
Muchas veces los chistes -ya sean gráficos o no-, las caricaturas y en general el humor refleja mejor lo real que otras representaciones consideradas más «serias».
Como se sabe, una buena comedia, por ejemplo de Ernst Lubitsch o Billy Wilder, es más «política» que una película de algún cineasta afecto a un cine perteneciente a un género más «comprometido».
Este es el caso del dibujo humorístico que acompaña este comentario, publicado en la revista International Photographer en 1929, y que refleja el caos que se produce en un estudio cinematográfico cuando la preparación de un plano no se ha finalizado y es necesario comenzar el rodaje.
Este es el momento en que los culpables parecen ser los técnicos del departamento de arte: el director artístico, el ambientador, el atrezista y los constructores de decorados, es decir, carpinteros, escayolistas, pintores; mientras el todopoderoso director de fotografía espera impaciente.
Siempre se ha de recordar que el Cine es un trabajo en equipo y que una parte fundamental de ese equipo es el relacionado con la creación y/o transformación de los espacios que van a aparecer en las pantallas, y que por su propia naturaleza creativa son profesionales que están muy relacionados con la arquitectura.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, octubre 2013

Often the jokes – already are graphical or not-, the cartoons and in general the humor reflects better the royal thing than other representations considered «more serious».
Since it is known, a good comedy, for example of Ernst Lubitsch or Billy Wilder, it is «more political» than a movie of some filmmaker sympathetic on a cinema belonging to a more «awkward kind».
This one is the case of the cartoon that International Photographer accompanies this comment published in the magazine in 1929, and that reflects the chaos that takes place in a cinematographic study when the preparation of a plane has not concluded and it is necessary to begin the filming.
This one is the moment in which the culprits seem to be the technical personnel of the department of art: the art director, the air-freshener, the atrezista and the builders of sets, that is to say, carpenters, escayolistas, painters; while the all-powerful head cameraman waits impatiently.
Always there has to be remembered that the Cinema is a teamwork and that a fundamental part of this equipment is the related one to the creation and / or transformation of the spaces that are going to appear on the screens, and that for his own creative nature are professional that are very related to the architecture.
Jorge Gorostiza, architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, october 2013

Moitas veces os chistes -xa sexan gráficos ou non-, as caricaturas e en xeral o humor reflicte mellor o real que outras representacións consideradas máis «serias».
Como se sabe, unha boa comedia, por exemplo de Ernst Lubitsch ou Billy Wilder, é máis «política» que unha película dalgún cineasta afecto a un cine pertencente a un xénero máis «comprometido».
Este é o caso do debuxo humorístico que acompaña este comentario, publicado na revista International Photographer en 1929, e que reflicte o caos que se produce nun estudo cinematográfico cando a preparación dun plano non se finalizou e é necesario comezar a rodaxe.
Este é o momento en que os culpables parecen ser os técnicos do departamento de arte: o director artístico, o ambientador, o atrezista e os construtores de decorados, é dicir, carpinteiros, escayolistas, pintores; mentres o todopoderoso director de fotografía espera impaciente.
Sempre se ha de recordar que o Cine é un traballo en equipo e que unha parte fundamental dese equipo é o relacionado coa creación e/ou transformación dos espazos que van aparecer nas pantallas, e que pola súa propia natureza creativa son profesionais que están moi relacionados coa arquitectura.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, outubro 2013




