arte y arquitectura ARQUITECTURIA_Josep Camps, Olga Felip Centro Cultural “Mercado de Ferreries” Beatriz Ramo López de Angulo (STAR strategies + architecture) Oh Verde Todopoderoso Cadelasverdes_Ana Belén Amado, Marta Marcos y Luz Paz SPANISH DREAM David Sebastian + Gerard Puig, Arquitectes Escuela de Arte y Diseño de Amposta dosmasuno arquitectos_Ignacio Borrego, Néstor Montenegro, Lina Toro Centro de Servicios Sociales de Móstoles encajes urbanos_ Amaya Martínez, Tania Magro, Mercè Coves, Elena Climent, Paula Rosello Azoteas colectivas eP [espacio elevado al publico]_Lidia Nuñez, Elena Soriano, Reyes Gallegos, Inma Nuñez Acciones Urbanas en Poligono Sur ESTUDIO ARQUITECTURA HAGO SL_Antonio Alvarez-Cienfuegos, Emilio Delgado 4 bungalows en Orellana la Vieja (Badajoz) Estudio Barozzi Veiga_Fabrizio Barozzi, Alberto Fernandez Auditorio y Palacio de Congresos Infanta Doña Elena de AguilasFLEXOARQUITECTURA_Tomeu Ramis, Barbara Vich Centro de día y actividades comunitarias GÁLVEZ & ALGECIRAS_Raúl Gálvez, José Algeciras 2 VPP en Badajoz Langarita-Navarro Arquitectos Red Bull Music Academy Madrid / Nave de la Música de Matadero MAIO_Maria Charneco, Alfredo Lérida, Anna Puigjaner, Guillermo LópezFloating Manuel Clavel Rojo Ático para unos coleccionistas NARCH_Monica Mosset, Joan Ramon Pascuets Edificio 30 viviendas plurifamiliares en Manresa, Barcelona os3arkitektura_Ainara+Maialen Sagarna, Juan Pedro OtaduyRehabilitación del edificio Potxonea en Usurbil Peru Cañada Omagogeascoa 120 VPPA.OC. Joven, Locales, Trasteros y Garajes en la parcela 029-B3 Serrano + Baquero_Juan Antonio Serrano, Paloma Baquero ESCAPARATE HORIZONTAL. Tienda de ropa en un pasaje interior TEd’A arquitectes_Irene Pérez Piferrer, Jaume Mayol Amengual Can Tòfol i n’Ainavora arquitectura_Pere Buil, Toni Riba Apartamento Juan zigzag arquitectura_David Casino, Bernardo Angelini 131 Viviendas Protegidas en Mieres, Asturias.arquia/becas
EDUARDO ARROYO, Penitencia
MANUEL GALLEGO, La construcción y el lugar.
El evento tendrá lugar el próximo 25 de octubre en el Museo de Bellas Artes de A Coruña. Mientras tanto VOTA tu realización preferida y gana un lote de libros y dvds de la Fundación Caja de Arquitectos. La realización que obtenga mayor número de votos recibirá EL PREMIO VOTACIÓN ON-LINE que se entregará en el marco del Foro. Tienes tiempo de votar hasta el miércoles 24 de octubre y puedes realizar hasta un total de 3 votos.
III Foro arquia/próxima: NUEVOS FORMATOS, A Coruña 2012
Puedes seguirlo en directo, ver toda la información relacionada y descargarte el programa AQUÍ. Visita nuestro Foro on-line: NUEVOS FORMATOS y OPINA¿ES ARQUIA PROXIMA UNA RADIOGRAFIA DE REFERENCIA DE LA ARQUITECTURA EMERGENTE ESPAÑOLA?
Premio arquia/próxima 2012 ‘INTELIGENCIA COLECTIVA 2.0’ colectivo ZOOHAUS jurado Francisco Cabrera, Ariadna Cantís (comisaria), Ricardo Devesa, José María Ezquiaga, Eva Franch, José Morales, Carlos Quintáns, Rogelio Ruiz y Martha Thorne. 24 seleccionados arquia/próxima: Almudena de Benito Alonso Chiquitectos- talleres de arquitectura para niños Ángel Martínez García-Posada Sueños y polvo. Cuentos de tiempo sobre arte y arquitectura ARQUITECTURIA_Josep Camps, Olga Felip Centro Cultural “Mercado de Ferreries” Beatriz Ramo López de Angulo (STAR strategies + architecture) Oh Verde Todopoderoso Cadelasverdes_Ana Belén Amado, Marta Marcos y Luz Paz SPANISH DREAMDavid Sebastian + Gerard Puig, Arquitectes Escuela de Arte y Diseño de Amposta dosmasuno arquitectos_Ignacio Borrego, Néstor Montenegro, Lina Toro Centro de Servicios Sociales de Móstoles encajes urbanos_ Amaya Martínez, Tania Magro, Mercè Coves, Elena Climent, Paula Rosello Azoteas colectivas eP [espacio elevado al publico]_Lidia Nuñez, Elena Soriano, Reyes Gallegos, Inma Nuñez Acciones Urbanas en Poligono Sur ESTUDIO ARQUITECTURA HAGO SL_Antonio Alvarez-Cienfuegos, Emilio Delgado 4 bungalows en Orellana la Vieja (Badajoz) Estudio Barozzi Veiga_Fabrizio Barozzi, Alberto Fernandez Auditorio y Palacio de Congresos Infanta Doña Elena de AguilasFLEXOARQUITECTURA_Tomeu Ramis, Barbara Vich Centro de día y actividades comunitarias GÁLVEZ & ALGECIRAS_Raúl Gálvez, José Algeciras 2 VPP en Badajoz Langarita-Navarro Arquitectos Red Bull Music Academy Madrid / Nave de la Música de Matadero MAIO_Maria Charneco, Alfredo Lérida, Anna Puigjaner, Guillermo LópezFloating Manuel Clavel Rojo Ático para unos coleccionistas NARCH_Monica Mosset, Joan Ramon Pascuets Edificio 30 viviendas plurifamiliares en Manresa, Barcelona os3arkitektura_Ainara+Maialen Sagarna, Juan Pedro OtaduyRehabilitación del edificio Potxonea en Usurbil Peru Cañada Omagogeascoa 120 VPPA.OC. Joven, Locales, Trasteros y Garajes en la parcela 029-B3 Serrano + Baquero_Juan Antonio Serrano, Paloma Baquero ESCAPARATE HORIZONTAL. Tienda de ropa en un pasaje interior TEd’A arquitectes_Irene Pérez Piferrer, Jaume Mayol Amengual Can Tòfol i n’Ainavora arquitectura_Pere Buil, Toni Riba Apartamento Juan zigzag arquitectura_David Casino, Bernardo Angelini 131 Viviendas Protegidas en Mieres, Asturias.arquia/becas
Este Manual de tipografía es una introducción a todo lo que cualquier estudiante o profesional del diseño gráfico debe saber sobre tipografía para desarrollar una sensibilidad y unos conocimientos tipográficos bien fundamentados.
El libro expone los principios básicos de la tipografía y principales aplicaciones mediante una equilibrada combinación de historia, teoría y práctica. Así, el lector encontrará en estas páginas desde la descripción de las partes de la letra o la clasificación de los diferentes tipos, a la explicación de cómo se compone el texto en la página o cómo funcionan los sistemas de retículas. Pero también encontrará una breve y reveladora historia de la tipografía así como numerosos ejemplos y ejercicios prácticos que pretenden ayudar a adquirir un conocimiento experiencial de la disciplina.
Esta segunda edición revisa algunos contenidos de la primera e incorpora nuevos diagramas explicativos y nuevos materiales sobre la composición de textos, la elección de tipos y el uso del color. El libro se apoya además en un nuevo sitio web —www.atypeprimer.com (en inglés)— que alberga materiales adicionales y una serie de ejercicios prácticos.
John Kane es profesor de diseño gráfico y tipografía en la Northeastern University de Boston y en la Rhode Island School of Design. Se dedica profesionalmente al diseño gráfico y a la docencia desde hace más de treinta años, y su trabajo ha sido premiado por distintas instituciones como el American Institute of Architects, el American Institute of Graphic Arts (AIGA) o la Society of Typographic Arts, entre otras.
Este Manual de tipografía é unha introdución a todo o que calquera estudante ou profesional do deseño gráfico debe saber sobre tipografía para desenvolver unha sensibilidade e uns coñecementos tipográficos ben fundamentados.
O libro expón os principios básicos da tipografía e principais aplicacións mediante unha equilibrada combinación de historia, teoría e práctica. Así, o lector atopará nestas páxinas desde a descrición das partes da letra ou a clasificación dos diferentes tipos, á explicación de como se compón o texto na páxina ou como funcionan os sistemas de retículas. Pero tamén atopará unha breve e reveladora historia da tipografía así como numerosos exemplos e exercicios prácticos que pretenden axudar a adquirir un coñecemento experiencial da disciplina.
Esta segunda edición revisa algúns contidos da primeira e incorpora novos diagramas explicativos e novos materiais sobre a composición de textos, a elección de tipos e o uso da cor. O libro apóiase ademais nun novo sitio web —www.atypeprimer.com (en inglés)— que alberga materiais adicionais e unha serie de exercicios prácticos.
John Kane é profesor de deseño gráfico e tipografía na Northeastern University de Boston e na Rhode Island School of Design. Dedícase profesionalmente ao deseño gráfico e á docencia desde fai máis de trinta anos, e o seu traballo foi premiado por distintas institucións como o American Institute of Architects, o American Institute of Graphic Arts (AIGA) ou a Society of Typographic Arts, entre outras.
This Manual of typography is an introduction to everything what any student or professional of the graphical design must know on typography to develop a sensibility and a few typographical based well knowledge.
The book exposes the basic beginning of the typography and principal applications by means of a balanced combination of history, theory and practice. This way, the reader will find in these pages from the description of the parts of the letter or the classification of the different types, to the explanation of how the text consists in the page or how the systems of reticles work. But also he will find a brief and rewatching history of the typography as well as numerous examples and practical exercises that try to help to acquire a knowledge experiencial of the discipline.
This second edition checks some contents of the first one and incorporates new explanatory and new material graphs on the composition of texts, the choice of types and the use of the color. The book rests in addition on a new web site-www.atypeprimer.com (in English) – that shelters additional materials and a series of practical exercises.
John Kane is a teacher of graphical design and typography in the Northeastern University of Boston and in the Rhode Island School of Design. He devotes himself professionally to the graphical design and to the teaching for more than thirty years, and his work has been rewarded by different institutions as the American Institute of Architects, the American Institute of Graphic Arts (AIGA) or the Society of Typographic Arts, between others.
MADinSpain es un evento internacional que reúne a los mejores diseñadores creativos, estudios de diseño, agencias de publicidad interactiva y agencias de motion graphics de todo el mundo. Organizado desde 2006 por Domestika una marca de referencia para el sector creativo con una activa comunidad de más de 60 mil profesionales. Ponencia: Puño
puño from MADinSpain on Vimeo.
MADinSpain é un evento internacional que reúne aos mellores diseñadores creativos, estudos de deseño, axencias de publicidade interactiva e axencias de motion graphics de todo o mundo. Organizado desde 2006 por Domestika unha marca de referencia para o sector creativo cunha activa comunidade de máis de 60 mil profesionais. Relatorio: Puño
http://vimeo.com/27285817 puño from MADinSpain on Vimeo.
MADinSpain is a Spain based international design event and venue for the most remarkable creative minds of our time. Every year, the best creative designers and agencies gather together in Madrid to share their insights and breathe creativity. MADinSpain is hosted and organized since 2006 by Domestika one of the most influential Spanish-speaking online communities and brand for creative professionals.
El artista Nicolás Combarro aporta una mirada inédita de A Coruña a través de la exposición Arquitectura Oculta. Abierta al público hasta el próximo 25 de noviembre y organizada por el Ayuntamiento de A Coruña, la muestra se puede visitar en Palexco. Palacio de Exposiciones y Congresos, todos los días de 12 a 14 horas y de 18 a 21 horas. A través de esta muestra, el artista presenta un proyecto en el que aúna investigación y creación en un diálogo directo con aquellas arquitecturas más particulares, muchas abandonadas o en construcción sobre las que realiza una serie de intervenciones escultóricas con materiales recuperados del entorno, como madera decorada con pintura de obra, en relación tensa e inestable con la arquitectura y cuyo resultado recoge en fotografías.
Este creador investiga el espacio construido a partir de la contemplación y análisis de sus diferentes formas y manifestaciones, patrones y estructuras, buscando referentes que permitan su compresión y las diferentes maneras de afrontarlo. A partir de ahí, Combarro abre un camino doble de documentación sobre el espacio construido y de intervención y registro de las acciones que sobre él ejecuta, en diferentes soportes.
Arquitectura oculta · Nicolás Combarro
A Coruña como escenario
La ciudad de A Coruña le ha servido como escenario para desarrollar la serie Arquitectura oculta que se muestra en esta exposición a través de cinco grupos de trabajo bajo los títulos Arquitectura y resistencia (A Coruña), Llegadas alternativas a la ciudad, Mallas, Azulejos e Intervenciones espaciales.
A través de los dos primeros acerca al espectador la parte documental del proyecto, transmitiendo una visión novedosa e inédita sobre la ciudad al recrear construcciones que resisten en la urbe, en ocasiones vinculadas con el entorno rural/natural, así como senderos que los habitantes han formado creando sus propios accesos.
El inventario de azulejos, consiste en una representación sublimada de una tendencia decorativa muy presente en la ciudad de A Coruña, a través de impresiones de gran formato. Las estructuras intervenidas con las mallas le permiten interactuar (resaltar y proteger) con esas arquitecturas espontáneas descubiertas en el trabajo de documentación. Por último, la propuesta se completa con varias intervenciones en espacios arquitectónicos en construcción/ruina que vienen a cerrar el proyecto a través del diálogo desde el interior de las propias estructuras.
Con la serie presentada en esta exposición el artista cierra un decálogo formado por los títulos de Líneas, La Línea de sombra, Bangkok, Estructuras, Arquitectura y resistencia, Procesos/Instalaciones, Ciclo del carbón, Obra negra y Serie negra, hasta la actual Arquitectura oculta en el que la metodología de actuación es muy similar a la antes descrita, completando distintas fases de documentación e intervención en cada uno de los proyectos.
+ arquitecturayresistencia.com
O artista Nicolás Combarro aporta unha mirada inédita da Coruña a través da exposición Arquitectura Oculta. Aberta ao público ata o próximo 25 de novembro e organizada polo Concello da Coruña, a mostra pódese visitar en Palexco. Palacio de Exposicións e Congresos, todos os días de 12 a 14 horas e de 18 a 21 horas. A través desta mostra, o artista presenta un proxecto no que aúna investigación e creación nun diálogo directo con aquelas arquitecturas máis particulares, moitas abandonadas ou en construción sobre as que realiza unha serie de intervencións escultóricas con materiais recuperados da contorna, como madeira decorada con pintura de obra, en relación tensa e inestable coa arquitectura e cuxo resultado recolle en fotografías.
Este creador investiga o espazo construído a partir da contemplación e análise das súas diferentes formas e manifestacións, patróns e estruturas, buscando referentes que permitan a súa compresión e os diferentes xeitos de afrontalo. A partir de aí, Combarro abre un camiño dobre de documentación sobre o espazo construído e de intervención e rexistro das accións que sobre el executa, en diferentes soportes.
Arquitectura oculta · Nicolás Combarro
A Coruña como escenario
A cidade da Coruña serviulle como escenario para desenvolver sériea Arquitectura oculta que se mostra nesta exposición a través de cinco grupos de traballo baixo os títulos Arquitectura e resistencia (A Coruña), Chegadas alternativas á cidade, Mallas, Azulexos e Intervencións espaciais.
A través dos dous primeiros achega ao espectador a parte documental do proxecto, transmitindo unha visión novedosa e inédita sobre a cidade ao recrear construcións que resisten na urbe, en ocasións vinculadas coa contorna rural/natural, así como carreiros que os habitantes formaron creando os seus propios accesos.
O inventario de azulexos, consiste nunha representación sublimada dunha tendencia decorativa moi presente na cidade da Coruña, a través de impresións de gran formato. As estruturas intervindas/intervidas coas mallas permítenlle interactuar (resaltar e protexer) con esas arquitecturas espontáneas descubertas no traballo de documentación. Para rematar, a proposta complétase con varias intervencións en espazos arquitectónicos en construción/ruína que veñen pechar o proxecto a través do diálogo desde o interior das propias estruturas.
Coa serie presentada nesta exposición o artista pecha un decálogo formado polos títulos de Liñas, A Liña de sombra, Bangkok, Estruturas, Arquitectura e resistencia, Procesos/Instalacións, Ciclo do carbón, Obra negra e Serie negra, ata a actual Arquitectura oculta no que a metodoloxía de actuación é moi similar á antes descrita, completando distintas fases de documentación e intervención en cada un dos proxectos.
+ arquitecturayresistencia.com
The artist Nicolás Combarro contributes an unpublished look of A Coruña through the exhibition Unseen Architecture. Opened to the public until the next 25 November and organised by the City council of A Coruña, the sample can visit in Palexco. Palace of Exhibitions and Congresses, all the days of 12 to 14 hours and of 18 to 21 hours. Through this sample, the artist presents a project in which aúna investigation and creation in a direct dialogue with those more particular architectures, many abandoned or under construction on which realises a series of sculptural interventions with materials recovered of the surroundings, like wood decorated with painting of work, in taut and unstable relation with the architecture and whose result collects in photographies.
This creator investigates the space built from the contemplation and analysis of his different forms and demonstrations, patterns and structures, looking for referents that allow his compression and the different ways to face it. From here, Combarro opens a double way of documentation on the space built and of intervention and register of the actions that on him executes, in different supports.
Conceals Architecture · Nicolás Combarro
A Coruña like stage
The city of A Coruña has served him like stage to develop the series unseen Architecture that shows in this exhibition through five groups of work under the titles Architecture and resistance (A Coruña), alternative Arrivals to the city, Meshes, Azulejos and space Interventions.
Through the two first approach to the viewer the documentary part of the project, transmitting a new and unpublished vision on the city when re-creating constructions that resist in the urbe, in occasions linked with the natural rural/surroundings, as well as footpaths that the inhabitants have formed creating his own accesses.
The inventory of azulejos, consists in a representation sublimated of a decorative tendency very present in the city of A Coruña, through impressions of big format. The structures taken part with the meshes allow him interactuar (resaltar and protect) with these spontaneous architectures discovered in the work of documentation. Finally, the proposal complete with several interventions in architectural spaces under construction/ruin that come to close the project through the dialogue from the interior of the own structures.
With the series presented in this exhibition the artist closes a decalogue formed by the titles of Lines, The Line of shadow, Bangkok, Structures, Architecture and resistance, Processes/Installations, Cycle of the coal, black Work and black Series, until the current unseen Architecture in which the methodology of performance is very similar to the before described, completing distinct phases of documentation and intervention in each one of the projects.
El Gran Premio de Arquitectura 2012 otorgado por FADEA (Federación Argentina de Entidades de Arquitectos) y ARQ (prestigioso suplemento de arquitectura del diario Clarín) ha sido para la Casa Puerto Roldán, de los Arqs. Gerardo Caballero y Maite Fernández. Selección que implico un recorrido por todo el país buscando las obras más significativas de los últimos cinco años en cada una de nuestras regiones. Un gran esfuerzo que debe ser enfatizado como muy positivo.
Lejos de poner en duda la calidad profesional del estudio Caballero-Fernandez, destacados arquitectos rosarinos a quienes admiro y respeto –tal vez más por otras obras que por este premio-; sí parece necesario señalar algunas cuestiones paradojales alrededor de esta elección y que tal vez nos permitan reflexionar y encarar urgentes desafíos.
Casa Puerto Roldán, de los Arqs. Gerardo Caballero y Maite Fernández
Si bien existen categorías, premios y menciones, un Gran Premio es un símbolo, un “primus inter pares”, un mensaje-síntesis de la arquitectura argentina al resto de la sociedad sobre el estado del arte en nuestro campo. Una oportunidad para señalar nuestras aspiraciones y lo que entendemos correcto y destacable como disciplina.
Exponer y dar a conocer este Gran Premio en la FADU UBA, lugar donde se forman miles de estudiantes de arquitectura, es además un mensaje a ellos. Un paradigma a seguir por nuestros jóvenes.
Es aquí donde surge mi mayor perplejidad: Que el modelo a destacar por sobre el resto de los premiados sea la casa individual dentro de un barrio cerrado en las afueras de la ciudad no parece la mejor de las recomendaciones para quienes se están formando, ni para la sociedad en general. Porque mas allá de resaltar lo metafórico y lo políticamente correcto que significa hoy la austeridad formal y constructiva (en este caso, por momentos casi una impostura); sabemos que esta tipología conlleva un modelo territorial irracional y que la ciudad extendida de baja densidad provoca un impacto ambiental y social negativo. Hoy la enorme mayoría del mundo académico y científico internacional comparte que la compacidad en el ámbito urbano es lo correcto, ya que expresa la idea de proximidad de los componentes que conforman la ciudad. La compacidad, por tanto, es uno de los factores que facilitan el encuentro, la comunicación y el intercambio que son, como se sabe, la esencia de la vida en comunidad, potenciando así la probabilidad de contactos y con ello las relaciones entre los protagonistas del sistema urbano. Son su antítesis: Las distancias, la dispersión y segregación del urbanismo extendido y difuso. Por ello la casa individual exenta -mal que nos pese a los arquitectos- ha devenido en el tipo de vivienda menos eficiente ambientalmente, la que más energía, tierra y agua consume. Además, su dependencia del automóvil implica altos gastos en combustibles fósiles y emisiones de CO2 que agravan el calentamiento global. Por último y en nuestro caso particular, este uso del suelo resulta un verdadero despilfarro del territorio más rico y productivo del planeta en momentos en que la obtención de alimentos es vital para la humanidad. ¿No debería un Gran Premio de Arquitectura dar cuenta de estas cuestiones? ¿No son estos algunos de los desafíos perentorios en la formación de nuestros miles de estudiantes de arquitectura?
Es llamativo además que esta casa sea parte de un barrio privado en las afueras de Rosario, ya que Rosario ha sido la primera ciudad del país en debatir públicamente y prohibir nuevas urbanizaciones cerradas en su periferia. Privilegiar el valor social y estratégico del suelo por sobre la especulación y la fragmentación son fundamentos de esta Ley sancionada a principios de 2011.
Casa Puerto Roldán, de los Arqs. Gerardo Caballero y Maite Fernández
También es paradójico que en un país creciendo –según datos oficiales- a tasas cercanas al 9% anual que el Gran Premio Nacional ARQ sea para una pequeña vivienda en los suburbios de una ciudad. No se malinterprete, es razonable que en la categoría “casas” gane una casa, y la Casa Puerto Roldán es una casa correcta – aunque orientar los dormitorios al oeste no parece lo más eficiente para los tórridos veranos santafecinos (¿habrá percibido el Jurado este “detalle”?)-; pero al ser la obra a destacar dentro de toda la producción nacional de los últimos cinco años, que además representará a la Argentina en la próxima Bienal de Venecia, pone en evidencia síntomas de algo que es necesario abordar.
Planta de la Casa Puerto Roldán, de los Arqs. Gerardo Caballero y Maite Fernández
Cabe preguntarse: ¿Donde están y quienes producen los grandes equipamientos públicos y privados de un país con semejantes niveles de expansión? ¿Existen? ¿Dónde están? ¿Porque no premiar entonces alguna de las miles de viviendas de interés social, los cientos de escuelas y hospitales, los museos, las bibliotecas, el espacio público, los parques, las fábricas, hoteles, laboratorios y los centros de innovación? ¿Su calidad arquitectónica y constructiva resiste un análisis serio? ¿La obra publica argentina es “mostrable”? Más de una cosa no cierra y creo que a esta altura todos nos damos cuenta de la encrucijada que tenemos delante y el riesgo de encriptarnos en cofradías y “discusiones para entendidos”. Por eso una agenda y un posicionamiento institucional de la arquitectura argentina no deberían obviar estas cuestiones ni soslayarlas, hay que ponerlas sobre la mesa porque ellas son decisivas para nuestro futuro como colectivo profesional. ¿No será tiempo de revisar los modelos de relación con el sector público y privado, habida cuenta que los tradicionales concursos de arquitectura no parecen ser ya la única herramienta idónea? ¿Podremos conjugar continuidad e innovación en nuestra cultura y práctica disciplinar?
Entorno de la Casa Puerto Roldán, de los Arqs. Gerardo Caballero y Maite Fernández
No creo en las casualidades pero, por ejemplo, el último Gran Premio de la Arquitectura Española ha sido para un muy interesante edificio urbano de 131 viviendas protegidas –de interés social- en Mieres, Asturias. ¿No deberíamos, entre otras cosas, cambiar nuestras tradiciones y hacer que la primera categoría de nuestros premios de arquitectura sea para las instituciones públicas, o bien privilegiar la innovación en la vivienda colectiva, su eficiencia energética y su capacidad de hacer mejor ciudad? ¿Podremos superar nuestra preferencia casi excluyente por las casas como objetos de culto y deseo? Sería un mensaje claro y contundente al resto de la sociedad, pero también hacia el interior de nuestra disciplina, ya que implicaría comenzar a revisar viejos modelos de práctica y producción arquitectónica que hoy resultan cada vez más estrechos y menos estratégicos.
Desde la Grecia clásica las paradojas y las encrucijadas han servido para hacernos pensar, reflexionar, debatir y cambiar. Ojalá podamos hacernos cargo urgentemente, con inteligencia y serenidad, de los enormes desafíos que se le plantean a la arquitectura argentina.
Martin Marcos . arquitecto. profesor titular FADU UBA
buenos aires. octubre de 2012
The Great Architecture Award 2012 granted by FADEA (Federation Argentina of Architects’ Entities) and ARQ (prestigious supplement of architecture of the diary Bugle) has been for the Puerto Roldán House, of the Arqs. Gerardo Caballero y Maite Fernandez. Selection that I imply a tour all over the country looking for the most significant works of last five years in each of our regions. A great effort that it must be emphasized like very positively.
Far from questioning the professional quality of the study Caballero-Fernandez, out-standing architects rosarinos to whom I admire and respect – maybe time more for other works than for this prize-; yes it seems to be necessary to indicate some questions paradojales about this choice and that maybe allow us to think over and to face urgent challenges.
Puerto Roldán House, by Gerardo Caballero and Maite Fernández
Though categories, prizes and mentions exist, a Great Prize is a symbol, one » primus inter give birth «, a message – synthesis of the Argentine architecture to the rest of the company on the condition of the art in our field. An opportunity to indicate our aspirations and what we understand correctly and prominently as discipline.
To exhibit and to announce this Great Prize in the FADU UBA, place where there are formed thousands of students of architecture, it is in addition a message to them. A paradigm to continuing for our young persons.
It is here where my major perplexity arises: That the model to standing out for on the rest of the winning ones is the one-family house inside a neighborhood closed in the suburbs of the city it looks like the best of the recommendations neither for those who are formed, nor for the company in general. Because mas there of highlighting the metaphorical thing and the politically correct thing that means today the formal and constructive austerity (in this case, for moments almost a deceit); we know that this typology is carried by a territorial irrational model and that the widespread city of low density provokes an environmental and social negative impact. Today the enormous majority of the academic world and international scientist shares that the compactness in the urban area is the correct thing, since it expresses the idea of proximity of the components that shape the city. The compactness, therefore, is one of the factors that facilitate the meeting, the communication and the exchange that they are, since it is known, the essence of the life in community, promoting this way the probability of contacts and with it the relations between the protagonists of the urban system. They are his antithesis: The distances, the dispersion and segregation of the widespread and diffuse urbanism. For it the one-family house exempts-mal that us in spite of the architects – has developed into the type of the least efficient housing environmentally, which more energy, land and water consumes. In addition, his dependence of the car involves high expenses in fossil fuels and CO2 emissions that aggravate the global warming. Finally and in our particular case, this use of the soil turns out to be a real squandering of the richest and productive territory of the planet in moments in that the food obtaining is vital for the humanity. Should not it a Great Prize of Architecture realize of these questions? There are not these any of the urgent challenges in the formation of our thousands of students of architecture?
It is showy besides the fact that this house is a part of a neighborhood deprived in Rosario’s suburbs, since Rosary has been the first city of the country in debating publicly and prohibiting new urbanizations closed in his periphery. To favour the social and strategic value of the soil for on the speculation and the fragmentation are foundations of this Law sanctioned at the beginning of 2011.
Puerto Roldán House, by Gerardo Caballero and Maite Fernández
Also it is paradoxical that in a country growing – according to official information – to rates near to 9 % per year that the Great National Prize ARQ is for a small housing in the suburbs of a city. Do not be misinterpreted, it is reasonable that in the category «you» «marry» gains a house, and the House Port Roldán is a correct house – though to orientate the bedrooms in the western part does not look like the most efficient thing for the torrid summers santafecinos (there will have perceived the Juror this «detail»?)-; but to the being the work to emphasizing inside the whole national output of last five years, that in addition it will represent the Argentina in the near Biennial show of Venice, puts in evidence symptoms of something that is necessary to approach.
Puerto Roldán House, by Gerardo Caballero and Maite Fernández
It is necessary to ask: where they are and those who produce the big equipments public and deprived of a country with similar levels of expansion? Do they exist? Where are they? Because someone of the miles does not reward then of housings of social interest, the hundreds of schools and hospitals, the museums, the libraries, the public space, the parks, the factories, hotels, laboratories and the centers of innovation? Does his architectural and constructive quality resist a serious analysis? The work publishes Argentine is «demonstrable»? More than one thing does not close and I believe that to this height we all realize the crossroads that we have ahead and the risk of encrypting ourselves in confraternities and » discussions for understood «. Because of it an agenda and an institutional positioning of the Argentine architecture should neither obviate these questions nor ignore them, it is necessary to put them on the table because they are decisive for our future as professional group. Will not it be a time to check the models of relation with the public and private sector, given that the traditional contests of architecture do not seem to be already the only suitable tool? Will we be able to bring together continuity and innovation in our culture and practice to discipline?
Puerto Roldán House, by Gerardo Caballero and Maite Fernández
I do not believe in the chances but, for example, the last Great Prize of the Spanish Architecture has been for a very interesting urban building of 131 protected housings – of social interest – in Mieres, Asturias. Should not we change, among other things, our traditions and do that the first category of our prizes of architecture is for the public institutions, or favour the innovation in the collective housing, his energy efficiency and his aptitude to do better city? Will we be able to overcome our almost exclusive preference to the houses as objects of worship and desire? It would be a clear and forceful message to the rest of the company, but also towards the interior of our discipline, since it would imply beginning to check old models of practice and architectural production who today turn out to be increasingly narrow and less strategic.
From the classic Greece the paradoxes and the crossroads have served to make ourselves to think, think, debate and change. Ojalá let’s be able take charge urgently, with intelligence and serenity, of the enormous challenges that appear him to the Argentine architecture.
Martin Marcos . architect. teacher of FADU UBA
buenos aires. october, 2012
O Gran Premio de Arquitectura 2012 outorgado por FADEA (Federación Arxentina de Entidades de Arquitectos) e ARQ (prestixioso suplemento de arquitectura do diario Clarín) foi para cásaa Porto Roldán, dos Arqs. Gerardo Cabaleiro e Maite Fernández. Selección que implico un percorrido por todo o país buscando as obras máis significativas dos últimos cinco anos en cada unha das nosas rexións. Un gran esforzo que debe ser enfatizado como moi positivo.
Lonxe de poñer en dúbida a calidade profesional do estudo Cabaleiro-Fernandez, destacados arquitectos rosarinos a quen admiro e respecto –talvez máis por outras obras que por este premio-; si parece necesario sinalar algunhas cuestións paradojales ao redor desta elección e que talvez nos permitan reflexionar e encarar urxentes desafíos.
Casa Puerto Roldán, dos Arqs. Gerardo Caballero e Maite Fernández
Aínda que existen categorías, premios e menciones, un Gran Premio é un símbolo, un “primus inter pares”, unha mensaxe-síntese da arquitectura arxentina ao resto da sociedade sobre o estado da arte no noso campo. Unha oportunidade para sinalar as nosas aspiracións e o que entendemos correcto e destacable como disciplina.
Expoñer e dar a coñecer este Gran Premio na FADU UBA, lugar onde se forman miles de estudantes de arquitectura, é ademais unha mensaxe a eles. Un paradigma a seguir polos nosos mozos.
É aquí onde xorde o meu maior perplejidad: Que o modelo a destacar por sobre o resto dos premiados sexa a casa individual dentro dun barrio pechado nos arredores da cidade non parece a mellor das recomendaciones para quen se están formando, nin para a sociedade en xeral. Porque mais alá de resaltar o metafórico e o políticamente correcto que significa hoxe a austeridad formal e constructiva (neste caso, por momentos case unha impostura); sabemos que esta tipología conlleva un modelo territorial irracional e que a cidade estendida de baixa densidad provoca un impacto ambiental e social negativo. Hoxe a enorme maioría do mundo académico e científico internacional comparte que a compacidad no ámbito urbano é o correcto, xa que expresa a idea de proximidade dos compoñentes que conforman a cidade. A compacidad, xa que logo, é un dos factores que facilitan o encontro, a comunicación e o intercambio que son, como se sabe, a esencia da vida en comunidade, potenciando así a probabilidade de contactos e con iso as relacións entre os protagonistas do sistema urbano. Son o seu antítesis: As distancias, a dispersión e segregación do urbanismo estendido e difuso. Por iso a casa individual exenta -mal que nos pese aos arquitectos- deveu no tipo de vivenda menos eficiente ambientalmente, a que máis enerxía, terra e auga consome. Ademais, a súa dependencia do automóbil implica altos gastos en combustibles fósiles e emisións de CO2 que agravan o calentamiento global. Para rematar e no noso caso particular, este uso do chan resulta un verdadeiro despilfarro do territorio máis rico e produtivo do planeta en momentos en que a obtención de alimentos é vital para a humanidade. ¿Non debería un Gran Premio de Arquitectura dar conta destas cuestións? ¿Non son estes algúns dos desafíos perentorios na formación dos nosos miles de estudantes de arquitectura?
É rechamante ademais que esta casa sexa parte dun barrio privado nos arredores de Rosario, xa que Rosario foi a primeira cidade do país en debater públicamente e prohibir novas urbanizacións pechadas na súa periferia. Privilexiar o valor social e estratéxico do chan por sobre a especulación e a fragmentación son fundamentos desta Lei sancionada a principios de 2011.
Casa Puerto Roldán, dos Arqs. Gerardo Caballero e Maite Fernández
Tamén é paradoxal que nun país crecendo –segundo datos oficiais- a taxas próximas ao 9% anual que o Gran Premio Nacional ARQ sexa para unha pequena vivenda nos suburbios dunha cidade. Non se malinterprete, é razoable que na categoría “casas” gañe unha casa, e Cásaa Porto Roldán é unha casa correcta – aínda que orientar os dormitorios ao oeste non parece o máis eficiente para os tórridos veráns santafecinos (¿percibiría o Xurado este “detalle”?)-; pero ao ser a obra a destacar dentro de toda a produción nacional dos últimos cinco anos, que ademais representará á Arxentina na próxima Bienal de Venecia, pon en evidencia síntomas de algo que é necesario abordar.
Planta da Casa Puerto Roldán, dos Arqs. Gerardo Caballero e Maite Fernández
Cabo preguntarse: Onde están e quen producen os grandes equipamientos públicos e privados dun país con semellantes niveis de expansión? Existen? Onde están? Porque non premiar entón algunha das miles de vivendas de interese social, os centos de escolas e hospitais, os museos, as bibliotecas, o espazo público, os parques, as fábricas, hoteis, laboratorios e os centros de innovación? A súa calidade arquitectónica e constructiva resiste unha análise seria? A obra publica arxentina é “mostrable”? Máis dunha cousa non pecha e creo que a esta altura todos dámosnos/dámonos conta da encrucillada que temos diante e o risco de encriptarnos en cofradías e “discusións para entendidos”. Por iso unha axenda e un posicionamiento institucional da arquitectura arxentina non deberían obviar estas cuestións nin soslayarlas, hai que poñelas sobre a mesa porque elas son decisivas para o noso futuro como colectivo profesional. ¿Non será tempo de revisar os modelos de relación co sector público e privado, tendo en conta que os tradicionais concursos de arquitectura non parecen ser xa a única ferramenta idónea? ¿Poderemos conxugar continuidade e innovación na nosa cultura e práctica disciplinar?
Casa Puerto Roldán, dos Arqs. Gerardo Caballero e Maite Fernández
Non creo nas casualidades pero, por exemplo, o último Gran Premio da Arquitectura Española foi para un moi interesante edificio urbano de 131 vivendas protexidas –de interese social- en Mieres, Asturias. Non deberiamos, entre outras cousas, cambiar as nosas tradicións e facer que a primeira categoría dos nosos premios de arquitectura sexa para as institucións públicas, ou ben privilexiar a innovación na vivenda colectiva, a súa eficiencia energética e a súa capacidade de facer mellor cidade? Poderemos superar a nosa preferencia case excluínte polas casas como obxectos de culto e desexo? Sería unha mensaxe clara e contundente ao resto da sociedade, pero tamén cara ao interior da nosa disciplina, xa que implicaría comezar a revisar vellos modelos de práctica e produción arquitectónica que hoxe resultan cada vez máis estreitos e menos estratéxicos.
Desde a Grecia clásica as paradojas e as encrucilladas serviron para facernos pensar, reflexionar, debater e cambiar. Oxalá podamos facernos cargo urgentemente, con intelixencia e serenidade, dos enormes desafíos que se lle suscitan á arquitectura arxentina.
Martin Marcos . architect. profesor da FADU UBA
buenos aires. outubro, 2012
Un interesante documental realizado por Tino Buchholz, Creativity and the Capitalist City. The Struggle for Affordable Space in Amsterdam explora el modo en que el trabajo creativo es movilizado por nuevas estrategias de desarrollo inmobiliario a través de una serie de entrevistas que muestran la interacción del movimiento okupa con la administración y los procesos de regeneración urbana en Amsterdam. Además de una serie de actores locales, destaca la figura del geógrafo Jamie Peck, que aporta comentarios en cada una de las secciones del documental.
No sé por qué, pero no puedo quitarme de encima la sensación de que las ideas de Peck y el discurso de Buchholz caminan senderos distintos: las críticas que el primero dirige al trabajo de Richard Florida sobre la creative class y el modo en que se ha convertido en una corriente de moda para justificar nuevas rondas de gentrificación y exclusión urbana encuentran en el resto del documental un eco muy débil, manteniéndose el hilo argumental en un terreno que, personalmente, me parece por lo menos ambiguo. En todo caso merece la pena el visionado; los que quieran contribuir a este proyecto, accesible online con licencia cc pueden donar.
Un interesante documental realizado por Tino Buchholz, Creativity and the Capitalist City. The Struggle for Affordable Space in Amsterdam explora o modo en que o traballo creativo é mobilizado por novas estratexias de desenvolvemento inmobiliario a través dunha serie de entrevistas que mostran a interacción do movemento okupa coa administración e os procesos de regeneración urbana en Amsterdam. Ademais dunha serie de actores locais, destaca a figura do geógrafo Jamie Peck, que aporta comentarios en cada unha das seccións do documental.
Non sei por que, pero non podo quitarme de encima a sensación de que as ideas de Peck e o discurso de Buchholz camiñan carreiros distintos: as críticas que o primeiro dirixe ao traballo de Richard Florida sobre a creative class e o modo en que se converteu nunha corrente de moda para xustificar novas roldas de gentrificación e exclusión urbana atopan no resto do documental un eco moi débil, manténdose o fío argumental nun terreo que, personalmente, paréceme polo menos ambiguo. En todo caso merece a pena o visionado; os que queiran contribuír a este proxecto, accesible online con licenza cc poden doar.
An interesting documentary realized by Tact Buchholz, Creativity and the Capitalist City. The Struggle for Affordable Space in Amsterdam explores the way in which the creative work is mobilized by new strategies of property development across a series of interviews that show the interaction of the movement okupa with the administration and the processes of urban regeneration in Amsterdam. An interesting documentary realized by Tact Buchholz, Creativity and the Capitalist City.
The Struggle for Affordable Space in Amsterdam explores the way in which the creative work is mobilized by new strategies of property development across a series of interviews that show the interaction of the movement okupa with the administration and the processes of urban regeneration in Amsterdam.
We use cookies on our website to give you the most relevant experience by remembering your preferences and repeat visits. By clicking “Accept”, you consent to the use of ALL the cookies.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
Functional cookies help to perform certain functionalities like sharing the content of the website on social media platforms, collect feedbacks, and other third-party features.
Cookie
Duración
Descripción
mailmunch_second_pageview
never
Mailmunch sets this cookie to manage subscription service to mailing lists.
_mailmunch_visitor_id
never
Mailmunch sets this cookie to create a unique visitor ID for the Mailmunch mailing list software.
Performance cookies are used to understand and analyze the key performance indexes of the website which helps in delivering a better user experience for the visitors.
Analytical cookies are used to understand how visitors interact with the website. These cookies help provide information on metrics the number of visitors, bounce rate, traffic source, etc.
Cookie
Duración
Descripción
CONSENT
2 years
YouTube sets this cookie via embedded youtube-videos and registers anonymous statistical data.
_ga
2 years
The _ga cookie, installed by Google Analytics, calculates visitor, session and campaign data and also keeps track of site usage for the site's analytics report. The cookie stores information anonymously and assigns a randomly generated number to recognize unique visitors.
_gat_gtag_UA_11257418_2
1 minute
Set by Google to distinguish users.
_gid
1 day
Installed by Google Analytics, _gid cookie stores information on how visitors use a website, while also creating an analytics report of the website's performance. Some of the data that are collected include the number of visitors, their source, and the pages they visit anonymously.
Advertisement cookies are used to provide visitors with relevant ads and marketing campaigns. These cookies track visitors across websites and collect information to provide customized ads.
Cookie
Duración
Descripción
NID
6 months
NID cookie, set by Google, is used for advertising purposes; to limit the number of times the user sees an ad, to mute unwanted ads, and to measure the effectiveness of ads.
VISITOR_INFO1_LIVE
5 months 27 days
A cookie set by YouTube to measure bandwidth that determines whether the user gets the new or old player interface.
YSC
session
YSC cookie is set by Youtube and is used to track the views of embedded videos on Youtube pages.
yt-remote-connected-devices
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.
yt-remote-device-id
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.