IniciofaroLa casa que no era un barco | Borja López CoteloA casa...

[:es]La casa que no era un barco | Borja López Cotelo[:gl]A casa que no era un barco | Borja López Cotelo[:en]The house that was not a ship | Borja Lopez Cotelo[:]

[:es]

La casa que no era un barco Borja López Cotelo aroiba-mod Ilustración El primo Ramón (EpR)
A Roiba | El primo Ramón

Se ha hablado de esta casa como un barco a punto de hacerse a la mar1. Quizá por su situación, en ese fino hilo que separa tierra y mar, o tal vez por aquella foto descolorida de Ramón Vázquez Molezún aferrado al timón de un barco, protegiendo su cráneo con un gorro de lana.

Pero todos sabemos que esa casa no es un barco, del mismo modo que el mar no es el mar.

El mar es, en realidad, nuestros miedos y leyendas; las historias y los cuentos transmitidos durante generaciones; es también todos y cada uno de los hombres que se llevó, es cada promesa que en él vieron quienes prefirieron quedarse. Es un inmenso depósito de anhelos y sueños, algunos cumplidos, muchos hechos pedazos.

La casa en A Roiba no es un barco porque es un cofre; un cofre de vivencias y recuerdos, de historias que susurra a todo aquel que la visita dispuesto a escucharla.

Ramón Vázquez Molezún, Janine, y sus hijos, han vivido –viven- en esa casa. Y sus vidas han ido llenando, poco a poco, la magistral carcasa dibujada por el arquitecto. Las mañanas al sol en la terraza, las tardes en el salón que domina la ría desde su modesta escala, los niños haciéndose mayores en sus estancias, la marea reclamando el pañol en cada pleamar.

Todo eso está impreso en la piel de este minúsculo edificio.

Pero los cofres siempre han sido codiciados. En ocasiones por piratas, corsarios y bucaneros, por aquellos con quienes Stevenson esperaba compartir sepultura2 ; en otras, las más, por el océano y por el propio tiempo.

A Roiba es vieja y el mar la golpea sin misericordia. Invierno tras invierno las olas erosionan su hormigón, lo deterioran poco a poco como el esqueleto reumático de un viejo marinero que mitiga su soledad rescatando recuerdos en la taberna del puerto de Bueu.

Si no se toman medidas urgentes, A Roiba pronto enmudecerá. El cofre quedará vacío. Quizá sea el momento de recordar el triste final del Pequod y la paradoja de ese Ismael que, en un último esfuerzo, transformó en salvavidas un ataúd para sobrevivir al mar y a los hombres3.

Y así pudo contar su historia.

Borja López Cotelo, doctor arquitecto
Galicia, verano de 2014

Ilustración: El primo Ramón (EpR)

Notas:
1 Así, la mar, en femenino es comole dicen en español cuando la quieren’, asegura Hemingway en El viejo y el mar.
2 Afirma Robert Louis Stevenson en la dedicatoria de La isla del tesoro: ‘Si los cuentos y las tonadas marineras, tempestades y aventuras, calor y frío, si goletas, islas y el destierro en el océano, y bucaneros y oro enterrado y todos los romances de antaño contados nuevamente, exactamente como antes se contaban, pueden complacer como otrora a mí me complacían a los jóvenes más sabios de hogaño: así sea y ¡adelante! Y ojalá yo y todos mis piratas compartamos las sepulturas donde yacen éstos y sus creaciones’.
3 Melville recuerda al inicio de Moby Dick que Coffin (ataúd) era en el siglo XIX uno de los apellidos más comunes en Nantucket. Quizá por eso, un ataúd acabó por convertirse en un miembro más de la tripulación del Pequod.

[:en]

A Roiba | El primo Ramón

One has spoken about this house as a ship on the verge of be doing to the sea1. Probably for his situation, in this thin thread that separates land and sea, or maybe for that Ramon Vázquez Molezún’s discolored photo grasped to the helm of a ship, protecting his cranium with a cap of wool.

But we all know that this house is not a ship, in the same way that the sea is not the sea.

The sea is, actually, our fears and legends; the histories and the stories transmitted during generations; he is also each and every of the men that it removed, is every promise that in him there saw those who prefirieron to remain. It is an immense warehouse of longings and dreams, some compliments, many made pieces.

The house in To Roiba is not a ship because it is a chest; a chest of experiences and recollections, of histories that that one whispers to everything that the visit ready to listen to to her.

Ramon Vázquez Molezún, Janine, and his children, have lived – they live – in this house. And his lives have been filling, little by little, the magisterial framework drawn by the architect. The mornings to the Sun in the terrace, the evenings in the lounge that dominates her laugh from his modest scale, the children becoming major in his stays, the tide claiming the pañol in every tide.

All that is printed in the skin of this minuscule building.

In occasions for pirates, corsairs and buccaneers, for those with whom Stevenson was expecting to share grave2; in others, them more, for the ocean and in the own time.

A Roiba is old and the sea strikes her without mercy. Winter after winter the waves erode his concrete, spoil it little by little as the rheumatic skeleton of a seaworthy old man who mitigates his loneliness rescuing recollections in the tavern of Bueu’s port.

If urgent measurements are not taken, A Roiba he will silence prompt. The chest will remain empty. Probably it is the moment to remember the sad end of the Pequod and the paradox of this Ismael who, in a last effort, transformed into lifeguard a coffin to survive the sea and the men3.

And this way it could count his history.

Borja López Cotelo, doctor architect

Galicia, summer of 2014

Illustration: El primo Ramón (EpR)

Notes:

1 This way, the sea, in feminine it is as they say to him in Spanish when they want it’, assures Hemingway in The old man and the sea.
2 Robert Louis Stevenson affirms in the dedication of The island of the exchequer: ‘If the stories and the seaworthy tunes, tempests and adventures, heat and cold, if schooners, islands and the exile in the ocean, and buccaneers and buried gold and all the romances of long ago counted again, exactly as before they were counted, can take pleasure since once to they me me were taking pleasure to the young persons more wise of nowadays: this way be and forward! And ojalá I and all my pirates share the graves where these and his creations lie’.

3 Melville remembers to the beginning of Moby Dick that Coffin (coffin) was in the 19th century one of the most common surnames in Nantucket. Probably because of it, a coffin finished for turning into one more member of the crew of the Pequod.

[:gl]

A Roiba | El primo Ramón

Falouse desta casa como un barco a punto de facerse ao mar1. Quizais pola súa situación, nese fino fío que separa terra e mar, ou talvez por aquela foto descolorida de Ramón Vázquez Molezún aferrado ao leme dun barco, protexendo o seu cranio cun gorro de la.

Pero todos sabemos que esa casa non é un barco, do mesmo modo que o mar non é o mar.

O mar é, en realidade, os nosos medos e lendas; as historias e os contos transmitidos durante xeracións; é tamén todos e cada un dos homes que se levou, é cada promesa que nel viron os que preferiron quedar. É un inmenso depósito de anhelos e sonos, algúns cumprimentos, moitos feitos anacos.

A casa na Roiba non é un barco porque é un cofre; un cofre de vivencias e recordos, de historias que murmura a todo aquel que a visita disposto a escoitala.

Ramón Vázquez Molezún, Janine, e os seus fillos, viviron -viven- nesa casa. E as súas vidas foron enchendo, pouco a pouco, a maxistral carcasa debuxada polo arquitecto. As mañás ao sol na terraza, as tardes no salón que domina a ría dende a súa modesta escala, os nenos facéndose maior nas súas estanzas, a marea reclamando o pañol en cada preamar.

Todo iso está imprimido na pel deste minúsculo edificio.

Pero os cofres sempre foron cobizados. En ocasións por piratas, corsarios e bucaneiros, por aqueles cos cales Stevenson esperaba compartir sepultura2; noutras, as máis, polo océano e polo propio tempo.

A Roiba é vella e o mar golpéaa sen misericordia. Inverno tras inverno as ondas erosionan o seu formigón, deteriórano pouco a pouco como o esqueleto reumático dun vello mariñeiro que mitiga a súa soidade rescatando recordos na taberna do porto de Bueu.

Se non se toman medidas urxentes, A Roiba pronto enmudecerá. O cofre quedará baleiro. Quizais sexa o momento de recordar o triste final do Pequod e o paradoxo dese Ismael que, nun último esforzo, transformou en salvavidas un ataúde para sobrevivir ao mar e aos homes3.

E así puido contar a súa historia.

Borja López Cotelo, doutor arquitecto

Galicia, verán de 2014

Ilustración: El primo Ramón (EpR)

Notas:

1 Así, o mar, en feminino é como lle din en español cando a queren’, asegura Hemingway en O vello e o mar.
2 Afirma Robert Louis Stevenson na dedicatoria de A illa do tesouro: ‘Se os contos e as toadas mariñeiras, tempestades e aventuras, calor e frío, se goletas, illas e o desterro no océano, e bucaneiros e ouro enterrado e todos os romances de antano contados novamente, exactamente como antes se contaban, poden compracer como otrora a min me compracían aos mozos máis sabios de hogaño: así sexa e adiante! E ogallá eu e todos os meus piratas compartamos as sepulturas onde xacen estes e as súas creacións’.

3 Melville recorda ao inicio de Moby Dick que Coffin (ataúde) era no século XIX un dos apelidos máis comúns en Nantucket. Quizais por iso, un ataúde rematou por converterse nun membro máis da tripulación do Pequod.

[:]

Artículo anterior
Artículo siguiente
Borja López Cotelo
Borja López Cotelohttp://lasonceymedia.com/
Borja López Cotelo y Maria Olmo Béjar, arquitectos por la ETSAC desde 2007. Borja López Cotelo, arquitecto doctor por la Universidade da Coruña desde 2013.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS