InicioobrasarquitecturaRehabilitación y ampliación de una pequeña vivienda vernácula en Quintelas | Luis...

[:es]Rehabilitación y ampliación de una pequeña vivienda vernácula en Quintelas | Luis Gil+Cristina Nieto[:gl]Rehabilitación e ampliación dunha pequena vivenda vernácula en Quintelas | Luis Gil+Cristina Nieto[:en]Rehabilitation and extension of a small vernacular housing in Quintelas | Luis Gil+Cristina Nieto[:]

[:es]

El dominio excedido. El conflicto entre la prexistencia y el programa ampliado.
La arquitectura dentro de la arquitectura y lo que no cabe.*

Pertenecemos, ya casi todos sin excepción, a la cultura occidental del exceso, un comportamiento que avanzaron y denunciaron Guy Debord y los situacionistas a comienzos de los 60s del SXX. Una sociedad de consumo que llenó nuestras casas de objetos innecesarios que sin embargo transformaron los programas haciendo que el proyecto del habitar doméstico se tuviera que ocupar de este problema a partir de entonces.

Un problema, el de la acumulación, en primera instancia de índole material y más tarde ecológico ecológico, que casi al mismo tiempo que surgía era denunciado no sólo por  los sociólogos si no también detectado y usado en sus propuestas por los arquitectos de la segunda generación de la modernidad como el Team X, muy especialmente expresado en propuestas críticas como las de los Smithsons con la casa “Todo en su Sitio” o de reacomodación del sentido de la ampliación de Aldo van Eyck con  la ampliación y reforma de la casa Martin Visser,  proyecto original de Rietveld.

El problema del exceso como sobredimensionado del programa original  de un edificio, sin embargo, no es estrictamente un tema contemporáneo, en relación a la sociedad del consumo, sino que se solapa con uno de los  temas fundamentales de la arquitectura, el paso del tiempo y la sobreposición de nuevos usos y programas sobre anteriores  figuras y prexistencias. La convivencia entre la preexistencia y las nuevas necesidades, lejos de lo que normalmente la historia nos cuenta, no siempre se hace por la fuerza, con una sobreposición dura y aniquiladora del modelo original, sino con la espontaneidad e inmediatez de lo necesario, tal como hace la arquitectura vernácula.

Es más, la obra matriz a la que se incorporan las transformaciones y/o superposiciones, que responde de forma positiva a los principios de la disciplina establecidos por el arquitecto en su construcción, se mantendrá a lo largo de la historia  sin perder identidad si, como dice Rafael Moneo, esos principios resultan suficientemente sólidos para poder absorber transformaciones, cambios, distorsiones, etc sin que éste (el edificio original) deje de ser fundamentalmente el que era, respetando, en una palabra, lo que fueron sus orígenes.

*Parte del presente texto sirvió  de introducción a la charla sobre la obra reciente de Luis Gil Pita y Cristina Nieto Peñamaría en las jornadas  “Arquitectura y Pertenencia” de la Fundación María Martínez Otero junto a Manuel Gallego, Carlos Puente y Vari Caramés organizadas por RVR arquitectos en Julio de 2012.

Una construcción vernácula doméstica de muy escasa entidad que debe adaptarse a la normativa y necesidades de uso contemporáneos. Una construcción arruinada de planta baja de dimensiones aproximadas exteriores 10mX 6 m dividida por un muro medianero estructural en dos áreas interiores de unos aproximados 25 m2 útiles cada una y también un antiguo horno de pan de uso interior que se proyecta hacia el exterior como un pequeño globo. La rehabilitación debería convertirse en una pequeña vivienda.

La propuesta de arreglo pasa por la dedicación de cada uno de los espacios interiores, a cocina-comedor por un lado y por el otro, a dormitorio, como un simple refugio, que en nada debe alterar, por normativa de protección, la sección o arquetipo original tradicional. Sin embargo los requerimientos actuales higiénicos y de programa demandan la presencia  de un cuarto de baño, que en caso de interiorizarse en la planta original del edificio desvirtuarían la limpieza espacial de las dos zonas anteriormente descritas y su acompasamiento con la estructura vista al interior de la cubierta.

De esta manera esa parte del nuevo programa,  el baño, es expulsada hacia el exterior de la planta en un crecimiento en burbuja que se hace dialogar con la proyección redondeada exterior del antiguo horno de pan. En ese diálogo entre la forma de las piezas, externalizadas, proyectadas al exterior, se localiza la nueva entrada desplazando también el problema del in between del acceso fuera de los locales originales de la planta. Un diálogo sopesado y redibujado, mentalmente y por el proyecto, repasando arquitecturas vernáculas de otras latitudes y tiempos.

Desde la construcción, ninguna duda  por la proximidad en  la utilización de los sistemas tradicionales en base al oficio de la madera para la estructura de forjados de techo y de acabados en pared y suelo, en el contenedor original (con cubierta en teja tradicional), y para la figura y parte del nuevo programa proyectado hacia el exterior muros de carga de ladrillo cara vista con cubierta de zinc también sobre estructura de madera y acabado de pared igualmente en forro de pino abeto pintado.

El hecho de que la parte del programa proyectado hacia el exterior se remate en una cubierta de pendiente cero en zinc, frente a la cubierta tradicional de tres aguas, se propone con la clara y sencilla intención de separar en el tiempo, la construcción acabada y la forma de los mecanismos ligados a unas nuevas necesidades frente a los sistemas preexistentes.

Obra: Proyecto de rehabilitación y ampliación de una pequeña vivienda vernácula en Quintelas
Localización:Soutelo de Montes. Quintelas. Forcarei. Pontevedra. Galicia. España
Autores: Luis Gil Pita- Cristina Nieto Peñamaría. Arquitectos
Colaboradores: Mónica Balado Santiago. Aparejadora. Iria Brandariz-Nuno Costa- Márcia Nascimento. Arquitectos colaboradores
Promotor: Privado. Cliente. Autopromoción.
Contructora: Obra por administración de pequeñas contratas próximas y Carpintería Maceira. Vedra
Año: 2008-2012
Fotografía: Luis Gil Pita – Cristina Nieto Peñamaría

Reconocimientos
Seleccionada para los Premios Enor 2014

[:gl]

O dominio excedido. O conflito entre a prexistencia e o programa ampliado.

A arquitectura dentro da arquitectura e o que non cabe*

Pertencemos, xa case todos sen excepción, á cultura occidental do exceso, un comportamento que avanzaron e denunciaron Guy Debord e os situacionistas a comezos dos 60 s do SXX. Unha sociedade de consumo que encheu as nosas casas de obxectos innecesarios que non obstante transformaron os programas facendo que o proxecto do habitar doméstico tivésese que ocupar deste problema a partir de entón.

Un problema, o da acumulación, en primeira instancia de índole material e máis tarde ecolóxico ecolóxico, que case ao mesmo tempo que xurdía era denunciado non só polos sociólogos se non tamén detectado e usado nas súas propostas polos arquitectos da segunda xeración da modernidade como o Team X, moi especialmente expresado en propostas críticas como as dos Smithsons coa casa «Todo no seu Sitio» ou de reacomodación do sentido da ampliación de Aldo van Eyck coa ampliación e reforma da casa Martin Visser, proxecto orixinal de Rietveld.

O problema do exceso como sobredimensionar do programa orixinal dun edificio, non obstante, non é estritamente un tema contemporáneo, en relación á sociedade do consumo, senón que se solapa cun dos temas fundamentais da arquitectura, o paso do tempo e a sobreposición de novos usos e programas sobre anteriores figuras e prexistencias. A convivencia entre a preexistencia e as novas necesidades, lonxe do que normalmente a historia nos conta, non sempre se fai pola forza, cunha sobreposición dura e aniquiladora do modelo orixinal, senón coa espontaneidade e inmediatez do necesario, tal como fai a arquitectura vernácula.

É máis, a obra matriz á que se incorporan as transformacións e/ou superposicións, que responde de forma positiva aos principios da disciplina establecidos polo arquitecto na súa construción, manterase ao longo da historia sen perder identidade se, como di Rafael Moneo, eses principios resultan suficientemente sólidos para poder absorber transformacións, cambios, distorsións, etc sen que este (o edificio orixinal) deixe de ser fundamentalmente o que era, respectando, nunha palabra, o que foron as súas orixes.

*Parte do presente texto serviu de introdución á charla sobre a obra recente de Luis Gil Pita e Cristina Nieto Peñamaría nas xornadas «Arquitectura e Pertenza» da Fundación María Martínez Otero xunto a Manuel Gallego, Carlos Puente e Vari Caramés organizadas por RVR arquitectos en Xullo de 2012.

Unha construción vernácula doméstica de moi escasa entidade que debe adaptarse á normativa e necesidades de uso contemporáneos. Unha construción arruinada de planta baixa de dimensións aproximadas exteriores 10mX 6 m dividida por un muro medianeiro estrutural en dúas áreas interiores duns aproximados 25 m2 útiles cada unha e tamén un antigo forno de pan de uso interior que se proxecta cara ao exterior como un pequeno globo. A rehabilitación debería converterse nunha pequena vivenda.

A proposta de arranxo pasa pola dedicación de cada un dos espazos interiores, a cociña-comedor por un lado e polo outro, a dormitorio, como un simple refuxio, que en nada debe alterar, por normativa de protección, a sección ou arquetipo orixinal tradicional. Non obstante os requirimentos actuais hixiénicos e de programa demandan a presenza dun cuarto de baño, que en caso de interiorizar se na planta orixinal do edificio desvirtuarían a limpeza espacial das dúas zonas anteriormente descritas e o seu acompasamiento coa estrutura vista ao interior da cuberta.

Deste xeito esa parte do novo programa, o baño, é expulsada cara ao exterior da planta nun crecemento en burbulla que se fai dialogar coa proxección redondeada exterior do antigo forno de pan. Nese diálogo entre a forma das pezas, externalizadas, proxectadas ao exterior, localízase a nova entrada desprazando tamén o problema do in between do acceso fóra dos locais orixinais da planta. Un diálogo sopesado e redebuxar, mentalmente e polo proxecto, repasando arquitecturas vernáculas doutras latitudes e tempos.

Dende a construción, ningunha dúbida pola proximidade na utilización dos sistemas tradicionais sobre a base do oficio da madeira para a estrutura de forxados de teito e de acabados en parede e chan, no colector orixinal (con cuberta en tella tradicional), e para a figura e parte do novo programa proxectado cara ao exterior muros de carga de ladrillo cara vista con cuberta de cinc tamén sobre estrutura de madeira e rematado de parede igualmente en forro de piñeiro abeto pintado.

O feito de que a parte do programa proxectado cara ao exterior se remate nunha cuberta de pendente cero en cinc, fronte á cuberta tradicional de tres augas, proponse coa clara e sinxela intención de separar no tempo, a construción acabada e a forma dos mecanismos ligados a unhas novas necesidades fronte aos sistemas preexistentes.

Obra: Proxecto de rehabilitación e ampliación dunha pequena vivenda vernácula en Quintelas
Emprazamento:Soutelo de Montes. Quintelas. Forcarei. Pontevedra. Galicia. España
Autores: Luis Gil Pita- Cristina Nieto Peñamaría. Arquitectos
Colaboradores: Mónica Balado Santiago. Aparelladora. Iria Brandariz-Nuno Costa- Márcia Nascimento. Arquitectos colaboradores
Promotor: Privado. Autopromoción.
Contructora: Obra por administración de pequenas contratas próximas e Carpintería Maceira. Vedra
Ano: 2008-2012
Fotografía: Luis Gil Pita – Cristina Nieto Peñamaría

Recoñecementos

Seleccionada para os Premios Enor 2014

[:en]

The exceeded domain. The conflict between the prexistencia and the extended program.

The architecture inside the architecture and what it does not fit*

We belong, already almost all without exception, to the western culture of the excess, a behavior that Guy Debord and the situacionistas advanced and denounced at the beginning of them 60s of the SXX. A company of consumption that filled our houses of unnecessary objects that nevertheless transformed the programs doing that the project of to live servant had to deal with this problem from then.

A problem, that of the accumulation, in the first instance of material nature and later ecological ecological, that almost at the same time as it was arising was denounced not only by the sociologists if not also detected and used in his offers for the architects of the second generation of the modernity like the Team X very specially expressed in critical offers as those of the Smithsons with the house » Everything in his Site » or of reaccommodation of the sense of Aldo van Eyck’s extension with the extension and reform of the house Martin Visser, Rietveld’s original project.

The problem of the excess as oversized of the original program of a building, nevertheless, is not strictly a contemporary topic, in relation to the company of the consumption, but it is overlapped by one of the fundamental topics of the architecture, the passage of time and the sobreposición of new uses and programs on previous figures and prexistencias. The conviviality between the preexistence and the new needs, far from what normally the history tells us, not always is done by the force, with a hard and annihilating sobreposición of the original model, but with the spontaneity and immediacy of the necessary thing, as the vernacular architecture does.

It is more, the work counterfoil to which there join the transformations and / or overlappings, which it answers positively to the beginning of the discipline established by the architect in his construction, will be kept along the history without identity loses if, as Rafael Moneo says, this beginning turns out to be sufficiently solid to be able to absorb transformations, changes, distortions, etc without this one (the original building) after-taste of being fundamentally the one that was, respecting, in a word, what they were his origins.

*Part of the present text Maria Martínez Otero used as introduction to the chat on the recent work of Luis Gil Pita and Cristina Nieto Peñamaría in the days «Architecture and Belonging» of the Foundation together with Manuel Gallego, Carlos Puente y Vari Caramés organized by RVR architects in July, 2012.

A vernacular domestic construction of very scanty entity that one must adapt to the regulation and needs of use contemporary. A construction ruined of ground floor of approximate exterior dimensions 10mX 6 m divided by a dividing structural wall in two interior areas of the approximate some 25 m2 useful each one and also a former oven of bread of interior use that is projected towards the exterior as a small globe. The rehabilitation should turn into a small housing.

The offer of arrangement happens for the dedication of each one of the interior spaces, to kitchen-dining room on the one hand and for other one, to bedroom, as a simple refuge, which in nothing must alter, for regulation of protection, the section or original traditional archetype. Nevertheless the current hygienic requirements and of program they demand the presence of a bathroom, which in case of be internalizing in the original plant of the building they would spoil the spatial cleanliness of both zones previously described and his acompasamiento with the structure dresses to the interior of the cover.

Hereby this part of the new program, the bath, is expelled towards the exterior of the plant in a growth in bubble that is made compose in a dialogue by the rounded exterior projection of the former oven of bread. In this dialog between the form of the pieces, externalized, projected on the outside, the new entry is located displacing also the problem of the in between of the access out of the original places of the plant. A weighed and re-drawn dialog, mentally and for the project, revising vernacular architectures of other latitudes and times.

From the construction, no doubt for the proximity in the utilization of the traditional systems on the basis of the trade of the wood for the structure of forged of ceiling and of ended in wall and soil, in the original container (with cover in traditional tile), and for the figure and part of the new program projected towards the exterior walls of expensive load of brick dress with cover of zinc also on structure of wood and ended of wall equally in lining pine identical fir.

The fact that the part of the program projected towards the exterior finishes off in a cover of earring zero in zinc, opposite to the traditional cover of three waters, he proposes with the clear and simple intention of separating in the time, the finished construction and the form of the mechanisms tied to a few new needs opposite to the preexisting systems.

Work: Project of rehabilitation and extension of a small vernacular housing in Quintelas
Location: Soutelo de Montes. Quintelas. Forcarei. Pontevedra. Galicia. Spain
Authors: Luis Gil Pita- Cristina Nieto Peñamaría. Architects
Collborators: Mónica Balado Santiago. Rigger. Iria Brandariz-Nuno Costa- Márcia Nascimento. Architects collaborators
Promoter: Private. Autopromotion.
Contructor: Work for administration of near small contracts and Carpentry Maceira. Vedra
Year: 2008-2012
Photography: Luis Gil Pita – Cristina Nieto Peñamaría

Recognitions

Selected for the Prizes Enor 2014

[:]

veredes
veredeshttps://veredes.es/
Surge enero de 2009 como búsqueda de satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS