Inicio Blog Página 102

DraftsightDraftsightDraftsight

DraftSight es un programa gratuito (tienes versiones de pago) propietario de 3DS para ingenieros, arquitectos, diseñadores, estudiantes y educadores. El producto fue desarrollado por Dassault Systèmes y permite a los usuarios crear, editar y visualizar archivos DWG y DXF.

«Software CAD de DraftSight® permite acceder a los archivos DWG existentes y crear otros nuevos a una fracción del coste de los productos CAD alternativos. DraftSight tiene una interfaz de usuario familiar y una curva de aprendizaje mínima que facilita una transición sencilla desde su aplicación CAD actual.»

Un archivo DWG contiene los datos binarios para el diseño CAD y es el formato de dibujo de muchos programas de CAD. DWG es una abreviatura de «drawing» («dibujo», en inglés). Un archivo DXF se utiliza para convertir archivos de CAD a un formato genérico que puede ser leído por otros productos de software de CAD.

DraftSight compite en el mercado con más de tres docenas de productos 2D o 2D/3D híbridos. DraftSight para Windows fue lanzado en febrero de 2011 y ha sido descargado más de 1,8 millones de veces a diciembre de 2011. DraftSight utiliza como plataforma a ARES de Graebert, basándose en Qt.

Está disponible para estos sistemas operativos: Windows, Mac OS X, Linux.

Está disponible en estos idiomas: inglés, chino simplificado, chino tradicional, checo, francés, alemán, italiano, español, japonés, coreano, polaco, portugués brasileño, turco y ruso.

Fuente: Wikipedia

DraftSight is a free program (you have versions of payment) owner of 3DS for engineers, architects, designers, students and educators. The product was developed by Dassault Systèmes and it allows to the users to create, to edit and to visualize files DWG and DXF.

«Software CAD of DraftSight® allows to accede to the files existing DWG and to create new others to a fraction of the cost of the products alternative CAD. DraftSight has an interface of familiar user and a minimal curve of learning that facilitates a simple transition from his application current CAD.»

A file DWG contains the binary information for the design CAD and is the format of drawing of many CAD’s programs. DWG is an abbreviation of «drawing». A file DXF is in use for turning CAD’s files to a generic format that can be read by other products of CAD’s software.

DraftSight competes on the market with more than three dozens of products 2D or 2D/3D hybrids. DraftSight for Windows was thrown in February, 2011 and it has been unloaded more than 1,8 million times to December, 2011. DraftSight uses as platform to PLOUGH of Graebert, being based on Qt.

It is available for these operating systems: Windows, Mac YOU X, Linux.

It is available in these languages: Englishman, simplified Chinese, traditional, Czech, French, German, Italian, Spanish, Japanese, Korean, Polish Chinese, Portuguese Brazilian, Turk and Russian.

Source: Wikipedia

DraftSight é un programa gratuito (tes versións de pago) propietario de 3DS para enxeñeiros, arquitectos, diseñadores, estudantes e educadores. O produto foi desenvolvido por Dassault Systèmes e permite aos usuarios crear, editar e visualizar arquivos DWG e DXF.

«Software CAD de DraftSight® permite acceder aos arquivos DWG existentes e crear outros novos a unha fracción do custo dos produtos CAD alternativos. DraftSight ten unha interfaz de usuario familiar e unha curva de aprendizaxe mínima que facilita unha transición sinxela desde a súa aplicación CAD actual.»

Un arquivo DWG contén os datos binarios para o deseño CAD e é o formato de debuxo de moitos programas de CAD. DWG é unha abreviatura de «drawing» («debuxo», en inglés). Un arquivo DXF utilízase para converter arquivos de CAD a un formato genérico que pode ser lido por outros produtos de software de CAD.

DraftSight compite no mercado con máis de tres ducias de produtos 2D ou 2D/3D híbridos. DraftSight para Windows foi lanzado en febreiro de 2011 e foi descargado máis de 1,8 millóns de veces a decembro de 2011. DraftSight utiliza como plataforma a ARES de Graebert, baseándose en Qt.

Está dispoñible para estes sistemas operativos: Windows, Mac VOS X, Linux.

Está dispoñible nestes idiomas: inglés, chinés simplificado, chinés tradicional, checo, francés, alemán, italiano, español, xaponés, coreano, polaco, portugués brasileiro, turco e ruso.

Fonte: Wikipedia

[:es]Bartlebooth 3 · Los opuestos[:gl]Bartlebooth 3 · Os opuestos[:en]Bartlebooth 3 · The opposite ones[:]

0

[:es]

“Paul Dirac predijo en 1928 la existencia de una serie de partículas que no se regían por las leyes de la materia, sino que eran contrarias a ellas; surgía pues, de forma teórica, la existencia de la antimateria. Tesis que sería finalmente confirmada en el año 1965, cuando en el acelerador de partículas del CERN se logró crear un antideuterión. A raíz de este evento, de la confrontación por vez primera de ambas naturalezas se pudo extraer la siguiente consideración: El contacto entre materia y antimateria supone su aniquilación mutua, esto no significa la destrucción sino una transformación.”

Extracto de la editorial

Bartlebooth ha vuelto al laboratorio al igual que Zichichi y Lederman lo hicieron para intentar averiguar qué ocurría al confrontar dos opuestos (materia y antimateria). Se ha convertido la publicación en una mesa de experimentos, donde sólo el lector actuará como científico. Se encontrará a través de las páginas dieciséis casos de estudio, hipótesis de partida, elaborados de forma independiente por cada uno de los colaboradores; pero confrontados físicamente con su opuesto. Así pues, a través de este contacto entre un término y su némesis, su opuesto, se pueden extraer diversas conclusiones. Todas ellas quedan en manos del lector. El fracaso o éxito del experimento sólo depende de él.

En este número han colaborado:

Lo instantáneo / Lo eterno
Fala Atelier / H. Darger y E.Johns
Lo natural / Lo artificial
Flu.or / Joaquín García Vicente
Lo ligero / Lo pesado
Defensa india antigua y Julio C.Pérez / Helena Rovira
Lo feo / Lo bello
Miguel Noguera / Simone Maestra
Lo material / Lo intangible
César Losada Romero / Jorge Meijide
El ruido / El silencio
Fernando Castro Flórez / Pedro Pitarch
La razón / La pasión
Fernando Agrasar / Juan Creus
Lo preciso / Lo difuso
Tamara Feijoó / Pedro Bandeira

+ info[:gl]

“Paul Dirac predijo en 1928 a existencia dunha serie de partículas que non se rexían polas leis da materia, senón que eran contrarias a elas; xurdía pois, de forma teórica, a existencia da antimateria. Tese que sería finalmente confirmada no ano 1965, cando no acelerador de partículas do CERN logrouse crear un antideuterión. A raíz deste evento, da confrontación por vez primeira de ambas naturezas púidose extraer a seguinte consideración: O contacto entre materia e antimateria supón a súa aniquilación mutua, isto non significa a destrución senón unha transformación.”

Extracto de la editorial

Bartlebooth volveu ao laboratorio do mesmo xeito que Zichichi e Lederman fixérono para intentar pescudar que ocorría ao confrontar dous opostos (materia e antimateria). Converteuse a publicación nunha mesa de experimentos, onde só o lector actuará como científico. Atoparase a través das páxinas dezaseis casos de estudo, hipótese de partida, elaborados de forma independente por cada un dos colaboradores; pero confrontados físicamente co seu oposto. Así pois, a través deste contacto entre un término e o seu némesis, o seu oposto, pódense extraer diversas conclusións. Todas elas quedan en mans do lector. O fracaso ou éxito do experimento só depende del.

Neste número colaboraron:

O instantáneo / O eterno
Fala Atelier / H. Darger y E.Johns
Onatural / O artificial
Flu.or / Joaquín García Vicente
O lixeiro / O pesado
Defensa india antigua y Julio C.Pérez / Helena Rovira
O feo / O belo
Miguel Noguera / Simone Maestra
O material / O intanxible
César Losada Romero / Jorge Meijide
O ruido / O silencio
Fernando Castro Flórez / Pedro Pitarch
A razón / A paixón
Fernando Agrasar / Juan Creus
O preciso / O difuso
Tamara Feijoó / Pedro Bandeira

+ info

[:en]

“Paul Dirac predicted in 1928 the existence of a series of particles that were not ruled by the laws of the matter, but they were opposite to them; the existence of the antimatter was arising so, of theoretical form. Thesis that would be finally confirmed in the year 1965, when in the accelerator of particles of the CERN it was achieved to create an antideuterión. Immediately after this event, the confrontation for the first time of both natures it was possible to extract the following consideration: The contact between matter and antimatter supposes his mutual annihilation, this does not mean the destruction but a transformation.”

Extract of the publishing house

Bartlebooth has returned to the laboratory as Zichichi and Lederman did it to try to verify what happened on having confronted two objected ones (matter and antimatter). The publication has turned into a table of experiments, where only the reader will act as scientist. One will find across the pages sixteen cases of study, hypothesis of item, elaborated of independent form for each of the collaborators; but confronted physically with his opposite one. This way so, across this contact between a term and his némesis, his opposite one, diverse conclusions can be extracted. All of them stay in hands of the reader. The failure or success of the experiment only depends on him.

In this number they have collaborated:

The instantaneous thing / The eternal thing
Fala Atelier / H. Darger y E.Johns
The natural thing / The artificial thing
Flu.or / Joaquín García Vicente
The light thing / The heavy thing
Defensa india antigua y Julio C.Pérez / Helena Rovira
The ugly thing / The beautiful thing
Miguel Noguera / Simone Maestra
The material thing / The intangible thing
César Losada Romero / Jorge Meijide
The noise / The silence
Fernando Castro Flórez / Pedro Pitarch
The reason / The passion
Fernando Agrasar / Juan Creus
The precise thing / The diffuse thing
Tamara Feijoó / Pedro Bandeira

+ info

[:]

Ciclo arquitecturas cercanas 2015: “Proyecto punto y aparte. Y ahora, ¿Cómo seguimos la historia?”Ciclo arquitecturas próximas 2015: “Proxecto punto e separadamente. E agora, ¿Como seguimos a historia?”Cycle nearby architectures 2015: “Project point and new paragraph. And now, how do we follow the history?”

0

En este nuevo ciclo de “arquitecturas cercanas” se pretende analizar la situación de la profesión de los arquitectos hoy en día, analizando la realidad social y los antecedentes hasta la fecha. Una vez establecido el punto de partida, será el momento de pararse a pensar y analizar los esquemas y formas de trabajo más tradicionales, los recursos que tenemos a nuestro alcance, la forma de hacer de otros profesionales, el panorama general, las inquietudes de la sociedad… y a partir de aquí, poder definir algunas hojas de ruta a seguir o caminos por lo que poder avanzar.

Este ciclo se compone de 4 sesiones, en las que a través de una exposición inicial a través de la experiencia de varios arquitectos o expertos en la materia, para después abrir el debate entre todos los asistentes, con un moderador que sintetice y coordine el debate:

 1. I Jornada: Pisando tierra. La situación del arquitecto hoy en día”_ 5 de febrero 19.00h.

Se busca establecer la situación actual de la profesión, a partir del testimonio de un estudio de arquitectura de mayor recorrido y experiencia, y otro de más reciente creación.

2.  II Jornada: “¿El tamaño importa? Modelos de organización de equipos de trabajo”_ 5 de marzo 19:00h.

Se pretende analizar los distintos tipos de organización de los equipos de trabajo, tomando como punto de partido la experiencia de un estudio de una gran estructura y equipo multidisciplinar y la de un estudio de equipo más reducido que pueda subcontratar o colaborar con otros profesionales.

3.   III Jornada: “Y una vuelta más. Pensando otras líneas de negocio”_ 26 de marzo 19:00h.

Se  propone  tomar  conciencia,  a  través  de  la  experiencia  de  varios  arquitectos  que  no  trabajan directamente en estudios de arquitectura, de cómo nuestra formación y capacitación nos permite dedicarnos a actividades muy diversas.

4.   IV Jornada: “Arquitectos 2.0 . Como comunicamos los arquitectos en la red”_ 9 de abril 19:00h.

Se trata de analizar los distintos medios de comunicación digital existentes y el uso que hacemos o podemos hacer los arquitectos de ellos. Ventajas e inconvenientes.

Todas las jornadas tendrán lugar en la sala de exposiciones de la delegación de Bizkaia del CAVN (Alda Mazarredo 69-71, bajo. Bilbao), en un ambiente distendido que propicie el diálogo y la interacción entre los participantes.

Neste novo ciclo de “arquitecturas cercanas” preténdese analizar a situación da profesión dos arquitectos hoxe en día, analizando a realidade social e os antecedentes ata a data. Unha vez establecido o punto de partida, será o momento de pararse a pensar e analizar os esquemas e formas de traballo máis tradicionais, os recursos que temos ao noso alcance, a forma de facer doutros profesionais, o panorama xeral, as inquietudes da sociedade? e a partir de aquí, poder definir algunhas follas de ruta a seguir ou camiños polo que poder avanzar.

Este ciclo componse de 4 sesións, nas que a través dunha exposición inicial a través da experiencia de varios arquitectos ou expertos na materia, para despois abrir o debate entre todos os asistentes, cun moderador que sintetice e coordine o debate:

1. I Xornada: Pisando terra. A situación do arquitecto hoxe en día_ 5 de febreiro 19.00h.

Búscase establecer a situación actual da profesión, a partir do testemuño dun estudo de arquitectura de maior percorrido e experiencia, e outro de máis recente creación.

2. II Xornada: O tamaño importa? Modelos de organización de equipos de traballo_ 5 de marzo 19:00h.

Preténdese analizar os distintos tipos de organización dos equipos de traballo, tomando como punto de partido a experiencia dun estudo dunha gran estrutura e equipo multidisciplinar e a dun estudo de equipo máis reducido que poida subcontratar ou colaborar con outros profesionais.

3. III Xornada: E unha volta máis. Pensando outras liñas de negocio_ 26 de marzo 19:00h.

Proponse tomar conciencia, a través da experiencia de varios arquitectos que non traballan directamente en estudos de arquitectura, de como nosa formación e capacitación permítenos dedicarnos a actividades moi diversas.

4. IV Xornada: Arquitectos 2.0 . Como comunicamos os arquitectos na rede_ 9 de abril 19:00h.

Trátase de analizar os distintos medios de comunicación digital existentes e o uso que facemos ou podemos facer os arquitectos deles. Vantaxes e inconvenientes.

Todas as xornadas terán lugar na sala de exposicións da delegación de Bizkaia do CAVN (Alda Mazarredo 69-71, baixo. Bilbao), nun ambiente distendido que propicie o diálogo e a interacción entre os participantes.

In this new cycle of “nearby architectures” one tries to analyze the situation of the profession of the architects nowadays, analyzing the social reality and the precedents up to the date. Once established the point of item, it will be the moment to stop to think and analyze the schemes and the most traditional forms of work, the resources that we have to our scope, the way of playing the role of other professionals, the general panorama, the worries of the company … and from here, being able to define some roadmaps to continuing or ways for what to be able to advance.

This cycle consists of 4 meetings, in which across an initial exhibition across the experience of several architects or experts in the matter, later to open the debate between all the assistants, with a moderator that synthesizes and coordinates the debate:

1. I Day: “Treading on land. The situation of the architect nowadays _ on February 5 19.00h.

One seeks to establish the current situation of the profession, from the testimony of a study of architecture of major tour and experience, and other one of more recent creation.

2. II Day: “Does size matter? Models of organization of equipments of work _ on March 5 19:00h.

Se pretende analizar los distintos tipos de organización de los equipos de trabajo, tomando como punto de partido la experiencia de un estudio de una gran estructura y equipo multidisciplinar y la de un estudio de equipo más reducido que pueda subcontratar o colaborar con otros profesionales.

3. III Day: “And one more return. Thinking other lines of business _ on March 26 19:00h.

It proposes to be aware, across the experience of several architects who are not employed directly at studies of architecture, of how our formation and training allows us to dedicate us to very diverse activities.

4. IV Day: “Architects 2.0. As we report the architects in the network _ on April 9 19:00h.

It is a question of analyzing the different existing media of digital communication and the use that we make or can do the architects of them. Advantages and disadvantages.

All the days will take place in the room of exhibitions of the delegation of Biscay of the CAVN (Alda Mazarredo 69-71, down. Bilbao), in a distended environment that propitiates the dialog and the interaction between the participants.

5º edición de los Premios Is Arch para estudiantes de arquitectura5º edición dos Premios Is Arch para estudantes de arquitectura5th edition Is Arch Awards for architecture students

0

Los premios Is Arch para estudiantes de arquitectura llegan a su quinta edición. Son unos premios internacionales dirigidos a estudiantes de arquitectura.

Is Arch nace de la inquietud de dos estudiantes de arquitectura de la Escuela técnica Superior de Arquitectura de Barcelona de la Universidad Politécnica de Cataluña (ETSAB ) y se crean con la finalidad de configurar una plataforma para la difusión y el debate de las soluciones aportadas por los alumnos de arquitectura dentro del marco de la universidad.

Desde los premios Is Arch queremos alentar a los más jóvenes en el debate arquitectónico desde su particular punto de vista, entendiendo que está será la concepción de la arquitectura del futuro.

Hasta el 16 de febrero se pueden presentar los proyectos, trabajos académicos realizados dentro del marco universitario, y los tres proyectos ganadores se repartirán 6.000 € en premios. El jurado está formado por arquitectos de estudios internacionales como Foster and partners, Ateliers Jean Nouvel, OMA, Benedetta Tagliabue o Kengo Kuma & Associates.

Estamos contentos de haber contado con el apoyo en pasadas ediciones de: Profesor Sir.Peter Cook, OMA, Toyo Ito, Herzog & de Meuron, Kengo Kuma, Sou Fujimoto, Foster + Partners, David Chipperfield Architects, Atelier Jean Nouvel, Rogers Stirk Harbour + Partners, Zaha Hadid, Benedetta Tagliabue – EMBT, Odile Decq … quienes participan en el debate en forma de jurado y algunos  incorporando a estudiantes en sus equipos de trabajo.

Los Premios Is Arch tiene dos años de vida, ya se han llevado a cabo cuatro ediciones y actualmente está vigente la quinta. En este tiempo se han presentado a los premios cerca de 1.000 proyectos de estudiantes de todo el mundo, se han dado premios por valor de 20.000 €. Partners como Roca, HP, Editorial Gustavo Gili, Sika, Vinçon, On Diseño etc., apoyan esta iniciativa , así como revistas, bloggers y medios del sector.

Is Arch en su interés por difundir las obras premiadas, mantiene contacto con diferentes revistas y webs especializadas, con la finalidad de gestionar que las obras sean publicadas.Todas las obras seleccionadas se publicarán en las diferentes plataformas de ISARCH y en la misma web.

+ info

The Is Arch Award for students of architecture comes to his fifth edition. They are a few international prizes directed students of architecture.

Is Arch is born of the worry of two students of architecture of the technical Top School of Architecture of Barcelona of the Technical University of Catalonia (ETSAB) and believe themselves with the purpose of forming a platform for the diffusion and the debate of the solutions contributed by the pupils of architecture inside the frame of the university.

From the prizes Is Arch we want to encourage the youngest in the architectural debate from his particular point of view, understanding that it is will will be the conception of the architecture of the future.

Until February 16 they can present the projects, academic works realized inside the university frame, and three winning projects will distribute 6.000 € in prizes. The juror is formed by architects of international studies as Foster and partners, Ateliers Jean Nouvel, OMA, Benedetta Tagliabue or Kengo Kuma and Associates.

We are satisfied to have possessed the support in past editions of: Teacher Sir. Peter Cook, OMA, Toyo Ito, Herzog and of Meuron, Kengo Kuma, Sou Fujimoto, Foster + Partners, David Chipperfield Architects, Atelier Jean Nouvel, Rogers Stirk Harbour + Partners, Zaha Hadid, Benedetta Tagliabue – EMBT, Odile Decq … those who take part in the debate in the shape of juror and some incorporating into students in his equipments of work.

The Prizes Is Arch has two years of life, already four editions have been carried out and nowadays the fifth one is in force. In this time they have appeared to the prizes near 1.000 students’ projects of the whole world, have given him prizes for value of 20.000 €. Partners as Rock, HP, Publishing Gustavo Gili, Sika, Vinçon, On Diseño etc., they support this initiative, as well as magazines, bloggers and means of the sector.

Is Arch in his interest to spread the winning works, supports contact with different magazines and specialized webs, with the purpose of managing that the works are published. All the selected works will be published in ISARCH’s different platforms and in the same web.

+ info

Os premios Is Arch para estudantes de arquitectura chegan á súa quinta edición. Son uns premios internacionais dirixidos a estudantes de arquitectura.

Is Arch nace da inquietude de dous estudantes de arquitectura da Escola técnica Superior de Arquitectura de Barcelona da Universidade Politécnica de Cataluña (ETSAB ) e créanse coa finalidade de configurar unha plataforma para a difusión e o debate das solucións achegadas polos alumnos de arquitectura dentro do marco da universidade.

Dende os premios Is Arch queremos alentar aos máis novos no debate arquitectónico dende o seu particular punto de vista, entendendo que está será a concepción da arquitectura do futuro.

Ata o 16 de febreiro pódense presentar os proxectos, traballos académicos realizados dentro do marco universitario, e os tres proxectos gañadores repartiranse 6.000 € en premios. O xurado está formado por arquitectos de estudos internacionais como Foster and partners, Ateliers Jean Nouvel, OMA, Benedetta Tagliabue ou Kengo Kuma & Associates.

Estamos contentos de ter contado co apoio en pasadas edicións de: Profesor Sir.Peter Cook, OMA, Toyo Ito, Herzog & de Meuron, Kengo Kuma, Sou Fujimoto, Foster + Partners, David Chipperfield Architects, Atelier Jean Nouvel, Rogers Stirk Harbour + Partners, Zaha Hadid, Benedetta Tagliabue – EMBT, Odile Decq… os que participan no debate en forma de xurado e algúns incorporando estudantes nos seus equipos de traballo.

Os Premios Is Arch ten dous anos de vida, xa se levaron a cabo catro edicións e actualmente está vixente a quinta. Neste tempo presentáronse aos premios preto de 1.000 proxectos de estudantes de todo o mundo, déronse premios por valor de 20.000 €. Partners como Rocha, HP, Editorial Gustavo Gili, Sika, Vinçon, On Diseño etc., apoian esta iniciativa, así como revistas, bloggers e medios do sector.

Is Arch no seu interese por difundir as obras premiadas, mantén contacto con diferentes revistas e webs especializadas, coa finalidade de xestionar que as obras sexan publicadas.Todas as obras seleccionadas publicaranse nas diferentes plataformas de ISARCH e na mesma web.

+ info

Ocasiones perdidas | José Ramón Hernández CorreaOcasións perdidas | José Ramón Hernández CorreaLost occasions | José Ramón Hernández Correa

El mes pasado, el compañero Joan Carles Sánchez, como consecuencia de unos comentarios que hicimos en twitter sobre la humildad y la sencillez de trato de los grandes maestros, me sugirió que le dedicara una entrada de este blog a Alejandro de la Sota; no tanto para exponer un discurso académico como para contar mis vivencias personales con el genio.
Pues bien: No tuve vivencias personales con él. No lo conocí.

Alejandro de la Sota | arquitectamoslocos.blogspot.com.es

Alejandro de la Sota fue profesor de la Escuela de Madrid durante un breve período, que terminó en 1971 (si no estoy mal informado), y yo empecé la carrera en septiembre de 1977.

Es cierto que fue más de una vez a la escuela, llamado por algún profesor amigo, a dar alguna charla, pero la mayoría de estudiantes éramos tan bobos que no veíamos más allá de nuestras narices. Estábamos tan agobiados con nuestras asignaturas que si una figura de esas no iba a tu clase, llamado por tu profesor, para que tú hicieras algún ejercicio sobre lo que contara, no te afectaba. No era cosa tuya y no tenía nada que ver contigo.

Por ejemplo, una tarde Miguel Fisac vino a mi clase de Análisis II, y le escuchamos unos veinte alumnos. Nada más. Tuve la suerte de que me tocó, y nunca olvidaré lo que nos contó (ya lo he escrito en parte en este blog, y lo seguiré contando porque soy muy repetitivo). Pero los de la clase de al lado (y de todas las demás) se lo perdieron, como me lo habría perdido yo si él hubiera ido a hablar a la clase de al lado (o a cualquier otra).

A otra clase, la de un amigo mío, vino Pablo Palazuelo, que les contó que había empezado a estudiar arquitectura, pero que lo dejó. Lo dijo tímidamente; sólo le faltó añadir:

«Yo no soy tan inteligente como ustedes».

Y les habló de cuestiones que él tenía muy presentes en su pintura, y cómo entendía la escultura. Y, por lo visto, con esa seriedad que tenía y esa mirada tan acerada, fue muy amable y muy cariñoso con todos ellos. Los alumnos de esa clase tenían que hacer un trabajo sobre las esculturas de Palazuelo que se estaban exponiendo entonces en Madrid. Como yo no era de ese grupo y no tenía que hacer ese trabajo, pues no fui a la charla. Me la ahorré. (Dios, qué listo era).

Muchos años después (también lo he contado ya), en el curso en que fui profesor, José Antonio Corrales tuvo la amabilidad y la generosidad de venir a clase para explicar el Pabellón de Bruselas. Le escucharon mis alumnos, y no todos. Tampoco hubo una afluencia masiva de otras clases. (Creo recordar que vino un alumno que no era del grupo. Lo mismo fueron dos).

El compañero de Corrales y coautor del citado pabellón, Molezún, fue también profesor de la escuela de Madrid, y tampoco asistí a ninguna de sus clases (aunque afortunadamente sí le escuché en el Johnny). Ahí no tengo excusa: Fue profesor en los años en los que yo estudiaba allí. Él iba por la mañana, yo por la tarde… Excusas imperdonables.

Repito: Estábamos demasiado agobiados con nuestras clases como para ir a otras, sobre todo en los primeros cursos. Ahora lo recuerdo con rabia: Tantas ocasiones perdidas; tantos hombres de talento pasando a mi lado, y yo sin darme cuenta.

En parte, no me daba cuenta porque ellos no parecían personajes importantes. No iban por la vida como «personajes». Yo apenas sabía nada de arquitectura, pero cuando oía hablar de alguna obra maestra (el Gimnasio Maravillas, Bankunión, la iglesia de los dominicos…) me decía:

«Ah, ¿pero esta obra es de ese señor que vi hace unos meses en el pasillo?» No lo parecía. No iba de «genio». Parecía tan «normal»…

A este respecto, Fullaondo nos contó una anécdota del profesor Molezún, para hacernos ver la paciencia infinita y la humildad de aquel gigante:

Estaba corrigiéndole unos croquis a un alumno, sugiriéndole que cambiara alguna cosa (imaginaos a uno de los mejores arquitectos de Europa analizándoos un croquis y sugiriéndoos algún cambio), y el alumno porfiaba y porfiaba, discutía y discutía, se negaba y se negaba.

(Comentario: Una teoría muy extendida en la escuela era que no se debía asentir con mansedumbre a cualquier indicación que te hiciera el profesor. Había que mostrar carácter, defender las propias ideas y no dar el brazo a torcer. Con esta técnica, unida a un cansinismo inagotable, muchos alumnos conseguían agotar a su profesor. A veces funcionaba).

El caso es que Molezún le indicaba que la entrada podría ser más amplia, o estar algo más protegida si la planta hiciera un ligero quiebro, o que el espacio a doble altura del vestíbulo era demasiado angosto y si se ensanchara un poco podría recibir más luz… o lo que fuera. Y el alumno, muy en plan artista, que no y que no, que si «yo, lo que pretendo…», que si «yo quiero enfatizar…», que si yo, yo, yo, me imagino con qué nivel y con qué maestría ante aquel aficionadillo de profesor.

Molezún tomaba el lápiz, le dibujaba variantes (seguramente mucho peores), le indicaba ejemplos señeros… y el alumno que no y que no y que no.

Al final el profesor dejó el portaminas sobre la mesa, miró al alumno y le dijo:

«Bueno; de acuerdo. Si usted lo ve así…»

Con una actitud de humildad, de «quién soy yo para indicarle nada, si el proyecto es suyo».

Años después me di cuenta de que me había rozado (incluso físicamente) con toda esa pléyade de grandes talentos (y más que no he mencionado), a los que había despreciado sistemáticamente porque tenía que estudiar álgebra o hacer una práctica de instalaciones, porque los árboles no me dejaban ver el bosque y porque mi miserable punto de vista estaba a la altura del pasto que tenía que rumiar.

José Ramón Hernández Correa
Doctor Arquitecto y autor de Arquitectamos locos?
Toledo · agosto 2013

Last month, the companion Joan Carles Sánchez, as consequence of a few comments that we did in twitter on the humility and the simplicity of treatment of the big teachers, suggested me to dedicate an entry of this blog to Alejandro de la Sota; not so much to expose an academic speech as to count my personal experiences with the genius. So well: I did not have personal experiences with him. I did not know it.

Alejandro de la Sota | arquitectamoslocos.blogspot.com.es

Alejandro de la Sota was a teacher of the School of Madrid during a brief period, which ended in 1971 (if I am not bad informed), and I began the career in September, 1977.

It is true that went of to the school, called by some teacher friend, to give once more some chat, but the majority of students we were so stupid that we did not see beyond our noses. We were so overwhelmed by our subjects that if a figure of this was not going to your class, called by your teacher, in order that you were doing any exercise on what it was counting, it was not affecting you. It was not a your thing and did not have anything to see with you.

For example, one evening  Miguel Fisac came to my class of Analysis the IInd, and we listen to him approximately twenty pupils. Nothing more. I was lucky of that I touched, and I will never forget what told us (already I have written it partly in this blog, and I will continue counting it because I am very repetitive). But those of the class of to the side (and of all other) got lost it, since I would have got lost it if he had been going to speak to the class of to the side (or to any other one).

To another class, that of a friend of mine, there came Pablo Palazuelo, who told them that it had started studying architecture, but that left it. He said it shyly; only it was necessary to him to add:

«I am not so intelligent as you».

And he spoke to them about questions that he had very present in his painting, and how he understood the sculpture. And, apparently, with this seriousness that had and this so steely look, it was very nice and very affectionate with all of them. The pupils of this class had to do a work on Palazuelo’s sculptures that were exposed then in Madrid. Since I was not of this group and did not have to do this work, since I did not go to the chat. I saved myself. (God, what I list it was).

Many years later (also I have counted it already), in the course in which I was a teacher, José Antonio Corrales had the amiability and the generosity of coming to class to explain the Pavilion of Brussels. My pupils listened to him, and not all. Neither was a massive abundance of other classes. (I am thinking about remembering that there came a pupil who was not of the group. The same thing they were two).

The companion of Corrals and co-author of the mentioned pavilion, Molezún, was also a teacher of the school of Madrid, and I did not also attend any of his classes (though lucky yes I listened to him in the Johnny). There I do not have excuse: He was a teacher in the years in which I was studying there. He was going for the morning, me in the evening… Inexcusable Excuses.

I repeat: We were too much overwhelmed by our classes as to go to others, especially in the first courses. Now I remember it with anger: So many lost occasions; so many men of talent going on to my side, and I without realizing.

Partly, I was not realizing because they were not looking like important prominent figures. They were not going for the life as «prominent figures». I scarcely knew nothing of architecture, but when I heard speaking about some masterpiece (the Gymnasium You Astonish, Bankunión, the church of the Dominicans …) he was saying to myself:

«Ah, but does this work belong to this gentleman that I saw a few months ago in the corridor? » It it did not seem. It was not going of «genius». It seemed to be «so «normal»…

In this regard, Fullaondo told us an anecdote of the teacher Molezún, to make ourselves to see the infinite patience and the humility of that giant:

He him was correcting a few sketches to a pupil, suggesting him to change some thing (you imagine to one of the best architects of Europa you analyzing a sketch and suggesting some change to you), and the pupil was insisting and insisting, was discussing and discussing, was refusing and was refusing.

(Comment: A theory very extended in the school was that it did not have to agree with meekness to any indication that the teacher was doing to you. It was necessary to show character, defend the own ideas and not give the arm to turn. With this technology joined an inexhaustible cansinismo, many pupils were managing to exhaust his teacher. Sometimes it was working).

The case is that Molezún was indicating him that the entry might be more wide, or to be slightly more protected if the plant was doing the light one I fail, or that the space to double height of the foyer was too narrow and if it was expanding a bit it might receive more light … or what was. And the pupil, very in plan artist, that not and that not, that if «I, which I claim…», that if «I want to emphasize…», that if I, I, I, imagine with what level and with what mastery before that teacher’s aficionadillo.

Molezún was taking the pencil, it him was drawing variants (surely much worse), was indicating solitary examples to him … and the pupil that not and that not and that not.

Ultimately the teacher left the automatic pencil on the table, looked at the pupil and said to him:

«Good; in agreement. If you see it like that…»

With an attitude of humility, of «whom I am I to indicate nothing to him, if the project is his».

Some years later I realized that I had rubbed shoulders (even physically) with all this pleiad of big talents (and more that I have not mentioned), which he had despised systematicly because it had to study algebra or do a practice of facilities, because the trees were not leaving me to see the forest and because my wretched point of view was at a height of the pasture that had to ruminate.

José Ramón Hernández Correa
Doctor Architect and author of Arquitectamos locos?
Toledo · august 2013

 

O mes pasado, o compañeiro Joan Carles Sánchez, como consecuencia duns comentarios que fixemos en twitter sobre a humildad e a sencillez de trato dos grandes mestres, suxeriume que lle dedicase unha entrada deste blog a Alejandro de la Sota; non tanto para expoñer un discurso académico como para contar os meus vivencias persoais co xenio.

Pois ben: Non tiven vivencias persoais con el. Non o coñecín.

Alejandro de la Sota | arquitectamoslocos.blogspot.com.es

Alejandro da Sota foi profesor da Escola de Madrid durante un breve período, que terminou en 1971 (si non estou mal informado), e eu empecei a carreira en setembro de 1977.

É certo que foi máis dunha vez á escola, chamado por algún profesor amigo, a dar algunha charla, pero a maioría de estudantes eramos tan bobo que non viamos máis aló dos nosos narices. Estabamos tan angustiados coas nosas asignaturas que si unha figura desas non ía á túa clase, chamado polo teu profesor, para que ti fixeses algún exercicio sobre o que contase, non che afectaba. Non era cousa túa e non tiña nada que ver contigo.

Por exemplo, unha tarde Miguel Fisac veu á miña clase de Análise II, e escoitámoslle uns vinte alumnos. Nada máis. Tiven a sorte de que me tocou, e nunca esquecerei o que nos contou (xa o escribín en parte neste blog, e seguireino contando porque son moi repetitivo). Pero os da clase de á beira (e de todas as demais) perdéronllo, como mo perdeu eu si el houbese ir a falar á clase de á beira (ou a calquera outra).

A outra clase, a dun amigo meu, veu Pablo Palazuelo, que lles contou que empezara a estudar arquitectura, pero que o deixou. Díxoo tímidamente; só lle faltou engadir:

«Eu non son tan intelixente como vostedes».

E faloulles de cuestións que el tiña moi presentes na súa pintura, e como entendía a escultura. E, polo visto, con esa seriedade que tiña e esa mirada tan aceirada, foi moi amable e moi cariñoso con todos eles. Os alumnos desa clase tiñan que facer un traballo sobre as esculturas de Palazuelo que se estaban a expoñer entón en Madrid. Como eu non era dese grupo e non tiña que facer ese traballo, pois non fun á charla. Aforreina. (Deus, que listo era).

Moitos anos despois (tamén o contei xa), no curso en que fun profesor, José Antonio Corrales tivo a amabilidade e a xenerosidade de vir a clase para explicar o Pavillón de Bruxelas. Escoitárono os meus alumnos, e non todos. Tampouco houbo unha afluencia masiva doutras clases. (Creo recordar que veu un alumno que non era do grupo. O mesmo foron dous).

O compañeiro de Corrales e coautor do citado pavillón, Molezún, foi tamén profesor da escola de Madrid, e tampouco asistín a ningunha das súas clases (aínda que afortunadamente si o escoitei no Johnny). Aí non teño escusa: Foi profesor nos anos nos que eu estudaba alí. El ía pola mañá, eu pola tarde… Escusas imperdoables.

Repito: Estabamos demasiado sufocados coas nosas clases como para ir a outras, sobre todo nos primeiros cursos. Agora recórdoo con rabia: Tantas ocasións perdidas; tantos homes de talento pasando ao meu lado, e min sen decatarme.

En parte, non me decataba porque eles non parecían personaxes importantes. Non ían pola vida como «personaxes». Eu apenas sabía nada de arquitectura, pero cando oía falar dalgunha obra mestra (o Ximnasio Marabillas, Bankunión, a igrexa dos dominicanos…) dicíame:

«Ah, pero esta obra é dese señor que vin hai uns meses no corredor? » Non o parecía. Non ía de «xenio». Parecía tan «normal»…

A este respecto, Fullaondo contounos unha anécdota do profesor Molezún, para facernos ver a paciencia infinita e a humildade daquel xigante:

Estaba a corrixirlle uns esbozos a un alumno, suxeríndolle que cambiase algunha cousa (imaxinádevos un dos mellores arquitectos de Europa analizándovos un esbozo e suxeríndovos algún cambio), e o alumno porfiaba e porfiaba, discutía e discutía, negábase e negábase.

(Comentario: Unha teoría moi estendida na escola era que non se debía asentir con mansedume a calquera indicación que che fixese o profesor. Había que mostrar carácter, defender as propias ideas e non dar o brazo a torcer. Con esta técnica, unida a un cansinismo inesgotable, moitos alumnos conseguían esgotar ao seu profesor. Ás veces funcionaba).

O caso é que Molezún lle indicaba que a entrada podería ser máis ampla, ou estar algo máis protexida se a planta fixese un lixeiro caneo, ou que o espazo a dobre altura do vestíbulo era demasiado angosto e se se ensanchase un pouco podería recibir máis luz… ou o que fora. E o alumno, moi en plan artista, que non e que non, que se «eu, o que pretendo… «, que se «eu quero resaltar… «, que se eu, eu, eu, me imaxino con que nivel e con que mestría ante aquel aficionadillo de profesor.

Molezún tomaba o lapis, debuxáballe variantes (seguramente moito peores), indicáballe exemplos señeros… e o alumno que non e que non e que non.

Ao final o profesor deixou o portaminas sobre a mesa, mirou o alumno e díxolle:

«Bo; de acordo. Se vostede o ve así…»

Cunha actitude de humildade, de «quen é eu para indicarlle nada, se o proxecto é seu».

Años despois deime conta de que me rozara (mesmo fisicamente) con toda esa pléiade de grandes talentos (e máis que non mencionei), aos que desprezara sistematicamente porque tiña que estudar álxebra ou facer unha práctica de instalacións, porque as árbores non me deixaban ver o bosque e porque o meu miserable punto de vista estaba á altura do pasto que tiña que rumiar.

José Ramón Hernández Correa
Doutor Arquitecto e autor de Arquitectamos locos?
Toledo · agosto 2013

La arquitectura del viaje | Miguel Ángel Díaz Camacho

Dibujo de portada MADC, «Right Wing», Stavanger – Oslo, 1 de julio 2014

No existe para los arquitectos un estado de mayor excitación que aquel que promueve la antesala del viaje: el mejor texto para aprender arquitectura es la propia arquitectura. Como adictos sometidos a una poderosa influencia, leemos y documentamos con cuidado aquellos lugares y espacios que nos aguardan en un verdadero ejercicio de (re)descubrimiento. Sin embargo, el viaje supone una valiosa herramienta de conocimiento cuyos estadios van más allá de la sorpresa ante el hallazgo, la revelación, o la conquista.

El viaje de arquitectura supone siempre una (re)construcción, una alianza de ideas e intuiciones que producimos para completar el conocimiento acumulado con anterioridad1. Entre los planos, fotografías y memorias (extraídas con frecuencia de publicaciones especializadas), y la experiencia real posterior, se genera un espacio interior, un margen suficiente para la (re)construcción: dibujos, exploraciones e interpretaciones propias sobre la obra que en ocasiones, se abordan tan solo unas horas antes del encuentro, desde el tren o el avión2. Tras el rodar de maletas, las noches ligeras y los espejos crueles de los albergues, alcanzamos por fin la obra que presentíamos a tres o cuatro idiomas de distancia. Es entonces cuando la (re)construcción se transforma en (re)conocimiento y la arquitectura se desvela a través  de ciertas señales que hasta ahora habían permanecido ocultas: la atmósfera de la luz y la penumbra, los matices de los brillos y reflejos, la escala y relación del espacio con nuestro cuerpo, el tacto de (¡oh!) los detalles o el sonido tras las puertas que nos acogen. La arquitectura es una experiencia y conocemos la emoción que produce porque así  la hemos experimentado en primera persona:

“viajando uno no se hastía; uno se vuelve tan solo un poco aristócrata en sus amores”3.

La primera vez nunca se olvida. La emoción de la arquitectura produce un placer intenso y, sin embargo, se hace necesario un último estadio en el camino hacia el conocimiento, la distancia que separa el hecho de (re)conocer y (re)pensar, es decir, considerar en el regreso toda la experiencia desde su origen: el viaje de arquitectura se dilata más allá de cualquier retorno. El viaje de arquitectura, al margen de la luz nórdica o mediterránea, (re)configura nuestra mirada sobre el Mundo y el Hombre, el paisaje y nosotros: el viaje de arquitectura es un viaje hacia uno mismo. Como escribiría Le Corbusier en el último fragmento de su Viaje a Oriente: Rien n’est transmisible que la pensé. Solo es transmisible el pensamiento. La arquitectura late (¡y cómo!) en la arquitectura del viaje.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. julio 2014. Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos

Notas:

1 Recomendamos “El proyecto como (re)construcción”, de Helio Piñón, Barcelona, Ediciones UPC, 2005, no por su relación directa con el viaje, sino por la importancia de la reconstrucción en el proceso de aprendizaje del proyecto de arquitectura.
2 La documentación de cualquier obra en una publicación se encuentra sometida tanto al implacable filtro del autor como a las leyes selectivas del editor, es decir, su compresión siempre será parcial, dirigida e incompleta.
3 Le Corbusier, El Viaje de Oriente, Colegio Oficial de Aparejadores y Arquitectos Técnicos, Librería Yerba, Murcia, 1993, pág. 25.

[:es]Mª José Torregrosa Mira-Loles Simó Bailén · Educación | arquiexploradores[:gl]Mª José Torregrosa Mira-Loles Simó Bailén · Educación | arquiexploradores[:en]Mª José Torregrosa Mira-Loles Simó Bailén · Education | arquiexploradores[:]

[:es]

«Siempre que enseñes, enseña también a dudar de lo que enseñas.»

 José Ortega y Gasset

El filósofo Robert Swartz defiende que enseñar a pensar es algo básico en la educación infantil para fomentar las ganas de aprender y aprehender, a los futuros adultos.

Dentro de esta filosofía nace Arquiexploradores, una iniciativa de dos arquitectas valencianas, Mª José Torregrosa Mira y Loles Simó Bailén. Arquiexploradores es un proyecto educativo basado en la arquitectura que tiene como objetivo desarrollar habilidades y aptitudes creativas a través del trabajo por competencias y la educación por proyectos (EpP).

Reconocer, registrar, inquirir o averiguar con diligencia una cosa o un lugar, es la definición que recoge la RAE de “explorar”.

Arquiexploradores, al igual que otras iniciativas educativas, fue incorporado al informe sobre Educación arquitectónica para niños “Manifiesto sobre educación, arquitectura e infancia”, manifiesto resultado de los dos encuentros sobre arquitectura e infancia celebrados en Madrid y Barcelona, en los meses de mayo y julio de 2014, respectivamente.

Os dejamos con la entrevista que les hemos realizado para que sean los propios autores, nos expliquen con detalle su propuesta.

arquiexploradores
Taller impartido por arquiexploradores | Fotografía: arquiexploradores

¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a arquiexploradores?

Nos conocimos acabando la carrera de Arquitectura y desde un primer momento conectamos. Cada una poseía unas habilidades un tanto diferentes, por ejemplo Mª José siempre había tenido inclinación hacia el marketing y la empresa y Loles a las manualidades. Loles trabajó durante cuatro años de técnico en una empresa constructora y Mª José acabó hace unos meses un máster en Dirección de Marketing y Comunicación, después de una serie de encargos relacionados con el diseño para empresas.

El plan de estudios de la Escuela de Arquitectura de Valencia y el mundo de la docencia eran un debate habitual entre nosotras. Y, de repente, surgió la IDEA.

¿Qué os llevó a abriros camino en la educación?¿Por qué principalmente con niños?

¿Quién no ha cuestionado alguna vez el contenido o la estructura de las materias que estudia? Por fortuna, la Arquitectura aglutina un gran número de disciplinas, tanto científicas como artísticas. La Educación no tenía porqué ser menos.

Ambas habíamos trabajado con niños anteriormente y la experiencia había sido positiva. La diferencia es que no proponemos una ‘materia reglada’, unas lecciones ‘fijas’ que impartir. Nosotras no somos profesoras, somos una especie de ‘coach’ que acompañan a explorar el mundo de la arquitectura, y a través de él los niños extraen experiencia y conocimiento aprehendido.

¿Teníais alguna experiencia previa?

Como os comentábamos, ambas habíamos trabajado con niños. Loles a nivel particular y Mª José con grupos. Esta cuestión nos daba un poco de vértigo al principio. Pronto se nos pasó, pues en realidad los niños no nos ven como un profesor al uso, nos adentramos con ellos en la aventura. Nuestra actividad en sí misma no es una asignatura como tal, y ellos lo perciben enseguida.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades?¿Cuáles fueron las más problemáticas?

Emprender un negocio siempre es complicado, y si la idea es novedosa más. Las circunstancias socio-económicas de hoy día no ayudan, pero cuando hablamos con profesores o padres de los beneficios y la metodología de Arquiexploradores, acaban siendo ellos los que nos animan a seguir luchando.

Siendo honestas, creemos que actualmente el principal problema es la situación económica de las familias. Además de esta cuestión, siempre está la dificultad añadida de explicar al público general qué es Arquiexploradores, una idea nueva que envuelve la Arquitectura y la Educación por Proyectos…ehhh??? jeje.

¿Estáis contentas con los objetivos alcanzados?

Arquiexploradores es un proyecto a largo plazo, en el que la inversión principal es nuestro tiempo e ilusión. Somos un tanto perfeccionistas y cautas. Procuramos marcarnos objetivos reales y tangibles. Ir paso a paso. Comenzamos a trabajar en él hace sólo dos años y el proyecto va evolucionando con nuestra experiencia. Hemos impartido talleres en diferentes lugares de Valencia y sabemos que la actividad funciona. Ahora estamos incorporando al proyecto la visión y los conocimientos de diferentes personas que se dedican a la Educación para acabar de profesionalizarlo y dar el siguiente paso. La verdad es que poco a poco vamos cumpliendo metas.

Taller impartido por arquiexploradores
Taller impartido por arquiexploradores | Fotografía: arquiexploradores

¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a vuestro trabajo actual?

Desde luego, para impartir Talleres de Arquitectura sí… jaja. No obstante, el sistema educativo tiene una ardua tarea por delante, pues nuestros niños/as han nacido en el siglo XXI y carece de sentido que sigan ‘formándose’ cómo, y en materias, del XX. Existen otras muchas iniciativas que vienen de otros campos y son realmente interesantes.

Y esto lo vemos también en nuestro día a día, en los trabajos que cada una, por su cuenta, compagina con Arquiexploradores. Nuestra formación nos ha dado una base muy vasta de dónde nutrirnos y nos da las competencias y habilidades para desarrollar trabajos tangenciales… ya sea empresa, diseño, interiorismo, gráfico, organización de eventos, trabajos para empresas técnicas…. Las posibilidades son infinitas.

¿Qué expectativas y proyectos de futuro tenéis para arquiexploradores?

Ahora mismo estamos trabajando en dos líneas.

Por un lado, asesorándonos con profesores con el fin de poder ‘hablar su idioma’ e implementar Arquiexploradores como una actividad extraescolar en los Centros Educativos, por ahora para Primaria, más adelante iremos ampliando… Nuestras metas son altas, como ves, nos aplicamos a nosotras mismas lo que enseñamos a nuestros arquiexploradores.

Por otro lado Arquicoach, nuestra nueva linea, ha derivado precisamente de ser nosotras mismas emprendedoras. Nos dimos cuenta que el Trabajo por Proyectos fomentaba muchas habilidades necesarias para casi cualquier tarea que implique colaboración. Así que nos hemos atrevido a lanzar Arquicoach, en donde el camino es tan importante como el resultado.

¿Compagináis o complementáis esta actividad con otras labores o en otros campos?

Somos Arquiexploradoras!!!, meternos en diferentes ‘fregaos’ va con el título… jaja.

Compaginamos otros trabajos con Arquiexploradores, pero todos ellos relacionados con la arquitectura, el diseño de interiores y la construcción.

¿Son rentables este tipo de iniciativas?¿Os sentís bien remuneradas por la labor que realizáis?

Los comienzos siempre son duros. Pero no nos cabe duda de que una vez tienes un volumen de encargos importante los números salen.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

El camino que nosotras hemos emprendido es una opción tan válida como cualquier otra. Lo bueno de la Arquitectura es que toca tangencialmente otras muchas disciplinas, y ser conscientes de ello es un plus añadido. Por ejemplo, los arquitectos solemos ser muy organizados y concienzudos, ¿por qué no trabajar en una empresa de logística o en control de calidad?

Aquí lo importante durante los primeros años de carrera es ir pensando qué aptitudes tengo, en qué campo me gustaría trabajar y, a partir de ahí, especializarte. Os animamos a que hagáis un auto-arquicoach y no lo perdáis de vista mientras os vais formando.

Taller impartido por arquiexploradores
Taller impartido por arquiexploradores | Fotografía: arquiexploradores

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

¡Por supuesto! En España los arquitectos estaban muy acostumbrados a estar sentados en sus despachos. Por suerte para ellos, el trabajo casi llegaba solo. No hace falta recordar que la situación es bien distinta actualmente.

Ahora somos muchos más licenciados y el sector está muy parado. Los Arquitectos tenemos muchas aptitudes y capacidades por explotar, así que , sin dudarlo decimos:

‘ SÍ… RENOVARSE O MORIR’.

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Sinceramente, todos los arquitectos que se han licenciado recientemente se lo han planteado seriamente, por suerte o por desgracia esta profesión tiene un alto contenido vocacional.

Tenemos gran parte de nuestros colegas en el extranjero. Por nuestra parte, hemos optado por quemar hasta el último cartucho. Siempre apoyaremos al que decida irse… aunque nos duele profundamente esa FUGA DE TALENTOS.

¿Cómo veis el futuro de la profesión?

Muy diferente al de ahora, eso esperamos. Siempre existirán los Estudios de Arquitectura tradicionales, pero estamos seguras de que otros muchos emprenderemos iniciativas nuevas que tendrán vínculos con el marketing, la empresa, el diseño de escenarios para videojuegos, especialistas en planificación… y, con todas nuestras fuerzas, Arquiexploradores.

Taller impartido por arquiexploradores
Taller impartido por arquiexploradores | Fotografía: arquiexploradores

Mª José Torregrosa Mira-Loles Simó Bailén · Educación | arquiexploradores
Diciembre 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Mª José y Loles su tiempo y predisposición con este espacio.

[:en]

«Providing that you teach, it teaches also to doubting what you teach.»

José Ortega y Gasset

The philosopher Robert Swartz defends that to teach to think is something basic in the infantile education to promote the desires of learning and apprehending, to the adult futures.

Inside this philosophy Arquiexploradores is born, an initiative of two arquitectas Valencian, Mª José Torregrosa Mira and Loles Simó Bailén. Arquiexploradores is an educational project based on the architecture that has as aim develop skills and creative aptitudes across the work for competitions and the education for projects (EpP).

To recognize, to register, to inquire or to verify with diligence a thing or a place, it is the definition that he gathers RAE her of “exploring”.

Arquiexploradores, as other educational initiatives, was incorporated into the report on architectural Education for children “Manifiesto sobre educación, arquitectura e infancia”, I demonstrate proved from both meetings on architecture and infancy celebrated in Madrid and Barcelona, in May and July, 2014, respectively.

We leave you with the interview that we they have realized in order that they are the own authors, make clear to us closely his offer.

Workshop given for arquiexploradores | Photography: arquiexploradores

Which has been your formation and professional previous path to arquiexploradores?

We knew ourselves ending the career of Architecture and from the first moment we connect. Each one was possessing a few rather different skills, for example Mª José always had had inclination towards the marketing and the company and Loles to the manualidades. Loles was employed for four years of technician at a construction company and Mª José ended a few months ago a máster in Marketing management and Communication, after a series of orders related to the design for companies.

The study plan of the School of Architecture of Valencia and the world of the teaching were a habitual debate between us. And, suddenly, the IDEA arose.

What did lead you to opening way you in the education? Why principally with children?

Who has not th one person questioned ever the content or the structure of the matters that he studies? For fortune, the Architecture agglutinates a great number of disciplines, both scientific and artistic. The Education did not have porqué be less.

Both we had worked with children previously and the experience had been positive. The difference is that we do not propose a ‘matter ruled’, a few ‘fixed’ lessons that to give. We are not teachers, are a species of ‘coach’ that accompany to exploring the world of the architecture, and across him the children extract experience and apprehended knowledge.

¿Teníais alguna experiencia previa?

As we were commenting on you, both we had worked with children. Loles to particular level and Mª José with groups. This question was giving us a bit of dizziness initially. Soon it us passed, since actually the children us do not come as a teacher to the use, we enter with them the adventure. Our activity in yes same is not a subject as such, and they perceive it immediately.

Did you meet many difficulties? Which were the most problematic?

To undertake a business always is complicated, and if the idea is new more. The socio-economic circumstances of today do not help, but when we speak with teachers or parents of the benefits and Arquiexploradores’s methodology, end up by being they those who encourage us to continue fighting.

Being honest, we believe that nowadays the principal problem is the economic situation of the families. Besides this question, always the difficulty is added of explaining to the general public what is Arquiexploradores, a new idea that wraps the Architecture and the Education for Projects … ehhh??? Jeje.

Are you satisfied with the reached aims?

Arquiexploradores is a long-term project, in which the principal investment is our time and illusion. We are rather perfectionists and cautious. We try to mark ours royal and tangible aims. To go stepwise. We begin to be employed at him only two years ago and the project is evolving with our experience. We have given workshops in different places of Valencia and know that the activity works. Now we are incorporating into the project the vision and the knowledge of different persons who devote themselves to the Education to finish of the following step professionalizing and giving it. The truth is that little by little we are fulfilling goals.

Workshop given for arquiexploradores | Photography: arquiexploradores

Do you think that to study Architecture has been a fundamental passport to have come to your current work?

Certainly, to give Workshops of Architecture yes … jaja. Nevertheless, the educational system has an arduous task ahead, so our children / aces have born in the 21st century and he lacks sense that they follow ‘ being formed ‘ how, and in matters, of the XXth. There exist other many initiatives that come from other fields and are really interesting.

And we see this also in ours day after day, in the works that each one, for his account, reconciles with Arquiexploradores. Our formation has given us a very vast base wherefrom to nourish ourselves and gives us the competitions and skills to develop tangential works … already it is a company, design, interiorismo, graphically, organization of events, works for technical companies…. The possibilities are infinite.

What expectations and projects of future have you for arquiexploradores?

Just now we are employed at two lines.

On the one hand, taking advice from teachers in order to be able ‘ to speak his language ‘ and implement Arquiexploradores as an out-of-school activity in the Educational Centers, for the present for Primary, hereinafter iremos extending … Our goals they are high, since you see, we apply to us themselves what we teach to our arquiexploradores.

On the other hand Arquicoach, our new line, has derived precisely of being enterprising we themselves. We realized that the Work for Projects was promoting many necessary skills for almost any task that implies collaboration. So we have dared to throw Arquicoach, where the way is so important as the result.

Do you arrange or complement this activity with other labors or in other fields?

We are Arquiexploradoras!!!, to get in different ‘ wash you ‘ it goes with the title … jaja.

We reconcile other works with Arquiexploradores, but all of them related to the architecture, the design of interiors and the construction.

Are this type of initiatives profitable? Do you feel remunerated well by the labor that you realize?

The beginning always are hard. But we are not fitted by doubt that once you have a volume of orders important the numbers go out.

Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? How to complete his studies? What other advices would you give them?

The way that we have undertaken is an option as valid as any other one. The good of the Architecture is that it touches tangentially others many conscious disciplines, and to be of it is an added bonus. For example, the architects we are in the habit of being very organized and conscientious, why not to be employed at a company of logistics or at quality control?

Here the important thing during the first years of career is to be thinking what aptitudes I have, at what field I would like to be employed and, from there, to specialize. We encourage ours to which you do a car – arquicoach and do not lose it of dress while you vais forming.

Workshop given for arquiexploradores | Photography: arquiexploradores

Do you believe that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?

Certainly! In Spain the architects were be very accustomed to being sat in his offices. Thankfully for them, the work almost was coming only. It is not necessary to remember that the situation is different well nowadays.

Now we are great more licentiates and the sector is very stopped. The Architects we have many aptitudes and capacities for exploiting, so, without doubting it we say:

‘ YES … TO RENEW OR TO DIE’.

What do you think of those that they have been going to work abroad?

Sincerely, all the architects who have graduated recently have appeared it seriously, thankfully or unfortunately this profession has a contained vocational high place.

We have great part of our colleagues abroad. For our part, we have chosen to be hot up to the last cassette. Always we will support the one that decides to go away … though this ESCAPE OF TALENTS hurts us deeply.

How do you see the future of the profession?

Very different to of now, we wait for it. Always the traditional Studies of Architecture will exist, but we are sure that others many we will undertake new initiatives that will have links with the marketing, the company, the design of scenes for video games, specialists in planning … and, with all our forces, Arquiexploradores.

Workshop given for arquiexploradores | Photography: arquiexploradores

Mª José Torregrosa Mira-Loles Simó Bailén · Education | arquiexploradores

December 2014

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful to Mª José and Loles his time and predisposition with this space.

[:gl]

«Sempre que ensines, ensina tamén a dubidar do que insignias.»

José Ortega e Gasset

O filósofo Robert Swartz defende que ensinar a pensar é algo básico na educación infantil para fomentar as ganas de aprender e aprehender, os futuros adultos.

Dentro desta filosofía nace Arquiexploradores, unha iniciativa de dúas arquitectas valencianas, Mª José Torregrosa Mira e Loles Simó Bailén. Arquiexploradores é un proxecto educativo baseado na arquitectura que ten como obxectivo desenvolver habilidades e aptitudes creativas a través do traballo por competencias e a educación por proxectos (EpP).

Recoñecer, rexistrar, inquirir ou descubrir con dilixencia unha cousa ou un lugar, é a definición que recolle RÁEA de “explorar”.

Arquiexploradores, ao igual que outras iniciativas educativas, foi incorporado ao informe sobre Educación arquitectónica para nenos “Manifesto sobre educación, arquitectura e infancia”, manifesto resultado dos dous encontros sobre arquitectura e infancia celebrados en Madrid e Barcelona, nos meses de maio e xullo de 2014, respectivamente.

Deixámosvos coa entrevista que lles realizamos para que sexan os propios autores, explíquennos con detalle a súa proposta.

Obradoiro impartido por arquiexploradores | Fotografía: arquiexploradores

¿Cal foi a vosa formación e traxectoria profesional previa a arquiexploradores?

Coñecémonos rematando a carreira de Arquitectura e dende un primeiro momento conectamos. Cada unha posuía unhas habilidades un tanto diferentes, por exemplo Mª José sempre tivera inclinación cara á mercadotecnia e a empresa e Loles ás manualidades. Loles traballou durante catro anos de técnico nunha empresa construtora e Mª José rematou hai uns meses un máster en Dirección de Mercadotecnia e Comunicación, despois dunha serie de encargos relacionados co deseño para empresas.

O plan de estudos da Escola de Arquitectura de Valencia e o mundo da docencia eran un debate habitual entre nós. E, de súpeto, xurdiu a IDEA.

¿Que vos levou a abrirvos camiño na educación? ¿Por que principalmente con nenos?

¿Quen non cuestionou algunha vez o contido ou a estrutura das materias que estuda? Por fortuna, a Arquitectura aglutina un gran número de disciplinas, tanto científicas coma artísticas. A Educación non tiña porqué ser menos.

Ambas as dúas traballaramos con nenos anteriormente e a experiencia fora positiva. A diferenza é que non propoñemos unha ‘materia regulada’, unhas leccións ‘fixas’ que impartir. Nós non somos profesoras, somos unha especie de ‘coach’ que acompañan a explorar o mundo da arquitectura, e a través del os nenos extraen experiencia e coñecemento aprehendido.

¿Tíñades algunha experiencia previa?

Como vos comentabamos, ambas as dúas traballaramos con nenos. Loles a nivel particular e Mª José con grupos. Esta cuestión dábanos un pouco de vertixe ao principio. Pronto se nos pasou, pois en realidade os nenos non nos ven como un profesor ao uso, internámonos con eles na aventura. A nosa actividade en si mesma non é unha materia como tal, e eles percíbeno deseguida.

¿Encontrástesvos con moitas dificultades?¿Cales foron as máis problemáticas?

Emprender un negocio sempre é complicado, e se a idea é novidosa máis. As circunstancias socio-económicas de hoxe en día non axudan, pero cando falamos con profesores ou pais dos beneficios e a metodoloxía de Arquiexploradores, acaban sendo eles os que nos animan a seguir loitando.

Sendo honestas, cremos que actualmente o principal problema é a situación económica das familias. Ademais desta cuestión, sempre está a dificultade engadida de explicar ao público xeral que é Arquiexploradores, unha idea nova que envolve a Arquitectura e a Educación por Proyectos…ehhh??? jeje.

¿Estades contentas cos obxectivos alcanzados?

Arquiexploradores é un proxecto a longo prazo, no que o investimento principal é o noso tempo e ilusión. Somos un tanto perfeccionistas e cautas. Procuramos marcarnos obxectivos reais e tanxibles. Ir paso a paso. Comezamos a traballar nel hai só dous anos e o proxecto vai evolucionando coa nosa experiencia. Impartimos talleres en diferentes lugares de Valencia e sabemos que a actividade funciona. Agora estamos a incorporar ao proxecto a visión e os coñecementos de diferentes persoas que se dedican á Educación para acabar de profesionalizalo e dar o seguinte paso. A verdade é que pouco a pouco imos cumprindo metas.

Obradoiro impartido por arquiexploradores | Fotografía: arquiexploradores

¿Considerades que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao voso traballo actual?

Dende logo, para impartir Talleres de Arquitectura si… jaja. Non obstante, o sistema educativo ten unha ardua tarefa por diante, pois os nosos nenos/ás naceron no século XXI e carece de sentido que sigan ‘formándose como, e en materias, do XX. Existen outras moitas iniciativas que veñen doutros campos e son realmente interesantes.

E isto vémolo tamén no noso día a día, nos traballos que cada unha, pola súa conta, compaxina con Arquiexploradores. A nosa formación deunos unha base moi vasta de onde nutrirnos e dános as competencias e habilidades para desenvolver traballos tanxenciais… xa sexa empresa, deseño, interiorismo, gráfico, organización de eventos, traballos para empresas técnicas…. As posibilidades son infinitas.

¿Que expectativas e proxectos de futuro tedes para arquiexploradores?

Agora mesmo estamos a traballar en dúas liñas.

Por un lado, asesorándonos con profesores co fin de poder ‘falar o seu idioma’ e implementar Arquiexploradores como unha actividade extraescolar nos Centros Educativos, por agora para Primaria, máis adiante iremos ampliando… As Nosas metas son altas, como ves, aplicámonos a nós mesmas o que ensinamos os nosos arquiexploradores.

Por outro lado Arquicoach, a nosa nova linea, derivou precisamente de ser nós mesmas emprendedoras. Decatámonos que o Traballo por Proxectos fomentaba moitas habilidades necesarias para case calquera tarefa que implique colaboración. Así que nos atrevemos a lanzar Arquicoach, onde o camiño é tan importante como o resultado.

¿Compaxinades ou complementades esta actividade con outros labores ou noutros campos?

Somos Arquiexploradoras!!!, meternos en diferentes ‘fregádevos vai co título… jaja.

Compaxinamos outros traballos con Arquiexploradores, pero todos eles relacionados coa arquitectura, o deseño de interiores e a construción.

¿É rendibles este tipo de iniciativas?¿Sentidesvos ben remuneradas polo labor que realizades?

Os comezos sempre son duros. Pero non nos cabe dúbida de que unha vez tes un volume de encargos importante os números saen.

¿Animarías outros arquitectos a seguir os vosos pasos? ¿Que pasos considerades que deberían dar? ¿Como completar os seus estudos? ¿Que outros consellos lles darías?

O camiño que nós emprendemos é unha opción tan válida como calquera outra. O bo da Arquitectura é que toca tanxencialmente outras moitas disciplinas, e ser conscientes diso é un plus engadido. Por exemplo, os arquitectos adoitamos ser moi organizados e concienciudos, ¿por que non traballar nunha empresa de loxística ou en control de calidade?

Aquí o importante durante os primeiros anos de carreira é ir pensando que aptitudes teño, en que campo me gustaría traballar e, a partir de aí, especializarte. Animámosvos a que fagades un auto-arquicoach e non o perdades de vista mentres vos ides formando.

Obradoiro impartido por arquiexploradores | Fotografía: arquiexploradores

¿Credes que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

¡Por suposto! En España os arquitectos estaban moi afeitos a estar sentados nos seus despachos. Por sorte para eles, o traballo case chegaba só. Non fai falta recordar que a situación é ben distinta actualmente.

Agora somos moitos máis licenciados e o sector está moi parado. Os Arquitectos temos moitas aptitudes e capacidades por explotar, así que, sen dubidalo dicimos:

‘ SI… RENOVARSE OU MORRER’.

¿Que opinades dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

Sinceramente, todos os arquitectos que se licenciaron recentemente llelo formularon seriamente, por sorte ou por desgracia esta profesión ten un alto contido vocacional.

Temos gran parte dos nosos colegas no estranxeiro. Pola nosa banda, optamos por queimar ata o último cartucho. Sempre apoiaremos o que decida irse… aínda que nos doe profundamente esa FUGA DE TALENTOS.

¿Como vedes o futuro da profesión?

Moi diferente ao de agora, iso esperamos. Sempre existirán os Estudos de Arquitectura tradicionais, pero estamos seguros de que outros moitos emprenderemos iniciativas novas que terán vínculos coa mercadotecnia, a empresa, o deseño de escenarios para videoxogos, especialistas en planificación… e, con todas as nosas forzas, Arquiexploradores.

Obradoiro impartido por arquiexploradores | Fotografía: arquiexploradores

Mª José Torregrosa Mira-Loles Simó Bailén · Educación | arquiexploradores

Decembro 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Mª Xosé e Loles o seu tempo e predisposición con este espazo.

[:]

[:es]Entomología Local II. Fredy Massad [:gl]Entomoloxía Local II. Fredy Massad [:en]IInd Local entomology Fredy Massad [:]

0

[:es]

Entomología Local. Fredy Massad
Entomología Local

Entomología Local con Fredy Massad

¿Tiene algún sentido hablar de lo local en la arquitectura? Ágata Gómez, introduce el segundo encuentro de Entomologías en el Museo de Bellas Artes de Santa Cruz. En el que participaron el crítico de arquitectura Fredy Massad y la arquitecta Ángela Ruiz.

Entomología Local con Fredy Massad

Arquitecto por la Facultad de Arquitectura, Diseño y Urbanismo de la Universidad de Buenos Aires. Crítico de arquitectura del periódico ABC y responsable del blog La viga en el ojo. Sus artículos de reflexión sobre el estado de la arquitectura contemporánea aparecen regularmente en medios especializados internacionales. Ha ejercido asimismo como fotógrafo de arquitectura.

Profesor Titular de Teoría y crítica en la School of Architecture UIC (Barcelona) y profesor invitado en la FADU UBA (Buenos Aires). 

Editor y autor de varios libros, entre los que destacar: a+a architecturanimation (COAC-Actar, Barcelona, 2002) Enric Miralles: Metamorfosi del paesaggio (Testo & Immagine, Turín, 2004), La viga en el ojo. Escritos a tiempo (Ediciones Asimétricas, Madrid, 2015) y Crítica de choque (Bisman Ediciones, Buenos Aires, 2017; Qut Ediciones, Barcelona 2018).

[:gl]https://youtu.be/4Ah1QKYGwsk

Ten algún sentido falar do local na arquitectura? Agata Gómez, introduce o segundo encontro de Entomoloxías no Museo de Belas Artes de Santa Cruz. No que participaron o Critico de Arquitectura Fredy Massad e a Arquitecta Ángela Ruiz.

[:en]https://youtu.be/4Ah1QKYGwsk

Does some sense make speak about the local thing in the architecture? Agata Gómez, introduces the second meeting of Entomologies in the Museum of Fine arts of Santa Cruz. In that there took part the Critic of Architecture Fredy Massad and the architect Ángela Ruiz.

[:]

[:es]Reforma de local para despacho de arquitectura/coworking | as-built [:gl]Reforma de local para despacho de arquitectura/coworking | as-built [:en]Reform of place for office of arquitectura/coworking | as-built [:]

La cabaña del arquitecto.

Muchos historiadores sitúan la Cabaña, junto con el menhir y la cueva, como el origen mismo de la arquitectura. Sin querer ser tan pretenciosos, “buscamos con este proyecto construir nuestra propia cabaña”, un espacio de cobijo donde sentirnos cómodos para desarrollarnos como arquitectos, y finalmente, como personas.

Con este objetivo tratamos de ordenar una planta baja típica del trazado dieciochesco de la Ilustración del barrio de A Magdalena en Ferrol. Un solar estrecho y alargado de 5 x 16 m, con pocas horas de luz directa.

Para ello creamos una estructura blanca lineal bajo la que nos cobijamos, y donde se desarrollará el espacio de trabajo, “una suerte de quilla de barco invertida”. Ésta se retrasa respecto a fachada, creando un vestíbulo donde recibir y desde donde contemplar estas formas. Aquí nos recibe una “instalación” en forma de árbol, realizada mediante vasos geométricos de plástico blanco. El Árbol como primer cobijo que nos ofrece la Naturaleza, y que posteriormente acabará dando paso a la cabaña…

Se pinta todo el contenedor (paredes y techos) en un gris muy oscuro, que contrasta con el blanco del suelo y de las superficies de DM lacado de nuestra cabaña.

Una iluminación directa y de ambiente enteramente en LED dota de gran luminosidad a un espacio en principio muy poco propicio para ello, y además, permite reducir en gran medida el gasto energético.

Todo el montaje se realiza con junta seca, mediante un sistema similar al “balloon frame” americano, mediante una estructura de perfiles de madera de pino rojo de 70x100mm, revestidos (y arriostrados) mediante tablas longitudinales de DM de 19x150mm, lacadas en blanco.

El espacio de Office, fuera ya de la envolvente de nuestra cabaña se remata con un material más cálido, tablero de virutas OSB de 16mm en contraste con paredes y techo en gris oscuro.

Todo el cableado se lleva por el trasdós de nuestra cabaña, oculto a la vista, reduciendo a la mínima expresión la necesidad de rozas en paredes.

Obra: Reforma de local para despacho de arquitectura/coworking
Autores: as-built ARQUITECTURA, INTERIORISMO, INFOGRAFÍA (Moncho Rey + Pablo Ríos)
Año: 2014
Emplazamiento: c/ Pardo Bajo 23, Ferrol, A Coruña, España
Fotografías: Moncho Rey
+ as-built.es

[:es]J.Ll. Sert. Un sueño nómada[:gl]J.Ll. Sert. Un soño nómada[:en]J.Ll. Sert. A nomadic dream [:]

[:es]

El documental Un sueño nómada narra la interesante historia de Josep Lluís Sert que, nacido en un ambiente aristocrático y cosmopolita, se implicó con entusiasmo en los cambios que trajo la República Española. Al final de la Guerra Civil tuvo que exiliarse, recalando en los Estados Unidos, primero en Nueva York y después en Boston. Vitalista lúcido, católico socializante, hombre de mundo y fiel a sus amigos, Sert fue descrito como un urbanista que no construyó ciudades y artista que no pintaba y que predicó racionalidad pero sin olvidar la necesidad de lo bello.

J.Ll. Sert. Un sueño nómada
ARQUITECTO. Josep Lluís Sert (1902-1983)

Arquitecto catalán que alcanzó fama mundial a mediados del siglo xx. Apóstol del racionalismo en España, discípulo de Le Corbusier, amigo de Gropius, Sert supo encontrar un lenguaje arquitectónico propio y una síntesis entre planeamiento y arquitectura que denominó «diseño urbano» y que hoy en día forma parte del vocabulario profesional. Decano de la Harvard School of Design durante quince años formó generaciones de arquitectos y trabajó profesionalmente cosechando importantes premios. Trabajó también en América Latina, Oriente Medio y sobre todo en su querida Europa mediterránea, que él consideraba una región con cultura común, más allá de las fronteras.

REALIZADOR. Pablo Bujosa Rodríguez

Ha desarrollado gran parte de su carrera en el terreno del documental de carácter cultural. Sus trabajos han sido proyectados en instituciones como la Fundació Miró (España), la Graduate School of Design de la Universidad de Harvard, la Fondation Maeght (Francia) o la National Gallery de Washington. Trabajando a caballo entre Estados Unidos y España desde hace casi una década, Bujosa inició su carrera en los Servicios Informativos de la televisión pública española. Poco después se incorporó a la productora Sagrera Audiovisual, desde donde desarrolló numerosos formatos audiovisuales para los principales operadores del mercado español. Durante aquella primera etapa también asumió la dirección y el guión del documental Spanish Hollywood (Premio al Mejor Documental Internacional en el Festival de Cine y Video de Nueva York).

Tras iniciar su carrera como productor independiente, Pablo Bujosa Rodríguez trabajó para canales como ARTE GEIE, RTVE o Televisió de Catalunya. Entre sus proyectos recientes destacan Aigüestortes: A Jannis Kounellis & Rebecca Horn Exhibition (documental observacional sobre la exposición conjunta que ambos artistas organizaron para conmemorar su intervención en la Documenta de Kassel de 1972) o Allà on no hi havia ningú (obra audiovisual sobre el cuadragésimo aniversario de la primera galería de arte contemporáneo fundada en España). En el terreno de la videodanza, Bujosa también firmó la pieza What I Believe, trabajo basado en el poema de título homónimo de J. G. Balard y realizada en colaboración con las organizaciones Folkwang Universität der Künste y Pina Bausch Theater.

Su último trabajo documental, J. LL. Sert / A Nomadic Dream, ha sido seleccionado para participar en festivales como el AFFR (Architecture Film Festival Rotterdam), el FICARQ (Festival Internacional de Cine y Arquitectura de Avilés) o el Arquiteturas Film Festival de Lisboa.

Pablo Bujosa Rodríguez ha sido profesor de Historia del Cine en el Máster de Dirección y Producción de Cine y Televisión de la Universidad Ramon Llull y consultor de contenidos de diversas empresas españolas y estadounidenses. Actualmente trabaja como editor para el canal de noticias NY1 y prepara dos nuevos documentales: Postcards & Souvenirs (obra sobre la vida del fotógrafo Josep Planas i Montanyà) y Good-Bye Fat Larry.

AUTOR DEL LIBRETO. Jaume Freixa Janariz

Arquitecto (1967). Doctor en Arquitectura y Master of Architecture por la Universidad de Harvard (1978). Ha sido hasta 2011 profesor de Proyectos Arquitectónicos en la Universitat Politècnica de Catalunya (Escola Tècnica Superior d’Arquitectura del Vallès). Desde 2009, es Presidente de la Fundación Joan Miró.

Trabajó durante diez años, de 1969 a 1979, en la oficina de Sert, Jackson and Associates en Cambridge (Massachusetts, Estados Unidos), donde llegó a ser responsable de proyectos europeos. A su regreso a Barcelona mantuvo su estrecha relación profesional y personal con Josep Lluís Sert.

Es autor del libro “Josep Lluís Sert” (Gustavo Gili, Barcelona, 1979), la primera edición en español de la obra sertiana completa y de “Josep Lluís Sert” (Santa & Cole, Barcelona, 2005) una aproximación al Sert diseñador. También su tesis  doctoral (Premi Extraordinari de la Universitat Politècnica de Catalunya 1994) estaba dedicada a la obra americana de Sert.

En 1997, fue comisario de la exposición “Sert y el Mediterráneo” patrocinada por el Ministerio de Fomento y por el Col·legi  d’Arquitectes de Catalunya. En 2005 comisario, con Josep Maria Rovira, la exposición “Sert. Medio siglo de arquitectura. 1929 – 1979”.

En el ejercicio de su profesión ha realizado, entre otros proyectos, la ampliación del Museo de Arte Moderno de Céret, en Francia, tres escuelas,  la sede del Colegio de Odontólogos de Catalunya en Barcelona, las dos ampliaciones de la Fundación Joan Miró de Barcelona y un grupo de viviendas adosadas para profesores de la Universidad Autónoma de Barcelona, que estuvieron incluidas en la selección FAD de 1988.

Su relación con la Fundació Joan Miró se remonta al proyecto y la construcción del edificio, que siguió directamente mientras trabajaba en Sert, Jackson and Associates. Este trabajo le permitió conocer personalmente a Joan Miró.

 [:gl]

[:en]

[:]

Hacia una arquitectura informacional | Miguel VillegasHacia una arquitectura informacional | Miguel VillegasTowards an informational architecture | Miguel Villegas

Informational Москва | Foto CC by-nc-sa Villegas-Bueno

Hacia una arquitectura informacional.
O cómo hacer lo mismo de una manera completamente distinta.

Llevo tiempo dando la tabarra con lo de la arquitectura informacional. Tanto que no pude dejar de recoger el órdago de Alberto cuando me pidió que lo explicara aquí.

El salto que podría producirse en los modos de hacer arquitectura me parece tan importante como el que en su día se produjo con la transición entre la delineación manual y el CAD. Lo interesante es que no tarde tanto en producirse, y por eso tratamos de aclarar el asunto.

¿Qué es lo informacional?

Simplificando la definición de Manuel Castells hasta límites casi absurdos:

«lo informacional es todo aquello que usa la información como recurso productivo 1

Entonces, si el ser humano funciona en sociedad comunicándose información ¿no han sido informacionales todas las actividades sociales del ser humano durante toda su existencia ?

No. Por el simple hecho de que, hasta ahora, la información no era lo trascendente. En la prehistoria lo trascendente no era cómo se hacía el fuego si no poseerlo. En el medievo lo importante no era lo que decían los libros si no poseerlos. En los cincuenta, para McLuhan lo importante no era la programación de la tele si no que existía la tele y nos podía comunicar a distancia.2

Fijaos que eso esa forma de ver la realidad le llevó a acuñar su famosa frase de:

«El medio es el masaje»

(Y aquí debo ratificar que no es una errata, dice el masaje y creo que la afirmación fue intencionada).

¿Qué ha cambiado? Pues por no liarme y en aras de la claridad, lo mejor será usar ejemplos, que hay muchos:

El genoma humano, en el que sin saber todavía qué hace cada gen, hemos conseguido leerlos, y podemos anticipar que sabremos usarlos.

Los documentos de wikileaks en el que lo importante no es la forma que tienen, sino que se han distribuido y han roto mordazas.

Los portales de transparencia que pese a que nos abruman con ingentes cantidades de datos en los que será difícil encontrar lo que buscamos, sabemos que podemos encontrarlo.

La Wikipedia, en la que parece que vamos a encontrar la respuesta a cualquier duda que podamos tener…

Y ahora –y más con el último ejemplo, que está llevando a que los trabajos escolares se conviertan cada vez más en un copiapega– me decís que el exceso de información nos está estupidizando3, pero, para mi, la potencia no está en la accesibilidad de esa información, ya casi universal.

La potencia está en el uso productivo de esa información.

Entonces ¿cómo se usa la información cuando hablamos de diseño o de proyecto de arquitectura?

¿Cómo se diseña informacionalmente?

Todavía no puedo dar recetas. Muy posiblemente no haya recetas. Pero si hay dinámicas que creo que son factibles.

· Podemos explicitar las decisiones que tomamos a lo largo del proceso.

Verbalizar cada acción de proyecto, documentando gráfica o textualmente la cuestión y las distintas opciones.

· Construir las relaciones.

Desde el conjunto de acciones explicitadas anteriormente, realizar el esfuerzo de evidenciar las relaciones que cada una de ellas tiene con las demás, especialmente si hay afecciones.

· Ajustar de forma iterativa.

En tanto que estamos hablando de arquitectura, huelga decir que los dos procesos anteriores deberían tomar forma de espacio ¿no? La discretización de la toma de decisiones y la construcción de la relacionalidad entre ellas, debería formar una suerte de metaproyecto. Algo similar a una variación matemática o en términos de metodología de diseño, eso que tanta urticaria produce a muchos compañeros, un escenario de diseño.

Aquí es donde, manque me pese, introducimos las máquinas. He desarrollado experimentos docentes en los que hemos hecho ejercicios de diseño informacional mediante métodos analógicos, lápiz y mucho papel mayoritariamente, y os puedo decir que los resultados se parecen mucho al cálculo matricial de estructuras cuando algunos profesores veteranos nos contaban que se tendían en el suelo sobre sábanas de papel… Con máquinas es otra cosa.

Sobre el software no me voy a extender mucho –porque mi interés está en el campo del proyecto como proceso abstracto de pensamiento que trata de producir espacios– pero hay herramientas muy potentes: Grasshopper, plugin de Rhinoceros y Dynamo–el clon de Grasshopper– que trabaja como plugin de casi todos los programas del gigante Autodesk.

Estos programas se han popularizado sobre todo porque posibilitan una gran capacidad de generación formal que posibilitan –el mal llamado parametricismo (aquí el manifiesto parametricismo como estilo de Patrick Schumacher) ha hecho estragos en una línea con un enorme potencial propositivo– pero mi interés va más allá de lo plástico, así que me permitís que no entre a tratar el diseño paramétrico, sería limitar demasiado las implicaciones de nuestra propuesta.

¿No trabajamos con espacio antes que con formas?

¿Por qué no tratar de descender a estados previos de la arquitectura para usar estos modelos de pensamiento? Ya hay grupos de trabajo dentro de las comunidades de conocimiento que trabajan sobre la sintaxis espacial. Si comparamos esta apertura con las claras limitaciones que suponía el trabajo con las gramáticas formales resulta interesante ¿verdad?

¿Cómo empezar con lo informacional?

Creo que una de las direcciones puede ser trabajar por analogía. El BIM(Building Information Modelling) lleva mucho en desarrollo y ya está alcanzando cotas de madurez importantes.

¿Por qué no empezar a hacer PIM?

Quizás por que el acrónimo suena ridículo, pero se me antoja la vía: Project Information Modelling. Un modo de proyectar que sea capaz de manejar la realidad convertida en información, que construya redes relacionales sólidas y coherentes, que nos permitirán armar estructuras de conocimiento: metaproyectos.

Miguel Villegas, arquitecto
Editor en arquitextónica
Sevilla, enero 2015

Notas:
1 Castells, M. «La Era de la Información«. Ed. Alianza. Madrid, 2001. pág 51 (cita no literal).
2 McLuhan, Marshall and Quentin Fiore. El Medio Es El Masaje :[Un Inventario de Efectos]. Paidós Studio. Vol. 65. Barcelona: Paidós, 2007.
3 cf. Enrique Dans “perdiendo el tren”

Informational Москва | Photo CC by-nc-sa Villegas-Bueno

Towards an informational architecture.

Or how to do the same of a completely different way.

I go time giving the tabarra with it of the informational architecture. So much that I could not stop gathering Alberto’s all or nothing when he asked me to explain it here.

The jump that might produce to him in the manners of making myself architecture seems to be so important as the one that in his day took place with the transition between the manual delineation and the CAD. The interesting thing is that it is not late so much in taking place, and because of it we try to clarify the matter.

What is informational?

Simplifying Manuel Castells’s definition up to almost absurd limits:

«Informational is all that that uses the information as productive resource 1

Then, if the human being works in company communicating to him information there have not been informationals all the social activities of the human being during all his existence?

Not. For the simple fact of which, till now, the information was not the transcendent thing. In the prehistory the transcendent thing was not how the fire was done if not to possess it. In the medievo the important thing was not what the books were saying if not to possess them. In the fifties, for McLuhan the important thing was not the programming of the TV if not that existed the TV and it could report to us distantly.2

You fix that it this way of seeing the reality led him to coining his famous phrase of:

«The way is the massage»

(And here I must confirm that it is not a misprint, he says the massage and I think that the affirmation was meaningful).

What has changed? So for not getting involved and in altars of the clarity, the better thing will be to use examples, which there are many:

The human genome, in which without knowing still what does every gene, we have managed to read them, and we can anticipate that we will be able to use.

The documents of wikileaks in that the important thing is not the form that they have, but they have distributed and broken gags.

The portals of transparency that in spite of that they overwhelm us with enormous quantities of information in which it will be difficult to find for what we look, we know that we can find it.

The Wikipedia, in which it seems that we are going to find the response to any doubt that we could have …

And now – and more with the last example, which is leading that the school works turn increasingly into a copypaste – you say to me that the excess of information us is stupidding3, but, for my, the power is not in the accessibility of this information, already almost universal.

The power is in the productive use of this information.

Then how is information used when we speak about design or about project of architecture?

How is it designed informational?

Still I cannot give recipes. Very possibly there are not recipes. But if there are dynamics that I think that they are feasible.

· We can explain the decisions that we take along the process.

To verbalize every action of project, documenting graph or textually the question and the different options.

· Constructing the relations.

From the set of actions explicitadas previously, to realize the effort to demonstrate the relations that each of them has with other, specially if there are affections.

· Fitting of iterative form.

While we are speaking about architecture, strike to say that both previous processes should take form of space not? The discretización of the capture of decisions and the construction of the relacionalidad between them, should form a luck of metaproject. Slightly similar to a mathematical variation or in terms of methodology of design, it that so many nettle-rash produces to many companions, a scene of design.

Here it is where, it cripples weigh me, we introduce the machines. I have developed educational experiments in which we have done exercises of informational design by means of analogical methods, pencil and very much paper for the most part, and can say to you that the results look like greatly the matrix calculation of structures when some veteran teachers were telling us that they were having a tendency in the soil on sheets of paper … With machines it is another thing.

On the software I me do not go to extending very much – because my interest is in the field of the project as abstract process of thought that tries to produce spaces – but there are very powerful tools: Grasshopper, plugin of Rhinoceros and Dynamo – The clown of Grasshopper – who works like plugin of almost all the programs of the giant Autodesk.

These programs have become popular especially because they make possible a great capacity of formal generation that they make the evil possible – so called parametricisme (here the manifest parametricismo as Patrick Schumacher’s style) it has done devastations in a line with an enormous potential propositivo – but my interest goes beyond the plastic thing, so you allow me that not between to treating the parametric design paramétrico, it would be to limit too much the implications of our offer.

We do not work with I spread before that with forms?

Why not to try to descend to previous conditions of the architecture to use these models of thought? Already there are workgroups inside the communities of knowledge that work on the spatial syntax. If we compare this opening with the clear limitations that the work supposed with the formal grammars it turns out to be interesting truth?

How to begin with informational?

I think that one of the directions can be work for analogy. The BIM (Building Information Modelling) goes very much in development and already it is reaching important levels of maturity.

Why not to start doing PIM?

Probably for that the acronym sounds ridiculously, but me the route takes a fancy: Project Information Modelling. A way of projecting that it is capable of handling the reality turned into information, which constructs relational solid and coherent networks, which will allow us to arm structures of knowledge: metaprojects.

Miguel Villegas, architect

Editor in arquitextónica

Sevilla, january 2015

Notes:

1 Castells, M. «La Era de la Información«. Ed. Alianza. Madrid, 2001. pag 51 (Not literal appointment).

2 McLuhan, Marshall and Quentin Fiore. El Medio Es El Masaje :[Un Inventario de Efectos]. Paidós Studio. Vol. 65. Barcelona: Paidós, 2007.

3 cf. Enrique Dans “perdiendo el tren”

Informational Москва | Foto CC by-nc-sa Villegas-Bueno

Cara a unha arquitectura informacional.

Ou como facer o mesmo dun xeito completamente distinta.

Levo tempo dando a lata co da arquitectura informacional. Tanto que non puiden deixar de recoller o órdago de Alberto cando me pediu que o explicase aquí.

O salto que podería producirse nos modos de facer arquitectura paréceme tan importante como o que no seu día se produciu coa transición entre a delineación manual e o CAD. O interesante é que non tarde tanto en producirse, e por iso tratamos de aclarar o asunto.

¿Que é o informacional?

Simplificando a definición de Manuel Castells ata límites case absurdos:

«o informacional é todo aquilo que usa a información como recurso produtivo 1

Entón, si o ser humano funciona en sociedade comunicándose información ¿non foron informacionais todas as actividades sociais do ser humano durante toda a súa existencia?

Non. Polo simple feito de que, ata agora, a información non era o trascendente. Na prehistoria o trascendente non era como se facía o lume si non posuílo. No medievo o importante non era o que dicían os libros si non posuílos. Nos cincuenta, para McLuhan o importante non era a programación da tele si non que existía a tele e podíanos comunicar a distancia.2

Fixádevos que iso esa forma de ver a realidade levoulle a acuñar a súa famosa frase de:

«O medio é a masaxe»

(E aquí debo ratificar que non é unha errata, di o masaxe e creo que a afirmación foi intencionada).

¿Que mudou? Pois por non learme e en aras da claridade, o mellor será usar exemplos, que hai moitos:

O genoma humano, no que sen saber aínda que fai cada xene, conseguimos lelos, e podemos anticipar que saberemos usalos.

Os documentos de wikileaks no que o importante non é a forma que teñen, senón que se distribuíron e romperon mordazas.

Os portais de transparencia que pese a que nos abruman con ingentes cantidades de datos nos que será difícil atopar o que buscamos, sabemos que podemos atopalo.

A Wikipedia, na que parece que imos atopar a resposta a calquera dúbida que podamos ter…

E agora -e máis co último exemplo, que está levando a que os traballos escolares convértanse cada vez máis nun copiapega– dicídesme que o exceso de información estanos estupidizando3, pero, para o meu, a potencia non está na accesibilidad desa información, xa case universal.

A potencia está no uso produtivo desa información.

Entón ¿como se usa a información cando falamos de deseño ou de proxecto de arquitectura?

¿Como se deseña informacionalmente?

Aínda non podo dar receitas. Moi posiblemente non haxa receitas. Pero si hai dinámicas que creo que son factibles.

· Podemos explicitar as decisións que tomamos ao longo do proceso.

Verbalizar cada acción de proxecto, documentando gráfica ou textualmente a cuestión e as distintas opcións.

· Construir as relacións.

Dende o conxunto de accións explicitadas anteriormente, realizar o esforzo de evidenciar as relacións que cada unha delas ten coas demais, especialmente si hai afecciones.

· Axustar de forma iterativa.

En tanto que estamos falando de arquitectura, folga dicir que os dous procesos anteriores deberían tomar forma de espazo ¿non? A discretización de tómaa de decisións e a construción da relacionalidad entre elas, debería formar unha sorte de metaproxecto. Algo similar a unha variación matemática ou en términos de metodoloxía de deseño, iso que tanta urticaria produce a moitos compañeiros, un escenario de deseño.

Aquí é onde, manque péseme, introducimos as máquinas. desenvolvín experimentos docentes nos que fixemos exercicios de deseño informacional mediante métodos analógicos, lápiz e moito papel mayoritariamente, e pódovos dicir que os resultados parécense moito ao cálculo matricial de estruturas cando algúns profesores veteranos contábannos que se tendían no chan sobre sabas de papel… Con máquinas é outra cousa.

Sobre o software non me vou a estender moito -porque o meu interese está no campo do proxecto como proceso abstracto de pensamento que trata de producir espazos- pero hai ferramentas moi potentes: Grasshopper, plugin de Rhinoceros e Dynamo -o clon de Grasshopper– que traballa como plugin de case todos os programas do xigante Autodesk.

Estes programas popularizáronse sobre todo porque posibilitan unha gran capacidade de xeración formal que posibilitan -o mal chamado parametricismo (aquí o manifesto parametricismo como estilo de Patrick Schumacher) fixo estragos nunha liña cun enorme potencial propositivo- pero o meu interese vai máis aló do plástico, así que me permitides que non entre a tratar o deseño paramétrico, sería limitar demasiado as implicaciones da nosa proposta.

¿Non traballamos con espazo antes que con formas?

¿Por que non tratar de descender a estados previos da arquitectura para usar estes modelos de pensamento? Xa hai grupos de traballo dentro das comunidades de coñecemento que traballan sobre a sintaxis espacial. Si comparamos esta apertura coas claras limitacións que supoñía o traballo coas gramáticas formais resulta interesante ¿verdade?

¿Como comezar co informacional?

Creo que unha das direccións pode ser traballar por analogía. O BIM (Building Information Modelling) leva moito en desenvolvemento e xa está alcanzando cotas de madurez importantes.

¿Por que non comezar a facer PIM?

Se cadra por que o acrónimo soa ridículo, pero se me antoja a vía: Project Information Modelling. Un modo de proxectar que sexa capaz de manexar a realidade convertida en información, que constrúa redes relacionales sólidas e coherentes, que nos permitirán armar estruturas de coñecemento: metaproxectos.

Miguel Villegas, arquitecto

Editor en arquitextónica

Sevilla, xaneiro 2015

Notas:

1 Castells, M. «A Era da Información«. Ed. Alianza. Madrid, 2001. pág 51 (cita non literal).

2 McLuhan, Marshall and Quentin Fiore. El Medio Es El Masaje :[Un Inventario de Efectos]. Paidós Studio. Vol. 65. Barcelona: Paidós, 2007.

3 cf. Enrique Dans “perdendo otren”

_Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’

0

Los próximos días 5 y 6 de febrero, una veintena de estudios catalanes viajarán a Ginebra (Suiza) como representantes de una amplia muestra del modelo de arquitectura de vivienda social construida en Barcelona en los últimos diez años. Las veinte obras seleccionadas se podrán ver en Pavillon SICLI de Ginebra bajo el lema _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ hasta el 22 del mismo mes, gracias a la colaboración entre el Cities Connection Project y la Maison de l’Architecture.

Pretendemos que el evento _Export BARCELONA sea una puerta abierta para el proceso de internacionalización de la arquitectura catalana y que genere relaciones duraderas entre los profesionales de ambos países”,

explica Xavier Bustos, cofundador del Cities Connection Project.

EDICIÓN DEL CATÁLOGO

El evento _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ incluye la edición de un catálogo que recoge la información de las veinte obras seleccionadas, incorpora Realidad Aumentada y contextualiza la selección de proyectos en un timeline histórico de obras de referencia. Asimismo, la publicación pretende ser un compendio actualizado de la arquitectura social catalana más reciente y destacada.

“Los estudios seleccionados forman parte de una generación de arquitectos que ha tratado de responder a las demandas sociales de la coyuntura económica actual repensando las tipologías y formas de integración con la ciudad”,

cuenta Nicola Regusci, también cofundador del Cities Connection Project. El catálogo incluye textos de Ferran Mascarell, Conseller de Cultura de la Generalitat de Catalunya, Antonio Hodgers, Conseiller d’État de Genève, y de Vicente Guallart, Arquitecto Jefe del Ayuntamiento de Barcelona, así como de Xavier Bustos y Nicola Regusci, comisarios del proyecto.

EXPOSICIÓN Y CONFERENCIA INAUGURAL

La exposición empezará el día 5 de febrero con una conferencia inaugural de Vicente Guallart, Arquitecto Jefe del Ayuntamiento de Barcelona, y contará con la presencia de Antonio Hodgers, Conseiller d’État de Genève, y Francesco Della Casa, Architecte cantonal, representando las instituciones suizas, y de Jordi Sellas, Director General de Creación y Empresas Culturales. El evento de los días 5 y 6 de febrero también incluirá entrevistas, encuentros de debate entre profesionales e instituciones de Barcelona y suizas y visitas a edificios clave en la historia de la vivienda colectiva de Ginebra. La exposición de los proyectos estará abierta en el Pavillon SICLI de Ginebra (Route des Acacias, 45) hasta el 22 del mismo mes.

CITIES CONNECTION PROJECT

El evento _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ se enmarca dentro del Cities Connection Project que conecta regularmente la arquitectura más destacada de dos regiones europeas en un encuentro de ida y vuelta, y que en esta ocasión ha escogido Ginebra y Barcelona. La primera fase del intercambio, _Import GENEVA ‘Building Geneva: projects versus challenges’, tuvo lugar en Barcelona los pasados días 13 al 24 de noviembre de 2014 en el Arts Santa Mònica Centre de la Creativitat. Edición tras edición, Cities Connection Project (CCP) pretende conectar la arquitectura europea comprometida con la realidad social, huyendo de una arquitectura mediática. “La vivienda social es el presente y es el futuro. Uno de los elementos característicos del ”Modelo Barcelona” es la calidad de los edificios residenciales y la optimización de las tipologías que recoge la herencia de los grandes arquitectos catalanes desde los años treinta”, añade Bustos.

FUTURAS EDICIONES

Para las próximas ediciones, Cities Connection Project ya tiene previsto enlazar ciudades como Marsella, Zúrich, Berlín y Bruselas. El objetivo final de Cities Connection Project es que cada edición sea sólo el inicio de un diálogo continuado entre la arquitectura de las ciudades elegidas. “Nos imaginamos un futuro con una amplia red europea de conexiones entre profesionales e instituciones, un sistema de neuronas capaz de generar una mirada crítica y abierta sobre la proyección de nuestras ciudades”, apuntan Bustos y Regusci.

Sobre el Cities Connection Project

Cities Connection Project (CCP) es un conector entre ciudades a través de su arquitectura, creado por los arquitectos Nicola Regusci y Xavier Bustos, con el objetivo de generar sinergias entre arquitectos, agentes culturales, administraciones y universidades entre ciudades europeas.

Cities Connection Project (CCP) nació con el deseo de establecer una conexión cultural entre dos ciudades europeas con una importante tradición arquitectónica y cultural. Una serie de exposiciones de arquitectura son el centro de este proyecto, que también incluye conferencias, encuentros, reuniones entre las universidades y el deseo de crear vínculos entre los arquitectos involucrados. Cada evento, llamado Connection, se compone de una primera exposición en Barcelona de proyectos de la ciudad invitada, seguida de una segunda presentación de proyectos de Barcelona en la ciudad invitada. Cada nueva conexión muestra una nueva temática que tendrá en cuenta la idiosincrasia y el legado cultural y arquitectónico de la ciudad o región invitada.

Cities Connection Project cuenta con el apoyo de diversas instituciones públicas de las ciudades implicadas, fundaciones, universidades y patrocinadores privados.

Hemos conseguido juntar los profesionales que realmente están incidiendo en el panorama arquitectónico actual de Europa y que los arquitectos puedan conectar de una forma tan directa y real es un logro porque no ocurre a menudo

Os próximos días 5 e 6 de febreiro, unha vintena de estudos cataláns viaxarán a Xenebra (Suíza) como representantes dunha ampla mostra do modelo de arquitectura de vivenda social construída en Barcelona nos últimos dez anos. As vinte obras seleccionadas poderanse ver en Pavillon SICLI de Xenebra baixo o lema _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ ata o 22 do mesmo mes, grazas á colaboración entre o Cities Connection Project e a Maison de l’Architecture.

Pretendemos que o evento _Export BARCELONA sexa unha porta aberta para o proceso de internacionalización da arquitectura catalá e que xere relacións duradeiras entre os profesionais de ambos os dous países”,

explica Xavier Bustos, cofundador do Cities Connection Project.

EDICIÓN DO CATÁLOGO

O evento _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ inclúe a edición dun catálogo que recolle a información das vinte obras seleccionadas, incorpora Realidade Aumentada e contextualiza a selección de proxectos nun timeline histórico de obras de referencia. Así mesmo, a publicación pretende ser un compendio actualizado da arquitectura social catalá máis recente e destacada.

“Os estudos seleccionados forman parte dunha xeración de arquitectos que tratou de responder ás demandas sociais da conxuntura económica actual repensando as tipoloxías e formas de integración coa cidade”,

conta Nicola Regusci, tamén cofundador do Cities Connection Project. O catálogo inclúe textos de Ferran Mascarell, Conseller de Cultura da Generalitat de Catalunya, Antonio Hodgers, Conseiller d’État de Genève, e de Vicente Guallart, Arquitecto Xefe do Concello de Barcelona, así como de Xavier Bustos e Nicola Regusci, comisarios do proxecto.

EXPOSICIÓN E CONFERENCIA INAUGURAL

A exposición empezará o día 5 de febreiro cunha conferencia inaugural de Vicente Guallart, Arquitecto Xefe do Concello de Barcelona, e contará coa presenza de Antonio Hodgers, Conseiller d’État de Genève, e Francesco Della Casa, Architecte cantonal, representando as institucións suízas, e de Jordi Sellas, Director Xeral de Creación e Empresas Culturais. O evento dos días 5 e 6 de febreiro tamén incluirá entrevistas, encontros de debate entre profesionais e institucións de Barcelona e suízas e visitas a edificios clave na historia da vivenda colectiva de Xenebra. A exposición dos proxectos estará aberta no Pavillon SICLI de Xenebra (Route deas Acacias, 45) ata o 22 do mesmo mes.

CITIES CONNECTION PROJECT

O evento _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ enmárcase dentro do Cities Connection Project que conecta regularmente a arquitectura máis destacada de dúas rexións europeas nun encontro de ida e volta, e que nesta ocasión escolleu Xenebra e Barcelona. A primeira fase do intercambio, _Import GENEVA ‘Building Geneva: projects versus challenges’, tivo lugar en Barcelona os pasados días 13 ao 24 de novembro de 2014 no Arts Santa Mònica Centre de la Creativitat. Edición tras edición, Cities Connection Project (CCP) pretende conectar a arquitectura europea comprometida coa realidade social, fuxindo dunha arquitectura mediática. «A vivenda social é o presente e é o futuro. Un dos elementos característicos do «Modelo Barcelona» é a calidade dos edificios residenciais e a optimización das tipoloxías que recolle a herdanza dos grandes arquitectos cataláns dende os anos trinta», engade Bustos.

FUTURAS EDICIÓNS

Para as próximas edicións, Cities Connection Project xa ten previsto enlazar cidades como Marsella, Zúrich, Berlín e Bruxelas. O obxectivo final de Cities Connection Project é que cada edición sexa só o inicio dun diálogo continuado entre a arquitectura das cidades elixidas. Imaxinámonos un futuro cunha ampla rede europea de conexións entre profesionais e institucións, un sistema de neuronas capaz de xerar unha mirada crítica e aberta sobre a proxección das nosas cidades», apuntan Bustos e Regusci.

Sobre o Cities Connection Project

Cities Connection Project (CCP) é un conector entre cidades a través da súa arquitectura, creado polos arquitectos Nicola Regusci e Xavier Bustos, co obxectivo de xerar sinerxías entre arquitectos, axentes culturais, administracións e universidades entre cidades europeas.

Cities Connection Project (CCP) naceu co desexo de establecer unha conexión cultural entre dúas cidades europeas cunha importante tradición arquitectónica e cultural. Unha serie de exposicións de arquitectura son o centro deste proxecto, que tamén inclúe conferencias, encontros, reunións entre as universidades e o desexo de crear vínculos entre os arquitectos involucrados. Cada evento, chamado Connection, componse dunha primeira exposición en Barcelona de proxectos da cidade invitada, seguida dunha segunda presentación de proxectos de Barcelona na cidade invitada. Cada nova conexión mostra unha nova temática que terá en conta a idiosincrasia e o legado cultural e arquitectónico da cidade ou rexión invitada.

Cities Connection Project conta co apoio de diversas institucións públicas das cidades implicadas, fundacións, universidades e patrocinadores privados.

“Conseguimos xuntar os profesionais que realmente están a incidir no panorama arquitectónico actual de Europa e que os arquitectos poidan conectar dunha forma tan directa e real é un logro porque non acontece a miúdo”

January 2015_ On 5th and 6th February, twenty Catalan studios will travel to Geneva (Switzerland), representing a broad cross section of the social housing models that have been built in Barcelona over the last ten years. Twenty selected works will be exhibited in the Geneva Pavillon SICLI under the title _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ until 22nd of the same month, thanks to the collaboration between the Cities Connection Project and the Maison de l’Architecture. «We want the _Export BARCELONA event to be an open door for the internationalization process of Catalan architecture and to generate lasting relationships between professionals from both countries», explains Xavier Bustos, co-founder of the Cities Connection Project.

CATALOGUE EDITION

The event _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ includes the publication of a catalogue with information about the twenty selected works, incorporating Augmented Reality and contextualizing the selected projects in a historical timeline of reference works. The catalogue is also intended to be the most up to date compendium of recent and prominent Catalan social architecture. «Selected studios are part of an architectural generation who have tried to respond to social demands of the current economic situation by rethinking the typology and integration ways within the city,» says Nicola Regusci, also cofounder of the Cities Connection Project. The catalogue includes texts by Ferran Mascarell, Conseller de Cultura de la Generalitat de Catalunya, Antonio Hodgers, Conseiller d’État de Genève, Vicente Guallart, chief architect of the Barcelona City Council and Xavier Bustos and Nicola Regusci, the project curators.

EXHIBITION AND INAUGURAL CONFERENCE

The exhibition will start on February 5th with an inaugural conference presented by Vicente Guallart, Chief Architect of the City of Barcelona, and will be attended by Antonio Hodgers, Conseiller d’État de Genève, and Francesco Della Casa, Architecte cantonal, representing Swiss institutions, and by Jordi Sellas,Director General for Creation and Cultural Industries. The event on 5th and 6th February will also include interviews, discussion meetings between professionals and institutions from Barcelona and Switzerland, with visits to emblematic buildings of Geneva’s collective housing history. The exhibition will run until 22nd March at the Geneva Pavillon SICLI (Route des Acacias, 45).

CITIES CONNECTION PROJECT

The event _Export BARCELONA ‘Social Housing in Urban Context’ is part of the Cities Connection Project, which regularly connects outstanding architecture from two European regions via a “back and forth” event that on this occasion has selected Geneva and Barcelona. The first phase of the exchange, _Import GENEVA ‘Building Geneva: projects versus challenges’, took place in Barcelona from 13th to 24th November 2014 at the Arts Santa Mònica Centre de la Creativitat. The Cities Connection Project (CCP) aspires to annually connect European architecture that is committed to the current social reality, while breaking away from mass media. «Social housing is the present and the future. One of the characteristic features of the «Barcelona Model» is the quality of residential buildings and optimization of typologies that reflect the heritage of the great Catalan architects from the 30s», adds Bustos.

NEXT EDITIONS

For future editions, the Cities Connection Project will link cities like Marseille, Zurich, Berlin and Brussels. The aim of the Cities Connection Project is for each event to be the catalyst for an ongoing dialogue between architects from the selected cities. «We imagine a future with a wide European network of connections between professionals and institutions, a neuronal system capable of generating a critical and open-minded vision about the projection of our cities». Bustos and Regusci point out.

ABOUT THE CITIES CONNECTION PROJECT

The Cities Connection Project (CCP) is a connector between cities and their architecture, created by architects Nicola Regusci and Xavier Bustos, with the aim of generating synergies between architects, cultural agents, governments and universities among European cities.

The Cities Connection Project (CCP) was created with the desire to establish a cultural connection between two European cities with an important architectural and cultural tradition. Architecture exhibitions are the focus of this project, which also includes lectures, networking, meetings between universities and the desire to create links between the architects involved. Each event, called Connection, consists firstly of an exhibition in Barcelona featuring guest city projects, followed by a second presentation of Barcelona projects in the guest city. Each new connection will offer a new theme that will always take into account the idiosyncrasies and the cultural and architectural background of the invited city or region.

The Cities Connection Project has the support of foundations, universities, private sponsors and many public institutions of the cities involved.

«We have managed to bring together professionals that are actually affecting today’s architecture in Europe, where architects can connect in a direct and authentic way. This rarely happens and is therefore a significant achievement»

La arquitectura pública en Madrid y en el inicio del siglo XXI (III) | Antón Capitel

[:es]La arquitectura pública en Madrid y en el inicio del siglo XXI (II) | Antón Capitel[:gl]A arquitectura pública en Madrid e no inicio do século XXI (II) | Antón Capitel[:en]The public architecture in Madrid and in the beginning of the 21st century (II) | Antón Capitel[:]

La arquitectura pública en Madrid y en el inicio del siglo XXI (III) | Antón Capitel. Playa del Manzanares y Puente de Perrault. Madrid Río, del equipo de Burgos y Garrido
Playa del Manzanares y Puente de Perrault. Madrid Río, del equipo de Burgos y Garrido

La otra realización pública, del Ayuntamiento de Madrid, no es arquitectónica sino urbana, y es el gran parque lineal a lo largo del río Manzanares, llamado “Madrid río”, y proyectado y construido por los arquitectos Francisco Burgos, Ginés Garrido, Fernando Porras, y sus equipos.

Resulta imposible olvidar el hecho de que este parque es un disimulo o coartada, un disfraz, para el enterramiento de la autovía “M-30”, tan cara y tan absurda. El hecho de que ya que esta obra se hizo haya supuesto que se haya hecho encima de ella un parque, probablemente esté bien, como especie de compensación. Pero ello no nos va a hacer olvidar –no me lo hace olvidar a mí, al menos- el absurdo asunto del enterramiento de la autovía.

Absurdo porque una autovía se deja o se quita, no se entierra. Las soluciones de ingeniería, los milagros técnicos, no son sino engaños. Habrían cabido al respecto dos soluciones. Una de ellas es eliminar la condición de autovía sin eliminar la gran calle. Esto es, reducir su sección de tránsito rodado, poner semáforos y pasos de cebra, convertir la autovía en una calle-parque, siguiendo ejemplos ya muy consolidados en Madrid, como es la Avenida de la Ilustración, de un lado, o la calle de Arturo Soria, de otro.  O la propia Castellana, sin ir más lejos.

Otra de ellas era la de eliminar la vía como gran calle y pasar a realizar una calle de orden menor, con muy poca capacidad de tránsito, pero con algo de capacidad, y ajardinarlo todo convenientemente. Esta segunda solución hubiera podido ser muy parecida a la realización actual, si bien hubiera pasado por entender que la M-30 se podía eliminar como vía importante de tránsito rodado. Personalmente pienso que este hubiera sido positivo para la ciudad, aunque hubiera exigido otros ajustes. Y creo que también hubiera sido positivo para el diseño urbano concreto, pues hubiera sido también una vía parque, lo que creo que lo hubiera mejorado al darle un argumento urbano de carácter normal. A lo mejor, más parque que vía, en este segundo caso, pero vía al fin.

Porque, a mi entender, lo peor de “Madrid río” (siendo en sí mismo positivo, y también en su diseño, entendámonos) es esa sensación de tener que convertirse en una suerte de “paraíso”, en vez de en un simple parque, obligación que viene, naturalmente, de compensar el infierno oculto sobre el que se asienta y al que tapa. Como debajo está el absurdo túnel, tan siniestro en sí mismo y que ha costado tanto dinero, que está además sin pagar, resulta necesario hacer arriba un “cielo”. Es como lo que ocurre en la famosa novela de H.G. Wells, “El túnel del tiempo”, cuando el protagonista va al futuro y encuentra un paraíso verde, con arquitecturas clásicas y maravillosas, y gentes rubias y bellas, que triscan y cantan por su verde jardín. Hasta que se da cuenta de que, los que mandan, son oscuros y feos, y viven, con sus máquinas, en negros subterráneos. Y que, de vez en cuando, cazan a los rubios y bellos de la parte superior, y se los comen, pues éstos no son más que el ganado.

Un trauma semejante parece que ocurre en la M-30: la existencia de un infierno inferior que exige un paraíso superior. Lo de arriba no puede ser un simple parque, ha de ser algo especial. Y, sin embargo, lo bueno sería que fuera un simple parque.

Así, pues, la característica que llama principalmente la atención es la de la espectacularidad formal del nuevo parque, cuestión que viene de lo ya dicho, por un lado, y del modo algo mentecato en el que se quieren y se hacen las cosas ahora, en el mundo contemporáneo, por otro. Los parques, a mi entender, deberían de ser más sencillos. No pueden ser tan sencillos como en el Reino Unido o en el norte de España; esto es, con hierba y árboles, simplemente, puesto que la hierba no debe de plantarse en Castilla, y, así es de agradecer que en este caso se haya hecho un importante esfuerzo para plantar un jardín castellano, y evitar el césped. Pero todo es en “Madrid Río” muy complejo y variado, demasiado barroco, y buscando con frecuencia lo que, hace tiempo, se llamaba “Folie”. El síndrome del concurso del parque de “La Vilette”, en París, ya de hace tantos años, sobrevuela todavía el caso que nos ocupa.

Aunque ello no quiere decir que el resultado esté mal, ni mucho menos. El encontrar en Madrid un nuevo e inmenso parque –el gran tamaño es, desde luego, una de sus características muy positivas, probablemente la que más-  es extraordinariamente atractivo y la espectacularidad y la obsesión de forma y de variedad de su tratamiento no son, en realidad, defectos. Se trata, simplemente, de un disentimiento por mi parte en relación a lo que hubiera sido, a mi entender, un más adecuado carácter. Encontrar en el río algo así como un trozo del Retiro, de la Dehesa de la Villa, o del Monte de El Pardo, hubiera sido, opino yo, más satisfactorio. Quizá era imposible, no sé.

Por otro lado, hay un cultivo del detalle y de su sistemática, expreso en las obras realizadas en piedra –bordillos, bancos, muros, etc.- que es enormemente acertado y que cualifica la obra y le da una atractiva continuidad. Y que en buena medida contrarresta la excesiva variedad antes comentada. Me parece que esto es algo muy importante y que es capaz de hablarnos de la alta calidad de los proyectistas más que las cosas singulares.

Entre éstas, lo más aparatoso son los puentes, y quizá sean ellos los que más trasmiten la idea de espectacularidad innecesaria y de excesiva variedad, caracterizando y contagiando a la totalidad. Pero es preciso reconocer, además, que el más pretencioso y el peor no es un puente de un ingeniero, sino de un arquitecto. Eso sí, de un arquitecto francés, Dominique Perrault, uno de los falsos valores típicos de la arquitectura contemporánea. Resulta bastante difícil de entender por qué a este prescindible personaje se le ha pedido que se meta a mal ingeniero y peor escultor, cuando precisamente la arquitectura que mejor hizo fue siempre, y únicamente, la de tradición miesiana y racionalista. La espectacularidad de la pasarela de Perrault inunda y contagia todo, teniendo el peligro de convertirse en el emblema mismo de la actuación.

No obstante, quedémonos finalmente con lo mejor: tenemos en Madrid un nuevo y grandísimo parque, capaz de poner en valor incluso al aprendiz de río. No se nos olvida que ha sido hecho para tapar, y hacer olvidar, un infierno. Pero, algo es algo, y es bastante.

(continuará…)

La arquitectura pública en Madrid y en el inicio del siglo XXI (IV) | Antón Capitel

Antonio González-Capitel Martínez · Doctor arquitecto · catedrático en ETSAM
Madrid · marzo 2013

Regenerar la ciudad. Revolución urbana 4.0 Rexenerar a cidade. Revolución urbana 4.0 Regenerar la ciudad. Revolución urbana 4.0

3

«Regenerar la ciudad. Revolución urbana 4.0», charla de Paisaje Transversal en la primera edición de las primeras jornadas Ciutat Orgànica en Ontinyent,y cuyos contenidos ponemos ahora a vuestra disposición. Hemos decidido compartirlos con la esperanza de que os puedan resultar útiles.

Ciutat Orgànica se dividiño en dos jornadas. La primera abordó la reflexión sobre la participación ciudadana y las propuestas y experiencias que se inician desde los movimientos ciudadanos para inspirar en la creación de ciudad. La segunda trató sobre la eficiencia urbana como criterio a la hora de diseñar cualquier modelo urbano.

A continuación podéis ver el vídeo de la intervención de nuestro compañero Iñaki Romero Fernández de Larrea (@territorista) y descargaros la presentación que la acompañó.

http://youtu.be/h5a-TcfWzgI

«Regenerar la ciudad. Revolución urbana 4.0», charla de Paisaje Transversal en la primera edición de las primeras jornadas Ciutat Orgànica en Ontinyent,y cuyos contenidos ponemos ahora a vuestra disposición. Hemos decidido compartirlos con la esperanza de que os puedan resultar útiles.

Ciutat Orgànica se dividiño en dos jornadas. La primera abordó la reflexión sobre la participación ciudadana y las propuestas y experiencias que se inician desde los movimientos ciudadanos para inspirar en la creación de ciudad. La segunda trató sobre la eficiencia urbana como criterio a la hora de diseñar cualquier modelo urbano.

A continuación podéis ver el vídeo de la intervención de nuestro compañero Iñaki Romero Fernández de Larrea (@territorista) y descargaros la presentación que la acompañó.

«Regenerar la ciudad. Revolución urbana 4.0», charla de Paisaje Transversal en la primera edición de las primeras jornadas Ciutat Orgànica en Ontinyent,y cuyos contenidos ponemos ahora a vuestra disposición. Hemos decidido compartirlos con la esperanza de que os puedan resultar útiles.

Ciutat Orgànica se dividiño en dos jornadas. La primera abordó la reflexión sobre la participación ciudadana y las propuestas y experiencias que se inician desde los movimientos ciudadanos para inspirar en la creación de ciudad. La segunda trató sobre la eficiencia urbana como criterio a la hora de diseñar cualquier modelo urbano.

A continuación podéis ver el vídeo de la intervención de nuestro compañero Iñaki Romero Fernández de Larrea (@territorista) y descargaros la presentación que la acompañó.

Rehabilitación Integral y Reforma de edificio para sede del Colegio de Farmacéuticos y dependencias del Colegio de Médicos de la provincia de A Coruña | AJ ArquitectosRehabilitación Integral y Reforma de edificio para sede del Colegio de Farmacéuticos y dependencias del Colegio de Médicos de la provincia de A Coruña | AJ ArquitectosIntegral rehabilitation and Building reform for headquarters of the Pharmacists’ College and dependences of the Doctors’ College of the province of A Coruña | AJ Arquitectos

La edificación en la que se interviene es un edificio entre medianeras ubicado en una de las zonas más marcadamente características de la ciudad de A Coruña, como es la representada por los dos frentes a los que abre luces: la avenida de La Marina y la calle Riego de Agua (desde la que se produce el acceso).

Originado sobre todo en la segunda mitad del siglo XIX  como ensanche burgués de la Ciudad Alta, el Barrio de la Pescadería salvará el espacio situado en el istmo urbano en el que se asienta la ciudad, y será edificado configurando un manzana característica en el que prevalece la dimensión longitudinal sobre el ancho de las parcelas. Con el paso del tiempo, las edificaciones pasarán a convertirse en la imagen de galerías más emblemática de la ciudad, configurando un conjunto de indiscutible interés arquitectónico y ambiental.

La edificación que nos ocupa, deudora de todas y cada una de las características mencionadas, añade a las mismas un diseño arquitectónico de sus elementos de gran nobleza, visible y apreciable en sus cornisas, soportales, galerías de madera, impostas, trazas de arcos y molduras, en sus fachadas a las calles de Riego de Agua y La Marina. La disposición triaxial de sus huecos y alzados es también frecuente en inmuebles del ancho que nos ocupa (sobre 6,80 metros).

El edificio, cuya construcción data del año 1870, con dirección de las obras de Juan de Ciórraga, se desarrolla en planta Baja, en la que se ubican el portal de acceso y un gran bajo accesible desde la calle Riego de Agua y desde el soportal de la avenida de La Marina. Las plantas superiores (Primera, Segunda Tercera y Bajo cubierta) se destinan en principio a viviendas, y poseen una estructura similar, con galería en sus extremos (exceptuando la planta primera y segunda en el alzado a la calle Riego de Agua). Del año 1959 procede el cambio de uso y la primera reforma y ampliación (plantas Cuarta, Quinta y Bajo cubierta) del edificio de viviendas, para su adecuación a las oficinas y sede del entonces Colegio provincial de Médicos y de Farmacéuticos (posteriormente segregado en los dos Colegios actuales).

Las especiales condiciones de la edificación, que se encuentra en un área muy sensible de la ciudad, y con un Nivel de Protección Integral, hacen que a la complejidad de las actuaciones de reforma y adecuación contempladas se le sumen las determinaciones específicas previstas en la normativa de protección del Plan Especial de Protección y Reforma Interior de la Ciudad Vieja y Pescadería.

 

La intervención sobre el edificio propone la rehabilitación integral de la totalidad de la edificación, actuando en una primera fase con labores rehabilitadoras y recuperadoras de elementos comunes como el portal, la caja de escaleras-ascensor, la cubierta, los forjados de madera y de cerámica, las fachadas y el patio del inmueble (desaparecido y cegado en las sucesivas intervenciones que han tenido lugar a lo largo de la vida útil del edificio), al tiempo que elimina aquellas actuaciones ejecutadas que desvirtuaban las características principales de la edificación. La reapertura del patio original, busca descongestionar e iluminar con luz natural los espacios centrales de unas plantas definidas por la desproporción entre su anchura y su fondo, al tiempo que introduce un nuevo foco de interés visual en el interior. Se respetan y recuperan aquéllos elementos de relevancia patrimonial (escalera, mosaicos, vidrieras), integrándolos en las actuaciones y operaciones de recuperación de los espacios interiores. El proyecto se extiende particularmente a la renovación de elementos estructurales, como son el refuerzo y la nueva ejecución de elementos de la estructura horizontal del inmueble, en las zonas en estado ruinoso.

Durante la ejecución de las obras se procede a realizar un reestudio de la estructura del edificio, que se restituye con mayor precisión que en la documentación histórica consultada. Las diferencias obtenidas son notables, puesto que la realidad observada indica la presencia y convivencia de diferentes materiales en la estructura horizontal del edificio.

Se aprecia claramente como la intervención del año 1959 contemplaba la ejecución de la zona de escalera y ascensor en forjado cerámico y vigas de hormigón armado de canto en todas las plantas. Con dicha solución se ejecutan la totalidad de los suelos de la planta 1ª, 5ª y sobreático (en este caso con forjado de bovedillas y semiviguetas prefabricadas), y la zona del suelo de la planta 2ª entre la escalera de acceso y la fachada hacia la avenida de la Marina. El resto de forjados (suelo de planta 2ª hacia Riego de Agua, y la totalidad de los suelos de las plantas 3ª y 4 ª-excluidas las zonas de acceso) presentan una estructura de vigas (troncos rollizos de castaño con poco desbaste) y pontones de madera, con entrevigado de entablado de madera, sobre el que se dispone una losa de hormigón ligeramente armado, y el terrazo in situ que constituye el pavimento general de las plantas.

Existen áreas y zonas enteras que requieren un saneado intenso de la estructura portante (ya sea de madera o de hormigón) que no supongan un incremento del peso de ésta o de su espesor, al tiempo que se respeten las consideraciones inherentes a un edificio del grado de protección como el que nos ocupa. Se concluye un buen estado general de la estructura portante horizontal, con la excepción de parte del forjado de piso de la planta 2ª hacia Riego de Agua, y de las áreas de piso de aseos en las zonas de forjado de madera, que requieren una actuación más drástica que el resto. Por tanto, se extiende la intervención de las zonas comunes a nuevas áreas, con actuaciones diversas como:

Derribos y demoliciones de tabiquería, acabados, falsos techos, mamparas, pavimentos y carpinterías interiores de cada una de las plantas de la edificación, quedando la totalidad de las plantas diáfanas.

Saneado, consolidación y refuerzo de áreas de estructura.

Ejecución de un nuevo forjado mixto de madera-hormigón, compuesto por vigas y pontones de madera laminada de castaño, tablero de madera microlaminada y losa de hormigón armado en el suelo de la planta 2ª en Riego de Agua, tras observarse el mal estado de esta zona de forjado, afectado hasta comprometer su estabilidad.

Saneado de áreas de suelo de antiguos aseos, en las zonas de forjado de madera, afectados por la humedad y la carcoma, debidas a filtraciones de agua.

Ejecución de nuevos aseos, así como de los cerramientos y  zonas de paso colindantes al patio de la edificación, recuperado en cada planta.

Las siguientes fases de la obra habilitan dependencias del Colegio provincial de Médicos organizadas en las dos primeras plantas del edificio, destinadas a usos expositivos y relacionados con la reunión y el ocio. El resto de alturas del inmueble corresponde a la sede del Colegio provincial de Farmacéuticos, con usos de formación, administración, secretaría, recepción de colegiados, presidencia, sala de juntas, laboratorio, centro de información del medicamento, archivos y oficinas del colegio.

El aspecto más significativo y definitorio del interior de las plantas del edificio es la notoria desproporción entre el frente a las calles hacia las que abren luces (6,50 m) y el fondo de la parcela (38,00 m). Este hecho es muy relevante a la hora de definir las dependencias del programa, puesto que se considera muy importante evitar la presencia de elementos opacos que impidan y obstaculicen el paso de la luz natural hacia el interior de la edificación. Esta cuestión puede considerarse como el leit motiv de la propuesta de actuación, que organiza las plantas del edificio con elementos constructivos o de mobiliario que permiten el paso de la luz natural sin construir tabiques opacos (resultado de la reforma y ampliación del año 1959, que organizaba y distribuía las plantas existentes quedando muy oscuras las zonas interiores). La recuperación del patio original de la edificación contribuye a iluminar áreas que de otra manera presentarían un diseño más lóbrego.

De esta manera surge la idea de encerrar en volúmenes de vidrio transparente los elementos del programa que requieren representación, compacidad o segregación en su uso (sobre todo despachos directivos), impidiendo su lectura como elementos ciegos. Estas cajas tienen una definición de materiales en sus falsos techos y pavimentos que las singulariza del resto. También se logra una mejor eficacia en el tendido de las instalaciones de climatización, permitiendo efectuar una climatización general de las plantas, al tiempo que se consigue una regularización personalizada en los despachos individuales. El resto de las áreas se organiza como una oficina abierta, con cubículos para trabajo separados por muebles estanterías con baldas abiertas que contribuyen a una lectura espacial conjunta en cada una de las plantas.

En cuanto a la organización general, la descripción del programa en cada planta es la que sigue:

En la Planta Primera se dispone una zona de lectura y estar hacia la calle Riego de Agua, y la sala de exposiciones del Colegio de Médicos hacia la avenida de La Marina. La sala de exposiciones presenta una definición que permite apreciar en parte la estructura portante de vigas de hormigón de canto, que quedan en parte a la vista, conviviendo con los nuevos falsos techos previstos (en placa de cartón yeso pintado de blanco), siendo a su vez el soporte de unos paneles expositivos móviles, y consiguiendo al mismo tiempo una mayor altura libre en las dependencias.

En la Planta Segunda se organizan dos salas de usos múltiples.

En la Planta Tercera se acomoda un aula de formación y la zona de reuniones de la sala de juntas del Colegio de Farmacéuticos, con un despacho anexo. Su disposición en esta planta facilita el uso más esporádico, y mejora la accesibilidad desde el exterior sin acceder a otras áreas más íntimas del colegio. El aula de formación y la sala de reuniones presentan una definición análoga, que permite apreciar la estructura portante de madera del piso superior, que queda a la vista, tratada y saneada, conviviendo con los nuevos falsos techos previstos (ya sea en tablero de madera o en placa de cartón yeso pintado de blanco), consiguiendo una mejor expresividad de los materiales como oposición nuevo-existente, y una mayor altura libre en las dependencias. El área de formación se completa con un aula de informática que se puede incorporar al aula de formación mediante la apertura de un tabique móvil acústico.

En la Planta Cuarta se dispone la recepción y el control general en una zona central, con despachos en los extremos de Riego de Agua y av/Marina (en cajas de vidrio transparente como ya se ha indicado), una caja transparente que encierra los archivos compactos del departamento de secretaría, y el resto de puestos de trabajo abiertos al corredor y flanqueados por estanterías también abiertas. A sus espaldas se organiza el sistema de almacenaje de las oficinas, en forma de agrupaciones de armarios y estanterías bajas que recorren longitudinalmente el flanco medianero opuesto al núcleo de ascensor-escalera, coronadas por un volumen en cuyo interior se ubican los conductos de instalaciones, que distribuyen a través del falso techo o de las estanterías, los cableados de las mesas de trabajo. De este modo se puede salvar la escasa altura de algunos puntos, debido a la existencia de vigas de canto. El sistema de armarios se une a los patinillos de instalaciones configurados en armarios de la zona central, quedando el diseño definido y organizado de modo conjunto y compacto (este esquema organizativo se repite en todas las plantas, con mayor o menor extensión).

La Planta Quinta está ocupada por el Centro de Información del Medicamento (CIM) y el Laboratorio, ambos con apertura de luces hacia la terraza de Riego de Agua, una nueva escalera de acceso a la planta Sobreático, necesaria porque la existente no cumple la normativa (ancho de escalera, dimensiones de huellas y tabicas), otra caja transparente que encierra los archivos compactos del departamento de facturación, y el resto de puestos de trabajo abiertos al pasillo y flanqueados por estanterías, con un diseño que repite el de la planta cuarta. También se retira la fachada de aluminio anodizado existente en la terraza de la av/Marina (impropia en un edificio catalogado y protegido), y se sustituye por otra de carpintería de madera organizada con los ritmos generales de la galería existente.

La Planta Sobreático se destina al departamento de informática, y se configura como una oficina abierta (con estanterías y armarios más bajos que los del resto de plantas para no agobiar en exceso, al existir zonas con alturas más bajas) con su techo definido por la inclinación de la cubierta de la edificación. También se ubican los almacenes generales y una habitación para los servidores informáticos.

Se disponen dos zonas de archivos modulares compactos metálicos deslizantes, de accionamiento mecánico sobre raíles empotrados en el pavimento de parquet industrial en la planta 4ª y 5ª. Dichos raíles apoyan, a su vez, en soportes metálicos anclados en una nueva subestructura horizontal portante dispuesta al efecto y compuesta por perfiles metálicos HEB apoyados en los muros medianeros. Todo el peso de los archivos compactos se recoge en estas nuevas vigas, no interviniendo por tanto la estructura existente en el comportamiento o funcionamiento del conjunto para no sobrecargar las vigas de hormigón o madera existentes.

En cuanto a la definición interior de la intervención, viene precisada por actuaciones de retirada de materiales de revestimiento en zonas de los muros medianeros, dejando descubierta la piedra de mampostería de aquéllos, con operaciones de consolidación, limpieza y tratamientos hidrofugante y antipolvo. En los falsos techos, se opta por dejar vista la estructura de madera de los forjados en algunas zonas, compuesta por vigas y pontones de castaño, en muy buen estado, sometidas a tratamientos específicos. La convivencia y el contraste de las texturas irregulares de la madera y la piedra con los nuevos materiales (vidrio, cartón yeso pintado de blanco, tableros de madera, instalaciones de iluminación, etc) contribuye a otorgar carácter a la actuación, haciendo convivir elementos actuales con las preexistencias habituales en un edificio de la solera del que nos ocupa.

En resumen, la intervención propuesta pretende resolver la organización y los requisitos de uso y actividad colegial aunando lo funcional y lo representativo. Los materiales, sistemas y acabados dispuestos respetan la nobleza del inmueble y favorecen su luminosidad interior, eliminando en lo posible las compartimentaciones y opacidades de intervenciones anteriores.

Obra: Rehabilitación Integral y Reforma de edificio para sede del Colegio Oficial de Farmacéuticos y dependencias del Colegio Oficial de Médicos de la provincia de A Coruña
Emplazamiento: c/Riego de Agua, nº 29, A Coruña, Galicia, España
Autores: AJ Arquitectos (Andrés Patiño Eirín, José Manuel Gallego Fernández)
Cliente: Colegio Oficial de Farmacéuticos de la Provincia de A Coruña/Colegio Oficial de Médicos de la Provincia de A Coruña
Dirección de Obra: AJ Arquitectos (Andrés Patiño Eirín, José Manuel Gallego Fernández)
Empresa Constructora: Arkivolta, S.L.
Año: Proyectos: 2009-2013 / Fin de Obra: 2013
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages

The building in which it is controlled is a building between dividing located in one of the zones more marcadamente typical of the city of To Corunna, since it is the represented one for both fronts for which it opens lights: the avenue of The Sea-coast and the street I Act rashly of Water (from the one that produces the access to herself).

Originated especially in the second half of the 19th century as bourgeois widening of the High City, the Neighborhood of the Fish market will save the space placed in the urban isthmus in which one agrees the city, and will be built forming one typical manzana in that the longitudinal dimension prevails over the width of the plots. With the passage of time, the buildings will happen to turn into the most emblematic image of galleries of the city, forming a set of indisputable architectural and environmental interest.

The building that occupies us, debtor of each and every of the mentioned characteristics, adds to the same ones an architectural design of his elements of great nobility, visible and valuable in his cornices, porches, galleries of wood, fascias, traces of arches and moldings, in his fronts to the streets of Water irrigation and The Sea-coast. The disposition triaxial of his hollows and gatherings is also frequent in real estate of the width that occupies us (on 6,80 meters).

The building, which construction dates back of the year 1870, with direction of Juan de Ciórraga’s works, develops in ground floor, in which the portal of access is located and great under accessible from the street I Act rashly of Water and from the porch of the avenue of The Sea-coast. The top floors (The First, The Second Third and Under cover) are destined at first to housings, and possess a similar structure, with gallery in his ends (exempting the first and second plant in the gathering to the street I Act rashly of Water). Of the year 1959 there proceeds the change of use and the first reform and extension (you plant Fourth, Fifth and Under cover) of the building of housings, for his adequacy to the offices and headquarters of the provincial College at the time of Doctors and of Pharmacists (later segregated in both current Colleges).

The special conditions of the building, which one finds in a very sensitive area of the city, and with a Level of Integral Protection, do that to the complexity of the actions of reform and adequacy contemplated there add the specific determinations foreseen in the protection regulation of the Special Plan of Protection and Interior Reform of the Ciudad Vieja and Pescadería.

The intervention on the building proposes the integral rehabilitation of the totality of the building, acting in the first phase with labors rehabilitadoras and recuperadoras of common elements as the portal, the box of stairs – elevators, the cover, forged of wood and of ceramics, the fronts and the court of the building (missing person and blocked up in the successive interventions that have taken place along the useful life of the building), at the time that it eliminates those executed actions that were spoiling the principal characteristics of the building. The reopening of the original court, it seeks to clear and to illuminate with natural light the central spaces of a few plants defined by the disproportion between his width and his bottom, at the time that it introduces a new area of visual interest in the interior. Those are respected and recover elements of patrimonial relevancy (stairs, mosaics, windows), integrating them in the actions and operations of recovery of the interior spaces. The project spreads particularly to the renovation of structural elements, since it are the reinforcement and the new execution of elements of the horizontal structure of the building, in the zones in ruinous condition.

During the execution of the works one proceeds to realize a restudy of the structure of the building, which returns with major precision that in the historical consulted documentation. The obtained differences are notable, since the observed reality indicates the presence and conviviality of different materials in the horizontal structure of the building.

It is estimated clearly as the intervention of the year 1959 he was contemplating the execution of the zone of stairs and elevator in forged ceramic and girders of reinforced concrete of singing in all the plants. With the above mentioned solution they execute the totality of the soils of the plant 1 ª, 5 ª and sobreático (in this case with forged of roof spaces and prefabricated semijoists), and the zone of the soil of the plant 2 ª between the stairs of access and the front towards the avenue of the Sea-coast. The rest of forged (soil of plant 2 ª towards Irrigation of Water, and the totality of the soils of the plants 3 ª and 4 ª – excluded the zones of access) present a structure of girders (plump trunks of chestnut-tree with little refine) and pontoons of wood, with entrevigado of paneling of wood, on which one arranges a slab of concrete lightly armed, and the terrazo in situ that constitutes the general pavement of the plants.

There exist areas and entire zones that need the select intense one of the structure amble (already be of wood or of concrete) that they do not suppose an increase of the weight of this one or of his thickness, at the time that there are respected the considerations inherent in a building of the protection degree as the one that occupies us. There concludes a good general condition of the structure horizontal amble, with the exception on behalf of forged of floor of the plant 2 ª towards Irrigation of Water, and of the areas of floor of bathrooms in the zones of forged of wood, which they need an action more drastic than the rest. Therefore, there spreads the intervention of the common zones to new areas, with diverse actions as:

Demolitions and demolitions of tabiquería, finished, false ceilings, screens, pavements and interior carpentries of each one of the plants of the building, staying the totality of the diaphanous plants.

Select, consolidation and reinforcement of areas of structure.

Execution of a new wrought compound of wood – concrete, composed by girders and pontoons of wood laminated of chestnut-tree, board of microlaminated wood and slab of reinforced concrete in the soil of the plant 2ª in Water irrigation, after be observing the evil been of this zone of wrought, affected up to compromising his stability.

Select of areas of soil of former bathrooms, in the zones of forged of wood, affected by the dampness and the wood-worm owed to water filterings.

Execution of new bathrooms, as well as from the closings and adjacent zones to step to the court of the building, recovered in every plant.

The following phases of the work enable dependences of the Doctors’ provincial College organized in the first two plants of the building, destined to uses explanatory and related to the meeting and the leisure. The rest of heights of the building corresponds to the headquarters of the Pharmacists’ provincial College, with uses of formation, administration, secretary, receipt of become a member of  association, presidency, room of meetings, laboratory, center of information of the medicine, files and offices of the college.

The most significant aspect and definitorio of the interior of the plants of the building it is the well-known disproportion between opposite to the streets towards those who open lights (6,50 m) and the bottom of the plot (38,00 m). This fact is very relevant at the moment of defining the dependences of the program, since it is considered very important to avoid the presence of opaque elements that prevent and prevent the step of the natural light towards the interior of the building. This question can be considered to be the leit motiv of the offer of action, which organizes the plants of the building with constructive elements or of furniture that they allow the step of the natural light without constructing opaque partitions (result of the reform and extension of the year 1959, which was organizing and distributing the existing plants remaining very dark the interior zones). The recovery of the original court of the building helps to illuminate areas that otherwise would present a more dark design.

Hereby there arises the idea of enclosing in volumes of transparent glass the elements of the program that need representation, compactness or segregation in his use (especially managerial offices), preventing his reading as blind elements. These boxes have a definition of materials in his false ceilings and pavements that it distinguishes them of the rest. Also a better efficiency is achieved in the laying of the facilities of air conditioning, allowing to effect a general air conditioning of the plants, at the time that there is obtained a regularization personalized in the individual offices. The rest of the areas is organized as an opened office, with cubicles for work separated by furniture racks with you disable opened that contribute to a spatial joint reading in each of the plants.

As for the general organization, the description of the program in every plant is the one that continues:

In the First Plant one arranges a zone of reading and Irrigation of Water is towards the street, and the room of exhibitions of the Doctors’ College towards the avenue of The Sea-coast. The room of exhibitions presents a definition that allows to estimate partly the structure amble of girders of concrete of singing, which stay partly at sight, coexisting with the new false ceilings foreseen (in plate of carton plaster identical with white), being in turn the support of a few explanatory mobile panels, and obtaining at the same time a major vertical clearance in the dependences.

In the Second Plant there are organized two rooms of multiple uses.

In the Third Plant there gets accommodated a classroom of formation and the zone of meetings of the room of meetings of the Pharmacists’ College, with an attached office. His disposition in this plant facilitates the most sporadic use, and improves the accessibility from the exterior without acceding to other more intimate areas of the college. The classroom of formation and the room of meetings present an analogous definition, which allows to estimate the structure amble of wood of the top floor, which stays at sight, treated and select, coexisting with the new false ceilings foreseen (already be in board of wood or in plate of carton plaster identical with white), obtaining a better expressiveness of the materials as new – existing opposition, and a major vertical clearance in the dependences. The area of formation is completed by a classroom of computer science that can join to the classroom of formation by means of the opening of a mobile acoustic partition.

In the Fourth Plant one arranges the receipt and the general control in a central zone, with offices in the ends of Water irrigation and av/Marina (in boxes of transparent glass since already it has been indicated), a transparent box that encloses the compact files of the department of secretary, and the rest of working places opened for the corridor and flanked by racks also opened. To his backs one organizes the system of storage of the offices, in the shape of groups of cupboards and low racks that cross longitudinally the dividing flank opposite to the core of elevator – stairs, crowned by a volume in whose interior the wired up ones of the desks locate the conduits of facilities, which they distribute across the false ceiling or the racks. Thus it is possible to save the scanty height of some points, due to the existence of girders of singing. The system of cupboards joins the patinillos of facilities formed in cupboards of the central zone, staying the design definite and organized of a joint and compact way (this organizational scheme repeats itself in all the plants, with major or minor extension).

The Fifth Plant is occupied by the Center of Information of the Medicine (CIM) and the Laboratory, both by opening light towards the terrace of Water irrigation, a new stairs of access to the plant Sobreático, necessary because the existing one does not fulfill the regulation (width of stairs, dimensions of fingerprints and you block), another transparent box that encloses the compact files of the billing department, and the rest of working places opened for the corridor and flanked by racks, with a design that repeats that of the fourth plant. Also one withdraws the front of anodized existing aluminium in the terrace of the av/Marina (improper in a catalogued and protected building), and is replaced with other one of carpentry of wood organized with the general paces of the existing gallery.

The Attic Plant is destined to the department of computer science, and is formed as an office opened (with racks and cupboards lower that those of the rest of plants not to overwhelm in excess, when zones exist with lower heights) with his ceiling defined by the inclination of the cover of the building. Also the general stores and a room are located for the IT servants.

Its deslizantes arrange two zones of modular compact metallic files, of mechanical operation on rails fixed in the pavement of industrial parquet in the plant 4ª and 5ª. The above mentioned rails support, in turn, in metallic supports anchored in a new horizontal substructure amble arranged the effect and composed by metallic profiles HEB rested on the dividing walls. The whole weight of the compact files is gathered in these new girders, not controlling therefore the existing structure in the behavior or functioning of the set not to overload the existing girders of concrete or wood.

As for the interior definition of the intervention, it comes needed by actions of retreat of materials of coating in zones of the dividing walls, making the stone of masonry disclosed of those, with operations of consolidation, cleanliness and treatments hidrofugante and antipowder. In the false ceilings, sight chooses to leave the structure of wood him of forged in some zones, composed by girders and pontoons of chestnut-tree, in very good condition, submitted to specific treatments. The conviviality and the contrast of the irregular textures of the wood and the stone with the new materials (glass, carton plaster identical with white, boards of wood, facilities of lighting, etc) helps to grant character to the action, making coexist current elements with the habitual preexistences in a building of the crossbeam of the one that occupies us.

In short, the proposed intervention tries to solve the organization and the requirements of use and collegiate activity uniting the functional thing and the representative thing. The materials, systems and ended ready they respect the nobility of the building and favor his interior luminosity, eliminating in the possible thing the compartimentaciones and opaquenesses of previous interventions.

Work: Integral Rehabilitation and Building reform for headquarters of the Pharmacists’ Official College and dependences of the Doctors’ Official College of the province of A Coruña
Location: c/Riego de Agua, nº 29, A Coruña, Galicia, Spain
Authors: AJ Arquitectos (Andrés Patiño Eirín, José Manuel Gallego Fernández)
Client: Colegio Oficial de Farmacéuticos de la Provincia de A Coruña/Colegio Oficial de Médicos de la Provincia de A Coruña
Direction of Work: AJ Arquitectos (Andrés Patiño Eirín, José Manuel Gallego Fernández)
Construction company: Arkivolta, S.L.
Year: Project: 2009-2013 / End of the work: 2013
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages

A edificación na que se intervén é un edificio entre medianeiras situado nunha das zonas máis marcadamente características da cidade da Coruña, como é a representada polas dúas frontes ás que abre luces: a avenida de La Marina e a rúa Riego de Auga (dende a que se produce o acceso).

Orixinado sobre todo na segunda metade do século XIX como ensanche burgués da Cidade Alta, o Barrio da Peixaría salvará o espazo situado no istmo urbano no que se asenta a cidade, e será edificado configurando un mazá característica no que prevalece a dimensión lonxitudinal sobre o ancho das parcelas. Co paso do tempo, as edificacións pasarán a converterse na imaxe de galerías máis emblemática da cidade, configurando un conxunto de indiscutible interese arquitectónico e ambiental.

A edificación que nos ocupa, debedora de todas e cada unha das características mencionadas, engade a estas un deseño arquitectónico dos seus elementos de gran nobreza, visible e apreciable nas súas cornixas, soportais, galerías de madeira, impostas, trazas de arcos e molduras, nas súas fachadas ás rúas de Rego de Auga e La Marina. A disposición triaxial dos seus ocos e alzados é tamén frecuente en inmobles do ancho que nos ocupa (sobre 6,80 metros).

O edificio, cuxa construción data do ano 1870, con dirección das obras de Juan de Ciórraga, desenvólvese en planta Baixa, na que se sitúan o portal de acceso e un grande baixo accesible dende a rúa Riego de Auga e dende o soportal da avenida de La Marina. As plantas superiores (Primeira, Segunda Terceira e Baixo cuberta) destínanse en principio a vivendas, e posúen unha estrutura similar, con galería nos seus extremos (exceptuando a planta primeira e segunda no alzado á rúa Riego de Auga). Do ano 1959 procede o cambio de uso e a primeira reforma e ampliación (plantas Cuarta, Quinta e Baixo cuberta) do edificio de vivendas, para a súa adecuación ás oficinas e sede do entón Colexio provincial de Médicos e de Farmacéuticos (posteriormente segregado nos dous Colexios actuais).

As especiais condicións da edificación, que se encontra nunha área moi sensible da cidade, e cun Nivel de Protección Integral, fan que á complexidade das actuacións de reforma e adecuación contempladas se lle sumen as determinacións específicas previstas na normativa de protección do Plan Especial de Protección e Reforma Interior da Cidade Vella e Peixaría.

A intervención sobre o edificio propón a rehabilitación integral da totalidade da edificación, actuando nunha primeira fase con labores rehabilitadoras e recuperadoras de elementos comúns como o portal, a caixa de escaleiras-ascensor, a cuberta, os forxados de madeira e de cerámica, as fachadas e o patio do inmoble (desaparecido e cegado nas sucesivas intervencións que tiveron lugar ao longo da vida útil do edificio), ao tempo que elimina aquelas actuacións executadas que desvirtuaban as características principais da edificación. A reapertura do patio orixinal, busca desconxestionar e iluminar con luz natural os espazos centrais dunhas plantas definidas pola desproporción entre a súa anchura e o seu fondo, ao tempo que introduce un novo foco de interese visual no interior. Respéctanse e recuperan aqueles elementos de relevancia patrimonial (escaleira, mosaicos, vidreiras), integrándoos nas actuacións e operacións de recuperación dos espazos interiores. O proxecto esténdese particularmente á renovación de elementos estruturais, como son o reforzo e a nova execución de elementos da estrutura horizontal do inmoble, nas zonas en estado ruinoso.

Durante a execución das obras procédese a realizar un reestudo da estrutura do edificio, que se restitúe con maior precisión que na documentación histórica consultada. As diferenzas obtidas son notables, posto que a realidade observada indica a presenza e convivencia de diferentes materiais na estrutura horizontal do edificio.

Apréciase claramente como a intervención do ano 1959 contemplaba a execución da zona de escaleira e ascensor en forxado cerámico e vigas de formigón armado de canto en todas as plantas. Coa devandita solución execútanse a totalidade dos chans da planta 1ª, 5ª e sobreático (neste caso con forxado de bovedillas e semiviguetas prefabricadas), e a zona do chan da planta 2ª entre a escaleira de acceso e a fachada cara á avenida da Mariña. O resto de forxados (chan de planta 2º cara a Rego de Auga, e a totalidade dos chans das plantas 3ª e 4ª-excluídas as zonas de acceso) presentan unha estrutura de vigas (madeiros repoludos de castaño con pouco desbaste) e pontóns de madeira, con entrevigado de tarima de madeira, sobre o que se dispón unha lousa de formigón lixeiramente armado, e o terrazo in situ que constitúe o pavimento xeral das plantas.

Existen áreas e zonas enteiras que requiren un saneado intenso da estrutura portante (xa sexa de madeira ou de formigón) que non supoñan un incremento do peso desta ou do seu espesor, ao tempo que se respecten as consideracións inherentes a un edificio do grao de protección como o que nos ocupa. Conclúese un bo estado xeral da estrutura portante horizontal, coa excepción de parte do forxado de piso da planta 2ª cara a Rego de Auga, e das áreas de piso de aseos nas zonas de forxado de madeira, que requiren unha actuación máis drástica que o resto. Polo tanto, esténdese a intervención das zonas comúns a novas áreas, con actuacións diversas como:

Derrubamentos e demolicións de tabiquería, rematados, falsos teitos, biombos, pavimentos e carpintarías interiores de cada unha das plantas da edificación, quedando a totalidade das plantas diáfanas.

Saneado, consolidación e reforzo de áreas de estrutura.

Execución dun novo forxado mixto de madeira-formigón, composto por vigas e pontóns de madeira laminada de castaño, taboleiro de madeira microlaminada e lousa de formigón armado no chan da planta 2ª en Rego de Auga, tras observarse o mal estado desta zona de forxado, afectado ata comprometer a súa estabilidade.

Saneado de áreas de chan de antigos aseos, nas zonas de forxado de madeira, afectados pola humidade e a couza, debidas a filtracións de auga.

Execución de novos aseos, así como dos cerramentos e zonas de paso lindantes ao patio da edificación, recuperado en cada planta.

As seguintes fases da obra habilitan dependencias do Colexio provincial de Médicas organizadas nas dúas primeiras plantas do edificio, destinadas a usos expositivos e relacionados coa reunión e o ocio. O resto de alturas do inmoble corresponde á sede do Colexio provincial de Farmacéuticos, con usos de formación, administración, secretaría, recepción de colexiados, presidencia, sala de xuntas, laboratorio, centro de información do medicamento, arquivos e oficinas do colexio.

O aspecto máis significativo e definitorio do interior das plantas do edificio é a notoria desproporción entre o fronte ás rúas cara ás que abren luces (6,50 m) e o fondo da parcela (38,00 m). Este feito é moi relevante á hora de definir as dependencias do programa, posto que se considera moi importante evitar a presenza de elementos opacos que impida e obstaculice o paso da luz natural cara ao interior da edificación. Esta cuestión pode considerarse como o leit motiv da proposta de actuación, que organiza as plantas do edificio con elementos construtivos ou de mobiliario que permiten o paso da luz natural sen construír tabiques opacos (resultado da reforma e ampliación do ano 1959, que organizaba e distribuía as plantas existentes quedando moi escuras as zonas interiores). A recuperación do patio orixinal da edificación contribúe a iluminar áreas que doutro xeito presentarían un deseño máis lóbrego.

Deste xeito xorde a idea de encerrar en volumes de vidro transparente os elementos do programa que requiren representación, compactidade ou segregación no seu uso (sobre todo despachos directivos), impedindo a súa lectura como elementos cegos. Estas caixas teñen unha definición de materiais nos seus falsos teitos e pavimentos que as singulariza do resto. Tamén se logra unha mellor eficacia no tendido das instalacións de climatización, permitindo efectuar unha climatización xeral das plantas, ao tempo que se consegue unha regularización personalizada nos despachos individuais. O resto das áreas organízase como unha oficina aberta, con cubículos para traballo separados por mobles estantes con andeis abertos que contribúen a unha lectura espacial conxunta en cada unha das plantas.

En canto á organización xeral, a descrición do programa en cada planta é a que segue:

Na Planta Primeira disponse unha zona de lectura e estar cara á rúa Riego de Auga, e a sala de exposicións do Colexio de Médicos cara á avenida de La Marina. A sala de exposicións presenta unha definición que permite apreciar en parte a estrutura portante de vigas de formigón de canto, que quedan en parte á vista, convivindo cos novos falsos teitos previstos (en placa de cartón xeso pintado de branco), sendo á súa vez o soporte duns paneis expositivos móbiles, e conseguindo ao mesmo tempo unha maior altura libre nas dependencias.

Na Planta Segunda organízanse dúas salas de usos múltiples.

Na Planta Terceira acomódase unha aula de formación e a zona de reunións da sala de xuntas do Colexio de Farmacéuticos, cun despacho anexo. A súa disposición nesta planta facilita o uso máis esporádico, e mellora a accesibilidade dende o exterior sen acceder a outras áreas máis íntimas do colexio. A aula de formación e a sala de reunións presentan unha definición análoga, que permite apreciar a estrutura portante de madeira do piso superior, que queda á vista, tratada e saneada, convivindo cos novos falsos teitos previstos (xa sexa en taboleiro de madeira ou en placa de cartón xeso pintado de branco), conseguindo unha mellor expresividade dos materiais como oposición novo-existente, e unha maior altura libre nas dependencias. A área de formación complétase cunha aula de informática que se pode incorporar á aula de formación mediante a apertura dun tabique móbil acústico.

Na Planta Cuarta disponse a recepción e o control xeral nunha zona central, con despachos nos extremos de Rego de Auga e av/Mariña (en caixas de vidro transparente como xa se indicou), unha caixa transparente que encerra os arquivos compactos do departamento de secretaría, e o resto de postos de traballo abertos ao corredor e flanqueados por estantes tamén abertos. Ás súas costas organízase o sistema de almacenaxe das oficinas, en forma de agrupacións de armarios e estantes baixos que percorren lonxitudinalmente o flanco medianeiro oposto ao núcleo de ascensor-escaleira, coroadas por un volume en cuxo interior se sitúan os condutos de instalacións, que distribúen a través do falso teito ou dos estantes, os cableados das mesas de traballo. Deste modo pódese salvar a escasa altura dalgúns puntos, debido á existencia de vigas de canto. O sistema de armarios únese aos patinillos de instalacións configurados en armarios da zona central, quedando o deseño definido e organizado de modo conxunto e compacto (este esquema organizativo repítese en todas as plantas, con maior ou menor extensión).

A Planta Quinta está ocupada polo Centro de Información do Medicamento (CIM) e o Laboratorio, ambos os dous con apertura de luces cara á terraza de Rego de Auga, unha nova escaleira de acceso á planta Sobreático, necesaria porque a existente non cumpre a normativa (ancho de escaleira, dimensións de pegadas e tabicas), outra caixa transparente que encerra os arquivos compactos do departamento de facturación, e o resto de postos de traballo abertos ao corredor e flanqueados por estantes, cun deseño que repite o da planta cuarta. Tamén se retira a fachada de aluminio anodizado existente na terraza da av/Mariña (impropia nun edificio catalogado e protexido), e substitúese por outra de carpintaría de madeira organizada cos ritmos xerais da galería existente.

A Planta Sobreático destínase ao departamento de informática, e configúrase como unha oficina aberta (con estantes e armarios máis baixos que os do resto de plantas para non sufocar en exceso, ao existir zonas con alturas máis baixas) co seu teito definido pola inclinación da cuberta da edificación. Tamén se sitúan os almacéns xerais e un cuarto para os servidores informáticos.

Dispóñense dúas zonas de arquivos modulares compactos metálicos deslizantes, de accionamento mecánico sobre raís encaixados no pavimento de parqué industrial na planta 4ª e 5ª. Os devanditos raís apoian, á súa vez, en soportes metálicos ancorados nunha nova subestrutura horizontal portante disposta para o efecto e composta por perfís metálicos HEB apoiados nos muros medianeiros. Todo o peso dos arquivos compactos se recolle nestas novas vigas, non intervindo polo tanto a estrutura existente no comportamento ou funcionamento do conxunto para non sobrecargar as vigas de formigón ou madeira existentes.

En canto á definición interior da intervención, vén precisada por actuacións de retirada de materiais de revestimento en zonas dos muros medianeiros, deixando descuberta a pedra de cachotaría daqueles, con operacións de consolidación, limpeza e tratamentos hidrofugante e antipo. Nos falsos teitos, óptase por deixar vista a estrutura de madeira dos forxados nalgunhas zonas, composta por vigas e pontóns de castaño, en moi bo estado, sometidas a tratamentos específicos. A convivencia e o contraste das texturas irregulares da madeira e a pedra cos novos materiais (vidro, cartón xeso pintado de branco, taboleiros de madeira, instalacións de iluminación, etc) contribúe a outorgar carácter á actuación, facendo convivir elementos actuais coas preexistencias habituais nun edificio da soleira do que nos ocupa.

En resumo, a intervención proposta pretende resolver a organización e os requisitos de uso e actividade colexial xuntando o funcional e o representativo. Os materiais, sistemas e acabados dispostos respectan a nobreza do inmoble e favorecen a súa luminosidade interior, eliminando no posible as compartimentacións e opacidades de intervencións anteriores.

Obra: Rehabilitación Integral e Reforma de edificio para sede do Colexio Oficial de Farmacéuticos e dependencias do Colexio Oficial de Médicos da provincia de A Coruña
Emprazamento: c/Riego de Agua, nº 29, A Coruña, Galicia, España
Autores: AJ Arquitectos (Andrés Patiño Eirín, José Manuel Gallego Fernández)
Cliente: Colexio Oficial de Farmacéuticos da Provincia de A Coruña/Colexio Oficial de Médicos da Provincia de A Coruña
Dirección de Obra: AJ Arquitectos (Andrés Patiño Eirín, José Manuel Gallego Fernández)
Empresa Constructora: Arkivolta, S.L.
Ano: Proxectos: 2009-2013 / Fin de Obra: 2013
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages

Andrés Fenández-Albalat Lois, ArquitectoAndrés Fenández-Albalat Lois, ArquitectoAndrés Fenández-Albalat Lois, Architect

2

El martes 20 de enero se inauguró en la sala de exposiciones de la Delegación del COAG en A Coruña la exposición, Andrés Fenández-Albalat Lois, Arquitecto. La muestra, abierta hasta el 20 de febrero, es la primera exposición del arquitecto coruñés y recoge material de su archivo, planos originales, dibujos, fotografías y demás documentos de tres de sus obras: la fábrica de Sargadelos en Cervo, 50 viviendas subvencionadas en Fontán-Sada y el Núcleo parroquial de San Fernando en Santiago de Compostela.

Es la tercera exposición dedicada a la revisión del material original procedente del archivo de distintos arquitectos gallegos que realizamos y comisariamos dentro del espacio del COAG A CORUÑA. Esta serie de exposiciones comenzó con un recuerdo dedicado a Carlos Meijide revisitando sus proyectos de viviendas, principalmente del edificio Trébol, y continuó con la exposición de los proyectos del Mercado de Santa Lucia y del Museo de Arte Sacra, ambas en A Coruña, obra de Manuel Gallego.

Andrés Fenández-Albalat Lois, Arquitecto
20 de enero / 20 de febrero de 2015
Delegación del COAG
c/ Federico Tapia, nº64, A Coruña, Galicia, España

O martes 20 de xaneiro inaugurouse na sala de exposicións da Delegación do COAG na Coruña a exposición, Andrés Fenández-Albalat Lois, Arquitecto. A mostra, aberta ata o 20 de febreiro, é a primeira exposición do arquitecto coruñés e recolle material do seu arquivo, planos orixinais, debuxos, fotografías e demais documentos de tres das súas obras: a fábrica de Sargadelos en Cervo, 50 vivendas subvencionadas en Fontán-Sada e o Núcleo parroquial de San Fernando en Santiago de Compostela.

É a terceira exposición dedicada á revisión do material orixinal procedente do arquivo de distintos arquitectos galegos que realizamos e comisariamos dentro do espazo do COAG A CORUÑA. Esta serie de exposicións comezou cun recordo dedicado a Carlos Meijide revisitando os seus proxectos de vivendas, principalmente do edificio Trevo, e continuou coa exposición dos proxectos do Mercado de Santa Lucia e do Museo de Arte Sacra, ambas as dúas na Coruña, obra de Manuel Gallego.

Andrés Fenández-Albalat Lois, Arquitecto

20 de xaneiro / 20 de febreiro de 2015

Delegación do COAG

c/ Federico Tapia, nº64, A Coruña, Galicia, España

On Tuesday, the 20th of January the exhibition is inaugurated in the room of exhibitions of the Delegation of the COAG in A Coruña, Andrés Fenández-Albalat Lois, Architect. The sample, opened until February 20, is the first exhibition of the architect native of Corunna and gathers material of his file, original planes, drawings, photographies and other documents of three of his works: Sargadelos’s factory in Cervo, 50 housings subsidized in Fontán-Sada and San Fernando’s parochial Core in Santiago de Compostela.

It is the third exhibition dedicated to the review of the original material proceeding from the file of different Galician architects that we realize and comisariamos inside the space of the COAG A CORUÑA. This series of exhibitions began with a recollection dedicated to Carlos Meijide re-visiting his projects of housings, principally of the building Clover, and it continued with the exhibition of the projects of the Market of Holy Shiny and of the Museum of Sacred Art, both in To Corunna, Manuel Gallego’s work.

Andrés Fenández-Albalat Lois, Architect

20 de enero / 20 de febrero de 2015

Delegation of the COAG

c/ Federico Tapia, nº64, A Coruña, Galicia, Spain

Designing the futureDesigning the futureDesigning the future

Designing the future es una revista para estudiantes de arquitectura, arquitectos y también para amantes del arte y el diseño.  DTF magazine recopila PFCs de diferentes escuelas españolas para explicárselos a nuestros lectores.

En esta revista, mostramos cómo dibujar un PFC con muchos trucos y consejos. Se explican de una manera gráfica y técnica para una comprensión global del proyecto arquitectónico. Cada revista contiene 12 proyectos diseñados por jóvenes arquitectos españoles, resumidos en 4 páginas y descargables en la web, con un total de 10 a 14 láminas en formato A1.

También en cada página se describe el proyecto según 3 iconos: Bombilla, Info y Plumillas.

Así mismo, la revista contiene diferentes secciones como pueden ser:

· ARQUITECTO INVITADO. Un arquitecto del mundo docente introduce la revista.
· ARQUITECTOS POR EL MUNDO. Entrevistamos a un arquitecto español en el extranjero.
· ARQUITECTURAS TANGENTES. Arquitectos que se dedican a artes tangentes a la arquitectura
· TECNICADS. Trucos Tutoriales y Técnicas.

Designing the future é unha revista para estudantes de arquitectura, arquitectos e tamén para amantes da arte e o deseño. DTF magazine recopila PFCs de diferentes escolas españolas para explicárllelos aos nosos lectores.

Nesta revista, mostramos como debuxar un PFC con moitos trucos e consellos. Explícanse dun xeito gráfico e técnico para unha comprensión global do proxecto arquitectónico. Cada revista contén 12 proxectos deseñados por novos arquitectos españois, resumidos en 4 páxinas e descargables na web, cun total de 10 a 14 láminas en formato A1.

Tamén en cada páxina se describe o proxecto segundo 3 iconas: Lámpada, Información e Plumiñas.

Así mesmo, a revista contén diferentes s seccións como poden ser:

· ARQUITECTO INVITADO. Un arquitecto do mundo docente introduce a revista.

· ARQUITECTOS POLO MUNDO. Entrevistamos un arquitecto español no estranxeiro.

· ARQUITECTURAS TANXENTES. Arquitectos que se dedican a artes tanxentes á arquitectura

· TECNICADS. Trucos Titoriais e Técnicas.

Designing the future is a magazine for students of architecture, architects and also for lovers of the art and the design. DTF magazine compiles PFCs of different Spanish schools they to be explained to our readers.

In this magazine, we show how to draw a PFC with many tricks and advices. They explain in a graphical and technical way for a global comprehension of the architectural project. Every magazine contains 12 projects designed by young Spanish architects, summarized in 4 pages and downloadable in the web, with a total from 10 to 14 sheets in format A1.

Also in every page the project is described according to 3 icons: Bulb, Info and Nibs.

Likewise, the magazine contains different sections since they can be::

· INVITED ARCHITECT. An architect of the educational world introduces the magazine.

· ARCHITECTS FOR THE WORLD. We interview a Spanish architect abroad.

· TANGENT ARCHITECTURES. Architects who devote themselves to tangent arts to the architecture

· TECNICADS. Tricks Tutoriales and Technologies.

EuropeanaEuropeanaEuropeana

Europeana es la biblioteca digital europea, de acceso libre, cuyo prototipo comenzó a funcionar el 20 de noviembre de 2008,1 que reúne contribuciones ya digitalizadas de reconocidas instituciones culturales de los 28 Estados miembros de la Unión Europea. Sus fondos incluyen libros, películas, pinturas, periódicos, archivos sonoros, mapas, manuscritos y otros archivos.

Desde el punto de vista técnico, Europeana es el portal del patrimonio cultural europeo que comenzó con dos millones de objetos digitales y cuya colección alcanzó los 29 millones de documentos2 en el año 2013, aportados por unas 2.300 instituciones formadas por Bibliotecas, Archivos, Galerías y Museos. La colección está formada por una gran variedad de documentos de 45 idiomas: libros, periódicos, revistas, cartas, diarios, documentos de archivo, cuadros, pinturas, mapas, dibujos, fotografías, música, tradición oral grabada, emisiones de radio, películas y otros programas televisivos.

“La app —que se puede bajar via iTunes o Google Play— está preparada para tabletas —todavía no para smarthphones, pero es cuestión de días—, cargados con sistemas Apple o Android, tiene código abierto para que cualquiera pueda reutilizar la aplicación o modificarla [alojado en esta wiki] y viene con una interfaz traducida a siete idiomas (español, inglés, alemán, francés, holandés, búlgaro y sueco). Las imágenes pueden ser utilizadas libremente, incluso con fines de lucro, en proyectos, trabajos de investigación, blogs personales y todo el amplio etcétera que al usuario se le ocurra.”

La app permite el acceso a 17 colecciones de museos e instituciones culturales de países europeos, entre ellos cinco de España, la nación que más material aporta. La interfaz de la aplicación está traducida a siete idiomas. Todas las imágenes, entre ellas obras de arte y colecciones de fotos antiguas, son de uso público sin restricciones. Pueden ser utilizadas con fines comerciales (…).

¿Qué es la Red Europeana?

La Red Europeana es un foro abierto a expertos de toda Europa: desde proveedores de contenido y agregadores de todos los dominios aproveedores de conocimiento técnico, legal y estratégico y lasindustrias creativas. Este foro representa y refleja la diversidad de Europeana y ofrece a sus miembros la oportunidad de expresar sus puntos de vista.

La Red Europeana está unida por una misión común:

‘trabajar juntos para mejorar el acceso al patrimonio cultural europeo de una manera sostenible y equilibrada”.

Reúne a todos los profesionales que tienen un interés activo en Europeana con el objetivo de asegurar un diálogo efectivo entre los proveedores de datos y otros contribuyentes al espacio de información europeo, la Fundación y la Oficina, a nivel estratégico y práctico.

Fuente: wikipedia + 20minutos

Europeana is the digital European library, of free access, which prototype began to work on November 20 of 2008,1 that it assembles contributions already digitized of recognized cultural institutions of 28 members states of the European Union. His funds include books, movies, paintings, newspapers, sonorous files, maps, manuscript and other files.

From the technical point of view, Europedestal is the portal of the cultural European heritage that began with two million digital objects and which collection reached 29 millions of documentos2 in the year 2013, contributed by approximately 2.300 institutions formed by Libraries, Files, Galleries and Museums. The collection is formed by a great variety of documents of 45 languages: books, newspapers, magazines, letters, diaries, archival documents, pictures, paintings, maps, drawings, photographies, music, oral engraved tradition, radio broadcasts, movies and other television programs.

La app —que se puede bajar via iTunes o Google Play— está preparada para tabletas —todavía no para smarthphones, pero es cuestión de días—, cargados con sistemas Apple o Android, tiene código abierto para que cualquiera pueda reutilizar la aplicación o modificarla [alojado en esta wiki] y viene con una interfaz traducida a siete idiomas (español, inglés, alemán, francés, holandés, búlgaro y sueco). Las imágenes pueden ser utilizadas libremente, incluso con fines de lucro, en proyectos, trabajos de investigación, blogs personales y todo el amplio etcétera que al usuario se le ocurra.

The app allows the access to 17 collections of museums and cultural institutions of European countries, between them five of Spain, the nation that more material reaches. The interface of the application is translated into seven languages. All the images, between them works of art and collections of ancient photos, are of public use without restrictions. They can be used by commercial ends (…).

What is the Network Europedestal?

The Network Europedestal is a forum opened experts of the whole Europe: from suppliers of content and agregadores of all the domains aproveedores of technical, legal and strategic knowledge and lasindustrias creative. This forum represents and reflects the diversity of Europedestal and offers to his members the opportunity to express his points of view.

The Network Europedestal is joined by a common mission:

‘Working together to improve the access to the cultural European heritage of a sustainable and balanced way”.

It assembles all the professionals who have an active interest in Europedestal with the aim to assure an effective dialog between the suppliers of information and other contributors to the European space of information, the Foundation and the Office, strategic and practical level.

Source: wikipedia + 20minutos

Europeana é a biblioteca dixital europea, de acceso libre, cuxo prototipo comezou a funcionar o 20 de novembro de 2008,1 que reúne contribucións xa dixitalizadas de recoñecidas institucións culturais dos 28 Estados membros da Unión Europea. Os seus fondos inclúen libros, películas, pinturas, periódicos, arquivos sonoros, mapas, manuscritos e outros arquivos.

Dende o punto de vista técnico, Europeaña é o portal do patrimonio cultural europeo que comezou con dous millóns de obxectos dixitais e cuxa colección alcanzou os 29 millóns de documentos2 no ano 2013, achegados por unhas 2.300 institucións formadas por Bibliotecas, Arquivos, Galerías e Museos. A colección está formada por unha gran variedade de documentos de 45 idiomas: libros, xornais, revistas, cartas, diarios, documentos de arquivo, cadros, pinturas, mapas, debuxos, fotografías, música, tradición oral gravada, emisións de raio, películas e outros programas televisivos.

“A app -que se pode baixar via iTunes ou Google Play- está preparada para comprimidos -aínda non para smarthphones, pero é cuestión de días-, cargados con sistemas Apple ou Android, ten código aberto para que calquera poida reutilizar a aplicación ou modificala [aloxado nesta wiki] e vén cunha interface traducida a sete idiomas (español, inglés, alemán, francés, holandés, búlgaro e sueco). As imaxes poden ser utilizadas libremente, mesmo con fins de lucro, en proxectos, traballos de investigación, blogs persoais e todo o amplo etcétera que ao usuario se lle ocorra.”

A app permite o acceso a 17 coleccións de museos e institucións culturais de países europeos, entre eles cinco de España, a nación que máis material achega. A interface da aplicación está traducida a sete idiomas. Todas as imaxes, entre elas obras de arte e coleccións de fotos antigas, son de uso público sen restricións. Poden ser utilizadas con fins comerciais (…).

¿Que é a Rede Europeana?

A Rede Europeana é un foro aberto a expertos de toda Europa: dende provedores de contido e agregadores de todos os dominios aproveedores de coñecemento técnico, legal e estratéxico e lasindustrias creativas. Este foro representa e reflicte a diversidade de Europeana e ofrece aos seus membros a oportunidade de expresar os seus puntos de vista.

A Rede Europeaña está unida por unha misión común:

‘traballar xuntos para mellorar o acceso ao patrimonio cultural europeo» «dun xeito sostible e equilibrada”.

Reúne a todos os profesionais que teñen un interese activo en Europeaña co obxectivo de asegurar un diálogo efectivo entre os provedores de datos e outros contribuíntes ao espazo de información europeo, a Fundación e a Oficina, a nivel estratéxico e práctico.

Fonte: wikipedia + 20minutos

La ESARQ-UIC y Roca organizan un ciclo de conferencias sobre la igualdad y el desarrollo en el mundo de la arquitecturaA ESARQ-UIC e Rocha organizan un ciclo de conferencias sobre a igualdade e o desenvolvemento no mundo da arquitecturaThe ESARQ-UIC and Roca organize a cycle of conferences on the equality and the development in the world of the architecture

0

Expertos y ONG del ámbito del desarrollo dialogarán con profesores del Master of International Cooperation in Sustainable Emergency Architecture de la ESARQ-UIC sobre los problemas que derivan de la práctica de la arquitectura y el diseño. El ciclo arranca el día 22 de enero a las 19.00h en el Roca Barcelona Gallery con la participación de Nathaniel Corum (Architecture for Humanity).

El ciclo, que se realizará en inglés como idioma vehicular, arranca el día 22 de enero a las 19.00 h con la participación de Nathaniel Corum (Architecture for Humanity) que dialogará con la codirectora del Master of International Cooperation in Sustainable Emergency Architecture, Carmen Mendoza. Nacido en Boston, el arquitecto Nathaniel Corum proporciona, a través de Architecture for Humanity, soluciones arquitectónicas a las crisis humanitarias y presta servicio a las comunidades necesitadas. Algunas de sus actuaciones han sido tras el tsunami de Japón, las inundaciones de Río de Janeiro (Brasil) o los terremotos de Christchurch (Nueva Zelanda) y Port-au-Prince (Haití).

El ciclo se desarrollará en formato de conversaciones entre dos expertos y pretende fomentar el debate sobre los problemas que derivan de la práctica de la arquitectura y el diseño, especialmente en el ámbito del desarrollo y en la construcción de ciudades.

La rápida urbanización ha provocado problemas a gran escala que suponen grandes retos y oportunidades en la consecución de un futuro más justo y sostenible. El desarrollo urbano sostenible, los efectos de la migración masiva en las ciudades, la participación de la comunidad, la reducción de los riesgos de catástrofe y las respuestas ante éstas son factores clave que aborda el máster y que pretenden trasladarse ahora no solo a profesionales de la arquitectura, sino también a la opinión pública a través de este formato.

En estas conversaciones, se emparejará un invitado especial de reputadas agencias y ONG del ámbito del desarrollo con uno de los profesores de la ESARQ de la UIC. Este profesor de la ESARQ será el encargado de dirigir la entrevista y fomentar un diálogo animado que conduzca a un debate en el que el público también podrá participar.

De enero a abril, la Roca Barcelona Gallery acogerá una conferencia al mes, siempre a las 19.00 h. Tras la sesión del próximo 22 de enero, el ciclo se completará con las siguientes sesiones:

El 10 febrero intervendrá Dan Lewis (UN- HABITAT, Urban Resilience Institute), acompañado del profesor Hug March. El canadiense Dan Lewis cuenta con más de 30 años de experiencia en el trabajo humanitario y de desarrollo. Actualmente, administra la cartera mundial de UN-HABITAT para hacer frente a los impactos de los conflictos políticos y los desastres naturales en África, Oriente Medio, Sur y Sudeste de Asia, el Pacífico Sur, América del Norte y América del Sur.

El 26 de marzo será el turno de Susana Oliver (World Vision), junto con el profesor y arquitecto Emilio Hormias. Esta tercera sesión cuenta con el apoyo de la Fundación We Are Water. Susana Oliver dirige el departamento de proyectos de World Vision, organización internacional cristiana que, desde 1950, trabaja por los niños y las familias más pobres. Está presente en 98 países y, gracias a la ayuda de las personas que apoyan a la organización como padrinos, socios o donantes, ofrecen ayuda a más de 4 millones de niños en todo el mundo.

El ciclo se cierra el 21 de abril con Teddy Cruz (Center for Urban Ecologies), acompañado del arquitecto y crítico de arquitectura Fredy Massad. Teddy Cruz es arquitecto, de origen guatemalteco y profesor de urbanismo en la Universidad de California en San Diego. Su investigación se ha centrado en las particularidades del urbanismo y la arquitectura de la frontera entre México y Estados Unidos. Ha sido reconocido con varios premios internacionales, entre ellos el Premio de Arquitectura de la Academia de las Artes y las Letras de Nueva York y su nominación por la revista “Fast Company” como uno de los 50 diseñadores más influyentes de Estados Unidos.

+ info

Expertos e ONG do ámbito do desenvolvemento dialogarán con profesores do Máster of International Cooperation in Sustainable Emergency Architecture da ESARQ-UIC sobre os problemas que derivan da práctica da arquitectura e o deseño. O ciclo arranca o día 22 de xaneiro ás 19.00 h no Rocha Barcelona Gallery coa participación de Nathaniel Corum (Architecture for Humanity).

O ciclo, que se realizará en inglés como idioma vehicular, arranca o día 22 de xaneiro ás 19.00 h coa participación de Nathaniel Corum (Architecture for Humanity) que dialogará coa codirectora do Máster of International Cooperation in Sustainable Emergency Architecture, Carmen Mendoza. Nacido en Boston, o arquitecto Nathaniel Corum proporciona, a través de Architecture for Humanity, solucións arquitectónicas ás crises humanitarias e presta servizo ás comunidades necesitadas. Algunhas das súas actuacións foron tras o tsunami de Xapón, as inundacións de Río de Janeiro (Brasil) ou os terremotos de Christchurch (Nova Zelandia) e Port-au-Prince (Haití).

O ciclo desenvolverase en formato de conversacións entre dous expertos e pretende fomentar o debate sobre os problemas que derivan da práctica da arquitectura e o deseño, especialmente no ámbito do desenvolvemento e na construción de cidades.

A rápida urbanización provocou problemas a grande escala que supoñen grandes retos e oportunidades na consecución dun futuro máis xusto e sostible. O desenvolvemento urbano sostible, os efectos da migración masiva nas cidades, a participación da comunidade, a redución dos riscos de catástrofe e as respostas ante estas son factores clave que aborda o máster e que pretenden trasladarse agora non só a profesionais da arquitectura, senón tamén á opinión pública a través deste formato.

Nestas conversacións, emparellarase un convidado especial de reputadas axencias e ONG do ámbito do desenvolvemento cun dos profesores da ESARQ da UIC. Este profesor da ESARQ será o encargado de dirixir a entrevista e fomentar un diálogo animado que conduza a un debate no que o público tamén poderá participar.

De xaneiro a abril, a Rocha Barcelona Gallery acollerá unha conferencia ao mes, sempre ás 19.00 h. Tras a sesión do próximo 22 de xaneiro, o ciclo completarase coas seguintes sesións:

O 10 febreiro intervirá Dan Lewis (UN- HÁBITAT, Urban Resilience Institute), acompañado do profesor Hug March. O canadense Dan Lewis conta con máis de 30 anos de experiencia no traballo humanitario e de desenvolvemento. Actualmente, administra a carteira mundial dun-HÁBITAT para facer fronte aos impactos dos conflitos políticos e os desastres naturais en África, Oriente Medio, Sur e Sueste de Asia, o Pacífico Sur, América do Norte e América do Sur.

O 26 de marzo será a quenda de Susana Oliver (World Vision), xunto co profesor e arquitecto Emilio Hormias. Esta terceira sesión conta co apoio da Fundación We Are Water. Susana Oliver dirixe o departamento de proxectos de World Vision, organización internacional cristiá que, dende 1950, traballa polos nenos e as familias máis pobres. Está presente en 98 países e, grazas á axuda das persoas que apoian á organización como padriños, socios ou doadores, ofrecen axuda a máis de 4 millóns de nenos en todo o mundo.

O ciclo péchase o 21 de abril con Teddy Cruz (Center for Urban Ecologies), acompañado do arquitecto e crítico de arquitectura Fredy Massad. Teddy Cruz é arquitecto, de orixe guatemalteca e profesor de urbanismo na Universidade de California en San Diego. A súa investigación centrouse nas particularidades do urbanismo e a arquitectura da fronteira entre México e Estados Unidos. Foi recoñecido con varios premios internacionais, entre eles o Premio de Arquitectura da Academia das Artes e as Letras de Nova York e a súa nominación pola revista «Fast Company» como un dos 50 deseñadores máis influentes de Estados Unidos.

+ info

Experts and NGO of the area of the development will compose in a dialogue with teachers of the Master of International Cooperation in Sustainable Emergency Architecture of the ESARQ-UIC on the problems that derive from the practice of the architecture and the design. The cycle starts on January 22 to them 19.00h in the Roca Barcelona Gallery with Nathaniel Corum’s participation (Architecture for Humanity).

The cycle, which will be realized in English as traffic language, starts on January 22 the 19.00 h with Nathaniel Corum’s participation (Architecture for Humanity) that there will compose in a dialogue with the joint manager of the Master of International Cooperation in Sustainable Emergency Architecture, Carmen Mendoza. Born in Boston, the architect Nathaniel Corum provides, across Architecture for Humanity, architectural solutions to the humanitarian crises and gives service to the needy communities. Some of his actions have been after the tsunami of Japan, the floods of Rio de Janeiro (Brazil) or Christchurch’s earthquakes (New Zealand) and Port-au-Prince (Haiti).

The cycle will develop in format of conversations between two experts and it tries to promote the debate on the problems that derive from the practice of the architecture and the design, specially in the area of the development and in the construction of cities.

The rapid urbanization has provoked large-scale problems that suppose big challenges and opportunities in the attainment of the most just and sustainable future. The urban sustainable development, the effects of the massive migration in the cities, the participation of the community, the reduction of the risks of catastrophe and the answers before these are key factors that the máster approaches and that try to move now not only to professionals of the architecture, but also to the public opinion across this format.

In these conversations, there will pair off a special guest of renowned agencies and ONG of the area of the development with one of the teachers of the ESARQ of the UIC. This teacher of the ESARQ will be the manager of directing the interview and promoting an animated dialog that he leads to a debate in which the public also will be able to take part.

From January to April, the Roca Barcelona Gallery will receive a conference a month, always to the 19.00 h. After the session of next January 22, the cycle will be completed by the following meetings:

On February 10 there will intervene Dan Lewis (UN-HABITAT, Urban Resilience Institute), accompanied of the teacher Hug March. The Canadian Dan Lewis counts with more than 30 years of experience in the humanitarian work and of development. Nowadays, he administers the world portfolio of UN-HABITAT to face to the impacts of the political conflicts and the natural disasters in Africa, Middle East, South and Southeast of Asia, the South Pacific, North America and South America.

March 26 will be Susana Oliver’s shift (World Vision), together with the teacher and architect Emilio Hormias. This third session We Are possesses the support of the Foundation Water closet. Susana Oliver directs World Vision’s project department, international Christian organization that, from 1950, works for the children and the poorest families. It is present in 98 countries and, thanks to the help of the persons who support the organization as godfathers, partners or donors, they offer help to more than 4 million children in the whole world.

The cycle is closed on April 21 with Teddy Cruz (Center for Urban Ecologies), accompanied of the architect and critic of architecture Fredy Massad. Teddy Cross is an architect, of Guatemalan origin and teacher of urbanism in the University of California in San Diego. His investigation has centred on the particularities of the urbanism and the architecture of the border between Mexico and The United States. It has been recognized by several international prizes, between them the Prize of Architecture of the Academy of the Arts and the Letters of New York and his nomination for the magazine «Fast Company» as one of 50 more influential designers of The United States.

+ info

Nuevas tecnologías para un nuevo orden informacional | Marc ChalamanchNuevas tecnologías para un nuevo orden informacional | Marc ChalamanchNew technologies for a new order informacional | Marc Chalamanch

Fotografía: Marc Chalamanch, New York, 2011

Nuestras vidas se desarrollan en torno a las nuevas tecnologías de la información y la comunicación (TIC) convertidas -en pocos años- en herramientas impulsoras de una transformación global; tecnologías a partir de las cuales se estructura el nuevo paradigma informacional1, eje de un desarrollo donde las redes de ciudades globales y las conexiones que las unen son el motor del mundo global. Estas nuevas tecnologías permiten una comunicación constante entre nodos-ciudad impulsores del desarrollo del sistema en el que nos encontramos. Vivimos inmersos en unas nuevas redes de comunicación que estructuran nuestra sociedad de forma permanente y ubicua, a través de unas tecnologías de naturaleza plástica y flexible basadas en el código abierto, pero al mismo tiempo sometidas a un nuevo neodarwinismo, ahora informacional. Las TIC’s están basadas en el desarrollo de la microelectrónica y la nanotecnología, así como en la biotecnología, avances estos permiten la construcción de una Sociedad Red capaz de vencer los límites del tiempo y del espacio histórico precedente. De esta manera estamos superando la forma de organizarnos de una era industrial que, hasta hace poco, impregnaba todas las esferas de la actividad humana.

Estas nuevas tecnologías tienen la capacidad de expandirse e introducirse en todos los ámbitos de nuestra vida, hasta convertirse en la materia prima de la que nos nutrimos como sociedad. Se crean redes informacionales que se organizan permanentemente mientras promueven la convergencia hacia un sistema concentrado y globalizado, y a la vez que fragmentado y descentralizado.

La Sociedad Red centra su devenir en la capacidad de organizarse de forma local para luego llegar a reconocerse globalmente; una sociedad donde las instituciones, las organizaciones y los actores sociales se ven forzados a reformularse para mantenerse en el centro del debate social. Es en este contexto que nos vemos obligados a redefinir nuestro papel como ciudadanos, en una democracia que se ve empujada a abrir nuevos espacios para la participación. Nos encontramos delante de nuevas redes relacionales que nos permiten ser actores activos de los cambios paradigmáticos que vivimos.

Ahora son los usuarios de las nuevas tecnologías, y en su conjunto la sociedad y su tejido económico, los que hacen evolucionar y arraigar las utilidades capaces de transformar nuestra sociedad. Al mismo tiempo son estas mismas tecnologías las que nos obligan a crear una nueva pedagogía informacional, a partir de cómo nos las apropiamos y utilizamos, y a sabiendas de que son el origen de buena parte de las transformaciones culturales, organizativas e institucionales que estamos experimentando. Unos avances tecnológicos que nos son vendidos como herramientas de comunicación sin fin, en un nuevo mundo de progreso sin límite. Mientras, sus «vendedores» utilizan su complejidad como coartada para justificar una libertad confusa en un mundo globalizado, que siempre es occidentalizado. Detrás de la aparente libertad que transfieren, a través del intercambio de información, aparece la mordaza de la necesidad y de la inalcanzable velocidad de cambio constante a la que nos obligan a seguir. Una necesidad que -antes de resolver problemas- lo que hacen es simplemente desplazarlos, gracias a las nuevas tecnologías.  Esta inalcanzable velocidad es ahora la que divide el mundo entre lentos y rápidos, donde domina la dictadura del tiempo corto2.

Como individuos estamos delante de unas TIC que de forma paulatina y constante está sustituyendo la comunicación de masas y a sus paradigmas comunicacionales del industrialismo. Una fórmula cimentada en la construcción de oligopolios empresariales de la comunicación, que están basados en la emisión de un mensaje unidireccional dirigido a una audiencia de masas a la que sólo se le permite escuchar. Para conseguir esta transformación estamos obligados a ejercer activamente un permanente ejercicio de sentido crítico y de curiosidad intelectual hacia estas nuevas tecnologías. Nos estamos apropiando individualmente de la comunicación de masas para convertirnos en emisores personales de información y conocimiento en un entorno colaborativo en red.

Desde esta posición, tenemos que ser partícipes de la construcción de una sociedad que utiliza estas tecnologías para generar interconexiones y crear redes en un mundo dominado por el intercambio de información y conocimiento. Donde como personas e identidades individuales formamos parte de esta red de nodos a partir de nuestros conocimientos, intereses y deseos. Podemos dar por superada la idea que Marshall McLuhan y B.R. Powers desarrollan en el libro Global Village3, donde se intuye un futuro en el que los nuevos sistemas de comunicación superarían las especificidades de lo local, lo particular y la entidad, es decir, de la noción de cultura y con ello la noción del espacio que se constituye como expresión de la identidad, el lugar4.

Con los cambios paradigmáticos que estamos viviendo hemos sabido convertir las TIC en herramientas capaces de crear ciencia, arte e innovación social. Herramientas impulsoras del desarrollo de una nuevo orden informacional donde la mediación social, cultural y educativa permiten construir, con el uso de las plataformas digitales, un entorno de fortalecimiento democrático en frente de la actual democracia de mercado.

Marc Chalamanch, arquitecto.
Barcelona, enero 2014.

Notas:

CASTELLS, Manuel (2011), La sociedad red: Una visión global. Madrid: AlianzaEditorial. El término sociedad red fue acuñado en 1991 por Jan van Dijk en su obra De Netwerkmaatschappij (La Sociedad Red) – aunque sin duda quien ha contribuido a su mayor desarrollo y popularización ha sido Manuel Castells en La Sociedad Red, el primer volumen de su trilogía La Era de la Información.

2 MATTELART, Armand (2002), Historia de la sociedad de la información, Barcelona: Paidós.

3 McLUHAN, Marshall y POWERS, Bruce R. (1990), La Aldea Global, Gedisa S.A.,Barcelona.

4 CASTELLS, Manuel (1998), Artículo «Espacios públicos en lasociedad de la información» Manuel Castells, publicado en VVAA, Ciutat real, ciutat ideal. Significat i funció a l’espai urbàmodern,  “Urbanitats” núm. 7, Centro de Cultura Contemporánea de Barcelona, Barcelona 1998.

Photography: Marc Chalamanch, New York, 2011

Our lives develop concerning the new technologies of the information and the communication (TIC) turned – in a few years – in driving tools of a global transformation; technologies from which the new paradigm structures informacional1, axis of a development where the networks of global cities and the connections that join them are the engine of the global world. Estas nuevas tecnologías permiten una comunicación constante entre nodos-ciudad impulsores del desarrollo del sistema números en el-que encontramos. Vivimos inmersos en incomo nuevas redes de comunicación que estructuran nuestra sociedad de forma permanente y ubicua, un través de incomo tecnologías de naturaleza plástica y basadas flexible código en el-abierto, pero mismo Al-tiempo sometidas un nuevo neodarwinismo, ahora informacional.Las están del TIC basadas desarrollo en el-de la microelectrónica y la nanotecnología, así como en la biotecnología, avances estos permiten la construcción de una Sociedad capaz Rojo de vencer los límites del tiempo y del espacio histórico precedente. De esta manera estamos superando la forma de organizarnos de era de una que industrial, hasta hace poco, impregnaba todas las esferas de la actividad humana.

These new technologies have the aptitude to expand and to get in all the areas of our life, up to turning into the raw material of which numbers we nourish as company. They believe networks informacionales that are organized permanently while promote the convergence towards a concentrated and included system, and one the time that fragmented and decentralized.

The Company Network centres his to develop into the aptitude to be organized of local form then to manage to be recognized globally; a company where the institutions, the organizations and the social actors meet forced to reformularse to be kept in the center of the social debate. It is in this context that we meet obliged to re-define our paper as as civil, in a democracy that meets pushed to open new spaces for the participation. We think in front of new relational networks that they allow us to be active actors of the paradigmatic changes through that we live.

Now they are the users of the new technologies, and in his set the company and his economic fabric, which make evolve and establish the usefulness capable of transforming our company. At the same time they are the same technologies those that force us to create a new pedagogy informacional, from how we appropriate and use, and with the knowledge of which they are the origin of good part of the cultural, organizational and institutional transformations that we are experiencing. A few technological advances that us are sold as tools of communication without end, in a new world of progress without limit. While, his «sellers» use his complexity as alibi to justify a confused freedom in an included world, which always is westernized. Behind the apparent freedom that they transfer, across the exchange of information, there appears the gag of the need and of the unattainable speed of constant change to whom they us force to continue. A need that – before of solving problems – what they do is simply to displace them, thanks to the new technologies. This unattainable speed is now the one that divides the world between slow and rapid, where it dominates the dictatorship of the short time2.

Since individuals we are in front of some TIC that of gradual and constant form is replacing the communication of masses and to his communication paradigms of the industrialism. A formula established in the construction of managerial oligopolies of the communication, which are based on the emission of an unidirectional message directed a hearing mass only is allowed to which to listen. To obtain this transformation we are forced to exercise actively a permanent exercise of critical sense and of intellectual curiosity towards these new technologies. We are appropriating individually of the communication of masses to turn into personal issuers of information and knowledge into a collaborative environment into network.

From this position, we have to be participants of the construction of a company that uses these technologies to generate interconnections and to create networks in a world dominated by the exchange of information and knowledge. Where as persons and individual identities we form a part of this network of nodes from our knowledge, interests and desires. We can give for the idea overcome that Marshall McLuhan and B.R. Powers develops in the book Global Village3, where there is felt a future in which the new systems of communication would overcome the specificities of the local thing, the particular thing and the entity, that is to say, of the notion of culture and with it the notion of the space that is constituted as expression of the identity, the place4.

With the paradigmatic changes through that we are living we have could turn the TIC into tools capable of creating science, art and social innovation. Driving tools of the development of one new order informacional where the social, cultural and educational mediation allows to be constructed by them, with the use of the digital platforms, an environment of democratic strengthening opposite the current democracy of market.

Marc Chalamanch, architect.
Barcelona, january 2014.

Notes:

1 CASTELLS, Manuel (2011), La sociedad red: Una visión global. Madrid: AlianzaEditorial. The term company network was coined in 1991 by Jan van Dijk in his work De Netwerkmaatschappij (The Company Network) – though undoubtedly the one who has contributed to his major development and popularization has been Manuel Castells in The Company Network, the first volume of his trilogy The Age of the Information.

2 MATTELART, Armand (2002), Historia de la sociedad de la información, Barcelona: Paidós.

3 McLUHAN, Marshall y POWERS, Bruce R. (1990), La Aldea Global, Gedisa S.A.,Barcelona.

4 CASTELLS, Manuel (1998), Article «Public spaces in lasociedad of the information» Manuel Castells, published in VVAA, Ciutat real, ciutat ideal. Significat i funció a l’espai urbàmodern, “Urbanitats” number 7, Centro de Cultura Contemporánea de Barcelona, Barcelona 1998.

Fotografía: Marc Chalamanch, New York, 2011

As nosas vidas desenvólvense en torno ás novas tecnoloxías da información e a comunicación (TIC) convertidas -en poucos anos- en ferramentas impulsoras dunha transformación global; tecnoloxías a partir das cales se estrutura o novo paradigma informacional1, eixe dun desenvolvemento onde as redes de cidades globais e as conexións que as unen son o motor do mundo global. Estas novas tecnoloxías permiten unha comunicación constante entre nodos-cidade impulsores do desenvolvemento do sistema no que nos encontramos. Vivimos inmersos nunhas novas redes de comunicación que estruturan a nosa sociedade de forma permanente e ubicua, a través dunhas tecnoloxías de natureza plástica e flexible baseadas no código aberto, pero ao mesmo tempo sometidas a un novo neodarwinismo, agora informacional. As TIC’s están baseadas no desenvolvemento da microelectrónica e a nanotecnoloxía, así como na biotecnoloxía, avances estes permiten a construción dunha Sociedade Rede capaz de vencer os límites do tempo e do espazo histórico precedente. Deste xeito estamos a superar a forma de organizarnos dunha era industrial que, ata hai pouco, impregnaba todas as esferas da actividade humana.

Estas novas tecnoloxías teñen a capacidade de expandirse e introducirse en todos os ámbitos da nosa vida, ata converterse na materia prima da que nos nutrimos como sociedade. Créanse redes informacionales que se organizan permanentemente mentres promoven a converxencia cara a un sistema concentrado e globalizado, e á vez que fragmentado e descentralizado.

A Sociedade Rede centra o seu devir na capacidade de organizarse de forma local para logo chegar a recoñecerse globalmente; unha sociedade onde as institucións, as organizacións e os actores sociais se ven forzados a reformularse para manterse no centro do debate social. É neste contexto que nos vemos obrigados a redefinir o noso papel como cidadáns, nunha democracia que se ve empurrada a abrir novos espazos para a participación. Encontrámonos diante de novas redes relacionais que nos permiten ser actores activos dos cambios paradigmáticos que vivimos.

Agora son os usuarios das novas tecnoloxías, e no seu conxunto a sociedade e o seu tecido económico, os que fan evolucionar e arraigar as utilidades capaces de transformar a nosa sociedade. Ao mesmo tempo son estas mesmas tecnoloxías as que nos obrigan a crear unha nova pedagoxía informacional, a partir de como nolas apropiamos e utilizamos, e a sabendas de que son a orixe de boa parte das transformacións culturais, organizativas e institucionais que estamos a experimentar. Uns avances tecnolóxicos que nos son vendidos como ferramentas de comunicación sen fin, nun novo mundo de progreso sen límite. Mentres, os seus «vendedores» utilizan a súa complexidade como coartada para xustificar unha liberdade confusa nun mundo globalizado, que sempre é occidentalizado. Detrás da aparente liberdade que transfiren, a través do intercambio de información, aparece a mordaza da necesidade e da inalcanzable velocidade de cambio constante á que nos obrigan a seguir. Unha necesidade que -antes de resolver problemas- o que fan é simplemente desprazalos, grazas ás novas tecnoloxías. Esta inalcanzable velocidade é agora a que divide o mundo entre lentos e rápidos, onde domina a ditadura do tempo corto2.

Como individuos estamos diante dunhas TIC que de forma paulatina e constante está a substituír a comunicación de masas e aos seus paradigmas comunicacionales do industrialismo. Unha fórmula cimentada na construción de oligopolios empresariais da comunicación, que están baseados na emisión dunha mensaxe unidireccional dirixida a unha audiencia de masas á que só se lle permite escoitar. Para conseguir esta transformación estamos obrigados a exercer activamente un permanente exercicio de sentido crítico e de curiosidade intelectual cara a estas novas tecnoloxías. Estámonos a apropiar individualmente da comunicación de masas para converternos en emisores persoais de información e coñecemento nun ámbito colaborador en rede.

Dende esta posición, temos que ser partícipes da construción dunha sociedade que utiliza estas tecnoloxías para xerar interconexións e crear redes nun mundo dominado polo intercambio de información e coñecemento. Onde como persoas e identidades individuais formamos parte desta rede de nodos a partir dos nosos coñecementos, intereses e desexos. Podemos dar por superada a idea que Marshall McLuhan e B.R. Powers desenvolven no libro Global Village3, onde se intúe un futuro no que os novos sistemas de comunicación superarían as especificidades do local, o particular e a entidade, é dicir, da noción de cultura e con el a noción do espazo que se constitúe como expresión da identidade, o lugar4.

Cos cambios paradigmáticos que estamos a vivir soubemos converter as TIC en ferramentas capaces de crear ciencia, arte e innovación social. Ferramentas impulsoras do desenvolvemento dunha novo orde informacional onde a mediación social, cultural e educativa permiten construír, co uso das plataformas dixitais, un ámbito de fortalecemento democrático en fronte da actual democracia de mercado.

Marc Chalamanch, arquitecto.
Barcelona, xaneiro 2014.

Notas:

1 CASTELLS, Manuel (2011), La sociedad red: Una visión global. Madrid: AlianzaEditorial. O termo sociedade rede foi acuñado en 1991 por Jan van Dijk na súa obra De Netwerkmaatschappij (La Sociedad Red) – aínda que sen dubida quien contribuiu o seu maior desarrollo e popularización foi Manuel Castells en  A Sociedade Rede, o primeiro volume da súa triloxía La Era de la Información.

2 MATTELART, Armand (2002), Historia da sociedade da información, Barcelona: Paidós.

3 McLUHAN, Marshall y POWERS, Bruce R. (1990), A Aldea Global, Gedisa S.A.,Barcelona.

4 CASTELLS, Manuel (1998), Artigo «Espacios públicos na sociedade da información» Manuel Castells, publicado en VVAA, Ciutat real, ciutat ideal. Significat i funció a l’espai urbàmodern, “Urbanitats” núm. 7, Centro de Cultura Contemporánea de Barcelona, Barcelona 1998.

Profesores | Antonio S. Río VázquezMestres | Antonio S. Río VázquezTeachers | Antonio S. Rio Vázquez

Fotografía: Kahn / Komendant: Facultad de Química de la Universidad de Virginia (1963)

«Cuando los estudiantes habían puesto sus ideas sobre el papel, Kahn les ayudaba con sus críticas, que eran directas y del máximo valor. A menudo había discusiones enérgicas e interesantes entre los profesores de ingeniería y de arquitectura cuando el concepto, las soluciones y aplicaciones de un proyecto en concreto eran diferentes. Los estudiantes escuchaban, aprendían e incluso participaban en estos animados debates, se divertían e intentaban provocarlos cuando veían alguna posibilidad de variar la rutina de trabajo y pasar un rato endiabladamente bueno».

 August Komendant: 18 años con el arquitecto Louis I. Kahn

Sólo unos pocos de los grandes arquitectos modernos tuvieron una relación directa con la enseñanza reglada, ampliando su condición de maestros a la de profesores. Y aún menos obtuvieron el reconocimiento por parte de sus alumnos. Louis I. Kahn fue uno de ellos, y conocer parte de su experiencia como docente —la vivida en la Universidad de Pennsylvania— se lo debemos a su colaborador en varios proyectos y también profesor en los cursos de doctorado, el ingeniero August E. Komendant.

Komendant escribió uno de los libros más interesantes sobre Kahn, principalmente por ofrecernos un testimonio directo del trabajo con el arquitecto, alejándose de la mixtificación que se fue forjando posteriormente en torno a su figura, y que sirve para conocer mejor y valorar su calidad como profesional y como docente.

El último capítulo se dedica a recordar los años compartidos en la universidad, donde Kahn planteaba los proyectos académicos del siguiente modo:

«No había programa, tan sólo se daban algunos datos referidos a las necesidades y un plazo de entrega. Los estudiantes tenían mano libre para elaborar sus propios programas y establecerse un calendario»1.

En otro de sus textos, tomado de las conversaciones con los estudiantes de Rice, afirma que «programa» es una palabra demasiado aburrida:

«Se trata de comprender la naturaleza de un conjunto de espacios donde es bueno hacer algo en concreto»2.

Para Kahn la universidad debía ser la institución más importante de la ciudad:

«Su crecimiento y calidad, es la medida de la ciudad, y se hará sentir en el funcionamiento, las actitudes y la moral. Hoy en día, los intereses y los deseos de los profesionales se han extendido y diversificado en gran medida, pero no hay ningún lugar en donde los profesionales de los distintos campos se puedan reunir y hacer públicas sus opiniones»3.

Esa idea no impedía que se mostrase crítico con determinados aspectos de la docencia universitaria, como aquellas escuelas de arquitectura que tenían profesores «sin dedicación a la enseñanza ni experiencia y con un nivel de conocimientos por debajo del mínimo»4. El docente debía ser esencialmente alguien que no sólo supiera cosas, sino que sintiera cosas, «que puede reconstruir el universo simplemente con mirar una brizna de hierba»5, dejo escrito.

Komendant insistía en la relevancia que debería tener la universidad dentro de la sociedad y defendía dos aspectos fundamentales en cualquier actividad profesional, especialmente significativos en la enseñanza superior: el conocimiento y la inspiración:

«En una universidad, una institución para el aprendizaje superior, el conocimiento tiene un significado más amplio; incluye, además del conocimiento fáctico, la comprensión de lo que significan las verdades y los hechos. Se debe enseñar y preparar al estudiante para que piense por sí mismo»6.

Al ingeniero le llamaba la atención la dedicación que Kahn otorgaba a la universidad.  A pesar de lo apurada que era su situación económica y de la presión de los plazos que tenía en su estudio profesional, siempre estaba alegre y animado en sus clases. Y cuando Komendant le preguntaba cómo era capaz de conseguirlo, le respondía:

«Cuando estoy con mis alumnos y les enseño arquitectura, soy feliz y me olvido de todo lo demás»7.

Antonio S. Río Vázquez . Doctor arquitecto
A Coruña. enero 2015

Notas:
1 August Komendant, 18 años con el arquitecto Louis I. Kahn (Colegio Oficial de Arquitectos de Galicia, 2000), p. 241
2 Louis I. Kahn, Conversaciones con estudiantes (Gustavo Gili, 2002), p. 30
3 Komendant, op. cit., p. 240
4 Komendant, op. cit., p. 250
5 Kahn, op. cit., p. 67
6 Komendant, op. cit., p. 225
7 Komendant, op. cit., p. 252

Photography: Kahn / Komendant: Faculty of Chemistry of Virginia’s University (1963)

«When the students had put his ideas on the paper, Kahn was helping them with his critiques, which were direct and of the maximum value. Often there were energetic and interesting discussions between the teachers of engineering and of architecture when the concept, the solutions and applications of a project in I make concrete they were different. The students were listening, were learning and even they were taking part in these animated debates, were amusing themselves and trying to provoke them when they saw some possibility of changing the routine of work and of happening awhile devilishly well».

August Komendant: 18 años con el arquitecto Louis I. Kahn

Only some few of the big modern architects had a direct relation with the ruled education, extending his teachers’ condition to that of teachers. And even less they obtained the recognition on the part of his pupils. Louis I. Kahn was one of them, and to know part of his experience as teacher – lived in the University of Pennsylvania— we it owe teacher to his collaborator in several projects and also in the courses of doctorate, the engineer August E. Komendant.

Komendant wrote one of the most interesting book about Kahn, principally for a direct testimony of the work offering us with the architect, moving away from the mixtificación that was forged later concerning his figure, and that serves to know better and to value his quality as professional and as teacher.

The last chapter devotes itself to remember the years shared in the university, where Kahn was raising the academic projects of the following way:

«There was no program, only they were giving themselves some information referred to the needs and a delivery time. The students had free hand to elaborate his own programs and a calendar to be established»1.

In other one of his texts, taken of the conversaciones with the students of Rice, it affirms that «programmes» es is a too boring word:

«It is a question of understanding the nature of a set of spaces where it is good to do something in concretly»2.

For Kahn the university had to be the most important institution of the city:

«Growth and quality, is the measure of the city, and will be felt in the operation , attitudes and morale. Today, the interests and wishes of professionals have expanded and diversified greatly , but there is no place where professionals from different fields can meet and make public their views»3.

This idea was not preventing that he was proving to be a critic with certain aspects of the university teaching, as those schools of architecture that teachers had «without dedication neither to the education nor experience and with a level of knowledge below the minimum»4. The teacher had to be essentially someone who not only knew things, but he was feeling things, «that can reconstruct the universe simply in spite of a filament of grass looks»5, I leave writing.

Komendant was insisting on the relevancy that should have the university inside the company and was defending two fundamental aspects in any professional activity, specially significant in the higher education: the knowledge and the inspiration:

«In a university, an institution for the top learning, the knowledge has a more wide meaning; it includes, besides the knowledge fáctico, the comprehension of what the truths and the facts mean. It is necessary to to teach and prepare the student in order that he thinks for yes same»6.

The attention was calling the engineer the dedication that Kahn was granting to the university. In spite of it purified that was his economic situation and of the pressure of the period that had in his professional study, always was happy and encouraged in his classes. And when Komendant was asking him how it was capable of obtaining it, it was answering him:

«When I am with my pupils and teach architecture to them, I am happy and forget everything else»7.

Antonio S. Río Vázquez . Doctor architect
A Coruña. january 2015

Notes:
1 August Komendant, 18 years with the architect Louis I. Kahn (Colegio Oficial de Arquitectos de Galicia, 2000), p. 241
2 Louis I. Kahn, Conversations with students (Gustavo Gili, 2002), p. 30
3 Komendant, op. cit., p. 240
4 Komendant, op. cit., p. 250
5 Kahn, op. cit., p. 67
6 Komendant, op. cit., p. 225
7 Komendant, op. cit., p. 252

Fotografía: Kahn / Komendant: Facultade de Química da Universidade de Virginia (1963)

«Cando os estudantes puxeran as súas ideas sobre o papel, Kahn axudáballes coas súas críticas, que eran directas e do máximo valor. A miúdo había discusións enérxicas e interesantes entre os profesores de enxeñaría e de arquitectura cando o concepto, as solucións e aplicacións dun proxecto en concreto eran diferentes. Os estudantes escoitaban, aprendían e mesmo participaban nestes animados debates, divertíanse e intentaban provocalos cando vían algunha posibilidade de variar a rutina de traballo e pasar un anaco endiabladamente bo».

August Komendant: 18 anos co arquitecto Louis I. Kahn

Só uns poucos dos grandes arquitectos modernos tiveron unha relación directa co ensino regulado, ampliando a súa condición de mestres á de profesores. E aínda menos obtiveron o recoñecemento por parte dos seus alumnos. Louis I. Kahn foi un deles, e coñecer parte da súa experiencia como docente -a vivida na Universidade de Pennsylvania— llelo debemos ao seu colaborador en varios proxectos e tamén profesor nos cursos de doutorado, o enxeñeiro August E. Komendant.

Komendant escribiu un dos libros máis interesantes sobre Kahn, principalmente por ofrecernos un testemuño directo do traballo co arquitecto, afastándose da mixtificación que se foi forxando posteriormente en torno á súa figura, e que serve para coñecer mellor e valorar a súa calidade como profesional e como docente.

O último capítulo dedícase a recordar os anos compartidos na universidade, onde Kahn formulaba os proxectos académicos do seguinte modo:

«Non había programa, tan só se daban algúns datos referidos ás necesidades e un prazo de entrega. Os estudantes tiñan man libre para elaborar os seus propios programas e establecerse un calendario»1.

En otro de sus textos, tomado das conversacións cos estudantes de Rice, afirma que «programa» é unha palabra demasiado aburrida:

«Trátase de comprender a natureza dun conxunto de espazos onde é bo facer algo en concreto»2.

Para Kahn a universidade debía ser a institución máis importante da cidade:

«O seu crecemento e calidade, é a medida da cidade, e farase sentir no funcionamento, as actitudes e a moral. Hoxe en día, os intereses e os desexos dos profesionais estendéronse e diversificaron en boa medida, pero non hai ningún lugar onde os profesionais dos distintos campos se poidan reunir e facer públicas as súas opiniones»3.

Esa idea non impedía que se mostrase crítico con determinados aspectos da docencia universitaria, como aquelas escolas de arquitectura que tiñan profesores «sen dedicación ao ensino nin experiencia e cun nivel de coñecementos por debaixo do mínimo»4. O docente debía ser esencialmente alguén que non só soubese cousas, senón que sentise cousas, «que pode reconstruír o universo simplemente con mirar unha palliña de hierba»5, deixo escrito.

Komendant insistía na relevancia que debería ter a universidade dentro da sociedade e defendía dous aspectos fundamentais en calquera actividade profesional, especialmente significativos no ensino superior: o coñecemento e a inspiración:

«Nunha universidade, unha institución para a aprendizaxe superior, o coñecemento ten un significado máis amplo; inclúe, ademais do coñecemento fáctico, a comprensión do que significan as verdades e os feitos. Débese ensinar e preparar o estudante para que pense por si mismo»6.

Ao enxeñeiro chamáballe a atención a dedicación que Kahn outorgaba á universidade. A pesar do apurada que era a súa situación económica e da presión dos prazos que tiña no seu estudo profesional, sempre estaba alegre e animado nas súas clases. E cando Komendant lle preguntaba como era capaz de conseguilo, respondíalle:

«Cando estou cos meus alumnos e lles ensino arquitectura, son feliz e esquéceseme todo o demás»7.

Antonio S. Río Vázquez . Doutor arquitecto

A Coruña. xaneiro 2015

Notas:

1 August Komendant, 18 años con el arquitecto Louis I. Kahn (Colegio Oficial de Arquitectos de Galicia, 2000), p. 241

2 Louis I. Kahn, Conversaciones con estudiantes (Gustavo Gili, 2002), p. 30

3 Komendant, op. cit., p. 240

4 Komendant, op. cit., p. 250

5 Kahn, op. cit., p. 67

6 Komendant, op. cit., p. 225

7 Komendant, op. cit., p. 252

[:es]Asociación Cultural Dimomo Arquitectura · Proyecto didáctico y difusión | cortaypega[:gl]Asociación Cultural Dimomo Arquitectura · Proxecto didáctico e difusión | cortaypega[:en]Cultural Association Dimomo Arquitectura · Didactic project and diffusion | cortaypega[:]

[:es]

En este nueva entrega, nos desplazamos al sur de España, hasta Granada concretamente, para conocer un poco más el proyecto de carácter lúdico y divulgativo, cortaypega.

Esta iniciativa surge al amparo Asociación Cultural Dimomo Arquitectura formada en 2014 por un inquieto grupo de arquitectos (Miguel Centellas Soler, Sebastián Del Pino Cabello, Pablo García-Pellicer López, Ricardo Hernández Soriano y Fernando Jiménez Parras) cuyo fin es «divulgar, mediante actividades y publicaciones fundamentalmente, aquellos aspectos relacionados directa o indirectamente con la arquitectura».

Frente a esta era digital que vivimos, cortaypega pretende acercar algunos de los más importantes edificios del siglo pasado, a través de una humilde forma lúdica y educativa, mediante el recortable en papel.

En palabras de sus promotores:

cortaypega nace de la ilusión de un grupo de arquitectos por contribuir a la difusión de la Arquitectura Española del siglo XX, en su sentido más amplio. Un recorrido en el que trataremos de conocer y comprender diversas obras con la esperanza de afectar a la mirada de cualquier persona sobre la arquitectura.”

Sin más preámbulos os dejamos la entrevista que tuvimos la oportunidad de realizar, sobre este proyecto.

Miembros de la Asociación Cultural Dimomo Arquitectura | Fotografía: cortaypega

¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a “cortaypega”?

Todos somos arquitectos, y nuestras trayectorias son heterogéneas y diversas: la profesión libre, la enseñanza a distintos niveles, el trabajo para la administración, los concursos, la implicación en la vida colegial… , son diversas facetas de ese “ser arquitecto” en las que todos de uno u otro modo hemos participado. El nexo de unión, el punto que realmente nos vincula es la investigación sobre la arquitectura (sobre las arquitecturas) en nuestras respectivas áreas de proximidad, en particular sobre el Movimiento Moderno. Y la consciencia de que es necesario investigar sobre arquitectura y su posterior divulgación.

¿Qué os llevó a poner en marcha este proyecto?¿Por qué en desde un punto de vista lúdico?

A los arquitectos nos gusta ver arquitectura, y nos gusta hablar de arquitectura. Pero todos compartíamos la opinión de que hacía (hace) falta más difusión. Los arquitectos tenemos que ser capaces de transmitir, de explicar, de mostrar la arquitectura que nos emociona, y de contagiar esa emoción. La arquitectura no puede ser para los arquitectos, sino que tenemos que lograr que realmente sea de todos; y para ello, además de nuestra responsabilidad como técnicos en nuestra profesión (es decir, tratar de hacer arquitectura de calidad), consideramos que es importante dar a conocer la buena arquitectura.

Y además se juntaba una especial afición por los libros (¿a algún arquitecto no le gustan los libros?), con cierta querencia por los juegos tradicionales y en especial los recortables de papel.

Durante algunos años este proyecto fue un “podríamos…”, un “estaría bien…”, hasta que se convirtió en un “Vamos a hacerlo”.

Cuando uno hace un recortable de papel, que al fin y al cabo es un juego, está manipulando el papel, conformando volúmenes y espacio y, casi sin darse cuenta, aprendiendo sobre esa arquitectura que está construyendo.

Por poner un ejemplo concreto: podría ser complejo explicarle a alguien sin conocimientos de geometría qué es un paraboloide hiperbólico; o a alguien sin conocimientos de estructuras qué son los “huesos” de Fisac. Sin embargo, pensamos que cuando alguien construye el recortable de La Pagoda que hemos diseñado, cuando deforma el papel para montar los paraboloides, o lo pliega para construir los huesos de las naves, está aprehendiendo esos conceptos.

Una muestra de la colección de recortables que en cierto modo está en el germen de esta historia | Fotografía: cortaypega

¿Teníais alguna experiencia previa?

¿Quién no ha montado un cubo de papel en el colegio?¿Un tetraedro, un dodecaedro? ¿Qué arquitecto, a lo largo de sus años de estudio o de profesión, no ha resuelto una maqueta simplemente con papel, montando un recortable?

Cada uno de nosotros, por nuestro lado, había participado anteriormente, de alguna manera, en algún tema relacionado con la edición de publicaciones de arquitectura. Y uno de nuestros miembros atesora una preciosa colección de recortables de arquitectura, y ya había realizado algún diseño en temas locales.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades?¿Cuáles fueron las más problemáticas?

Por un lado, nos hemos metido en un campo, la edición, que habíamos tocado sólo de un modo tangente; no es lo mismo escribir un artículo, maquetar algunas páginas, que preparar, de principio a fin, la edición de un libro. Eso implica muchas cosas que se nos escapaban al principio y que aún tenemos nada más que cogidas por los pelos. Y el hecho de hacerlo todo nosotros mismos hace que nos encontremos con cuestiones que no nos son familiares y tener que tomar decisiones un poco atrevidas.

Por otro lado, está el diseño de los recortables: cada recortable lleva detrás muchas horas de trabajo, muchas pruebas, muchos tanteos, porque te encuentras con asuntos que de primeras no tienes ni idea de cómo resolver. Pero esto tiene mucho que ver con un proyecto de arquitectura, con esa toma de decisiones constructivas que implican decisiones de diseño y al revés (aunque en este caso partamos de un modelo final ya existente).

Así que dificultades… a diario. Pero todas se van resolviendo con paciencia, imaginación, tiempo…

¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?

cortaypega es un proyecto a largo plazo. Eso implica que nuestros objetivos a corto plazo eran muy modestos: echar a andar; la única manera que había de arrancar este proyecto era poniéndolo en marcha. Pero además estamos satisfechos con la acogida que está teniendo nuestro proyecto: en redes sociales, en el trato con librerías (con una distribución absolutamente rudimentaria nuestro libro de La Pagoda está en casi una treintena de puntos de venta en toda España)… A todo el mundo le parece un proyecto precioso; y eso nos alegra, claro.

¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a vuestro trabajo actual?

Sin duda, diseñar un recortable de arquitectura, y hacerlo con el rigor con el que tratamos de hacerlo sólo lo podemos hacer por nuestra formación como arquitectos.

¿Qué expectativas y proyectos de futuro tenéis para “cortaypega”?

Acabamos de lanzar nuestro número 2, las Viviendas en la Barceloneta, y estamos ultimando el recortable del Club Náutico de San Sebastián, y trabajando en el Gobierno Civil de Tarragona y la Casa Huarte. Con algunos matices, tenemos elaborada la programación para 2015 y 2016, en lo que a la línea gruesa de cortaypega se refiere, es decir, la colección de recortables de arquitectura española del siglo XX. Porque además estamos trabajando en algunas ramificaciones de esta línea principal y trataremos de que vean la luz durante 2015.

¿Compagináis o complementáis esta actividad con otras labores o en otros campos?

Nuestra actividad en la Asociación Cultural es una actividad ajena a nuestras actividades profesionales, así que es más bien al contrario: complementamos nuestra actividad profesional con nuestras labores en cortaypega.

¿Son rentables este tipo de iniciativas?¿Os sentís bien remunerados por la labor que realizáis?

En términos económicos la labor que tratamos de realizar a través de la Asociación Cultural no es en absoluto rentable. Confiamos en que a medio plazo al menos se autofinancie. Pero eso es algo de lo que éramos conscientes cuando nos pusimos en marcha, así que no ha sido una sorpresa.

Dos de los recortables que tienen ahora mismo editados (La Pagoda y el Quiosco) | Fotografía: cortaypega

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

Animamos a cualquier persona a tener una idea, creer en ella, y poner su ilusión y esfuerzo en ponerla en marcha. Naturalmente, en cualquier disciplina la formación es vital; la propia y la “complementaria”: idiomas, tecnologías, marketing… Pero la clave es una idea y la fe en ella; y el trabajo.

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Los arquitectos en España tenemos una formación muy amplia que nos debe permitir abrir cualquier vía de trabajo que se nos ocurra; sólo hay que encontrarla. Es cierto que la actual situación de la construcción nos hace temer que nunca volveremos a hacer un proyecto “tradicional”, pero hay que ser conscientes de que podemos y debemos trabajar en aquello que la sociedad precise de nosotros, sin despreciar ni desperdiciar nuestra formación, y sin necesidad de rechazar esa casilla “tradicional”. Llámalo rehabilitación, sostenibilidad, participación social… Que ahora mismo no haya trabajo en la construcción no implica que nuestra profesión ya no valga, faltaría más. Si hace falta explicarle a la sociedad lo que sabemos y podemos hacer, pues habrá que explicárselo.

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

La situación actual, y no sólo en nuestra profesión, está obligando a mucha gente a “buscarse la vida”. Eso puede implicar cambiar de actividad, y también cambiar de ciudad, o cambiar de país. Y hay que ser muy valiente para dar el paso, abandonar nuestra zona de confort, e irse a trabajar y vivir a otro país. Así que nuestra opinión no puede ser otra que el máximo respeto hacia esas personas, y la esperanza de que nadie tenga que optar por esa solución por necesidad, sino por elección personal.

¿Cómo veis el futuro de la profesión?

Cuando la actividad económica vuelva al ámbito de la construcción los arquitectos volveremos a desempeñar un papel importante en la sociedad ya que nuestra formación y conocimientos son necesarios. Evidentemente la profesión habrá cambiado. El ejercicio individual va a ser difícil por la complejidad en la que todo está cambiando. La asociación con arquitectos más especializados en temas o con otros profesionales se intuye imprescindible.

El libro, La Pagoda, Miguel Fisac, 1965 en librerías | Fotografía: cortaypega

Asociación Cultural Dimomo Arquitectura · Proyecto didáctico y difusión | cortaypega
Enero 2015

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a la Asociación Cultural Dimomo Arquitectura, y en especial a Fernando Jiménez, por su tiempo y predisposición con este espacio.

[:en]

In this one new delivery, we move to the south of Spain, up to Granada concretely, to know a bit more the project of playful and divulgative character, cortaypega.

This initiative arises to the protection Cultural Association Dimomo Arquitectura formed in 2014 by an anxious group of architects (Miguel Centellas Soler, Sebastián Del Pino Cabello, Pablo García-Pellicer López, Ricardo Hernández Soriano and Fernando Jiménez Parras) which end is «to spread, by means of activities and publications fundamentally, those related aspects directly or indirectly with the architecture«.

Opposite to this foxglove age through that we live, cortaypega tries to bring over some of the most important buildings of last century, across a humble playful and educational form, by means of the recortable in paper.

In words of his promoters:

cortaypega is born of the illusion of a group of architects for contributing to the diffusion of the Spanish Architecture of the 20th century, in his more wide sense. A tour in which we will try to know and understand diverse works with the hope to concern the look of any person on the architecture.”

Ado preambles we leave the interview you that we had the opportunity to realize, on this project.

Members of the Cultural Association Dimomo Arquitectura | Photography: cortaypega

Which has been your formation and professional previous path to “cortaypega”?

We all are architects, and our paths are heterogeneous and diverse: the free profession, the education to different levels, the work for the administration, the contests, the implication in the collegiate life …, they are diverse facets of this “to be an architect” in that we all of one or another way have taken part. The link of union, the point that really links us is the investigation on the architecture (on the architectures) in our respective areas of proximity, especially on the Modern Movement. And the conscience of which it is necessary to investigate on architecture and his later spreading.

What did lead you to starting this project? Why in from a playful point of view?

To the architects it likes to see architecture, and we like to speak about architecture. But we all were sharing the opinion of which it was doing (it) (does) diffusion is absent more. The architects we have to be capable of transmitting, of explaining, of showing the architecture that thrills us, and of infecting this emotion. The architecture cannot be for the architects, but we have to achieve that really it is of all; and for it, besides our responsibility like technical personnel in our profession (it is to say, to try to do qualit architecture), we think that it is important to announce the good architecture.

And in addition a special interest was joined by the books (does not to some architect like the books?), with certain affection for the traditional games and especially the recortables of paper.

For some years this project was one “we might…”, one “would be nice…”, until it turned into one “we Are going to do it”.

When one does a recortable of paper, which in the end is a game, it is manipulating the paper, shaping volumes and space and, almost without realizing, learning on this architecture that he is constructing.

For putting a concrete example: it might be a complex to explain to someone without knowledge of geometry what is a hyperbolic paraboloide; or to someone without knowledge of structures what sound Fisac’s “bones”. Nevertheless, we think that when someone constructs the recortable of The Pagoda that we have designed, when it deforms the paper to mount the paraboloides, or pliega to construct the bones of the ships, it is apprehending these concepts.

A sample of the collection of recortables that in certain way is in the germ of this history | Photography: cortaypega

Had you some previous experience?

Who has not the one mounted a bucket of paper in the college? A tetrahedron, a dodecahedron? What architect, throughout his years of study or of profession, has not solved a model simply with paper, mounting a recortable?

Each of us, for our side, had taken part previously, somehow, in some topic related to the edition of publications of architecture. And one of our members hoards a precious collection of recortables of architecture, and already it had realized some design in local topics.

Did you meet many difficulties? Which were the most problematic?

On the one hand, we have got into a field, the edition, which we had touched only in a tangent way; it is not the same thing to write an article, maquetar any pages, that to prepare, through, the edition of a book. It implies many things that were escaping from us initially and that still we have nothing more that taken by the hair. And the fact of making us everything same does that we think questions that they us are not familiar and to have to take a bit bold decisions.

On the other hand, the design of the recortables is: every recortable takes behind many working hours, many tests, many comparisons, because you meet matters that of first you have not even idea of how resolving. But this has great that to see with a project of architecture, with this capture of constructive decisions that imply decisions of design and upside-down (though in this case we depart from a final already existing model).

So difficulties … daily. But they all are resolving patiently, imagination, time…

Are you satisfied with the reached aims?

cortaypega is a long-term project. It implies that our short-term aims were very modest: to begin to walk; the only way that had to start this project it was starting. But in addition we are satisfied by the reception that is having our project: in social networks, in the treatment with bookshops (with an absolutely rudimentary distribution our book of The Pagoda is in almost a treintena of points of sale in the whole Spain)… To the whole world it looks like to him a precious project; and it makes us happy, clearly.

Do you think that to study Architecture has been a fundamental passport to have come to your current work?

Undoubtedly, to design a recortable of architecture, and to do it with the rigor with which we try to do it only we it can do for our formation as architects.

What expectations and projects of future have you for “cortaypega”?

We have just thrown our number 2, the Housings in the Barceloneta, and are finalizing the recortable of the Nautical Club of San Sebastian, and being employed at the Civil government of Tarragona and the House Huarte. With some shades, we have the programming elaborated for 2015 and 2016, in what to the thick line of cortaypega the collection refers, that is to say, of recortables of Spanish architecture of the 20th century. Because in addition we are employed at some ramifications of this principal line and we will treat of that they see the light during 2015.

Do you arrange or complement this activity with other labors or in other fields?

Our activity in the Cultural Association is an activity foreign to our professional activities, so it is rather on the contrary: we complement our professional activity with our labors in cortaypega.

Are this type of initiatives profitable? Do you feel good remunerated by the labor that you realize?

In economic terms the labor that we try to realize across the Cultural Association is not by no means profitable. We trust that medium-term at least is autofinanced. But it is something of what we were conscious when we started ourselves, so it has not been a surprise.

Two of the recortables that have just now published (The Pagoda and the Kiosk) | Photography: cortaypega

Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? How to complete his studies? What other advices would you give them?

We encourage any person to have an idea, believe in her, and put his illusion and effort in starting it. Naturally, in any discipline the formation is vital; the own one and the “complementary one”: languages, technologies, marketing … But the key is an idea and the faith in her; and the work.

Do you think that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?

The architects in Spain we have a very wide formation that must allow us to open any route of work that happens to us; only it is necessary to find her. It is true that the current situation of the construction makes us be afraid of that we will never return to do a “traditional” project, but it is necessary to be conscious that we can and we must be employed at that one that the company is necessary us, without despising nor to waste our formation, and without need to reject this “traditional” cabin. Be call it rehabilitation, sustainability, social participation … That just now there is no work in the construction do not imply that our profession already does not cost, it would be absent more. If it is necessary to explain to him to the company what we can and can do, since it be that to explain it to him.

What do you think of those that they have been going to work abroad?

The current situation, and not only in our profession, is forcing many people to “the life be looking”. It can imply it changing activity, and also changing city, or changing country. And it is necessary to be very brave to give the step, to leave our zone of comfort, and to be going to work and live to another country. So our opinion cannot be other one that the maximum respect towards these persons, and the hope that nobody has to choose for this solution for need, but for personal choice.

How do you see the future of the profession?

When the economic activity returns to the area of the construction the architects we will return to play a role importantly in the company since our formation and knowledge are necessary. Evidently the profession will have changed. The individual exercise is going to be difficult for the complexity in which everything is changing. The association with architects more specialized in topics or with other professionals is felt indispensably.

The book, The Pagoda, Miguel Fisac, 1965 in bookshops | Photography: cortaypega

Asociación Cultural Dimomo Arquitectura · Didactic project and diffusion | cortaypega

January 2015

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful to the Cultural Association For Dimomo Arquitectura, and especially to Fernando Jiménez, in his time and predisposition with this space.

[:gl]

Neste nova entrega, desprazámonos ao sur de España, ata Granada concretamente, para coñecer un pouco máis o proxecto de carácter lúdico e divulgativo, cortaypega.

Esta iniciativa xorde ao amparo Asociación Cultural Dimomo Arquitectura formada en 2014 por un inquedo grupo de arquitectos (Miguel Centellas Soler, Sebastián Do Piñeiro Cabelo, Pablo García-Pellicer López, Ricardo Hernández Soriano e Fernando Jiménez Parras) cuxo fin é «divulgar, mediante actividades e publicacións fundamentalmente, aqueles aspectos relacionados directa ou indirectamente coa arquitectura«.

Fronte a esta era dixital que vivimos, cortaypega pretende achegar algúns dos máis importantes edificios do século pasado, a través dunha humilde forma lúdica e educativa, mediante o recortable en papel.

En palabras dos seus promotores:

cortaypega nace da ilusión dun grupo de arquitectos por contribuír á difusión da Arquitectura Española do século XX, no seu sentido máis amplo. Un percorrido no que trataremos de coñecer e comprender diversas obras coa esperanza de afectar á mirada de calquera persoa sobre a arquitectura..”

Sen máis preámbulos deixámosvos a entrevista que tivemos a oportunidade de realizar, sobre este proxecto.

Membros da Asociación Cultural Dimomo Arquitectura | Fotografía: cortaypega

¿Cal foi a vosa formación e traxectoria profesional previa a “cortaypega”?

Todos somos arquitectos, e as nosas traxectorias son heteroxéneas e diversas: a profesión libre, o ensino a distintos niveis, o traballo para a administración, os concursos, a implicación na vida colexial… , son diversas facetas dese «ser arquitecto» nas que todos dun ou outro modo participamos. O nexo de unión, o punto que realmente nos vincula é a investigación sobre a arquitectura (sobre as arquitecturas) nas nosas respectivas áreas de proximidade, en particular sobre o Movemento Moderno. E a consciencia de que é necesario investigar sobre arquitectura e a súa posterior divulgación.

¿Que vos levou a poñer en marcha este proyecto?¿Por que dende un punto de vista lúdico?

Aos arquitectos gústanos ver arquitectura, e gústanos falar de arquitectura. Pero todos compartiamos a opinión de que facía (fai) falta máis difusión. Os arquitectos temos que ser capaces de transmitir, de explicar, de mostrar a arquitectura que nos emociona, e de contaxiar esa emoción. A arquitectura non pode ser para os arquitectos, senón que temos que lograr que realmente sexa de todos; e para iso, ademais da nosa responsabilidade como técnicos na nosa profesión (é dicir, tratar de facer arquitectura de calidade), consideramos que é importante dar a coñecer a boa arquitectura.

E ademais xuntábase unha especial afección polos libros (¿a algún arquitecto non lle gustan os libros?), con certa querencia polos xogos tradicionais e en especial os recortables de papel.

Durante algúns anos este proxecto foi un “poderiamos…”, un “estaría ben…”, ata que se converteu nun “Vamos a facelo”.

Cando un fai un recortable de papel, que á fin e ao cabo é un xogo, está a manipular o papel, conformando volumes e espazo e, case sen decatarse, aprendendo sobre esa arquitectura que está a construír.

Por poñer un exemplo concreto: podería ser complexo explicarlle a alguén sen coñecementos de xeometría que é un paraboloide hiperbólico; ou a alguén sen coñecementos de estruturas que son os “ósos” de Fisac. Non obstante, pensamos que cando alguén constrúe o recortable de La Pagoda que deseñamos, cando deforma o papel para montar os paraboloides, ou o prega para construír os ósos das naves, está a aprehender eses conceptos.

Unha mostra da colección de recortables que en certo modo está no xermen desta historia | Fotografía: cortaypega

¿Tiñades algunha experiencia previa?

¿Quen non montou un cubo de papel no colegio?¿Un tetraedro, un dodecaedro? ¿Que arquitecto, ao longo dos seus anos de estudo ou de profesión, non resolveu unha maqueta simplemente con papel, montando un recortable?

Cada un de nós, polo noso lado, participara anteriormente, dalgún xeito, nalgún tema relacionado coa edición de publicacións de arquitectura. E un dos nosos membros atesoura unha preciosa colección de recortables de arquitectura, e xa realizara algún deseño en temas locais.

¿Encontrástesvos con moitas dificultades?¿Cales foron as máis problemáticas?

Por un lado, metémonos nun campo, a edición, que tocaramos só dun modo tanxente; non é o mesmo escribir un artigo, maquetar algunhas páxinas, que preparar, de principio a fin, a edición dun libro. Iso implica moitas cousas que se nos escapaban ao principio e que aínda temos nada máis que collidas polos pelos. E o feito de facelo todo nós mesmos fai que nos encontremos con cuestións que non nos son familiares e ter que tomar decisións un pouco atrevidas.

Por outro lado, está o deseño dos recortables: cada recortable leva detrás moitas horas de traballo, moitas probas, moitos tenteos, porque te encontras con asuntos que de primeiras non tes nin idea de como resolver. Pero isto ten moito que ver cun proxecto de arquitectura, con esa toma de decisións construtivas que implican decisións de deseño e ao revés (aínda que neste caso partamos dun modelo final xa existente).

Así que dificultades… a diario. Pero todas se van resolvendo con paciencia, imaxinación, tempo…

¿Estades contentos cos obxectivos alcanzados?

cortaypega é un proxecto a longo prazo. Iso implica que os nosos obxectivos a curto prazo eran moi modestos: botar andar; o único xeito que había de arrancar este proxecto era poñéndoo en marcha. Pero ademais estamos satisfeitos coa acollida que está a ter o noso proxecto: en redes sociais, no trato con librarías (cunha distribución absolutamente rudimentaria o noso libro de La Pagoda está en case unha trintena de puntos de venda en toda España)… A todo o mundo lle parece un proxecto precioso; e iso alégranos, claro.

¿Considerades que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao voso traballo actual?

Sen dúbida, deseñar un recortable de arquitectura, e facelo co rigor co que tratamos de facelo só podémolo facer pola nosa formación como arquitectos.

¿Que expectativas e proxectos de futuro tedes para “cortaypega”?

Acabamos de lanzar o noso número 2, as Vivendas na Barceloneta, e estamos a ultimar o recortable do Club Náutico de San Sebastián, e traballando no Goberno Civil de Tarragona e a Casa Huarte. Con algúns matices, temos elaborada a programación para 2015 e 2016, no que á liña grosa de cortaypega se refire, é dicir, a colección de recortables de arquitectura española do século XX. Porque ademais estamos a traballar nalgunhas ramificacións desta liña principal e trataremos de que vexan a luz durante 2015.

¿Compaxinades ou complementades esta actividade con outros labores ou noutros campos?

A nosa actividade na Asociación Cultural é unha actividade allea ás nosas actividades profesionais, así que é máis ben ao contrario: complementamos a nosa actividade profesional cos nosos labores en cortaypega.

¿É rendibles este tipo de iniciativas?¿Sentídesvos ben remunerados polo labor que realizades?

En termos económicos o labor que tratamos de realizar a través da Asociación Cultural non é en absoluto rendible. Confiamos en que a medio prazo polo menos se autofinancie. Pero iso é algo do que eramos conscientes cando nos puxemos en marcha, así que non foi unha sorpresa.

Dos de los recortables que tienen ahora mismo editados (La Pagoda y el Quiosco) | Fotografía: cortaypega

¿Animarías outros arquitectos a seguir os vosos pasos? ¿Que pasos considerades que deberían dar? ¿Como completar os seus estudos? ¿Que outros consellos lles darías?

Animamos calquera persoa a ter unha idea, crer nela, e poñer a súa ilusión e esforzo en poñela en marcha. Naturalmente, en calquera disciplina a formación é vital; a propia e a “complementaria”: idiomas, tecnoloxías, mercadotecnia… Pero a clave é unha idea e a fe nela; e o traballo.

¿Credes que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

Os arquitectos en España temos unha formación moi ampla que nos debe permitir abrir calquera vía de traballo que se nos ocorra; só hai que encontrala. É certo que a actual situación da construción nos fai temer que nunca volveremos facer un proxecto “tradicional”, pero hai que ser conscientes de que podemos e debemos traballar naquilo que a sociedade precise de nós, sen desprezar nin desperdiciar a nosa formación, e sen necesidade de rexeitar esa casa “tradicional”. Chámao rehabilitación, sostibilidade, participación social… Que agora mesmo non haxa traballo na construción non implica que a nosa profesión xa non valla, faltaría máis. Se fai falta explicarlle á sociedade o que sabemos e podemos facer, pois haberá que explicárseo.

¿Que opinades dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

A situación actual, e non só na nosa profesión, está a obrigar moita xente a “buscarse a vida”. Iso pode implicar cambiar de actividade, e tamén cambiar de cidade, ou cambiar de país. E hai que ser moi valente para dar o paso, abandonar a nosa zona de confort, e irse a traballar e vivir outro país. Así que a nosa opinión non pode ser outra que o máximo respecto cara a esas persoas, e a esperanza de que ninguén teña que optar por esa solución por necesidade, senón por elección persoal.

¿Como vedes o futuro da profesión?

Cando a actividade económica volva ao ámbito da construción os arquitectos volveremos desempeñar un papel importante na sociedade xa que a nosa formación e coñecementos son necesarios. Evidentemente a profesión terá cambiado. O exercicio individual vai ser difícil pola complexidade na que todo está a cambiar. A asociación con arquitectos máis especializados en temas ou con outros profesionais intúese imprescindible.

El libro, La Pagoda, Miguel Fisac, 1965 en librerías | Fotografía: cortaypega

Asociación Cultural Dimomo Arquitectura · Proxecto didáctico e difusión | cortaypega

Xaneiro 2015

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Asociación Cultural Dimomo Arquitectura, e en especial Fernando Jiménez, polo seu tempo e predisposición con este espazo.

[:]

[:es]No te mueras sin ir a Ronchamp. Sáenz de Oíza[:gl]Non morras sen ir a Ronchamp. Sáenz de Oíza[:en]Do not die without going to Ronchamp. Sáenz de Oíza[:]

1

[:es]https://youtu.be/3ANYzndH7dk

Maestro de maestros, Oíza dejó en las aulas de la Escuela de Arquitectura de Madrid la esencia de su pensamiento, definido por él mismo como contradictorio. Francisco Javier Sáenz de Oíza, nació en Cáseda (Navarra) pero se crió en Sevilla. Su padre, también arquitecto, pidió el traslado a Madrid, con toda la familia, para que Oíza pudiera estudiar arquitectura.

No te mueras sin ir a Ronchamp entra en la leyenda del personaje y en la estrecha relación que mantuvo con el escultor y poeta Jorge Oteiza, a quien conoció a principios de los años 50 en Aranzazu, y cuya relación se mantuvo hasta el fin de sus días. Fue precisamente Oteiza quien, en los últimos meses de vida del arquitecto, le dijo que visitara la capilla que Le Corbusier había levantado en el noroeste de Francia y dio origen a esta frase mítica “No te mueras sin ir a Ronchamp”.

Personaje polémico y polemista, creador de obras distantes entre sí en el estilo y en la valoración del público. Si Oíza tenía razón y la arquitectura es como la grafología, quizá adentrándonos en Torres Blancas, en el Banco de Bilbao o en el Palacio de Festivales de Santander podamos conocer el universo que rodeó a Oíza, y a un Oíza más allá de su obra.

[:gl]https://youtu.be/3ANYzndH7dk

Mestre de mestres, Oíza deixou nas aulas da Escola de Arquitectura de Madrid a esencia do seu pensamento, definido por el mesmo como contraditorio. Francisco Javier Sáenz de Oíza, naceu en Cáseda (Navarra) pero criouse en Sevilla. O seu pai, tamén arquitecto, pediu o traslado a Madrid, con toda a familia, para que Oíza puidese estudar arquitectura.

Non te morras sen ir a Ronchamp entra na lenda do personaxe e na estreita relación que mantivo co escultor e poeta Jorge Oteiza, a quen coñeceu a principios dos anos 50 en Aranzazu, e cuxa relación se mantivo ata o fin dos seus días. Foi precisamente Oteiza quen, nos últimos meses de vida do arquitecto, lle dixo que visitase a capela que Le Corbusier levantara no noroeste de Francia e deu orixe a esta frase mítica “Non te morras sen ir a Ronchamp”.

Personaxe polémico e polemista, creador de obras distantes entre si no estilo e na valoración do público. Se Oíza tiña razón e a arquitectura é como a grafoloxía, quizais internándonos en Torres Brancas, no Banco de Bilbao ou no Pazo de Festivais de Santander poidamos coñecer o universo que rodeou Oíza, e un Oíza máis alá da súa obra.

[:en]https://youtu.be/3ANYzndH7dk

Teacher of teachers, Oíza left in the classrooms of the School of Architecture of Madrid the essence of his thought, defined by him itself as contradictory. Francisco Javier Sáenz de Oíza, was born in Cáseda (Navarre) but it grew up in Seville. His father, also architect, asked for the movement to Madrid, with the whole family, in order that Oíza could study architecture.

Do not die without going to Ronchamp it enters the legend of the personage and in the narrow relation that it supported with the sculptor and poet Jorge Oteiza, whom it knew at the beginning of the 50s in Aranzazu, and which relation was kept up to the end of his days. It was precisely Oteiza who, in the last months of life of the architect, said to him that he should visit the chapel that Corbusier had raised in the northwest of France and gave origin to this mythical phrase “Don´t die without going to Ronchamp”.

[:]

Persianas cerradas: Ferrol 2014 | Ana AmadoPersianas cerradas: Ferrol 2014 | Ana AmadoClosed blinds: Ferrol 2014 | Ana Amado

0

Cerca del 40% de los bajos comerciales del centro de Ferrol están vacíos. Y ocurre en otras ciudades, otros centros históricos del país. Entre la debacle mundial  y la crisis de la industria astillera, algunos lugares parecen auténticos pueblos fantasma. He aquí un ejemplo.

Es bastante más que un tercio de los bajos comerciales. ¡Casi un 40%! Algo más de una quinta parte de éstos fueron, en otra vida, negocios dedicados a la hostelería. Personas que entran, que salen, que piden su café o su tapa. Ahora, los rostros que pasean por el trazado cuadriculado de la ciudad bien se parecen a los anónimos paseantes dublineses de Joyce, o de Simmel. Este último, sociólogo alemán, entendía la ciudad –y, en concreto, el centro urbano– como lugar de creación e intercambio social, económico y cultural. La ciudad como mercado, como proceso de compra y venta. Pero cuando el mercado está vacío, afloran otras preguntas. Sampedro lo definía muy bien. Si entendemos la sociedad como democracia, y la democracia como un mercado libre, el día que no tengamos dinero, todo se irá al traste.

Del progresivo deterioro del centro histórico y el masivo éxodo hacia las ciudades dormitorio como instantánea resultado de las dos últimas décadas –teniendo como punto álgido, los años previos a la actual crisis mundial–, deriva, como tónica nacional, el abandono del casco urbano histórico. La arquitectura tradicional mantenida de otras épocas y otras vidas nos dice poco en el día a día en cualquier ciudad española. El constante abandono tanto de ciudadanos, que buscan mantenerse en sus ya abultadas hipotecas de la periferia, como del institucional, que hace más caro e inviable restaurar y rehabilitar lo que en otro tiempo fue un techo sobre el que cobijarse, produce un tejido empresarial del pequeño comerciante inestable.

Caras lánguidas, silencio espectral, vacío espacial, cielo gris y otra terminología frecuente en la literatura pueden servir para describir lo que los precursores de la sociología urbana querían superar. Esos recursos manidos y trillados explican grosso modo el ahora, la consecuencia, pero no la causa. Una ciudad muy dependiente de dos grandes astilleros europeos –y, en su día, internacionales–, una industria pesada en constante transformación y caída que no permite márgenes de error: de los diez mil puestos de trabajo –sin contar los indirectos– que mantenían los astilleros hace tres décadas, a los constantes despidos masivos que acaban en apenas en más de dos mil. Y con los problemas de los nuevas cargas de trabajo con Pemex y su filial viguesa más asequible, las cifras irán bajando. De las cifras poblacionales, otro dato: Ferrol ha perdido más de 7.000 habitantes en la última década, acercándose a la barrera de los 70.000 habitantes, con un paro un punto más alto que la población activa (situada en el 32%). Lejos quedaron las cien mil vidas que poblaban este enclave gallego en la década de los ochenta.

Los más de trescientos locales comerciales vacíos –según una estadística de elaboración propia*– dejan un panorama desolador que ha calado en la población local. La proyección inmediata en las esferas públicas no se ha hecho esperar. El ayuntamiento ferrolano propone un plan para dinamizar el comercio en el barrio a una consultoría externa (Auren Consultores SA) por una suma que asciende a más de 46.000 euros. Con ello, pretende buscar nuevos empresarios, y por cada nuevo inversor, el incentivo variará entre los dos mil y los cuatro mil euros. Sin embargo, las cuantías de los alquileres no han bajado lo que se espera, y la previsión de los resultados está por publicarse en este mes de enero. Por contra, en el mismo ayuntamiento ferrolano se abre Parque Ferrol, un centro comercial de la promotora Santiago Sur que invierte 50 millones para edificar 23.000 metros cuadrados. Las empresas Carrefour, MediaMarkt o Bricodepot inauguran en noviembre del pasado 2013 y tienen clientes que superan los cien mil en pocos días. En tal panorama se suman las cifras del ayuntamiento colindante, Narón, que ha crecido en la última década en más de ocho mil habitantes, y la vida comercial despunta, teniendo su máxima expresión en el centro comercial Odeón.

Muy ciertas son las palabras de Simmel sobre el urbanita ferrolano, cuya actividad llena de contrastes podría resumirse aquí:

“El fundamento psicológico sobre el que se alza el tipo de individualidades urbanitas es el acrecentamiento de la vida nerviosa”.

Obra: La serie fotográfica «Persianas cerradas: Ferrol 2014» forma parte de la exposición colectiva  Espacio público / Espacio privado, comisariado por Mónica Maneiro, que puede visitarse actualmente en el ferrolano Centro Cultural Torrente Ballester hasta febrero de 2015
Texto: Rober Amado, sociólogo y periodista. *Estadística elaborada por Roberto Amado Castro.
Emplazamiento: Ferrol, Galicia, España
Fotografías: Ana Amado
Año: 2014
+ anaamado.eu


Near 40 % of the low commercial ones of Ferrol’s center they are empty. And it happens in other cities, other historical centers of the country. Between the world debacle and the crisis of the industry astillera, some places look like authentic peoples ghost. Is here an example.

It is enough more than a third than the low commercial ones. Almost 40 %! Slightly more of fifth one part of these they were, in another life, business dedicated to the hotel and catering business. Persons who enter, that go out, that ask for his coffee or his lid. Now, the faces that walk along the squared tracing of the city well look like the anonymous walkers dublineses of Joyce, or of Simmel. The latter, German sociologist, understood the city – and, in I make concrete, the urban center – as place of creation and social, economic and cultural exchange. The city like market, as process of purchase and sale. But when the market is empty, other questions show. Sampedro was defining it very well. If we understand the company as democracy, and the democracy as a free market, the day that we do not have money, everything will go away to the fret.

Of the progressive deterioration of the historical center and the massive exodus towards the cities bedroom as instantaneous proved of last two decades – having as culminating point, the years before the current world crisis-, it derives, as national keynote, the abandon of the historical urban area. The traditional architecture supported of other epochs and other lives says to us little in day after day in any Spanish city. The constant one I retire so much of citizens, who seek to be kept in his already bulky mortgages of the periphery, since of the institutional one, which it makes more expensive and unviable to restore and to rehabilitate what in another time was a ceiling on the one that to hide, produces a managerial fabric of the small unstable merchant.

Languid faces, spectral silence, spatial emptiness, gray sky and another frequent terminology in the literature can serve to describe what the predecessors of the urban sociology wanted to overcome. These stale and trite resources explain grosso modo now, the consequence, but the reason. A city very dependent on two big European shipyards – and, in his day, international-, an industry weighed in constant transformation and fallen that does not allow margins of mistake: of ten thousand working places – without the indirect ones tell – that they were supporting the shipyards three decades ago, to the constant massive dismissals that end in scarcely in more than two thousand. And with the problems of new loads of work with Pemex and his subsidiary viguesa more attainable, the numbers will be going down. Of the population numbers, another information: Ferrol has lost more than 7.000 inhabitants in the last decade, approaching the barrier of 70.000 inhabitants, with an unemployment a point higher that the population activates (placed in 32%). Far there stayed hundred thousand lives that were populating this Galician enclave in the decade of the eighties.

More than three hundred empty business premises – according to a statistics of production propia* – leave a distressing panorama that has sunk in into the local population. The immediate projection in the public spheres has not made wait. The town hall ferrolano proposes a plan to stir the trade into action in the neighborhood to an external consultancy (Auren Consultores SA) for a sum that ascends to more than 46.000 Euros. With it, it tries to search new businessmen, and for every new investor, the incentive will change between the two thousand and four thousand Euros. Nevertheless, the quantities of the rents have not lowered what is waited, and the forecast of the results is for be publishing in this January. For against, in the same town hall ferrolano there opens itself Park Ferrol, a mall of the promoter Santiago South that invests 50 millions to build 23.000 square meters. The companies Carrefour, MediaMarkt or Bricodepot inaugurate in November of last 2013 and have clients who overcome the hundred thousand in a few days. In such a panorama there add the numbers of the adjacent town hall, Narón, which has grown in the last decade in more than eight thousand inhabitants, and the commercial life appears, having his maximum expression in the Odeón mall.

Very certain they are Simmel’s words on the urbanita ferrolano, whose activity fills of contrasts it might be summarized here:

“The psychological foundation on the one that raises the type of individualities urbanitas is the increase of the nervous life”.

Work: The photographic series «Closed Blinds: Ferrol 2014» forms a part of the collective exhibition public Space/ private Space, comisariado for Mónica Maneiro, who can visit nowadays in the ferrolano Cultural Center Torrent Ballester until February, 2015

Text: Rober Amado, sociologist and journalist. *Estadística elaborated by Roberto Amado Castro.

Emplacement: Ferrol, Galicia, Spain

Photographs: Ana Amado

Year: 2014

+ anaamado.eu

Preto do 40% dos baixos comerciais do centro de Ferrol están baleiros. E acontece noutras cidades, outros centros históricos do país. Entre o desastre mundial e a crise da industria astillera, algúns lugares parecen auténticos pobos fantasma. Velaquí un exemplo.

É bastante máis que un terzo dos baixos comerciais. Case un 40%! Algo máis dunha quinta parte destes foron, noutra vida, negocios dedicados á hostalaría. Persoas que entran, que saen, que piden o seu café ou a súa tapa. Agora, os rostros que pasean polo trazado cuadriculado da cidade ben parécense aos anónimos paseantes dublineses de Joyce, ou de Simmel. Este último, sociólogo alemán, entendía a cidade -e, en concreto, o centro urbano- como lugar de creación e intercambio social, económico e cultural. A cidade como mercado, como proceso de compra e venda. Pero cando o mercado está baleiro, afloran outras preguntas. Sampedro definíao moi ben. Se entendemos a sociedade como democracia, e a democracia como un mercado libre, o día que non teñamos diñeiro, todo se irá ao traste.

Da progresiva deterioración do centro histórico e o masivo éxodo cara ás cidades dormitorio como instantánea resultado das dúas últimas décadas -tendo como punto álxido, os anos previos á actual crise mundial-, deriva, como tónica nacional, o abandono da zona urbana histórica. A arquitectura tradicional mantida doutras épocas e outras vidas dinos pouco no día a día en calquera cidade española. O constante abandono tanto de cidadáns, que buscan manterse nas súas xa avultadas hipotecas da periferia, coma do institucional, que fai máis caro e inviable restaurar e rehabilitar o que noutro tempo foi un teito sobre o que abeirarse, produce un tecido empresarial do pequeno comerciante inestable.

Caras lánguidas, silencio espectral, baleiro espacial, ceo gris e outra terminoloxía frecuente na literatura poden servir para describir o que os precursores da socioloxía urbana querían superar. Eses recursos manidos e trillados explican grosso modo o agora, a consecuencia, pero non a causa. Unha cidade moi dependente de dous grandes estaleiros europeos -e, no seu día, internacionais-, unha industria pesada en constante transformación e caída que non permite marxes de erro: dos dez mil postos de traballo -sen contar os indirectos- que mantiñan os estaleiros hai tres décadas, aos constantes despedimentos masivos que rematan en apenas en máis de dous mil. E cos problemas dos novas cargas de traballo con Pemex e a súa filial viguesa máis alcanzable, as cifras irán baixando. Das cifras poboacionais, outro dato: Ferrol perdeu máis de 7.000 habitantes na última década, achegándose á barreira dos 70.000 habitantes, cun paro un punto máis alto que a poboación activa (situada no 32%). Lonxe quedaron as cen mil vidas que poboaban este enclave galego na década dos oitenta.

Os máis de trescentos locais comerciais baleiros -segundo unha estatística de elaboración propia*- deixan un panorama desolador que calou na poboación local. A proxección inmediata nas esferas públicas non se fixo esperar. O concello ferrolano propón un plan para dinamizar o comercio no barrio a unha consultoría externa (Auren Consultores SA) por unha suma que ascende a máis de 46.000 euros. Con iso, pretende buscar novos empresarios, e por cada novo investidor, o incentivo variará entre os dous mil e os catro mil euros. Non obstante, as contías dos alugueres non baixaron o que se espera, e a previsión dos resultados está por publicarse neste mes de xaneiro. Pola contra, no mesmo concello ferrolano se abre Parque Ferrol, un centro comercial da promotora Santiago Sur que inviste 50 millóns para edificar 23.000 metros cadrados. As empresas Carrefour, MediaMarkt ou Bricodepot inauguran en novembro do pasado 2013 e teñen clientes que superan os cen mil en poucos días. En tal panorama súmanse as cifras do concello lindante, Narón, que creceu na última década en máis de oito mil habitantes, e a vida comercial despunta, tendo a súa máxima expresión no centro comercial Odeón.

Moi certas son as palabras de Simmel sobre o urbanita ferrolano, cuxa actividade chea de contrastes podería resumirse aquí:

“O fundamento psicolóxico sobre o que se alza o tipo de individualidades urbanitas é o acrecentamento da vida nerviosa”.

Obra: A serie fotográfica «Persianas pechadas: Ferrol 2014» forma parte da exposición colectiva Espazo público / Espazo privado, comisariado por Mónica Maneiro, que pode visitarse actualmente no ferrolano Centro Cultural Torrente Ballester ata febreiro de 2015

Texto: Rober Amado, sociólogo e periodista. *Estadística elaborada por Roberto Amado Castro.

Emprazamento: Ferrol, Galicia, España

Fotografías: Ana Amado

Ano: 2014

+ anaamado.eu

2ª Premio Europeo de Intervención en el Patrimonio Arquitectónico AADIPA2º Premio Europeo de Intervención en el Patrimonio Arquitectónico AADIPA2nd European Award Architectural Heritage Intervention AADIPA

1

El Premio Europeo de Intervención en el Patrimonio Arquitectónico AADIPA, certamen bienal organizado con el soporte del COAC (Colegio Oficial de Arquitectos de Cataluña) y AADIPA (Agrupación de Arquitectos para la Defensa y la Intervención en el Patrimonio Arquitectónico) cuyo objetivo reside en distinguir la buena práctica patrimonial y contribuir a su divulgación, abre las inscripciones de su 2ª edición.

El Premio Europeo de Intervención en el Patrimonio Arquitectónico ADDIPA surge del convencimiento que en el contexto actual, en que el patrimonio arquitectónico además de un instrumento fundamental de conocimiento es considerado un recurso socio-económico de primer orden para el desarrollo sostenible de los territorios, resulta imprescindible la divulgación, distinción y reconocimiento de las obras y proyectos de calidad que contribuyen a la preservación de la memoria colectiva.

Con esta su segunda convocatoria, cuyo plazo de inscripción comprende de diciembre de 2014 al 15 de abril de 2015 a las 24.00h, el Premio tiene la voluntad de consolidarse como catalizador y observatorio de los nuevos retos que añade la globalización de la arquitectura contemporánea, en la conservación e intervención del patrimonio construido. Los expertos implicados en la interdisciplinar cadena de valor del patrimonio –arquitectos, historiadores, arqueólogos…–, podrán participar en un certamen que concluirá con la entrega de premios en el marco de la Bienal Internacional sobre patrimonio arquitectónico que se organiza en junio de 2015 en Barcelona con el soporte del COAC, AADIPA y la Generalitat de Catalunya.

La convocatoria se divide en 4 categorías:

· Categoría A: Intervención en el patrimonio construido

Todas aquellas intervenciones arquitectónicas, permanentes o efímeras, en bienes arquitectónicos de interés patrimonial.

· Categoría B: Espacios exteriores

Todas aquellas intervenciones en el espacio público histórico, en entornos de monumentos y paisajes culturales.

· Categoría C: Planeamiento

Todos aquellos trabajos de planeamiento dirigidos a la protección, conservación o puesta en valor del patrimonio arquitectónico.

· Categoría D: Divulgación

Todas aquellas iniciativas, actividades y acciones que tienen como objetivo la divulgación de los valores del patrimonio arquitectónico.

Como requisito, todos los trabajos presentados deben haber finalizado, haberse realizado o publicado en el periodo comprendido entre el 1 de enero de 2008 y el 31 de diciembre de 2014. El Jurado estará formado por: Antón Capitel, Toni Gironés, Malgorzata Rozbicka, Joaquín Pérez, Jose Luís Infanzón, Giuseppe Lonetti, Antoni Vilanova, Sonia Puente Landázuri, Cristopher Graz, Raquel Lacuesta y Miguel Ángel Troitiño; y los premiados recibirán como galardón una reproducción enmarcada de una fotografía original de Francesc Català Roca y los finalistas, un diploma acreditativo. Los trabajos premiados, los finalistas y los presentados formarán parte del catálogo que se edita cada edición con el fin de documentar el certamen.

En la primera edición del Premio Europeo de Intervención en el Patrimonio Arquitectónico AADIPA, dirigido por por Ramón Calonge, Oriol Cusidó, Marc Manzano, y Jordi Portal, arquitectos miembros de la agrupación AADIPA, se presentaron 200 proyectos de equipos procedentes de 8 países distintos y contó con un jurado internacional, para cada categoría, formado por reputados expertos en el ámbito de la intervención en el Patrimonio Arquitectónico.

Los proyectos ganadores fueron:

En la categoría A el New Rijksmuseum de Ámsterdam de Cruz y Ortiz Arquitectos, en la Categoría B el proyecto Tres Places a Oliana de Joaquín Pérez Sánchez y Eva Girona Cabre, en la catergoría C el plan Plan Especial Urbanístico del Conjunto Histórico de Cadaqués (PEUCHC) de Antoni Vilanova y Susanna Moya, y por último en la categoría de divulgación el proyecto Homo Faber, arquitectura preindustrial del Rincón de Ademuz de Fernando Vegas Lopez-Manzanares y Camilla Mileto.

+ info

The European Prize of Intervention in the Architectural Heritage AADIPA, biennial contest organized with the support of the COAC (Architects’ Official College of Catalonia) and AADIPA (Architects’ Group for the Defense and the Intervention in the Architectural Heritage) whose aim resides in distinguishing the good patrimonial practice and contributing to his spreading, opens the inscriptions of his 2 ª edition.

The European Prize of Intervention in the Architectural Heritage ADDIPA arises from the conviction that in the current context, in which the architectural heritage besides a fundamental instrument of knowledge is considered to be a socio-economic resource of the first order for the sustainable development of the territories, turns out to be indispensable the spreading, distinction and recognition of the works and qualit projects that they contribute to the preservation of the collective memory.

With this one his second summons, which term of inscription understands from December, 2014 to April 15, 2015 to them 24.00h, the Prize takes the will to be consolidated as catalyst and observatory of the new challenges that adds the globalization of the contemporary architecture, in the conservation and intervention of the constructed heritage. The experts implied in architects, historians, archeologists interdiscipline chain of value of the heritage – …-, will be able to take part in a contest that he will conclude with the delivery of prizes in the frame of the International Biennial show on architectural heritage that one organizes in June, 2015 in Barcelona with the support of the COAC, AADIPA and the Autonomous government of Catalonia of Catalonia.

The summons divide in 4 categories:

· Category A: Intervention in the constructed heritage

All those architectural, permanent or ephemeral interventions, in architectural goods of patrimonial interest.

· Category B:  Exterior Spaces

All those interventions in the public historical space, in environments of monuments and cultural landscapes.

· Category C: Planning

All those works of planning directed the protection, conservation or putting in value of the architectural heritage.

· Category D: Spreading

All those initiatives, activities and actions that take as an aim the spreading of the values of the architectural heritage.

Requirement, all the presented works must have finished, to have realized or published in the period understood between January 1, 2008 and December 31, 2014. The Juror will be formed for: Antón Capitel, Toni Gironés, Malgorzata Rozbicka, Joaquín Perez, Jose Luís Infanzón, Giuseppe Lonetti, Antoni Vilanova, Sonia Puente Landázuri, Cristopher Graz, Raquel Lacuesta and Michael Ángel Troitiño; and the winning ones there will receive as award a reproduction framed of Francesc Català’s original photography Rock and the finalists, a supporting diploma. The winning works, the finalists and the presented ones will form a part of the catalogue that edits every edition in order to document the contest.

In the first edition of the European Prize of Intervention in the Architectural Heritage AADIPA, directed for for Ramon Calonge, Oriole Cusidó, Marc Manzano, and Jordi Portal, architects members of the group AADIPA, appeared 200 projects of equipments proceeding from 8 different countries and it possessed an international juror, for every category, formed by renowned experts in the area of the intervention in the Architectural Heritage.

Los proyectos ganadores fueron:

In the category To Ámsterdam’s New Rijksmuseum of Cross and Ortiz Arquitectos, in the Category B the project Three Places to Oliana de Joaquín Perez Sanchez and Eve Girona Cabre, in the catergoría C the plan Special Urban development Plan of the Historical Set of Cadaqués (PEUCHC) of Antoni Vilanova and Susanna Moya, and finally in the category of spreading the project Homo Faber, architecture preindustrial of Ademuz de Fernando’s Corner Fertile plaines Lopez – nares and Camilla Mileto.

+ info

El Premio Europeo de Intervención en el Patrimonio Arquitectónico AADIPA, certamen bienal organizado con el soporte del COAC (Colegio Oficial de Arquitectos de Cataluña) y AADIPA (Agrupación de Arquitectos para la Defensa y la Intervención en el Patrimonio Arquitectónico) cuyo objetivo reside en distinguir la buena práctica patrimonial y contribuir a su divulgación, abre las inscripciones de su 2ª edición.

O Premio Europeo de Intervención no Patrimonio Arquitectónico ADDIPA xorde do convencemento que no contexto actual, en que o patrimonio arquitectónico ademais dun instrumento fundamental de coñecemento é considerado un recurso socio-económico de primeira orde para o desenvolvemento sostible dos territorios, resulta imprescindible a divulgación, distinción e recoñecemento das obras e proxectos de calidade que contribúen á preservación da memoria colectiva.

Con esta a súa segunda convocatoria, cuxo prazo de inscrición comprende de decembro de 2014 ao 15 de abril de 2015 ás 24.00 h, o Premio ten a vontade de consolidarse como catalizador e observatorio dos novos retos que engade a globalización da arquitectura contemporánea, na conservación e intervención do patrimonio construído. Os expertos implicados na interdisciplinar cadea de valor do patrimonio -arquitectos, historiadores, arqueólogos… -, poderán participar nun certame que concluirá coa entrega de premios no marco da Bienal Internacional sobre patrimonio arquitectónico que se organiza en xuño de 2015 en Barcelona co soporte do COAC, AADIPA e a Generalitat de Catalunya.

La convocatoria se divide en 4 categorías:

· Categoría A: Intervención en el patrimonio construido

Todas aquellas intervenciones arquitectónicas, permanentes o efímeras, en bienes arquitectónicos de interés patrimonial.

· Categoría B: Espacios exteriores

Todas aquellas intervenciones en el espacio público histórico, en entornos de monumentos y paisajes culturales.

· Categoría C: Planeamiento

Todos aquellos trabajos de planeamiento dirigidos a la protección, conservación o puesta en valor del patrimonio arquitectónico.

· Categoría D: Divulgación

Todas aquellas iniciativas, actividades y acciones que tienen como objetivo la divulgación de los valores del patrimonio arquitectónico.

Como requisito, todos os traballos presentados deberon finalizar, terse realizado ou publicado no período comprendido entre o 1 de xaneiro de 2008 e o 31 de decembro de 2014. O Xurado estará formado por: Antón Capitel, Toni Gironés, Malgorzata Rozbicka, Joaquín Pérez, Jose Luís Infanzón, Giuseppe Lonetti, Antoni Vilanova, Sonia Puente Landázuri, Cristopher Graz, Raquel Lacuesta e Miguel Ángel Troitiño; e os premiados recibirán como galardón unha reprodución enmarcada dunha fotografía orixinal de Francesc Català Roca e os finalistas, un diploma acreditativo. Os traballos premiados, os finalistas e os presentados formarán parte do catálogo que se edita cada edición co fin de documentar o certame.

Na primeira edición do Premio Europeo de Intervención no Patrimonio Arquitectónico AADIPA, dirixido por por Ramón Calonge, Oriol Cusidó, Marc Manzano, e Jordi Portal, arquitectos membros da agrupación AADIPA, presentáronse 200 proxectos de equipos procedentes de 8 países distintos e contou cun xurado internacional, para cada categoría, formado por reputados expertos no ámbito da intervención no Patrimonio Arquitectónico.

Os proxectos gañadores foron:

Na categoría Ao New Rijksmuseum de Ámsterdam de Cruz e Ortiz Arquitectos, na Categoría B o proxecto Tres Places a Oliana de Joaquín Pérez Sánchez e Eva Girona Cabre, na catergoría C o plan Plan Especial Urbanístico do Conxunto Histórico de Cadaqués (PEUCHC) de Antoni Vilanova e Susanna Moya, e por último na categoría de divulgación o proxecto Homo Faber, arquitectura preindustrial do Canto de Ademuz de Fernando Vegas Lopez-Manzanares e Camilla Mileto.

+ info

[:es]Las variaciones de la identidad. Ensayo sobre el tipo en arquitectura[:gl]As variacións da identidade. Ensaio sobre o tipo en arquitectura[:en]The variations of the identity. I test on the type in architecture[:]

2

[:es]

Las variaciones de la identidad.

El objeto de este trabajo es contribuir a una teoría del proyecto arquitectónico en que la idea de tipo no se conciba como un mecanismo reproductor sino como una estructura de la forma capaz de múltiples desarrollos. En esta clave, el proyecto arquitectural se sitúa tan lejos de la invención de la forma como del determinismo del modelo.

El texto se articula en cuatro capítulos: en el primero se establecen las bases filosóficas del concepto de tipo considerado como fundamento epistemológico de la arquitectura; el segundo se centra en el estudio de algunos ejemplos de la experiencia histórica, examinando a través de ellos los procesos de permanencia y transformación de los tipos; el tercero afronta el problema de situar el análisis tipológico dentro del marco definido por el pensamiento estructuralista; el cuarto constituye un acercamiento, en clave tipológica, a la obra de algunos maestros de la arquitectura moderna, mostrando la capacidad del pensamiento tipológico para superar la estéril disyuntiva entre historicismo y experimentalismo.

Carlos Martí Aris

Nació en Barcelona el 10 de junio de 1948. Cursó los estudios de Arquitectura en la ETSAB, titulándose en 1972, pero su verdadera escuela fue la redacción de la revista 2C Construcción de la Ciudad de la que fue subdirector hasta 1985, año en que dejó de editarse. El Grupo 2c, aglutinado en torno a la carismática personalidad de Salvador Tarragó, tomó como principal referencia la figura intelectual de Aldo Rossi, aunque los 22 números editados muestran un campo de intereses mucho más amplio que va desde la casa sevillana o el territorio véneto hasta la obra de Cerdá, Torres Clavé o Sostres. El último número, «la línea dura», fue un beligerante alegato contra el posmodernismo que entonces triunfaba en casi todos los frentes.

El año 1976 fue para él decisivo, marcado por dos experiencias que dejaron huella: los siete meses de estancia en la región nororiental de Argelia formando parte de un grupo dirigido por Emilio Donato, para proyectar seis «villages agricoles pour la revolution agraire»; y la participación en el Primer SIAC de Santiago de Compostela, momento álgido de la tendencia liderada por Rossi. Poco después  se incorporó a la Escuela de Arquitectura de Barcelona como profesor de Proyectos, dentro del equipo coordinado por Raimon Torres. A partir de entonces la docencia se convierte en su principal dedicación, que hace compatible con el trabajo profesional en asociación con Antonio Armesto.

Entres sus libros cabe destacar Las variaciones de la identidad. Ensayo sobre el tipo en arquitectura (1990), Silencios elocuentes (1999), Las formas de la residencia en la ciudad moderna (1991) y Santiago de Compostela. La ciudad histórica como presente (1996). Ha sido el impulsor de iniciativas editoriales como la colección Arquitectura—Teoría de Ediciones del Serbal, la colección Arquia/tesis de la Fundación Caja de Arquitectos o la revista DPA del Departamento de proyectos de la UPC. Sus actuales temas de investigación son, entre otros, Lugar público y ciudad contemporánea y La arquitectura del cine. Estudios sobre Dreyer, Hitchcock, Ford y Ozu (en colaboración con José Manuel García Roig).

 + info

[:gl]

As variacións da identidade.

O obxecto deste traballo é contribuír a unha teoría do proxecto arquitectónico en que a idea de tipo non se conciba como un mecanismo reprodutor senón como unha estrutura da forma capaz de múltiples desenvolvementos. Nesta clave, o proxecto arquitectural sitúase tan lonxe da invención da forma como do determinismo do modelo.

O texto articúlase en catro capítulos: no primeiro establécense as bases filosóficas do concepto de tipo considerado como fundamento epistemológico da arquitectura; o segundo céntrase no estudo dalgúns exemplos da experiencia histórica, examinando a través deles os procesos de permanencia e transformación dos tipos; o terceiro afronta o problema de situar a análise tipológico dentro do marco definido polo pensamento estructuralista; o cuarto constitúe un achegamento, en clave tipológica, á obra dalgúns mestres da arquitectura moderna, mostrando a capacidade do pensamento tipológico para superar a estéril disxuntiva entre historicismo e experimentalismo.

Carlos Martí Aris

Nado en Barcelona o 10 de xuño de 1948. Cursou os estudos de Arquitectura na ETSAB, titulándose en 1972, pero a súa verdadeira escola foi a redacción da revista 2C Construción da Cidade da que foi subdirector até 1985, ano en que deixou de editarse. O Grupo 2c, aglutinado ao redor da carismática personalidade de Salvador Tarragó, tomou como principal referencia a figura intelectual de Aldo Rossi, aínda que os 22 números editados mostran un campo de intereses moito máis amplo que vai desde a casa sevillana ou o territorio véneto até a obra de Cerdá, Torres Cravei ou Sostres. O último número, «a liña dura», foi unha belixerante alegación contra o posmodernismo que entón triunfaba en case todas as frontes.

O ano 1976 foi para el decisivo, marcado por dúas experiencias que deixaron pegada: os sete meses de estancia na rexión nororiental de Argelia formando parte dun grupo dirixido por Emilio Donato, para proxectar seis «villages agricoles pour a revolution agraire»; e a participación no Primeiro SIAC de Santiago de Compostela, momento álgido da tendencia liderada por Rossi. Pouco despois incorporouse á Escola de Arquitectura de Barcelona como profesor de Proxectos, dentro do equipo coordinado por Raimon Torres. A partir de entón a docencia convértese na súa principal dedicación, que fai compatible co traballo profesional en asociación con Antonio Armesto.

Entres os seus libros cabo destacar As variacións da identidade. Ensaio sobre o tipo en arquitectura (1990), Silencios elocuentes (1999), As formas da residencia na cidade moderna (1991) e Santiago de Compostela. A cidade histórica como presente (1996). foi o impulsor de iniciativas editoriais como a colección Arquitectura?Teoría de Edicións do Serbal, a colección Arquia/tese da Fundación Caixa de Arquitectos ou a revista DPA do Departamento de proxectos da UPC. Os seus actuais temas de investigación son, entre outros, Lugar público e cidade contemporánea e A arquitectura do cine. Estudos sobre Dreyer, Hitchcock, Ford e Ozu (en colaboración con José Manuel García Roig).

+ info

[:en]

The variations of the identity

The object of this work is to contribute to a theory of the architectural project in which the idea of type is not conceived as a breeding mechanism but as a structure of the capable form of multiple developments. In this key, the project arquitectural places so far away of the invention of the form as of the determinism of the model.

The text is articulated in four chapters: in the first one there are established the philosophical bases of the concept of type considered as foundation epistemológico of the architecture; the second one centres on the study of some examples of the historical experience, examining across them the processes of permanency and transformation of the types; the third party confronts the problem of placing the analysis tipológico inside the frame defined by the thought estructuralista; the quarter constitutes an approximation, in key tipológica, to the work of some teachers of the modern architecture, showing the capacity of the thought tipológico to overcome the sterile dilemma between historicismo and experimentalism.

Carlos Martí Aris

It was born in Barcelona on June 10, 1948. It dealed the studies of Architecture in the ETSAB, being entitled in 1972, but his real school was the draft of the magazine 2C Construction of the City of the one that was an assistant director until 1985, year in which it stopped being edited. The Group 2c, agglutinated concerning Salvador Tarragó’s charismatic personality, took as a principal reference Aldo Rossi’s intellectual figure, though 22 published numbers show a field of interests much more wide that it goes from the Sevillian house or the territory véneto up to Cerdá’s work, Towers I Fixed or Sostres. The last number, «the line lasts», it was a belligerent allegation against the postmodernism that at the time was triumphing in almost all the fronts.

The year 1976 was for him decisive, marked for two experiences that left fingerprint: seven months of stay in the northeastern region of Algeria forming a part of a group directed by Emilio Donato, to project six » villages agricoles pour the revolution agraire «; and the participation in the First SIAC of Santiago de Compostela, culminating moment of the trend led by Rossi. Little later it joined to the School of Architecture of Barcelona as project teacher, inside the equipment coordinated by Raimon Torres. From then the teaching turns into his principal dedication, which it makes compatible with the professional work in association with Antonio Armesto.

Enter his books it is necessary to emphasize The variations of the identity. I test on the type in architecture (1990), eloquent Silences (1999), The forms of the residence in the modern city (1991) and Santiago de Compostela. The historical as present city (1996). It has been the impeller of publishing initiatives as the collection Architecture – theory of Editions of the Serbal, the collection Arquia/tesis of the Foundation Architects’ Box or the magazine DPA of the Project department of the UPC. His current topics of investigation are, between others, public Place and contemporary city and The architecture of the cinema. Studies on Dreyer, Hitchcock, Ford and Ozu (in collaboration with Jose Manuel García Roig).

+ info

[:]

Retratos a través de los ojos de un miope (XII) | epRRetratos a través dos ollos dun miope (XII) | epRPortraits across the eyes of a near-sighted person (XII) | epR

José Antonio Corrales. Los otros tres lados del hexágono que en 1958 revolucionó la arquitectura española de posguerra desde la lejana explanada de Heysel.

Corrales y Molezún. Batman y Robin. Laurel y Hardy. Romario y Bebeto.

La Historia está llena de memorables parejas bien avenidas.

Corrales y Molezún. Pat Garrett y Billy the Kid. Hendrix y Clapton. Frazier y Ali.

Otras tantas parejas de antagonistas se retroalimentaron en duelos inmisericordes.

Corrales y Molezún, bien avenidos y antagónicos, escribieron la historia de la arquitectura española en Bruselas, en Herrera de Pisuerga, en Miraflores de la Sierra o en Puerta de Hierro.

José Antonio Corrales nunca dejó de trabajar. Anciano, menguado, entornaba los ojos con el ceño fruncido para escrutar el horizonte con la esperanza, aún, de avistar la ballena blanca.

El primo Ramón
Isla Elefante, Navidad de 2014

José Antonio Corrales. Other three sides of the hexagon that in 1958 revolutionized the Spanish architecture of postwar period from Heysel’s distant esplanade.

Corrales and Molezún. Batman and Robin. Laurel and Hardy. Romario and Bebeto.

La Historia está llena de memorables parejas bien avenidas.

Corrales and Molezún. Pat Garrett and Billy the Kid. Hendrix and Clapton. Frazier and Ali.

Some other pairs of antagonists retroalimentaron in duels inmisericordes.

Corrales and Molezún, well agreed and antagonistic, they wrote the history of the Spanish architecture in Brussels, in Herrera de Pisuerga, in Miraflores de la Sierra or in Puerta de Hierro.

Jose Antonio Corrales never stopped working. Elder, wretch, was half-closing the eyes with the frown wrinkled to scrutinize the horizon with the hope, still, to sight the white whale.

El primo Ramón
Isla Elefante, Navidad de 2014

José Antonio Corrales. Ou os outros tres lados do hexágono que en 1958 revolucionou a arquitectura española de posguerra dende a afastada explanada de Heysel.

Corrales e Molezún. Batman e Robin. Laurel e Hardy. Romario e Bebeto.

A Historia está chea de memorables parellas ben avidas.

Corrales e Molezún. Pat Garrett e Billy the Kid. Hendrix e Clapton. Frazier e Ali.

Outras tantas parellas de antagonistas retroalimentar se en duelos inmisericordes.

Corrales e Molezún, ben avidos e antagónicos, escribiron a historia da arquitectura española en Bruxelas, en Herrera de Pisuerga, en Miraflores da Serra ou en Porta de Ferro.

José Antonio Corrales nunca deixou de traballar. Ancián, minguado, entornaba os ollos co cello pregado para escrutar o horizonte coa esperanza, aínda, de avistar a balea branca.

El primo Ramón
Isla Elefante, Navidad de 2014

Por Partes | Íñigo García OdiagaPor Partes | Íñigo García OdiagaBy Parts | Íñigo García Odiaga

Towada Art Center, de SANAA

La arquitectura a diferencia de otras obras artísticas, arrastrada por su propia definición funcional se ha presentado muchas veces a lo largo de la historia como una suma de piezas, de estancias o de partes. Este sistema compositivo reaparece en la arquitectura más vanguardista, que contradictoriamente hace alarde de huir de la composición. Que de alguna manera el funcionalismo, es decir la proyectación de arquitecturas mediante la unión de piezas, donde cada una de ellas cuenta con un uso específico, generó un método de proyectar que a recorrido y determinado la historia de la arquitectura, es una de las conclusiones que rápidamente se puede extraer de la lectura del reciente libro de Antón Capitel «La arquitectura compuesta por partes«.

Este sistema que se originó en el final del renacimiento, se convirtió en un verdadero método con la arquitectura neoclásica y académica, y participó en gran medida en la revolución del movimiento moderno y en su desarrollo posterior.

Convento de las Dominicas | Louis I. Kahn

El libro describe así un recorrido por la historia de la arquitectura tocando arquitectos tan dispares como Palladio o Kahn, pasando por Le Corbusier, Alvar Aalto o Hans Scharoun. Arquitectos todos ellos influenciados por los grabados renacentistas de Piranesi que describen por ejemplo la villa Adriana como una amalgama interconectada de edificios dispares superpuestos para formar un conjunto con un significado nuevo.

Reconstrucción de Villa Adriana | Piranesi

Tal vez lo más curioso de este planteamiento proyectual resida en su total vigencia, ya que arquitecturas como la japonesa lo utilizan reiteradamente, haciendo gala de una arquitectura que parece no preocuparse de su aspecto exterior y que intenta narrar su preocupación por temas más contemporáneos como la sostenibilidad, la funcionalidad o el paisaje, precisamente desde esa negación de la representación del edificio.

De alguna manera estas arquitecturas, resultado de la conjunción de elementos autónomos muy estudiados y elaborados según su uso, presentan esquemas abiertos en los que el edificio aparenta estar inacabado o por lo menos abre la puerta a su crecimiento mediante el añadido de nuevos elementos.

Esto sucede en edificios como el centro de arte Towada en Aomori, Japón, obra del arquitecto Ryue Nishizawa, en el que las diferentes estancias del programa se van acomodando en volúmenes independientes que parecen estar arrojados de forma aleatoria sobre la parcela y que incluso presentan extrañas relaciones entre ellos al aparentar darse la espalda unos a otros. De esta sugerente manera el espacio «en negativo» que dejan estos elementos es decir, los intersticios que se generan entre las piezas así como sus conexiones, cobran un nuevo interés y se convierten en espacios funcionales o narrativos del edificio. Estos espacios entre las diferentes cajas se convierten en patios de exposición, descanso o trabajo al aire libre del propio centro de arte, mientras que la conexión entre los volúmenes resuelta con la geometría de un serpenteante sendero acristalado deja claro el recorrido a seguir a cualquier visitante y se convierte en el espacio de relación de todo el centro.

Estos mismos esquemas ya habían sido ensayados por SANAA, es decir por el propio Ryue Nishizawa junto con Kazuyo Sejima en obras como la ampliación del Museo Louvre en la ciudad de Lens o el nuevo Museo de Arte Contemporáneo de Nueva York donde el sumatorio de piezas ofrece nuevas variables al llevarse en esta ocasión a una disposición vertical.

Museo de Arte Contemporáneo de New York, de SANAA

Aunque los arquitectos defienden el modelo adoptado para el museo newyorkino desde la óptica de la optimización de los espacios interiores, ya que les permitió introducir luces cenitales, terrazas, variaciones de superficie y de proporción en las diferentes salas, es innegable a tenor de las decenas de maquetas de la volumetría exterior desarrolladas por la oficina, el interés de este apilamiento irregular de prismas en su condición compositiva.

La geometría amontonada del edificio resuelve además de la funcionalidad, la imagen exterior de la propuesta que permite la inserción urbana del edificio en el conjunto de Manhattan como si de una escultura maciza se tratase.

Otro ejemplo aún en construcción de esta arquitectura que podríamos denominar por partes, es la desarrollada por el estudio FRPO Rodrigues & Oriol en la casa MO. El proyecto resuelve un amplio programa de vivienda unifamiliar mediante una colección de piezas prismáticas que se apoyan en el terreno de forma casual, sorteando de manera inteligente todos los árboles del bosque de pinos en el que se inserta la vivienda.

House MO | FRPO

En esta ocasión este sistema de piezas autónomas permite además un alto grado de prefabricación al incorporar en su construcción paneles de madera contra-laminada especialmente rentables en la construcción de unidades de dimensiones escuetas y prismáticas.

La elegancia y sutileza de la inserción de este programa en el lugar y el paisaje que lo rodea se debe sin lugar a dudas al esquema adoptado que minimiza el impacto hacia el terreno y la vegetación, restando masa a la volumen construido mediante su fragmentación.

A pesar de que la arquitectura de vanguardia parezca en ocasiones ensimismada en planteamientos futuristas y en plantear siempre nuevos retos, existen arquitecturas con nuevos discursos que son de alguna manera deudores de esquemas y composiciones ya muy antiguas, y que tal vez por no hacer del salto mortal un valor mantienen una altísima calidad.

Museo Barranca  | Herzog & de Meuron
Abu 1| BIG
Hospice Søndergård | BIG
House O | Jun Igarashi

íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. enero 201o

Artículo publicado en MUGALARI 17.12.2010

Towada Art Center, by SANAA

The architecture unlike other artistic works, dragged by his own functional definition has presented  many times along the history like a sum of pieces, of stays or of parts. This system compositivo reappears in the architecture more vanguardista, that contradictoriamente does alarde to escape of the composition. That somehow the functionalism, that is to say the proyectación of architectures by means of the union of pieces, where each one of them has a specific use, generated a method to project that to route and determined the history of the architecture, is one of the conclusions that quickly can  extract of the reading of the recent book of Antón Capitel «The compound architecture by parts«.

This system that originated in the end of the renaissance, turned into a real method with the neoclassic and academic architecture, and took part to a great extent in the revolution of the modern movement and in his later development.

The book describes this way a tour for the history of the architecture touching architects as unlike as Palladio or Kahn, spending for Him Corbusier, Alvar Aalto or Hans Scharoun. Architects all of them influenced by the Renaissance engravings of Piranesi that they describe for example the villa Adriana as an interconnected amalgam of unlike buildings superposed to form a set with a new meaning.

Maybe the most curious of this exposition proyectual resides in his total force, since architectures like the Japanese use it repeatedly, displaying of an architecture that seems not to worry about his exterior aspect and that tries to narrate his worry for more contemporary topics as the sustainability, the functionality or the landscape, precisely from this denial of the representation of the building.

Somehow these architectures, result of the conjunction of autonomous elements very studied and elaborated according to his use, present schemes opened in that the building shows off to be unfinished or at least it opens the door for his growth by means of the added one of new elements.

This happens in buildings as the center of art Towada in Aomori, Japan, work of the architect Ryue Nishizawa, in whom the different stays of the program are getting accommodated in independent volumes that seem to be thrown of random form on the plot and that enclosed present strange relations between them on having showed off some to give each other the back to others. Of this suggestive way the space «in negative» that leave these elements is to say, the interstices that are generated between the pieces as well as his connections, they receive a new interest and turn into functional or narrative spaces of the building. These spaces between the different boxes turn into courts of exhibition, rest or I work outdoors of the own center of art, whereas the connection between the volumes solved with the geometry of a serpenteante glazed path clarifies the tour to following any visitor and turns into the space of relation of the whole center.

The same schemes already had been tested by SANAA, that is to say by the own Ryue Nishizawa together with Kazuyo Sejima in works as the extension of the Museum Louvre in Lens’s city or the new Museum of Contemporary Art of New York where the sumatorio of pieces offers new variables on having removed in this occasion to a vertical disposition.

Contemporary Art Museum of New York, by SANAA

Though the architects defend the model adopted for the museum newyorkino from the optics of the optimization of the interior spaces, since it allowed them to introduce zenithal lights, terraces, variations of surface and of proportion in the different rooms, it is undeniable to tenor of the tens of models of the exterior volumetry developed by the office, the interest of this irregular apilamiento of prisms in his condition compositive.

The accumulated geometry of the building resolves besides the functionality, the exterior image of the offer that allows the urban insertion of the building in the set of Manhattan as if about a massive sculpture it was treating itself.

Another example still in construction of this architecture that we might name on parts, is the developed one for the study FRPO Rodrigues and Oriole in the house MO. The project solves a wide program of one-family housing by means of a collection of prismatic pieces that rest on the area of chance form, avoiding in an intelligent way all the trees of the forest of pines in which the housing is inserted.

In this occasion this system of autonomous pieces allows in addition a high degree of prefabricación on having incorporated in his construction specially profitable panels of counter-laminated wood in the construction of units of succinct and prismatic dimensions.

The elegance and subtlety of the insertion of this program in the place and the landscape that surrounds it owes no doubt to the adopted scheme that minimizes the impact towards the area and the vegetation, reducing mass to the volumen constructed by means of his fragmentation.

In spite of the fact that the architecture of forefront seems in occasions ensimismada in futurist expositions and in raising always new challenges, architectures exist with new speeches that are somehow debtors of schemes and already very ancient compositions, and that maybe for not doing of the mortal jump a value they support the highest quality.

Reconstruction of Villa Adriana | Piranesi
Barranca Museum | Herzog & de Meuron
Abu 1| BIG
Hospice Søndergård | BIG
Convent of the Dominicans | Louis I. Kahn
House O | Jun Igarashi
House MO | FRPO

íñigo garcía odiaga . architect

san sebastián. january 201o

Article is published in MUGALARI 17.12.2010

Towada Art Center, de SANAA

A arquitectura a diferenza doutras obras artísticas, arrastrada pola súa propia definición funcional presentouse moitas veces ao longo da historia como unha suma de pezas, de estancias ou de partes. Este sistema compositivo reaparece na arquitectura máis vangardista, que contraditoriamente fai alarde de fuxir da composición. Que dalgunha maneira o funcionalismo, é dicir a proyectación de arquitecturas mediante a unión de pezas, onde cada unha delas conta cun uso específico, xerou un método de proxectar que a percorrido e determinado a historia da arquitectura, é unha das conclusións que rapidamente se pode extraer da lectura do recente libro de Antón Capitel «A arquitectura composta por partes«.

Este sistema que se orixinou no final do renacemento, se converteu nun verdadeiro método coa arquitectura neoclásica e académica, e participou en boa medida na revolución do movemento moderno e no seu desenvolvemento posterior.

O libro describe así un percorrido pola historia da arquitectura tocando arquitectos tan dispares como Palladio ou Kahn, pasando por Le Corbusier, Alvar Aalto ou Hans Scharoun. Arquitectos todos eles influenciados polos gravados renacentistas de Piranesi que describen por exemplo a vila Adriana como unha amálgama interconectada de edificios dispares superpostos para formar un conxunto cun significado novo.

Quizáis o máis curioso desta formulación proyectual resida na súa total vixencia, xa que arquitecturas como a xaponesa o utilizan reiteradamente, facendo gala dunha arquitectura que parece non se preocupar do seu aspecto exterior e que intenta narrar a súa preocupación por temas máis contemporáneos como a sostibilidade, a funcionalidade ou a paisaxe, precisamente dende esa negación da representación do edificio.

Dalgún xeito estas arquitecturas, resultado da conxunción de elementos autónomos moi estudados e elaborados segundo o seu uso, presentan esquemas abertos nos que o edificio aparenta estar inacabado ou polo menos abre a porta ao seu crecemento mediante o engadido de novos elementos.

Isto sucede en edificios como o centro de arte Towada en Aomori, Xapón, obra do arquitecto Ryue Nishizawa, no que as diferentes estanzas do programa se van acomodando en volumes independentes que parecen estar botados de forma aleatoria sobre a parcela e que mesmo presentan estrañas relacións entre eles ao aparentar virarse as costas uns a outros. Deste suxestivo xeito o espazo «en negativo» que deixan estes elementos é dicir, os intersticios que se xeran entre as pezas así como as súas conexións, cobran un novo interese e se converten en espazos funcionais ou narrativos do edificio. Estes espazos entre as diferentes caixas convértense en patios de exposición, descanso ou traballo ao aire libre do propio centro de arte, mentres que a conexión entre os volumes resolta coa xeometría dun serpeante sendeiro acritalar deixa claro o percorrido a seguir calquera visitante e se converte no espazo de relación de todo o centro.

Estes mesmos esquemas xa foran ensaiados por SANAA, é dicir polo propio Ryue Nishizawa xunto con Kazuyo Sejima en obras como a ampliación do Museo Louvre na cidade de Lens ou o novo Museo de Arte Contemporáneo de Nova York onde o sumatorio de pezas ofrece novas variables ao levarse nesta ocasión a unha disposición vertical.

Museo de Arte Contemporáneo de New York, de SANAA

Aínda que os arquitectos defenden o modelo adoptado para o museo newyorkino dende a óptica da optimización dos espazos interiores, xa que lles permitiu introducir luces cenitais, terrazas, variacións de superficie e de proporción nas diferentes salas, é innegable a teor das decenas de maquetas da volumetría exterior desenvolvidas pola oficina, o interese deste amoreamento irregular de prismas na súa condición compositiva.

A xeometría amontoada do edificio resolve ademais da funcionalidade, a imaxe exterior da proposta que permite a inserción urbana do edificio no conxunto de Manhattan coma se dunha escultura maciza se tratase.

Outro exemplo aínda en construción desta arquitectura que poderiamos denominar por partes, é a desenvolvida polo estudo FRPO Rodrigues & Oriol na casa MO. O proxecto resolve un amplo programa de vivenda unifamiliar mediante unha colección de pezas prismáticas que se apoian no terreo de forma casual, sorteando de xeito intelixente todas as árbores do bosque de piñeiros no que se insire a vivenda.

Nesta ocasión este sistema de pezas autónomas permite ademais un alto grao de prefabricación ao incorporar na súa construción paneis de madeira contra-laminada especialmente rendibles na construción de unidades de dimensións concisas e prismáticas.

A elegancia e sutileza da inserción deste programa no lugar e a paisaxe que o rodea débese sen lugar a dúbidas ao esquema adoptado que minimiza o impacto cara ao terreo e a vexetación, restando masa á volume construído mediante a súa fragmentación.

A pesar de que a arquitectura de vangarda pareza en ocasións ensimesmada en formulacións futuristas e en formular sempre novos retos, existen arquitecturas con novos discursos que son dalgún xeito debedores de esquemas e composicións xa moi antigas, e que talvez por non facer do salto mortal un valor manteñen unha alta calidade.

Reconstrucción de Villa Adriana | Piranesi
Museo Barranca | Herzog & de Meuron
Abu 1| BIG
Hospice Søndergård | BIG
Convento de las Dominicas | Louis I. Kahn
House O | Jun Igarashi
House MO | FRPO

íñigo garcía odiaga . arquitecto

san sebastián. xaneiro 201o

Artigo publicado en MUGALARI 17.12.2010

[:es]Una aproximación a un joven Eisenman | Miquel Lacasta Codorniu[:gl]Unha aproximación a un xove Eisenman | Miquel Lacasta Codorniu[:en]An approximation to a young person Eisenman | Miquel Lacasta Codorniu[:]

[:es]

Una aproximación a un joven Eisenman | Miquel Lacasta Codorniu
Un joven Peter Eisenman, 1970 | Fotografía: Gregory Gale | archpaper.com

Entre 1963 y 1973 Eisenman escribe, su tesis doctoral The Formal Basis of Modern Architecture,1 de vital importancia en su trabajo posterior, en 1963, Towards an Understanding of Form in Architecture, en Architectural Design en el número 457, también en 1963, Notes on Conceptual Architecture: Towards a Definition, en Design Quaterly nº78-79 en 1970 y Cardboard Architecture; House I and House II en Five Architects: Eisenman, Graves, Gwathmey, Hejduk, Meier, cuyo editor fue Arthur Drexler y editado en 1972 por Oxford University Press en Nueva York.

En estos textos seminales, la idea de complejidad aparece como un ruido de fondo de las cuestiones que preocupan a un joven Eisenman, y sin hacer explícita una teoría de la complejidad como sí hace Venturi en Complejidad y Contradicción en Arquitectura. Por el contrario, Eisenman lúcidamente se muestra mucho más acertado en la dirección de sus investigaciones tal como el tiempo ha demostrado.

Para empezar, Eisenman sorprende por lo avanzado de sus reflexiones para esa época, al proponer en las conclusiones de su tesis doctoral la idea de una teoría de la arquitectura como una aplicación continua de principios y como un sistema abierto, sin un final cerrado de los preceptos teóricos, avanzándose al principio de incertidumbre2 que proveniente del mundo científico y que aterriza en la arquitectura a finales de la década de los 80 y principios de los 90.

Precisamente debido a esta doble condición de una teoría como una aplicación continua de principios y entendida como un sistema abierto sin final, la arquitectura puede entenderse como lo que crece y lo que cambia, abriendo de par en par más adelante las puertas a una teoría de lo biológico y lo genético en arquitectura a otros autores, tal como ha ocurrido en los primeros años del siglo XXI.

La construcción teórica de Eisenman persigue una lógica entre lo abstracto y lo concreto, lo genérico y lo específico, siendo especialmente clarividente la idea del autor que el esfuerzo debe concentrarse no en la relación de opuestos, o lo genérico, o lo específico, sino en lo genérico y lo específico, haciendo especial hincapié en la propiedad conjuntiva de la y, es decir, entendiendo que la nueva forma de la arquitectura solamente saldrá de entender que entre el blanco o el negro, hay una infinidad de matices del gris, que si bien hace mucho más complejo el entendimiento de esta, la convierte en materia discutible y por tanto mucho más rica, matizable y adaptable a una sociedad cambiante y dinámica.

En las reflexiones acerca de lo genérico y lo específico, entendidas como espacio, como recorrido entre las dos categorías, Eisenman lo que hace y lo que con el tiempo reconoce, es buscar la interioridad de la arquitectura, pensar la arquitectura desde sí misma, sin fenómenos externos como la política, las condiciones sociales, los valores culturales o aspectos parecidos. Eisenman piensa en arquitectura, en y desde la arquitectura y quizás eso lo convierte en un teórico especialmente brillante. Para Eisenman en la interioridad de la arquitectura reside un a priori histórico que acumula el conocimiento de todas las arquitecturas previas. De hecho es la acumulación de clichés y retórica usados en diferentes periodos históricos aquello que da sentido a la arquitectura.

Es por ello que unos años más tarde el autor dará mucha importancia a la idea de lugar, al topos. En Cities of Artificial Excavation, Eisenman intenta desarrollar la figura arquitectónica a partir del terreno. Con este trabajo, Eisenman hizo una crítica a sus primeras casas, que funcionaban por completo en la tradición atópica de la villa moderna como un objeto autónomo sobre terreno neutral.

Sin embargo, en las Cities of Artificial Excavation Eisenman se basa en la Ciudad−collage de Colin Rowe, según la cual el suelo de la ciudad no es una superficie neutral, sino sólo la capa superior de una densa superposición de capas de los más variados vestigios históricos. Para desvelar estos vestigios y aprovecharlos como material generador de su propio proyecto, Eisenman utiliza el palimpsesto como analogía metódica.

En la Antigüedad y en la Edad Media se entendía por palimpsesto una página o rollo de manuscrito que, dado lo costoso del material, estaba escrita varias veces. Para ello se raspaba o se lavaba la inscripción anterior y, a continuación, se escribía un texto nuevo. A menudo quedaban vestigios del texto original, que hoy en día, mediante determinados procesos técnicos como la fotografía fluorescente, pueden hacerse de nuevo visibles, de tal manera que el texto antiguo sea legible. Una especie de hipertexto no virtual.

En sus Cities of Artificial Excavation, Eisenman trata la propia ciudad como un palimpsesto y utiliza la arquitectura como procedimiento para volver a hacer visibles sus múltiples inscripciones. Esta idea de Eisenman es bien diferente de la idea de lugar como contexto de Venturi, donde el paisaje, ya sea urbano o natural, incide en el proyecto como si una especie de abecedario simbólico estuviera dispuesto para que el arquitecto establezca mediante la obra construida una necesaria interacción de significados.

En realidad Venturi predetermina y somete el proyecto a una carga simbólica a partir de los signos y la sintaxis popular del lugar donde se realiza el proyecto, sin embargo, si bien operativamente Eisenman también usa el lugar como instrumento, lo hace más como máquina abstracta para encontrar las fuerzas ocultas, las huellas interiores que el lugar atesora. Eisenman es en este sentido mucho más conceptual, y por tanto menos determinista en la forma final de la arquitectura.

De todas maneras, alrededor de la idea de interioridad de Eisenman y de las consideraciones del lugar como cuerpo teórico, se desarrolla un potentísimo instrumental de proyecto mediante el uso del diagrama. Es bien conocido el uso de diagramas en el trabajo de Eisenman.

Para Eisenman el diagrama es parte del proceso que intenta abrir la arquitectura a su propio discurso. Podíamos decir que el diagrama es una especie de abrelatas que permite entender la arquitectura en sí misma, desde ella misma. El diagrama permite acceder a la interioridad de la arquitectura, operar sobre el lugar donde la arquitectura va a acontecer y finalmente, y esto es la parte más importante, operativamente hacer cristalizar la idea de complejidad con el desarrollo geométrico, es decir, en el diagrama se encuentran las ideas de lo complejo, la retórica de la complejidad y el desarrollo de geometrías que responden a lo complejo. De esta forma el diagrama en arquitectura persigue la configuración de geometrías a través de procesos que permiten explorar patrones proyectuales que carecen de referencias formales directas pero que en una reflexión complejizada de la arquitectura son determinantes.

Estas reflexiones hacia la complejidad además provienen de campos del conocimiento muy poliédricos y genéricos como son el ámbito de lo político, de lo social y cultural, de lo tecnológico y de lo económico. Todas esas reflexiones inducidas se encuentran en la interioridad de la arquitectura y son rastreables a través de la historia mediante la configuración de topologías diagramáticas que operan sobre el lugar y sobre la genealogía geométrica de la arquitectura misma.

En definitiva el diagrama se revela como un instrumento de proyecto tan válido como el croquis, el dibujo de servilleta o los bocetos de aproximación que tradicionalmente han llenado decenas de hojas de papel a la hora de proyectar arquitectura. Es más, el diagrama, por su condición objetiva al estar sustentado por datos relevantes sobre los que se asienta el proyecto, se desliga del mundo del talento artístico, de la idea de inspiración, y al menos en apariencia, se adentra en el ámbito de los datascapes, de las bases de datos y de una lógica tecnológica más propia del siglo XXI, que la romántica visión de una arquitectura nacida del relámpago imparable del talento y del arrebato instantáneo de inspiración que obliga irremediablemente al sujeto arquitecto a dibujar con trazo rápido y genial sobre cualquier superficie blanca, como por ejemplo una servilleta de bar…

Una imagen más propia del siglo XIX y sin duda de una carga simbólica más propia de una narración patética3 de la arquitectura y del arquitecto, que de una construcción narrativa contemporánea

Miquel Lacasta. Doctor arquitecto
Barcelona, febrero 2013

Notas:

1 EISENMAN, Peter, The Formal Basis of Modern Architecture, publicado originalmente como tesis doctoral por el Trinity College de la Universidad de Cambridge en Agosto de 1963 y posteriormente reeditada en Lars Müller Publishers, Baden, 2006.

2 Este principio, enunciado por Werner Heisenberg en 1927 se aplica en mecánica cuántica, donde la relación de indeterminación de Heisenberg o principio de incertidumbre afirma que no se puede determinar, simultáneamente y con precisión arbitraria, ciertos pares de variables físicas, como son, por ejemplo, la posición y el momento lineal (cantidad de movimiento) de un objeto dado. En otras palabras, cuanta mayor certeza se busca en determinar la posición de una partícula, menos se conoce su cantidad de movimiento lineal y, por eso depende, su velocidad. Esto implica que las partículas, en su movimiento, no tienen asociada una trayectoria bien definida. Este principio supone un cambio básico en la naturaleza de la física, ya que se pasa de un conocimiento absolutamente preciso en teoría a un conocimiento basado sólo en probabilidades, siendo esta idea, en términos contemporáneos muy seguida por arquitectos en el momento de entrar en los procesos creativos de un proyecto de arquitectura

3 La idea de lo patético lo refiero aquí a la idea de producir o manifestar de manera muy viva los sentimientos hasta llegar a lo grotesco.

[:en]

Between 1963 and 1973 Eisenman there writes, his doctoral thesis The Formal Basis of Modern Architecture, [1] of vital importance in his later work, in 1963, Towards an Understanding of Form in Architecture, in Architectural Design in the number 457, also in 1963, Notice on Conceptual Architecture: Towards to Definition, in Design Quaterly nº78-79 in 1970 and Cardboard Architecture; House I and House II in Five Architects: Eisenman, Burden, Gwathmey, Hejduk, Meier, whose publisher was Arthur Drexler and edited in 1972 by Oxford University Press in New York.

A young person Peter Eisenman, 1970 | Phtography: Gregory Gale | archpaper.com

In these seminal texts, the idea of complexity appears as a background noise of the questions that worry a young person Eisenman, and without making a theory of the complexity explicit since yes it does Venturi in Complexity and Contradiction in Architecture. On the contrary, Eisenman lucidly proves to be much more succeeded in the direction of his investigations as the time has demonstrated.

Begining, Eisenman surprises for outpost of his reflections for this epoch, on having proposed in the conclusions of his doctoral thesis the idea of a theory of the architecture as a constant application of beginning and as an opened system, without a closed end of the theoretical rules, being advanced initially of uncertainty [2] that from the scientific world and that lands in the architecture at the end of the decade of the 80 and beginning of the 90.

[…]

miquel lacasta

+ article is published in axonométrica

[:gl]

iEntre 1963 e 1973 Eisenman escribe, a súa tese doctoral The Formal Basis of Modern Architecture,[1] de vital importancia no seu traballo posterior, en 1963, Towards an Understanding of Form in Architecture, en Architectural Design no número 457, tamén en 1963, Notes on Conceptual Architecture: Towards a Definition, en Design Quaterly nº78-79 en 1970 e Cardboard Architecture; House I and House II en Five Architects: Eisenman, Graves, Gwathmey, Hejduk, Meier, cuxo editor foi Arthur Drexler e editado en 1972 por Oxford University Press en Nova York.

Un xove Peter Eisenman, 1970 | Fotografía: Gregory Gale | archpaper.com

Nestes textos seminales, a idea de complejidad aparece como un ruído de fondo das cuestións que preocupan a un mozo Eisenman, e sen facer explícita unha teoría da complejidad como si fai Venturi en Complejidad e Contradición en Arquitectura. Pola contra, Eisenman lúcidamente móstrase moito máis acertado na dirección das súas investigacións tal como o tempo demostrou.

Para empezar, Eisenman sorprende polo avanzado das súas reflexións para esa época, ao propoñer nas conclusións da súa tese doctoral a idea dunha teoría da arquitectura como unha aplicación continua de principios e como un sistema aberto, sen un final pechado dos preceptos teóricos, avanzándose ao principio de incerteza[2] que proveniente do mundo científico e que aterra na arquitectura a finais da década dos 80 e principios dos 90.

[…]

miquel lacasta

+ artigo publicado en axonométrica

[:]

[:es]Edificios[:gl]Edificios[:en]Buildings[:]

0

[:es]

‘Edificios’ propone un viaje por la arquitectura española contemporánea en compañía de más de treinta arquitectos de prestigio que contarán las claves de su obra más reciente. En las próximas semanas la nueva serie de La 2, que dirige Marina Collazo, se asomará a escuelas, hospitales, centros culturales, casas, edificios industriales, centros de interpretación y auditorios, agrupados temáticamente.

A pesar de la crisis en el sector, España en un referente de arquitectura a nivel mundial. La arquitectura contemporánea española de los últimos veinte años es la expresión de un gran colectivo de arquitectos con una creatividad e identidad propias, y una excelencia profesional reconocida en todo el planeta.

‘Edificios’ mostrará cada sábado en La 2 esta última arquitectura, a lo largo de ocho capítulos en los que entrará en escuelas, hospitales, centros culturales, casas, edificios industriales, centros de interpretación y auditorios. Todos los edificios seleccionados son construcciones muy recientes; en algunos perviven los ecos de épocas de bonanza y en otras el espíritu mucho más austero que evidencia los cambios en nuestro país en la última década.

Más de 30 arquitectos de prestigio analizarán sus edificios. El programa mostrará, entre otros, el Palacio de Congresos de Cartagena, El Batel, de Selgascano; la Escuela en el barrio de La Milagrosa, en Pamplona, de Pereda-Pérez; Cineteca Matadero, de Churtichaga-De la Quadra; la Casa para tres hermanas, de Blancafort-Reus y el Campo de Cebada, de Zuloark.

La serie agrupará los edificios temáticamente en los siguientes capítulos: ‘Arquitectura industrial’, ‘Tradición contemporánea’, ‘Escena mediterránea’, ‘Educación en contexto’, ‘Entre árboles’, ‘Sanidad a distintas escalas’, ‘Colectivos’ y ‘Centros de interpretación’.

[:gl]

‘Edificios’ propón unha viaxe pola arquitectura española contemporánea en compañía de máis de trinta arquitectos de prestixio que contarán as claves da súa obra máis recente. Nas próximas semanas a nova serie da 2, que dirixe Mariña Collazo, asomarase a escolas, hospitais, centros culturais, casas, edificios industriais, centros de interpretación e auditorios, agrupados temáticamente.

A pesar da crise no sector, España nun referente de arquitectura a nivel mundial. A arquitectura contemporánea española do últimos vinte anos é a expresión dun gran colectivo de arquitectos cunha creatividade e identidade propias, e unha excelencia profesional recoñecida en todo o planeta.

‘Edificios’ mostrará cada sábado en La 2 esta última arquitectura, a lo largo de ocho capítulos en los que entrará en escuelas, hospitales, centros culturales, casas, edificios industriales, centros de interpretación y auditorios. Todos os edificios seleccionados son construcións moi recentes; nalgúns perviven os ecos de épocas de bonanza e noutras o espírito moito máis austero que evidencia os cambios no noso país na última década.

Máis de 30 arquitectos de prestixio analizarán os seus edificios. O programa mostrará, entre outros, o Palacio de Congresos de Cartaxena, El Batel, de Selgascano; a Escuela no barrio de La Milagrosa, en Pamplona, de Pereda-Pérez; Cineteca Matadero, de Churtichaga-De la Quadra; la Casa para tres hermanas, de Blancafort-Reus e o Campo de Cebada, de Zuloark.

A serie agrupará os edificios temáticamente nos seguintes capítulos: ‘Arquitectura industrial’, ‘Tradición contemporánea’, ‘Escena mediterránea’, ‘Educación en contexto’, ‘Entre árbores’, ‘Sanidade a distintas escalas’, ‘Colectivos’ e ‘Centros de interpretación’.

[:en]

‘Buildings’ proposes a trip for the Spanish contemporary architecture in company of more than thirty architects of prestige who will count the keys of his most recent work. In the next weeks the new series of 2, which Marina Collazo directs, will appear to schools, hospitals, cultural centers, houses, industrial buildings, centers of interpretation and audiences, grouped thematicly.

In spite of the crisis in the sector, Spain in a modal of architecture worldwide. The contemporary Spanish architecture of last twenty years is the expression of a great group of architects with an own creativity and identity, and a professional excellence recognized in the whole planet.

Buildings will show every Saturday in La 2 the latter architecture, along eight chapters in which it will enter schools, hospitals, cultural centers, houses, industrial buildings, centers of interpretation and audiences. All the selected buildings are very recent constructions; in some perviven the echoes of epochs of prosperity and in others the spirit much more austere that it demonstrates the changes in our country in the last decade.

More than 30 architects of prestige will analyze his buildings. The program will show, between others, the Conference hall of Cartagena, The Small boat, of Selgascano; the School in the neighborhood of The Miraculous one, in Pamplona, of Pereda-Perez; Cineteca Matadero, of Churtichaga – de la Quadra; the House for three sisters, of Blancafort-Reus and the Field of Barley, of Zuloark

The series will group the buildings thematicly in the following chapters: ‘Industrial Architecture’, ‘Contemporary Tradition’, ‘Mediterranean Scene’, ‘Education in context’, ‘Between trees’, ‘Health to different scales’, ‘Groups’ and ‘Centers of interpretation’.

[:]