Inicio Blog Página 119

Pasado a limpio I. Josep Quetglas RiusechPasado a limpo I. Josep Quetglas RiusechWritten out I. Josep Quetglas Riusech

0

Pasado a limpio, esto es todo cuanto habrá quedado, en estado sólido, de mi paso por la Escuela de Arquitectura de Barcelona.

La publicación se debe a Carles Muro, Inés de Rivera y Ton Salvadó. Creo percibir, en el insistente interés que han mostrado por reunir estos escritos, gesto a un tiempo de cuidado por lo viejo y de añoranza por lo joven, añoranza por su propia formación, cuando ellos mismos eran, como estudiantes, contemporáneos a la fabricación de algunos de los materiales ahora aquí reunidos.

Veo con afecto su atención, en cuanto entiendo que es, sobre todo, de sí mismos, jóvenes, de quienes se están despidiendo. Aquí nos separamos: porque yo, como estos escritos, tampoco sigo. Me quedo aquí.


Autor: Josep Quetglas
Edición: Carles Muro Soler
Edición: Inés de Rivera
ISBN: 84-8191-464-9
Nº de edición:
Encuadernación: Rústica
Formato: 21×17 cm
Páginas: 220

Pasado a limpo, isto é todo canto terá quedado, en estado sólido, do meu paso pola Escola de Arquitectura de Barcelona.

A publicación débese a Carles Muro, Inés de Rivera e Ton Salvadó. Creo percibir, no insistente interese que mostraron por reunir estes escritos, xesto a un tempo de coidado polo vello e de morriña polo novo, morriña pola súa propia formación, cando eles mesmos eran, como estudantes, contemporáneos á fabricación dalgúns dos materiais agora aquí reunidos.

Vexo con afecto a súa atención, en canto entendo que é, sobre todo, de si mesmos, mozos, dos que se están a despedir. Aquí separámonos: porque eu, como estes escritos, tampouco sigo. Quedo aquí.

Autor: Josep Quetglas

Edición: Carles Muro Soler

Edición: Inés de Rivera

ISBN: 84-8191-464-9

Nº de edición:

Encuadernación: Rústica

Formato: 21×17 cm

Páxinas: 220


Written out, this is quite all that will have stayed, solid-state, of my step along the School of Architecture of Barcelona. The publication owes Carles Muro, Inés de Rivera and Ton Salvadó to itself. I am thinking about perceiving, in the insistent interest that they have showed to assemble these writings, gesture to a time of care for the old thing and of nostalgia for the young woman, nostalgia for his own formation, when they themselves were, as students, contemporary to the manufacture of some of the materials now here assembled.

I see with affection his attention, in all that I understand that it is, especially, of yes the same, young, of whom they are saying goodbye. Here we separate: because I, as these writings, do not continue either. I remain here.

Author: Josep Quetglas

Edition: Carles Muro Soler+Inés de Rivera

ISBN: 84-8191-464-9

Nº edition:

Binding: Rustic

Format: 21×17 cm

Pages: 220

Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (II) | Cristina García-Rosales

Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (I) | Cristina García-Rosales

Después de esta pequeña introducción deseo brindar un homenaje a las arquitectas pioneras, mujeres que supieron vivir su vida con imaginación y entusiasmo, que fueron capaces de romper moldes y costumbres, permitiéndonos a las arquitectas actuales recorrer nuestro camino con mayor facilidad.

Su historia no ha sido escrita y su trabajo no ha sido nunca reconocido. Es por ello por lo que ni siquiera han podido ser olvidadas.

Aunque en 1923  el escritor Walter Bejamin afirmaba que no existía una cultura propia de la mujer, la memoria hoy nos enseña que los ideales estas mujeres vanguardistas siguen siendo los nuestros, los de las arquitectas actuales, como veremos en los ejemplos que a continuación voy a mostrar.

Tradicionalmente, la arquitectura, así como otras carreras técnicas y científicas, eran profesiones masculinas. La mujer era relegada a la artesanía, a la domesticidad, a lo privado; es decir, al mundo del interior. No existían vocaciones universitarias, entre otras cosas, porque las mujeres tenían prohibido el acceso a las aulas.

Recordemos, como ejemplo, que en España, Concepción Arenal, tuvo que disfrazarse de varón para acceder a la carrera de derecho en el año 1841.

Pabellón de la Mujer, de Sophia Haydn

En la Exposición Mundial de Chicago de 1893, diferentes grupos de mujeres construyeron juntas, por primera  vez en la historia de la arquitectura occidental, un Pabellón: el de la Mujer. Este pabellón fue diseñado por Sophia Haydn, joven titulada en arquitectura por el Instituto de Tecnología de Massachusetts. (Aunque no fue la primera arquitecta americana, sino Jennie Louise Blanchard, nacida en 1856).

De este pabellón la crítica dijo: “Si alguna vez la suavidad y dulzura han sido expresadas en la arquitectura, lo percibimos en el edificio de la Srta. Haydn”. Suavidad y dulzura no son, sin embargo, adjetivos normalmente aplicados en la arquitectura.

El bello edifico de Sophia Haydn, era uno más dentro del estilo neoclásico Beaux Arts, estilo que predominó en el resto de los pabellones de la Exposición. Su intención era demostrar que las realizaciones de las mujeres eran equivalentes a las de los hombres.

Sophia Haydn

Mientras tanto en Europa, es Elisabeth Siddal la única mujer que se relaciona con el diseño y la arquitectura en el siglo XIX.  Debido a “su encantadora figura y magnífico cuello, así como a su fisonomía delicada y perfectamente formada” fue adoptada por el grupo de los pre-Rafaelistas como modelo y en 1860 se casó con Dante Gabriel Rosetti. No creo estos atributos se pudieran decir en el caso de haber sido hombre. Fue de origen humilde, escritora y poeta, y realizó también bocetos de arquitectura.

A principios del siglo XX, en la sociedad occidental –y concretamente en Europa – irrumpe un modelo nuevo modelo de mujer.

Compañeras de viaje de las vanguardias, generosas y entusiastas, aparecen las arquitectas pioneras.

Así podemos citar:

– A la irlandesa Eileen Grey que trabajó con Jean Badovicci.
– A la finlandesa Aino Marsio Aalto que trabajó con su marido Alvar Aalto.
– A la escocesa Margaret Mc Donald que trabajó con Charles Rennie Mackintosh.
–  A la inglesa Allison Smithson que lo hizo con Peter Smithson.
–  O a la norteamericana Ray Eames, que trabajó con Charles Eames.
– La arquitecta alemana Lily Reich o la francesa Charlotte Perriand que trabajaron con Mies Van der Rohe y Le Corbusier respectivamente, eran simples compañeros y no estaban casados.

Todos los arquitectos conocen  a Le Corbusier, Mies van der Rohe o Alvar Aalto. Pero muy pocos han oído hablar de sus compañeras de estudio, esposas o colaboradoras.

Arquitectas pioneras

Otras arquitectas que trabajaron en solitario, como Maïja Isola, y Marianne Brandt, pertenecientes a la Bauhaus, así como Margaret Kropoholler Staal, Grethe Meyer, Nana Ditzel, Grethe Schutte-Lihotzy, Lina Bo Bardi o la española Matilde Ucelay  -que fue a primera que terminó los estudios de arquitectura en nuestro país-, han tenido menos reconocimiento, si cabe, que la anteriores citadas.

No voy a tratar de realizar una recopilación exhaustiva de todas las arquitectas de este período, aunque si de algunas de ellas, intentando seguir una exposición más o menos cronológica. Información muy difícil de conseguir puesto que, salvo raras excepciones, no son mencionadas en los libros de Historia del Arte ni en las Enciclopedias de Arquitectura.

Cristina García-Rosales. Arquitecta
Madrid. Febrero 2014

[:es]Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (III) | Cristina García-Rosales[:gl]As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (III) | Cristina García-Rosales[:en]The pioneering arquitect women: the presence of the absence (III) | Cristina García-Rosales[:]

 

III Edición del Concurso PFC FYM Itacelmenti GroupIII Edición do Concurso PFC FYM Itacelmenti GroupIII FINAL Project Competition FYM Itacelmenti Group

0

La Escuela de Arquitectura de la Universidad de Navarra, junto con el Grupo FYM Italcementi Group, promueve este concurso internacional en el que se premia el proyecto fin de carrera (PFC) que, por su calidad, innovación, originalidad o creatividad, resalte la utilización del hormigón dentro de un proyecto arquitectónico.

Premio. Consiste en la concesión de una beca que cubre el coste de la matrícula en el Máster en Diseño Arquitectónico que se imparte en la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Navarra (España).

Participantes. Podrán presentarse aquellas personas que hayan presentado su PFC en cualquier Escuela de Arquitectura reconocida oficialmente entre septiembre de 2012 y septiembre de 2013.

Plazo límite de envío de candidatura: 4 de abril de 2014

+ info

A Escola de Arquitectura da Universidade de Navarra, xunto co Grupo FYM Italcementi Group, promove este concurso internacional no que se premia o proxecto fin de carreira (PFC) que, pola súa calidade, innovación, orixinalidade ou creatividade, resalte a utilización do formigón dentro dun proxecto arquitectónico.

Premio. Consiste na concesión dunha bolsa que cobre o custo da matrícula no Máster en Diseño Arquitectónico que se imparte na Escola de Arquitectura da Universidade de Navarra (España).

Participantes. Poderán presentarse aquelas persoas que presentasen o seu PFC en calquera Escola de Arquitectura recoñecida oficialmente entre setembro de 2012 e setembro de 2013.

Prazo límite de envío de candidatura: 4 de abril de 2014

+ info

The School of Architecture of the University of Navarre, together with the Grupo FYM Italcementi Group, promotes this international contest in which the project rewards end of career (PFC) that, for his quality, innovation, originality or creativity, projection the utilization of the concrete inside an architectural project.

Reward. It consists of the concession of a scholarship that covers the cost of the matriculation in the Master in Architectural Design that is given in the School of Architecture of the University of Navarre (Spain).

Participants. There will be able to appear those persons who have presented his PFC in any School of Architecture recognized officially between September, 2012 and September, 2013.

Term limit of sending of candidacy: on April 4, 2014

+ info

[:es]El abecedario de Gilles Deleuze[:gl]O abecedario de Gilles Deleuze[:en]Gilles Deleuze’s alphabet[:]

0

[:es]

El Abecedario de Gilles Deleuze (L’Abécédaire de Gilles Deleuze) es un programa de la televisión francesa producido por Pierre-André Boutang en 1988-1989, emitido en el año 1996. Consiste en una serie de tres entrevistas que Claire Parnet le realizara al filósofo. Es el único documento televisivo del filósofo, refractario a aparecer en TV. Se llevó a cabo bajo la condición de que sean conversaciones entre él y una antigua alumna y amiga, Claire Parnet, y que sea emitido a título post mortem auctoris. Está dividido en veinticinco temas por cada una de las letras del abecedario. Al momento de filmarse todavía no había aparecido su libro ¿Qué es la filosofía? (1991), así como tampoco Crítica y clínica (1993). La entrevista está también pactada con una intención pedagógica: está expresado de forma sencilla.

https://vimeo.com/124134695

https://vimeo.com/59308144[:gl]

O Abecedario de Gilles Deleuze (L’Abécédaire de Gilles Deleuze) é un programa da televisión francesa producido por Pierre-André Boutang en 1988-1989, emitido no ano 1996. Consiste nunha serie de tres entrevistas que Claire Parnet lle realizase ao filósofo. É o único documento televisivo do filósofo, refractario a aparecer en TV. Levouse a cabo baixo a condición de que sexan conversacións entre el e unha antiga alumna e amiga, Claire Parnet, e que sexa emitido a título post mortem auctoris. Está dividido en vinte e cinco temas por cada unha das letras do abecedario. Ao momento de filmarse aínda non aparecera o seu libro ¿Que é a filosofía? (1991), así como tampouco Crítica e clínica (1993). A entrevista está tamén pactada cunha intención pedagóxica: está expresado de forma sinxela.

https://vimeo.com/124134695
https://vimeo.com/59308144
[:en]

Gilles Deleuze’s Alphabet (L’Abécédaire de Gilles Deleuze) is a program of the French television produced by Pierre-André Boutang in 1988-1989, issued in the year 1996. It consists of a series of three interviews that Claire Parnet was fulfilling the philosopher. It is the only television document of the philosopher, refractory to appearing in TV. There was carried out under the condition of which they are conversations between him and a former pupil and friend, Claire Parnet, and that auctoris is issued post mortem auctoris. It is divided in twenty-five topics by each of the letters of the alphabet. To the moment to be filmed still his book had not appeared What is the philosophy? (1991), nor Critique and clinic (1993). The interview is agreed also by a pedagogic intention: it is expressed of simple form.

https://vimeo.com/124134695
https://vimeo.com/59308144[:]

Punto de información del castro de Baroña | RVR ArquitectosPunto de información do castro de Baroña | RVR ArquitectosPoint of information of the Baroña´s Neolithic fortified settlement | RVR Architects

El Castro de Baroña está situado en el Concello de Porto do Son (A Coruña), en terrenos pertenecientes a la parroquia de San Pedro de Baroña. Se trata de un asentamiento de la Edad del Hierro que responde al tipo de «castro costero», ya que se encuentra situado en una pequeña península rocosa, insertada en un paisaje espectacular y muy bien conservada.

El punto de información se concibe para acoger a una o dos personas que atiendan al público, repartan información de mano y puedan, incluso, actuar como guías sobre el terreno para grupos programados o que reclamen esa posibilidad.

Para el diseño de este módulo se parte de que se pueda reutilizar en otro tipo de contextos, y que pase a formar parte del equipamiento móvil del Ayuntamiento. Esta base de partida, hace que se piense en una estructura lo más rígida y ligera posible, y que sea un volumen lo más compacto, para un fácil transporte y mayor durabilidad.

Con la posición de esta construcción, se pretende organizar  el inicio del recorrido de la visita al castro, orientando a los visitantes hacia una gran rampa que los lleva hacia el interior del módulo de recepción y que una vez visitado salen de él, a través de otra rampa que los sitúan en un nuevo acceso al antiguo camino que baja hacia el Castro, evitando el punto conflictivo y peligroso que existía en el entronque del antiguo camino del Castro con la carretera AC 550, que obligaba a los grupos de visitantes a caminar un pequeño tramo por el arcén de esta.

El módulo propiamente dicho tiene una proporción en planta rectangular, dispuesto según el recorrido planteado, con la entrada y salida de él en los lados estrechos, que se proponen completamente acristalados cuando esté abierto. Estos frentes se cierran con unas grandes puertas construidas de la misma forma que el cerramiento exterior dándole una imagen compacta. Tanto en la entrada como en la salida del módulo, se plantean unos grandes voladizos que protejan las entradas y que a la vez generen un espacio de resguardo, con la posibilidad de mostrar información cuando el módulo esté cerrado.

En cuanto su construcción el cerramiento, se plantea en la parte exterior por una serie de listones de madera pintada dispuestos en vertical, qué tamizan a través de ellos la visión al interior del volumen, a través de unos huecos horizontales, o bien por los frentes acristalados cuando el módulo está abierto.

El interior se plantea según el recorrido, con exposición de paneles e información a ambos lados sobre las paredes, dejando el espacio interior libre para la circulación. La iluminación del interior, se realiza a través de dos grandes huecos longitudinales, dispuestos en la parte inferior y superior de los paramentos verticales y de un lucernario en cubierta con las mismas proporciones, además de la iluminación recibida por los frentes acristalados.

El acondicionamiento exterior en la parcela se complementará con la construcción sobre el talud de un nuevo acceso al camino de bajada al Castro, con peldaños de granito y con la plantación de dos árboles de gran porte situados próximos a las rampas y que filtran las vistas desde el interior del módulo, hacia la carretera.

Obra: Punto de información del castro de Baroña
Emplazamiento: Castro de Baroña. Porto do Son. A Coruña. Galicia. España
Autor:  RVR Arquitectos (Alberto Redondo+José Valladares+Marcial Rodríguez)
Colaboradores: Angel Concheiro(arqueólogo)
Año: proyecto y construcción 2013
Memoria:  RVR Arquitectos
Fotografías: RVR Arquitectos
+ rvr-arquitectos.es

The Castro of Baroña is placed in the Concello de Porto do Son(A Coruña), in areas belonging to San’s Pedro parish of Baroña. It is a question of an accession of the Age of the Iron that it answers to the type of «coastal neolithic fortified settlement», since he is placed in a small rocky peninsula inserted in a landscape spectacular and very well preserved.

The point of information is conceived to receive one or two persons who attend to the public, distribute hand information and could act, even, as guides on the area for programmed groups or that claim this possibility.

For the design of this module there splits of that it could re-use in another type of contexts, and that happens to form a part of the mobile equipment of the Town hall. This base of item, it does that it is thought about the most rigid and light possible structure, and that is a volume the most compact thing, for an easy transport and major permanence.

With the position of this construction, one tries to organize the beginning of the tour of the visit to the hopscotch, orientating the visitors towards a great ramp that takes them towards the interior of the module of receipt and that once visited they go out of him, across another ramp that they them place in a new access to the former way that goes down towards the neolithic fortified settlement, avoiding the troubled and dangerous point that existed in the blood-relationship of the former way of the neolithic fortified settlement with the road AC 550, which a small section was forcing the groups of visitors to travel for the border of this one.

The module in strict sense has a proportion in rectangular plant, arranged according to the raised tour, with the entry and exit of him in the narrow sides, which they propose completely glazed when it is opened. These fronts are closed with a few big constructed doors in the same way as the exterior closing giving him an image it compacts. Both in the entry and in the exit of the module, there appear the big projecting some that protect the income and that simultaneously generate a space of security, with the possibility of showing information when the module is closed.

In his construction the closing, it appears in the exterior part for a series of strips of identical wood arranged in vertically, what they sift across them the vision to the interior of the volume, across a few horizontal hollows, or for the glazed fronts when the module is opened.

The interior appears according to the tour, with exhibition of panels and information to both sides on the walls, leaving the interior space free for the traffic. The lighting of the interior, it is realized across two big longitudinal hollows arranged in the low and top part of the vertical paraments and of a lucernario in cover by the same proportions, besides the lighting got for the glazed fronts.

The exterior conditioning in the plot will complement itself with the construction on the bank of a new access to the way of descent to the neolithic fortified settlement, with steps of granite and with the plantation of two trees of great freightage placed near the ramps and that leak the sights from the interior of the module, towards the road.

Obra: Point of information of the Baroña´s Neolithic fortified settlement
Location: Castro de Baroña. Porto do Son. A Coruña. Galicia. Spain
Author: RVR Arquitectos (Alberto Redondo+José Valladares+Marcial Rodríguez)
Collaboradors: Angel Concheiro (Archeologist)
Year: project and construction
Report: RVR Arquitectos
Photography: RVR Arquitectos
+ rvr-arquitectos.es

O Castro de Baroña está situado no Concello de Porto do Son (A Coruña), en terreos pertencentes á parroquia de San Pedro de Baroña. Trátase dun asentamento da Idade do Ferro que responde ao tipo de «castro costeiro», xa que se encontra situado nunha pequena península rochosa, inserida nunha paisaxe espectacular e moi ben conservada

O punto de información concíbese para acoller a unha ou dúas persoas que atendan ao público, repartan información de man e poidan, mesmo, actuar como guías sobre o terreo para grupos programados ou que reclamen esa posibilidade.

Para o deseño deste módulo pártese de que se poida reutilizar noutro tipo de contextos, e que pase a formar parte do equipamento móbil do Concello. Esta base de partida, fai que se pense nunha estrutura o máis ríxida e lixeira posible, e que sexa un volume o máis compacto, para un doado transporte e maior durabilidade.

Coa posición desta construción, preténdese organizar o inicio do percorrido da visita ao castro, orientando os visitantes cara a unha gran rampla que os leva cara ao interior do módulo de recepción e que unha vez visitado saen del, a través doutra rampla que os sitúan nun novo acceso ao antigo camiño que baixa cara ao Castro, evitando o punto conflitivo e perigoso que existía no entroncamento do antigo camiño do Castro coa estrada AC 550, que obrigaba os grupos de visitantes a camiñar un pequeno tramo pola beiravía desta.

O módulo propiamente dito ten unha proporción en planta rectangular, disposto segundo o percorrido formulado, coa entrada e saída del nos lados estreitos, que se propoñen completamente acritalar cando estea aberto. Estas frontes péchanse cunhas grandes portas construídas da mesma forma que o cerramento exterior dándolle unha imaxe compacta. Tanto na entrada coma na saída do módulo, formúlanse uns grandes beiriles que protexan as entradas e que á vez xeren un espazo de resgardo, coa posibilidade de mostrar información cando o módulo estea pechado.

En canto a súa construción o cerramento, se formula na parte exterior por unha serie de listóns de madeira pintada dispostos en vertical, que tamizan a través deles a visión ao interior do volume, a través duns ocos horizontais, ou ben polas frontes acritalar cando o módulo está aberto.

O interior formúlase segundo o percorrido, con exposición de paneis e información a ambos os dous lados sobre as paredes, deixando o espazo interior libre para a circulación. A iluminación do interior, realízase a través de dous grandes ocos lonxitudinais, dispostos na parte inferior e superior dos paramentos verticais e dun lucernario en cuberta coas mesmas proporcións, ademais da iluminación recibida polas frontes acritalar.

O acondicionamento exterior na parcela complementarase coa construción sobre o noiro dun novo acceso ao camiño de baixada ao Castro, con chanzos de granito e coa plantación de dúas árbores de gran porte situadas próximas ás ramplas e que filtran as vistas dende o interior do módulo, cara á estrada.

Obra: Punto de información do castro de Baroña
Emprazamento: Castro de Baroña. Porto do Son. A Coruña. Galicia. España
Autor: RVR Arquitectos (Alberto Redondo+José Valladares+Marcial Rodríguez)
Colaboradores: Angel Concheiro(arqueólogo)
Data: proxecto e construcción 2013
Memoria: RVR Arquitectos
Fotografías: RVR Arquitectos
+ rvr-arquitectos.es

[:es]Modernidad Atemporal con Alejandro de la Sota[:gl]Modernidade Atemporal con Alejandro de la Sota[:en]Modernity Atemporal with Alejandro de la Sota[:]

0

[:es]

El indudable interés de este libro es el intento, una vez más, de precisar en la Historia de la Arquitectura Moderna (Modus Hodiernus) la terminología de los fenómenos que generan esta nueva Arquitectura. Todo hecho en este caso, a través de la figura del arquitecto español Alejandro de la Sota, uno de los maestros de la Modernidad en nuestro país.

Hay un objetivo bien concreto en esta Tesis Doctoral: a través del pensamiento y de la obra de Alejandro de la Sota, tratar de definir una MODERNIDAD ATEMPORAL como concepto capaz de resumir toda una opción de la Arquitectura Moderna.

La estrategia metodológica empleada es inteligente en un continuo confrontar ideas, creadores y términos, tratando de extraer la mayor claridad en el objetivo propuesto.

El interés del resultado obtenido es indudable por cuanto la crítica arquitectónica actual, necesita de una mayor precisión en los análisis que desarrolla y que tantas veces se reducen a excursos dialécticos de vacuo contenido.

Alberto Campo Baeza

Modernidad Atemporal con Alejandro de la Sota
Modernidad Atemporal con Alejandro de la Sota

Autor: Alberto Garcia-Burgos Vijande
Páginas: 96
Idioma: Español
Formato: 21 x 17, rústica
ISBN: 978-84-938670-0-3

[:gl]

O indubidable interese deste libro é o intento, unha vez máis, de precisar na Historia da Arquitectura Moderna (Modus Hodiernus) a terminoloxía dos fenómenos que xeran esta nova Arquitectura. Todo feito neste caso, a través da figura do arquitecto español Alejandro de la Sota, un dos mestres da Modernidade no noso país.

Hai un obxectivo ben concreto nesta Tese Doutoral: a través do pensamento e da obra de Alejandro de la Sota, tratar de definir unha MODERNIDADE ATEMPORAL como concepto capaz de resumir toda unha opción da Arquitectura Moderna.

A estratexia metodolóxica empregada é intelixente nun continuo confrontar ideas, creadores e termos, tratando de extraer a maior claridade no obxectivo proposto.

O interese do resultado obtido é indubidable por canto a crítica arquitectónica actual, necesita dunha maior precisión nas análises que desenvolve e que tantas veces se reducen a excursos dialécticos de vacuo contido.

Alberto Campo Baeza

Autor: Alberto Garcia-Burgos Vijande

Páxinas: 96

Idioma: Español

Formato: 21 x 17, rústica

ISBN: 978-84-938670-0-3

[:en]

The undoubted interest of this book is the attempt, once again, of needing in the History of the Modern Architecture (Modus Hodiernus) the terminology of the phenomena that generate this new Architecture. Any fact in this case, across the figure of the Spanish architect Alejandro de la Sota, one of the teachers of the Modernity in our country.

There is an objective concrete good in this Doctoral Thesis: across the thought and Alejandro de la Sota’s work, to try to define a MODERNITY ATEMPORAL as a concept capable of summarizing the whole option of the Modern Architecture.

The methodological used strategy is intelligent in I continue confronting ideas, creators and terms, trying to extract the major clarity in the proposed aim.

The interest of the obtained result is undoubted since the architectural current critique, he needs from a major precision in the analyses that it develops and that so often diminish to excursos dialectical of vacuous content.

Alberto Campo Baeza

Author: Alberto Garcia-Burgos Vijande

Pages: 96

Language: Spanish

Format: 21 x 17,

ISBN: 978-84-938670-0-3

[:]

Tricentenari BCN Tricentenari BCN Tricentenari BCN

En el año 2014 se cumplirá el 300 aniversario de los hechos del 11 de septiembre de 1714. Por este motivo, el Ayuntamiento de Barcelona organiza, de manera coordinada con la Generalidad de Cataluña, una conmemoración ciudadana que servirá para redescubrir la ciudad del siglo XVIII, para entender la dimensión de los hechos y relacionarlos con la realidad presente y las expectativas de futuro.

A esta celebración, comisariada por el periodista Toni Soler, se han sumado instituciones de la ciudad, equipamientos culturales, distritos, entidades sociales y cívicas, medios de comunicación, y también el mundo editorial, educativo y académico.

El Tricentenari BCN potenciará el diálogo entre pasado y presente con un programa de actos que incluirá exposiciones, debates, seminarios, publicaciones, itinerarios, fiestas ciudadanas y propuestas artísticas para adentrarnos en nuestra historia desde la reflexión, la divulgación, la creación artística y la participación ciudadana.

+ info

No ano 2014 cumprirase o 300 aniversario dos feitos do 11 de setembro de 1714. Por este motivo, o Concello de Barcelona organiza, de xeito coordinado coa Xeneralidade de Cataluña, unha conmemoración cidadá que servirá para redescubrir a cidade do século XVIII, para entender a dimensión dos feitos e relacionalos coa realidade presente e as expectativas de futuro.

A esta celebración, comisariada polo xornalista Toni Soler, sumáronse institucións da cidade, equipamentos culturais, distritos, entidades sociais e cívicas, medios de comunicación, e tamén o mundo editorial, educativo e académico.

O Tricentenari BCN potenciará o diálogo entre pasado e presente cun programa de actos que incluirá exposicións, debates, seminarios, publicacións, itinerarios, festas cidadás e propostas artísticas para internarnos na nosa historia dende a reexión, a divulgación, a creación artística e a participación cidadá.

+ info

In the year 2014 300 will be fulfilled anniversary of the facts of September 11, 1714. For this motive, the Town hall of Barcelona organizes, of way coordinated with the Generality of Catalonia, a civil commemoration that will serve to re-discover the city of the 18th century, to understand the dimension of the facts and to relate them to the present reality and the expectations of future.

To this celebration, comisariada for the journalist Toni Soler, there have added institutions of the city, cultural equipments, districts, social and civic entities, mass media, and also the publishing, educational and academic world.

Will the Tricentenari BCN promote the dialog between past and present with a program of acts that will include exhibitions, debates, seminars, publications, itineraries, civil holidays and artistic offers to enter our history from the re? Exión, the spreading, the artistic creation and the civil participation.

+ info

ara arquitectura – ara crítica · Xavier Monteysara arquitectura – ara crítica · Xavier Monteysara arquitectura – ara crítica · Xavier Monteys

0

Con esta sesión, se abre un paréntesis llamado ARA CRÍTICA, que tendrá lugar de junio a diciembre, para volver luego al formato habitual.

Si hasta el momento se han  invitado a 20 equipos de arquitectos que han explicado su manera de hacer y pensar la arquitectura, ahora se  hace una pausa para ver qué piensan seis arquitectos, críticos, divulgadores,… del panorama actual y, de alguna manera, del estado general de la cuestión.

Ciclo de conferencias ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA
Sesión 16 – Diciembre 2013: XAVIER MONTEYS
Organizado por ArqinFAD y TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona
Comisariado por Eugeni Bach

With this session, there is opened a parenthesis called ARA CRÍTICA, which will take place from June to December, to return then to the habitual format.

If up to the moment they have been invited to 20 equipments of architects who have explained his way of making and thinking the architecture, now a pause is done to see what think six architects, critics, utterers, … of the current panorama and, somehow, of the general condition of the question.

Cycle of conferences ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA

Session16 – December 2013: XAVIER MONTEYS

Organized for ArquinFAD and TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona

Curator: Eugeni Bach

Con esta sesión, ábrese un paréntesis chamado ARA CRÍTICA, que terá lugar de xuño a decembro, para volver logo ao formato habitual.

Si ata o momento invitáronse a 20 equipos de arquitectos que explicaron o seu xeito de facer e pensar a arquitectura, agora faise unha pausa para ver que pensan seis arquitectos, críticos, divulgadores,… do panorama actual e, dalgún xeito, do estado xeral da cuestión.

Ciclo de conferencias ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA

Sesión 16 – Decembro 2013: XAVIER MONTEYS

Organizado por ArqinFAD e TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona

Comisariado por Eugeni Bach

Zambullidas | José Ramón Hernández Correa

Zambullidas | José Ramón Hernández Correa St. Malo diving, Nicolás Doreau
St. Malo diving, Nicolás Doreau | Fuente: pdfmagazines.club

Vengo de nuevo a veredes para comentar otra magnífica foto. Muestra un trampolín de hormigón armado que hay en la playa de St. Malo (Bretaña, Francia). Su autor es Nicolas Doreau. Fue tomada el 11 de agosto de 2010 y se titula St. Malo diving (más o menos zambullidas en St. Malo o zambulléndose en St. Malo).

Me parece una foto muy hermosa. Muestra la plena actividad de la juventud, el optimismo y la alegría de la diversión. Además, plásticamente es muy atractiva.

Merece la pena mirarla tranquilamente durante un rato. Ayuda a sentirse mejor (al menos a mí). Nos habla de un presente eterno.

Pero, por otra parte, esa foto es una metáfora del afán humano en cualquier campo que a uno se le ocurra (los negocios, la literatura, la política… lo que uno quiera). Yo veo claramente que todos los que aparecen son arquitectos o estudiantes de arquitectura. Y además creo que, por una rara casualidad, aparecen todos los tipos posibles. Qué curiosa variedad y qué precioso valor de documento inventarial y tipológico tiene esta fotografía.

Está el que nunca tiene bastante. Por muy alto que sea el trampolín no le basta, y tiene que subirse a la barandilla. Y si sobre la barandilla hubiera un remate se subiría a él. Y si al remate le saliera un pirindolo se subiría al pirindolo. ¿Le veis? Es el emprendedor por antonomasia, el ambicioso, el que tiene que ser más que nadie, saltar desde más arriba, zambullirse hasta lo más profundo, hacerlo mejor que nadie, más veces que nadie.

Hay una chica que ha quedado en el aire, parada. En el momento en que la ha congelado (para siempre) la fotografía está expectante ante su zambullida, pero esta no llega nunca. La ansiedad de lo que uno ve al alcance de la mano pero (¿aún?) no llega. Ese Fin de Carrera que ya está maduro para presentar, pero que tu tutor te dice que le des otra vueltecilla (otra vueltecilla que hace que te replantees si el acceso es correcto por ahí o tal vez habría que cambiar toda la planta baja, lo que a su  vez arrastraría a todas las demás). O ese encargo que sí, que ya, que el cliente está deseando hacerte, pero aún queda algún problemilla sin importancia. Y uno se queda así: levitando en el aire.

Vemos a otro muchacho que está en un caso similar, pero ya está tocando el agua con la punta de un pie, mientras tiene la otra pierna encogida para caer a bomba. Pero hay una gran diferencia: Este chico no se ha lanzado desde el trampolín superior, sino desde el inferior. Es un conformista, un aquítepilloaquítemato. Un hombre práctico que en vez de buscar nota en el PFC sólo aspira a salir de la escuela de una maldita vez. Un profesional que en vez de buscar encargos formidables hace obras más asequibles, pero las hace. Y la foto le ha pillado de puntillas sobre las aguas, nadando y guardando la ropa, al caldo y a las tajadas. Triunfador modesto, ratón de los rincones más ignotos de la provincia. Arquitecto de urgencia y de proximidad. Cae siempre de pie y siempre moja (aunque sea poco).

Están quienes se están bañando, tan a gusto, bien instalados en la profesión, y quienes ya salen, algunos de buen grado (jubilación, cambio de actividad) y otros por fuerza.

Y están, sobre todo, quienes esperan su oportunidad, haciendo cola para lanzarse al agua. Esperando su turno, su momento. Esperan pacientemente (así ha sido siempre) porque hay agua para todos y no hay ningún problema. Les llegará su momento de forma natural. (Lo extraño es lo que ocurre ahora: Esta rara bajamar. Tal vez alguien haya levantado un dique y esté drenando la ensenada. Muy mal panorama).

Un chico parece que se ha desanimado. Está en la barandilla de abajo, desistiendo de bañarse. ¿No le apetece? ¿Se ha resignado a que esto no es para él? Y otro, aún más dramático, se ha sentado en la barandilla de arriba cuando ya ha alcanzado el primer nivel del trampolín. Tanto esfuerzo, tanto esperar, para nada.

No sé qué pensar. Prefiero creer en el ímpetu de la juventud, que siempre acaba por encontrar un resquicio para bañarse. La verdad es que todos merecen darse un buen chapuzón.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · febrero 2014

Geometrías del lugar | Íñigo García Odiaga

Ran realizada por Akira Kurosawa en 1985
Ran realizada por Akira Kurosawa en 1985

Los lugares, los paisajes, tienen una personalidad, un carácter, un sello que alguna vez se ha definido como un Genius Loci, un espíritu del lugar. Preservar ese carácter e incluso amplificarlo es el objetivo último de cualquier obra artística o arquitectónica que se sale del territorio urbano y que se enfrenta a la naturaleza y el paisaje.

En la película Ran realizada por Akira Kurosawa en 1985, el señor de Ichimonji reúne a sus hijos y amigos en una arquitectura efímera pero rigurosa. Un cuadrado de geometría exacta, construye un recinto cerrado, aislando un espacio de la continuidad de la naturaleza y el paisaje. Una tela tensada entre unos pequeños mástiles, unos cables y unas cuerdas son suficientes para formalizar ese espacio, que en su abstracción se enfrenta al caos natural. Una construcción aún más sencilla que una tienda de campaña sirve como contrapunto al inmenso paisaje. La pureza de su forma abstracta le otorga un cierto grado de monumentalidad, con el que puede operar a la escala del valle y de la montaña, a la escala del paisaje, a escala del territorio.

Una situación que únicamente puede ser comprendida si nos remitimos a la idea de Bricolage definida por Claude Lévi-Strauss. En la que el Bricolage es el método constructivo prehistórico, primitivo, básico, en el que cada uno se vale de aquello, poco o mucho, que tiene a mano, estableciendo así un universo ligado a lo esencial, a la nulidad industrial y que por lo tanto remite a una relación mítica con el entorno. Un método manual valido tanto para el hombre prehistórico como para el actual, pasando por Robinson Crusoe. Un sistema constructivo en equilibrio con el paisaje y el territorio, ya que por su propia rudimentariedad no puede imponerse, únicamente presentarse.

Mull Hill, en la isla de Man, Reino unido | Harrespil de Okabe entre Lekunberri (Navarra) y Donibane-Garazi (País Vasco francés)
Mull Hill, en la isla de Man, Reino unido | Harrespil de Okabe entre Lekunberri (Navarra) y Donibane-Garazi (País Vasco francés)

El recinto de Ran es mediante esta condición, primitivo, al igual que lo es una construcción megalítica. Apenas unas pocas piedras señalan un espacio, ya no como naturaleza sino como lugar. Un recinto circular de losas irregulares clavadas en el terreno introducen una geometría abstracta en oposición al paisaje natural. Un círculo perfecto que únicamente la mano human puede trazar en el paisaje. Datan del año 800 a.C. y cautivaron para siempre a Jorge Oteiza cuando los comprendió por primera vez. El Cromlech es el recinto primitivo del hombre del neolítico, que une a través del paisaje el cielo y la tierra. El hombre nómada señalaba lugares específicos para enterrar allí las cenizas de sus difuntos, en puntos destacados que se apoderan de las condiciones del lugar para entender el paisaje. Jorge Oteiza y el arquitecto Luis Vallet recibieron el encargo de construir una capilla en Agiña, un lugar destacado entre las montañas donde había varios Cromlechs. Oteiza los calificó de estatuas vacías, de elementos desocupados, de construcciones espirituales que unen al hombre a su territorio y a su paisaje. Los Cromlechs del pasado marcaban además viejos caminos, balizaban senderos y rutas, determinaban los recorridos.

Richard Long | Monte Fuji, 1979 | Círculo nómada, Mongolia, 1996
Richard Long | Monte Fuji, 1979 | Círculo nómada, Mongolia, 1996

El artista contemporáneo más afín a este nomadismo es Richard Long.  Su relación con el marco natural es el de alguien que lo recorre, y eso se muestra claramente en algunas de sus obras. Ese es el caso de aquella intervención que le llevo a cruzar a pie de costa a costa Gran Bretaña. Cada jornada cogía una piedra que transportaba hasta cambiarla por otra la jornada siguiente, hasta tirar al mar la última reproduciendo el gesto que le llevó a coger la primera en la costa opuesta. Como el mismo ha expresado en alguna ocasión:

«A veces me siento parte de la tradición de caminante, del nómada. De vez en cuando me parece muy placentero y satisfactorio vivir de manera rudimentaria, reduciendo la vida a unas actividades sencillísimas como caminar durante todo el día.»

Ver una obra de Richard Long puede reducirse a ver una pieza en un museo, pero cuando se visitan sus obras en el paisaje, lo que se visita es algo más que su propia acción. Se visita la relación de su gesto con la naturaleza. El arte es una forma de enfrentarse, de entender la verdad. Algunas obras de Land Art son la mejor forma de entender la naturaleza y el paisaje. Lo mismo les sucede a algunas arquitecturas. Un buen ejemplo de esta relación entre el arte, el paisaje y la arquitectura esta condensada en la obra del Centro de Innovación Deportiva de Extremadura de José María Sánchez García.

Richard Long | Centro de Innovación Deportiva de Extremadura de José María Sánchez García
Richard Long | Centro de Innovación Deportiva de Extremadura de José María Sánchez García

En un emplazamiento privilegiado, situado en una península que avanza sobre el pantano Gabriel y Galán, su forma geométrica pura de anillo, destaca en el paisaje estableciendo una llamativa relación de directa con el entorno próximo y de contraste con las montañas de la sierra que rodean el pantano.

Los usos de investigación, formación y práctica de deportes relacionados con la naturaleza se introducen en una pieza estrecha de doscientos metros de diámetro, cuya fachada de acero, refleja los colores y la luz de las diferentes estaciones y momentos del día, integrándose en el lugar.

El anillo crea una geometría rotunda que se enfrenta a la inmensidad del paisaje, pero por contra en su interior guarda un fragmento de ese mismo territorio. Un espacio que protege y que de nuevo invita a recorrer y pasear, marcando como os Cromlechs las rutas a seguir para entender el lugar.

Centro de Innovación Deportiva de Extremadura de José María Sánchez García
Centro de Innovación Deportiva de Extremadura de José María Sánchez García

íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. febrero 2014

[:es]Utzon: inspiración, visión, arquitectura[:gl]Utzon: inspiración, visión, arquitectura[:en]Utzon: inspiration, vision, architecture[:]

0

[:es]

La Ópera de Sydney es el edificio moderno más famoso en el mundo, sin embargo, el arquitecto siempre ha rehuido la publicidad y seguir siendo el menos conocido de los arquitectos modernos más importantes. El libro de Richard Weston, subtitulado «La inspiración – Visión – Arquitectura», finalmente se abre la puerta a las técnicas de Utzon y procesos creativos.

Escrito con un acceso sin precedentes a Utzon, sus archivos y sus asociados, Utzon: inspiración, visión, arquitectura presenta el primer informe exhaustivo de su trabajo e ideas, y sitúa sus logros en el contexto más amplio de la arquitectura moderna.

Además de los edificios públicos, Utzon diseñó varias viviendas particulares en circulación, incluido el suyo en Dinamarca y en Mallorca, y dos proyectos de vivienda patio, que se encuentran entre los mayores logros de su carrera.

Principales proyectos no realizados son discutidos y totalmente ilustrado, incluyendo las propuestas radicales de un museo subterráneo en gran medida en Silkeborg y diseños de la fascinante «arquitectura aditiva» inspirados en las estructuras celulares de la naturaleza.

Proyectos inéditos que arrojan nueva luz sobre su desarrollo se incluyen, junto con diseños innovadores para los muebles, objetos de vidrio y lámparas.

Ilustrado con numerosas fotografías especialmente tomadas y una gran cantidad de material, Utzon es el relato definitivo de la obra de uno de los grandes arquitectos del siglo XX.

Las observaciones y anécdotas de Utzon, complementado con una gran cantidad de bocetos y dibujos de sus archivos personales, atrae al lector en el mundo visionario increíble de uno de los arquitectos vivos más grandes.

Utzon: inspiración, visión, arquitectura
Richard Weston
Edición: 2002
Contenidos: 432 páginas, color, tapa dura
Formato: 20 x 30 cm
Idioma: Inglés

[:gl]

 A Ópera de Sydney é o edificio moderno máis famoso no mundo, non obstante, o arquitecto sempre evitou a publicidade e seguir sendo o menos coñecido dos arquitectos modernos máis importantes. O libro de Richard Weston, subtitulado «A inspiración – Visión – Arquitectura», finalmente ábrese a porta ás técnicas de Utzon e procesos creativos.

Escrito cun acceso sen precedentes a Utzon, os seus arquivos e os seus asociados, Utzon: inspiración, visión, arquitectura presenta o primeiro informe exhaustivo do seu traballo e ideas, e sitúa os seus logros no contexto máis amplo da arquitectura moderna.

Ademais dos edificios públicos, Utzon deseñou varias vivendas particulares en circulación, incluído o seu en Dinamarca e en Mallorca, e dous proxectos de vivenda patio, que se encontran entre os maiores logros da súa carreira.

Principais proxectos non realizados son discutidos e totalmente ilustrado, incluíndo as propostas radicais dun museo subterráneo en boa medida en Silkeborg e deseños da fascinante ‘arquitectura aditiva «inspirados nas estruturas celulares da natureza.

Proxectos inéditos que botan nova luz sobre o seu desenvolvemento inclúense, xunto con deseños innovadores para os mobles, obxectos de vidro e lámpadas.

Ilustrado con numerosas fotografías especialmente tomadas e unha gran cantidade de material, Utzon é o relato definitivo da obra dun dos grandes arquitectos do século XX.

As observacións e anécdotas de Utzon, complementado cunha gran cantidade de bosquexos e debuxos dos seus arquivos persoais, atrae o lector no mundo visionario incrible dun dos arquitectos vivos máis grandes.

Utzon: inspiración, visión, arquitectura

Richard Weston

Edición: 2002

Contenidos: 432 páxinas, cor, tapa dura

Formato: 20 x 30 cm

Idioma: Inglés

[:en]

Sydney Opera House is the most celebrated modern building in the world yet its architect, Jorn Utzon, has always shunned publicity and remains the least well known of the major modern architects.

Written with unprecedented access to Utzon, his archives and associates, Utzon: Inspiration, Vision, Architecture presents the first comprehensive account of his work and ideas, and situates his achievements in the wider context of modern architecture.

In addition to public buildings, Utzon designed several outstanding private dwellings including his own in Denmark and on Mallorca, and two courtyard housing projects, which are amongst the finest achievements of his career.

Key unbuilt projects are also discussed and fully illustrated, including the radical proposals for a largely underground museum at Silkeborg and the fascinating ‘Additive Architecture’ designs inspired by the cellular structures of nature.

Previously unpublished projects which shed new light on his development are included, together with innovative designs for furniture, glassware and lamps.

Illustrated with numerous specially taken photographs and a wealth of material, Utzon is the definitive account of the work of one of the twentieth century’s great architects.

Observations and anecdotes by Utzon, supplemented with a wealth of sketches and drawings from his personal archives, draws the reader into the amazing visionary world of one of the greatest living architects.

Utzon: inspiration, vision, architecture

Richard Weston

Released: 2002

Features: 432 pages, full color, hardcover

Format: 20 x 30 cm

Language: English

[:]

Eso dicen · LCG arquitectura Eso din · LCG arquitecturaSo they say · LCG arquitectura

0

El próximo jueves 20 de febrero tendrá lugar una nueva sesión de la sesión coloquio de arquitectura, Eso dicen. En esta ocasión, el invitado será LCG arquitectura. La sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto y otros treinta minutos de coloquio informal con el público.

Eso dicen es un ciclo de sesiones-coloquio que se celebra el primer y tercer jueves de cada mes entre las 20:00h y las 21:00h en la planta baja del Taller Creativo No Importa (calle San Andrés, 46); en él participan arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina, siempre con una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual como telón de fondo.

LCG arquitectura

…”No, no creo que sean genios lo que necesitamos ahora.”…

J. A. Coderch

Una reflexión personal sobre el oficio del arquitecto a través de la experiencia propia.
+ lcgarquitectura.com

ESO DICEN · LCG arquitectura
Jueves 20 de febrero 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita
[NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
A Coruña [España]

Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Next Thursday, the 20th of February a new session of the session will take place colloquium of architecture, So they say. In this occasion, the guest will be LCG arquitectura. The session will divide in the half hour of presentation of the architect and other thirty minutes of informal colloquium with the public.

So they say is a cycle of meetings – colloquia that is celebrated on the first and third Thursday of every month between them 20:00h and them 21:00h in the ground floor of the No Importa Creative Workshop (street San Andrés, 46); in him there take part Galician architects belonging to different generations with the intention of presenting a wide spectrum of approaches of the discipline, always with a reflection it brings over of the paper of the architect in the current moment as backdrop.

LCG arquitectura

…”Not, I do not believe that they are geniuses what we need now.”…

J. A. Coderch

A personal reflection on the trade of the architect across the own experience.

+ lcgarquitectura.com

SO THEY SAY  · LCG arquitectura

Thursday on 20 February 20:00 – 21:00h

Limited appraisal – admission free

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 Ground floor

A Coruña [España]

Organize:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

O próximo xoves 20 de febreiro terá lugar unha nova sesión de sesións coloquio de arquitectura, Eso din. Nesta ocasión, o convidado será LCG arquitectura. A sesión dividirase en media hora de presentación do arquitecto e outros trinta minutos de coloquio informal co público.

Iso din é un ciclo de sesións-coloquio que se celebra o primeiro e terceiro xoves de cada mes entre as 20:00h e as 21:00h na planta baixa do Taller Creativo No Importa (rúa San Andrés, 46); nel participan arquitectos galegos pertencentes a distintas xeracións coa intención de presentar un amplo espectro de enfoques da disciplina, sempre cunha reflexión acerca do papel do arquitecto no momento actual como pano de fondo.

LCG arquitectura

…”Non, non creo que sexan xenios o que necesitamos agora.”…

J. A. Coderch

Unha reflexión persoal sobre o oficio do arquitecto a través da experiencia propia.

+ lcgarquitectura.com

ESO DIN · LCG arquitectura

Xoves 20 de febreiro 20:00 – 21:00h

aforo limitado – entrada gratuita

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 planta Baja

A Coruña [España]

Organiza:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

[:es]Conferencia Daniel Innerarity [:gl]Conferencia VoxCívica: Daniel Innerarity [:en]Conference VoxCívica: Daniel Innerarity [:]

0

[:es]

El 24 de mayo de 2013, el filósofo Daniel Innerarity impartió una conferencia en el campus de San Sebastián, en una sesión organizada por Vox Cívica.

En ella habla de la sociedad del conocimiento y de la sociedad de la ignorancia; de la democracia como el experimento de la diversidad; de las sociedades inteligentes y sociedades estúpidas, y de la invitación a la creatividad.

http://youtu.be/bFl6RztpH6A[:gl]

O 24 de maio de 2013, o filósofo Daniel Innerarity impartiu unha conferencia no campus de San Sebastián, nunha sesión organizada por Vox Cívica. Nela fala da sociedade do coñecemento e da sociedade da ignorancia; da democracia como o experimento da diversidade; das sociedades intelixentes e sociedades estúpidas, e do convite á creatividade

[:en]

On May 24, 2013, the philosopher Daniel Innerarity gave a conference in the campus of San Sebastian, in a session organized by Vox Cívica. In her he speaks about the company of the knowledge and about the company of the ignorance; of the democracy like the experiment of the diversity; of the intelligent companies and stupid companies, and from the invitation to the creativity.

[:]

Motor de ModernidadMotor de ModernidadeEngine of Modernity

0

En 1951 se constituye en Barcelona el Grup R, una asociación cuyo objetivo, según el primero de los artículos de sus estatutos, es «el estudio y divulgación de los problemas del arte contemporáneo y en especial de la arquitectura». Bajo la letra R, capitular de Renovación y Recuperación cultural y arquitectónica, el Grupo reunía a miembros de dos generaciones de arquitectos: los que iniciaron sus estudios inmediatamente antes de la Guerra Civil y los que lo hicieron al terminar la contienda. Dos generaciones entrelazadas por el GATCPAC, como primer referente, y los conceptos heredados de la revista AC y por la sofisticación que desprendía la revista D’ací d’allà. Les unía también el interés común por promover una arquitectura internacional a partir del movimiento moderno y de su crítica posterior, frente al panorama arquitectónico del primer periodo del franquismo.

Esta exposición rememora las ideas y las obras de este conjunto de arquitectos, cuya acción contribuyó a consolidar una versión propia de la estética moderna bajo el régimen franquista. Sus construcciones –hoy buenos ejemplos del patrimonio arquitectónico moderno– y sobre todo las exposiciones y los debates que organizaron, alimentaron e internacionalizaron la cultura catalana de aquel momento, políticamente muy oscuro, pero creativamente muy dinámico. Comisariada por Fernando Marzá, la exposición se propone resituar en el presente un episodio esencial para entender las tensiones entre modernidad y vanguardia en nuestro país desde la segunda mitad del siglo XX hasta nuestros días.

Constituyeron el Grup R Oriol Bohigas, José Antonio Coderch, Joaquim Gili, Josep M. Martorell, Antoni de Moragas, Josep Pratmarsó, Josep M. Sostres y Manuel Valls. En 1955 ingresan oficialmente Guillermo Giráldez, Josep Antoni Balcells, Manuel Ribas y Joaquim Bassó y se dan de baja oficialmente Coderch y Valls. Finalmente, en 1958 ingresan Pau Monguió y Francesc Vayreda.

Durante su trayectoria el Grup R contó con la colaboración de Ricard Giralt Miracle y de Joan Josep Tharrats para el grafismo y de Francesc Català-Roca para la fotografía.

Fechas: 6 de febrero – 24 de junio de 2014. Comisario: Fernando Marzá. Organización y producción: Museu d’Art Contemporani de Barcelona (MACBA).

+ info

En 1951 constitúese en Barcelona o Grup R, unha asociación cuxo obxectivo, segundo o primeiro dos artigos dos seus estatutos, é «o estudo e divulgación dos problemas da arte contemporánea e en especial da arquitectura». Baixo a letra R, capitular de Renovación e Recuperación cultural e arquitectónica, o Grupo reunía membros de dúas xeracións de arquitectos: os que iniciaron os seus estudos inmediatamente antes da Guerra Civil e os que o fixeron ao rematar a contenda. Dúas xeracións entrelazadas polo GATCPAC, como primeiro referente, e os conceptos herdados da revista AC e pola sofisticación que desprendía a revista D’ací d’allà. Uníaos tamén o interese común por promover unha arquitectura internacional a partir do movemento moderno e da súa crítica posterior, fronte ao panorama arquitectónico do primeiro período do franquismo.

Esta exposición rememora as ideas e as obras deste conxunto de arquitectos, cuxa acción contribuíu a consolidar unha versión propia da estética moderna baixo o réxime franquista. As súas construcións -hoxe bos exemplos do patrimonio arquitectónico moderno- e sobre todo as exposicións e os debates que organizaron, alimentaron e internacionalizaron a cultura catalá daquel momento, politicamente moi escuro, pero creativamente moi dinámico. Comisariada por Fernando Marzá, a exposición proponse resituar no presente un episodio esencial para entender as tensións entre modernidade e vangarda no noso país dende a segunda metade do século XX ata os nosos días.

Constituíron o Grup R Oriol Bohigas, José Antonio Coderch, Joaquim Gili, Josep M. Martorell, Antoni de Moragas, Josep Pratmarsó, Josep M. Sostres e Manuel Valls. En 1955 ingresan oficialmente Guillermo Giráldez, Josep Antoni Balcells, Manuel Ribas e Joaquim Bassó e danse de baixa oficialmente Coderch e Valls. Finalmente, en 1958 ingresan Pau Monguió e Francesc Vayreda.

Durante a súa traxectoria o Grup R contou coa colaboración de Ricard Giralt Miracle e de Joan Josep Tharrats para o grafismo e de Francesc Català-Roca para a fotografía.

Datas: 6 de febreiro – 24 de xuño de 2014. Comisario: Fernando Marzá. Organización e produción: Museu d’Art Contemporani de Barcelona (MACBA).

+ info

In 1951 there is constituted in Barcelona the Grup R, an association which aim, according to the first one of the articles of his bylaws, is » the study and spreading of the problems of the contemporary art and especially of the architecture «. Under the letter R, to come to terms with Renovation and cultural and architectural Recovery, the Group was assembling members of two generations of architects: those who initiated his studies immediately before the Civil war and those who did it on having finished the contest. Two generations interlaced by the GATCPAC, as the first modal, and the concepts inherited from the magazine AC and for the sophistication that was detaching the magazine D’ací d’allà. They were joined also by the common interest to promote an international architecture from the modern movement and his later critique, opposite to the architectural panorama of the first period of the Franco’s regime.

This exhibition recalls the ideas and the works of this set of architects, whose action helped to consolidate an own version of the modern aesthetics under the pro-Franco regime. His constructions – today good examples of the architectural modern heritage – and especially the exhibitions and the debates that they organized, fed and internationalized the Catalan culture of that moment, politically very darkly, but creativamente very dynamic. Comisariada for Fernando Marzá, the exhibition proposes to re-place in the present an essential episode to understand the tensions between modernity and forefront in our country from the second half of the 20th century to the present day.

Josep constituted the Grup R Oriole Bohigas, Jose Antonio Coderch, Joaquim Gili, M. Martorell, Antoni de Moragas, Josep Pratmarsó, Josep M. Sostres and Manuel Valls. In 1955 they enter officially Guillermo Giráldez, Josep Antoni Balcells, Manuel Ribas and Joaquim Bassó and give of it lowers officially Coderch and Valls. Finally, in 1958 they deposit Pau Monguió and Francesc Vayreda.

Durante su trayectoria el Grup R contó con la colaboración de Ricard Giralt Miracle y de Joan Josep Tharrats para el grafismo y de Francesc Català-Roca para la fotografía.

Date: on February 6 – June 24, 2014. Commissioner: Fernando Marzá. Organization and production: Museu d’Art Contemporani of Barcelona (MACBA).

+ info

Restaurante minas de San Finx | 2es+_oficina de arquitecturaRestaurante minas de San Finx | 2es+_oficina de arquitecturaSan Finx Mines Restaurant | 2es+_ oficina de arquitectura

La idea consiste en la rehabilitación de unas antiguas viviendas de un poblado minero en un restaurante que de servicio al nuevo conjunto museístico de Las Minas de San Finx, en Lousame.

Las minas de estaño-wólfram de San Finx, tienen un importante valor patrimonial desde el punto de vista cultural e histórico, un patrimonio tanto inmaterial como material.

Desde el punto de vista del patrimonio industrial minero, las minas de San Finx constan actualmente de un conjunto de equipamientos e instalaciones. Un conjunto de elementos que son el resultado de la realización de actividades y la creación de infraestructuras y equipamientos que han ido transformándose, cambiándose, adaptándose hasta configurar el estado actual de la mina. Están inventariados hasta 35 elementos constructivos de diferentes años. La puesta en valor de todo el conjunto pretende coneguir que las Minas de San Finx se convierta en un referente, único en Galicia , de los museos de la minería.

La edificación objeto de rehabilitación en este proyecto, destaca sobre las demás por su alto valor arquitectónico, constructivo y ambiental. Se trata de una edificación de dos plantas y un anexo de planta baja, que en el pasado albergó entre otros usos el de cuartel de la guardia civil y viviendas. El edificio se encuentra en una posición dominante y de cierre sobre un conjunto de edificaciones, así como punto final del acceso rodado al conjunto. El nuevo uso será el de restaurante que preste servicio a los demás equipamientos del conjunto museístico.

La idea principal del proyecto al recibir el encargo fue la de que, a pesar del cambio de uso, la nueva construcción reflejase mediante su arquitectura el contexto en el que se encuentra: el contexto industrial, minero que se pretende poner en valor.

La  geometría de la planta es rectangular, y constructivamente posee muros de fábrica de mampostería de unos 65cm de espesor y cubierta a dos aguas de fibrocemento.

El edificio no posee forjados interiores ni carpinterías y se encuentra totalmente vacío, en un estado de deterioro importante.

La actuación, que parte de un presupuesto muy reducido,  propone respetar la potencia de los huecos del alzado actuando en el interior del inmueble. Un único elemento consistente en una lámina de hormigón que se va plegando en el interior del edificio configura los diferentes espacios y usos necesarios para configurar el restaurante. Esta lámina plegada generará los recorridos, aseos , barra y zonas de servicio en planta baja. El segundo pliegue ,en perpendicular al anterior, hará que esta lámina se convierta en los forjados que formarán los dos comedores en planta alta.

El anexo, prácticamente derruido en el estado previo, se utilizará para situar la cocina que de servicio al restaurante.

En cuanto a la construcción, la edificación se encontraba en un importante estado de deterioro, además se encuentra en una zona increíblemente húmeda, al borde de un río, por lo que hubo que hacer una importante labor de impermeabilización, drenaje y de saneamiento de los muros y solera. Para crear la estructura de cubierta se utilizan unas cerchas  metálicas, la cubierta se sustituye por una nueva de zinc en y los muros ( en muy mal estado ) se encintan  y se crean unos dinteles de hormigón para regularizar y asentar los huecos.

Obra: Restaurante Minas de San Finx
Localización: Poblado de las Minas de San Finx Lousame. (A Coruña, Galicia, España)
Posición GPS: Latitud   42°45’9.47″N/ Longitud     8°49’15.10″O
Autores: 2es+_oficina de arquitectura (Álvaro Marín Durán y Alfonso Castro Lorenzo)
Colaboradores: TUCONSA S.L (Construcción), José Ignacio Oliveira Lemus (cálculo estructura), 3desmas (infografía y asesoría gráfica).
Promotor: Consellería de Cultura e Turismo. Xunta de Galicia
Tipología: Equipamiento ( restaurante ). Obra pública.
Fecha:  Fecha de proyecto: 01/03/2011 ·  Fecha fin de obra: 15/12/2012
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ dosesmas.es

The idea consists of the rehabilitation of a few former housings of a mining settlement of a restaurant that of service to the new set museístico of San Finx’s Mines, in Lousame.

The mines of tin – wólfram of San Finx, they have an important patrimonial value from the cultural and historical point of view, a heritage so much immaterially as material.

From the point of view of the industrial mining heritage, San Finx’s mines consist nowadays of a set of equipments and facilities. A set of elements that are the result of the accomplishment of activities and the creation of infrastructures and equipments that have gone transforming, changing, adapting up to forming the current condition of the mine. They are inventoried up to 35 constructive elements of different years. The putting in value of the whole set claims coneguir that San Finx’s Mines it turns into a modal, only one into Galicia, of the museums of the mining industry.

The building I object of rehabilitation in this project, it stands out on other for his high architectural, constructive and environmental value. It is a question of a building of two plants and an annexe of ground floor, that in the past it sheltered between other uses that of barrack of the guardia civil and housings. The building is in a dominant position and of closing on a set of buildings, as well as final point of the access rolled to the set. The new use will be that of restaurant that gives service to other equipments of the museum set.

The principal idea of the project on having received the order was it of which, in spite of the change of use, the new construction was reflecting by means of his architecture the context in the one that is: the industrial, mining context that is tried to put in value.

The geometry of the plant is rectangular, and constructivly it possesses walls of factory of masonry of some 65cm from thickness and cover to two waters of fibrocemento.

The building possesses neither wrought interiors nor carpentries and is totally empty, in a condition of important deterioration.

The action, which departs from a very limited budget, proposes to respect the power of the hollows of the gathering acting inside the building. The only element consisting of a sheet of concrete that is bending inside the building forms the different spaces and necessary uses to form the restaurant. This folded sheet will generate the tours, bathrooms, bar and zones of service in ground floor. The second fold, in perpendicular, will do to the previous one that this sheet turns into the wrought ones that will form both dining rooms in high plant.

The annexe practically demolished in the previous condition, will be in use for placing the kitchen that of service to the restaurant.

As for the construction, the building was in an important condition of deterioration, in addition he is in an incredibly humid zone, at the edge of a river, for what it was necessary to do an important labor of waterproofing, drainage and of reparation of the walls and crossbeam. To create the structure of cover a few metallic cerchas are in use, the cover is replaced with the new one of zinc in and the walls (in very poor condition) encintan and a few lintels of concrete are created to regularize and to seat the hollows.

Work: San Finx Mines Restaurant

Location: Poblado de las Minas de San Finx Lousame (A Coruña, Galicia, Spain)

Position GPS: Latitude 42°45’9.47″N/ Longitude 8°49’15.10″O

Authors: 2es+_oficina de arquitectura (Álvaro Marín Durán and Alfonso Castro Lorenzo)

Collaborators: TUCONSA S.L (Construction), José Ignacio Oliveira Lemus (Calculation structures), 3desmas (Infografía and graphical advising).

Promoter: Consellería de Cultura e Turismo. Xunta de Galicia

Typology: Equipment (restaurant). Public work.

Date: Project Date: 01/03/2011 ·  Date end of work: 15/12/2012

Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ dosesmas.es

A idea consiste na rehabilitación dunhas antigas vivendas dun poboado mineiro nun restaurante que de servizo ao novo conxunto museístico de Las Minas de San Finx, en Lousame.

As minas de estaño-wólfram de San Finx, teñen un importante valor patrimonial dende o punto de vista cultural e histórico, un patrimonio tanto inmaterial coma material.

Dende o punto de vista do patrimonio industrial mineiro, as minas de San Finx constan actualmente dun conxunto de equipamentos e instalacións. Un conxunto de elementos que son o resultado da realización de actividades e a creación de infraestruturas e equipamentos que foron transformándose, cambiándose, adaptándose ata configurar o estado actual da mina. Están inventariados ata 35 elementos construtivos de diferentes anos. A posta en valor de todo o conxunto pretende coneguir que as Minas de San Finx se converta nun referente, único en Galicia, dos museos da minaría.

A edificación obxecto de rehabilitación neste proxecto, destaca sobre as demais polo seu alto valor arquitectónico, construtivo e ambiental. Trátase dunha edificación de dúas plantas e un anexo de planta baixa, que no pasado albergou entre outros usos o de cuartel da garda civil e vivendas. O edificio encóntrase nunha posición dominante e de peche sobre un conxunto de edificacións, así como punto final do acceso rodado ao conxunto. O novo uso será o de restaurante que preste servizo aos demais equipamentos do conxunto museístico.

A idea principal do proxecto ao recibir o encargo foi a de que, a pesar do cambio de uso, a nova construción reflectise mediante a súa arquitectura o contexto no que se encontra: o contexto industrial, mineiro que se pretende poñer en valor.

A xeometría da planta é rectangular, e construtivamente posúe muros de fábrica de cachotaría duns 65 cm de espesor e cuberta a dúas augas de fibrocemento.

O edificio non posúe forxados interiores nin carpintarías e encóntrase totalmente baleiro, nun estado de deterioración importante.

A actuación, que parte dun presuposto moi reducido, propón respectar a potencia dos ocos do alzado actuando no interior do inmoble. Un único elemento consistente nunha lámina de formigón que se vai pregando no interior do edificio configura os diferentes espazos e usos necesarios para configurar o restaurante. Esta lámina pregada xerará os percorridos, aseos, barra e zonas de servizo en planta baixa. A segunda dobra ,en perpendicular ao anterior, fará que esta lámina se converta nos forxados que formarán os dous comedores en planta alta.

O anexo, practicamente derruído no estado previo, utilizarase para situar a cociña que de servizo ao restaurante.

En canto á construción, a edificación encontrábase nun importante estado de deterioración, ademais encóntrase nunha zona incriblemente húmida, ao bordo dun río, polo que houbo que facer un importante labor de impermeabilización, drenaxe e de saneamento dos muros e soleira. Para crear a estrutura de cuberta utilízanse unhas cerchas metálicas, a cuberta substitúese por unha nova de cinc en e os muros ( en moi mal estado ) encintan se e créanse uns linteis de formigón para regularizar e asentar os ocos.

Obra: Restaurante Minas de San Finx

Localización: Poboado das Minas de San Finx Lousame. (A Coruña, Galicia, España)

Posición GPS: Latitude 42°45’9.47″N/ Lonxitude 8°49’15.10″O

Autores: 2es+_oficina de arquitectura (Álvaro Marín Durán e Alfonso Castro Lorenzo)

Colaboradores: TUCONSA S.L (Construcción), José Ignacio Oliveira Lemus (cálculo estructura), 3desmas (infografía e asesoría gráfica).

Promotor: Consellería de Cultura e Turismo. Xunta de Galicia

Tipoloxía: Equipamiento ( restaurante ). Obra pública.

Data: Data proyecto: 01/03/2011 · Data fin de obra: 15/12/2012

Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ dosesmas.es

100 Ideas que cambiaron la arquitectura100 Ideas que mudaron a arquitectura100 Ideas that changed the architecture

0

Una introducción sucinta, amena y accesible de la amplia gama de ideas que dan forma a la arquitectura. Análisis de elementos básicos de la construcción, como puertas, ventanas o columnas, así como de los innovadores materiales que se han desarrollado a lo largo de la historia de la arquitectura, como el acero. Una interesante exploración de los movimientos históricos y arquitectónicos y de los avances tecnológicos, como el ascensor o el sistema de iluminación eléctrico, que configuran la arquitectura actual.

Las ideas aparecen ordenadas de un modo cronológico, anteponiendo las más prosaicas o los medios más técnicos a otros tipos. En primer lugar se analiza cada una de las ideas y a continuación se estudia el impacto de la misma en la arquitectura contemporánea.

Los conceptos que aparecen en el libro pueden dividirse en dos grandes grupos: la revitalización renacentista de las ideas y las prácticas de Grecia y Roma clásicas que llegaron a dominar la arquitectura occidental hasta bien entrado el siglo xix, y las consecuencias de la revolución industrial, que cambiaron la forma de construir y, junto con diversos procesos culturales relacionados, desembocaron en muchas de las principales corrientes de la arquitectura reciente. El libro incluye un glosario en el que se explican los términos con los que el lector se irá encontrando a lo largo de la lectura.

Richard Weston es arquitecto, diseñador de jardines y escritor. Actualmente es catedrático de la Welsh School of Architecture, Universidad de Cardiff. Ha escrito diversas obras sobre arquitectura del siglo xx, con especial énfasis en los países nórdicos. Es asimismo autor de Evolución arquitectónica de la casa en el siglo xx y Materiales, forma y arquitectura (Blume).

Tapa blanda: 216 páginas
Editor: BLUME (Naturart); Edición: 1 (19 de septiembre de 2011)
Colección: 100 Ideas
Idioma: Español

Unha introdución sucinta, amena e accesible da ampla gama de ideas que dan forma a arquitectura. Análise de elementos básicos da construción, como portas, ventás ou columnas, así como dos innovadores materiais que se desenvolveron ao longo da historia da arquitectura, como o aceiro. Unha interesante exploración dos movementos históricos e arquitectónicos e dos avances tecnolóxicos, como o ascensor ou o sistema de iluminación eléctrico, que configuran a arquitectura actual.

As ideas aparecen ordenadas dun modo cronolóxico, antepoñendo as máis prosaicas ou os medios máis técnicos a outros tipos. En primeiro lugar analízase cada unha das ideas e a continuación estúdase o impacto desta na arquitectura contemporánea.

Os conceptos que aparecen no libro poden dividirse en dous grandes grupos: a revitalización renacentista das ideas e as prácticas de Grecia e Roma clásicas que chegaron a dominar a arquitectura occidental ata ben entrado o século xix, e as consecuencias da revolución industrial, que cambiaron a forma de construír e, xunto con diversos procesos culturais relacionados, desembocaron en moitas das principais correntes da arquitectura recente. O libro inclúe un glosario no que se explican os termos cos que o lector se irá encontrando ao longo da lectura.

Richard Weston é arquitecto, deseñador de xardíns e escritor. Actualmente é catedrático da Welsh School of Architecture, Universidade de Cardiff. Escribiu diversas obras sobre arquitectura do século xx, con especial énfase nos países nórdicos. É así mesmo autor de Evolución arquitectónica da casa no século xx e Materiais, forma e arquitectura (Blume).

Tapa branda: 216 páxinas
Editor: BLUME (Naturart); Edición: 1 (19 de setembro de 2011)
Colección: 100 Ideas
Idioma: Español

A succinct, pleasant and accessible introduction of the wide range of ideas that give form to the architecture. Analysis of basic elements of the construction, as doors, windows or columns, as well as of the material innovators who have developed along the history of the architecture, as the steel. An interesting exploration of the historical and architectural movements and of the technological advances, as the elevator or the electrical system of lighting, which form the current architecture.

The ideas turn out to be arranged in a chronological way, preferring the most prosaic or the most technical means to other types. First it is analyzed each of the ideas and later the impact of the same one is studied in the contemporary architecture.

The concepts that appear in the book can divide in two big groups: the Renaissance revitalización of the ideas and the classic practices of Greece and Rome that managed to dominate the western architecture up to good entered the century xix, and the consequences of the industrial revolution, which changed the way of constructing and, together with diverse cultural related processes, ended in many of the principal currents of the recent architecture. The book includes a glossary in which are explained the terms which the reader will be meeting along the reading.

Richard Weston is architect, designer of gardens and writer. Nowadays he is a professor of the Welsh School of Architecture, Cardiff’s University. He has written diverse works on architecture of the century xx, with special emphasis in the northern countries. He is likewise an author of architectural Evolution of the house in the century xx and Materials, form and architecture (Blume).

Soft lid: 216 pages
Publisher: BLUME (Naturart); Edition: on 1 (September 19, 2011)
Collection: 100 Ideas
Language: Spanish

ara arquitectura – ara crítica · Jaume Pratara arquitectura – ara crítica · Jaume Pratara arquitectura – ara crítica · Jaume Prat

0

Con esta sesión, se abre un paréntesis llamado ARA CRÍTICA, que tendrá lugar de junio a diciembre, para volver luego al formato habitual.

Si hasta el momento se han  invitado a 20 equipos de arquitectos que han explicado su manera de hacer y pensar la arquitectura, ahora se  hace una pausa para ver qué piensan seis arquitectos, críticos, divulgadores,… del panorama actual y, de alguna manera, del estado general de la cuestión.

Ciclo de conferencias ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA
Sesión 14 – Octubre 2013: JAUME PRAT
Organizado por ArqinFAD y TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona
Comiariado por Eugeni Bach

Con esta sesión, ábrese un paréntesis chamado ARA CRÍTICA, que terá lugar de xuño a decembro, para volver logo ao formato habitual.

Si ata o momento invitáronse a 20 equipos de arquitectos que explicaron o seu xeito de facer e pensar a arquitectura, agora faise unha pausa para ver que pensan seis arquitectos, críticos, divulgadores,… do panorama actual e, dalgún xeito, do estado xeral da cuestión.

Ciclo de conferencias ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA

Sesión 14 – Outubro 2013: JAUME PRAT

Organizado por ArqinFAD y TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona

Comiariado por Eugeni Bach

With this session, there is opened a parenthesis called ARA CRÍTICA, which will take place from June to December, to return then to the habitual format.

If up to the moment they have been invited to 20 equipments of architects who have explained his way of making and thinking the architecture, now a pause is done to see what think six architects, critics, utterers, … of the current panorama and, somehow, of the general condition of the question.

Cycle of conferences ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA

Session14 – Octuber 2013: JAUME PRAT

Organized for ArquinFAD and TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona

Curator Eugeni Bach

Aristide Antonas | Landa Hernández Martínez

[:es]

Timber Frame House | Aristide Antonas

Aunque Aristide Antonas (@antonas) tiene web, de esa propias de un arquitecto, que recogen sus escritos, sus proyectos y similar; y aunque esta debidamente publicado, tanto en papel como por internet; he de decir que yo no lo conocí por esos medios, sino a través de su cuenta de Flickr, mucho antes de que esta misma web estuviera en mi cabeza, cuando mi única relación con internet se hacia a través de las fotografías que colgaba en mi propia página.

Pero no nos descentremos. Si entramos en su Flickr encontraremos tanto fotos realizadas por el mismo Antonas como proyectos de arquitectura ¿experimental?.

Si empezamos por mirar exclusivamente sus fotos hay un par de cosas que llaman la atención: el uso practicamente constante del blanco y negro, contrastando luz y sombra; y el punto de vista y lo que se retrata: esquinas, fragmentos, elementos industriales, paisajes transformados…; aspectos que juntos acaban por rebosar plasticidad y delicadeza en la mirada.

Amphitheater House | Aristide Antonas

Esta misma mirada acaba por materializarse en sus propios proyectos, que Antonas explica mediante la utilización del dibujo a mano y especialmente del fotomontaje y donde vuelven aparecer temáticas similares a las que retrata con la cámara. La representación de sus proyectos es aparentemente fría y extraña, pero que acaban por construir una atmósfera que invita a investigar, como si las propias imágenes nos contaran historias más allá de lo que se puede ver.

Sus proyectos acaban por construir mundos cercanos al reciclaje o a la arqueología tanto de materiales, de máquinas, de medios de transporte o de espacios industriales y degradados que parecen acabar por cuestionar la condición de desecho y, en última instancia, la propia manera del habitar.

Pedro Hernández · arquitecto
ciudad de méxico. febrero 2014

[:en]

Timber Frame House | Aristide Antonas

Though Aristide Antonas (@antonas) has web, of this own of an architect, that they gather his writings, his projects and similar; and though this one due published, so much in paper as for Internet; I have to say that I did not know it for these means, but across his Flickr’s account, a long before the same web was in my head, when my only relation with Internet towards across the photographies that it was hanging on my own page.

But not us descentremos. If we enter his Flickr we will find so much photos realized by the same Antonas as projects of architecture experimental?.

If we begin for looking exclusively at his photos there is a couple of things that call the attention: the use practically constant of the white and black, confirming light and shade; and the point of view and what is portrayed: corners, fragments, industrial elements, transformed landscapes …; aspects that united finish for overflowing plasticity and sensitivity with the look.

Amphitheater House | Aristide Antonas

The same look finishes for materializing in his own projects, which Antonas explains by means of the utilization of the drawing to hand and specially of the photomontage and where they return appear subject matters similar to those that it portrays with the chamber. The representation of his projects is seemingly cold and surprises, but that finish for constructing an atmosphere that it invites to investigate, as if the own images were telling us histories beyond what it is possible to see.

His projects finish for construct worlds near to the recycling or to the archaeology so much of materials, of machines, of means of transport or of industrial and degraded spaces that seem to finish for questioning the condition of waste and, in last instance, the own way of to live.

Pedro Hernández · architect

ciudad de méxico. february 2014

[:gl]

Timber Frame House | Aristide Antonas

Aínda que Aristide Antonas (@antonas) ten web, desa propias dun arquitecto, que recollen os seus escritos, os seus proxectos e similar; e aínda que esta debidamente publicado, tanto en papel coma en internet; hei de dicir que eu non o coñecín por eses medios, senón a través da súa conta de Flickr, moito antes da cal esta mesma web estivese na miña cabeza, cando a miña única relación con internet se cara á través das fotografías que colgaba na miña propia páxina.

Pero non nos descentremos. Se entramos no seu Flickr atoparemos tanto fotos realizadas polo mesmo Antonas como proxectos de arquitectura ¿experimental?.

Se empezamos por mirar exclusivamente as súas fotos hai un par de cousas que chaman a atención: o uso practicamente constante do branco e negro, contrastando luz e sombra; e o punto de vista e o que se retrata: esquinas, fragmentos, elementos industriais, paisaxes transformadas…; aspectos que xuntos rematan por rebordar plasticidade e delicadeza na mirada.

Amphitheater House | Aristide Antonas

Esta mesma mirada remata por materializarse nos seus propios proxectos, que Antonas explica mediante a utilización do debuxo a man e especialmente da fotomontaxe e onde volven aparecer temáticas similares ás que retrata coa cámara. A representación dos seus proxectos é aparentemente fría e estraña, pero que rematan por construír unha atmosfera que invita a investigar, coma se as propias imaxes nos contasen historias máis alá do que se pode ver.

Os seus proxectos rematan por construír mundos próximos á reciclaxe ou á arqueoloxía tanto de materiais, de máquinas, de medios de transporte ou de espazos industriais e degradados que parecen acabar por cuestionar a condición de refugallo e, en última instancia, o propio xeito do habitar.

Pedro Hernández · arquitecto

ciudad de méxico. febreiro 2014

[:]

XL/xs “Diseñado X Arquitectos”XL/xs “Deseñado X Arquitectos”XL/xs “Designed X Arquitectos”

0

Durante el mes de Febrero, Valencia acogerá grandes eventos en torno al mundo del Diseño y la Arquitectura.

Con motivo de la celebración de “Nos Vemos en Valencia” Feria Hábitat Valencia, Cevisama y Fimma/ Made­ralia el día 12 de febrero a las 20.00h se inaugurará la exposición “XL/xs “Diseñado X Arquitectos” en el Espai Rambleta. Una muestra que reunirá algunos de los diseños más icónicos de los últimos tiempos, a fin de mostrar y documentar la valiosa aportación del arquitecto a esta disciplina.Romero Vallejo forma parte de la exposición, comisariada por el arquitecto y diseñador Ramón Esteve, en la que también estarán presentes Álvaro Siza, RCR Arquitectes, Ron Arad y Toyo Ito, entre otros, así como las empresas BD Barcelona, Escofet, Gandia Blasco, Balarmoca o Santa&Cole.

XLxs “Diseñado X Arquitectos”
Entrada Libre
Espai Rambleta
Bulevar Sur esquina C/ de Pío IX
Valencia, España

+ info

Durante o mes de Febreiro, Valencia acollerá grandes eventos en torno ao mundo do Deseño e a Arquitectura.

CCon motivo da celebración de «Nos Vemos en Valencia» Feira Hábitat Valencia, Cevisama e Fimma/ Made­ralia o día 12 de febreiro ás 20.00 h inaugurarase a exposición «XL/xs «Deseñado X Arquitectos» no Espai Rambleta. Unha mostra que reunirá algúns dos deseños máis icónicos dos últimos tempos, co fin de mostrar e documentar a valiosa achega do arquitecto a esta disciplina.Romero Vallejo forma parte da exposición, comisariada polo arquitecto e deseñador Ramón Esteve, na que tamén estarán presentes Álvaro Siza, RCR Arquitectes, Ron Arad e Toyo Ito, entre outros, así como as empresas BD Barcelona, Escofet, Gandia Blasco, Balarmoca ou Santa&Cole.

XLxs “Deseñado X Arquitectos”

Entrada Libre

Espai Rambleta

Bulevar Sur esquina C/ de Pío IX

Valencia, España

+ info

This February, Valencia will host great Architecture and Design events.

On the 12th of February will start the event Nos vemos en Valencia´ organized by Feria Habitat, Cevisama and Fimma/ maderalia. The very same day at 8p.m will be opened the exhibition XL/Xs at 20pm at Espai Rambleta. This exhibition will collect some of the most iconic designs in recent times made by architects. Romero Vallejo is part of the exhibition, curated by architect Ramon Esteve. There will be  represented architects such as Álvaro Siza, RCR Arquitectes, Ron Arad and Toyo Ito and  companies such us BD Barcelona, Escofet, Gandia Blasco, Balarmoca and Santa&Cole.

XLxs “Designed X Arquitectos”

Free entrance

Espai Rambleta

Bulevar Sur esquina C/ de Pío IX

Valencia, Spain

+ info

La evaluación de las universidades. Carta abierta a todos y especialmente al ministro de Educación | Antón Capitel

Machaconamente, los periódicos españoles y, muy frecuentemente, El País, se hacen eco de un baremo acerca de las universidades del mundo, por lo visto realizado en la universidad Jiao Tong (?) de Sanghái, y que, también machaconamente, realza universidades tópicas, estadounidenses y británicas, demostrando que entre las 100, o 200, primeras no hay ninguna española, cuestión que es, morbosamente, lo que parece interesar siempre a los periodistas de aquí.

Pero este baremo no es otra cosa que publicidad engañosa bien clara, destinada a sobrevalorar algunas universidades estadounidenses y británicas, sobre todo, para conseguir una clientela extranjera, más que nada en lo que hace a los cursos de posgrado llamados “Master”, por existir en potencia clientes internacionales capaces de desembolsar las escandalosas cantidades que se solicitan por las matrículas de unos cursos en realidad convencionales y de prestigio alimentado precisamente por esta propaganda. No es otra cosa, pues, que una publicidad comercial, construida con mentiras, y de notable éxito, si juzgamos, al menos, por el que tiene en nuestro país. Aquí la prensa se dedica a hacerles (supongo que gratis) el caldo gordo.

La calidad de una universidad no puede medirse por la investigación a secas, y muchísimo menos por aquélla de la que sean un principal indicio los premios Nobel, o de las llamadas medallas Fields, y cosas semejantes. ¿Qué tiene que ver que un científico obtenga el premio Nobel con la calidad de alguna universidad que le tenga más o menos apuntado entre su personal? Es evidente que la relación es muy débil, pero además ¿es que acaso los premios Nobel son de fiar? ¿No ocurrirá quizá con la ciencia lo mismo que pasa con la literatura? La mayoría de los premios Nobel de literatura son escritores relativamente buenos, desde luego, pero como muchos otros, y ninguno genial, pues a esos no se les da nunca el premio. A mucho, mucho tirar podemos llegar a Cela o a Vargas Llosa. Recuerdo bien a un entendido en literatura,  ya desaparecido, que afirmaba que obtener el premio Nobel era la definitiva confirmación de mediocridad para un escritor, y repasando la lista lo demostraba en buena medida.

Pero, las demás especialidades ¿son mejores? Y en el premio Nobel ¿no hay influencias, deformaciones, ideologías, intereses creados, mediocridades exitosas, etc., etc,?  En arquitectura –mi especialidad- no hay premios Nobel, pero, periodísticamente hablando, se consideran como tales los Pritzker. En el listado de estos premios hay algunos arquitectos realmente muy buenos –como son Siza Vieira o Moneo, no muchos más-, pues la mayoría son mediocridades más o menos brillantes, o bien, y simplemente, falsos valores. Y las influencias y maniobras para obtenerlos tan deshonestas como abundantes. Me alegraría que el Nobel fuera otra cosa. ¿Lo es?

De todos modos, la universidad es algo donde se combina la investigación y la enseñanza, y su protagonista no es aquélla, sino esta última. Lo importante de una universidad es si verdaderamente sabe enseñar bien a todos, de lo que se deducirá que también investiga. Los desconocidos de Shangai, ¿qué saben realmente acerca de la enseñanza, cuyas matrículas son sus fines? ¿cómo obtienen la información? Y ¿qué información obtienen? ¿Quién ha acordado con ellos que lo que ellos opinan es lo que tiene valor? La universidad de Harvard, la de Stanford, la de Cambridge ¿enseñan realmente bien? Porque, en mi especialidad, tanto Harvard como Cambridge son más mediocres que Arquitectura de la Universidad Politécnica de Madrid, y, también, que bastantes otras de España. Ya que una universidad completa ¿cómo se mide? La mediocridad de Arquitectura de Cambridge ¿no penaliza el resto? ¿Por qué se miden las universidades de forma unitaria si ellas no son unitarias?

Y la investigación ¿cómo se mide? ¿por las publicaciones indexadas? Tengo mucha experiencia tanto en investigación como en su evaluación, y sé bien que para medir la de arquitectura hay muchos conflictos y dificultades,  y ocurrirá sin duda con muchos otros campos. Y que, en general, la evaluación de la investigación no es muy posible, no puede ser muy afinada. Hacerlo mediante baremos supuestamente objetivos –como es lo de los premios Nobel, y cosas semejantes- no supone otra cosa que la sacralización de un engaño. Es sabido como investigadores, instituciones y universidades se dirigen en buena medida, no a mejorar su investigación, sino a realizarla para obtener mejores resultados en las baremaciones oficiales.

Pero en el artículo de El País de esta vez  -17/08/12, el periódico es machacón, como se ha dicho- se da paso a la opinión de Wert, el ministro, que es uno de los que ha sentado ese cargo sin haber sido profesor ni tener verdadera experiencia sobre educación. Dice –siempre según el periódico- que entre los males de los campus españoles están “el sistema de selección y acreditación del profesorado”. Lo primero que hay que añadir con respecto a esto es  que no es verdad que sea un mal, pues es bastante eficaz y justo, todo lo que puede serlo, en realidad, de lo que doy fe con la amplia experiencia que me ha concedido ya la edad. Y lo segundo es que todo depende de su ministerio, estimado “jefe”. ¿Va usted a cambiar de nuevo un sistema que ya ha sufrido otros dos cambios muy importantes, sobre todo el más reciente, desde la Ley de Reforma Universitaria de 1984? Y el suyo, si lo hace ¿va a ser mejor? ¿Por qué?

También, y en un rasgo de originalidad, el ministro cita la famosa “endogamia”, demostrando con su uso que su opinión viene de la prensa y de sectores sociales que no conocen la universidad y que no saben que su funcionamiento es mejor que el de casi todos los otros sectores sociales. Así que hay “endogamia” en la universidad. Admitiendo una palabra poco adecuada, por ser una mala metáfora, ¿no la hay en la función pública, en la empresa privada, en el sector bancario, en el periodismo…? ¿Tampoco la hay en Harvard, en Cambrigde, en Sanghái, en los premios Nobel, en las medallas Fields…? ¿No se está llamando “endogamia” a que los profesores tengan discípulos? En las Escuelas de Arquitectura lo que se llama endogamia –favorecer para los puestos a personas cercanas, amistades, en general, que lo merecen menos que otros-, no es mayor, y muy probablemente sea bastante menor, que en el resto de la sociedad, y no creo que en los demás campos sea muy distinto, aunque no lo sé. El ministro va a resolver las cosas con el uso de los tópicos. ¡Qué bien, vivir para ver!

También habla de “la poca responsabilidad o corresponsabilidad entre resultados científicos y sistema de remuneración”. Esto, estimado “jefe”, también depende de su ministerio. No sé si es poca o no, pero existe, y  si usted la cambia tendremos que echarnos las manos a la cabeza, pues ni es usted experto, ni tiene, que sepamos, expertos afines en los que podamos confiar. Y, por cierto ¿cómo no cita los resultados docentes y educativos, la idoneidad profesional de los graduados, y otras cosas así de raras? Parece usted de Sanghái.  Por otro lado, poner en duda  la importancia de las retribuciones por investigación, que introdujo el ministro Solana hace ya más de 25 años, y que han funcionado bien, huele a chamusquina. ¿No las dulcificará para que sean menos serias y más abundantes? Esperemos que lo que haga sea que tengan mayor valor.

Por último –siempre según la prensa- habla de “el sistema de gobernanza” (esto, ¿no era “gobierno” o ”gobernación”?). Es éste el señalado por las leyes, y es democrático desde 1984, es decir, desde la LRU. ¿La va a cambiar, el señor ministro? ¿Va a pasar a ser a dedo, como en la dictadura y en las universidades privadas? ¿A dedo de quién? Y si no ¿qué sabios intermedios se tienen previstos?  Pues resultan difíciles de imaginar. ¿Señalarán el triunfo de las ideas de la derecha sobre lo que ustedes piensan como demagogia izquierdista del último cuarto de siglo? En cualquier caso, no creo en absoluto en el hecho de que quienes sean los cargos académicos, o las normas por las que actúen, vaya a cambiar nada sustancial de las universidades españolas.

Yo que usted, señor ministro –y si me lo permite-, echaba mis barbas a remojar, y, coherentemente con la ideología conservadora que se le supone, buscaría conservar, al menos, la calidad actual de las universidades españolas públicas, que es bastante grande; enormemente grande, incluso, si se ve en relación a sus escasos recursos e instalaciones y a sus magros sueldos. Buscando, desde luego, mejorarlas. Pero, por supuesto, cuidando muchísimo no empeorarlas. Son frágiles. Y busque también como hacerles una buena propaganda, la propaganda que se merecen, y tanto en España como fuera de aquí, sobre todo.

Porque de las ínclitas universidades privadas hablaremos otro día.

Antonio González-Capitel Martínez · Doctor arquitecto · catedrático en ETSAM
Madrid · agosto 2012

Acústica Visual. La modernidad de Julius ShulmanAcústica Visual. A modernidade de Julius ShulmanVisual acoustics. Julius Shulman’s modernity

El documental Acústica Visual,narrado por el actor Dustin Hoffman, celebra la vida y la carrera del fotógrafo Julius Shulman, cuyo trabajo tanto contribuyó a la promoción de la ciudad de Los Ángeles y del «estilo de vida del sur de California» durante los años 1950 y 1960. Las fotografías de Shulman personificaron la singular belleza del Movimiento Moderno y dieron a conocer los iconos de su estructura al público en general. Esta película es un testimonio único de la evolución de la arquitectura moderna, a la vez que un retrato alegre y fiel del caballero que supo captarlo y narrarlo inteligentemente a través de imágenes inolvidables.

Acústica visual se estrenó con gran aclamación en Los Angeles Film Festival, Festival Internacional du film sur l’Art, Los Angeles County Museum of Art, Museo de Arte Kimbell y la Sede Mundial de Apple (Cupertino). Ha obtenido múltiples premios al Mejor Documental en el Festival Internacional de Cine de Palm Springs, Festival de Cine de Austin, Festival de Cine de Lone Star y Festival de Cine de Newport Beach.

ARQUITECTO. FOTÓGRAFO: Julius Shulman (1910-2009)
Fue uno de los principales fotógrafos de arquitectura del siglo xx. Naturalista, educador y comentarista de la forma urbana. Shulman desarrolló una estrecha relación con los arquitectos del Movimiento Moderno, principalmente con los que trabajaban en el sur de California, como Gregory Ain, John Lautner, Richard Neutra y R.M. Schindler. Shulman también capturó el trabajo de casi todos los arquitectos americanos modernos y progresistas desde 1936, incluyendo Frank Lloyd Wright y Frank Gehry. Autor prolífico, consultor, conferencista, expositor y editor de su propio y vasto archivo, Shulman se mantuvo activo hasta su fallecimiento en julio de 2009.

REALIZADOR. Eric Bricker (An Out of the Box Production)
Actor y director de cine, ha sido destacado por sus realizaciones Visual Acoustics (2008), Destination Vegas (1995) y Caged Hearts (1996). Out of the Box Productions se funda por Lisa Hughes, también productora ejecutiva y coguionista de Visual Acoustics.

“Considero Julius Shulman mi mentor y amigo. Pocas personas han tenido un impacto tan profundo en mi vida como él. Dos cosas fueron evidentes en mi primera reunión con Julius en la primavera de 1999: en primer lugar, que la fotografía creada por el hombre no es nada menos que un hecho asombroso, y segundo, que el propio Julius era tan impresionante como la obra que él creó.”

Durante su periodo en Los Ángeles, Eric dirige su atención a la producción de cine y televisión, trabajando con talentos como Jerry Seinfeld y Alec Baldwin. En esa época crea su firma Artistic Designs Unlimited, una consultoría técnica en la que desarrolla una comprensión de las necesidades espaciales de los clientes, que traduce a obras de arte originales y que le permite desarrollar un mayor vocabulario visual y el sentido del diseño.

AUTOR DEL LIBRETO. Will Paice
Coproductor de Visual Acoustics, director de cine, escritor y asesor de estrategias online establecido en el Reino Unido. Tras involucrarse en varias empresas de la industria del cine en Londres, Will se mudó a Los Ángeles en 1997 para gestionar y presidir la sede de Panavision en Hollywood. A partir de 2003 se dedica a otros intereses relacionados con el cine, la arquitectura y la propiedad.

Durante más de quince años ha estado muy involucrado en la conservación de obras relevantes de la arquitectura de mediados de siglo xx, especialmente en la arquitectura residencial de Los Ángeles, Palm Springs y el sur de California. Fue en la Palm Springs Modernism Week en 2004 cuando Will conoció a Julius Shulman y tuvo conocimiento de la realización del documental Visual Acoustics, que finalmente coprodujo.

+ info

Acústica visual estreouse con grande aclamación en Los Angeles Film Festival, Festival Internacional du filme sur l’Art, Los Angeles County Museum of Art, Museo de Arte Kimbell e a Sede Mundial de Apple (Cupertino). Obtivo múltiples premios ao Mellor Documental no Festival Internacional de Cine de Palm Springs, Festival de Cine de Austin, Festival de Cine de Lone Star e Festival de Cine de Newport Beach.

ARQUITECTO. FOTÓGRAFO: Julius Shulman (1910-2009)
Foi un dos principais fotógrafos de arquitectura do século xx. Naturalista, educador e comentarista da forma urbana. Shulman desenvolveu unha estreita relación cos arquitectos do Movemento Moderno, principalmente cos que traballaban no sur de California, como Gregory Ain, John Lautner, Richard Neutra e R.M. Schindler. Shulman tamén capturou o traballo de case todos os arquitectos americanos modernos e progresistas dende 1936, incluíndo Frank Lloyd Wright e Frank Gehry. Autor prolífico, consultor, conferenciante, expositor e editor do seu propio e vasto arquivo, Shulman mantívose activo ata o seu falecemento en xullo de 2009.

REALIZADOR. Eric Bricker (An Out of the Box Production)
Actor e director de cine, foi destacado polas súas realizacións Visual Acoustics (2008), Destination Vegas (1995) e Caged Hearts (1996). Out of the Box Productions se funda por Lisa Hughes, tamén produtora executiva e coguionista de Visual Acoustics.

“Considero Julius Shulman o meu mentor e amigo. Poucas persoas tiveron un impacto tan profundo na miña vida como el. Dúas cousas foron evidentes na miña primeira reunión con Julius na primavera de 1999: en primeiro lugar, que a fotografía creada polo home non é nada menos que un feito asombroso, e segundo, que o propio Julius era tan impresionante como a obra que el creou.”

Durante o seu período en Los Ángeles, Eric dirixe a súa atención á produción de cine e televisión, traballando con talentos como Jerry Seinfeld e Alec Baldwin. Nesa época crea a súa firma Artistic Designs Unlimited, unha consultoría técnica na que desenvolve unha comprensión das necesidades espaciais dos clientes, que traduce a obras de arte orixinais e que lle permite desenvolver un maior vocabulario visual e o sentido do deseño.

AUTOR DO LIBRETO. Will Paice
Coprodutor de Visual Acoustics, director de cine, escritor e asesor de estratexias online establecido no Reino Unido. Tras involucrarse en varias empresas da industria do cine en Londres, Will mudouse a Los Ángeles en 1997 para xestionar e presidir a sede de Panavision en Hollywood. A partir de 2003 dedícase a outros intereses relacionados co cine, a arquitectura e a propiedade.

Durante máis de quince anos estivo moi involucrado na conservación de obras relevantes da arquitectura de mediados de século xx, especialmente na arquitectura residencial de Los Ángeles, Palm Springs e o sur de California. Foi na Palm Springs Modernism Week en 2004 cando Will coñeceu a Julius Shulman e tivo coñecemento da realización do documental Visual Acoustics, que finalmente coproduciu.

+ info

Visual acoustics had the premiere with great acclamation in The Angels Film Festival, International Festival du south film l’Art, The Angels County Museum of Art, Museum of Art Kimbell and Apple’s World Headquarters (Cupertino). It has obtained multiple prizes to the Best Documentary in the International Festival of Palm Springs’s Cinema, Festival of Austin’s Cinema, Festival of Lone Star’s Cinema and Festival of Newport Beach’s Cinema.

ARCHITECT. PHOTOGRAPHER: Julius Shulman (1910-2009)
Was one of the principal photographers of architecture of the century xx. Naturalist, educator and commentator of the urban form. Shulman developed a narrow relation with the architects of the Modern Movement, principally with those who were employed at the south of California, as Gregory Ain, John Lautner, Richard Neutra and R.M. Schindler. Shulman also captured the work of almost all the American modern and progressive architects from 1936, including Frank Lloyd Wright and Frank Gehry. Prolific author, consultant, lecturer, exhibitor and publisher of his own and vast file, Shulman was kept active up to his death in July, 2009.

PRODUCER. Eric Bricker (An Out of the Stall Production)
Actor and the director of cinema, has been emphasized by his accomplishments Visual Acoustics (2008), Destination Vegas (1995) and Caged Hearts (1996). Out of the Stall Productions is founded for Lisa Hughes, also executive producer and coguionista of  Visual Acoustics.

“I consider my counselor and friend to be Julius Shulman. Few persons have had such a deep impact in my life as him. Two things were evident in my first meeting with Julius in the spring of 1999: first, that the photography created by the man is not anything less than the amazing, and second fact, that the own Julius was so impressive as the work that he created”

During his period in Los Angeles, Eric directs his attention to the production of cinema and television, working with talents as Jerry Seinfeld and Alec Baldwin. In this epoch there creates his signature Artistic Designs Unlimited, a technical consultancy in the one that develops a comprehension of the spatial needs of the clients, which he translates into original works of art and which there allows him to develop a major visual vocabulary and the sense of the design.

AUTHOR DEL LIBRETTO. Will Paice
Coproductor of Visual Acoustics, the director of cinema, writer and adviser of strategies online established in the United Kingdom. After interfering in several companies of the industry of the cinema in London, Will changed to Los Angeles in 1997 to manage and to preside at Panavision’s headquarters in Hollywood. From 2003 he devotes himself to other interests related to the cinema, the architecture and the property.

During more than fifteen years he has been very involved in the conservation of relevant works of the architecture of middle of century xx, specially in the residential architecture of Los Angeles, Palm Springs and the south of California. It was in the Palm Springs Modernism Week in 2004 when Will knew Julius Shulman and had knowledge of the accomplishment of the documentary Visual Acoustics, that finally coproduce.

+ info

Le Corbusier. Un atlas de paisajes modernosLe Corbusier. Un atlas de paisaxes modernasLe Corbusier. An atlas of modern landscapes

0

Le Corbusier, una figura clave de la arquitectura del siglo XX, fue pionero en los estudios de mejora de las viviendas de las clases más bajas y propuso nuevas formas de arquitectura eficiente en ciudades muy pobladas. Le Corbusier fue, a su vez, un artista multidisciplinario, con una obra que se extiende también a la pintura y la fotografía, uniendo arte y arquitectura.

La muestra es un itinerario completo por todas las fases de la obra de Le Corbusier a través de una extensa colección de dibujos, pinturas, proyectos arquitectónicos y maquetas de edificios, piezas procedentes mayoritariamente de la Fondation Le Corbusier en París y del MoMA de Nueva York. El visitante podrá contemplar desde el trabajo realizado en los primeros años del artista en Suiza, hasta el final de sus días en el Mediterráneo, pasando por Estambul, Atenas, Roma, París, Ginebra, Moscú, Barcelona, Nueva York y la India

Exposición organizada por The Museum of Modern Art (MoMA) de Nueva York y producida por la Obra Social «la Caixa».

De lunes a domingo y festivos, de 10 a 20 h
CaixaForum Barcelona. Av. de Francesc Ferrer i Guàrdia, 6-8. 08038 BARCELONA

+ info

Le Corbusier, unha figura crave da arquitectura do século XX, foi pioneiro nos estudos de mellora das vivendas das clases máis baixas e propuxo novas formas de arquitectura eficiente en cidades moi poboadas. Le Corbusier foi, á súa vez, un artista multidisciplinario, cunha obra que se estende tamén á pintura e a fotografía, unindo arte e arquitectura.

A mostra é un itinerario completo por todas as fases da obra de Le Corbusier a través dunha extensa colección de debuxos, pinturas, proxectos arquitectónicos e maquetas de edificios, pezas procedentes maioritariamente da Fondation Le Corbusier en París e do MoMA de Nova York. O visitante poderá contemplar dende o traballo realizado nos primeiros anos do artista en Suíza, ata o final dos seus días no Mediterráneo, pasando por Istanbul, Atenas, Roma, París, Xenebra, Moscú, Barcelona, Nova York e a India.

Exposición organizada por The Museum of Modern Art (MoMA) de Nova York e producida pola Obra Social «a Caixa».

De luns a domingo e festivos, de 10 a 20 h

CaixaForum Barcelona. Avda. de Francesc Ferrer i Guàrdia, 6-8. 08038 BARCELONA

+ info

Le Corbusier, a key figure of the architecture of the 20th century, was pioneering in the studies of improvement of the housings of the lowest classes and proposed new forms of efficient architecture in very populated cities. Le Corbusier was, in turn, a multidisciplinary artist, with a work that spreads also to the painting and the photography, joining art and architecture.

The sample is a complete itinerary for all the phases of the work of Le Corbusier across an extensive collection of drawings, paintings, architectural projects and models of buildings, proceeding pieces for the most part of the Fondation Le Corbusier in Paris and of the MoMA of New York. The visitor will be able to meditate from the work realized in the first years of the artist in Switzerland, until the end of his days in the Mediterranean, happening for Istanbul, Athens, Rome, Paris, Geneva, Moscow, Barcelona, New York and the India.

Exhibition organized by The Museum of Modern Art (MoMA) of New York and produced by the Benefit society » The Caixa «.

From Monday until Sunday and festive, from 10 to 20 h

CaixaForum Barcelona. Francesc Ferrer’s Av. i Guàrdia, 6-8. 08038 BARCELONA

+ info

Los Eames y Billy Wilder | Jorge Gorostiza

Maqueta de la casa de Wilder proyectada por los Eames

Creo que no hace falta decir quiénes fueron Billy Wilder, ni tampoco Ray y Charles Eames (siempre se suele poner a Charles primero quizás por ser hombre). Lo que quizás se conozca menos es la amistad que les unió durante muchos años.

Según Tom Wood en su libro The Bright Side of Billy Wilder, traducido en España como ¿Quién diantres eres Billy Wilder? (Laertes, Barcelona, 1990):

«Wilder conoce a Eames y ha admirado su obra desde que éste [el autor y/o el traductor español del libro cree que Eames es un sólo arquitecto], a mediados de los años cuarenta, creó para él una silla de palisandro y cuero. Durante muchos años se han intercambiado muebles y pinturas y, en una ocasión, en 1948, Billy encargó a Eames el diseño de una casa. Compró un terreno en Beverly Hills para construir esa casa y acabó tan excitado con el proyecto que solía pasarse los fines de semana examinando el diseño con el arquitecto y bombardeándolo con sugerencias«.

Los presentó el diseñador gráfico Alvin Lusting que entonces usaba el garaje de la casa de Wilder en North Beverly Drive como estudio. Parece ser que los Eames hicieron el montaje de una secuencia de El héroe solitario (The Spirit of St. Louis, 1957), también se cuenta que durante el rodaje de esa película Wilder descansaba, acostándose en bancos y cualquier lugar que encontrase y le solicitó a los arquitectos que le diseñasen una chaise longue para no tener que buscar un lugar improvisado donde descansar, muchos años después, en 1968, ellos crearon una butaca tan larga como para poder descabezar un sueño, pero estrecha para que ese sueño no durase mucho tiempo, al parecer Wilder comentó que para acostarse dos personas uno debería ser como una escultura de Guiacometti.

Sí es cierto que muchos años antes Wilder les encargó una casa para él y su inteligente y bella esposa, Audrey Young, que había sido cantante de una big-band y aparece fugazmente en Días sin huella (The Lost Weekend, 1945). Wood escribe sobre su boda:

«La fuga de Billy con Audrey, en 1949, reveló en él una vena romántica cuya existencia sospechaban pocas personas. Acompañados por Eames y su mujer, Wilder y la señorita Young viajaron en coche hasta Nevada, donde podían casarse sin respetar los tres días de espera preliminares. La intención original de la pareja era casarse en la primera ciudad de Nevada a la que llegasen. Pero a Billy no le gustó el aspecto de la primera ciudad. Insistió en encontrar un sitio más apropiado, y siguieron viajando. Por fin llegaron a una población al gusto de Billy. Pero antes de dar su visto bueno a la celebración de la ceremonia, Billy insistió en conocer al alcalde de la ciudad para asegurarse de que fuese un hombre respetable y hogareño. La fortuna quiso que el alcalde estuviese lavando los platos de la comida cuando el grupo de fugados dio con él. Era aquél todo un detalle doméstico y Billy aguantó todo el solemne ritual sin hacer ni una observación ingeniosa o sarcástica. Después de la ceremonia, el grupo viajó hasta el lago Tahoe. Durante toda esa parte del recorrido, Wilder estuvo anormalmente silencioso«.

Wood escribe sobre esta casa que

«Aunque Eames es considerado como uno de los exponentes más destacados del diseño moderno, Billy iba tan por delante de él en algunas de las ideas que Eames acababa mareado. “Lo que nos impresionaba no era tanto su audacia como la constante puntería de sus intenciones”, recuerda Eames. “No utilizó la casa como un pretexto para despliegues de ingenio; tal vez su mayor contribución consistió en intuir dónde había elementos de mal gusto en el plan que nosotros habíamos elaborado.” Aquella casa, que iba a parecer una gigantesca caja de zapatos, no llegó a construirse. Había sido diseñada para un soltero y Wilder echó a perder el proyecto casándose antes de que se pusieran los cimientos«.

La casa no llegó a construirse, pero los dibujos y maquetas (como la que acompaña este texto y otras que pueden verse Architectural Digest) dan una idea de lo interesante que podía haber sido.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, febrero 2014

Local para oficina de Realizar Impact Marketing | EPB42Local para oficina de Realizar Impact Marketing | EPB42Place for office of Fulfilling Impact Marketing | EPB42

Este proyecto consiste en el acondicionamiento de un local para su utilización como oficina de una empresa que necesita mucha flexibilidad en su espacio de trabajo por las diversas funciones que en él se desarrollan. A mayores, este espacio hay que sumarle un espacio social, un espacio de archivo todo ello con la menor  presencia de compartimentación. Por lo tanto el mobiliario adquiere funciones arquitectónicas en el proyecto.

Dispone de entrada independiente y se configura en planta rectangular recortado por el núcleo de comunicaciones verticales del edificio. Sus dimensiones: 7.30m fachada principal a calle (oeste); 19.50 m de profundidad a lo largo del eje este–oeste, en medianera, y 12.80m en linde trasero (Este), también en medianera. Tiene altura libre de 4.14 m. Toma luces de fachada principal y dos lucernarios interiores a patio de manzana. Tiene superficie construida de 167 m2.

El programa de necesidades contiene: Área 1: espacio de trabajo y sala de reuniones; Área 2: espacio de trabajo y archivo; Área 3: espacio de trabajo, espacio social y aseos.

Estos espacios serán a su vez flexibles en dimensión y configuración, permeables entre sí y aislables según las necesidades de cada momento, permitirán la exposición de trabajos e ideas de producción mediante proyecciones y podrán albergar  puntualmente un número mayor de ocupantes, el número de puestos de trabajo será ampliable sin necesidad de grandes cambios hasta 14 ó 16 personas. El espacio social se concibe como área de descanso.

La solución adoptada opta por liberar una franja central diáfana en la que se configuran mediante elementos de mobiliario mecanizados los diferentes espacios de trabajo: mesas y elementos servidores de las mismas. Cada uno de estos elementos (con un máximo de cinco), dotado de las instalaciones necesarias para servir a cuatro puestos de trabajo podrá desplazarse longitudinalmente de forma libre generando un espacio servido en su entorno adaptable en dimensión a los requerimientos del momento. Se sustentarán mediante perfilería de acero A-42 solidaria con la estructura portante existente.

Esta solución atribuye funciones arquitectónicas a los elementos de mobiliario (módulos mecanizados) minimizando la introducción elementos fijos, la inversión inicial y los plazos de ejecución in situ a la vez que dota de gran versatilidad a la configuración propuesta.

Baños y espacio social se conciben en prolongación de la traza generada por el volumen del portal y caja de ascensor, integrando así dicha discontinuad y el ritmo de la estructura existente en el conjunto del proyecto, se unifican las zonas húmedas generando un espacio servidor retranqueado respecto a los espacios generales de trabajo.

No se proyectan elementos estructurales más allá de sistemas portantes necesarios para dar viabilidad a los elementos constructivos empleados.

Se mantienen cerramientos actuales en su totalidad, sustituyéndose un portón de madera por un elemento acristalado destinado a mejorar la iluminación natural del local.

La escasa compartimentación se resuelve mediante fábrica de ladrillo hueco doble en zonas destinadas a aseo y cocina. Las zonas de despacho y sala de juntas se dividirán mediante el mobiliario proyectado.

Con fin de diferenciar distintas zonas del local, se plantea una distribución de solados (suelo técnico elevado) en dos materiales de acabado, uno para zonas húmedas y de tránsito en granito silvestre, y otro de linóleo en zonas de trabajo.

Obra: Acondicionamiento de local para oficina de Realizar Impact Marketing
Situacion: Plaza Portugal nº2, A Coruña, España
Autor: EPB42. Arquitectura y Planeamiento | Andrés Soto
Colaboradores: Raquel del Río, Mercedes Blanco, Marta Botas (aparejadora), Alberto Lage, Borja Sánchez, Rodolfo Martínez, Patricia Pastor
Año: 2007
Promotor: Expanding World S.A. (Grupo Realizar)
Superficie construida: 167 m2
Fotografía: Luis Díaz
+ epb42.com

This project consists of the conditioning of a place for his utilization as office of a company that needs many flexibility in his working space for the diverse functions that in him develop. To major, this space it is necessary to add a social space, a space of file all this with the minor presence of compartimentación. Therefore the furniture acquires architectural functions in the project.

He has independent entry and is formed in rectangular plant cut away by the core of vertical communications of the building. His dimensions: 7.30m main face to street (west); 19.50 m of depth along the axis this west, in dividing, and 12.80m in back boundary (East), also in dividing. It has vertical clearance of 4.14 m. It takes lights of main face and two lucernarios interiors to court of apple. It has surface constructed of 167 m2.

The program of needs contains: Area 1: working space and room of meetings; Area 2: working space and file; Area 3: working space, social space and bathrooms.

These spaces will be in turn flexible in dimension and configuration, permeable between yes and aislables according to the needs of every moment, will allow the exhibition of works and ideas of production by means of projections and will be able to shelter punctually a major number of occupants, the number of working places it will be extendable without need of big changes up to 14 ó 16 persons. The social space is conceived as rest area.

The adopted solution chooses to liberate a central diaphanous band in which the different working spaces are formed by means of elements of furniture mechanized: tables and elements servants of the same ones. Each of these elements (with a maximum of five), endowed with the necessary facilities to serve to four working places will be able to move longitudinally of free form generating a space served in his adaptable environment in dimension the requirements of the moment. Existing amble will be sustained by means of perfilería of steel A-42 solidary by the structure.

This solution attributes architectural functions to the elements of furniture (mechanized modules) minimizing the introduction fixed elements, the initial investment and the period of execution in situ simultaneously that provides with great versatility to the proposed configuration.

Baths and social space are conceived in prolongation of the trace generated by the volume of the portal and elevator shaft, integrating this way said discontinuad and the pace of the existing structure in the set of the project, the humid zones are unified generating a space servant retranqueado with regard to the general spaces of work.

Structural elements do not project beyond systems necessary ambles to give viability to the constructive used elements.

Current closings are kept in its entirety, an inner door of wood being replaced with a glazed element destined to improve the natural lighting of the place.

The scanty compartimentación resolves by means of factory of hollow double brick in zones destined for bathroom and kitchen. The zones of office and room of meetings will divide by means of the projected furniture.

With end of differentiating different zones of the place, a distribution appears of solados (technical high soil) in two materials of ended, one for humid zones and of traffic in wild, and different granite of linoleum in zones of work.

Work: Conditioning place for office of Fulfilling Impact Marketing

Location: Plaza Portugal nº2, A Coruña, Spain

Author: EPB42. Arquitectura y Planeamiento | Andrés Soto

Collaborators: Raquel del Río, Mercedes Blanco, Marta Botas (building), Alberto Lage, Borja Sánchez, Rodolfo Martínez, Patricia Pastor

Year: 2007

Promoter: Expanding World S.A. (Realizar Group)

Constructed surface: 167 m2

Photography: Luis Díaz

+ epb42.com

Este proxecto consiste no acondicionamento dun local para a súa utilización como oficina dunha empresa que necesita moita flexibilidade no seu espazo de traballo polas diversas funcións que nel se desenvolven. A maiores, este espazo hai que sumarlle un espazo social, un espazo de arquivo todo iso coa menor presenza de compartimentación. Polo tanto o mobiliario adquire funcións arquitectónicas no proxecto.

Dispón de entrada independente e configúrase en planta rectangular recortado polo núcleo de comunicacións verticais do edificio. As súas dimensións: 7.30 m fachada principal a rúa (oeste); 19.50 m de profundidade ao longo do eixe este-oeste, en medianeira, e 12.80 m en linde traseiro (Este), tamén en medianeira. Ten altura libre de 4.14 m. Toma luces de fachada principal e dous lucernarios interiores a patio de mazá. Ten superficie construída de 167 m2.

O programa de necesidades contén: Área 1: espazo de traballo e sala de reunións; Área 2: espazo de traballo e arquivo; Área 3: espazo de traballo, espazo social e aseos.

Estes espazos serán á súa vez flexibles en dimensión e configuración, permeables entre si e illables segundo as necesidades de cada momento, permitirán a exposición de traballos e ideas de produción mediante proxeccións e poderán albergar puntualmente un número maior de ocupantes, o número de postos de traballo será ampliable sen necesidade de grandes cambios ata 14 ou 16 persoas. O espazo social concíbese como área de descanso.

A solución adoptada opta por liberar unha franxa central diáfana na que se configuran mediante elementos de mobiliario mecanizados os diferentes espazos de traballo: mesas e elementos servidores destas. Cada un destes elementos (cun máximo de cinco), dotado das instalacións necesarias para servir a catro postos de traballo poderá desprazarse lonxitudinalmente de forma libre xerando un espazo servido no seu ámbito adaptable en dimensión aos requirimentos do momento. Sustentaranse mediante perfilería de aceiro A-42 solidaria coa estrutura portante existente.

Esta solución atribúe funcións arquitectónicas aos elementos de mobiliario (módulos mecanizados) minimizando a introdución elementos fixos, o investimento inicial e os prazos de execución in situ á vez que dota de gran versatilidade á configuración proposta.

Baños e espazo social concíbense en prolongación da traza xerada polo volume do portal e caixa de ascensor, integrando así dita discontinuad e o ritmo da estrutura existente no conxunto do proxecto, unifícanse as zonas húmidas xerando un espazo servidor retranqueado respecto aos espazos xerais de traballo.

Non se proxectan elementos estruturais máis alá de sistemas portantes necesarios para dar viabilidade aos elementos construtivos empregados.

Mantéñense cerramentos actuais na súa totalidade, substituíndose un portón de madeira por un elemento acritalar destinado a mellorar a iluminación natural do local.

A escasa compartimentación resólvese mediante fábrica de ladrillo oco dobre en zonas destinadas a aseo e cociña. As zonas de despacho e sala de xuntas dividiranse mediante o mobiliario proxectado.

Con fin de diferenciar distintas zonas do local, formúlase unha distribución de solados (chan técnico elevado) en dous materiais de rematado, un para zonas húmidas e de tránsito en granito silvestre, e outro de linóleo en zonas de traballo.

Obra: Acondicionamento de local para oficina de Realizar Impact Marketing

Emplazamento: Plaza Portugal nº2, A Coruña, España

Autor: EPB42. Arquitectura y Planeamiento | Andrés Soto

Colaboradores: Raquel del Río, Mercedes Blanco, Marta Botas (aparejadora), Alberto Lage, Borja Sánchez, Rodolfo Martínez, Patricia Pastor

Ano: 2007

Promotor: Expanding World S.A. (Grupo Realizar)

Superficie construida: 167 m2

Fotografía: Luis Díaz Díaz

+ epb42.com

Arqueología de la memoria reciente. Construcción de la ciudad y el territorio en España 1986-2012

0

Exposición que surge de los trabajos del Grupo de Investigación Paisaje Cultural, de la Universidad Politécnica de Madrid, en torno al impacto que tuvo el ingreso de España y Portugal en la Comunidad Económica Europea en 1986, y a cómo se transformaron las infraestructuras y la comunicación de nuestro país.

Facultad de Ciencias de Comunicación, Santiago de Compostela, 1999. Álvaro Siza. © FG+SG Fotografía de arquitectura.

A través de maquetas, planos, fotografías, cartografías visuales sobre paneles y audiovisuales, la muestra reflexiona sobre la incidencia de dicho ciclo de prosperidad económica en la producción arquitectónica, las transformaciones urbanas y el nuevo trazado paisajístico. El 4 de noviembre de 2013, una primera versión de Arqueología de la memoria reciente se inaugurará en el Instituto Cervantes de Japón, con motivo del Año Dual España-Japón.

Círculo bellas artes
C/ Alcalá, 42 28014 Madrid
HORARIO
de martes a domingo de 11:00 > 14:00 y de 17:00 > 21:00 lunes cerrado

+ info

[:es]Ensayo Sobre la Ruina · Luis Úrculo[:gl]Ensaio Sobre a Ruina · Luis Úrculo[:en]Essay on Decline · Luis Úrculo[:]

0

[:es]https://vimeo.com/51465279

Albert Speer, arquitecto que Hitler hizo responsable de la mayor parte de los proyectos de edificio importantes del Tercer Reich, habitualmente hacía dibujo de las futuras ruinas de sus propios edificios. Speer reclamó, con la razón, que el verdadero potencial de la arquitectura reside en la fuerza evocadora de su futura ruina o destrucción. Y para justificar este argumento, él recordó las estructuras monumentales del pasado, los restos de civilizaciones como la romana, griega y egipcia.

Los trabajos de Luis Úrculo  tratan esta caida del poder y su manifestación sobre la base de la arquitectura monumental. Usando las composiciones de objetos domésticos, arreglados según el ideal neoclásico, él representa el derrumbamiento y la interrupción de los símbolos de la estable y eterna Europa, la celebración de fracaso como un acto estético. Al mismo tiempo, Úrculo retrata el concepto mismo de derrumbamiento o destrucción en un momento exacto en la vida de una persona.

Iván López Munuera explica:

«Un culto para disminuir, como Andreas Huyssen indica, ha saltado de una de las mayores obsesiones de la época contemporánea. Como la disminución o la ruina piden para un lugar que es acusado de la nostalgia; [es] una llamada a un pasado que más existe, que pregunta el presente de una posición que considera no sólo el pasado, pero también la incertidumbre para venir.»

[:gl]https://vimeo.com/51465279

Albert Speer,arquitecto que Hitler fixo responsable da maior parte dos proxectos de edificio importantes do Terceiro Reich, habitualmente facía debuxo das futuras ruínas dos seus propios edificios. Speer reclamou, coa razón, que o verdadeiro potencial da arquitectura reside na forza evocadora da súa futura ruína ou destrución. E para xustificar este argumento, el recordou as estruturas monumentais do pasado, os restos de civilizacións como a romana, grega e exipcia.

Os traballos de Luis Úrculo tratan esta caida do poder e a súa manifestación sobre a base da arquitectura monumental. Usando as composicións de obxectos domésticos, arranxados segundo o ideal neoclásico, el representa o derrubamento e a interrupción dos símbolos da estable e eterna Europa, a celebración de fracaso como un acto estético. Ao mesmo tempo, Úrculo retrata o concepto mesmo de derrubamento ou destrución nun momento exacto na vida dunha persoa.

Iván López Munuera explica:

«Un culto para diminuír, como Andreas Huyssen indica, saltou dunha das maiores obsesións da época contemporánea. Como a diminución ou a ruína piden para un lugar que é acusado da nostalxia; [é] unha chamada a un pasado que máis existe, que pregunta o presente dunha posición que considera non só o pasado, pero tamén a incerteza para vir.»

[:en]https://vimeo.com/51465279

Albert Speer, the architect that Hitler placed in charge of most of the important building projects of the Third Reich, habitually made drawings of the future ruins of his own buildings. Speer claimed, with reason, that the real potential of architecture resides in the evocative force of its future ruin or destruction. And in order to justify this argument, he recalled monumental structures of the past, the remains of civilizations such as the Roman, Greek and Egyptian ones.

Luis Úrculo’s works deal with this fall from power and its manifestation on the basis of monumental architecture. Using compositions of domestic objects, arranged according to the neoclassical ideal, he depicts the collapse and breakdown of the symbols of a stable and eternal Europe, the celebration of failure as an aesthetic act. At the same time, Úrculo portrays the very concept of collapse or destruction at a precise moment in a person’s life.

Iván López Munuera explains:

«A cult to decline, as Andreas Huyssen points out, has sprung from one of the greatest obsessions of contemporary times. Because decline or ruin begs for a place that is charged with nostalgia; [it is] a call to a past that no longer exists, that questions the present from a position that ponders not only the past, but also the uncertainty to come.»

[:]

Objet trouvé [02]: Eero Saarinen y las proporciones áureas de su intuición | Rodrigo Almonacid

Estudios de proporciones realizados por Eero Saarinen para el arco del Jefferson National Expansion Memorial en Saint Louis, c.1959

Eero Saarinen nació en Finlandia, en 1910, pero a los 13 años su familia se trasladó a vivir a Chicago, precisamente gracias a la dotación económica que su padre Eliel (también arquitecto) había obtenido al ganar el segundo premio en el célebre concurso internacional del Chicago Tribune. El resto de su vida seguiría pasando los veranos con su familia en su país natal, y, como tantos arquitectos nórdicos de la época, visitaría los países del Mediterráneo aprendiendo las lecciones de arquitectura in situ, no por los libros.

Nadie discutiría la irreverente modernidad de su breve carrera profesional, dramáticamente cercenada por un tumor cerebral en 1961. Y, sin embargo, en esos años más fervientes de su oficina, no ocultó su interés por la Historia de la Arquitectura en general y de la medieval en particular:

“Durante la oscura Edad Media surgió una nueva arquitectura liberada de las proporciones canónicas. El Románico y el Gótico, la más bella arquitectura producida por el hombre occidental, fue el resultado”.1

En 1947 inició su singladura en solitario, desligándose así del estudio de su padre a cuya sombra había aprendido la profesión. En ese año se presentó de forma independiente al concurso para el diseño del Jefferson National Expansion Memorial de San Luis. Diseñó una solución muy depurada al concentrar todo el interés de su proyecto en un gran arco a modo de icono urbano de escala monumental, auténtica “puerta” al territorio occidental estadounidense. El Mississippi es frontera natural entre los estados de Illinois y Missouri, y cruzar su cauce hacia San Luis es un acontecimiento que celebran sus numerosos puentes desde el siglo XIX, así que recurrir a la forma del arco favorecía la empatía con las formas de su paisaje urbano más característico, además de recuperar la semiótica del “arco de triunfo” romano para el panorama contemporáneo.

En la primera fase del concurso, el trazado del arco de San Luis fue dirigido por la precisión matemática, en forma de parábola exacta. Pero en la segunda fase, Saarinen alteró el diseño para ajustarlo a la “precisión del ojo” (según sus propias palabras), adoptando la forma de una catenaria invertida, es decir, una curva de origen más “natural” pues es función del peso propio del cable tendido entre dos extremos sujetos; y además estructuralmente es la más simple, al trabajar exclusivamente a compresión.

En dos de sus estudios geométricos del proyecto realizados en 1959 parece perseguir la curva perfecta a través de los cánones clásicos del hombre de Vitruvio dibujado por Leonardo da Vinci o del “modulor” contemporáneo de Le Corbusier. Trazó numerosas líneas inscritas en un cuadrado (pues no en vano su Gateway Arch era tan alto como ancho), y lo hizo para intentar justificar la procedencia de la forma divina al apoyarse en las reglas de la sección áurea que gobierna las proporciones de sendos modelos. Circunferencias, diagonales, paralelas y perpendiculares son los restos de una batalla ganada finalmente por la intuición, pues ésta es

la única guía certera que tenemos para encontrar las proporciones en la actualidad. No dejemos que existan directrices artificiosas sobre nuestra intuición. Nuestra intuición es un instrumento muy refinado, comparable a uno de esos súper cerebros mecánicos de la IBM repletos de información correcta. (…) Si les hiciéramos caso a los defensores de las reglas de las proporciones supongo que rechazaríamos cualquier respuesta que no fuera con números redondos”.2

Saarinen destacó desde niño como dibujante. Su ojo fue educado para mirar. Y su arquitectura, esa que hoy admiramos, refleja en sus formas la alegría de soñar, de explorar nuevas posibilidades plásticas para la arquitectura. En cada nuevo proyecto se asomó al precipicio que otros nunca advirtieron o que simplemente no quisieron ver. Y así hoy tenemos ese Gateway Arch en San Luis, verdadero icono de la modernidad y descomunal objet trouvé solo al alcance de los osados, de los que vencen al temor a equivocarse. Lástima que él nunca pudiera encontrárselo (la obra concluyó en 1965), aunque sí pudo jugar con sus mock-ups como lo hacía de niño al colarse bajo los tableros de dibujo del estudio de su padre. Seguramente allí encontró su ojo esa intuición de proporciones doradas.

Saarinen rodeado por sus dibujos de arcos históricos, la catenaria suspendida y los modelos de arcos para el proyecto de San Luis

Rodrigo Almonacid [r-arquitectura] · doctor arquitecto
valladolid. febrero 2014

Notas:

1 Extracto de una conferencia inédita de Saarinen pronunciada en 1953 y recogida en: PELKONEN, Eeva-Liisa y ALBRECHT, Donald (ed.): Eero Saarinen. Shaping the future.  Yale University Press. 2011. Véase el apéndice “Selected wrintings”, escritos del arquitecto finlandés, p. 342. (Traducción del inglés por el autor).
2 A estas palabras seguían una crítica directa al academicismo mal entendido y al que Le Corbusier estaba contribuyendo con sus embaucadores juegos de proporciones. Íbidem, p. 343. (Traducción del inglés por el autor).

Rocío Tapia · Coaching | Arquicoach

ARQUICOACH® es un proyecto empresarial que nace de la inquietud vital de su fundadora Rocío Tapia, Arquitecta, Coach Profesional y Coach de Vida. Pionera en Coaching para Arquitectos. Speaker Motivacional y Formadora/Coach en Branding, Liderazgo y Motivación, Autoliderazgo, Gestión Emocional y del Cambio, Gestión del Tiempo, Formación de Equipos y Gestión de la Diversidad.

Desde 2011 encamina sus acciones a formalizar una toma de conciencia integral en el arquitecto y su entorno, para que rentabilice su profesión y encuentre tanto nuevas formas, como contextos favorables donde arquitecturar, ya que no se puede encontrar una solución a nuestra carrera profesional, y medio de vida, con la misma mentalidad desde donde el problema fue creado.

Para ello pone a disposición del arquitecto, Formación y Servicios de Coaching con procesos de Coaching Personal, Profesional, Grupal y de Equipos, y técnicas de PNL, Creatividad, Emogestión, Neurociencia y Sistémica.

Rocío Tapia · Coaching | Arquicoach
Jornada Estrategias para Arquitectos del futuro FIDAS 2011 – ARQUICOACH
¿Qué es el coaching?

Es una disciplina que cuenta con más de 30 años en su haber. Tremendamente híbrida se nutre de diferentes fuentes como el deporte, la consultoría, la psicología, la filosofía, la sociología, la neurociencia, la programación neurolingüística, la creatividad o el mismo zen, entre otras.

Como seres humanos, cimentamos, estructuramos y construimos nuestra vida en base a creencias, sinergia de la educación recibida, la costumbre y nuestras experiencias personales. La calidad de nuestras creencias, (también llamadas formas de pensar o criterios), en cada una de las cosas en las que creamos marcará el tipo de relación y el resultado final que obtendremos con ellas, ya sean en situaciones, conceptos o personas.

Coaching te entrena a bien pensar, bien sentir y bien hacer en perfecta coherencia contigo conociendo lo realmente importante para ti, sacando y desarrollando lo mejor de ti en cada circunstancia de tu vida. Desarrolla el potencial humano para que tires a tu paso viejas formas de pensar, y actuar, obsoletas y/o retrógradas que te impiden avanzar.

En Arquicoach lo que se supone que es o no es un arquitecto, deja de tener sentido, porque se toma la información, como datos  y tendencias en un marco de referencia temporal y socio-cultural específico. Ahora estamos transitando hacia otro.

¿Cuál ha sido tu formación y trayectoria profesional previa a Arquicoach?

Arquitecta por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Sevilla, fui 6 años docente de programas de dibujo, cálculo de estructuras y código técnico entre otros. Trabajé en un estudio de arquitectura y en una promotora.

Sobre el 2007, estando aún en la promotora pensé que tenía que haber otras formas de trabajar más efectivas y es cuando me formé en un instituto empresarial como Project Manager Inmobiliario para la Dirección Integrada de Proyectos. Más tarde, me formé en Habilidades y Competencias Directivas en una consultora. Cierto día, buscando en internet una web de DIP di con una de coaching ejecutivo et voilá: vibré en sintonía.

¿Qué te llevó a abrirte camino en el coaching? ¿Por qué para arquitectos?

Aunque descubrí el coaching en 2007 no llegué a formarme como coach hasta el 2010, y mira que cuanto más descubría, más me gustaba,

pero… eso era cosa de ejecutivos y yo era arquitecta”.

Mi propia formación como coach implicó un grado de autoconocimiento bestial. Me descubrí haciendo cosas que ni pensaba pudiera hacer y deconstruyendo “mis supuestos” a diestro y siniestro.

Lo de arquitectos llegó más tarde. Pensaba que estaba enfadada con esta profesión y ciertos mecanismos autoritarios. Después descubrí que estaba enfadada con ciertos arquitectos, y profundizando mucho más, y en honor a mi verdad, estaba enfadada conmigo misma por haber permitido ciertos comportamientos profesionales en mi persona.

Así que, eso lo limpié y me dije:

“puedo ayudar a mis compañeros contribuyendo así a la arquitectura”.

¿Te encontraste con muchas dificultades en su puesta en marcha?

La dificultad la tuve con mi padre.

¿Consideras que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a tu trabajo actual?

Sí.

Rocío Tapia · Coaching | Arquicoach
II Congreso Nacional Futuro Arquitecto 2013 – ARQUICOACH
¿Estás contenta con los objetivos alcanzados?

Me hace muy feliz sentir la propia felicidad de aquellas personas que se ven favorecidas por mis servicios. Me hacen muy feliz los e-mails que recibo de compañeros que depositan su confianza en mí contándome sus historias, sus inquietudes o dándome las gracias.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir tus pasos? ¿Qué pasos consideras que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

Animaría a que siguieran los suyos, y si en su camino está el coaching, adelante. Ya dijo el señor Álvaro Siza que todos los cambios hablan de continuidad, aunque parezcan rupturas, ya que todo es resultado de experiencias personales anteriores. Mis pasos fueron una vuelta a mi origen, ya que siempre me interesó el desarrollo personal.

Un autoconocimiento lo más veraz posible fuera de autoengaños, una confrontación y autoexploración continua es lo que implica este camino. Soy espejo de mis clientes, si en tal espejo meto cosas mías no trabajadas, el reflejo que ofrezco se vería enturbiado y el coaching que ofrezco perdería sentido.

¿Crees que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Mi creencia al respecto es un rotundo . El contexto actual ha sacado a flote una situación de precariedad ya existente. Los arquitectos andan peleados con el dinero, el liderazgo, el trabajo en equipo (conocemos el trabajo en grupo) y la mentalidad empresarial. ¿En qué medida se enseña en las escuelas los precios reales de un cálculo de estructuras o instalaciones o simplemente a baremar honorarios dignos? Hay una creencia limitante soterrada que viene a decir que la arquitectura se identifica con la vocación y hablar de dinero lo ensucia. Pues bien, la vocación es un valor o supercreencia, y el dinero, también. Mientras el primero es una llamada a la contribución, el segundo es una llamada a la supervivencia. Y en la arquitectura, y el arquitecto, confluyen muchos valores que han de estar presentes para que florezca, como la defensa, la honestidad y la integridad. El dumping, además de ser ilegal, ya no es opción si es que queremos preservar la evolución de esta profesión y no caer en su involución.

¿Qué opinas de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Es una opción. Cada movimiento espacial actualmente implica motivaciones intrínsecas de las personas que así han decidido salir o quedarse. Ambos extremos se encuentran con parámetros y variables diversas que se han de confrontar. Pareciera como si fuera más fácil confrontarlo si nos quedamos aquí, pero si nos fijamos bien, cuando realizamos un traslado de ciudad, las costumbres, los dejes, la gastronomía y las formas de relacionarse tienen su propia personalidad, hasta nos podemos encontrar con un cambio de idioma en el mismo país. Esto mismo sucede, en el caso de otros países. Y te lo puedes tomar desde dos puntos de vista antagónicos: un enriquecimiento porque algo ganas o un empobrecimiento porque algo pierdes. A la postre tiene que ver con expectativas no alcanzadas, en cómo has sido educado para gestionar los cambios y en el grado de desarrollo de nuestras inteligencias emocional y social. La familia y en cómo se decidirá desarrollar la relación familiar tiene un gran peso en el poder decisorio.

¿Cómo ves el futuro de la profesión?

Opino que se trata del futuro del profesional de la arquitectura, ya que somos los agentes que construimos el futuro de la profesión. No hacer nada o “hacer como si nada”, también lo construye, ojo. En este sentido, y como toda senda que comienza, es un camino personal de exploración. Ya se llegarán a lugares de encuentro de masas críticas que indiquen las nuevas ramas de la profesión, aunque algunas ya están aquí hace tiempo: empresa, defensa, gestión y desarrollo del talento, construcción de equipos, innovación… ¿las vemos?

Rocío Tapia · Coaching | Arquicoach
Febrero 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Rocio su tiempo, predisposición y esfuerzo en realizar esta entrevista para este espacio.

La tradición innovada. Escritos sobre regresión y modernidadA tradición innovada. Escritos sobre regresión e modernidadeThe introduced tradition. Writings on regression and modernity

0

Hablar de tradición en Occidente es adentrarse en los múltiples significados de la historia, abordar el progreso y el concepto de evolución, lo que se pierde y se gana para una sociedad, hablar del sentimiento de una cultura, de la traición a unas tradiciones heredadas, de la moral y la ética, del pudor del individuo, de la nostalgia, del miedo a la entrega y a los disfraces que adopta la supervivencia, de lo auténtico y lo falso, de sus imposturas, de las relaciones con el pasado y de la vuelta al origen. Hablar de tradición es hacerlo de síntesis y creación, de regresión y modernidad, de preexistencias y de un patrimonio que nos explica de dónde venimos y hacia dónde intuimos ir. También de la interpretación a través de la cual nos llegan las obras del pasado y trascienden en el tiempo, de la conciencia de la continuidad, de las rupturas y el cambio, de lo que significa transgredir ritos y costumbres, de desobediencia, rebeldía y arrepentimiento. Hablar de tradición es ser conscientes de la fidelidad y la deslealtad a la historia, de la cultura de lo nuevo y de la moda en una sociedad que necesita renovarse en todo momento. Hablar de tradición es hablar de controversias, desencuentros y contradicciones, de heridas y errores que se arrastran, de la pérdida y la recuperación de la memoria, de las dudas ante el rumbo que toman los acontecimientos, de la sorpresa de ciertos actos regresivos que han supuesto la renovación de nuestra cultura: la de las artes y la de la ciencia. Tiene algo que afecta a nuestra propia existencia esta agridulce tradición.

JUAN DOMINGO SANTOS
Nace en Granada en 1961. Es arquitecto por la Escuela de Arquitectura de Sevilla (1986), profesor de Proyectos arquitectónicos en la Escuela de Arquitectura de Granada desde 1994, visiting professor en la Technischen Univertät München (Alemania, 2010) y profesor invitado en diversas escuelas de arquitectura nacionales e internacionales.

En su trabajo desarrolla una línea de investigación en torno a la intervención arquitectónica sobre el patrimonio y los paisajes en transformación. Sus proyectos y obras han sido seleccionados para exposiciones internacionales y nacionales como On-Site, New Architecture in Spain, organizada por el MoMA de Nueva York; la 7.ª Bienal de Arquitectura de Venecia y la Bienal de Arquitectura Española (1993-1994 y 2010-2011), entre otras. Ha sido nominado a los premios Mies van der Rohe; ha ganado el premio Enor y obtenido reconocimiento de Arquitectura en la XI Bienal de Arquitectura y Urbanismo Española, y premio en la VIII Bienal Iberoamericana de Arquitectura y Urbanismo.

Recientemente ha ganado con Álvaro Siza el concurso internacional Atrio de la Alhambra.

Su estudio está en la torre alcoholera de una antigua fábrica de azúcar en Granada, recuperada mediante un proyecto de revitalización de un espacio industrial como lugar para vivir y trabajar; un lugar que ha condicionado su manera de entender la relación entre arquitectura y patrimonio; y una actividad que se ha revelado como una acción de rescate de este recinto industrial abandonado. Sobre este tema ha realizado, con el director de cine Juan S. Bollaín, el cortometraje Un encuentro, en el que relata la ocupación de la fábrica en 1986 y las experiencias llevadas a cabo desde entonces.

+ info

Falar de tradición en Occidente é internarse nos múltiples significados da historia, abordar o progreso e o concepto de evolución, o que se perde e se gaña para unha sociedade, falar do sentimento dunha cultura, da traizón a unhas tradicións herdadas, da moral e a ética, do pudor do individuo, da nostalxia, do medo á entrega e aos disfraces que adopta a supervivencia, do auténtico e o falso, das súas imposturas, das relacións co pasado e da volta á orixe. Falar de tradición é facelo de síntese e creación, de regresión e modernidade, de preexistencias e dun patrimonio que nos explica de onde vimos e cara a onde intuímos ir. Tamén da interpretación a través da cal nos chegan as obras do pasado e transcenden no tempo, da conciencia da continuidade, das rupturas e o cambio, do que significa transgredir ritos e costumes, de desobediencia, rebeldía e arrepentimento. Falar de tradición é ser conscientes da fidelidade e a deslealdade á historia, da cultura do novo e da moda nunha sociedade que necesita renovarse en todo momento. Falar de tradición é falar de controversias, desencontros e contradicións, de feridas e erros que se arrastran, da perda e a recuperación da memoria, das dúbidas ante o rumbo que toman os acontecementos, da sorpresa de certos actos regresivos que supuxeron a renovación da nosa cultura: a das artes e a da ciencia. Ten algo que afecta á nosa propia existencia esta agridoce tradición.

JUAN DOMINGO SANTOS

Nace en Granada en 1961. É arquitecto pola Escola de Arquitectura de Sevilla (1986), profesor de Proxectos arquitectónicos na Escola de Arquitectura de Granada dende 1994, visiting professor na Technischen Univertät München (Alemaña, 2010) e profesor invitado en diversas escolas de arquitectura nacionais e internacionais.

No seu traballo desenvolve unha liña de investigación en torno á intervención arquitectónica sobre o patrimonio e as paisaxes en transformación. Os seus proxectos e obras foron seleccionados para exposicións internacionais e nacionais como On-Site, New Architecture in Spain, organizada polo MoMA de Nova York; a 7. ª Bienal de Arquitectura de Venecia e a Bienal de Arquitectura Española (1993-1994 e 2010-2011), entre outras. Ten sido nominado aos premios Mies van der Rohe; gañou o premio Enor e obtido recoñecemento de Arquitectura na XI Bienal de Arquitectura e Urbanismo Española, e premio na VIII Bienal Iberoamericana de Arquitectura e Urbanismo.

Recentemente gañou con Álvaro Siza o concurso internacional Adro da Alhambra.

O seu estudo está na torre alcoholera dunha antiga fábrica de azucre en Granada, recuperada mediante un proxecto de revitalización dun espazo industrial como lugar para vivir e traballar; un lugar que condicionou o seu xeito de entender a relación entre arquitectura e patrimonio; e unha actividade que se revelou como unha acción de rescate deste recinto industrial abandonado. Sobre este tema realizou, co director de cine Juan S. Bollaín, a curtametraxe Un encontro, no que relata a ocupación da fábrica en 1986 e as experiencias levadas a cabo dende entón.

+ info

To speak about tradition in West is to enter the multiple meanings of the history, to approach the progress and the concept of evolution, which gets lost and is gained for a company, to speak about the feeling of a culture, about the perfidy to a few inherited traditions, about the morality and the ethics, about the modesty of the individual, about the nostalgia, about the fear of the delivery and of the disguises that the survival adopts, about the authentic thing and the false thing, about his deceits, about the relations with the past and about the return to the origin. To speak about tradition is to do it of synthesis and creation, of regression and modernity, of preexistences and of a heritage that explains to us wherefrom we come and towards where we feel to go. Also of the interpretation across which the works of the past come to us and come out in the time, of the conscience of the continuity, of the breaks and the change, of what it means to transgress rites and customs, of disobedience, rebelliousness and repentance. To speak about tradition is to speak about controversies, misunderstandings and contradictions, of wounds and mistakes that crawl, of the loss and the recovery of the memory, of the doubts before the course that the events take, of the surprise of certain regressive acts that have supposed the renovation of our culture: that of the arts and that of the science. It has something that concerns our own existence this sweet and sour tradition.

JUAN DOMINGO SANTOS

It is born in Granada in 1961. He is an architect for the School of Architecture of Seville (1986), teacher of architectural Projects in the School of Architecture of Granada from 1994, visiting professor in the Technischen Univertät München (Germany, 2010) and teacher invited in diverse national and international schools of architecture.

In his work it develops a line of investigation concerning the architectural intervention on the heritage and the landscapes in transformation. His projects and works have been selected for international and national exhibitions like On-Site, New Architecture in Spain organized by the MoMA of New York; 7. ª Biennial show of Architecture of Venice and the Biennial show of Spanish Architecture (1993-1994 and 2010-2011), between others. Mies van der Rohe has been nominated to the prizes; it has gained the prize Enor and obtained recognition of Architecture in the Biennial show XI Spanish of Architecture and Urbanism, and I reward in the Biennial show VIII Latin-American of Architecture and Urbanism.

Recently the international contest has gained with Álvaro Siza Porch of the Alhambra.

His study is in the tower alcoholera of a former factory of sugar in Granada recovered by means of a project of revitalización of an industrial space as place to live and to work; a place that has determined his way of understanding the relation between architecture and heritage; and an activity that has been revealed as an action of rescue of this industrial left enclosure. On this topic it has realized, with the director of cinema Juan S. Bollaín, the short A meeting, in which it reports the occupation of the factory in 1986 and the experiences carried out since then.

+ info