Inicio Blog Página 119

Spanish Dream 2011 | Colectivo Cadelas VerdesSpanish Dream 2011 | Colectivo Cadelas VerdesSpanish Dream 2011 | Colectivo Cadelas Verdes

Reflexión crítica sobre la crisis económica y sus consecuencias. En España, en particular, esta circunstancia se vio acentuada por la famosa burbuja inmobiliaria.

La idea hace referencia al American Dream como símbolo de lo que anhela todo un país, el objetivo final que hay que alcanzar en la vida: tener una vivienda en propiedad. Este deseo legitimó un modelo social basado en la producción indiscriminada y amparado por la especulación bancaria.

El sueño se hizo añicos y, como herencia, tenemos un territorio infestado por obras que quedaron sin terminar, ruinas prematuras que ya forman parte de nuestro paisaje. Alude a lo emocional, recreando escenas familiares en obras sin rematar.

El aspecto poco doméstico de los espacios contrasta con la normalidad de las escenas cotidianas provocando la reflexión sobre una sociedad que, arrastrada por el afán de convertirse en propietarios, olvidó el verdadero sentido del habitar.

El proyecto se ha desarrollado en distintas ubicaciones en Galicia. Sin embargo, se busca de forma consciente la deslocalización geográfica del espacio, no introduciendo referencias identificables, dado que esto podría suceder en cualquier parte del territorio español. La elaboración del proyecto comenzó en julio de 2010 con una experiencia piloto y desde entonces se han realizado localizaciones muy distintas. Los medios utilizados: gestión de permisos, mobiliario, actores,… provienen fundamentalmente de recursos propios, préstamos y colaboraciones de amigos.

Obra: Spanish Dream 2011
Autores: Colectivo Cadelas Verdes [Ana Amado, Marta Marcos, Luz Paz]
Emplazamiento: Galicia. España
Año: 2010 – 2012
Fotografía: colectivo Cadelas Verdes
+ CadelasVerdes

Premios y distinciones destacados
· MACC (Mercado Atlático de Creación Contemporánea). Sección oficial.Santiago de Compostela .2010.
· Exposición en la sede del Colegio Oficial de Arquitectos de Galicia, (COAG): seleccionado para su Programación Cultural. Santiago de Compostela .2012.
· Descubrimientos PHOTOESPAÑA 2012. Seleccionado. Madrid. 2012.
· I premio internacional de fotografía Galería Rita Castellote :  áccesit y exposición en la galería. Madrid. 2012.
· Feria Casa/Arte. Madrid.2012.
· Exposición en la Galería Sargadelos. Ferrol (A Coruña). 2012.
· Arquia/Próxima 2012 premio nacional de arquitectura y III Forum Arquia 2012: finalista y Premio del Público. A Coruña. 2012.
·  XV premios COAG de arquitectura, categoría comunicación y divulgación: primer premio. A Coruña. 2013.
· Pre-finalistas en la XII Bienal Española de Arquitectura. Madrid. 2013.
· Mención de honor en los Premios Arquitectura Plus. Grupo Vía Comunicación. Barcelona. 2013
· Tercer premio en el Festival Eme3- Fundación Jesús Serra. Barcelona. 2013.

Critical reflection on the economic crisis and his consequences. In Spain, especially, this circumstance met accentuated by the famous real-estate bubble.

The idea refers to the American Dream as symbol of what longs the whole country, the final aim that it is necessary to reach in the life: to have a housing in property. This desire there legitimized a social model based on the production indiscriminate and protected by the bank speculation.

The dream did bits to itself and, as inheritance, we have a territory infected by works that stayed without ending, premature ruins that already form a part of our landscape. It alludes to emotional, recreating familiar scenes in works without finishing off.

The slightly domestic aspect of the spaces contrasts with the normality of the daily scenes provoking the reflection on a company that, dragged by the zeal to turn into owners, he forgot the real sense of to live.

The project has developed in different locations in Galicia. Nevertheless, the geographical relocation of the space is looked of conscious form, not introducing identifiable references, provided that this might happen in any part of the Spanish territory. The production of the project began in July, 2010 with a pilot experience and since then very different locations have been realized. The used means: management of permissions, furniture, actors, … come fundamentally from own resources, lendings and friends’ collaborations.

Work: Spanish Dream 2011

Authors: Colectivo Cadelas Verdes [Ana Amado, Marta Marcos, Luz Paz]

Location: Galicia. Spain

Year: 2010 – 2012

Photography: colectivo Cadelas Verdes

+ CadelasVerdes

Prizes and distinctions emphasized

· MACC (Mercado Atlático de Creación Contemporánea). Sección oficial.Santiago de Compostela .2010.

· Exposición en la sede del Colegio Oficial de Arquitectos de Galicia, (COAG): seleccionado para su Programación Cultural. Santiago de Compostela .2012.

· Descubrimientos PHOTOESPAÑA 2012. Seleccionado. Madrid. 2012.

· I premio internacional de fotografía Galería Rita Castellote : áccesit y exposición en la galería. Madrid. 2012.

· Feria Casa/Arte. Madrid.2012.

· Exposición en la Galería Sargadelos. Ferrol (A Coruña). 2012.

· Arquia/Próxima 2012 premio nacional de arquitectura y III Forum Arquia 2012: finalista y Premio del Público. A Coruña. 2012.

· XV premios COAG de arquitectura, categoría comunicación y divulgación: primer premio. A Coruña. 2013.

· Pre-finalistas en la XII Bienal Española de Arquitectura. Madrid. 2013.

· Mención de honor en los Premios Arquitectura Plus. Grupo Vía Comunicación. Barcelona. 2013

· Tercer premio en el Festival Eme3- Fundación Jesús Serra. Barcelona. 2013.

Reflexión crítica sobre a crise económica e as súas consecuencias. En España, en particular, esta circunstancia viuse acentuada pola famosa burbulla inmobiliaria.

A idea fai referencia ao American Dream como símbolo do que anhela todo un país, o obxectivo final que hai que alcanzar na vida: ter unha vivenda en propiedade. Este desexo lexitimou un modelo social baseado na produción indiscriminada e amparado pola especulación bancaria.

O sono esnaquizouse e, como herdanza, temos un territorio infestado por obras que quedaron sen rematar, ruínas prematuras que xa forman parte da nosa paisaxe. Alude ao emocional, recreando escenas familiares en obras sen rematar.

O aspecto pouco doméstico dos espazos contrasta coa normalidade das escenas cotiás provocando a reflexión sobre unha sociedade que, arrastrada polo afán de converterse en propietarios, esqueceu o verdadeiro sentido do habitar.

O proxecto desenvolveuse en distintas situacións en Galicia. Non obstante, búscase de forma consciente a deslocalización xeográfica do espazo, non introducindo referencias identificables, dado que isto podería suceder en calquera parte do territorio español. A elaboración do proxecto comezou en xullo de 2010 cunha experiencia piloto e dende entón realizáronse localizacións moi distintas. Os medios utilizados: xestión de permisos, mobiliario, actores,… proveñen fundamentalmente de recursos propios, préstamos e colaboracións de amigos.

Obra: Spanish Dream 2011

Autores: Colectivo Cadelas Verdes [Ana Amado, Marta Marcos, Luz Paz]

Emprazamento: Galicia. España

Ano: 2010 – 2012

Fotografía: colectivo Cadelas Verdes

+ CadelasVerdes

Premios e distincións destacados

· MACC (Mercado Atlático de Creación Contemporánea). Sección oficial.Santiago de Compostela .2010.

· Exposición en la sede del Colegio Oficial de Arquitectos de Galicia, (COAG): seleccionado para su Programación Cultural. Santiago de Compostela .2012.

· Descubrimientos PHOTOESPAÑA 2012. Seleccionado. Madrid. 2012.

· I premio internacional de fotografía Galería Rita Castellote : áccesit y exposición en la galería. Madrid. 2012.

· Feria Casa/Arte. Madrid.2012.

· Exposición en la Galería Sargadelos. Ferrol (A Coruña). 2012.

· Arquia/Próxima 2012 premio nacional de arquitectura y III Forum Arquia 2012: finalista y Premio del Público. A Coruña. 2012.

· XV premios COAG de arquitectura, categoría comunicación y divulgación: primer premio. A Coruña. 2013.

· Pre-finalistas en la XII Bienal Española de Arquitectura. Madrid. 2013.

· Mención de honor en los Premios Arquitectura Plus. Grupo Vía Comunicación. Barcelona. 2013

· Tercer premio en el Festival Eme3- Fundación Jesús Serra. Barcelona. 2013.

CEIP Amadeo Rodríguez Barroso | Hermo Iglesias Veiga ArquitectosCEIP Amadeo Rodríguez Barroso | Hermo Iglesias Veiga ArquitectosCEIP Amadeo Rodríguez Barroso | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos

Se parte del condicionante de realizar un nuevo edificio mientras el centro está en funcionamiento, se ocupa la zona perpendicular a la zona de acceso, dejando para una segunda fase la construcción del pabellón cubierto que ocupara el espacio del actual centro.

Volumen compacto de hormigón blanco perforado por patios que dan luz a aulas y al corredor central elemento que estructura el centro. Aulas de primaria en planta superior, usos comunes y aulas de infantil en planta inferior abiertas a patio con carácter privado.

El pabellón se prolonga en pérgola para cubrir el acceso y proporcionando continuidad al conjunto.

Obra: CEIP Amadeo Rodríguez Barroso
Autores: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos | Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Veiga, Iván López Veiga
Colaboradores: Begoña Nimo Silva, Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo
Año: 2008-2010
Emplazamiento: C/. Serra da Martiña, Ourense, Galicia, España
Promotor: Consellería de Cultura, educación e Ordenación Universitaria
Constructora: Dragados
Estructura: Francisco Carballo _Carolo Losado
Instalaciones: Eduardo Gómez Ramos y César Themudo Goday
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages | Iglesias Veiga  arquitectos
+ iglesiasveiga.es

It splits of the determining one of realizing a new building while the center is in functioning, there deals the zone perpendicular to the zone of access, leaving for the second phase the construction of the covered pavilion that was occupying the space of the current center.

Compact volume of white concrete perforated by courts that give light to classrooms and to the central corridor element that structures the center. Classrooms of primary in top floor, common uses and classrooms of infantile in low plant opened court with private character.

The pavilion extends in pergola to cover the access and providing continuity to the set.

Obra: CEIP Amadeo Rodríguez Barroso
Authors: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos | Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Veiga, Iván López Veiga
Collaborators: Begoña Nimo Silva, Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo
AYear: 2008-2010
Location: C/. Serra da Martiña, Ourense, Galicia, España
Promoter: Consellería de Cultura, educación e Ordenación Universitaria
Construction: Dragados
Structure: Francisco Carballo _Carolo Losado
Facilities:Eduardo Gómez Ramos and César Themudo Goday
Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages | Iglesias Veiga arquitectos
+ iglesiasveiga.es

 

Pártese do condicionante de realizar un novo edificio mentres o centro está en funcionamento, ocúpase a zona perpendicular á zona de acceso, deixando para unha segunda fase a construción do pavillón cuberto que ocupara o espazo do actual centro.

Volume compacto de formigón branco perforado por patios que dan luz a aulas e ao corredor central elemento que estrutura o centro. Aulas de primaria en planta superior, usos comúns e aulas de infantil en planta inferior abertas a patio con carácter privado.

O pavillón prolóngase en pérgola para cubrir o acceso e proporcionando continuidade ao conxunto.

Obra: CEIP Amadeo Rodríguez Barroso
Autores: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos | Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Veiga, Iván López Veiga
Colaboradores: Begoña Nimo Silva, Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo
Ano: 2008-2010
Emprazamento: C/. Serra da Martiña, Ourense, Galicia, España
Promotor: Consellería de Cultura, educación e Ordenación Universitaria
Constructora: Dragados
Estructura: Francisco Carballo _Carolo Losado
Instalacións: Eduardo Gómez Ramos e César Themudo Goday
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages | Iglesias Veiga arquitectos
+ iglesiasveiga.es

 

[:es]Retratos a través de los ojos de un miope (I) | epR [:gl]Retratos a través dos ollos dun miope (I) | epR[:en]Portraits across the eyes of a near-sighted person (I) | epR[:]

[:es]

El hombre cuervo

Un buen día, Charles-Edouard Jeanneret-Gris decidió que, en adelante, se llamaría Le Corbusier. Decidió también que ya no sería suizo sino francés, y se convirtió en cuervo -¿o fue en urraca?-.

Planeó ingrávido entre la escritura, la pintura y la arquitectura, se posó en los hombros centelleantes de su primo Pierre, de Amedeé Ozenfant o Charlotte Perriand, y levantó el vuelo con el oro usurpado.

Regaló a cambio un puñado de villas blancas y unidades de habitación, un pabellón para estudiantes suizos, un hombre armónico de ciento ochenta y tres centímetros; imaginó una capilla en Los Vosgos y un claustro de hormigón, erigió una ciudad en el Punjab.

Desde entonces, dilucidó la fortuna de monarcas sucesivos, encerrado en el jardín de la Torre Blanca, alimentándose de cerveza y carne fresca por los siglos de los siglos.

Retratos a través de los ojos de un miope (I) epR Le Corbusier 1964
Le Corbusier, 1964 | Fuente: wikipedia

El primo Ramón
Londres, invierno de 2014

[:gl]

O home corvo.

Un bo día, Charles-Edouard Jeanneret-Gris decidiu que, en diante, se chamaría Le Corbusier. Decidiu tamén que xa non sería suízo senón francés, e converteuse en corvo -ou foi en pega?-.

Planeou ingrávido entre a escritura, a pintura e a arquitectura, pousouse nos ombros escintilantes do seu primo Pierre, de Amedeé Ozenfant ou Charlotte Perriand, e levantou o voo co ouro usurpado.

Regalou a cambio un puñado de vilas brancas e unidades de cuarto, un pavillón para estudantes suízos, un home harmónico de cento oitenta e tres centímetros; imaxinou unha capela en Los Vosgos e un claustro de formigón, erixiu unha cidade no Punjab.

Dende entón, dilucidou a fortuna de monarcas sucesivos, encerrado no xardín da Torre Branca, alimentándose de cervexa e carne fresca polos séculos dos séculos.

Retratos a través de los ojos de un miope (I) epR Le Corbusier

El primo Ramón
Londres, inverno de 2014

[:en]

The raven man.

A good day, Charles-Edouard Jeanneret-Gris decided that, in forward, would be called Le Corbusier. It decided also that already it would not be Swiss but French, and turned into raven – ¿or was it a magpie?-.

It glided weightlessly between the writing, the painting and the architecture, settled in the gleaming shoulders of his cousin Pierre, of Amedeé Ozenfant or Charlotte Perriand, and took off with the usurped gold.

It gave in exchange a handful of white villas and units of room, a pavilion for Swiss students, a harmonic man of hundred eighty three centimeters; he imagined a chapel in The Vosges and a cloister of concrete, raised a city in the Punjab.

Since then, it explained the fortune of successive monarches, enclosed in the garden of the White Tower, feeding of beer and fresh meat for the centuries of the centuries.

Retratos a través de los ojos de un miope (I) epR Le Corbusier

El primo Ramón
London, winter 2014

[:]

[:es]Entrevista José María Sanchez García[:gl]Entrevista José María Sanchez García[:en]Interview José María Sanchez García[:]

0

[:es]

José María Sánchez García se gradúa de la ETSAM el año 2002, para luego fundar su estudio en Madrid. Su trabajo denota una gran preocupación y respeto por el contexto preexistente, lo que le ha permitido intervenir de manera excepcional emplazamientos delicados como la recuperación del entorno del Templo de Diana en Mérida, que constituyera el foro de la ciudad en la época romana.

A través de esta obra se entiende como Extremadura, su región de origen, ha marcado fuertemente su obra en cuanto a la presencia y manejo de la masa, muy presente en este contexto rico en construcciones históricas. Esto, mezclado con geometrías puras (quizás herencia de su paso por el estudio de Alberto Campo Baeza), es lo que define su arquitectura.

https://vimeo.com/113465108[:gl]

José María Sánchez García gradúase da ETSAM o ano 2002, para logo fundar o seu estudo en Madrid. O seu traballo denota unha gran preocupación e respecto polo contexto preexistente, o que lle permitiu intervir de xeito excepcional localizacións delicadas como a recuperación do ámbito do Templo de Diana en Mérida, que constituíse o foro da cidade na época romana. A través desta obra enténdese como Extremadura, a súa rexión de orixe, marcou fortemente a súa obra en canto á presenza e manexo da masa, moi presente neste contexto rico en construcións históricas. Isto, mesturado con xeometrías puras (quizais herdanza do seu paso polo estudo de Alberto Campo Baeza), é o que define a súa arquitectura.

[:en]

José María Sánchez García raduates of the ETSAM the year 2002, then to found his study in Madrid. His work denotes a great worry and respect for the preexisting context, which has allowed him to control in an exceptional way delicate emplacements as the recovery of the environment of Templo de Diana in Merida, which was constituting the forum of the city in the Roman epoch. Across this work he understands himself as Estremadura, his region of origin, has marked strongly his work as for the presence and managing of the mass, very present in this rich context in historical constructions. This, mixed with pure geometries (probably inheritance of his step along Alberto Campo Baeza’s study), is what defines his architecture.

[:]

Green Architecture Now! (Vol.01)Green Architecture Now! (Vol.01)Green Architecture Now! (Vol.01)

«Los más hermosos y sorprendentes “edificios verdes”. Proteger el medio ambiente no solo es una opción  interesante, es la actitud más inteligente.»

Stern.de, Hamburg, Alemania

Philip Jodidio y la editorial Taschen, editan el volumen número 1 de la serie Green Architecture Now!. Este número, con los subtítulos de arquitectura verde, arquitectura ecológica y arquitectura sostenible, reune obras de distintos estudios del mundo (David Adjaye, Tadao Ando, Shigeru Ban, Ecosistema Urbano, etc) que han tenido presente en la concepción de los proyectos, el impacto que estos tendrían sobre el medio ambiente.

“La huella ecológica es considerada en la actualidad uno de los indicadores más relevantes para evaluar los impactos generados sobre el medio ambiente, y puede ser usado conjuntamente con otros indicadores, como la huella de carbono.”

Solís Guzmán

Aunque el concepto de huella ecológica1 está presente como elemento de proyecto en todas obras seleccionadas, Philip Jodidio, considera que de esta selección de proyectos ecológicos, podría resumirse con en tres de las obras publicadas en este monográfico.

Pasen y juzguen ustedes mismos.

Nota:
1 La metodología de cálculo aplica el indicador a los recursos (energía, agua, mano de obra, materiales de construcción, etc) empleados y los residuos generados en el proceso de construcción de la edificación residencial, obteniendo qué extensión de superficie equivalente sería necesaria para suministrar esos recursos y absorber esos residuos.

El impacto ecológico de las nuevas construcciones, otrora consideración secundaria, se ha convertido en los últimos años en un asunto crucial. Los edificios mal diseñados engullen recursos naturales y contaminan su entorno. En una era en la que se han disparado los costes energéticos y la degradación medioambiental, la necesidad de una arquitectura sostenible y energéticamente eficiente resulta primordial. El presente volumen analiza la estética emergente y nos presenta a los arquitectos, artistas y despachos a la cabeza de una nueva arquitectura verde, entre los que destacan Tadao Ando, Shigeru Ban, Diller Scofidio + Renfro, Zaha Hadid, Morphosis y muchos más.

Philip Jodidio (nacido en 1954) estudió historia del arte y economía en la Universidad de Harvard y fue editor jefe de la revista Connaissance des Arts durante más de veinte años. Entre sus publicaciones, encontramos la serie Architecture Now! de TASCHEN, así como las monografías sobre Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel y Zaha Hadid. Es reconocido en todo el mundo como uno de los escritores de arquitectura más populares.

Texto pre-imagen, Alberto Alonso Oro. Post-imagen, Taschen

+ info

«Los más hermosos y sorprendentes “edificios verdes”. Proteger el medio ambiente no solo es una opción interesante, es la actitud más inteligente.»

Stern.de, Hamburg, Alemania

Philip Jodidio y la editorial Taschen, editan el volumen número 1 de la serie Green Architecture Now!. Este número, con los subtítulos de arquitectura verde, arquitectura ecológica y arquitectura sostenible, reune obras de distintos estudios del mundo (David Adjaye, Tadao Ando, Shigeru Ban, Ecosistema Urbano, etc) que han tenido presente en la concepción de los proyectos, el impacto que estos tendrían sobre el medio ambiente.

“La huella ecológica es considerada en la actualidad uno de los indicadores más relevantes para evaluar los impactos generados sobre el medio ambiente, y puede ser usado conjuntamente con otros indicadores, como la huella de carbono.”

Solís Guzmán

Though the concept of ecological fingerprint1 is present as project element in all selected works, Philip Jodidio, he considers that of this selection of ecological projects, might be summarized with in three of the works published in monographic this one.

You happen and judge same.

Note:

1 The methodology of calculation applies the indicator to the resources (energy, water, workforce, materials of construction, etc) employees and the residues generated in the process of construction of the residential building, obtaining what extension of equivalent surface would be necessary to supply these resources and to absorb these residues.

The ecological impact of the new constructions, once secondary consideration, has turned in the last years into a crucial matter. The buildings badly designed devour natural resources and contaminate his environment. In an age in which there have gone off the energetic costs and the environmental degradation, the need of a sustainable and energetically efficient architecture turns out to be basic. The present volume analyzes the emergent aesthetics and he us presents to the architects, artists and offices at the head of a new green architecture, between which emphasize Tadao Ando, Shigeru Ban, Diller Scofidio + Renfro, Zaha Hadid, Morphosis and many more.

Philip Jodidio (born in 1954) he studied history of the art and economy in Harvard’s University and was a publishing chief of the magazine Connaissance des Arts during more than twenty years. Between his publications, we find the series Architecture Now! Of TASCHEN, as well as the monographs on Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel y Zaha Hadid. It is recognized in the whole world as one of the more popular writers of architecture.

Text pre-image, Alberto Alonso Oro. Afterimage, Taschen

+ info

«Os máis fermosos e sorprendentes «edificios verdes». Protexer o medio non só é unha opción interesante, é a actitude máis intelixente.»

Stern.de, Hamburg, Alemaña

Philip Jodidio e a editorial Taschen, editan o volume número 1 da serie Green Architecture Now!. Este número, cos subtítulos de arquitectura verde, arquitectura ecolóxica e arquitectura sostible, reune obras de distintos estudos do mundo (David Adjaye, Tadao Ando, Shigeru Ban, Ecosistema Urbano, etc) que tiveron presente na concepción dos proxectos, o impacto que estes terían sobre o medio.

“A pegada ecolóxica é considerada na actualidade un dos indicadores máis relevantes para avaliar os impactos xerados sobre o medio, e pode ser usado conxuntamente con outros indicadores, como a pegada de carbono.”

Solís Guzmán

Aínda que o concepto de pegada ecolóxica1 está presente como elemento de proxecto en todas obras seleccionadas, Philip Jodidio, considera que desta selección de proxectos ecolóxicos, podería resumirse con en tres das obras publicadas neste monográfico.

Pasen e xulguen vostedes mesmos.

Nota:

1 A metodoloxía de cálculo aplica o indicador aos recursos (enerxía, auga, man de obra, materiais de construción, etc) empregados e os residuos xerados no proceso de construción da edificación residencial, obtendo que extensión de superficie equivalente sería necesaria para subministrar eses recursos e absorber eses residuos.

O impacto ecolóxico das novas construcións, otrora consideración secundaria, converteuse nos últimos anos nun asunto crucial. Os edificios mal deseñados engolen recursos naturais e contaminan o seu ámbito. Nunha era na que se dispararon os custos enerxéticos e a degradación ambiental, a necesidade dunha arquitectura sostible e enerxeticamente eficiente resulta primordial. O presente volume analiza a estética emerxente e preséntanos aos arquitectos, artistas e despachos á cabeza dunha nova arquitectura verde, entre os que destacan Tadao Ando, Shigeru Ban, Diller Scofidio + Renfro, Zaha Hadid, Morphosis e moitos máis.

Philip Jodidio (nado en 1954) estudou historia da arte e economía na Universidade de Harvard e foi editor xefe da revista Connaissance deas Arts durante máis de vinte anos. Entre as súas publicacións, encontramos a serie Architecture Now! de TASCHEN, así como as monografías sobre Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel e Zaha Hadid. É recoñecido en todo o mundo como un dos escritores de arquitectura máis populares.

Texto pre-imaxe, Alberto Alonso Oro. Post-imaxe, Taschen

+ info

III Meeting Point LignumIII Meeting Point LignumIII Meeting Point Lignum

0

Lignum Facile, proyecto liderado por el Cluster da Madeira de Galicia, organiza el Encuentro Online de Innovación en Madera, Meeting Point Lignum. Este año se celebra su tercera edición. Los próximos días 29 y 30 de enero, a través de webinars, 4 profesionales de la Arquitectura expondrán en tiempo real sus experiencias en construcción sostenible y uso de la madera en proyectos de rehabilitación. El punto de encuentro será a través del portal www.meetingpointlignum.com.

Los ponentes que participan en esta edición son Celestino García Braña, Ángel Panero, Patxi Mangado y el estudio BMJ Arquitectos.

+ info

Lignum Facile, proxecto liderado polo Cluster dá Madeira de Galicia, organiza o Encontro Online de Innovación en Madeira, Meeting Point Lignum. Este ano celébrase a súa terceira edición. Os próximos días 29 e 30 de xaneiro, a través de webinars, 4 profesionais da Arquitectura expoñerán en tempo real as súas experiencias en construción sostible e uso da madeira en proxectos de rehabilitación. O punto de encontro será a través do portal  www.meetingpointlignum.com.

Os relatores que participan nesta edición son Celestino García Braña, Ángel Panero, Patxi Mangado e o estudio BMJ Arquitectos.

+ info

Lignum Facile, project led by the Cluster da Madeira of Galicia, organizes the Meeting Online of Innovation in Madeira, Meeting Point Lignum. This year celebrates his third edition. Next 29th and 30th of January, across webinars, 4 professionals of the Architecture will expose real time his experiences in sustainable construction and use of the wood in projects of rehabilitation. The point of meeting will be across the portal www.meetingpointlignum.com.

The referees that take part in this edition are Celestino García Braña, Ángel Panero, Patxi Mangado and study BMJ Arquitectos.

+ info

[:es]Sobre fotografía en arquitectura | Santiago Carvajal[:gl]Sobre fotografía na arquitectura | Santiago Carvajal[:en]On photography in architecture | Santiago Carvajal[:]

[:es]

Ezra Stoller

Hablaremos de la fotografía en la arquitectura como una herramienta para documentarla y transmitirla, no se trata de una fotografía artística si no más bien descriptiva, que muestra y relata las virtudes de una obra.

Para documentar y describir arquitectura mediante la fotografía, debemos estar al tanto que arquitectura es construcción, y que construcción, en un sentido más amplio de la palabra, se refiere a diversas formas y combinaciones ordenadas de elementos que establecen una relación entre ellos.

De esta menara, se plantea entonces reconocer a la arquitectura como construcción material, construcción espacial, y construcción visual.

1. Reconocer la construcción material de una obra, es reconocer las partes materiales (muros, ventanas, columnas, vigas, losas, cubiertas, etc.) que la componen, y como estas se relacionan e interactúan entre sí, es decir, que altura tiene un elemento con respecto a otro, a qué distancia están entre ellos, de qué tipo de materiales están compuestos, que tamaños tienen unos con respecto a otros, como se unen y conforman una estructura, etc. (nótese que para dibujar también se realiza este ejercicio, ya que el dibujo es un acto consiente de construcción)

2. Reconocer la construcción espacial, es reconocer como las partes materiales de una obra construyen espacios atreves de delimitarlos, y como se establecen las relaciones entre espacios, reconocer el alto con respecto al ancho, la profundidad con respecto al alto. Por ejemplo, en donde esta una plaza con respecto a un atrio de una iglesia o edificio, que tamaños tienen los espacios, como una edificación se relaciona con la calle, con la vereda y los peatones o usuarios, a qué distancia esta un edificio con respecto a otro, etc.

3. Reconocer la construcción visual, es reconocer como las partes materiales y espaciales de una edificación, crean puntos, líneas y superficies dentro del encuadre de la fotografía, reconocer como estas componen una estructura ordenada. Como si se tratase de un dibujo, el fotógrafo sigue con la mirada estas líneas puntos y superficies mientras el dibujante las sigue con el trazo del lápiz. Aquí es donde se cuida la composición de una fotografía, es importante ver los límites del marco fotográfico, para escoger los elementos que se quiere mostrar u ocultar aquellos que pueden desvirtuar o incomodar lo que se quiere mostrar, cuidar que los objetos u elementos no se corten de una manera incomoda.

En definitiva se trata de ver y registrar como unos elementos arquitectónicos interactúan entre ellos y con otros.

Reglas básicas

Buscar líneas verticales en la fotografía, es decir que si es que un edificio tiene muros verticales, en la fotografía deben aparecer verticales también, estas líneas son paralelas a los limites laterales de la fotografía. Esto se logra con la altura del ojo o el lente de la cámara a la misma altura que el objetivo. Nótese que un dibujo de calidad también debe contemplar esta regla básica.

La regla anterior de líneas verticales puede obviarse cuando se fotografía un edificio alto y el fotógrafo esta cerca del edificio (a no más de 6 metros), y la cámara se dirige hacia arriba, para registrar el desarrollo del edificio y su remate. Esto en fotografía se llama contrapicado. Un ejemplo de contrapicado lo podemos encontrar en el siguiente enlace.

Recomendaciones

Cada vez que se hace una fotografía hay que preguntarse, que es lo que se quiere mostrar o relatar, analizar estas situaciones conscientemente, en lugar de dejar al azar o a la intuición.

La fotografía trata de ordenar unos elementos dentro de un marco para hacerlos entendibles y legibles, se trata de percibir orden dentro de la imagen.

Un buen fotógrafo no trata de decir demasiadas cosas a la vez.

La mirada estructuradora del ojo es algo que el fotógrafo debe imponer a la imagen mediante el enfoque selectivo o cambiando el punto de vista para que los detalles sin interés desaparezcan, se oculten o queden supeditados a la composición general.

Tomar una fotografía es similar al hecho de dibujar, ya que el fotógrafo y dibujante decide en donde se posiciona con respecto al objetivo y por lo tanto como lo ve, ellos seleccionan y deciden, que elementos aparecen y de que elementos se prescinde.

Resulta valioso el contraste de luz y sombras y cómo estas interactúan con el edificio. Puede ser que un elemento arroje una sombra sobre el piso o un muro, (por ejemplo un árbol, un poste, un persona, una viga, que arroja una sombra en el piso o muro), esto da un sentido de profundidad a la fotografía.

Links recomendados

En Flickr, buscar a los arquitectos Arne Jacobsen, Mies van der rohe, Le Corbusier, Paulo Mendes da Rocha, Gordon Bunshaft.

Fotógrafos: Julius Shulman, Ezra Stoller, Nelson Kon.

Santiago Carvajal. arquitecto
Cuenca (Ecuador). diciembre 2013

[:en]

Ezra Stoller

We will speak about the photography in the architecture as a tool to document her and to transmit it, it is not a question of an artistic photography if not rather descriptive, that it shows and reports the virtues of a work.

To document and to describe architecture by means of the photography, we must be to so much that architecture is a construction, and that construction, in a more wide sense of the word, refers to diverse forms and combinations been ordained as elements that establish a relation between them.

Of this menara, it considers then to recognize to the architecture as material construction, spatial construction, and visual construction.

1. To recognize the material construction of a work, it is to recognize the material parts (walls, windows, columns, girders, slabs, covered, etc.) that compose it, and as these they relate and interact between yes, that is to say, that height has an element with regard to other one, to what distance they are between them, of what type of materials they are composed, that sizes have some with regard to others, since they join and shape a structure, etc. (One notice that to draw also this exercise is realized, since the drawing is an act he consents of construction)

2. To recognize the spatial construction, it is to recognize as the material parts of a work they construct spaces you dare of delimiting them, and since the relations are established between spaces, to admit the high place with regard to the width, the depth with regard to the high place. For example, where this square with regard to a porch of a church or building, that sizes have the spaces, since a building relates to the street, to the path and the pedestrians or users, to what this distance a building with regard to other one, etc.

3. To recognize the visual construction, it is to recognize as the material and spatial parts of a building, be thinking points, lines and surfaces inside the setting of the photography, about admitting since these compose a tidy structure. As if it was a question of a drawing, the photographer follows with the look these lines points and surfaces while the draftsman follows them with the outline of the pencil. Here it is where the composition of a photography looks after itself, it is important to see the limits of the photographic frame, to choose the elements that one wants to show or to conceal those that they can spoil or to trouble what wants to show, to take care that the objects or elements are not cut in an inconvinient way.

Definitively it is a question of seeing and register as a few architectural elements they interact between them and with others.

Basic rules

Vertical lines look in the photography, that is to say that if it is that a building has vertical walls, in the photography must turn out to be vertical also, these lines are parallel to the lateral limits of the photography. This achieves with the height of the eye or the lens of the chamber to the same height that the aim. One notice that a qualit drawing also must contemplate this basic rule.

The previous rule of vertical lines can be obviated when a high building and the photographer photographs himself this one near the building (to not more than 6 meters), and the chamber goes up, to register the development of the building and his auction. This in photography is called a low-angle shot. An example of low-angle shot we it can find in the following one link.

Recommendations

Whenever a photography is done it is necessary to ask him, that is what it wants to show or to report, to analyze these situations consciously, instead of stopping at random or to the intuition.

The photography tries to arrange a few elements inside a frame to make them understandable and legible, it tries of perceiving order inside the image.

A good photographer does not try to say too many things simultaneously.

The look estructuradora of the eye is something that the photographer must impose to the image by means of the selective approach or changing the point of view in order that the details without interest disappear, hide themselves or remain subordinated to the general composition.

To take a photography is similar to the fact of drawing, since the photographer and draftsman decides where it is positioned with regard to the aim and therefore since it it sees, they select and decide, that elements appear and without that elements one does.

There turns out to be valuable the contrast of light and shades and these how they interact with the building. It can be that an element throws a shade on the floor or a wall, (for example a tree, a post, a persona, a girder, which throws a shade in the floor or wall), this gives a sense of depth to the photography.

Recommended Links

In Flickr, to look for the architects Arne Jacobsen, Mies van der rohe, Le Corbusier, Paulo Mendes da Rocha, Gordon Bunshaft.

Photographers: Julius Shulman, Ezra Stoller, Nelson Kon.

Santiago Carvajal. architect

Cuenca (Ecuador). december 2013

[:gl]

Ezra Stoller

Falaremos da fotografía na arquitectura como unha ferramenta para documentala e transmitila, non se trata dunha fotografía artística se non máis ben descritiva, que mostra e relata as virtudes dunha obra.

Para documentar e describir arquitectura mediante a fotografía, debemos estar ao tanto que arquitectura é construción, e que construción, nun sentido máis amplo da palabra, se refire a diversas formas e combinacións ordenadas de elementos que establecen unha relación entre eles.

Desta menara, formúlase entón recoñecer á arquitectura como construción material, construción espacial, e construción visual.

1.

1. Recoñecer a construción material dunha obra, é recoñecer as partes materiais (muros, ventás, columnas, vigas, lousas, cubertas, etc.) que a compoñen, e como estas se relacionan e interactuar entre se, é dicir, que altura ten un elemento con respecto a outro, a que distancia están entre eles, de que tipo de materiais están compostos, que tamaños teñen uns con respecto a outros, como se unen e conforman unha estrutura, etc. (nótese que para debuxar tamén se realiza este exercicio, xa que o debuxo é un acto consente de construción)

2. Recoñecer a construción espacial, é recoñecer como as partes materiais dunha obra constrúen espazos atreves de delimitalos, e como se establecen as relacións entre espazos, recoñecer o alto con respecto ao ancho, a profundidade con respecto ao alto. Por exemplo, onde esta unha praza con respecto a un adro dunha igrexa ou edificio, que tamaños teñen os espazos, como unha edificación se relaciona coa rúa, coa verea e os peóns ou usuarios, a que distancia esta un edificio con respecto a outro, etc.

3. Recoñecer a construción visual, é recoñecer como as partes materiais e espaciais dunha edificación, crean puntos, liñas e superficies dentro do encadre da fotografía, recoñecer como estas compoñen unha estrutura ordenada. Coma se se tratase dun debuxo, o fotógrafo segue coa mirada estas liñas puntos e superficies mentres o debuxante as segue co trazo do lapis. Aquí é onde se coida a composición dunha fotografía, é importante ver os límites do marco fotográfico, para escoller os elementos que se quere mostrar ou ocultar aqueles que poden desvirtuar ou incomodar o que se quere mostrar, coidar que os obxectos ou elementos non se corten dun xeito incomoda.

En definitiva trátase de ver e rexistrar como uns elementos arquitectónicos interactuar entre eles e con outros.

Regras básicas

Buscar líneas verticales en la fotografía, es decir que si es que un edificio tiene muros verticales, en la fotografía deben aparecer verticales también, estas líneas son paralelas a los limites laterales de la fotografía. Esto se logra con la altura del ojo o el lente de la cámara a la misma altura que el objetivo. Nótese que un dibujo de calidad también debe contemplar esta regla básica.

A regra anterior de liñas verticais pode obviarse cando se fotografa un edificio alto e o fotógrafo esta preto do edificio (a non máis de 6 metros), e a cámara diríxese cara a arriba, para rexistrar o desenvolvemento do edificio e o seu remate. Isto en fotografía chámase contrapicado. Un exemplo de contrapicado podémolo encontrar no seguinte enlace.

Recomendacións

Cada vez que se fai unha fotografía hai que preguntarse, que é o que se quere mostrar ou relatar, analizar estas situacións conscientemente, en lugar de deixar ao azar ou á intuición.

A fotografía trata de ordenar uns elementos dentro dun marco para facelos entendibles e lexibles, trátase de percibir orde dentro da imaxe.

Un bo fotógrafo non trata de dicir demasiadas cousas á vez.

A mirada estructuradora do ollo é algo que o fotógrafo debe impoñer á imaxe mediante o enfoque selectivo ou cambiando o punto de vista para que os detalles sen interese desaparezan, se oculten ou queden supeditados á composición xeral.

Tomar unha fotografía é similar ao feito de debuxar, xa que o fotógrafo e debuxante decide onde se posiciona con respecto ao obxectivo e polo tanto como o ve, eles seleccionan e deciden, que elementos aparecen e de que elementos se prescinde.

Resulta valioso o contraste de luz e sombras e como estas interactuar co edificio. Pode ser que un elemento bote unha sombra sobre o piso ou un muro, (por exemplo unha árbore, un poste, un comparece, unha viga, que bota unha sombra no piso ou muro), isto dá un sentido de profundidade á fotografía.

Links recomendados

En Flickr, buscar os arquitectos Arne Jacobsen, Mies van der rohe, Le Corbusier, Paulo Mendes da Rocha, Gordon Bunshaft.

Fotógrafos: Julius Shulman, Ezra Stoller, Nelson Kon.

Santiago Carvajal. arquitecto

Cuenca (Ecuador). decembro 2013

[:]

Breves notas sobre la galería Trinta de Pablo Tomé arquitecto | Luis Gil Pita

Imagen parcial de la galería Trinta en Virxe da Cerca, Santiago de Compostela. Pablo Tomé. Arquitecto

Vamos a relatar, en unas pocas palabras, tan breves que casi no usamos más que las propias pedidas a su arquitecto, Pablo Tomé, la calidad y la experiencia arquitectónica de la obra de la galería de arte contemporáneo Trinta en rúa Virxe da Cerca 24, Santiago de Compostela.

Nosotros sólo queremos referir con unas breves notas la actitud del autor de la obra, un arquitecto de clara vocación silenciosa, que decidió hace muchos años no querer ser visto. Contradecimos, en este planteamiento de hacer público con palabras el valor de su trabajo, la actitud  de Tomé de no querer ser y aparecer, y lo hacemos porque desde hace bastante tiempo le seguimos a él (y a unos pocos más) para reconocer que esa forma de actuar es en parte el argumento que nos impulsa a seguir haciendo arquitectura a diario.

Pablo Tomé es sin duda, podríamos decir, uno de los Bartlebys más importantes del panorama arquitectónico gallego, pues hace ya casi veinte años, decidió trabajar veladamente en docenas de proyectos de rehabilitación y adecuación de la ciudad de Santiago de Compostela, desde la oficina técnica del Consorcio de la Ciudad Histórica, sin dejar rastro… Esa manera de no querer estar, esa actitud de lo velado, se produjo siempre sin tener por objetivo buscar refugio en la tranquilidad del no ser visto, sino por el contrario, arriesgando y luchando por lo casi invisible en proyectos de apariencia menor para la recuperación de espacios comerciales de cota cero y de clara vinculación semipública.

Paradoja Chestertoniana la de Pablo Tomé, que al mismo tiempo que su pudor y modestia le impiden preocuparse por su proyección personal, no ceja un instante en la continua demanda de la importancia de los demás, que son la ciudadanía, los propietarios de estas arquitecturas y los visitantes diarios de estos espacios. Siempre le ha obsesionado, sólo hay que repasar sus cuadernos de dibujo expuestos en innumerables ocasiones, sus videos y exposiciones sobre la ciudad, la naturaleza de lo que sucedía con y en esos comercios, restaurantes, talleres artesanales y galerías en los que la conexión entre la cota cero de los edificios y el espacio público inmediato era el “lugar” de la otra gente, los ciudadanos, que no eran él. Una preocupación por estos espacios semipúblicos que tiene la mirada afilada de un Lars Arrhenius para traer y transparentar a lo público la importancia del interior del espacio encerrado de la calle que son los locales comerciales de la ciudad, unos ojos que atraviesan las paredes de la fachada para conseguir el mismo respeto por la arquitectura en el interior de esos lugares que por la inmediata escena urbana de una ciudad patrimonio de la humanidad.

Detalle de la galería Trinta en Virxe da Cerca, Santiago de Compostela. Pablo Tomé. Arquitecto

De su obra de 1999 para la Galería Trinta, como decíamos, no hay que relatar mucho más que lo que él cuenta en su sucinta memoria, pero también nada menos, para terminar, que esta actitud constructiva, limpia y sincera, activó e introdujo en la Galicia de aquel momento, una forma de entender los espacios expositivos privados de las galerías, que demostraba una radicalidad equilibrada y una neutralidad tensa, de una importancia y significado arquitectónico parecido al que pocos años antes había planteado Tony Fretton con las obras de la Lisson Gallery en Londres, obteniendo de circunstancias y escenas muy poco favorables artefactos culturales de gran riqueza. La memoria  referida del proyecto  dice que:

«Las obras a que se refiere este expediente (B00-375) se proyectan en el local comercial sito en la planta baja del número 24 de la Rúa Virxe da Cerca, Ayuntamiento de Santiago de Compostela; dicho local se encuentra en este momento sin actividad y se destinará a galería de arte.
MARCEL DUCHAMP  es el inicio del arte contemporáneo. El momento en que nos encontramos.
El tiempo entra a formar parte del arte. Las artes plásticas ya tienen más dimensiones que tres.
Conscientemente se emplean materiales que antes no se utilizaban. Materiales sobre los que el tiempo actúa. Materiales orgánicos como la grasa, o materiales no visuales como los olores y  sonidos o la música.
Minerales, vegetales, animales, o alguna parte de estos, son vistos con otro cerebro por el artista contemporáneo.
Diseñar una galería para este mundo nos obliga, también, a revisar la arquitectura contemporánea, que nacida a principios de siglo, se mantiene viva.
LA NUEVA GALERÍA
La galería, objeto de este proyecto, se sitúa en el bajo del nº 24 de la Rúa Virxe da cerca. Se compone de un pequeño local, al que se accede directamente desde la calle y de un semisótano. El pequeño bajo de 30m2 que está 50cm por encima de la cota de la calle tiene una ventana. El resto del local es un semisótano de 170 m2 con ventana a la fachada trasera.
El espacio principal de la nueva galería es la sala de exposiciones que ocupa el espacio de entrada y gran parte del semisótano. Este plano, 2,50m por debajo de la entrada, se comunica con el plano de acceso por una escalera de un tramo y ancha.
En este nivel se sitúan el despacho, el oficio, el aseo y el gran almacén.
Será el primer uso de esta parte del edificio, que construido a principios de siglo, fue operado hace 13 años de forma radical demoliéndolo todo excepto la fachada.
La estructura es de pilares y jácenas de hormigón armado.
El concepto formal de la galería es de mínima intervención y máxima economía. El pavimento de cemento, el forjado del techo, la estructura y las instalaciones eléctricas vistas.»

Terminamos buscando por los rueiros de esta ciudad a un Pablo Tomé al que lo único que le importa en la escena que compone la arquitectura, es lo del medio del bocadillo, los habitantes, los monos, que diría un buen profesor de Análisis de Formas de una escuela de arquitectura…., aquellas cosas, animales y ciudadanos que dan escala y sentido al dibujo, a la arquitectura y a la vida. Es por allí por donde dicen que transita a diario retratando con su lápiz, los tractores, los niños, las vacas, los ancianos y los seres en general que ilustran su mirada y que habitan unos proyectos que construye sin ser visto

Luis Gil Pita. arquitecto
santiago de compostela. enero 2014

Barcelona Youth Hostel 2013 · FalloBarcelona Youth Hostel 2013 · FaioBarcelona Youth Hostel 2013 · Failure

Una vez finalizado Barcelona Youth Hostel 2013 de Archallenge queremos agradecer a todos los participantes el esfuerzo y la dedicación en este concurso y felicitarles por la calidad ofrecida en las entregas que han presentado. Reunidos en la Escuela de Arquitectura del Vallès (UPC) se reúnen los señores integrantes del Jurado del concurso Barcelona Youth Hostel 2013 (Josep Llinàs Carmona, José Antonio Martínez Lapeña, Enric Batlle i Durany, Miguel Usandizaga Calparoso, en substitución de Josep Maria Garcia Fuentes) con el fin de seleccionar las propuestas ganadoras de entre todas las entregadas y aceptadas como válidas.

Se inicia la deliberación de los miembros del jurado presentes para otorgar tres premios y unas menciones de honor de conformidad con las bases del concurso.

Primer premio: Equipo anteater arq (Nuria de Arana y Adrià Marrasé)
Segundo premio: Equipo MVGB (Marta Martínez, Álvaro Velar, Georgina Guixé y Ester Bay)
Tercer premio: Equipo XAKAA (Juan José Muñoz y Eduardo Chamorro)
Menciones de honor con premio: Equipo m1nw, Equipo SiM, Equipo Laong
Menciones de honor: Equipo Markinson, Equipo JAS

Nuria de Arana y Adrià Marrasé. Escola d’Arquitectura del Vallès UPC

Una vez finalizado Barcelona Youth Hostel 2013 de Archallenge queremos agradecer a todos los participantes el esfuerzo y la dedicación en este concurso y felicitarles por la calidad ofrecida en las entregas que han presentado.

Asimismo, Archallenge quiere agradecer a los miembros del Jurado el trabajo realizado durante esta jornada, así como a nuestros colaboradores y patrocina dores: ON diseño, Estrella Damm. Printzone, Escola d’Arquitectura del Vallès (UPC), Veredes, Tectónica, Future Arquitectura, t18 magazine i HIC arquitectura. Desde ahora pueden solicitar los certificados de participación a nuestro concurso a través de nuestro email inscripciones@archallenge.es.

+ info

Unha vez finalizado Barcelona Youth Hostel 2013 de Archallenge queremos agradecer a todos os participantes o esforzo e a dedicación neste concurso e felicitalos pola calidade ofrecida nas entregas que presentaron. Reunidos na Escola de Arquitectura do Vallès (UPC) reúnense os señores integrantes do Xurado do concurso Barcelona Youth Hostel 2013 (Josep Llinàs Carmona, José Antonio Martínez Lapeña, Enric Batlle i Durany, Miguel Usandizaga Calparoso, en substitución de Josep Maria Garcia Fuentes) co fin de seleccionar as propostas gañadoras de entre todas as entregadas e aceptadas como válidas.

Iníciase a deliberación dos membros do xurado presentes para outorgar tres premios e unhas mencións de honra de conformidade coas bases do concurso.

Primeiro premio: Equipo anteater arq (Nuria de Arana e Adrià Marrasé)

Segundo premio: Equipo MVGB (Marta Martínez, Álvaro Velar, Georgina Guixé e Ester Bay)

Terceiro premio: Equipo XAKAA (Juan José Muñoz e Eduardo Chamorro)

Mencións de honra con premio: Equipo m1nw, Equipo SiM, Equipo Laong

Mencións de honra: Equipo Markinson, Equipo JAS

Nuria de Arana e Adrià Marrasé. Escola d’Arquitectura del Vallès UPC

Unha vez finalizado Barcelona Youth Hostel 2013 de Archallenge queremos agradecer a todos os participantes o esforzo e a dedicación neste concurso e felicitalos pola calidade ofrecida nas entregas que presentaron.

Así mesmo, Archallenge quere agradecer aos membros do Xurado o traballo realizado durante esta xornada, así como aos nosos colaboradores e patrocina doures: ON deseño, Estrela Damm. Printzone, Escola d’Arquitectura do Vallès (UPC), Veredes, Tectónica, Future Arquitectura, t18 magazine i HIC arquitectura. Dende agora poden solicitar os certificados de participación ao noso concurso a través do noso email inscripciones@archallenge.es.

+ info

Once finished Barcelona Youth Hostel 2013 of Archallenge we want to be grateful for the effort and the dedication to all the participants in this contest and to congratulate them on the quality offered in the deliveries that they have presented. Assembled in the School of Architecture of the Vallès (UPC) there meet the integral gentlemen of the Juror of the contest Barcelona Youth Hostel 2013 (Josep Llinàs Carmona, Jose Antonio Martínez Lapeña, Enric Batlle i Durany, Michael Usandizaga Calparoso, in Josep Maria’s substitution Garcia Fuentes) in order the dedicated ones select the winning offers of between all and accepted like valid.

There begins the deliberation of the present members of the juror to grant three prizes and a few mentions of honor of conformity with the bases of the contest.

First prize: Equipo anteater arq (Nuria de Arana y Adrià Marrasé)

Second prize: Equipo MVGB (Marta Martínez, Álvaro Velar, Georgina Guixé and Ester Bay)

Third prize: Equipo XAKAA (Juan José Muñoz y Eduardo Chamorro)

Mentions of honor with prize: Equipo m1nw, Equipo SiM, Equipo Laong

Mentions of honor: Equipo Markinson, Equipo JAS

Nuria de Arana and Adrià Marrasé. Escola d’Arquitectura del Vallès UPC

Once finished Barcelona Youth Hostel 2013 of Archallenge we want to be grateful for the effort and the dedication to all the participants in this contest and to congratulate them on the quality offered in the deliveries that they have presented.

Likewise, Archallenge wants to be grateful to the members of the Juror for the work realized during this day, as well as to our collaborators and supports gild: ON I design, Estrella Damm. Printzone, Escola d’Arquitectura of the Vallès (UPC), Veredes, Tectonic, Future Arquitectura, t18 magazine i HIC architecture. From now they can request the certificates of participation to our contest across our e-mail inscripciones@archallenge.es.

+ info

Bartlebooth Mag · Los iniciosBartlebooth Mag · Os comenzosBartlebooth Mag · The beginnings

Bartlebooth es un objeto, es un puzzle, es una recopilación de diferentes fragmentos, de visiones, de reflexiones que giran en torno a un único tema.Los inicios. Bartlebooth intenta que cada usuario de este objeto, cada lector saque sus propias conclusiones, genere sus propias ideas, sin existir una única solución, existiendo infinitas, tantas como lecturas haya. Bartlebooth no intenta dar respuestas, intenta que el lector sea capaz de darlas, de inventarlas.

El funcionamiento de Bartlebooth es sencillo, a través de dieciseis fragmentos se compone un todo. Una serie de colaboraciones totalmente libres en cuanto a técnicas, contenidos o formato y únicamente limitadas al A5 como tablero de juego, pudiendo alterar en cualquier momento las reglas y condiciones propuestas por nosotros en un inicio.

Bartlebooth también nace de un amor por lo físico, por lo palpable, por lo matérico. Bartlebooth desde un primer momento intentó buscar la forma idónea de plasmar las ideas anteriores en el papel; convirtiéndose en piezas de puzzle a la espera de ser conectadas.

+ info

Bartlebooth é un obxecto, é un crebacabezas, é unha recompilación de diferentes fragmentos, de visións, de reflexións que xiran en torno a un único tema.Los inicios. Bartlebooth intenta que cada usuario deste obxecto, cada lector saque as súas propias conclusións, xere as súas propias ideas, sen existir unha única solución, existindo infinitas, tantas como lecturas haxa. Bartlebooth non intenta dar respostas, intenta que o lector sexa capaz de dalas, de inventalas.

O funcionamento de Bartlebooth é sinxelo, a través de dieciseis fragmentos componse un todo. Unha serie de colaboracións totalmente libres en canto a técnicas, contidos ou formato e unicamente limitadas ao A5 como taboleiro de xogo, podendo alterar en calquera momento as regras e condicións propostas por nós nun inicio.

Bartlebooth tamén nace dun amor polo físico, polo palpable, polo matérico. Bartlebooth dende un primeiro momento intentou buscar a forma idónea de plasmar as ideas anteriores no papel; converténdose en pezas de crebacabezas á espera de ser conectadas.

+ info

Bartlebooth is an object, is a puzzle, is a summary of different fragments, of visions, of reflections that turn concerning the only topic. The beginnings. Bartlebooth tries that every user of this object, every reader extracts his own conclusions, generate his own ideas, without the only solution exists, existing infinite, so many people as readings have. Bartlebooth does not try to give answers, tries that the reader is capable of giving them, of inventing them.

Bartlebooth’s functioning is simple, across sixteen fragments everything consists. A series of totally free collaborations as for technologies, contents or format and only limited to the A5 as board of game, being able to alter at any time the rules and conditions proposed by us in a beginning.

Bartlebooth also it is born of a love for the physical thing, for the palpable thing, for matérico. Bartlebooth from the first moment tried to look for the suitable way of forming the previous ideas in the paper; turning into pieces of puzzle to the wait of being connected.

+ info

Exposición «La silla del arQuitecto» en AtinneExposición «A cadeira do arQuitecto» en AtinneExhibition «The chair of the architect» in Atinne

0

El próximo día 24 DE ENERO se inaugura en el centro Atinne (A Coruña, Galicia, España) una exposición organizada conjuntamente con Global Asento y Estudio efece arquitectura.  Charla inaugural «La cultura del asiento» a cargo de Cristina Nieto- Luis Gil Pita.

A partir de las 20:00 – 20:30 tendrá lugar la inauguración y en el evento se estrenará también el Documental de igual título ”La silla del arQuitecto” realizado expresamente para esta ocasión por la empresa de producción audiovisual Damelume. Además en el mismo evento tendrá lugar el SORTEO entre los asistentes de 2 packs de miniauturas de sillas, gentileza de Global Asento Contract.

Las sillas han sido el objeto fetiche por excelencia de los arquitectos, quizá porque se trata de un sólo objeto capaz de reunir diseño, comodidad, estabilidad, ergonometría y muchísimo más. Se trata de un elemento indispensable en la arquitectura y su cuidado diseño se pone completamente al servicio de los usuarios. Muchos arquitectos han desarrollado interesantes diseños de todo tipo de asientos, convirtiéndose muchos de ellos en iconos y referentes en el diseño mundial.

Desde Atinne y de la mano de Global Asento y efece arquitectura aprovechamos esta oportunidad para exponer una colección de muebles diseñados por reconocidos arquitectos de carácter mundial.

+ info

O próximo día 24 DE XANEIRO inaugúrase no centro Atinne (A Coruña, Galicia, España) unha exposición organizada conxuntamente con Global Asento e Estudo efece arquitectura. Charla inaugural «A cultura do asento» a cargo de Cristina Nieto- Luis Gil Pita.

A partir das 20:00 – 20:30 terá lugar a inauguración e no evento estrearase tamén o Documental de igual título «A cadeira do arQuitecto» realizado expresamente para esta ocasión pola empresa de produción audiovisual Damelume. Ademais no mesmo evento terá lugar o SORTEO entre os asistentes de 2 paquetes de miniauturas de cadeiras, xentileza de Global Asento Contract.

As cadeiras foron o obxecto fetiche por excelencia dos arquitectos, quizais porque se trata dun só obxecto capaz de reunir deseño, comodidade, estabilidade, ergonometría e moito máis. Trátase dun elemento indispensable na arquitectura e o seu coidado deseño ponse completamente ao servizo dos usuarios. Moitos arquitectos desenvolveron interesantes deseños de todo tipo de asentos, converténdose moitos deles en iconas e referentes no deseño mundial.

Dende Atinne e da man de Global Asento e efece arquitectura aproveitamos esta oportunidade para expoñer unha colección de mobles deseñados por recoñecidos arquitectos de carácter mundial.

+ info

Next 24th GIVE JANUARY there inaugurates in the center Atinne (A Coruña, Galicia, Spain) an exhibition organized together with Global Asento and Study efece architecture. Inaugural chat » The culture of the seat » at the expense of Cristina Nieto–Luis Gil Pita.

From 20:00 – 20:30 the inauguration will take place and in the event there will have the premiere also the Documentary of equal title » The chair of the architect » realized expressly for this occasion for the company of audio-visual production Damelume. In addition in the same event the DRAWING will take place between the assistants of 2 packaging of miniauturas of chairs, gentility of Global Asento Contract.

The chairs have been the object excellent fetish of the architects, probably because there treats itself about one only object capable of assembling design, comfort, stability, ergonometría and much more. It is a question of an indispensable element in the architecture and his elegant design puts completely to the service of the users. Many architects have developed interesting designs of all kinds of seats, turning many of them into icons and modals into the world design.

From Atinne and of the hand of Global Asento and efece architecture we take advantage of this opportunity to expose a collection of furniture designed by recognized architects of world character.

+ info

Instalación efímera para Área de compostaje Campus de A Zapateira | trespes.arquitectosInstalación efémera para Área de compostaxe Campus da Zapateira | trespes.arquitectosEphemeral installation for recycled organic materia Area Campus of Zapateira | trespes.arquitectos

Dentro de las actividades en pos de la sostenibilidad que la UDC (Universidad de A Coruña) a través del Vicerrectorado de Infraestructuras está llevando a cabo en sus Campus, se encuentra la instalación de un Área de compostaje, que  transforme en ”compos” los residuos orgánicos originados en las cafeterías de las facultades del Campus de A Zapateira.

Se recibe el encargo de realizar una instalación que aloje, de manera temporal, la maquinaria y aparataje necesario para la transformación de la materia orgánica.

Se plantea una “instalación” realizada con tablas de madera de pino insignis “apiladas” a la manera de los tradicionales secaderos de madera de los aserraderos. A la madera no se le aplica ningún tratamiento de protección química con la intención de poder ser incorporada al proceso de compostaje en el momento en el que la vida útil de la instalación llegue a su fin.

El arranque de las mismas sobre la solera de hormigón ejecutada al efecto se realiza con piezas prefabricas de hormigón que habitualmente se emplean para la realización de los bordillos de las aceras.

El sistema constructivo empleado genera llenos y vacios por igual que aparte facilitar la ventilación e iluminación de la instalación le confieren al conjunto profundidad y una mayor acentuación de sus perspectivas y transparencias a la hora de observarlo y de tratarlo, simplemente como un objeto.

La iluminación se ve incrementada por el escalonamiento de la cubierta que a mayores proporciona escapes visuales desde el interior.

La fuerte presencia de la escollera de granito que se ubica en uno de sus laterales se incorpora al interior practicando una serie de huecos eliminado tablas durante el proceso de adición de las mismas.

Obras: Instalación efímera para Área de compostaje Campus de A Zapateira
Lugar: Campus da Zapateira, A Coruña [Galicia]
Autores: trespes.arquitectos: Carlos Mosquera del Palacio, Alberte Pérez Rodríguez, Enrique Iglesias Lima
Colaboradores: Alejandra García Macías,  Felipe Trillo (Diseño).
Promotor/ Propietario : Universidade da Coruña
Empresa Constructora: J.F. Varela Reformas
Fechas: Fecha de redacción de cada fase del Proyecto y del final de obra/ PBE Mayo2011 Obra 2011 Recepción Septiembre 2011
Presupuesto Total 10.500,00€  (presupuesto de licitación)
Coste/m2  328,12 euros/m2
Fotografía: Ana Amado
+ trespesarquitectos.com

Inside the activities in pursuit of the sustainability that the UDC (University of A Coruña) across the Vicerrectorado de Infraestructuras is carrying out in his Campuses, one finds the installation of an recycled organic materia Area, that transforms in ”compos” the organic residues originated in the cafeterias of the powers of the Campus of A Zapateira.

The order is received of realizing an installation that lodges, in a temporary way, the machinery and aparataje necessarily for the transformation of the organic matter.

There appears a «installation» realized with tables of wood of pine insignis «piled up» like the traditional dries of wood of the sawmills. To the wood there is not applied to him any treatment of chemical protection by the intention of being able to be incorporated into the process of compostaje in the moment in which the useful life of the installation comes to his end.

The take-off of the same ones on the crossbeam of concrete executed to the effect is realized by pieces you prefabricate of concrete that habitually they use for the accomplishment of the bordillos of the sidewalks.

The constructive used system generates abundances and emptinesses equally that it separates to facilitate the ventilation and lighting of the installation they award to the set depth and a major accentuation of his perspectives and transparencies at the moment of observing it and of treating it, simply as an object.

The lighting meets increased by the escalonamiento of the cover that to major provides visual leaks from the interior.

The strong presence of the breakwater of granite that is located in one of his wings joins to the interior practising a series of hollows eliminated tables during the process of addition of the same ones.

Work: Ephemeral installation for recycled organic materia Area Campus of Zapateira
Location: Campus da Zapateira, A Coruña [Galicia]
Authors: trespes.arquitectos: Carlos Mosquera del Palacio, Alberte Pérez Rodríguez, Enrique Iglesias Lima
Collaborators: Alejandra García Macías, Felipe Trillo (Design).
Promoter/ Owner : Universidade da Coruña
Construction company: J.F. Varela Reformas
Datee: Date of draft of every phase of the Project and of the end of obra/PBE Mayo2011 Works 2011 Receipt September 2011
Total budget 10.500,00 € (budget of bidding)
Cost/m2 328,12 euros/m2
Photography: Ana Amado
+ trespesarquitectos.com

Dentro das actividades detrás da sostibilidade que a UDC (Universidade da Coruña) a través do Vicerrectorado de Infraestructuras está a levar a cabo nos seus Campus, encóntrase a instalación dunha Área de compostaxe, que transforme en «compos» os residuos orgánicos orixinados nas cafetarías das facultades do Campus da Zapateira.

Recíbese o encargo de realizar unha instalación que aloxe, de xeito temporal, a maquinaria e aparataje necesario para a transformación da materia orgánica.

Formúlase unha «instalación» realizada con táboas de madeira de piñeiro insignis «amoreadas» ao xeito dos tradicionais secadoiros de madeira dos serradoiros. Á madeira non se lle aplica ningún tratamento de protección química coa intención de poder ser incorporada ao proceso de compostaxe no momento no que a vida útil da instalación chegue á súa fin.

O arranque destas sobre a soleira de formigón executada para o efecto realízase con pezas prefabricar de formigón que habitualmente se emprega para a realización dos bordos das beirarrúas.

O sistema construtivo empregado xera cheos e vacios por igual que á parte facilitar a ventilación e iluminación da instalación confírenlle ao conxunto profundidade e unha maior acentuación das súas perspectivas e transparencias á hora de observalo e de tratalo, simplemente como un obxecto.

A iluminación vese incrementada pola distribución en niveis ou intervalos da cuberta que a maiores proporciona escapes visuais dende o interior.

A forte presenza do dique de granito que se sitúa nun dos seus laterais incorpórase ao interior practicando unha serie de ocos eliminado táboas durante o proceso de adición destas.

Obras: Instalación efímera para Área de compostaxe Campus de A Zapateira
Lugar: Campus da Zapateira, A Coruña [Galicia]
Autores: trespes.arquitectos: Carlos Mosquera del Palacio, Alberte Pérez Rodríguez, Enrique Iglesias Lima
Colaboradores: Alejandra García Macías, Felipe Trillo (Deseño).
Promotor/Propietario : Universidade da Coruña
Empresa Constructora: J.F. Varela Reformas
Datas: Data de redacción de cada fase do Proxecto e do final de obra/ PBE Maio2011 Obra 2011 Recepción Setembro 2011
Presuposto Total 10.500,00€ (presuposto de licitación)
Coste/m2 328,12 euros/m2
Fotografía: Ana Amado
+ trespesarquitectos.com

Curso online de Identidad Digital para arquitectos · SorteoCurso online de Identidade Dixital para arquitectos · SorteoCourse online of Digital Identity for architects · Draw lots

25

Desde veredes, y gracias a Stepienybarno, queremos agradecer a nuestros lectores su fidelidad con el sorteo de una plaza para el Curso online de Identidad Digital para arquitectos. Para participar en el sorteo simplemente tendréis que dejar un comentario al final del post, y el ganador será elegido por un sorteo entre todos los participantes. El sorteo estará abierto hasta el 28 de enero de 2014 a las 00.00 horas.

Estudio
Desde hace más de tres años damos este tipo de cursos y charlas; pero, hasta hoy, nunca nos habíamos animado a hacerlo vía online. Así que, si estás interesado en mejorar tu Identidad Digital incidiendo en tu estrategia empresarial y comunicación online, quizás te interese este curso básico que hemos diseñado específico para arquitectos.

Objetivos del curso
El objetivo del curso es dar a conocer las bases de un Proyecto de Identidad Digital (PID) exclusivo para arquitectos. Cada día está más claro que, si no tienes una presencia correcta en la red, es como si no existieses en el mercado laboral.
Así, para conseguir mejorar esta Identidad Digital, daremos ciertas claves a través de la estrategia empresarial y  la comunicación online.

¿Qué traes?
– Ilusión y ganas.
– Dudas.
– Inquietud.
¿Qué te llevas?
– Ideas generales para construir tu Identidad Digital, mejorando tu visibilidad y reputación en la red y, por tanto, mejorando tus posibilidades laborales como arquitecto.
– Pautas para mejorar tu estrategia empresarial y comunicación online.
– Un apoyo en Stepienybarno para seguir avanzando una vez acabado el curso

Dirigido a
El curso está orientado para todos aquellos arquitectos o gente relacionada con el mundo de la arquitectura que estén dando (o quieran dar) sus primeros pasos en la red, aprovechando las oportunidades que ésta nos ofrece desde un punto de vista profesional.

Nivel
El nivel de este curso será básico, por lo que puedes apuntarte aunque tu presencia en la red sea escasa o nula. De hecho este primer nivel está pensado para aquellos que están dando sus primeros pasos. Posteriormente, realizaremos un segundo nivel para aquellos arquitectos con cierta trayectoria, o que hayan realizado con éxito este primer nivel, y que quieran apuntalar su presencia en la red.

Programa
1. Introducción
– Presentación del curso y de los participantes
– ¿Qué es la Identidad Digital? Conceptos generales del mundo online.
– Cómo mejorar tu rastro digital, relevancia y reputación online.
2. Estrategia empresarial
– Fortalezas y debilidades.
– Mapa de satisfacción.
– Acercamiento al modelo de negocio: Metodología del Canvas.
3. comunicación online
-Técnicas y tácticas de comunicación online.
– Herramientas de comunicación online: Web + blog  + Redes sociales (Facebook, Twitter, Linkedin…).
– Casos de éxito de arquitectos.

Metodología
No nos gusta la figura de alguien que subido en la tarima dice a los demás lo que tienen que hacer; por ello, intentaremos ser facilitadores del conocimiento desde una posición abierta, horizontal y dialogante.

A su vez, el curso será tanto más rico, cuanto más participe cada uno de los asistentes.  Si se  comparten con el resto de participantes,  dudas y pequeños avances,  todos aprenderemos mucho más.

Y no olvides que, desde Stepienybarno te escucharemos todas tus reflexiones e inquietudes, para ayudarte a avanzar  en este cada vez más necesario mundo de la Identidad Digital.

Fechas
El curso tendrá lugar durante los días lectivos entre el 03 de marzo de 2014, lunes,  y el 14 de marzo de 2014, viernes.

Horarios
Horario relativamente flexible, aunque hace falta aproximadamente una disponibilidad de 1.5-2 horas al día por parte del alumno durante los diez días del curso.
Cada día, a primera hora de la mañana, se suministrará el material necesario y se trabajará vía hangout, skype, comunidad de google+, grupo de facebook, google drive y correo electrónico con los alumnos.

Inscripción y precio
Para inscribirte al curso solo tienes que mandar un correo a  blog@stepienybarno.es ó stepienybarno@gmail.com
Hazlo cuanto antes pues las ¡PLAZAS  son LIMITADAS!
Es importante que en dos o tres párrafos nos mandes una “carta de motivación” sobre lo que esperas de un curso como el que os presentamos.
Hasta el 24 de enero _ 100 euros
Hasta el 7 de febrero _ 125 euros
Hasta el 21 de febrero _ 150 euros

 + info

From veredes, and thanks to Stepienybarno, we want to be grateful for his loyalty to our readers with the drawing of a square for the Course online of Digital Identity for architects. To take part in the drawing simply you will have to leave a comment at the end of the post, and the winner will be chosen by a drawing between all the participants. The drawing will be opened until January 28, 2014 at 00.00 hours.

Study
For more than three years we give this type of courses and chats; but, up to today, we it had never encouraged to do route online. So, if you are interested in improving your Digital Identity affecting in your managerial strategy and communication online, probably you are interested in this basic course that we have designed specific for architects.

Aims of the course
The aim of the course is to announce the bases of a Project of Digital Identity exclusive (PID) for architects. Every day is clearer that, if you do not have a correct presence in the network, it is as if you did not exist on the labor market.
This way, to manage to improve this Digital Identity, we will give certain keys across the managerial strategy and the communication online.

What do you bring?
– Illusion and desire.
– You doubt.
– Worry.
What do you take to yourself?
– General Ideas to construct your Digital Identity, improving your visibility and reputation in the network and, therefore, improving your labor possibilities as architect.
– You rule to improve your managerial strategy and communication online.
– A support in Stepienybarno to continue advancing once ended the course

Directed
The course it is orientated for all those architects or people related to the world of the architecture that they are giving (or want to give) his first steps in the network, taking advantage of the opportunities that this one offers us from a professional point of view.

Directed
The course it is orientated for all those architects or people related to the world of the architecture that they ploughs giving (or want to give) his first steps in the network, taking advantage of the opportunities that this one offers us from to professional point of view.

Program
1. Introduction
– Presentation of the course and of the participants
– What is the Digital Identity? General concepts of the world online.
– How to improve your digital track, relevancy and reputation online.
2. Managerial strategy
– Strengths and weaknesses.
– Map of satisfaction.
– Approximation to the model of business: Methodology of the Canvas. 3. Communication online
– technologies and tactics of communication online.
– Tools of communication online: Web + blog + social Networks (Facebook, Twitter, Linkedin …).
– Cases of architects’ success.

Methodology
We does not please the figure anybody who raised in the dais says to the others what they have to do; for it, we will try to be facilitators of the knowledge from an opened, horizontal and open to dialog position.

In turn, the course will be so much richer, the more each of the assistants takes part. If they are shared by the rest of participants, doubts and small advances, we will learn all much more.

And do not forget that, from Stepienybarno we you will listen to all your reflections and worries, to help yourself to advancing in this one increasingly necessary world of the Digital Identity.

Date
The course it will take place during the school days between March 03, 2014, Monday, and March 14, 2014, Friday.

Schedules
Relatively flexible Schedule, though it is necessary to have approximately an availability from 1.5-2 hours to the day on the part of the pupil during ten days of the course.
Every day, in the early morning, will supply the necessary material itself and one will work route hangout, skype, community of google +, group of facebook, google drive and e-mail with the pupils.

Inscription and price
Register to the alone course you have to order a mail to blog@stepienybarno.es or stepienybarno@gmail.com
Do It as soon as possible so them SQUARES are LIMITED!
It is important that in two or three paragraphs you order us a » letter of motivation » on what you wait of a course like that we sense beforehand you.
Until January 24 _ 100 Euros
Until February 7 _ 125 Euros
Until February 21 _ 150 Euros

+ info

Dende veredes, e grazas a Stepienybarno, queremos agradecer aos nosos lectores a súa fidelidade co sorteo dunha praza para o Curso online de Identidade Dixital para arquitectos. Para participar no sorteo simplemente teredes que deixar un comentario ao final do post, e o gañador será elixido por un sorteo entre todos os participantes. O sorteo estará aberto ata o 28 de xaneiro de 2014 ás 00.00 horas.

Estudo
Dende hai máis de tres anos damos este tipo de cursos e charlas; pero, ata hoxe, nunca nos animaramos a facelo vía online. Así que, se estás interesado en mellorar a túa Identidade Dixital incidindo na túa estratexia empresarial e comunicación online, quizais che interese este curso básico que deseñamos específico para arquitectos.

Obxectivos do curso
O obxectivo do curso é dar a coñecer as bases dun Proxecto de Identidade Dixital (PID) exclusivo para arquitectos. Cada día está máis claro que, se non tes unha presenza correcta na rede, é coma se non existises no mercado laboral.
Así, para conseguir mellorar esta Identidade Dixital, daremos certas claves a través da estratexia empresarial e a comunicación online.

¿Que traes?
– Ilusión e ganas.
– Dúbidas.
– Inquietude.
¿Que lévaste?
– Ideas xerais para construír a túa Identidade Dixital, mellorando a túa visibilidade e reputación na rede e, polo tanto, mellorando as túas posibilidades laborais como arquitecto.
– Pautas para mellorar a túa estratexia empresarial e comunicación online.
– Un apoio en Stepienybarno para seguir avanzando unha vez rematado o curso

Dirixido a
O curso está orientado para todos aqueles arquitectos ou xente relacionada co mundo da arquitectura que estean a dar (ou queiran dar) os seus primeiros pasos na rede, aproveitando as oportunidades que esta nos ofrece dende un punto de vista profesional.

Nivel
O nivel deste curso será básico, polo que podes apuntarte aínda que a túa presenza na rede sexa escasa ou nula. De feito este primeiro nivel está pensado para aqueles que están a dar os seus primeiros pasos. Posteriormente, realizaremos un segundo nivel para aqueles arquitectos con certa traxectoria, ou que realizasen con éxito este primeiro nivel, e que queiran apuntalar a súa presenza na rede.

Programa
1. Introdución
– Presentación do curso e dos participantes
– Que é a Identidade Dixital? Conceptos xerais do mundo online.
– Como mellorar o teu rastro dixital, relevancia e reputación online.
2. Estratexia empresarial
– Fortalezas e debilidades.
– Mapa de satisfacción.
– Achegamento ao modelo de negocio: Metodoloxía do Canvas.
3. comunicación online
-Técnicas e tácticas de comunicación online.
– Ferramentas de comunicación online: Web + blog + Redes sociais (Facebook, Twitter, Linkedin…).
– Casos de éxito de arquitectos.

Metodoloxía
Non nos gusta a figura de alguén que subido na tarima di aos demais o que teñen que facer; por iso, intentaremos ser facilitadores do coñecemento dende unha posición aberta, horizontal e dialogante.

Á súa vez, o curso será tanto máis rico, canto máis participe cada un dos asistentes. Se se comparten co resto de participantes, dúbidas e pequenos avances, todos aprenderemos moito máis.

E non esquezas que, dende Stepienybarno che escoitaremos todas as túas reflexións e inquietudes, para axudarche a avanzar neste cada vez máis necesario mundo da Identidade Dixital.

Datas
O curso terá lugar durante os días lectivos entre o 03 de marzo de 2014, luns, e o 14 de marzo de 2014, venres.

Horarios
Horario relativamente flexible, aínda que fai falta aproximadamente unha dispoñibilidade de 1.5-2 horas ao día por parte do alumno durante os dez días do curso.
Cada día, a primeira hora da mañá, subministrarase o material necesario e traballarase vía hangout, skype, comunidade de google+, grupo de facebook, google drive e correo electrónico cos alumnos.

Inscrición e prezo
Para inscribirte ao curso só tes que mandar un correo a blog@stepienybarno.es ou stepienybarno@gmail.com
Faino canto antes pois as PRAZAS SON LIMITADAS!
É importante que en dous ou tres parágrafos nos mandes unha «carta de motivación» sobre o que esperas dun curso como o que vos presentamos.
Ata o 24 de xaneiro _ 100 euros
Ata o 7 de febreiro _ 125 euros
Ata o 21 de febreiro _ 150 euros

+ info

[:es]Entrevista a Fredy Massad[:gl]Entrevista a Fredy Massad[:en]Interviews Fredy Massad[:]

1

[:es]https://youtu.be/oJZQi7Z29jU

Arquitecto de formación y crítico por deformación -o quizá sea al revés-. Nací en Banfield (Buenos Aires) en septiembre de 1966. Soy arquitecto por la Universidad de Buenos Aires. Desde 1996, a través de ¿btbW/Architecture, intento reflexionar sobre la arquitectura contemporánea. Mi trabajo aparece regularmente en el suplemento cultural de ABC y otros medios especializados y ejerzo también como profesor de teoría y crítica.

Soy crítico por instinto de disconformidad, por la negativa a aceptar nada pasivamente, por una necesidad de tratar de ver siempre más allá de lo que aparece a primera vista. Creo que la arquitectura se ve hoy excesivamente dominada, o atenazada, por el conformismo y cierto espíritu endogámico. Creo que la crítica debe pelear contra esa inercia.

 [:gl]https://youtu.be/oJZQi7Z29jU

Arquitecto de formación e crítico por deformación -ou quizais sexa ao revés-. Nacín en Banfield (Bos Aires) en setembro de 1966. Son arquitecto pola Universidade de Bos Aires. Dende 1996, a través de btbW/Architecture, intento reflexionar sobre a arquitectura contemporánea. O meu traballo aparece regularmente no suplemento cultural de ABC e outros medios especializados e exerzo tamén como profesor de teoría e crítica.

Son crítico por instinto de desconformidade, pola negativa a aceptar nada pasivamente, por unha necesidade de tratar de ver sempre máis alá do que aparece á primeira vista. Creo que a arquitectura se ve hoxe excesivamente dominada, ou atenazada, polo conformismo e certo espírito endogámico. Creo que a crítica debe pelexar contra esa inercia.

[:en]https://youtu.be/oJZQi7Z29jU

Architect of formation and critical for deformation – or probably it is to the reverse-. I was born in Banfield (Buenos Aires) in September, 1966. I am an architect for the University of Buenos Aires. From 1996, across btbW/Architecture, I try to think about the contemporary architecture. My work appears regularly in ABC’s cultural supplement and other specialized means and I practise also as teacher of theory and critique.

I am critical for instinct of non-conformity, for the denial to accept nothing passively, for a need to try to see always beyond what appears to the first sight. I believe that the architecture meets today excessively dominated, or atenazada, by the conformity and certain spirit endogámico. I believe that the critique must fight against this inertia.

[:]

[:es]Miguel Fisac. La delirante historia de La Pagoda[:gl]Miguel Fisac. A delirante historia de La Pagoda[:en]Michael Fisac. The delirious history of La Pagoda[:]

[:es]

El documental La delirante historia de La Pagoda dirigido por Andrés Rubio describe la demolición en julio de 1999 de «La Pagoda», una de las obras más populares de Miguel Fisac. Desde sus orígenes manchegos hasta su llegada a Madrid descubrimos a uno de los arquitectos más interesantes, complejos e incomprendidos del periodo franquista y de la transición hacia la democracia. La delirante historia de la Pagoda se estrenó en 2011 en el Festival de Cine de Arquitectura de Róterdam. La edición en DVD incluye también el corto audiovisual Razón y ser de los tipos, de los realizadores Fermín Blanco y Álex del Río.

Miguel Fisac. La delirante historia de La Pagoda
Miguel Fisac. La delirante historia de La Pagoda
ARQUITECTO. Miguel Fisac (1913-2006)

El arquitecto manchego ha aportado al siglo XXI un ejemplo de diligencia investigadora, de experimentación constructiva e inventiva tecnológica, de creatividad aplicada al proyecto. Sus famosos «huesos» fueron vigas de hormigón pretensado de sección hueca con formas similares a estructuras óseas. Poco simpatizante de la arquitectura del Movimiento Moderno, para Fisac la esencia de la arquitectura era material, no técnica, y la tradición era una fuente de conocimiento tan válida como las experiencias contemporáneas. El reconocimiento le llegó al final de su vida con la obtención, en 1994, de la Medalla de Oro de la Arquitectura (CSCAE), en 1997, del Premio Antonio Camuñas de Arquitectura y, en 2003, del Premio Nacional de Arquitectura.

REALIZADOR. Andrés Rubio (1962)

Periodista cultural especializado en viajes, arquitectura y diseño. Sus artículos han sido publicados en el periódico El País y en las revistas El País Semanal y la Repubblica delle donne. Ha publicado artículos sobre arquitectura española contemporánea en las revistas Bauwelt y Architecture.

Cofundador de la galería de arte madrileña Mad is Mad, un espacio de creación artística. Compilador y traductor de la antología de poemas El árbol rojo, versos para ceremonias laicas (editorial Demipage). Su primer documental, Campillo sí, quiero, se estrenó en 2007 en el Festival Internacional de cine de Reykjavyk (Islandia) y ha sido proyectado en más de 40 países.

AUTORES DEL LIBRETO. Luis Maldonado y David Rivera

Luis Maldonado: Director de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid desde 2008 y del Centro de Investigación de Arquitectura Tradicional (CIAT). Investigador del Grupo de Investigación Paisaje Cultural de la UPM. Ha sido profesor invitado en numerosas universidades. Ha dirigido proyectos de investigación financiados por la Unión Europea y por el Plan Nacional de I+D. Autor de libros y de artículos diversos sobre construcción en la arquitectura tradicional.

David Rivera: Historiador y profesor del Departamento de Composición de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid y Doctor por la misma universidad. Sus investigaciones y publicaciones están centradas en el estudio del patrimonio arquitectónico moderno y la utilización de la imagen cinematográfica como herramienta de análisis de la arquitectura.

+ info

[:gl]

O documental A delirante historia de La Pagoda dirixido por Andrés Rubio describe a demolición en xullo de 1999 de «O Pagode», unha das obras máis populares de Miguel Fisac. Dende as súas orixes manchegas ata a súa chegada a Madrid descubrimos un dos arquitectos máis interesantes, complexos e incomprendidos do período franquista e da transición cara á democracia. A delirante historia do Pagoda estreouse en 2011 no Festival de Cine de Arquitectura de Róterdam. A edición en DVD inclúe tamén o curto audiovisual Razón e ser dos tipos, dos realizadores Fermín Blanco e Álex del Río.

ARQUITECTO. Miguel Fisac (1913-2006)

O arquitecto manchego achegou ao século XXI un exemplo de dilixencia investigadora, de experimentación construtiva e inventiva tecnolóxica, de creatividade aplicada ao proxecto. Os seus famosos «ósos» foron vigas de formigón pretensar de sección oca con formas similares a estruturas óseas. Pouco simpatizante da arquitectura do Movemento Moderno, para Fisac a esencia da arquitectura era material, non técnica, e a tradición era unha fonte de coñecemento tan válida como as experiencias contemporáneas. O recoñecemento chegoulle ao final da súa vida coa obtención, en 1994, da Medalla de Ouro da Arquitectura (CSCAE), en 1997, do Premio Antonio Camuñas de Arquitectura e, en 2003, do Premio Nacional de Arquitectura.

REALIZADOR. Andrés Rubio (1962)

Xornalista cultural especializado en viaxes, arquitectura e deseño. Os seus artigos foron publicados no xornal El País e nas revistas El País Semanal e a Repubblica delle donne. Publicou artigos sobre arquitectura española contemporánea nas revistas Bauwelt e Architecture.

Cofundador da galería de arte madrileña Mad is Mad, un espazo de creación artística. Compilador e tradutor da antoloxía de poemas A árbore vermella, versos para cerimonias laicas (editorial Demipage). O seu primeiro documental, Campillo si, quero, estreouse en 2007 no Festival Internacional de cine de Reykjavyk (Islandia) e foi proxectado en máis de 40 países.

AUTORES DO LIBRETO. Luis Maldonado e David Rivera

Luis Maldonado: Director da Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid dende 2008 e do Centro de Investigación de Arquitectura Tradicional (CIAT). Investigador do Grupo de Investigación Paisaxe Cultural da UPM. Foi profesor invitado en numerosas universidades. Dirixiu proxectos de investigación financiados pola Unión Europea e polo Plan Nacional de I+D. Autor de libros e de artigos diversos sobre construción na arquitectura tradicional.

David Rivera: Historiador e profesor do Departamento de Composición da Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid e Doutor pola mesma universidade. As súas investigacións e publicacións están centradas no estudo do patrimonio arquitectónico moderno e a utilización da imaxe cinematográfica como ferramenta de análise da arquitectura.

+ info

[:en]

The documentary The delirious history of La Pagoda directed by Andrés Rubio describes the demolition in July, 1999 of «The Pagoda», one of the Michael Fisac’s most popular works. From his of La Mancha origins up to his arrival to Madrid we discover one of the most interesting, complex and unincluded architects of the pro-Franco period and of the transition towards the democracy. The delirious history of the Pagoda had the premiere in 2011 in the Festival of Cinema of Róterdam’s Architecture. The edition in DVD includes also the short one audio-visual Reason and to be of the types, of the producers Fermín Blanco and Álex of the Rio.

ARCHITECT. Miguel Fisac (1913-2006)

The of La Mancha architect has contributed to the 21st century an example of investigative diligence, of constructive experimentation and technological inventiveness, of creativity applied to the project. His famous «bones» were girders of concrete pretensado of hollow section with forms similar to bony structures. Little sympathizer with the architecture of the Modern Movement, for Fisac the essence of the architecture was material, not technology, and the tradition was a source of knowledge so valid as the contemporary experiences. The recognition came to him at the end of his life with the obtaining, in 1994, of the Golden medal of the Architecture (CSCAE), in 1997, of the Prize Antonio Camuñas of Architecture and, in 2003, of the National Prize of Architecture.

PRODUCER. Andrés Rubio (1962)

Cultural journalist specialized in trips, architecture and design. His articles have been published in the periodic El País newspaper and in the magazines Weekly El País newspaper and the Repubblica delle donne. It has published articles about Spanish contemporary architecture in the magazines Bauwelt and Architecture.

Co-founder of the gallery of art of Madrid Mad is Mad, a space of artistic creation. Collector and translator of the anthology of poems The red tree, verses for lay ceremonies (publishing house Demipage). His first documentary, Campillo yes, I want, it had the premiere in 2007 in the International Festival of Reykjavyk’s cinema (Iceland) and it has been projected in more than 40 countries.

AUTHORS DEL LIBRETTO. Luis Maldonado and David Rivera

Luis Maldonado: The director of the Technical Top School of Architecture of Madrid from 2008 and of the Center of Investigation of Traditional Architecture (CIAT). Investigator of the Group of Investigation Cultural Landscape of the UPM. He has been a teacher invited in numerous universities. It has directed projects of investigation financed by the European Union and by the National Plan of research and development. Author of books and of diverse articles about construction in the traditional architecture.

David Rivera: Historian and teacher of the Department of Composition of the Technical Top School of Architecture of Madrid and Doctor for the same university. His investigations and publications are centred on the study of the architectural modern heritage and the utilization of the cinematographic image as tool of analysis of the architecture.

+ info

[:]

Dibujos · PabloToméDebuxos · PabloToméDrawings · PabloTomé

0

El arquitecto y artista compostelano Pablo Tomé presenta en Espazo en Branco su ultima exposición individual titulada Dibujos.

Este su ultimo trabajo es una propuesta a ver nuestra ciudad, sus alrededores, sus habitantes y sus recovecos desde el punto de vista de su curiosidad arquitectónica, no solo por el corte de los edificios o las calles, pero por cada forma humana o animal que la compone, recreandonos en su estilo fluido y sugerente.

Dibujos llenos de expresion y de vida, dibujos que atrapan el momento como cajas de tiempo, dibujos en los que se exhalta lo cotidiano, dibujos que nos transportan a ver y a vernos desde una mirada personal, intimista y llena de sentimiento.

PABLO TOMÉ HERRERO es arquitecto por la Escuela de Arquitectura de Madrid (1984). Profesor de Representación y Teoría Arquitectónica en la Escuela de Arquitectura de A Coruña entre 1986 y 2010. Coordinador de Proyectos y Obras del Consorcio de Santiago de Compostela desde 1996. Responsable de diseño de Galería Trinta en Santiago de Compostela desde 1999.

Espazo en Branco. Viernes 10 de Enero del 2014. A partir de las 8 de la tarde.
Rúa de San Pedro 83, Compostela.
Del 10 al 24 de Enero en horario de martes a sabado de 7 a 9h.

+ info

O arquitecto e artista compostelán Pablo Tomé presenta en Espazo en Branco a súa ultima exposición individual titulada Debuxos.

Este o seu ultimo traballo é unha proposta a ver a nosa cidade, os seus arredores, os seus habitantes e as súas revoltas dende o punto de vista da súa curiosidade arquitectónica, non só polo corte dos edificios ou as rúas, pero por cada forma humana ou animal que a compón, recreandonos no seu estilo fluído e suxestivo.

Debuxos cheos de expresion e de vida, debuxos que atrapan o momento como caixas de tempo, debuxos nos que se exhalta o cotián, debuxos que nos transportan a ver e a vernos dende unha mirada persoal, intimista e chea de sentimento.

PABLO TOMÉ HERRERO é arquitecto pola Escola de Arquitectura de Madrid (1984). Profesor
de Representación e Teoría Arquitectónica na Escola de Arquitectura da Coruña entre 1986 e 2010. Coordinador de Proxectos e Obras do Consorcio de Santiago de Compostela dende 1996. Responsable de deseño de Galería Trinta en Santiago de Compostela dende 1999.

Espazo en Branco. Venres 10 de Xaneiro do 2014. A partir das 8 da tarde.
Rúa de San Pedro 83, Compostela.
Do 10 ao 24 de Xaneiro en horario de martes a sabado de 7 a 9h.

+ info

The architect and from Santiago de Compostela artist Pablo Tomé presents in Espazo in Branco his last individual qualified exhibition Drawings.

This his last work is an offer to seeing our city, his surroundings, his inhabitants and his turns from the point of view of his architectural curiosity, not only for the cut of the buildings or the streets, but for every human or animal form that composes it, enjoying ourselves in his fluid and suggestive style.

Drawings full of expression and of life, drawings that catch the moment as boxes of time, drawings in which exhalta the daily thing, drawings that transport us to seeing and to meeting from a personal look, intimist one and flood of feeling.

PABLO TOMÉ HERRERO is an architect for the School of Architecture of Madrid (1984). Teacher of Representation and Architectural Theory in the School of Architecture of To Corunna between 1986 and 2010. Coordinator of Projects and Works of the Consortium of Santiago de Compostela from 1996. Person in charge of design of Gallery Trinta in Santiago de Compostela from 1999.

Espazo en Branco. Friday On January 10, 2014. From 8 p.m.
Rúa de San Pedro 83, Compostela.
From January 10 to January 24 in schedule from Tuesday until Saturday of 7 to 9h.

+ info

[:es]Agnieszka Stepien – Lorenzo Barnó · Stepienybarno | Identidad digital [:gl]Stepienybarno · Identidade dixital [:en]Stepienybarno · Digital identity[:]

[:es]

Stepienybarno es un estudio de arquitectura y comunicación online, afincado en Estella (Navarra, España). Aunque una buena parte de su tiempo lo dedican a realizar proyectos de arquitectura y lo compaginan con profundizar en los diversos temas que les van interesando en cada momento, por los que han sido premiados y publicados en diferentes medios.

“Nuestra actividad se sustenta en tres pilares básicos: la investigación, la publicación y la redacción de proyectos de arquitectura”.

Fruto de esta filosofía surgen proyectos como, Sinergia Sostenible, el congreso Equiciudad, redactores de La ciudad viva, o el blog de Stepienybarno, éste último con presencia en la red desde mayo 2009 y que en diciembre de 2013, se ha convertido en el segundo blog más influyente (entre una selección de más de 100 blogs) de arquitectura  en el mundo en lengua hispana, según el ranking ebuzzing.

Como son muchos y variados los temas que tocan, hoy sólo hablaremos con ellos de identidad digital, aprovechando el hilo de una discusión iniciada en las redes sociales.

stepienybarno
stepienybarno

¿Qué es la identidad digital?

Lo mismo que cada uno de nosotros tenemos una identidad fuera del mundo online, en la red ocurre exactamente lo mismo y debemos cuidar nuestra Identidad de la cual dependerá, posteriormente, nuestra propia reputación online. El problema es que, muchas veces no se es consciente de ello y se está en la red de cualquier manera. Así, como en el mundo físico te vistes de una manera concreta de acuerdo a las circunstancias y tu personalidad o no se te ocurre entrar en una habitación sin llamar; en el mundo online, también, debes cuidar todos los detalles para que tu presencia en la red sea lo más consecuente posible con lo que realmente eres. Cuanto más sincero y transparente, mejor.

Tú Identidad real será la suma de la identidad digital con la identidad offline; es decir, su hibridación. Es importante recalcar que las dos son igualmente reales.

Así, gracias a ella, cualquier arquitecto o estudio de arquitectura puede mejorar su visibilidad, notoriedad y reputación digital. De todas formas, conviene insistir en que, aunque es complicado garantizar nada, cuanto mejor sea tú Identidad Digital, mayores oportunidades laborales y de colaboraciones tendrás gracias a ella. Eso sí, quien piense que por estar en Facebook y Twitter le va a caer algún encargo, está muy equivocado. Lo que hace la reputación digital es aumentar tus posibilidades y sólo en el caso de que lo hagas muy bien, lo demás… a Lourdes.

 ¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional en este campo?

Últimamente, se habla mucho de tirarse rápido a la piscina y validar la idea de negocio cuanto antes y así  es como hemos funcionado desde Stepienybarno.

La atracción por el mundo de la Identidad Digital y la comunicación online surge aproximadamente hace 4 años, aunque con Stepienybarno en la red llevemos más tiempo. Lo bueno de la Nueva Era Digital es que para conocer profundamente un tema ya no hay que ir, necesariamente,  a las Escuelas o hacer un carísimo Máster. Nosotros, poco a poco, nos hemos ido formando y se puede decir que invirtiendo mucho tiempo pero cero euros, hemos hecho nuestro propio “autoMáster”.

Así, hemos leído como cosacos y, sobre todo, hemos ido probando en la práctica, todo lo que aprendíamos en la teoría, en tiempo real y en nuestras propias carnes. Por ello, lo que ahora hacemos está avalado por nuestra propia Identidad Digital de Stepienybarno y todo el conocimiento adquirido y, casi siempre, compartido en estos años.

¿Qué os llevó a abriros camino en el campo de la identidad digital? ¿Quiénes son a vuestro criterio los clientes potenciales de este servicio?

Comenzamos haciendo páginas Web hace 6 años y, desde entonces, hemos ido evolucionado hacia una visión más panorámica del tema, dando prioridad a conceptos como rastro digital o visibilidad.

Creemos  que, la mejor forma de hacer un buen Proyecto de Identidad Digital es entrando de lleno en el concepto de empresa que muchos estudios de arquitectura no suelen tener nada claro. A partir de ahí, pasamos a analizar las mejores técnicas y tácticas de comunicación online y, finalmente, estudiamos qué herramientas digitales (web, blog, redes sociales) son las más adecuadas para cada caso.

Eso sí, nuestro público son los arquitectos. Entendemos que, por el hecho de ser arquitectos, interesarnos a muerte la arquitectura y tener nuestro propio estudio, podemos entender el complejo mundo de nuestro gremio. Este colectivo está formado por gente muy particular  (ser arquitecto, en muchos casos, es una forma de vida), que se dedican a una profesión cuyos entresijos son más bien desconocidos para el resto de los mortales.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades en su puesta en marcha?

La puesta en marcha está siendo sencilla y natural. Estamos muy convencidos de que el servicio que ofrecemos es muy necesario para los arquitectos, y los arquitectos con los que hemos empezado a trabajar, parece que así lo ven. También hemos hecho Proyectos de Identidad Digital para Universidades de Arquitectura como la de Málaga (+ arquitectura.uma.es), congresos de arquitectura y sostenibilidad (+ equiciudad.es) o instituciones, como la asociación de arquitectura y sostenibilidad ASA (ver blog, aquí).

De todas formas, no queremos que esto se vaya de las manos y vamos avanzando poco a poco y sin mucho ruido. Más adelante, sí que lanzaremos el tema con más potencia y el problema puede llegar a ser como escalar nuestra aventura; pero bueno… ¡ojalá todos los problemas sean así!

¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a tu trabajo actual?

En nuestro caso, por partida triple. La principal razón de que hoy podamos dedicarnos a realizar Proyectos de Identidad Digital (PID) es que gracias a nuestro blog de Stepienybarno hemos conseguido una buena visibilidad y una adecuada reputación digital. El blog es de arquitectos y para arquitectos.

Igualmente importante es que, con nuestros servicios nos enfocamos a un nicho de clientes que, nuevamente, son los arquitectos; así que, es fundamental que nosotros también lo seamos.

Y, por último, el ser arquitectos y tener la capacidad de leer las situaciones de una manera transversal e inatentando atar siempre cabos sueltos, nos ha servido mucho a la hora de presentar nuestros servicios de Identidad Digital.

Stepienybarno impartiendo un curso identidad Digital para Arquitectos
Stepienybarno impartiendo un curso identidad Digital para Arquitectos

¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados? ¿Le veis futuro?

Lo bueno de nuestra historia es que no hemos trazado objetivos previos, sino que hemos ido confiando en la vida. El destino sabe muchas veces lo que nos conviene mucho mejor que nosotros mismos y las circunstancias han sido propicias para que hayamos acabado desempeñando este trabajo. Lo bueno es que, hace cuatro años, no nos podíamos ni imaginar que nuestros derroteros profesionales iban a ir por aquí y, sin embargo, hoy no quisiéramos que hubieran ido por otro sitio.

¿Futuro? Probamente sí; ahora mismo, ya tenemos casi tantos clientes como podemos atender y todavía no hemos usado la viabilidad que el propio blog tiene a la hora de llegar a muchos arquitectos. Con más de  30.000 visitas al mes y con un 90% de arquitectos entre nuestros lectores, lo normal es que nuestra actividad sigua adelante y podamos crecer con comodidad.

Eso sí, lo mismo que tampoco hemos buscado especialmente lo que ahora hacemos, nos dejamos las puertas abiertas para que dentro de tres o cuatro años estemos metidos en otras historias. Somos culos inquietos por naturaleza.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les daríais?

El mundo de la comunicación digital está petado de gente; a su vez, hay muchos profesionales trabajando  sobre el concepto de Identidad Digital; la clave está en segmentar el mercado, encontrar nichos y buscar océanos azules.

En nuestra opinión, para trabajar con arquitectos de manera seria, conviene ser arquitecto. La otra opción es provenir del mundo de la comunicación y meterte de lleno en la arquitectura; lo cual es mucho más difícil!! Así que, animaríamos a otros arquitectos a adentrarse en los campos de la Identidad Digital. Eso sí, te tiene que gustar mucho, pues hay que meter cientos de horas para formarte bien, y echarle toda la pasión del mundo. En nuestro caso, estos nuevos senderos nos gustan tanto o más como proyectar arquitectura; así que, de alguna manera, somos muy afortunados.

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Es importante que las propias Escuelas apuesten por un cambio radical y sean más conscientes de que la crisis y las Nuevas Tecnologías han cambiado la realidad de manera drástica. Por tanto, tendrá que haber un grupo de arquitectos que pueda seguir haciendo arquitectura, digamos, más “tradicional”; pero, otros muchos arquitectos han de buscarse los garbanzos en la periferia de la arquitectura o usar las virtudes que tenemos por el hecho de ser arquitectos para adentrarse en otros terrenos laborales.

La nueva era digital va a toda velocidad y quien no se suba al carro ya, lo va a tener muy complicado luego. A su vez, los que continúen pensando que pueden competir por un trozo del pastel contra otros 100 compañeros, tarde o temprano, la palmarán. Renovarse o morir.

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

El mayor tesoro de un país es su capital humano. Sin embargo, entre recortes y políticas de austeridad se está consiguiendo que mucha gente no vea otra opción y se tenga que ir fuera. Los que se van, a diferencia de otras épocas de la historia, en mucos casos, son los mejores. Estamos haciendo el ridículo y aunque, con el tiempo, medio salgamos de la crisis, todo esto lo pagaremos con creces. Mientras tanto, otros países, como Alemania, se aprovechan de todo el dinero invertido por nuestro estado en la formación de los que ahora se tienen que ir. En el caso de los arquitectos, todo ello se eleva a la máxima potencia.

La culpa del éxodo, por supuesto, no la tiene quien se va, que normalmente lo hace con gran pesar; sino los que están controlando el cotarro mientras siguen viviendo como marqueses.

Chuck Norris #NOalaLSP | stepienybarno

¿Cómo veis el futuro de la profesión?

Nuestros representantes no parecen que lo hayan hecho especialmente bien y, si la situación ya de por sí es complicadísima, la ausencia de acciones ilusionantes y eficientes que lleguen desde arriba, hace que estemos en la cuerda floja.

A su vez, la nuestra es una profesión que hasta hace cuatro días veía con malos ojos hacer publicidad de su trabajo; de hecho, durante muchos años estaba prohibido.

Que debiera haber honorarios mínimos… seguramente sí, y todos competiríamos en igualdad de condiciones, pero no los hay; así que, toca espabilarse.

No tenemos mentalidad empresarial y es una locura que los estudios de arquitectura sigan viendo como ideas malditas, palabras como empresa o marketing. O nos ponemos las pilas o no seremos capaces de buscar ninguna vía de salida profesional para el colectivo.

Necesitamos un cambio brutal que casi seguro no vendrá desde arriba. A su vez, Luis de Guindos está a punto de ponernos la puntilla con una ley estúpida que no hará más que empeorar la situación para todos, incluida la sociedad a la que se supone que debiera proteger.

Aun así, como bien dice Bauman, aunque no hay ningún motivo racional para ser optimista; nosotros no perdemos la esperanza y nos empeñamos en soñar con un mundo mejor en el que la arquitectura y los arquitectos ocupen un papel destacado.

Stepienybarno · Identidad digital
Enero 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Agnieszka y Lorenzo su tiempo y predisposición con este espacio.

[:en]

Stepienybarno is a study of architecture and communication online, bought property in Estella (Navarre, Spain). Though a good part of his time is dedicated by them to realizing projects of architecture and arrange it in spite of penetrating into the diverse topics in that they are interested in every moment, by that they have been rewarded and published in different means.

“Our activity is sustained in three basic props: the investigation, the publication and the project draft of architecture”.

Fruit of this philosophy projects arise as, Sinergia Sostenible, the Equiciudad congress, editors of La ciudad viva, or the blog de Stepienybarno, the latter with presence in the network from May, 2009 and that in December, 2013, has turned into the most influential second blog (between a selection of more than 100 blogs) of architecture into the world into Hispanic language, according to the ebuzzing´s ranking.

Since there are great and varied the topics that touch, today only we will speak with them about digital identity, taking advantage of the thread of a discussion initiated in the social networks.

stepienybarno

What is the digital identity?

The same thing that each of us we have an identity out of the world online, in the network happens exactly the same thing and we must take care of our Identity on which our own online reputation will depend, later. The problem is that, often one is not consciously of it and one is in the network anyhow. This way, since in the physical world you dress in a concrete way of agreement to the circumstances and your personality or it does not happen to you to enter a room without calling; in the world online, also, you must take care of all the details in order that your presence in the network is as consistent as possible with what really you are. The more sincere and transparent, better.

You royal Identity will be the sum of the digital identity with the identity offline; it is to say, his hybridization. It is important to stress that the two are equally royal.

This way, thanks to her, any architect or study of architecture it can improve his visibility, reputation and digital reputation. Of all forms, it suits to insist that, though it is complicated to guarantee nothing, better all that you are A Digital Identity, major labor opportunities and of collaborations you will have thanks to her. It yes, the one who thinks that for being in Facebook and Twitter is going to fall some order, is very wrong. What does the digital reputation is to increase your possibilities and only in case you do it very well, the rest … to Lourdes.

Which has been your formation and professional path in this field?

Lately, one speaks to throw itself rapidly to the swimming pool and to validate the idea of business as soon as possible and this way it is since we have worked from Stepienybarno.

The attraction for the world of the Digital Identity and the communication online arises approximately 4 years ago, though with Stepienybarno in the network we go more time. The good of the New Digital Age is that to know deeply a topic already it is not necessary to go, necessarily, to the Schools or do the most expensive Máster. We, little by little, have been formed and it is possible to say that investing a lot of time but zero Euros, we have made own ours“autoMáster”.

This way, we have read as Cossacks and, especially, we have been trying in the practice, everything what we were learning in the theory, real time and in our own meats. For it, which now we do it is supported by our Stepienybarno’s own Digital Identity and the whole acquired knowledge and, almost always, shared in these years.

¿What did you lead to opening way you in the field of the digital identity? Who are they to your criterion the potential clients of this service?

We start by doing web pages 6 years ago and, since then, we have gone evolved towards a more panoramic vision of the topic, giving priority to concepts as digital track or visibility.

We believe that, the best way of doing a good Project of Digital Identity is entering squarely in the concept of company that many studies of architecture are not in the habit of having anything clear. From there, we happen to analyze the best technologies and tactics of communication online and, finally, we study what digital tools (web, blog, social networks) are most adapted for every case.

It yes, our public they are the architects. We understand that, for the fact of being architects, we to be interested to death in the architecture and to have our own study, we can understand the complex world of our union. This group is formed by very particular people (to be an architect, in many cases, it is a form of life), that devote themselves to a profession which mesenteries are not rather known for the rest of the mortal ones.

Did you meet many difficulties in his putting in march?

The putting in march is simple and natural. We are be very sure that the service that we offer belongs very necessary for the architects, and the architects with whom we have started working, it seems that like that they see it. Also we have done Projects of Digital Identity for Universities of Architecture as that of Malaga (+ arquitectura.uma.es), congresses of architecture and sustainability (+ equiciudad.es) or institutions, as the association of architecture and sustainability (look their blog, here).

Of all forms, we do not want that this goes away of the hands and are advancing little by little and without very much noise. Hereinafter, yes that we will throw the topic with more power and the problem can manage to be like to climb our adventure; but good … Let’s hope all the problems are like that!

Do you think that to study Architecture has been a fundamental passport to have come to your current work?

In our case, for triple item. The principal reason of which today we could devote to carry out Projects of Digital Identity (PID) is that thanks to our Stepienybarno’s blog we have obtained a good visibility and a suitable digital reputation. The blog belongs to architects and for architects.

Equally importantly it is that, with our services we focus on a clients’ niche that, again, they are the architects; so, it is fundamental that we also it are.

And, finally, the being architects and to have the aptitude to read the situations of a transverse way and uncommitting an outrage to tie always ropes, it has served us very much at the moment of presenting our services of Digital Identity.

Stepienybarno giving a course Digital identity for Architects

Are you satisfied with the reached aims? Do you see him future?

The good of our history is that we have not planned previous aims, but we have been trusting in the life. The destination knows often what is convenient for us much better than we themselves and the circumstances have been propitious in order that we have finished recovering this work. The good thing is that, four years ago, we could imagine that our professional courses were going to go hereabouts and, nevertheless, today we did not want that they had gone for another site.

Future? Honestly yes; just now, already we have almost so many clients since we can attend and still we have not used the viability that the own blog has at the moment of coming to many architects. With more than 30.000 visits a month and with 90 % of architects between our readers, the normal thing is that our activity sigua improves and let’s be able grow with comfort.

It we have not also looked specially what now we do, we leave the opened doors ourselves in order that in three or four years we are put in other histories. We are anxious anuses for nature.

Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? How to complete his studies? What other advices would you give them?

The world of the digital communication is petado of people; in turn, there are many professionals working on the concept of Digital Identity; the key is in segmenting the market, finding niches and looking for blue oceans.

In our opinion, to work with architects of a serious way, it suits to be an architect. Another option is to come from the world of the communication and to get squarely into the architecture; which is much more difficult!! So, it would encourage other architects to enter the fields of the Digital Identity. It yes, you have to like very much, so it is necessary to put hundreds of hours to be formed well, and throw the whole passion of the world. In our case, we like these new paths so much or more like to project architecture; so, somehow, we are very lucky.

Do you believe that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?

It is important that the own Schools bet for a radical change and are more conscious that the crisis and the New Technologies have changed the reality of a drastic way. Therefore, there will have to be a group of architects that it could continue doing architecture, let’s say, «more «traditional»; but, other many architects have to seek for the chick-peas in the periphery of the architecture or to use the virtues that we take as the fact of being architects to enter other labor areas.

The new digital age goes full speed and the one who is not raised to the car already, is going to have it very complicated then. In turn, which continue thinking that they can compete for a chunk of the cake against other 100 companions the sooner or later, they will die. Renew or die.

What do you think of those that they have been going to work abroad?

The major exchequer of a country is his human capital. Nevertheless, between cuts and contractionary policies there is obtained that great people do not see another option and has to go away out. Those who go away, unlike other epochs of the history, in mucos cases, are the best. We are doing the ridiculous one and though, with the time, way we go out of the crisis, all that we will pay it fully. Meanwhile, other countries, as Germany, take advantage of all the invested money for our condition in the formation of those who now have to go away. In case of the architects, all this rises up to the maximum power.

The fault of the exodus, certainly, does not have the one who goes away, that normally does it with great sorrow; but those who are controlling the night shelter while they continue living as Marquesses.

Chuck Norris #NOalaLSP | stepienybarno

How do you see the future of the profession?

Our representatives do not seem that they have done it specially well and, if the situation already of for yes is the most complicated, the absence of actions ilusionantes and efficient that come from above, it does that we are in the tightrope.

In turn, ours is a profession that until four days ago it saw with bad eyes to do advertising of his work; of fact, for many years it was prohibited.

That there must be minimal fees … surely yes, and we all would compete in equality of conditions, but they are not; so, it touches espabilarse.

We do not have managerial mentality and it is a madness that the studies of architecture continue seeing as damned ideas, words as company or marketing. Or we put on the batteries or we will not be capable of looking for any route of professional exit for the group.

We need a change brutal that almost sure will not come from above. In turn, Luis de Guindos trees is on the verge of putting on the tack with a stupid law that will not do any more that to worsen the situation for all, included the company to which it is supposed that it must protect.

Even this way, as good Bauman says, though there is no rational motive for being optimita; we do not lose the hope and pledge in dreaming with a better world in which the architecture and the architects occupy an out-standing paper.

Stepienybarno ·  Digital identity

January 2014

stepienybarno en linkedin

stepienybarno en twitter

stepienybarno en facebook

Related articles:

Proyectos de identidad digital de arquitectura

Visibilidad de los arquitectos en la era digital

¿Estudios de arquitectura o empresas de arquitectura?

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Agnieszka and Lorenzo his time and predisposition with this space.

[:gl]

Stepienybarno é un estudo de arquitectura e comunicación online, afincado en Estella (Navarra, España). Aínda que unha boa parte do seu tempo o dedican a realizar proxectos de arquitectura e o compaxinan con afondar nos diversos temas que lles van interesando en cada momento, polos que foron premiados e publicados en diferentes medios.

“A nosa actividade susténtase en tres piares básicos: a investigación, a publicación e a redacción de proxectos de arquitectura”.

Froito desta filosofía xorden proxectos como, Sinergia Sostenible, o congreso Equiciudad, redactores de La ciudad viva, ou o blog de Stepienybarno, este último con presenza na rede dende maio 2009 e que en decembro de 2013, se converteu no segundo blog máis influente (entre unha selección de máis de 100 blogs) de arquitectura no mundo en lingua hispana, segundo o ranking ebuzzing.

Como son moitos e variados os temas que tocan, hoxe só falaremos con eles de identidade dixital, aproveitando o fío dunha discusión iniciada nas redes sociais.

stepienybarno

¿Que é a identidade dixital?

O mesmo que cada un de nós temos unha identidade fóra do mundo online, na rede acontece exactamente o mesmo e debemos coidar a nosa Identidade da cal dependerá, posteriormente, a nosa propia reputación online. O problema é que, moitas veces non se é consciente diso e estase na rede de calquera xeito. Así, como no mundo físico te vistes dun xeito concreto de acordo ás circunstancias e a túa personalidade ou non se che ocorre entrar nun cuarto sen chamar; no mundo online, tamén, debes coidar todos os detalles para que a túa presenza na rede sexa o máis consecuente posible co que realmente es. Canto máis sincero e transparente, mellor.

A túa Identidade real será a suma da identidade dixital coa identidade offline; é dicir, a súa hibridación. É importante recalcar que as dúas son igualmente reais.

Así, grazas a ela, calquera arquitecto ou estudo de arquitectura pode mellorar a súa visibilidade, notoriedade e reputación dixital. De todos os xeitos, convén insistir en que, aínda que é complicado garantir nada, canto mellor sexa ti Identidade Dixital, maiores oportunidades laborais e de colaboracións terás grazas a ela. Iso si, quen pense que por estar en Facebook e Twitter lle vai caer algún encargo, está moi equivocado. O que fai a reputación dixital é aumentar as túas posibilidades e só no caso de que o fagas moi ben, o demais… a Lourdes.

¿Cal foi a vosa formación e traxectoria profesional neste campo?

Últimamente, fálase moito de tirarse rápido á piscina e validar a idea de negocio canto antes e así é como funcionamos dende Stepienybarno.

A atracción polo mundo da Identidade Dixital e a comunicación online xorde aproximadamente hai 4 anos, aínda que con Stepienybarno na rede levemos máis tempo. O bo da Nova Era Dixital é que para coñecer profundamente un tema xa non hai que ir, necesariamente, ás Escolas ou facer un caro Máster. Nós, pouco a pouco, fómonos formando e pódese dicir que investindo moito tempo pero cero euros, fixemos o noso propio “autoMáster”.

Así, lemos como cosacos e, sobre todo, fomos probando na práctica, todo o que aprendiamos na teoría, en tempo real e nas nosas propias carnes. Por iso, o que agora facemos está avalado pola nosa propia Identidade Dixital de Stepienybarno e todo o coñecemento adquirido e, case sempre, compartido nestes anos.

¿Que vos levou a abrirvos camiño no campo da identidade dixital? ¿Quen é ao voso criterio os clientes potenciais deste servizo?

Comezamos facendo páxinas Web hai 6 anos e, dende entón, fomos evolucionado cara a unha visión máis panorámica do tema, dando prioridade a conceptos como rastro dixital ou visibilidade.

Cremos que, a mellor forma de facer un bo Proxecto de Identidade Dixital é entrando de cheo no concepto de empresa que moitos estudos de arquitectura non adoitan ter nada claro. A partir de aí, pasamos a analizar as mellores técnicas e tácticas de comunicación online e, finalmente, estudamos que ferramentas dixitais (web, blog, redes sociais) son as máis axeitadas para cada caso.

Iso si, o noso público son os arquitectos. Entendemos que, polo feito de ser arquitectos, interesarnos a morte a arquitectura e ter o noso propio estudo, podemos entender o complexo mundo do noso gremio. Este colectivo está formado por xente moi particular (ser arquitecto, en moitos casos, é unha forma de vida), que se dedican a unha profesión cuxas interioridades son máis ben descoñecidas para o resto dos mortais.

¿Encontrástesvos con moitas dificultades na súa posta en marcha?

A posta en marcha está sendo sinxela e natural. Estamos moi convencidos de que o servizo que ofrecemos é moi necesario para os arquitectos, e os arquitectos cos que empezamos a traballar, parece que así o ven. Tamén fixemos Proxectos de Identidade Dixital para Universidades de Arquitectura como a de Málaga (+ arquitectura.uma.es), congresos de arquitectura y sostenibilidad (+ equiciudad.es) o instituciones, como la asociación de arquitectura y sostenibilidad ASA (ver blog, aquí).

De todos os xeitos, non queremos que isto se vaia das mans e imos avanzando pouco a pouco e sen moito ruído. Máis adiante, si que lanzaremos o tema con máis potencia e o problema pode chegar a ser como escalar a nosa aventura; pero bo… ¡ogallá todos os problemas sexan así!

¿Considerades que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao teu traballo actual?

No noso caso, por partida tripla. A principal razón de que hoxe poidamos dedicarnos a realizar Proxectos de Identidade Dixital (PID) é que grazas ao noso blog de Stepienybarno conseguimos unha boa visibilidade e unha axeitada reputación dixital. O blog é de arquitectos e para arquitectos.

Igualmente importante é que, cos nosos servizos nos enfocamos a un nicho de clientes que, novamente, son os arquitectos; así que, é fundamental que nós tamén o sexamos.

E por último o ser arquitectos e ter a capacidade de ler as situacións dun xeito transversal e inatentando atar sempre cabos soltos, serviunos moito á hora de presentar os nosos servizos de Identidade Dixital.

Stepienybarno impartindo un curso identidade Dixital para Arquitectos

¿Estades contentos cos obxectivos alcanzados? ¿Védelo futuro?

O bo da nosa historia é que non trazamos obxectivos previos, senón que fomos confiando na vida. O destino sabe moitas veces o que nos convén moito mellor ca nós mesmos e as circunstancias foron propicias para que acabásemos desempeñando este traballo. O bo é que, hai catro anos, non nos podiamos nin imaxinar que os nosos rumbos profesionais ían ir por aquí e, non obstante, hoxe non quixeramos que tivesen ido por outro sitio.

¿Futuro? Probamente si; agora mesmo, xa temos case tantos clientes como podemos atender e aínda non usamos a viabilidade que o propio blog ten á hora de chegar a moitos arquitectos. Con máis de 30.000 visitas ao mes e cun 90% de arquitectos entre os nosos lectores, o normal é que a nosa actividade sigua adiante e poidamos crecer con comodidade.

Iso si, o mesmo que tampouco buscamos especialmente o que agora facemos, nos deixamos as portas abertas para que dentro de tres ou catro anos esteamos metidos noutras historias. Somos cus inquedos por natureza.

¿Animaríades outros arquitectos a seguir os vosos pasos? ¿Que pasos considerades que deberían dar? ¿Como completar os seus estudos? Que outros consellos lles darías?

O mundo da comunicación dixital está petado de xente; á súa vez, hai moitos profesionais traballando sobre o concepto de Identidade Dixital; a clave está en segmentar o mercado, encontrar nichos e buscar océanos azuis.

Na nosa opinión, para traballar con arquitectos de xeito serio, convén ser arquitecto. A outra opción é provir do mundo da comunicación e meterse de cheo na arquitectura; o cal é moito máis difícil!! Así que, animariamos outros arquitectos a internarse nos campos da Identidade Dixital. Iso si, tenche que gustar moito, pois hai que meter centos de horas para formarte ben, e botarlle toda a paixón do mundo. No noso caso, estes novos sendeiros gústannos tanto ou máis como proxectar arquitectura; así que, dalgún xeito, somos moi afortunados.

¿Credes que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

É importante que as propias Escolas aposten por un cambio radical e sexan máis conscientes de que a crise e as Novas Tecnoloxías cambiaron a realidade de xeito drástico. Polo tanto, terá que haber un grupo de arquitectos que poida seguir facendo arquitectura, digamos, máis «tradicional»; pero, outros moitos arquitectos han de buscarse os garavanzos na periferia da arquitectura ou usar as virtudes que temos polo feito de ser arquitectos para internarse noutros terreos laborais.

A nova era dixital vai a toda velocidade e quen non se suba ao carro xa, vaino ter moi complicado logo. Á súa vez, os que continúen pensando que poden competir por un anaco do pastel contra outros 100 compañeiros, tarde ou cedo, palmarana. Renovarse ou morrer.

¿Que opinades dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

O maior tesouro dun país é o seu capital humano. Non obstante, entre recortes e políticas de austeridade estase a conseguir que moita xente non vexa outra opción e se teña que ir fóra. Os que se van, a diferenza doutras épocas da historia, en mucos casos, son os mellores. Estamos a facer o ridículo e aínda que, co tempo, medio saiamos da crise, todo isto pagarémolo de sobra. Mentres tanto, outros países, como Alemaña, aprovéitanse de todo o diñeiro investido polo noso estado na formación dos que agora se teñen que ir. No caso dos arquitectos, todo iso elévase á máxima potencia.

A culpa do éxodo, por suposto, non a ten quen se vai, que normalmente o fai con gran pesar; senón os que están a controlar o cotarro mentres seguen vivindo como marqueses.

Chuck Norris #NOalaLSP | stepienybarno

¿Como vedes o futuro da profesión?

Os nosos representantes non parecen que o fixesen especialmente ben e, se a situación xa de por si é complicada, a ausencia de accións ilusionantes e eficientes que cheguen dende arriba, fai que esteamos na corda frouxa.

Á súa vez, a nosa é unha profesión que ata hai catro días vía con malos ollos facer publicidade do seu traballo; de feito, durante moitos anos estaba prohibido.

Que debese haber honorarios mínimos… seguramente si, e todos competiriamos en igualdade de condicións, pero non os hai; así que, toca espertarse.

Non tenemos mentalidade empresarial e é unha loucura que os estudos de arquitectura sigan vendo como ideas malditas, palabras como empresa ou mercadotecnia. Ou nos poñemos as pilas ou non seremos capaces de buscar ningunha vía de saída profesional para o colectivo.

Necesitamos un cambio brutal que case seguro non virá dende arriba. Á súa vez, Luis de Guindos está a punto de poñernos a puntilla cunha lei estúpida que non fará máis que empeorar a situación para todos, incluída a sociedade á que se supón que debese protexer.

Aínda así, como ben di Bauman, aínda que non hai ningún motivo racional para ser optimita; nós non perdemos a esperanza e empeñámonos en soñar cun mundo mellor no que a arquitectura e os arquitectos ocupen un papel destacado.

Stepienybarno · Identidade dixital

Xaneiro 2014

stepienybarno en linkedin

stepienybarno en twitter

stepienybarno en facebook

Artigos relacionados:

Proyectos de identidad digital de arquitectura

Visibilidad de los arquitectos en la era digital

¿Estudios de arquitectura o empresas de arquitectura?

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Agnieszka e Lorenzo o seu tiempo e predisposición con este espazo.

[:]

[:es]Revista Pointes [n06][:gl]Revista Pointes [n06][:en]Pointes Magazine [n06][:]

[:es]

El sexto número de la revista de arte y arquitectura POINTEs, editada en Madrid, una publicación de arte y arquitectura realizada por estudiantes de diferentes ramas artísticas, que pretende reavivar el debate y dirigirnos HACIA UN ESPIRITU CRÍTICO, así como la investigación de las referencias mas importantes del siglo XX.

Es así como se conforma como una revista libre de secciones basada en la recopilación de textos de opinión, reflexión, trabajos de investigación y trabajos artísticos propios.

Revista Pointes [n06]
Revista Pointes [n06]
POINTES 6

Smart people, Smart cities
Un bosque, tres capillas
Constante contraste
El hombre es la arquitectura, la arquitectura es el hombre.
Regenerador de paisajes.
En reivindicación de la poesía.
Al viento y por él. Eduardo Chillida.

+ info[:gl]

O sexto número da revista de arte e arquitectura POINTEs, editada en Madrid. Pointes é unha publicación de arte e arquitectura realizada por estudantes de diferentes ramas artísticas, pretende que reavivar o debate e dirixirnos CARA A UN ESPIRITU CRÍTICO, así como a investigación das referencias mais importantes do século XX. É así como Pointes confórmase como unha revista libre de seccións baseada na recompilación de textos de opinión, reflexión, traballos de investigación e traballos artísticos propios.

+ info[:en]

The six number of the magazine of art and architecture POINTEs, edited in Madrid. Pointes is a publication of art and architecture realized by students of different artistic branches, which tries to re-intensify the debate and to go TOWARDS A CRITICAL SPIRIT, as well as the investigation of the references mas important of the 20th century. It is as well as Pointes conforms as a free magazine of sections based on the summary of texts of opinion, reflection, works of investigation and artistic own works.

+ info[:]

[:es]Museo Nómada, de Shigeru Ban | Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez Merina[:gl]Museo Nómade, de Shigeru Ban | Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez Merina[:en]Nomad Museum, by Shigeru Ban | Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez Merina[:]

[:es]

Shigeru Ban (n. 1957), arquitecto
Shigeru Ban (n. 1957), arquitecto

«Al explorar el lenguaje y la sensibilidad poética compartida por todos estos animales, trabajo hacia el redescubrimiento del ámbito común que una vez existió cuando la gente vivía en armonía con los animales. Espero que el efecto final sea una experiencia de asombro y contemplación, de serenidad y esperanza.»

Gregory Colbert, fotógrafo.

El Museo Nómada muestra las extraordinaria exposición de Colbert, “Cenizas y Nieve”, un título que sugiere belleza y renovación, y donde nada está manipulado digitalmente.
El Museo Nómada muestra las extraordinaria exposición de Colbert, “Cenizas y Nieve”, un título que sugiere belleza y renovación, y donde nada está manipulado digitalmente | Ashes and Snow, de Gregory Colbert

Fue a finales del 2003 cuando Shigeru Ban, el arquitecto japonés popular por sus construcciones con tubos de cartón, recibió un encargo increíble: el de imaginar un museo móvil.

El museo debía viajar alrededor del mundo para mostrar las imágenes que el fotógrafo canadiense Gregory Colbert ha tomado a lo largo de treinta y tres expediciones por lugares insólitos del mundo. Las fotografías responden al criterio de buscar aquellas relaciones originales entre los animales y las personas que el hombre contemporáneo ya ha perdido.

Precisamente esa misma noción de viajar con la cámara era la que Colbert quería para su museo. La construcción tendría que moverse, tendría que viajar por todo el mundo y provocar entre sus visitantes un fuerte compromiso con el entorno.

El hombre y el animal en paz completa | Ashes and Snow, de Gregory Colbert
El hombre y el animal en paz completa | Ashes and Snow, de Gregory Colbert

Cenizas y Nieve
Durante los últimos trece años Gregory Colbert ha viajado con su cámara a lugares exóticos de la India, Sri Lanka, Egipto, Sudáfrica, Etiopía, Namibia, Tonga, Myanmar -anteriormente conocida como Birmania-, las Islas Azores y la Antártida, para explorar la interacción primordial entre los humanos y los animales. Significativamente, las fotografías capturan a los animales a plena luz del día, y ninguna de ellas ha sido manipulada o superpuesta posteriormente. Éste ha sido un trabajo paciente, tal y como Colbert explica:

“Estoy interesado en explorar maravillas intemporales, así que no hay urgencia. Cinco años, diez, quince, no lo habrían hecho distinto, porque lo que se hacía era completamente atemporal.”

Así continúa:

“Nosotros habríamos esperado durante meses. Con las ballenas estuvimos trabajando durante seis semanas sin disparar un sólo fotograma. Hay días de milagros, y hay días cuando uno sólo piensa en ellos. Pero no los fuerzas. Los elefantes decidieron, las ballenas decidieron.”

Son más de cien fotografías de gran formato, de 180×270 cms, impresas en un papel japonés que ha sido coloreado con pigmentos de plantas siguiendo técnicas artesanales de más de trescientos años de antigüedad. Fueron mostradas por primera vez en el Arsenal de Venecia, en el verano del 2002, bajo el título “Cenizas y Nieve”. La exposición fue extraordinaria y se organizó a lo largo de todo un astillero del siglo XV, pertenece a la marina italiana, que mide más de un kilómetro y medio de longitud. La respuesta del público fue sorprendente. Las imágenes fueron visitadas por más de cien mil personas y la colección fue comprada en su totalidad por la compañía Rolex, que aún actúa como uno de los principales patrocinadores de Colbert.

A la hora de enumerar el listado de necesidades para el nuevo museo que albergaría su colección, Gregory Colbert requirió un espacio que él pudiese organizar libremente, además de poder enviar, junto a sus imágenes, a lugares tan remotos como el Parque Nacional de Serengeti en Tanzania, durante el periodo de migración de animales; o instalarse en el Mar de Bering cuando se hiela. Esto implicaba que todo el edificio tuviese que ser reciclable y fácil de montar y desmontar.

El Museo Nómada tiene que viajar con sus planos alrededor del mundo
El Museo Nómada tiene que viajar con sus planos alrededor del mundo

El Museo Nómada
Su experiencia con arquitecturas móviles y elementos constructivos reciclables fue un factor decisivo para que Shigeru Ban recibiese el encargo de desarrollar este nuevo concepto de museo.

Ban se interesó por los contenedores de transporte de mercancías como un posible material de construcción que ya tenían intrínseco en su naturaleza la idea del viaje:

“Al viajar por todo el mundo cada contenedor tiene su propia historia”.

Los contenedores, al incorporar también otras cualidades como su facilidad de ensamblarse y apilarse, podrían transportar el museo completo y cambiar su disposición en cada localización.

La estructura del techo agudiza el efecto de perspectiva y crea un sentir de entrar en un santuario con escenas que nos recuerdan la relación primordial entre aquellos que habitan la Tierra
La estructura del techo agudiza el efecto de perspectiva y crea un sentir de entrar en un santuario con escenas que nos recuerdan la relación primordial entre aquellos que habitan la Tierra

El arquitecto calculó que necesitarían ciento cincuenta y dos contenedores para crear una estructura que cerraría los 4.180 m2 que ocupa el Museo Nómada. Puesto que la exposición empaquetada requería tan sólo de los ocho contenedores en los que viajaría, para completar la estructura del museo se tomarían prestados otros contenedores en cada nueva localización. Sería, por lo tanto, esencial que los dibujos del arquitecto acompañasen a la exposición en todo momento, aunque el edificio final pudiese alterar levemente su disposición dependiendo de las diferentes condiciones del lugar.

Los contenedores están apilados siguiendo el dibujo de un damero y crean unos frentes de 10’2 metros de altura, y con el fin de protegerse del viento que sople entre la cuadrícula de contenedores, se cerraron las aperturas con una tela a modo de membrana inclinada.

Los materiales reciclables del Museo Nómada incorporan en su naturaleza el sentido del viaje y la memoria |Por ikm, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=37541017

En cuanto a su interior, siguiendo con su interés por el uso de materiales reciclables con los que sea fácil construir y de obtener, además, en cada lugar, Shigeru Ban ha proyectado su techo y las columnas que lo sustentan con tubos de cartón. Para protegerlos del agua y cumplir con la normativa de protección contra incendios, los tubos, además de estar sellados, incluyen un revestimiento impermeable interno y externo. El entramado de la cubierta está construido con tubos de 30 cms de diámetro que descansan sobre los contenedores y las sesenta y cuatro columnas formadas por tubos de 60 cms de diámetro.

Los visitantes entran en la penumbra del espacio de exposiciones del museo al cruzar por una cortina de doce metros de longitud que está hecha con un millón de bolsas de papel de té procedentes de Sri Lanka. Entonces una majestuosa vista se abre frente a ellos: un largo paseo hacia una sala de proyección recorre entre la colección de las fotografías de Colbert. El sencillo diseño de la cubierta a dos aguas refuerza el efecto de perspectiva y dramatiza el espacio en el que las fotografías parecen flotar entre las columnas por estar colgadas con finos cables. Es como si se entrase en un santuario en el que no hay palabras ni textos, sólo imágenes: unas pacíficas escenas del hombre con animales que nos hacen reflexionar.

La primera disposición del Museo Nómada se realizó en la primavera del 2005, en Nueva York, en el histórico embarcadero número 54 del río Hudson, donde desembarcaron los supervivientes del Titanic. Su siguiente destino fue Los Ángeles, desde donde viajará a lo largo de Europa y Asia | Fotografía: Michael Moran
La primera disposición del Museo Nómada se realizó en la primavera del 2005, en Nueva York, en el histórico embarcadero número 54 del río Hudson, donde desembarcaron los supervivientes del Titanic. Su siguiente destino fue Los Ángeles, desde donde viajará a lo largo de Europa y Asia | Fotografía: Michael Moran

Los trabajos de Colbert son auténticos testimonios que demuestran que nuestros sentimientos primordiales con los animales no se han perdido totalmente. En un mundo de exceso industrial, los animales no deberían ser definidos simplemente por su grado de domesticación o agresividad. Ellos también encarnan una paz inolvidable. Las fotografías de Colbert mantienen una relación de respeto y calma donde nadie domina al otro; un gesto que el Museo Nómada ayuda a instalar entre las personas dondequiera que se asiente, todo ello en atmósfera de solemnidad creada con materiales de construcción reciclados.

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina
doctora en historia del arte. doctor arquitecto
Murcia. enero 2014

[:gl]

Shigeru Ban (n. 1957), arquitecto

«Al explorar el lenguaje y la sensibilidad poética compartida por todos estos animales, trabajo hacia el redescubrimiento del ámbito común que una vez existió cuando la gente vivía en armonía con los animales. Espero que el efecto final sea una experiencia de asombro y contemplación, de serenidad y esperanza.«

Gregory Colbert, fotógrafo.

O Museo Nómade mostra as extraordinaria exposición de Colbert, «Cinzas e Neve», un título que suxire beleza e renovación, e onde nada está manipulado dixitalmente | Ashes and Snow, de Gregory Colbert

Foi a finais do 2003 cando Shigeru Ban, o arquitecto xaponés popular polas súas construcións con tubos de cartón, recibiu un encargo incrible: o de imaxinar un museo móbil.

O museo debía viaxar arredor do mundo para mostrar as imaxes que o fotógrafo canadense Gregory Colbert tomou ao longo de trinta e tres expedicións por lugares insólitos do mundo. As fotografías responden ao criterio de buscar aquelas relacións orixinais entre os animais e as persoas que o home contemporáneo xa perdeu.

Precisamente esa mesma noción de viaxar coa cámara era a que Colbert quería para o seu museo. A construción tería que moverse, tería que viaxar por todo o mundo e provocar entre os seus visitantes un forte compromiso co ámbito.

O home e o animal en paz completa | Ashes and Snow, de Gregory Colbert

Cinzas e Neve

Durante os últimos trece anos Gregory Colbert viaxou coa súa cámara a lugares exóticos da India, Sri Lanka, Exipto, Sudáfrica, Etiopía, Namibia, Tonga, Myanmar -anteriormente coñecida como Birmania-, as Illas Azores e a Antártida, para explorar a interacción primordial entre os humanos e os animais. Significativamente, as fotografías capturan aos animais a plena luz do día, e ningunha delas foi manipulada ou superposta posteriormente. Este foi un traballo paciente, tal e como Colbert explica:

“Estou interesado en explorar marabillas intemporais, así que non hai urxencia. Cinco anos, dez, quince, non o terían feito distinto, porque o que se facía era completamente atemporal.”

Así continúa:

“Nós teriamos esperado durante meses. Coas baleas estivemos a traballar durante seis semanas sen disparar un só fotograma. Hai días de milagres, e hai días cando un só pensa neles. Pero non os forzas. Os elefantes decidiron, as baleas decidiron.”

Son máis de cen fotografías de gran formato, de 180 x 270 cms, imprimidas nun papel xaponés que foi coloreado con pigmentos de plantas seguindo técnicas artesanais de máis de trescentos anos de antigüidade. Foron mostradas por primeira vez no Arsenal de Venecia, no verán do 2002, baixo o título «Cinzas e Neve». A exposición foi extraordinaria e organizouse ao longo de todo un estaleiro do século XV, pertence á mariña italiana, que mide máis dun quilómetro e medio de lonxitude. A resposta do público foi sorprendente. As imaxes foron visitadas por máis de cen mil persoas e a colección foi comprada na súa totalidade pola compañía Rolex, que aínda actúa como un dos principais patrocinadores de Colbert.

Á hora de enumerar o listado de necesidades para o novo museo que albergaría a súa colección, Gregory Colbert requiriu un espazo que el puidese organizar libremente, ademais de poder enviar, xunto ás súas imaxes, lugares tan remotos como o Parque Nacional de Serengeti en Tanzania, durante o período de migración de animais; ou instalarse no Mar de Bering cando se xea. Isto implicaba que todo o edificio tivese que ser reciclable e doado de montar e desmontar.

O Museo Nómade ten que viaxar cos seus planos arredor do mundo

O Museo Nómade

A súa experiencia con arquitecturas móbiles e elementos construtivos reciclables foi un factor decisivo para que Shigeru Ban recibise o encargo de desenvolver este novo concepto de museo.

Ban interesouse polos colectores de transporte de mercadorías como un posible material de construción que xa tiñan intrínseco na súa natureza a idea da viaxe:

“Ao viaxar por todo o mundo cada colector ten a súa propia historia”.

Os colectores, ao incorporar tamén outras calidades como a súa facilidade de ensamblarse e amorearse, poderían transportar o museo completo e cambiar a súa disposición en cada localización.

A estrutura do teito agudiza o efecto de perspectiva e crea un sentir de entrar nun santuario con escenas que nos recordan a relación primordial entre aqueles que habitan a Terra

O arquitecto calculou que necesitarían cento cincuenta e dous colectores para crear unha estrutura que pecharía os 4.180 m2 que ocupa o Museo Nómade. Posto que a exposición empaquetada requiría tan só dos oito colectores nos que viaxaría, para completar a estrutura do museo tomaríanse prestados outros colectores en cada nova localización. Sería, polo tanto, esencial que os debuxos do arquitecto acompañasen a exposición en todo momento, aínda que o edificio final puidese alterar levemente a súa disposición dependendo das diferentes condicións do lugar.

Os colectores están amoreados seguindo o debuxo dun damero e crean unhas frontes de 10’2 metros de altura, e co fin de protexerse do vento que sopre entre a cuadrícula de colectores, pecháronse as aperturas cunha tea a xeito de membrana inclinada.

Os materiais reciclables do Museo Nómade incorporan na súa natureza o sentido da viaxe e a memoria | Fotografía: Michael Moran

En canto ao seu interior, seguindo co seu interese polo uso de materiais reciclables cos que sexa doado construír e de obter, ademais, en cada lugar, Shigeru Ban proxectou o seu teito e as columnas que o sustentan con tubos de cartón. Para protexelos da auga e cumprir coa normativa de protección contra incendios, os tubos, ademais de estar selados, inclúen un revestimento impermeable interno e externo. A armazón da cuberta está construída con tubos de 30 cms de diámetro que descansan sobre os colectores e as sesenta e catro columnas formadas por tubos de 60 cms de diámetro.

Os visitantes entran na penumbra do espazo de exposicións do museo ao cruzar por unha cortina de doce metros de lonxitude que está feita cun millón de bolsas de papel de té procedentes de Sri Lanka. Entón unha maxestosa vista ábrese fronte a eles: un longo paseo cara a unha sala de proxección percorre entre a colección das fotografías de Colbert. O sinxelo deseño da cuberta a dúas augas reforza o efecto de perspectiva e dramatiza o espazo no que as fotografías parecen flotar entre as columnas por estar colgada con finos cables. É coma se se entrase nun santuario no que non hai palabras nin textos, só imaxes: unhas pacíficas escenas do home con animais que nos fan reflexionar.

La primera disposición del Museo Nómada se realizó en la primavera del 2005, en Nueva York, en el histórico embarcadero número 54 del río Hudson, donde desembarcaron los supervivientes del Titanic. Su siguiente destino fue Los Ángeles, desde donde viajará a lo largo de Europa y Asia | Fotografía: Michael Moran
A primeira disposición do Museo Nómade realizouse na primavera do 2005, en Nova York, no histórico embarcadoiro número 54 do río Hudson, onde desembarcaron os superviventes do Titanic. O seu seguinte destino foi Los Ángeles, dende onde viaxará ao longo de Europa e Asia | Fotografía: Michael Moran

Os traballos de Colbert son auténticos testemuños que demostran que os nosos sentimentos primordiais cos animais non se perderon totalmente. Nun mundo de exceso industrial, os animais non deberían ser definidos simplemente polo seu grao de domesticación ou agresividade. Eles tamén encarnan unha paz inesquecible. As fotografías de Colbert manteñen unha relación de respecto e calma onde ninguén domina o outro; un xesto que o Museo Nómade axuda a instalar entre as persoas onde queira que se asente, todo iso en atmosfera de solemnidade creada con materiais de construción reciclados.

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina
doutora en historia del arte. doutor arquitecto
Murcia. xaneiro 2014

[:en]

Shigeru Ban (n. 1957), achitect

«On having explored the language and the poetical sensibility shared by all these animals, work towards the rediscovery of the common area that once existed when the people were living in harmony with the animals. I hope that the final effect is an experience of amazement and contemplation, of serenity and hope.»

Gregory Colbert, photographer.

The Nomadic Museum shows Colbert’s extraordinary exhibition, » Ashes and Snow «, a title that suggests beauty and renovation, and where nothing is manipulated digital | Ashes and Snow, by Gregory Colbert

It was at the end of 2003 when Shigeru Ban, the Japanese popular architect for his constructions with pipes of carton, received an incredible order: of imagining a mobile museum.

The museum had to travel about the world to show the images that the Canadian photographer Gregory Colbert has taken along thirty three expeditions for unusual places of the world. The photographies answer to the criterion for looking for those original relations between the animals and the persons that the contemporary man already has lost.

Precisely the same notion of travelling with the chamber was the one that Colbert wanted for his museum. The construction would have to move, would have to travel all over the world and provoke between his visitors a strong commitment with the environment.

The man and the animal in complete peace | Ashes and Snow, by Gregory Colbert

Ashes and Snow

During the last thirteen years Gregory Colbert has travelled with his chamber to exotic places of the India, Sri Lanka, Egypt, South Africa, Ethiopia, Namibia, Tonga, Myanmar – previously known as Burma-, the Azores and the Antarctica, to explore the basic interaction between the human beings and the animals. Significantly, the photographies capture to the animals to full daylight, and none of them has been manipulated or superposed later. This one has been a patient work, as Colbert explains:

“I am interested in exploring timeless marvels, so there is no urgency. Five years, ten, fifteen, would not have made it different, because what was done was completely atemporal.”

This way it continues:

“We would have waited for months. With the whales we were working for six weeks without one shot only still. It is days of miracles, and is days when one only thinks about them. But you do not force them. The elephants decided, the whales decided.”

They are more than hundred photographies of great format, of 180×270 cms, printed in a Japanese paper that has been colored by pigments of plants following handcrafted technologies of more than three hundred years of antiquity. They were showed by the first time in the Arsenal of Venice, in the summer of 2002, under the title » Ashes and Snow «. The exhibition was extraordinary and one organized along the whole shipyard of the 15th century, it belongs to the Italian sea-coast, which measures more than one kilometre and a half of length. The response of the public was surprising. The images were visited by more than hundred thousand persons and the collection it was bought in its entirety by the company Rolex, which still acts as one of the principal sponsors of Colbert.

At the moment of enumerating the list of needs for the new museum that would shelter his collection, Gregory Colbert needed a space that he could organize freely, beside being able to send, close to his images, places as remote as Serengeti’s National Park in Tanzania, during the period of migration of animals; or to establish itself in the Bering Sea when it freezes. This was implying that the whole building had to be recyclable and easy to mount and dismount.

The Nomadic Museum has to travel with his planes about the world

The Nomadic Museum

His experience with mobile architectures and constructive recyclable elements was a decisive factor in order that Shigeru Ban was receiving the order of developing this new concept of museum.

Ban was interested for the containers of transport of goods as a possible material of construction that already they had the idea of the trip intrinsic in his nature:

“On having travelled all over the world every container has his own history”.

The containers, on having incorporated also other qualities as his facility of being assembled and to be piled up, might transport the complete museum and change his disposition into every location.

The structure of the ceiling sharpens the effect of perspective and be thinking one about feeling of entering a sanctuary with scenes that us remember the basic relation between those who live the Earth

The architect calculated that they would need hundred fifty two containers to create a structure that would close the 4.180 m2 that occupies the Nomadic Museum. Since the stiff exhibition was needing only of eight containers in which he would travel, to complete the structure of the museum other containers would take given in every new location. It would be, therefore, essential that the drawings of the architect were accompanying to the exhibition at all time, though the final building could alter slightly his disposition depending on the different local conditions.

The containers are piled up following the drawing of a draught-board and a few fronts of 10’2 meters of height, and in order to be protected from the wind that blows between the squared pattern of containers, the openings were closed with a fabric like sloping membrane.

The recyclable materials of the Nomadic Museum incorporate in his nature the sense of the trip and the memory | Photography: Michael Moran

As for his interior, continuing with his interest for the use of recyclable materials with which it is easy to construct and of to obtaining, in addition, in every place, Shigeru Ban has projected his ceiling and the columns that sustain it with pipes of carton. To protect them from the water and to expire with the protection regulation against fires, the pipes, beside being sealed, they include an impermeable internal and external coating. The studding of the cover is constructed by pipes of 30 cms of diameter that they rest on the containers and sixty four columns formed by pipes of 60 cms of diameter.

The visitors enter the semidarkness of the space of exhibitions of the museum on having crossed for a curtain of twelve meters of length that is done by a million paper bags of tea proceeding from Sri Lanka. Then a majestic sight is opened opposite to them: a long walk towards a projection room crosses between the collection of Colbert’s photographies. The simple design of the cover to two waters reinforces the effect of perspective and dramatizes the space in which the photographies seem to float between the columns for being hung by thin cables. It is as if it was entered in a sanctuary in that there are neither words nor texts, only images: a few pacific scenes of the man with animals that they make us think over.

La primera disposición del Museo Nómada se realizó en la primavera del 2005, en Nueva York, en el histórico embarcadero número 54 del río Hudson, donde desembarcaron los supervivientes del Titanic. Su siguiente destino fue Los Ángeles, desde donde viajará a lo largo de Europa y Asia | Fotografía: Michael Moran
The first disposition of the Nomadic Museum was realized in the spring of 2005, in New York, in the historical pier number 54 of the river Hudson, where the survivors of the Titanic landed. His following destination was Los Angeles, from where he will travel along Europe and Asia | Photography: Michael Moran

Colbert’s works are authentic testimonies that demonstrate that our basic feelings with the animals have not got lost totally. In a world of industrial excess, the animals should not be defined simply for his degree of domesticación or aggressiveness. They also personify an unforgettable peace. Colbert’s photographies support a relation of respect and calm where nobody dominates other one; a gesture that the Nomadic Museum helps to install between the persons anywhere that one agrees, all this in atmosphere of solemnity created with materials of construction recycled.

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina
doctor in history of the art. doctor architect
Murcia. january 2014

[:]

Urbanismo ciudadano | Destrucción Creativa 2013Urbanismo ciudadano | Destrucción Creativa 2013Civil urbanism | Creative Destruction 2013

0

Actualmente, toda una serie de iniciativas, desde el activismo ciudadano a las nuevas políticas institucionales, están explorando la idea de que los ciudadanos pueden organizarse para diseñar ciudad: tomando el control de espacios públicos y decidiendo sobre su uso, su función, y haciéndose cargo de su gestión. Como contrarelato a la idea vertical y corporativa de la «Smart City», surgen distintos tipos de prácticas que exploran la noción de «smart citizens», en el que el uso de tecnologías móviles y online sirven para crear un modelo híbrido de organización de la ciudad y reconfigurar los espacios urbanos.

Con: Ethel Baraona (Dpr-Barcelona), Nacho Grávalos (Esto no es un solar), María Arana (Zaramari) y Zuloark.

Actualmente, toda unha serie de iniciativas, dende o activismo cidadán ás novas políticas institucionais, están a explorar a idea de que os cidadáns poden organizarse para deseñar cidade: collendo o control de espazos públicos e decidindo sobre o seu uso, a súa función, e facéndose cargo da súa xestión. Como contrarrelato a idea vertical e corporativa da «Smart City», xorden distintos tipos de prácticas que exploran a noción de «smart citizens», no que o uso de tecnoloxías móbiles e online serven para crear un modelo híbrido de organización da cidade e reconfigurar os espazos urbanos.

Con: Ethel Baraona (Dpr-Barcelona), Nacho Grávalos (Esto no es un solar), María Arana (Zaramari) e Zuloark.

Nowadays, the whole series of initiatives, from the civil activismo to the new institutional policies, are exploring the idea of that the citizens can organize to design city: taking the control of public spaces and deciding on his use, his function, and taking charge of his management. As counter statement to the vertical and corporate idea of the «Smart City», there arise different types of practices that explore the notion of » smart citizens «, in that the use of mobile technologies and online serve to create a hybrid model of organization of the city and to re-form the urban spaces.

With: Ethel Baraona (Dpr-Barcelona), Nacho Grávalos (Esto no es un solar), María Arana (Zaramari) and Zuloark.

cineforum #1· Meeting at the building

[:es]

Q9 tiene el placer de invitarte al primer cineforum#1 organizado junto a 15-L Films y el estudio de arquitectura barcelonés Flores & Prats. El evento tendrá lugar el próximo viernes 17 de enero a las 19h en la Fábrica Moritz de Barcelona.

Para este CineForum#1 contaremos con la presencia de Ricardo Flores y Eva Prats que nos explicarán su proyecto ‘Edificio 111’. Posteriormente se hará el pase del documental ‘Meeting at the building’ dirigido por Carlota Coloma y Adrià Lahuerta, que tiene como protagonistas a los vecinos del ‘Edificio 111’.

Para acabar, al finalizar el documental, conversaremos sobre el documental y el edificio con los implicados en este proyecto en un debate abierto al público. Además podrás disfrutar de una Moritz bien fresca y alguna sorpresa más.

Viernes 17 de enero 2014
CINEFORUM #1 ‘Meeting at the building’
15-L Films ; Flores & Prats Architects

+ evento

[:gl]

Q9 ten o pracer de invitarte ao primeiro cineforum#1 organizado xunto a 15-L Films e o estudo de arquitectura barcelonés Flores & Prats. O evento terá lugar o próximo venres 17 de xaneiro ás 19 h na Fábrica Moritz de Barcelona.

Para este CineForum#1 contaremos coa presenza de Ricardo Flores e Eva Prats que nos explicarán o seu proxecto ‘Edificio 111’. Posteriormente farase o pase do documental ‘Meeting at the building’ dirixido por Carlota Coloma e Adrià Lahuerta, que ten como protagonistas aos veciños do ‘Edificio 111’.

Para rematar, ao finalizar o documental, conversaremos sobre o documental e o edificio cos implicados neste proxecto nun debate aberto ao público. Ademais poderás gozar dunha Moritz ben fresca e algunha sorpresa máis.

Venres 17 de xaneiro 2014
CINEFORUM #1 ‘Meeting at the building’
15-L Films ; Flores & Prats Architects

+ evento

[:en]

Q9 has the pleasure of inviting to the first one cineforum#1 organized close to 15-L Film Films and the study of architecture Barcelonian Flores and Prats. The event Moritz of Barcelona will take place next Friday, the 17th from January to 7 p.m. in the Factory.

For this CineForum#1 we will rely on the presence of Ricardo Flores and Eve Prats that they will explain his project to us ‘ Building 111 ‘. Later there will be done the pass of the documentary ‘ Meeting at the building ‘ directed by Carlota Coloma y Adrià Lahuerta, who takes 111 as protagonists to the neighbors of the ‘ Building ‘.

To finish, on having finished the documentary, we will converse on the documentary and the building with the implied ones in this project in a debate opened the public. In addition you will be able to enjoy one Moritz fresh well and some surprise more.

Friday on January 17, 2014
CINEFORUM #1 ‘Meeting at the building’
15-L Films ; Flores & Prats Architects

+ event

[:]

[:es]Le Corbusier intervenido en Marsella | Marcelo Gardinetti[:gl]Le Corbusier intervido en Marsella | Marcelo Gardinetti[:en]Le Corbusier intervened in Marseille | Marcelo Gardinetti[:]

[:es]

Fotografía ©FLC

La terraza de la Unidad Habitación de Marsella estará abierta a los visitantes establecida como espacio para exposiciones de arte contemporáneo, una iniciativa del diseñador Ora-Ïto. La famosa terraza de la Cité Radiuse diseñada por Le Corbusier, fue vendida al artista francés en 2010, después de estar varios años sin uso y sumida en un avanzado estado de deterioro por carecer durante muchísimo tiempo de obras de mantenimiento.

©FLC/ADAGP

Ora-Ïto emprendió la tarea de restauración de la terraza para establecer en sus instalaciones un centro de arte que dispone de salas de exposición al aire libre, una cafetería, una tienda y habitaciones para artistas. El espacio expositivo se denomina MAMO, un juego de palabras nacido de la conjunción de Marsella y Modulor. El nuevo museo de Marsella transita profundamente las raíces de la arquitectura moderna para rendir homenaje a un edificio y a un arquitecto.

Su apertura se hizo efectiva en el pasado mes de junio con una exposición del escultor francés Xavier Veilhan, autor de las “Architectones”, instalaciones desarrolladas particularmente para sitios arquitectónicos. Entre las obras que el artista exhibe en la terraza de la Cité Radiuse se puede ver un busto de Le Corbusier, un plano virtual definido por haces de líneas denominado los rayos y  un colgante móvil en el gimnasio, además del equipamiento estable de la terraza.

©FLC/ADAGP

La muestra formó parte del evento Marsella 2013 Capital de la cultura. Simultáneamente a la muestra, el MOMA Museo de Arte Moderno de Nueva York, presentó una retrospectiva sobre la obra de Le Corbusier.

Marcelo Gardinetti, Arquitecto
La Plata, Argentina. enero 2014

Nota:
Fotografías: ©FLC/ADAGP

[:en]

The terrace of the Unit Room of Marseilles will be opened the visitors established as space for exhibitions of contemporary art, an initiative of the designer Ora-Ïto. The famous terrace of Cité Radiuse designed by Le Corbusier, it was sold to the French artist in 2010, after being several years without use and plunged in an outpost been of deterioration for lacking during a lot of time of works of maintenance.

Photography ©FLC

Ora-Ïto tackled the task of restoration of the terrace to establish in his facilities a center of art that has rooms of outdoor exposure, a cafeteria, a shop and rooms for artists. The explanatory space names I SUCK, a game of words born of the conjunction of Marseilles and Modulor. The new museum of Marseilles travels deeply the roots of the modern architecture to produce honoring to a building and to an architect.

His opening became effective in the last June by an exhibition of the French sculptor Xavier Veilhan, author of the  “Architectones”, facilities developed particularly for architectural sites. Between the works that the artist exhibits in the terrace of Cité Radiuse there can see a bust of Le Corbusier, a virtual plane defined by faeces of lines named the beams and a mobile hanger in the gymnasium, besides the stable equipment of the terrace.

The sample formed a part of the event Marseilles Cardinal 2013 of the culture. Simultaneously to the sample, the MOMA Museum of Modern Art of New York, Corbusier presented a retrospective on the work of Him.

Marcelo Gardinetti, Architect

La Plata, Argentina. january 2014

Note:

Photography: ©FLC/ADAGP

[:gl]

A terraza da Unidade Cuarto de Marsella estará aberta aos visitantes establecida como espazo para exposicións de arte contemporánea, unha iniciativa do deseñador Ora-Ïto. A famosa terraza da Cité Radiuse deseñada por Le Corbusier, foi vendida ao artista francés en 2010, despois de estar varios anos sen uso e sumida nun avanzado estado de deterioración por carecer durante moito tempo de obras de mantemento.

Fotografía ©FLC

Ora-Ïto emprendeu a tarefa de restauración da terraza para establecer nas súas instalacións un centro de arte que dispón de salas de exposición ao aire libre, unha cafetaría, unha tenda e cuartos para artistas. O espazo expositivo denomínase MAMO, un xogo de palabras nacido da conxunción de Marsella e Modulor. O novo museo de Marsella transita profundamente as raíces da arquitectura moderna para render homenaxe a un edificio e a un arquitecto.

A súa apertura fíxose efectiva no pasado mes de xuño cunha exposición do escultor francés Xavier Veilhan, autor das “Architectones”, instalacións desenvolvidas particularmente para sitios arquitectónicos. Entre as obras que o artista exhibe na terraza da Cité Radiuse pódese ver un busto de Le Corbusier, un plano virtual definido por feixes de liñas denominado os raios e un colgante móbil no ximnasio, ademais do equipamento estable da terraza.

A mostra formou parte do evento Marsella 2013 Capital da cultura. Simultáneamente á mostra, o MOMA Museo de Arte Moderna de Nova York, presentou unha retrospectiva sobre a obra de Le Corbusier.

Marcelo Gardinetti, Arquitecto

La Plata, Argentina. xaneiro 2014

Nota:

Fotografías: ©FLC/ADAGP

[:]

Third NaturesThird NaturesThird Natures

0

Third Natures presenta 15 años de especulaciones, proyectos y obras construidas por el dúo de arquitectos madrileños Cristina Díaz Moreno y Efrén García Grinda junto con sus colaboradores. La exposición será un recorrido desde los comienzos de su práctica en 1997 hasta sus últimos trabajos, completados en 2013. En total, 26 proyectos mostrados a través de dibujos, maquetas, objetos y fotografías.

amid.cero9, Jerte Valley Cherry Blossom Palace (2008-)

Todo este material, así como el libro “Third Natures, A Micropedia”, se organizará de acuerdo a leyes de afinidad y conexión entre ellos, en un intento de agrupar este amplio conjunto de proyectos así como su principal campo de acción: el espacio de mediación entre las personas, los objetos, las especies naturales y las atmósferas. Third Nature fue acuñado por Jacobo Bon Fadio durante el Renacimiento haciendo referencia a un nuevo tipo de jardín que creaba una nueva y hasta entonces desconocida realidad – una tercera naturaleza- con una nueva y radical materialidad que se construía a través de conexiones culturales. Del mismo modo, la práctica de amid.cero9 explora cómo los materiales de la cultura pueden ser asimilados y después devueltos al mundo en forma de propuestas fuertemente vinculadas con la sociedad contemporánea. Su acercamiento, tanto crítico como festivo, está basado en la urgente necesidad de nuevas, extremas e inesperadas formas de belleza.

Third Natures
Cristina Díaz Moreno & Efrén García Grinda (amid.cero9)
18 de Enero – 15 de Febrero 2014, AA Gallery. Londres
Inauguración privada Viernes 17 de Enero del 2014 18.30h
Abierto al público desde el Sábado 18 de Enero hasta el Sábado 15 de Febrero del 2014
Horarios de apertura de Lunes a Viernes de 10.00 a 19.00h; Sábados de 10.00 a 15.00h

+ info

Third Natures presenta 15 anos de especulacións, proxectos e obras construídos polo dúo de arquitectos madrileños Cristina Díaz Moreno e Efrén García Grinda xunto cos seus colaboradores. A exposición será un percorrido dende os comezos da súa práctica en 1997 ata os seus últimos traballos, completados en 2013. En total, 26 proxectos mostrados a través de debuxos, maquetas, obxectos e fotografías.

amid.cero9, Jerte Valley Cherry Blossom Palace (2008-)

Todo este material, así como o libro «Third Natures, A Micropedia», organizarase de acordo a leis de afinidade e conexión entre eles, nun intento de agrupar este amplo conxunto de proxectos así como o seu principal campo de acción: o espazo de mediación entre as persoas, os obxectos, as especies naturais e as atmosferas. Third Nature foi acuñado por Jacobo Bon Fadio durante o Renacemento facendo referencia a un novo tipo de xardín que creaba unha nova e ata entón descoñecida realidade – unha terceira natureza- cunha nova e radical materialidade que se construía a través de conexións culturais. Do mesmo modo, a práctica de amid.cero9 explora como os materiais da cultura poden ser asimilados e despois devolto ao mundo en forma de propostas fortemente vinculadas coa sociedade contemporánea. O seu achegamento, tanto crítico coma festivo, está baseado na urxente necesidade de novas, extremas e inesperadas formas de beleza.

Third Natures
Cristina Díaz Moreno & Efrén García Grinda (amid.cero9)
18 de Xaneiro – 15 de Febreiro 2014, AA Gallery. Londres
Inauguración privada Venres 17 de Xaneiro do 2014 18.30h
Aberto o público dendeo Sábado 18 de Xaneiro ata o Sábado 15 de Febreiro do 2014
Horarios de apertura de Luns a Venres de 10.00 a 19.00h; Sábados de 10.00 a 15.00h

+ info

Third Natures presents 15 years of speculations, projects and works constructed by the duo of architects of Madrid Cristina Díaz Moreno and Efrén García Grinda together with his collaborators. The exhibition will be a tour from the beginning of his practice in 1997 up to his last works, completed in 2013. In total, 26 projects showed across drawings, models, objects and photographies.

amid.cero9, Jerte Valley Cherry Blossom Palace (2008-)

All this material, as well as the book “Third Natures, A Micropedia”, will be organized in agreement to laws of affinity and connection between them, in an attempt of grouping this wide set of projects as well as his principal field of action: the space of mediation between the persons, the objects, the natural species and the atmospheres. Third Nature was coined by Jacobo Bon Fadio during the Renaissance referring to a new type of garden that was creating the new one and till then unknown reality – a third nature – with a new and radical materiality that was constructed across cultural connections. In the same way, the practice of amid.cero9 explores how the materials of the culture can be assimilated and later returned to the world in the shape of offers strongly linked with the contemporary company. His approximation, both critical and festive, it is based on the urgent need of new, extreme and unexpected forms of beauty.

Third Natures
Cristina Díaz Moreno & Efrén García Grinda (amid.cero9)
On January 18 – February 15, 2014, AA Gallery. London
Private inauguration Friday On January 17, 2014 18.30h
Opened the public from the Saturday On January 18 up to the Saturday On February 15, 2014
Schedules of opening on Monday to Friday of 10.00 to 19.00h; On Saturdays of 10.00 to 15.00h

+ info

[:es]Centro de salud en Vilalonga | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos © Iglesias y Veiga arquitectos[:gl]Centro de saúde en Vilalonga | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos[:en]Health Center in Vilalonga | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos[:]

[:es]

Centro de salud en Vilalonga | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos © Iglesias y Veiga arquitectos
Centro de salud en Vilalonga | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos © Iglesias y Veiga arquitectos

El edificio se presenta a la fachada principal y al Pazo de Revel fraccionado simulando los patios interiores evitando volumetrías de grandes pantallas a la calle.

Centro de salud en Vilalonga | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos © Iglesias y Veiga arquitectos
Centro de salud en Vilalonga | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos | Planimetría

Estos volúmenes se cierran con sillares de piedra colocados en vertical sin aberturas directas evitando acristalamientos de gran tamaño y cuidando las vistas tanto del pazo al edificio como viceversa para preservar la intimidad de éstos.

Centro de salud en Vilalonga | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos © Iglesias y Veiga arquitectos

El acceso, como umbral de entrada, nos inserta en el espacio de espera perforado por diferentes patios que dotan de calidad este espacio público y organizan el programa funcional.

Obra: Centro de salud en Vilalonga
Autor: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío, Iván López Veiga).
Colaboradores: Natalia Poveda Santamaría, Celsa Pesqueira Sánchez, Anabel Ortiz Conlledo
Año: 2007-2010
Emplazamiento:  Sanxenxo, Pontevedra, España
Promotor: Sergas
Estructura:  Francisco Carballo y Carolo Losada
Instalaciones: Eduardo Gómez Ramos
Fotografías: Iglesias y Veiga arquitectos
+ iglesiasveiga.es[:en]

O edificio preséntase á fachada principal e ao Pazo de Revel fraccionado simulando os patios interiores evitando volumetrías de grandes pantallas á rúa.

Estos volúmenes se cierran con sillares de piedra colocados en vertical sin aberturas directas evitando acristalamientos de gran tamaño y cuidando las vistas tanto del pazo al edificio como viceversa para preservar la intimidad de éstos.

El acceso, como umbral de entrada, nos inserta en el espacio de espera perforado por diferentes patios que dotan de calidad este espacio público y organizan el programa funcional.

Work: Health Center in Vilalonga

Author: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío, Iván López Veiga).

Collaborators: Natalia Poveda Santamaría, Celsa Pesqueira Sánchez, Anabel Ortiz Conlledo

Year: 2007-2010

Location: Sanxenxo, Pontevedra, Spain

Promoter: Sergas

Structure: Francisco Carballo and Carolo Losada

Facilities: Eduardo Gómez Ramos

Photography: Iglesias y Veiga arquitectos

+ iglesiasveiga.es[:gl]

O edificio preséntase á fachada principal e ao Pazo de Revel fraccionado simulando os patios interiores evitando volumetrías de grandes pantallas á rúa.

Estes volumes péchanse con perpiaños de pedra colocados en vertical sen aberturas directas evitando acristalamentos de gran tamaño e coidando as vistas tanto do pazo ao edificio como de viceversa para preservar a intimidade destes.

O acceso, como albor de entrada, insírenos no espazo de espera perforado por diferentes patios que dotan de calidade este espazo público e organizan o programa funcional.

Obra: Centro de saúde en Vilalonga

Autor: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío, Iván López Veiga).

Colaboradores: Natalia Poveda Santamaría, Celsa Pesqueira Sánchez, Anabel Ortiz Conlledo

Ano: 2007-2010

Emplazamento: Sanxenxo, Pontevedra, España

Promotor: Sergas

Estructura: Francisco Carballo e Carolo Losada

Instalacións: Eduardo Gómez Ramos

Fotografías: Iglesias e Veiga arquitectos

+ iglesiasveiga.es[:]

Premio FAD de Pensamiento y Critica 2014 Premio FAD de Pensamento e Critica 2014 FAD Award for Architecture and Interiorismo 2014

0

ARQUIN-FAD también abre la convocatoria de presentación de trabajos para participar en el Premio FAD de Pensamiento y Crítica, al que pueden optar todos aquellos textos y publicaciones, webs, blogs y otros medios relacionados con la ciudad, el paisaje, la arquitectura, la interiorismo, etc., que hayan contribuido de forma significativa a fomentar el debate y la crítica, tan necesarios en la Península Ibérica para formular las bases de nuestra cultura. Con el propósito de reconocer el papel de esta arquitectura escrita, esta categoría distingue todas aquellas obras que tengan que ver con el enunciado de la misma categoría, es decir, con el «pensamiento» y la «crítica». Quedan, por tanto excluidas, todas las publicaciones cuya finalidad sea únicamente la promoción / difusión de obra arquitectónica (propia o ajena), sin que haya ningún tipo de aportación teórica o de reflexión.

Podrán presentarse al Premio de Pensamiento y Crítica 2014 aquellos trabajos publicados (no se aceptarán trabajos inéditos) en el ámbito de la península Ibérica, entre el 1 de enero y el 31 de diciembre de 2013, que se integren a las siguientes tipologías: libros (ensayos, catálogos de exposiciones, monografías, etc.), colecciones, publicaciones periódicas en papel, números de revistas especializadas, secciones fijas de revistas o periódicos, artículos puntuales de periódicos o revistas, y otros soportes (CD / DVD, portales de Internet, blogs, webs, podcasts, etc.).

El jurado de los Premios FAD de Pensamiento y Crítica 2014 está compuesto por Antonio Pizza, Juan Calatrava y Moisés Puente.
El plazo de presentación de obras finalizará, como las otras categorías de los Premios FAD, el 29 de enero de 2014.

+ info

ARQUIN-FAD tamén abre a convocatoria de presentación de traballos para participar no Premio FAD de Pensamento e Crítica, ao que poden optar todos aqueles textos e publicacións, webs, blogs e outros medios relacionados coa cidade, a paisaxe, a arquitectura, a interiorismo, etc., que contribuísen de forma significativa a fomentar o debate e a crítica, tan necesarios na Península Ibérica para formular as bases da nosa cultura. Co propósito de recoñecer o papel desta arquitectura escrita, esta categoría distingue todas aquelas obras que teñan que ver co enunciado da mesma categoría, é dicir, co «pensamento» e a «crítica». Quedan, polo tanto excluídas, todas as publicacións cuxa finalidade sexa unicamente a promoción / difusión de obra arquitectónica (propia ou allea), sen que haxa ningún tipo de achega teórica ou de reflexión.

Poderán presentarse ao Premio de Pensamento e Crítica 2014 aqueles traballos publicados (non se aceptarán traballos inéditos) no ámbito da península Ibérica, entre o 1 de xaneiro e o 31 de decembro de 2013, que se integren ás seguintes tipoloxías: libros (ensaios, catálogos de exposicións, monografías, etc.), coleccións, publicacións periódicas en papel, números de revistas especializadas, seccións fixas de revistas ou xornais, artigos puntuais de xornais ou revistas, e outros soportes (CD / DVD, portais de Internet, blogs, webs, podcasts, etc.).

O xurado dos Premios FAD de Pensamento e Crítica 2014 está composto por Antonio Pizza, Juan Calatrava e Moisés Ponte.
O prazo de presentación de obras finalizará, como as outras categorías dos Premios FAD, o 29 de xaneiro de 2014.

+ info

ARQUIN-FAD also opens the summons of presentation of works to take part in the Prize FAD of Thought and Critical, for that they can compete all those texts and publications, webs, blogs and other means related to the city, the landscape, the architecture, the interiorismo, etc., that have helped from significant form to promote the debate and the critique, so necessary in the Iberian Peninsula to formulate the bases of our culture. With the intention of recognizing the paper of this written architecture, this category distinguishes all those works that they have to see with the terms of reference of the same category, that is to say, with the «thought» and the «critique». There stay, therefore excluded, all the publications which purpose is only the promotion / diffusion of architectural work (own or foreign), without there is no type of theoretical contribution or of reflection.

They will be able to present to the Prize of Thought and Critique 2014 those works published (unpublished works will not be accepted) in the area of the Iberian peninsula, between January 1 and December 31, 2013, which they integrate to the following tipologías: books (tests, catalogues of exhibitions, monographs, etc.), collections, periodic publications in paper, numbers of specialized magazines, fixed sections of magazines or newspapers, punctual articles of newspapers or magazines, and other supports (CD / DVD, Internet portal, blogs, webs, podcasts, etc.).

The juror of the Prizes FAD of Thought and Critical 2014 is composed by Antonio Pizza, Juan Calatrava and Moses Puente. The term of presentation of works will finish, as other categories of the Prizes FAD, on January 29, 2014.

+ info

[:es]Historia de la retícula en el siglo XX. De la estructura Dom-ino a los comienzos de los años setenta[:gl]Historia da retícula no século XX. Da estrutura Dom-ino aos comezos dos anos setenta[:en]History of the reticle in the 20th century. Of the Dom-ino´s structure to the beginning of the seventies[:]

0

[:es]

Que un libro sobre la retícula en la arquitectura del siglo XX recorra proyectos de Le Corbusier, Mies o Kahn no es ninguna novedad. Que el recorrido incluya la arquitectura del mat-building lo hace interesante. Pero que ilustre su portada con una imagen de la Computer City de Dennis Crompton (Archigram) lo hace sumamente prometedor.

El libro recoge un texto breve, de poco más de 80 páginas,  que tiene su origen en dos conferencias impartidas por el profesor Juan Antonio Cortés en Valladolid y Ciudad de México. En ambas, el autor traza un panorama de aquella arquitectura contemporánea en la que la retícula ha tenido una importancia compositiva fundamental.

[..]

David Hernández Fálagan

Historia de la retícula en el siglo XX. De la estructura Dom-ino a los comienzos de los años setenta
Juan Antonio Cortés
Universidad de Valladolid, 2013

+ artículo publicado en arquilecturas

[:gl]

Que un libro sobre a retícula na arquitectura do século XX percorra proxectos de Le Corbusier, Mies ou Kahn non é ningunha novidade. Que o percorrido inclúa a arquitectura do mat-building faino interesante. Pero que ilustre a súa portada cunha imaxe da Computer City de Dennis Crompton (Archigram) faino sumamente prometedor.

O libro recolle un texto breve, de pouco máis de 80 páxinas, que ten a súa orixe en dúas conferencias impartidas polo profesor Juan Antonio Cortés en Valladolid e Cidade de México. En ambas as dúas, o autor traza un panorama daquela arquitectura contemporánea na que a retícula tivo unha importancia compositiva fundamental.

[..]

David Hernández Fálagan

Historia da retícula no século XX. Da estrutura Dom-ino aos comezos dos anos setenta

Juan Antonio Cortés

Universidad de Valladolid, 2013

+ artigo publicado en arquilecturas

[:en]

That a book on the grid in the 20th century architecture scrolls projects of Le Corbusier, Mies and Kahn is nothing new. That the tour includes mat-building architecture makes it interesting. But that to illustrate the cover is used a picture of the Computer City by Dennis Crompton (Archigram) makes it very promising.

The book gathers a brief text, of little more than 80 pages, which has his origin in two conferences given by the teacher Juan Antonio Cortés in Valladolid and Mexico City. In both, the author plans a panorama of that contemporary architecture in which the reticle has had an importance compositiva fundamental.

[..]

David Hernández Fálagan

History of the reticle in the 20th century. Of the Dom-ino´s structure to the beginning of the seventies

Juan Antonio Cortés

Universidad de Valladolid, 2013

+ article is published in arquilecturas

[:]

[:es]Premios FAD de Arquitectura e Interiorismo 2014[:gl]Premios FAD de Arquitectura e Interiorismo 2014[:en]FAD Award for Architecture and Interiorismo 2014[:]

0

[:es]

ARQUIN-FAD convoca los Premios FAD 2014. El ámbito de los premios es la península Ibérica y las islas de España y Portugal. Pueden optar los trabajos realizados entre el 1 de enero y el 31 de diciembre de 2013. Este año, la novedad más destacada es la inclusión de una convocatoria de ámbito internacional que tiene como objetivo reconocer la arquitectura de calidad proyectada en la Península y construida en otros lugares del mundo.

La importancia creciente de este proceso de internacionalización pone de manifiesto la conveniencia de unos premios que incorporen, valoren y difundan el trabajo que los profesionales españoles y portugueses hacen más allá de sus fronteras.

Premios FAD de Arquitectura e Interiorismo 2014
Premios FAD de Arquitectura e Interiorismo, 2014

Esta nueva modalidad contará con las mismas categorías que los Premios FAD: Arquitectura, Interiorismo, Ciudad y Paisaje e Intervenciones Efímeras. Pueden optar todos los estudios con la sede principal en España y Portugal. El ámbito de los premios es mundial. En esta primera convocatoria y para recoger un panorama amplio de las obras realizadas por los arquitectos peninsulares por todo el mundo se podrán presentar las obras terminadas entre el 2011 y el 2013, ambos inclusive, entre las que el jurado dará una lista de seleccionados y finalistas, estos últimos con opción a ganar el PREMIO FAD 2014 INTERNACIONAL.

El jurado de los Premios FAD 2014 está integrado por Ramon Sanabria (presidente), y los vocales Ángela García de Paredes, Marcos Catalán, Francisco Belart, Ricardo Bak Gordon y Esther Brosa. El Premio FAD 2014 Internacional contará con un jurado aparte, compuesto por: Stephen Bates, Jordi Farrando y Emilio Tuñón.

El plazo para la propuesta de obras y presentación del correspondiente material finalizará el miércoles 29 de enero de 2014. El veredicto del jurado se dará a conocer el 3 de julio de 2014, durante el FADfest.

+ info

[:gl]

ARQUIN-FAD convoca os Premios FAD 2014. O ámbito dos premios é a península Ibérica e as illas de España e Portugal. Poden optar os traballos realizados entre o 1 de xaneiro e o 31 de decembro de 2013. Este ano, a novidade máis destacada é a inclusión dunha convocatoria de ámbito internacional que ten como obxectivo recoñecer a arquitectura de calidade proxectada na Península e construída noutros lugares do mundo. A importancia crecente deste proceso de internacionalización pon de manifesto a conveniencia duns premios que incorporen, valoren e difundan o traballo que os profesionais españois e portugueses fan máis alá das súas fronteiras.

Esta nova modalidade contará coas mesmas categorías que os Premios FAD: Arquitectura, Interiorismo, Cidade e Paisaxe e Intervencións Efémeras. Poden optar todos os estudos coa sede principal en España e Portugal. O ámbito dos premios é mundial. Nesta primeira convocatoria e para recoller un panorama amplo das obras realizadas polos arquitectos peninsulares por todo o mundo poderanse presentar as obras rematadas entre o 2011 e o 2013, ambos os dous inclusive, entre as que o xurado dará unha lista de seleccionados e finalistas, estes últimos con opción a gañar o PREMIO FAD 2014 INTERNACIONAL.

O xurado dos Premios FAD 2014 está integrado por Ramon Sanabria (presidente), e os vogais Ángela García de Paredes, Marcos Catalán Francisco Belart, Ricardo Bak Gordon e Esther Brosa. O Premio FAD 2014 Internacional contará cun xurado á parte, composto por: Stephen Bates, Jordi Farrando e Emilio Tuñón.

O prazo para a proposta de obras e presentación do correspondente material finalizará o mércores 29 de xaneiro de 2014. O veredicto do xurado darase a coñecer o 3 de xullo de 2014, durante o FADfest.

+ info

[:en]

ARQUIN-FAD summons the Prizes FAD 2014. The area of the prizes is the Iberian peninsula and the islands of Spain and Portugal. They can choose the works realized between January 1 and December 31, 2013. This year, the most out-standing innovation is the incorporation of a summons of international area that has as aim recognize the architecture of quality projected in the Peninsula and constructed in other places of the world. The increasing importance of this process of internationalization reveals the convenience of a few prizes that they incorporate, value and spread the work that the Spanish and Portuguese professionals do beyond his borders.

This new modality will possess the same categories that the Prizes FAD: Architecture, Interiorismo, City and Landscape and Ephemeral Interventions. They can choose all the studies with the principal headquarters in Spain and Portugal. The area of the prizes is world. In these first summons and to gather a wide panorama of the works realized by the peninsular architects all over the world they will be able to present the works finished between 2011 and 2013, both inclusive, between that the juror will give a list of selected and finalists, the above mentioned with option to gaining the PRIZE FAD INTERNATIONAL 2014.

The juror of the Prizes FAD 2014 is integrated by Ramon Sanabria (president), and the vocal Ángela García of Walls, Marcos Catalán, Francisco Belart, Ricardo Bak Gordon and Esther Brosa. The Prize FAD International 2014 will possess a sworn new paragraph, composed for: Stephen Bates, Jordi Farrando and Emilio Tuñón.

The term for the offer of works and presentation of the material correspondent will finish on Wednesday, the 29th of January, 2014. The verdict of the juror will be announced on July 3, 2014, during the FADfest.

+ info

[:]

[:es]Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (I) | Cristina García-Rosales[:gl]As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (I) | Cristina García-Rosales[:en]The pioneering arquitect women: the presence of the absence (I) | Cristina García-Rosales[:]

[:es]

Tal como decía José Ortega y Gasset:

“Cuando en un mosaico falta una pieza, la reconocemos por el hueco que deja, lo que de ella vemos es su ausencia; su modo de estar presente es faltar, por tanto es estar ausente”

Por eso he subtitulado este texto como “La presencia de la ausencia”.

Cariatides, Grecia Clásica

Empezaré con un poco de historia.

Dentro del ámbito mediterráneo, en el mundo grecorromano, cuna de la civilización occidental, la mujer era ciudadana de segunda categoría, junto con los esclavos y los extranjeros. En Grecia fue el origen del concepto de ciudad (polis), entendida no sólo como agrupación ordenada de gentes, edificios y espacios, sino en su sentido más amplio de participación ciudadana basada en el uso de la palabra -instrumento político por excelencia-, y que asignaba a cada individuo una función precisa y un lugar determinado.

La mujer pertenecía al dominio de lo privado (oikonomia) y no se le permitía acceder a la asamblea ni opinar en asuntos de público interés. Participaba en la construcción de la ciudad y de la sociedad, por medio de su papel de madre, como reproductora de la especie, cuidadora de niños y de niñas, personas enfermas y mayores y mantenedora del fuego del hogar y de las tradiciones.

Cuando las mujeres accedían al ámbito público lo hacían cerca de las fuentes -donde iban a buscar agua para beber-, en el mercado -donde compraban alimentos para consumir-, en los lavaderos o participando en determinados ritos religiosos permitidos para ellas. No tenían acceso al gimnasio, al foro o a la asamblea y los baños eran de categoría inferior a los del varón. Sólo las mujeres públicas accedían a los lugares prohibidos.

La mujer no tiene alma,” decía Aristóteles “y su mejor adorno es el silencio”. No podían tampoco alzar públicamente su voz ya que el hombre era considerado como el único ciudadano de pleno derecho.

Sin embargo, el espacio público constituía en esa época la esencia de la ciudad.  Como símbolo de relación, de participación solidaria y de debate entre la ciudadanía, el Ágora griega o el Foro romano eran lugares de encuentro por definición, lugares donde se desarrollaba dialécticamente el espacio público que dio origen a  la sociedad occidental.

Ciudad y sociedad eran conceptos muy similares, basados en la educación, la palabra y la razón argumental (logos) donde la mujer no tenía cabida, no era digna de ser escuchada, como ser infantil e inferior, quedando al margen de la ciudad como entidad política.

Excepciones confirman la regla, como la célebre matrona romana, Hortensia, quien saltándose la norma prefijada, irrumpe en el Foro para defender la paz.

Hortensia era hija de Quinto Hortensio y sería una célebre oradora, como su padre. En el año 42 a. C. se pronunció en contra de la imposición de un impuesto especial para las matronas más ricas de Roma. Tras la proclamación del segundo triunvirato, se proclamó un edicto que establecía que debían realizar una contribución extraordinaria al estado para hacer frente a gastos militares. Como consecuencia de ello, las mujeres afectadas se dirigieron al Foro. Y sentadas ante la tribuna, Hortensia, en representación de todas ellas, pronunció su célebre discurso. Un discurso que constituye una verdadera carta de los derechos y deberes de la mujer romana.

 “Hombres de Roma”, exclamó, “¿por qué hemos de pagar impuestos si no participamos en los cargos, honores, puestos militares ni, en una palabra, en el gobierno por el cual lucháis, por cierto, con tan funestos resultados?”

A lo largo de la historia, la vida y las relaciones entre hombres y mujeres, han transcurrido de manera similar. No pretendo hacer un recorrido excesivo, aunque sí me gustaría citar a Christine de Pizan, autora de “La Ciudad de las Damas” en el siglo XIV, en plena Edad Media.

C. de Pizan. La Ciudad de las Damas

Christine de Pizan es considerada como la primera escritora profesional de occidente. Fue hija del médico, astrólogo y consejero del Rey Carlos V de Valois. Nacida en 1363, se casó los 15 años, enviudó a los 25 y se dedicó a partir de entonces a la escritura y a la pintura para mantener a sus 3 hijos y a su madre

Su  libro “La Ciudad de las Damas” quiso replicar a “De Claris Mulieribus” de Bocaccio, recopilación de 104 biografías de mujeres reales o míticas y uno de los muchos tratados del Renacimiento que no hacen sino reforzar la posición subordinada de la mujer de la época. Dice Bocaccio sobre estas mujeres célebres:

Opino que sus proezas eran dignas de alabanza, porque el arte es ajeno a la mente de la mujer”.

Y continúa:

Emulando las hazañas de las antiguas mujeres, emplearéis vuestra mente en  hechos más elevados “.

Christine de Pizan no podía entender cómo los hombres podían escribir de forma tan demoledora contra la mujer, siendo así que le debían nada menos que su existencia. En su ciudad alegórica “La Ciudad de las Damas”, ofrece numerosas pruebas acerca de valiosas realizaciones femeninas, reivindica valores como son la ternura, la solidaridad o la generosidad y denuncia la misoginia de la época medieval.

Pero vayamos a una época más cercana a la actual, cuando la incorporación de la mujer al trabajo profesional, y por lo tanto, al ámbito público, comienza en muchos países. Y este hecho ha sido –posiblemente- uno de los factores más revolucionarios y significativos de la modernidad del siglo XX, según la opinión de muchos expertos.

El acceso femenino a la Universidad, antes vetado, fue, junto con el movimiento de liberación de la mujer para conseguir el voto y la igualdad de derechos laborales, la invención y popularización de los electrodomésticos (que la liberó en parte del duro trabajo del hogar), así como la posibilidad de contar con determinados anticonceptivos como la píldora (decidiendo cuantos hijos quería tener), todos ellos fueron elementos fundamentales para que la mujer en el mundo occidental, poco a poco, fuera participando activamente en la vida colectiva y profesional.

No ha sucedido lo mismo en otras latitudes. Aún hoy en día los derechos de las mujeres están bajo mínimos en continentes como África, ciertos países como  los árabes, China y tantos otros lugares.

En Occidente, en los lugares más avanzados democráticamente hablando, a principios del siglo XX las mujeres tenían ganas de participar y  pusieron los medios para hacerlo. Anteriormente, la ciencia, la filosofía, el arte, la sociología, la política o la economía, es decir las áreas que implicaban una salida de la esfera doméstica, estaban dominadas por los hombres. Rita Levé-Montalcini, premio Nóbel de Medicina en 1986, – fallecida recientemente con más de 100 años-, escribía en su autobiografía que tituló “Elogio de la Imperfección”:

Resulta inaudito que la presunta diferencia de las capacidades intelectuales entre los sexos masculino y femenino de nuestra especie, se deba al hecho de que el individuo tiene, en el primer caso, un cromosoma X y uno Y, y en el segundo, dos cromosomas X.»

Cristina García-Rosales. Arquitecta
Madrid. Enero 2014

Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (II) | Cristina García-Rosales

[:gl]

Tal como dicía José Ortega y Gasset:

“Cando nun mosaico falta unha peza, recoñecémola polo oco que deixa, o que dela vemos é a súa ausencia; o seu modo de estar presente é faltar, polo tanto é estar ausente”

Por iso subtitulei este texto como “A presenza da ausencia”.

Cariatides, Grecia Clásica

Empezarei cun pouco de historia.

Dentro do ámbito mediterráneo, no mundo grecorromano, berce da civilización occidental, a muller era cidadá de segunda categoría, xunto cos escravos e os estranxeiros. En Grecia foi a orixe do concepto de cidade (polis), entendida non só como agrupación ordenada de xentes, edificios e espazos, senón no seu sentido máis amplo de participación cidadá baseada no uso da palabra -instrumento político por excelencia-, e que asignaba a cada individuo unha función precisa e un lugar determinado.

A muller pertencía ao dominio do privado (oikonomia) e non se lle permitía acceder á asemblea nin opinar en asuntos de público interese. Participaba na construción da cidade e da sociedade, por medio do seu papel de nai, como reproductora da especie, coidadora de nenos e de nenas, persoas enfermas e maiores e mantenedora do lume do fogar e das tradicións.

Cando as mulleres accedían ao ámbito público facíano preto das fontes -onde ían buscar auga para beber-, no mercado -onde compraban alimentos para consumir-, nos lavadoiros ou participando en determinados ritos relixiosos permitidos para elas. Non tiñan acceso ao ximnasio, ao foro ou á asemblea e os baños eran de categoría inferior aos do varón. Só as mulleres públicas accedían aos lugares prohibidos.

“A muller non ten alma,” dicía Aristóteles “e o seu mellor adorno é o silencio”. Non podían tampouco alzar publicamente a súa voz xa que o home era considerado como o único cidadán de pleno dereito.

Non obstante, o espazo público constituía nesa época a esencia da cidade. Como símbolo de relación, de participación solidaria e de debate entre a cidadanía, a Ágora grega ou o Foro romano eran lugares de encontro por definición, lugares onde se desenvolvía dialécticamente o espazo público que deu orixe á sociedade occidental.

Cidade e sociedade eran conceptos moi similares, baseados na educación, a palabra e a razón argumental (logos) onde a muller non tiña cabida, non era digna de ser escoitada, como ser infantil e inferior, quedando á marxe da cidade como entidade política.

Excepcións confirman a regra, como a célebre matrona romana, Hortensia, qquen saltándose a norma prefixada, irrompe no Foro para defender a paz.

Hortensia era filla de Quinto Hortensio e sería unha célebre oradora, como o seu pai. No ano 42 a. C. pronunciouse en contra da imposición dun imposto especial para as matronas máis ricas de Roma. Tras a proclamación do segundo triunvirato, proclamouse un edicto que establecía que debían realizar unha contribución extraordinaria ao estado para facer fronte a gastos militares. Como consecuencia diso, as mulleres afectadas dirixíronse ao Foro. E sentadas ante a tribuna, Hortensia, en representación de todas elas, pronunciou o seu célebre discurso. Un discurso que constitúe unha verdadeira carta dos dereitos e deberes da muller romana.

“Homes de Roma”, exclamou, “¿por que habemos de pagar impostos se non participamos nos cargos, honras, postos militares nin, nunha palabra, no goberno polo cal loitades, por certo, con tan funestos resultados? ”

Ao longo da historia, a vida e as relacións entre homes e mulleres, transcorreron de xeito similar. Non pretendo facer un percorrido excesivo, aínda que si me gustaría citar a Christine de Pizan, autora de “A Cidade das Damas” no século XIV, en plena Idade Media.

C. de Pizan. A Cidade das Damas

Christine de Pizan é considerada como a primeira escritora profesional de occidente. Foi filla do médico, astrólogo e conselleiro do Rei Carlos V de Valois. Nacida en 1363, casouse os 15 anos, enviuvou aos 25 e dedicouse a partir de entón á escritura e á pintura para manter os seus 3 fillos e a súa nai.

O seu libro “A Cidade das Damas” quiso replicar a “De Claris Mulieribus” de Bocaccio, recompilación de 104 biografías de mulleres reais ou míticas e un dos moitos tratados do Renacemento que non fan senón reforzar a posición subordinada da muller da época. Di Bocaccio sobre estas mulleres célebres:

Opino que as súas proezas eran dignas de loanza, porque a arte é allea á mente da muller”.

E continúa:

“Emulando as fazañas das antigas mulleres, empregaredes a vosa mente en feitos máis elevados “.

Christine de Pizan non podía entender como os homes podían escribir de forma tan demoledora contra a muller, sendo así que lle debían nada menos que a súa existencia. Na súa cidade alegórica «A Cidade das Damas», ofrece numerosas probas acerca de valiosas realizacións femininas, reivindica valores como son a tenrura, a solidariedade ou a xenerosidade e denuncia a misoxinia da época medieval.

Pero vaiamos a unha época máis próxima á actual, cando a incorporación da muller ao traballo profesional, e polo tanto, ao ámbito público, comeza en moitos países. E este feito foi -posiblemente- un dos factores máis revolucionarios e significativos da modernidade do século XX, segundo a opinión de moitos expertos.

O acceso feminino á Universidade, antes vetado, foi, xunto co movemento de liberación da muller para conseguir o voto e a igualdade de dereitos laborais, a invención e popularización dos electrodomésticos (que a liberou en parte do duro traballo do fogar), así como a posibilidade de contar con determinados anticonceptivos como a pílula (decidindo cantos fillos quería ter), todos eles foron elementos fundamentais para que a muller no mundo occidental, pouco a pouco, fose participando activamente na vida colectiva e profesional.

Non sucedeu o mesmo noutras latitudes. Aínda hoxe en día os dereitos das mulleres están baixo mínimos en continentes como África, certos países como os árabes, China e tantos outros lugares.

En Occidente, nos lugares máis avanzados democraticamente falando, a principios do século XX as mulleres te ganas de participar e puxeron os medios para facelo. Anteriormente, a ciencia, a filosofía, a arte, a socioloxía, a política ou a economía, é dicir as áreas que implicaban unha saída da esfera doméstica, estaban dominadas polos homes. Rita Levé-Montalcini, premio Nóbel de Medicina en 1986, – falecida recentemente con máis de 100 anos-, escribía na súa autobiografía que titulou “Eloxio da Imperfección”:

Resulta inaudito que a presunta diferenza das capacidades intelectuais entre os sexos masculino e feminino da nosa especie, se deba ao feito de que o individuo ten, no primeiro caso, un cromosoma X e un Y, e no segundo, dous cromosomas X.»

Cristina García-Rosales. Arquitecta

Madrid. Xaneiro 2014

As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (II) | Cristina García-Rosales

[:en]

As José Ortega y Gasset was saying:

“When in a mosaic a piece is absent, we recognize it as the hollow that stops, which of her we see is his absence; his way of being present is to be absent, therefore it is to be absent”

Because of it I have subtitled this text as “The presence of the absence”.

Caryatid , Classic Greece

I will begin with a bit of history.

Inside the Mediterranean area, in the Greco-Roman world, cradle of the western civilization, the woman was a citizen of the second category, together with the slaves and the foreigners. In Greece it was the origin of the concept of city (polis), understood not only as group been ordained as peoples, buildings and spaces, but in his more wide sense of civil participation based in the use of the word – political instrument for excellence-, and that was assigning to every individual a precise function and a certain place.

The woman concerned to the domain of private (oikonomia) and it was allowed to him neither accede to the assembly nor to think in matters of public interest. It was taking part in the construction of the city and of the company, by means of his mother’s paper, since breeding of the species, cuidadora of children and of girls, sick and major persons and mantenedora of the fire of the home and of the traditions.

When the women were acceding to the public area they were doing it near the sources – where they were going to look for water to drink-, on the market – where they were buying food to consume-, in the washers or taking part in certain religious rites allowed for them. They did not have access to the gymnasium, to the forum or to the assembly and the baths were of category lower than those of the male. Only the prostitutes were acceding to the prohibited places.

“The woman does not have soul” Aristotle was saying “and his better adornment is the silence”. They could not also lift publicly his voice since the man was considered to be the civil only one of right plenary session.

Nevertheless, the public space was constituting in this epoch the essence of the city. As symbol of relation, of solidary participation and of debate between the citizenship, the Ágora Greek or the Roman Forum they were places of meeting for definition, places where there was developing dialectically the public space that gave origin to the western company.

City and company were very similar concepts, based on the education, the word and the plot reason (logos) where the woman did not have content, it was not worth being listened, as being infantile and low, staying to the margin of the city as political entity.

Exceptions confirm the rule, as the famous roman matron, Hortensia, who skipping the prearranged norm, irrumpe in the Forum to defend the peace.

Hortensia was a daughter of Quinto Hortensio and she would be a famous speaker, as his father. In 42 B.C. one declared in opposition to the imposition of a special tax for the richest matrons of Rome. After the proclamation of the second triunvirato, there was proclaimed an edict that was establishing that they had to realize an extraordinary contribution to the condition to face to military expenses. As consequence of it, the affected women went to the Forum. And sittings before the platform, Hydrangea, in representation of all of them, delivered his famous speech. A speech that constitutes a real letter of the rights and duties of the Roman woman.

“Men of Rome”, she exclaimed, “why have we to pay taxes if we do not take part in the charges, honors, military positions not, in a word, in the government for which you fight, certainly, against so baneful results?”

Along the history, the life and the relations man-to-man and women, have passed in a similar way. I do not try to do an excessive tour, though yes I would like to mention Christine de Pizan, authoress of “The City of the Ladies” in the 14th century, in full Middle Ages.

C. de Pizan. The City of the Ladies

Christine de Pizan is considered to be the first professional writer of west. He was a daughter of the doctor, astrologer and counselor of the King Carlos V de Valois. Born in 1363, he married 15 years, was widowed to the 25 and devoted itself from then to the writing and to the painting to support his 3 children and his mother.

His book “The City of the Ladies” wanted to answer to “De Claris Mulieribus” by Bocaccio, summary of 104 biographies of royal or mythical women and one of many agreements of the Renaissance that they do not do but to reinforce the position subordinated of the woman of the epoch. Bocaccio says on these famous women:

I think that his prowesses were worthy of praise, because the art is foreign to the mind of the woman”.

And he continues:

Emulating the exploits of the former women, you will use your mind in higher facts “.

Christine de Pizan could not understand how the men could write of so devastating form against the woman, being so they owed to him nothing less than his existence. In his allegoric city “The City of the Ladies”, it offers numerous tests brings over of valuable feminine accomplishments, claims values since it are the tenderness, the solidarity or the generosity and it denounces the misogyny of the medieval epoch.

But let’s go to an epoch nearer to the current one, when the incorporation of the woman to the professional work, and therefore, to the public area, it begins in many countries. And this fact has been – possibly – one of the most revolutionary and significant factors of the modernity of the 20th century, according to the opinion of many experts.

The feminine access to the University, before vetado, was, together with the movement of liberation of the woman to obtain the vote and the equality of labor laws, the invention and popularization of the domestic appliances (that liberated her partly of the hard work of the home), as well as the possibility of possessing certain contraceptives as the pill (deciding all the children wanted to have), all of them were fundamental elements in order that the woman in the western world, little by little, out taking part actively in the collective and professional life.

The same thing has not happened in other latitudes. Still nowadays the rights of the women are under minimums in continents as Africa, certain countries like the Arabs, China and so many other places.

In West, in the places most advanced democratically speaking, at the beginning of the 20th century the women had desire of taking part and they put the means to do it. Previously, the science, the philosophy, the art, the sociology, the politics or the economy, that is to say the areas that were implying an exit of the domestic sphere, were dominated by the men. Rita Levé-Montalcini, prize Nóbel of Medicine in 1986, – expired recently with more than 100 years-, was writing in his autobiography that it titled “Praise of the Blemish”:

It turns out unheard-of that the supposed difference of the intellectual capacities between the sexes masculine and feminine of our species, it should to the fact of which the individual has, in the first case, a chromosome X and one And, and in the second one, two chromosomes X.»

Cristina García-Rosales. Architect

Madrid. January 2014

The pioneering arquitect women: the presence of the absence (II) | Cristina García-Rosales[:]

The Craftsman. Richard Sennett

0

Según anuncia Richard Sennett en el prólogo, El artesano constituye el

«primero de tres libros sobre cultura material, cada uno pensado como volumen independiente Éste versa sobre la artesanía, la habilidad de hacer las cosas bien; el tema del segundo es la elaboración de rituales que administran la agresión y el fervor; el tercero explora las habilidades necesarias para producir y habitar entornos sostenibles»

Estas palabras no sólo presentan la amplitud de miras que alienta el proyecto, sino también los conceptos básicos que recorren este volumen Ante todo, es de destacar el concepto mismo de actividad artesanal, que abarca, como se analiza a lo largo del libro, tanto los antiguos oficios de alfarero o soplador de vidrios como el del lutier o el intérprete musical (campo en el que Sennett recurre a su experiencia personal de violonchelista profesional), el cocinero (que también ilustra con referencias personales), el trabajo de los médicos y enfermeros (que estudia en el marco de las reformas del sistema británico de salud pública), el del equipo de Linux, impulsor de Wikipedia, o la habilidad de los padres para educar a sus hijos, por dar sólo unos ejemplos.

Desde esta perspectiva, la artesanía comprende la «cultura material» y el «conocimiento tácito» como auténticos bienes de «capital social», esto es, conocimiento y habilidades que se acumulan y se transmiten a través de la interacción social, auténtico saber corporal del que no se tiene realmente conciencia Por último, la motivación básica del artesano de lograr un trabajo bien hecho por la simple satisfacción de conseguirlo, completa esta concepción humanista propia de todos los libros del autor, siempre atento a la degradación de la conciencia de sí mismo y de la autoestima a la que conducen las modernas formas de producción capitalista

«Éste último título de Sennett es la mejor exposición de la razón por la que el trabajo puede ser algo bueno en sí mismo y no sólo un medio de vida En una época en que se ha puesto de moda crear una dicotomía casi automática entre trabajo y vida , el himno que Sennett entona a la artesanía contribuye a mostrar que la realidad es más compleja» (Allister Heath, Literary Review)

«Richard Sennett es un fino observador de la sociedad, un pragmatista que capta los elementos básicos de la vida cotidiana y los convierte en tema de reflexión moral Aunque el conocimiento y los intereses de Sennett, autor particularmente atraído por los diferentes aspectos que constituyen el medio producido por el hombre, se centran siempre en la vida social en permanente transformación, a menudo se extienden también a campos tan diversos como los de la arquitectura, el arte, el diseño y la literatura Un escritor subyugante que tiene cosas importantes que decir» (Fiona Maccarthy, The Guardian)

The Craftsman
Richard Sennet
Penguin, 2009

+ artículo publicado en arquilecturas

Eso dicen · desescribirEso din · desescribirSo they say · desescribir

0

El próximo jueves 16 de enero tendrá lugar una nueva sesión de la sesión coloquio de arquitectura, Eso dicen. En esta ocasión, el invitado será desescribir. La sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto y otros treinta minutos de coloquio informal con el público.

Eso dicen es un ciclo de sesiones-coloquio que se celebra el primer y tercer jueves de cada mes entre las 20:00h y las 21:00h en la planta baja del Taller Creativo No Importa (calle San Andrés, 46); en él participan arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina, siempre con una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual como telón de fondo.

desescribir es un estudio de diseño editorial y gráfico formado por Cibrán Rico y Suso Vázquez, arquitectos de formación. desescribir es la manera de expresar un deseo y una necesidad: la de cuestionar, poner en duda y, cuando es posible, de repensar la realidad. Desde la primavera del 2012 desescribir tiene un espejo de nombre Fabulatorio.
+ desescribir.com

ESO DICEN · desescribir
Jueves 16 de enero 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita
[NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
A Coruña [España]

Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Next Thursday, the 16th of January a new session of the session will take place colloquium of architecture, So they say. In this occasion, the guest will be desescribir. The session will divide in the half hour of presentation of the architect and other thirty minutes of informal colloquium with the public.

So they say is a cycle of meetings – colloquia that is celebrated on the first and third Thursday of every month between them 20:00h and them 21:00h in the ground floor of the No Importa Creative Workshop (street San Andrés, 46); in him there take part Galician architects belonging to different generations with the intention of presenting a wide spectrum of approaches of the discipline, always with a reflection it brings over of the paper of the architect in the current moment as backdrop.

desescribir  is a study of publishing design and graph formed by Cibrán Rico and Suso Vázquez, architects of formation. Desescribir is the way of expressing a desire and a need: her of questioning, questioning and, when it is possible, of rethinking the reality. From the spring of 2012 desescribir has a mirror of name Fabulatorio.

+ desescribir.com

SO THEY SAY · desescribir

Thursday on January 16, 20:00 – 21:00h

Limited appraisal – admission free

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 ground floor

A Coruña [Spain]

Organize:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

O próximo xoves 16 de xaneiro terá lugar unha nova sesión de sesións coloquio de arquitectura, Eso din. Nesta ocasión, o convidado será desescribir. A sesión dividirase en media hora de presentación do arquitecto e outros trinta minutos de coloquio informal co público.

Iso din é un ciclo de sesións-coloquio que se celebra o primeiro e terceiro xoves de cada mes entre as 20:00h e as 21:00h na planta baixa do Taller Creativo No Importa (rúa San Andrés, 46); nel participan arquitectos galegos pertencentes a distintas xeracións coa intención de presentar un amplo espectro de enfoques da disciplina, sempre cunha reflexión acerca do papel do arquitecto no momento actual como pano de fondo.

desescribir é un estudio de deseño editorial e gráfico formado por Cibrán Rico e Suso Vázquez, arquitectos de formación. desescribir é a maneira de expresar un desexo e unha necesidade: a de cuestionar, poñer en dúbida e, cando é posible, de repensar a realidade. Dende a primavera do 2012 desescribir ten un espello de nome Fabulatorio.

+ desescribir.com

ESO DIN · desescribir

Xoves 16 de xaneiro 20:00 – 21:00h

aforo limitado – entrada gratuita

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 planta Baixa

A Coruña [España]

Organiza:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]