Inicio Blog Página 142

‘Xentes, espazos e Lugares’. Encuentro con José Miguel Iribas‘Xentes, espazos e Lugares’. Encontro con José Miguel Iribas‘Xentes, espazos e Lugares’. Meeting with José Miguel Iribas

1

Dentro de la iniciativa «Xentes, espazos e lugares», un programa relacionado con el Proxecto Terra, de divulgación y formación no reglada promovido por el Colexio de Arquitectos de Galicia, el próximo jueves 18 de octubre tendrá lugar en el Centro de Desenvolvemento de Novacaixagalicia en Orense, un encuentro con José Miguel Iribas, con el título de «La sostenibilidad del sistema gallego de asentamientos».

‘Xentes, espazos e lugares’. Encontro con José Miguel Iribas
Xoves 18 of outubro, ás 19:30 hours
Delegación de Ourense del Colexio de Arquitectos
Avenida Pontevedra nº 9, Ourense [Galicia, Spain]

Dentro da iniciativa «Xentes, espazos e lugares», un programa relacionado co Proxecto Terra, de divulgación e formación non regrada promovido polo Colexio de Arquitectos de Galicia, o próximo xoves 18 de outubro terá lugar Centro de Desenvolvemento de Novacaixagalicia en Ourense, un encontro con José Miguel Iribas, co título de «A sostenibilidade do sistema galego de asentamentos».

‘Xentes, espazos e lugares’. Encontro con José Miguel Iribas
Xoves 18 de outubro, ás 19:30 horas
Delegación de Ourense do Colexio de Arquitectos
Avenida Pontevedra nº 9, Ourense [Galicia, España]

Inside initiatory «Xentes, espazos e lugares», a program related to the Proxecto Terra, of spreading and not ruled formation promoted by the Colexio de Arquitectos de Galicia, next Thursday, the 18th of October will take place in Desenvolvemento de Novacaixagalicia’s Center in Orense, a meeting with José Miguel Iribas, with the title of » The sustainability of the Galician system of accessions «.

‘Xentes, espazos e lugares’. Meeting with José Miguel Iribas
Xoves 18 de outubro, ás 19:30 horas
Delegación de Ourense del Colexio de Arquitectos
Avenida Pontevedra nº 9, Ourense [Galicia, España]

[:es]Entrevista Miguel Fisac[:gl]Entrevista Miguel Fisac[:en]Interview Miguel Fisac[:]

0

[:es]https://www.youtube.com/watch?v=RG2gf1_nwh8

Hijo de un farmacéutico, la guerra civil interrumpió sus estudios de arquitectura en Madrid. Permaneció escondido durante el conflicto en su localidad natal, Daimiel. Se titula en la Escuela de Arquitectura de Madrid en 1942 con la obtención del Premio Superior. Disconforme con la arquitectura de su tiempo, logró un estilo de gran personalidad, en el cual incorporaba originales soluciones estructurales con hormigón pretensado y sus características vigas-hueso.

Desde sus inicios, en que va rechazando el racionalismo de sus maestros al percibir que en ellos la plástica arquitectónica no responde a las exigencias técnicas y a la necesidad humana, se vio influido por la obra del arquitecto norteamericano Frank Lloyd Wright, el neoempirismo del arquitecto Erik Gunnar Asplund y el organicismo nórdico, experimentado en su viaje en 1949 a Suecia. Se interesa también por la arquitectura popular, en la que la realidad del paisaje, de las características humanas, históricas y geográficas del lugar se funden con el valor plástico o incluso técnico.

Miembro numerario del Opus Dei enseguida recibió el encargo del Consejo Superior de Investigaciones Científicas para ordenar la zona sur de la Colonia Los Chopos en Madrid. Remodeló el antiguo auditorio de la Residencia de Estudiantes para construir la nueva capilla del CSIC. La decena de años en los que trabaja en torno a las nuevas edificaciones de este organismo supone la transición que modela su lenguaje desde un sobrio clasicismo hasta asimilar la influencia del organicismo.

[:gl]https://www.youtube.com/watch?v=RG2gf1_nwh8

Fillo dun farmacéutico, a guerra civil interrompeu os seus estudos de arquitectura en Madrid. Permaneceu escondido durante o conflito na súa localidade natal, Daimiel. Titúlase na Escola de Arquitectura de Madrid en 1942 coa obtención do Premio Superior. Disconforme coa arquitectura do seu tempo, logrou un estilo de gran personalidade, no cal incorporaba orixinais solucións estructurales con hormigón pretensado e as súas características vigas-óso.

Desde os seus inicios, en que vai rexeitando o racionalismo dos seus mestres ao percibir que neles a plástica arquitectónica non responde ás esixencias técnicas e á necesidade humana, viuse influído pola obra do arquitecto norteamericano Frank Lloyd Wright, o neoempirismo do arquitecto Erik Gunnar Asplund e o organicismo nórdico, experimentado na súa viaxe en 1949 a Suecia.

Interésase tamén pola arquitectura popular, na que a realidade da paisaxe, das características humanas, históricas e xeográficas do lugar fúndense co valor plástico ou ata técnico. Membro numerario do Opus Dei enseguida recibiu o encargo do Consello Superior de Investigacións Científicas para ordenar a zona sur da Colonia Os Chopos en Madrid. Remodelou o antigo auditorio da Residencia de Estudantes para construír a nova capela do CSIC. A decena de anos nos que traballa en torno ás novas edificaciones deste organismo supón a transición que modela a súa linguaxe desde un sobrio clasicismo ata asimilar a influencia do organicismo.

[:en]https://www.youtube.com/watch?v=RG2gf1_nwh8

Son of a pharmacist, the civil war interrupted his studies of architecture in Madrid. It remained hidden during the conflict in his natal locality, Daimiel. It is entitled in the School of Architecture of Madrid in 1942 with the obtaining of the Top Prize. Differing with the architecture of his time, it achieved a style of great personality, in which it was incorporating original structural solutions into concrete pretensado and his characteristic girders – bones.

From his beginnings, in which it is rejecting the rationalism of his teachers on having perceived that in them the architectural plastic arts does not answer to the technical requirements and to the human need, one saw influenced by the work of the North American architect Frank Lloyd Wright, the neoempirismo of the architect Erik Gunnar Asplund and the northern organicismo experienced on his trip 1949 to Sweden.

It is interested also for the popular architecture, on which the reality of the landscape, of the human, historical and geographical local characteristics they are founded with the plastic or enclosed technical value. Numerary member of the Opus Dei immediately received the order of the Top Advice of Scientific Investigations to arrange the south zone of the Cologne The Black poplars in Madrid.It remodelled the former audience of the Students’ Residence to construct the new chapel of the CSIC. The dozen of years at which it is employed concerning the new buildings of this organism supposes the transition that shapes his language from a sober classicism up to assimilating the influence of the organicism.

[:]

Premio Juana de Vega de Arquitectura 2012. Jesús CondePremio Juana de Vega de Arquitectura 2012. Jesús CondeJuana de Vega of Architecture Award 2012. Jesus Conde

1

El jurado del Premio Juana de Vega de Arquitectura, el de mayor dotación de Galicia, ha galardonado en la edición de este año el proyecto de rehabilitación en una vivienda situada en el número 6 de la rúa de Bonaval, en pleno casco histórico de Santiago. El autor del proyecto y propietario de la vivienda es el arquitecto Jesús Conde García.

El arquitecto Jesús Conde, ganador del premio Juana de Vega de Arquitectura 2012 | Fotografía: Eduardo Pérez | lavozdegalicia.es

En el acto de entrega celebrado ayer por la mañana en la sede de la Fundación Juana de Vega, en Oleiros, también se entregaron dos accésit por una casa situada en el centro de Perillo (Oleiros) del arquitecto Emilio Rodríguez Blanco, y el conjunto de dos viviendas unifamiliares adosadas situadas en Redes (Ares), del estudio Díaz y Díaz Arquitectos.

[…]

+ artículo publicado en la voz de galicia

O xurado do Premio Juana de Veiga de Arquitectura, o de maior dotación de Galicia, ha galardonado na edición deste ano o proxecto de rehabilitación nunha vivenda situada no número 6 da rúa de Bonaval, en pleno casco histórico de Santiago. O autor do proxecto e propietario da vivenda é o arquitecto Jesús Conde García.

O arquitecto Jesús Conde, ganador do premio Juana de Vega de Arquitectura 2012 | Fotografía: Eduardo Pérez | lavozdegalicia.es

No acto de entrega celebrado onte pola mañá na sé da Fundación Juana de Veiga, en Oleiros, tamén se entregaron dúas accésit por unha casa situada no centro de Perillo (Oleiros) do arquitecto Emilio Rodríguez Branco, e o conxunto de dúas vivendas unifamiliares encostadas situadas en Redes (Ares), do estudo Díaz e Díaz Arquitectos.

[…]

+ artigo publicado en la voz de galicia

The juror of the Juana de Vega of Architecture Award, that of major endowment of Galicia, has rewarded in the edition of this year the project of rehabilitation in a housing placed in the number 6 of Bonaval’s rúa, in full historical hull of Santiago. The author of the project and owner of the housing is the architect Jesus Conde García.

The architect Jesus Conde, winner of the Juana de Vega of Architecture Award 2012 | Photography: Eduardo Perez | lavozdegalicia.es

Forthwith of delivery celebrated yesterday in the morning in the headquarters of the Juana de Vega Foundation, in Oleiros, also two delivered themselves second prize for a house placed in Perillo’s center (Oleiros) of the architect Emilio Rodríguez Blanco, and the set of two one-family attached housings placed in Redes (Ares), of the study Díaz y Díaz Arquitectos.

[…]

+ article is published in la voz de galicia

Centro Cultural de Lérez | Jorge Rodríguez+José María SotoCentro Cultural do Lérez | Jorge Rodríguez+José María SotoLérez Cultural Center | Jorge Rodríguez+José María Soto

El Centro Cultural de Lérez es un equipamiento comunitario edificado sobre la parcela en la que se ubicaba el antiguo teleclub, del cual se conserva su fachada principal. Su finalización supone la culminación de un largo proceso caracterizado por la fuerte implicación vecinal, que demandaba  la devolución de este inmueble,  enajenado durante el franquismo, desde hace décadas, para su utilización como centro comunitario. El proyecto resultó ganador de un concurso al que se presentaron más de cincuenta propuestas y que fue convocado por el Colegio de Arquitectos, el Ayuntamiento de Pontevedra y la Asociación de Comunidades de Montes en Man Común da Parroquia de Lérez, propietarios del edificio.

Con toda certeza, esta obra podría haber sido construida por el doble de lo que finalmente costó sin que ello hubiese significado una mayor calidad arquitectónica. Tras el fallo de concurso y durante la elaboración de los proyectos constructivos, el presupuesto se redujo en más de un 30% respecto a lo establecido en las bases del mismo.  Eso, unido al delicado escenario económico hizo necesario el ingeniar soluciones flexibles y económicas que no pusieran en peligro la correcta finalización de la obra, cuyo presupuesto final de liquidación se contuvo dentro de lo establecido en la oferta de licitación, que, debido a las bajas ofrecidas, fue incluso inferior al establecido en el proyecto de ejecución.

EL CONTEXTO. REFERENTES SUPERPUESTOS

La experiencia de la ciudad conocida está marcada por la presencia de referentes subjetivos que poco a poco van anidando en nuestra memoria asociados a unos determinados recuerdos o circunstancias que les confiere ese carácter singular.  Análogamente al modo en que una canción o un perfume nos pueden trasladar a un período de nuestra vida o despertar el recuerdo de una persona a través de una asociación mental establecida previamente, el referente urbano es el elemento que ayuda a la identificación de una parte de la ciudad como algo conocido y familiar. No es necesariamente un elemento sobresaliente ni una pieza destacada, además es completamente subjetivo, diferente para cada persona según su experiencia personal, puede tener un distinto grado de  influencia, desde una única persona hasta una comunidad entera. Algunos de esos referentes son efímeros y duran sólo un corto espacio de tiempo, como la panadería, el almacén de juguetes o incluso la casa de un amigo que podemos identificar en la homogeneidad repetitiva de la ciudad actual. Otros trascienden en el tiempo y son independientes de personas o actividades, en este caso suele ser la componente física, una imagen singular la que diferencia este elemento del resto.

 En el contexto objeto de este estudio existen varias referentes caracterizadoras. Es un ámbito urbano de transición que hace de nexo entre Pontevedra y las principales  aldeas que configuran la parroquia de San Benito. Durante generaciones, los referentes efímeros se han sucedido, sin embargo hay dos elementos que han mantenido la esencia de este paisaje urbano durante los últimos cincuenta años, y que  lo hacen reconocible aún a pesar de los cambios que han afectado al resto de entorno.

Uno de estos elementos es el edificio de la farmacia, en el cruce de la carretera de Santiago (Juan Bautista Andrade) y la carretera de Lérez-Berducido (calle Leandro del Río), su posición intermedia entre ambas calles y su característica silueta lo convierten en un hito que orienta al visitante eventual e incluso al habitual. El otro referente es el propio edificio del “Teleclub” cuya fachada ecléctica, que permanece inalterable a lo largo de los años, marca la entrada en la parroquia de Lérez, donde la ciudad disuelve su tejido urbano en un entorno todavía rural.

La conservación de este tipo de referentes es necesaria, su valor es a menudo independiente de la calidad o sofisticación de su arquitectura, pero el papel que desempeñan no puede ser sustituido fácilmente. Sin embargo, en ocasiones el valor sentimental llega para salvaguardar un edificio cuya arquitectura no es suficientemente relevante.  Cuando la modificación del Plan plantea la conservación únicamente del frontón del edificio original, se produce una contradicción entre el deseo de conservar un recuerdo del viejo teleclub y la sospecha de que el edificio no es realmente apto para el mundo actual. El frontón debe permanecer en fachada pero no necesariamente en la misma disposición, se dice, lo cual puede resultar en el mismo efecto de pérdida de identidad que si el edificio desapareciera completamente.

PROPUESTA DE INTEGRACIÓN ARQUITECTÓNICA

Las bases del concurso plantean la necesidad, establecida por una modificación del plan urbanístico, de mantener el frontón del antiguo edificio, pudiendo reubicarse en cualquier posición en la envolvente del nuevo edificio. Lo que se propone en este proyecto es la conservación de la toda fachada existente en su posición original y manteniendo todos sus elementos, originando el nuevo edificio a partir del diálogo con la misma. La antigua imagen se conserva pero es tamizada sutilmente por un velo permeable que unificará una nueva envolvente, con un lenguaje actual y creando el que será nuevo referente urbano para el siglo XXI. Se respeta su función original como umbral de acceso y la terraza previa se reinterpreta en forma de vestíbulo exterior; hacia el interior se respeta su carácter, abriendo y dilatando el espacio inmediato, adaptando la configuración de los nuevos niveles a su presencia.

ESPACIO Y FUNCIONALIDAD

La distribución programática busca responder a las exigencias del concurso, priorizando la funcionalidad de la respuesta, la versatilidad de los distintos ámbitos y sobre todo la calidad espacial y ambiental en todo el edificio. De este modo, se introducen algunas variaciones respecto a las bases con la intención de optimizar el volumen construido y el funcionamiento general. La organización funcional se basa en la optimización del área efectiva de iluminación natural en las zonas de trabajo. Si la distancia de un espacio donde se realice cualquier tarea visual excede seis metros, el uso de luz artificial resulta imprescindible la mayor parte del tiempo. Por ello la configuración del edificio se realiza maximizando la superficie en fachada y abriendo un amplio atrio central que aportará mayor luminosidad, calidad espacial y favorecerá la ventilación natural. La sala de usos múltiples se dispone en la planta inferior para simplificar las circulaciones del edificio y permitir un funcionamiento más independiente y mejor aislado respecto a las demás zonas. Se asegura la introducción de luz y ventilación naturales a través de lucernarios y aperturas.

El funcionamiento de cada espacio está pensado desde una lógica de adaptabilidad a las necesidades de cada momento de la vida del edificio. Se apuesta por espacios diáfanos, abiertos con posibilidad de diferentes configuraciones por medio la combinación de los elementos fijos con tabiques móviles. Desde la cafetería, hasta las distintas aulas y oficinas están pensados como espacios abiertos e integrados en el conjunto que en un momento dado se pueden independizar del resto del edificio. De este modo se favorece la interacción entre los distintos ámbitos, favoreciendo el encuentro casual y convirtiendo cada espacio en una zona donde conversar y relacionarse

Obra: Centro Cultural de Lérez
Autor: Jorge Rodríguez Álvarez, José María Soto Cochón
Colaboradores: Arquitectura y dirección: María Paz Sangiao, Cálculo de estructura: Ezequiel Fernández Guinda, Cálculo de instalaciones: Soltec Ingenieros SL, Consultoría ambiental: SAAI (www.saa-i.com), Consultoría madera: CIS Madeira. Manuel Touza y Pablo Ferreiro
Arquitecto Técnico: Pablo Comesaña Rial
Promotor: Comunidade de Montes Veciñais en Man Común da Parroquia de Lérez
Constructor: Constructora Outón.
Presupuesto: Presupuesto de Adjudicación, 552.018 € (IVA incluido)
Superficie total construida: 728 m²
Año: Concurso: Julio 2008 (fallo), Proyecto básico: Enero 2009, Proyecto Ejecución: Junio 2009, Inicio obras:  Mayo 2010, Fin de obra: Mayo 2012
Emplazamiento: C/Leandro del Río Carnota nº 12 Pontevedra
Fotografías: Jorge Rodríguez Álvarez, Jose María Soto Cochón, María Paz Sangiao

The Lérez Cultural Centre is an equipment comunitario edificado on the plot in which it situated  the ancient teleclub, of the cual conserves  his main façade. His ending supposes the culmination of a long process characterised by the strong implication vecinal, that sued the return of this inmueble, enajenado during the Franco regime, from does decades, for his utilisation like centre comunitario. The project resulted winner of a contest to the that presented  more than fifty proposals and that it was summoned by the School of Architects, the City council of Pontevedra and the Association of Communities of Mountains in Man Common gives Parish of Lérez, owners of the building.

With all certainty, this work could have been built by the double of what finally cost without that this had meant a greater architectural quality. After the failure of contest and during the preparation of the constructive projects, the budget reduced  in more than 30% with regard to the established in the bases of the same. This, joined to the delicate economic stage did necessary the devise flexible and economic solutions that did not put in danger the correct ending of the work, whose final budget of settlement contained  inside the established in the offer of bidding, that, because of the drops offered, went even inferior to the established in the project of execution.

THE CONTEXT. OVERLAPPED REFERENTS

The experience of the city known is marked by the presence of subjective referents that little by little go sheltering in our memory associated to some determinate recuerdos or circumstances that confers them this singular character. Analogously to the way in that a song or a perfume can move us to a period of our life or wake up the remember of a person through a mental association established previously, the urban referent is the element that helps to the identification of a part of the city like something known and familiar. It is not necessarily an excellent element neither a piece stood out, besides is entirely subjective, different for each person according to his personal experience, can have a distinct degree of influence, from an only person until a whole community. Some of these referents are ephemeral and last only a short space of time, like the bakery, the warehouse of toys or even the house of a fellow that we can identify in the repetitive homogeneity of the current city. Others trascend in the time and are independent of people or activities, in this case is used to to be the physical component, a singular image the one who differentiates this element of the rest.

In the context object of this study exist several referents caracterizadoras. It is an urban field of transition that does of link between Pontevedra and the main aldeas that configure the parish of Saint Benito. During generations, the ephemeral referents have  sucedido, however there are two elements that have kept the essence of this urban landscape during the last fifty years, and that do it recognizable still in spite of the changes that have affected to the rest of surroundings.

One of these elements is the building of the pharmacy, in the crossing of the road of Santiago (Juan Bautista Andrade) and the road of Lérez-Berducido (street Leandro of the River), his intermediate position between both streets and his characteristic silhouette turn it into a milestone that orients to the eventual visitor and even to the usual. The another referent is the own building of the “Teleclub” whose façade ecléctica, that remains unalterable along the years, marks the entrance in the parish of Lérez, where the city dissolves his urban fabric in some still rural surroundings.

The conservation of this type of referents is necessary, his value is often independent of the quality or sophistication of his architecture, but the paper that exert can not be substituted easily. However, in occasions the sentimental value arrives for salvaguardar a building whose architecture is not sufficiently notable. When the modification of the Plan poses the conservation only of the frontón of the original building, produces  a contradiction between the wish to conserve a remember of the old teleclub and the suspicion that the building is not really apt for the current world. The frontón has to remain in façade but no necessarily in the same disposal, says , which can result in the same effect of loss of identity that if the building disappeared entirely.

PROPOSAL OF ARCHITECTURAL INTEGRATION

The bases of the contest pose the need, established by a modification of the plan urbanístico, to keep the frontón of the ancient building, being able to relocate in any position in the envolvente of the new building. What proposes  in this project is the conservation of the all existent façade in his original position and keeping all his elements, originating the new building from the dialogue with the same. The ancient image conserves  but is tamizada subtly by a permeable veil that will unify a new envolvente, with a current language and creating the one who will be new urban referent for the 21st century. It respects  his original function like threshold of access and the previous terrace  reinterpreta in shape of external hall; to the interior respects  his character, opening and dilating the immediate space, adapting the configuration of the new levels to his presence.

SPACE And FUNCTIONALITY

The distribution programática looks for to answer to the exigencias of the contest, prioritising the functionality of the answer, the versatilidad of the distinct fields and especially the space and environmental quality in all the building. In this way, they enter  some variations with regard to the bases with the intention to optimise the volume built and the general operation. The functional organisation bases  in the optimisation of the effective area of natural illumination in the zones of work. If the distance of a space where realise  any visual task exceeds six metres, the use of artificial light results indispensable the greater part of the time. Thus the configuration of the building realises  maximizando the surface in façade and opening a wide central atrium that will contribute elder luminosidad, space quality and will favour the natural ventilation. The room of multiple uses has  in the inferior plant to simplify the circulations of the building and allow a more independent operation and better isolated with regard to the other zones. It ensures  the introduction of light and natural ventilation through lucernarios and openings.

The operation of each space is thought from a logic of adaptability to the needs of each moment of the life of the building. It bets  by spaces diáfanos, opened with possibility of different configurations by half the combination of the fixed elements with mobile septums. From the café, until the distinct classrooms and offices are thought like open spaces and integrated in the group that in a moment die can  independizar of the rest of the building. In this way it favours  the interaction between the distinct fields, favouring the casual meeting and converting each space in a zone where converse and relate.

Work: Lérez Cultural Centre

Authors: Jorge Rodríguez Álvarez, José María Soto Cochón

Collaborators: Architecture and direction: María Paz Sangiao, Calculation of structure: Ezequiel Fernández Guinda, Calculation of installations: Soltec Ingenieros SL, environmental Consulting: SAAI (www.saa-i.com), Consulting wood: CIS Madeira. Manuel Touza and Pablo Ferreiro

Technical Architect: Pablo Comesaña Rial

Promoter: Comunidade de Montes Veciñais en Man Común da Parroquia de Lérez

Constructor: Constructora Outón.

Budget: Budget of Adjudication, 552.018 € (IVA included)

Total built Surface: 728 m²

Year: Contest: Julio 2008 (failure), basic Project: January 2009, Project Execution: June 2009, Initiate works: May 2010, End of work: May 2012

Location: C/Leandro del Río Carnota nº 12 Pontevedra

Phographies: Jorge Rodríguez Álvarez, Jose María Soto Cochón, María Paz Sangiao

O Centro Cultural de Lérez é un equipamiento comunitario edificado sobre a parcela na que se situaba o antigo teleclub, do cal consérvase a súa fachada principal. O seu finalización supón a culminación dun longo proceso caracterizado pola forte implicación vecinal, que demandaba a devolución deste inmueble, enajenado durante o franquismo, desde fai décadas, para a súa utilización como centro comunitario. O proxecto resultou ganador dun concurso ao que se presentaron máis de cincuenta propostas e que foi convocado polo Colexio de Arquitectos, o Concello de Pontevedra e a Asociación de Comunidades de Montes en Man Común dá Parroquia de Lérez, propietarios do edificio.

Con toda certeza, esta obra podería ser construída polo dobre do que finalmente custou sen que iso significase unha maior calidade arquitectónica. Tralo fallo de concurso e durante a elaboración dos proxectos constructivos, o orzamento reduciuse en máis dun 30% respecto de o establecido nas bases do mesmo. Iso, unido ao delicado escenario económico fixo necesario o ingeniar solucións flexibles e económicas que non puxesen en perigo a correcta finalización da obra, cuxo orzamento final de liquidación contívose dentro do establecido na oferta de licitación, que, debido ás baixas ofrecidas, foi ata inferior ao establecido no proxecto de ejecución.

O CONTEXTO. REFERENTES SUPERPOSTO

A experiencia da cidade coñecida está marcada pola presenza de referentes subjetivos que aos poucos van anidando na nosa memoria asociados a uns determinados recordos ou circunstancias que lles confire ese carácter singular. Análogamente ao modo en que unha canción ou un perfume pódennos trasladar a un período da nosa vida ou espertar o recordo dunha persoa a través dunha asociación mental establecida previamente, o referente urbano é o elemento que axuda á identificación dunha parte da cidade como algo coñecido e familiar. Non é necesariamente un elemento sobresaliente nin unha peza destacada, ademais é completamente subjetivo, diferente para cada persoa segundo a súa experiencia persoal, pode ter un distinto grado de influencia, desde unha única persoa ata unha comunidade enteira. Algúns deses referentes son efémeros e duran só un curto espazo de tempo, como a panadería, o almacén de juguetes ou ata a casa dun amigo que podemos identificar na homogeneidad repetitiva da cidade actual. Outros transcenden no tempo e son independentes de persoas ou actividades, neste caso adoita ser a compoñente física, unha imaxe singular a que diferencia este elemento do resto.

No contexto obxecto deste estudo existen varias referentes caracterizadoras. É un ámbito urbano de transición que fai de nexo entre Pontevedra e as principais aldeas que configuran a parroquia de San Benito. Durante xeracións, os referentes efémeros sucedéronse, con todo hai dous elementos que mantiveron a esencia desta paisaxe urbana durante os últimos cincuenta anos, e que o fan reconocible aínda malia os cambios que afectaron ao resto de contorna.

Un destes elementos é o edificio da farmacia, no cruzamento da estrada de Santiago (Juan Bautista Andrade) e a estrada de Lérez-Berducido (rúa Leandro do Río), a súa posición intermedia entre ambas rúas e a súa característica silueta convérteno nun fito que orienta ao visitante eventual e ata ao habitual. O outro referente é o propio edificio do “Teleclub” cuxa fachada ecléctica, que permanece inalterable ao longo dos anos, marca a entrada na parroquia de Lérez, onde a cidade disolve o seu tecido urbano nunha contorna aínda rural.

A conservación deste tipo de referentes é necesaria, o seu valor é a miúdo independente da calidade ou sofisticación da súa arquitectura, pero o papel que desempeñan non pode ser substituído fácilmente. Con todo, en ocasións o valor sentimental chega para salvagardar un edificio cuxa arquitectura non é suficientemente relevante. Cando a modificación do Plan suscita a conservación únicamente do frontón do edificio orixinal, prodúcese unha contradición entre o desexo de conservar un recordo do vello teleclub e a sospeita de que o edificio non é realmente apto para o mundo actual. O frontón debe permanecer en fachada pero non necesariamente na mesma disposición, dise, o cal pode resultar no mesmo efecto de perda de identidade que si o edificio desaparecese completamente.

PROPOSTA DE INTEGRACIÓN ARQUITECTÓNICA

As bases do concurso suscitan a necesidade, establecida por unha modificación do plan urbanístico, de manter o frontón do antigo edificio, podendo recolocarse en calquera posición na envolvente do novo edificio. O que se propón neste proxecto é a conservación da toda fachada existente na súa posición orixinal e mantendo todos os seus elementos, orixinando o novo edificio a partir do diálogo coa mesma. A antiga imaxe consérvase pero é tamizada sutilmente por un veo permeable que unificará unha nova envolvente, cunha linguaxe actual e creando o que será novo referente urbano para o século XXI. Respéctase a súa función orixinal como limiar de acceso e a terraza previa se reinterpreta en forma de vestíbulo exterior; cara ao interior respéctase o seu carácter, abrindo e dilatando o espazo inmediato, adaptando a configuración dos novos niveis á súa presenza.

ESPACIO Y FUNCIONALIDADE

A distribución programática busca responder ás esixencias do concurso, priorizando a funcionalidad da resposta, a versatilidad dos distintos ámbitos e sobre todo a calidade espacial e ambiental en todo o edificio. Deste xeito, introdúcense algunhas variacións respecto de as bases coa intención de optimizar o volume construído e o funcionamento xeral. A organización funcional baséase na optimización do área efectiva de iluminación natural nas zonas de traballo. Si a distancia dun espazo onde se realice calquera tarefa visual excede seis metros, o uso de luz artificial resulta imprescindible a maior parte do tempo. Por iso a configuración do edificio realízase maximizando a superficie en fachada e abrindo un amplo atrio central que aportará maior luminosidad, calidade espacial e favorecerá a ventilación natural. A sala de usos múltiples disponse na planta inferior para simplificar as circulacións do edificio e permitir un funcionamento máis independente e mellor illado respecto de as demais zonas. Asegúrase a introdución de luz e ventilación naturais a través de lucernarios e aperturas.

O funcionamento de cada espazo está pensado desde unha lóxica de adaptabilidad ás necesidades de cada momento da vida do edificio. Se aposta por espazos diáfanos, abertos con posibilidade de diferentes configuracións por medio a combinación dos elementos fixos con tabiques móbiles. Desde a cafetería, ata as distintas aulas e oficinas están pensados como espazos abertos e integrados no conxunto que nun momento dado pódense independizar do resto do edificio. Deste xeito favorécese a interacción entre os distintos ámbitos, favorecendo o encontro casual e convertendo cada espazo nunha zona onde conversar e relacionarse.

Obra: Centro Cultural de Lérez

Autor: Jorge Rodríguez Álvarez, José María Soto Cochón

Colaboradores: Arquitectura E dirección: María Paz Sangiao, Cálculo de estructura: Ezequiel Fernández Guinda, Cálculo de instalacións: Soltec Ingenieros SL, Consultoría ambiental: SAAI (www.saa-i.com), Consultoría madera: CIS Madeira. Manuel Touza y Pablo Ferreiro

Arquitecto Técnico: Pablo Comesaña Rial

Promotor: Comunidade de Montes Veciñais en Man Común da Parroquia de Lérez

Constructor: Constructora Outón.

Presuposto: Presuposto de Adjudicación, 552.018 € (IVA incluido)

Superficie total construida: 728 m²

Amo: Concurso: Xulio 2008 (fallo), ProXecto básico: Enero 2009, Proxecto Execución: Xunio 2009, Inicio obras: Maio 2010, Fin de obra: Maio 2012

Emplazamento: C/Leandro del Río Carnota nº 12 Pontevedra

Fotografías: Jorge Rodríguez Álvarez, Jose María Soto Cochón, María Paz Sangiao

[:es]¿Cuál es la relación entre cine y arquitectura? | Jorge Gorostiza[:gl]¿Cal é a relación entre cine e arquitectura? | Jorge Gorostiza[:en]Which is the relation between cinema and architecture? | Jorge Gorostiza[:]

[:es]

En una entrada anterior de este blog ya se comentó la interesante iniciativa que un grupo de entusiastas han planteado en Chile, el ARQFILMFEST (AFFS), primer festival de Cine y Arquitectura de un país de lengua española.

Hace unas semanas, estos pioneros me solicitaron un texto sobre las relaciones entre Cine y Arquitectura, un tema amplísimo y difícil de sintetizar con pocas palabras, pero que afronté con interés.

Una vez que se los envié, lo titularon como esta entrada «¿Cuál es la relación entre cine y arquitectura?» y lo han colocado en su página web en un lugar demasiado destacado, al lado de la imagen que les acompaño de Coruscant, dándole más importancia de la que tiene, cuando en realidad es una reflexión que puede y debe ser completada y mejorada.

Este texto es el siguiente:

“Cuando se habla de Cine y Arquitectura la gente suele pensar en los edificios donde se proyectan las películas o en los decorados que aparecen en ellas. Quizás los más cinéfilos recuerden los paisajes vacíos de Antonioni o la imagen de Gary Cooper lanzando soflamas individualistas en un tribunal…

Sin duda, todo ello pertenece a las relaciones entre estas dos disciplinas, pero no son las únicas, porque a la Arquitectura y el Cine les unen -y les separan- muchas y más complejas conexiones, si tenemos en cuenta que la primera consiste en construir un espacio, la segunda, ya desde sus inicios, necesitó dos espacios, uno para poder crearse y otro para ser exhibido. A esto hay que añadir que tanto los documentales, como las ficciones, muestran ambientes reales o creados para la filmación y esos ambientes suelen estar interconectados con la Arquitectura. Se pueden seguir enumerando los numerosos puntos de unión y de fricción entre las dos disciplinas, pero no es este el lugar. Afortunadamente cada vez hay más investigadores que estudian las relaciones entre el Cine y la Arquitectura, descubriendo y analizando nuevos e insospechados aspectos cada vez más apasionantes.

Se suele considerar al Cine como la disciplina o la manifestación artística –lo que es más discutible- en la que se reúnen otras, como la Literatura, la Música, la Fotografía y la Arquitectura, e incluso se ha llegado a escribir que reúne a “todas” las demás. El peligro que surge al ligar dos de ellas es que el peso recaiga exclusivamente en una, olvidando a la otra, y también que la importancia de una anule a la otra, por ello, el reto consiste en lograr el difícil equilibrio entre ambas. Lo ideal es que una buena película muestre una buena arquitectura, con todas las dudas que puedan establecerse sobre la “bondad” de cada una de ellas, teniendo en cuenta que quien ha de ponderarlas no podrá evitar hacerlo desde una de las dos disciplinas, y este es sólo uno de los muchos y apasionantes desafíos que tiene por delante un Festival de Cine y Arquitectura como el ARQFILMFEST.

Un certamen que servirá para abrir fértiles caminos que transitarán unidos los arquitectos, los cineastas y, lo que es más importante, todos aquellos que, sin pertenecer a esas profesiones, están interesados en estudiar, modificar y mejorar el entorno construido.”

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, junio 2012

[:gl]

Nunha entrada anterior deste blog xa se comentou a interesante iniciativa que un grupo de entusiastas formularon en Chile, o ARQFILMFEST (AFFS), primeiro festival de Cine e Arquitectura dun país de lingua española.

Hai unhas semanas, estes pioneiros solicitáronme un texto sobre as relacións entre Cine e Arquitectura, un tema amplísimo e difícil de sintetizar con poucas palabras, pero que afrontei con interese.

Unha vez que llos enviei, titulárono como esta entrada «¿Cal é a relación entre cine e arquitectura?» e colocárono na súa páxina web nun lugar demasiado destacado, ao lado da imaxe que lles acompaño de Coruscant, dándolle máis importancia da que ten, cando en realidade é unha reflexión que pode e debe completar e mellorada.

This text is the following one:

“Cando se fala de Cine e Arquitectura a xente adoita pensar nos edificios onde se proxectan as películas ou nos decorados que aparecen nelas. Quizais os máis cinéfilos recorden as paisaxes baleiras de Antonioni ou a imaxe de Gary Cooper lanzando soflamas individualistas nun tribunal…

Sen dúbida, todo iso pertence ás relacións entre estas dúas disciplinas, pero non son as únicas, porque á Arquitectura e o Cine lles unen -e sepáranlles- moitas e máis complexas conexións, se temos en conta que a primeira consiste en construír un espazo a segunda, xa dende os seus inicios, necesitou dous espazos, un para poder crearse e outro para ser exhibido. A isto hai que engadir que tanto os documentais, coma as ficcións, mostran ambientes reais ou creados para a filmación e eses ambientes adoitan estar interconectados coa Arquitectura. Pódense seguir enumerando os numerosos puntos de unión e de fricción entre as dúas disciplinas, pero non é este o lugar. Afortunadamente cada vez hai máis investigadores que estudan as relacións entre o Cine e a Arquitectura, descubrindo e analizando novos e insospeitados aspectos cada vez máis apaixonantes.

Adóitase considerar ao Cine como a disciplina ou a manifestación artística -o que é máis discutible- na que se reúnen outras, como a Literatura, a Música, a Fotografía e a Arquitectura, e mesmo se chegou a escribir que reúne a «todas» as demais. O perigo que xorde ao ligar dúas delas é que o peso recaia exclusivamente nunha, esquecendo á outra, e tamén que a importancia dunha anule á outra, por iso, o reto consiste en lograr o difícil equilibrio entre ambas as dúas. O ideal é que unha boa película mostre unha boa arquitectura, con todas as dúbidas que poidan establecerse sobre a «bondade» de cada unha delas, tendo en conta que quen ha de ponderalas non poderá evitar facelo dende unha das dúas disciplinas, e este é só un dos moitos e apaixonantes desafíos que ten por diante un Festival de Cine e Arquitectura como o ARQFILMFEST.

Un certame que servirá para abrir fértiles camiños que transitarán unidos os arquitectos, os cineastas e, o que é máis importante, todos aqueles que, sen pertencer a esas profesións, están interesados en estudar, modificar e mellorar o ámbito construído.”

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad

Santa Cruz de Tenerife, xuño 2012[:en]

In a previous entry of this blog already the interesting initiative commented to itself that a group of enthusiasts have raised in Chile, the ARQFILMFEST (AFFS), the first festival of Cinema and Architecture of a country of Spanish language.

A few weeks ago, these pioneers requested a text me on the relations between Cinema and Architecture, a topic most ample and difficult to synthesize with few words, but that I confronted with interest.

As soon as I sent them, they titled it as this entry «which is the relation between cinema and architecture?» And they it have placed in his web page in a too out-standing place, next to the image that I accompany them of Coruscant, giving him more importance of the one that has, when actually it is a reflection that can and must be completed and improved.

This text is the following one:

“When one speaks about Cinema and Architecture the people are in the habit of thinking about the buildings where the movies are projected or in the sets that appear in them. Probably more movie fans remember Antonioni‘s empty landscapes or Gary Cooper’s image throwing you scorch individualists in a court …

Undoubtedly, all this belongs to the relations between these two disciplines, but they are not the only ones, because to the Architecture and the Cinema they are joined – and they separate them – by many and any more complex connections, if we bear in mind that the first one consists of constructing a space, the second one, already from his beginnings, he needed two spaces, one to be able to be created and other one to be exhibited. To this it is necessary to add that both the documentaries, and the fictions, they show environments royal or created for the filming and these environments are in the habit of being interconnected by the Architecture. There can continue being enumerated the numerous points of union and of friction between both disciplines, but the place is not this. Lucky every time there are more investigators who study the relations between the Cinema and the Architecture, discovering and analyzing new and unsuspected aspects increasingly exciting.

One is in the habit of considering to the Cinema as the discipline or the artistic manifestation – what is more debatable – in that others meet, as the Literature, the Music, the Photography and the Architecture, and even it has managed to write that it assembles «all» other. The danger that arises on having tied two of them is that the weight relapses exclusively into one, forgetting other one, and also that the importance of one annuls to other one, for this reason, the challenge it consists of achieving the difficult balance between both. The ideal thing is that a good movie shows a good architecture, with all the doubts that could be established on the «kindness» of each one of them, bearing in mind that the one who has to weight them will not be able to avoid to do from one of two disciplines, and this one to be only one of great and exciting challenges that there has ahead a Festival of Cinema and Architecture as the ARQFILMFEST.

A contest that will serve to open fertile ways that the architects, the filmmakers will travel joined and, which is more important, all those who, without belonging to these professions, are interested in studying, modifying and improving the constructed environment.”

Jorge Gorostiza, arquitecto. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad

Santa Cruz de Tenerife, juny 2012

[:]

‘Xentes, espazos e Lugares’. Encuentro con Zuloark‘Xentes, espazos e Lugares’. Encontro con Zuloark‘Xentes, espazos e Lugares’. Meeting with Zuloark

0

Dentro de la iniciativa «Xentes, espazos e lugares», un programa relacionado con el Proxecto Terra, de divulgación y formación no reglada promovido por el Colexio de Arquitectos de Galicia, el próximo jueves 11 de octubre tendrá lugar en la Delegación del Colegio de Arquitectos en Lugo, un encuentro con Zuloark, con el título de «La ciudad situada». Zuloark es una infraestructura de arquitectura ligada a la construcción de redes abiertas de trabajo, y pensada desde el convencimiento de la necesidad de evolucionar los modelos económicos y empresariales.

Zuloark se define a través de una composición inestable de integrantes que participan de la estructura, por eso cada vez se define de una manera distinta.En esta ocasión contamos con: Aurora Adalid y Manuel Pascual García.

‘Xentes, espazos e lugares’. Encuentro con Zuloark
11 de Octubre, a las 19:30 horas
Delegación de Lugo del Colexio de Arquitectos
Rúa Puro Cora Xornalistas, 1, Lugo [Galicia, España]

[mappress mapid=»100″]

Dentro da iniciativa «Xentes, espazos e lugares», un programa relacionado co Proxecto Terra, de divulgación e formación non regrada promovido polo Colexio de Arquitectos de Galicia, o próximo xoves 11 de outubro terá lugar na Delegación do Colexio de Arquitectos en Lugo, un encontro con Zuloark, co título de «A cidade situada». Zuloark é unha infraestrutura de arquitectura ligada á construción de redes abertas de traballo, e pensada dende o convencemento da necesidade de evolucionar os modelos económicos e empresariais.

Zuloark defínese a través dunha composición inestable de integrantes que participan da estrutura, por iso cada vez defínese dun xeito distinto. Nesta ocasión contamos con: Aurora Adalid e Manuel Pascual García.

‘Xentes, espazos e lugares’. Encontro con Zuloark
11 de Outubro, ás 19:30 horas
Delegación de Lugo del Colexio de Arquitectos
Rúa Puro Cora Xornalistas, 1, Lugo [Galicia, España]

[mappress mapid=»100″]

Inside the initiative«Xentes, espazos e lugares», a program related with the Proxecto Terra, of divulging and training no ruled promoted by the Colexio of Architects of Galicia, next Thursday 11 October will take place in the Delegation of the School of Architects in Lugo, a meeting with Zuloark, with the title of «The city situated». Zuloark Is an infrastructure of architecture tied to the construction of open networks of work, and thought from the convencimiento of the need to evolve the economic and business models.

Zuloark Defines  through an unstable composition of members that participate of the structure, therefore every time it defines  of a way distinta.en this occasion have: Aurora Adalid and Manuel Pascual García.

‘Xentes, espazos e lugares’. Meeting with Zuloark
11 October, to the 19:30 hours
Delegación de Lugo del Colexio de Arquitectos
Rúa Puro Cora Xornalistas, 1, Lugo [Galicia, Spain]

[mappress mapid=»100″]

Casa Nycander. Alfredo Baertl Montori | Fernando Freire ForgaCasa Nycander. Alfredo Baertl Montori | Fernando Freire ForgaNycander House. Alfredo Baertl Montori | Fernando Freire Forga

Casa Nycander. Alfredo Baertl Montori. Miraflores, Lima. 1957
En un terreno regular de 1250 m2 (25 m. de frente por 50 m. de fondo) y entre medianeras, la distribución espacial de la casa Nycander se resuelve dividiendo el lote en 2 grandes jardines o espacios abiertos: una zona abierta en el frente (presentando el acceso) y el gran jardín posterior. Esta vivienda cuenta con 3 niveles: Semisótano, donde está la cochera y los cuartos de máquinas; en la Planta baja se encuentran las áreas sociales, los dormitorios y la zona de servicio y en la Planta alta se ubica el estudio. Los espacios de la vivienda están organizados alrededor de pequeños patios que permiten una adecuada ventilación e iluminación. El detalle en los acabados está finamente trabajado, los revestimientos de piedra fueron diseñados por el arquitecto Baertl y su amigo Pedro Roselló. En los revestimientos generales de la vivienda se pueden observar también el uso de la madera y el mármol.

Exterior. Casa Nycander. Alfredo Baertl Montori. Miraflores, Lima. 1957 | Fernando Freire Forga

Particularidades
En términos de comodidad y funcionalidad, todos los ambientes de la casa fueron diseñados a gusto del cliente: La cocina cuenta con un ambiente contiguo subdividido en dos cámaras de refrigeración, las cuales son refrigeradas por los equipos ubicados en el semisótano. A uno de los lados de la sala se acondicionó una pajarera con un sistema de audio que permite escuchar el canto de las aves en todos los ambientes interiores de la vivienda. Una parte del piso de la sala es de vidrio transparente, el cual permite observar el estanque-acuario que ingresa desde la terraza.

Como resultado de los estudios volumétricos para la ciudad de Lima, el arquitecto Baertl propone pintar de color ocre el cielo raso de los volados. Según palabras del arquitecto:

“Lima es una ciudad que se caracteriza por tener un cielo nublado o gris durante la mayoría de los días del año, es por este motivo que empecé a pintar el cielo raso de los volados, en busca de obtener un efecto que simulara a las sombras producidas por el sol, consiguiendo un contraste volumétrico. Posteriormente pintaré estas superficies de color azul, logrando un efecto similar y añadiendo el color ausente del cielo limeño”.

Alfredo Baertl Montori

Fernando Freire Forga · Doctor Arquitecto
Lima · octubre 2012 · Autor del Blog La Forma Moderna en Latinoamérica

Nota:
La Recopilación de la Casa Nycander se pudo realizar gracias a la gentileza de la Sra. Liliana Zeni, actual propietaria.

Nycander House. Alfredo Baertl Montori. Miraflores, Lima. 1957

In a regular area of 1250 m2 (25 m. Abreast for 50 m. Of bottom) and between dividing, the spatial distribution of the house Nycander is solved dividing the lot in 2 big gardens or opened spaces: a zone opened in the front (presenting the access) and the great later garden. This housing possesses 3 levels: Semibasement, where it is the garage and the quarters of machines; in the Ground floor they find the social areas, the bedrooms and the zone of service and in the high Plant the study is located. The spaces of the housing are organized about small courts that allow a suitable ventilation and lighting. The detail in the finished ones is finely worn out, the coatings stones were designed by the architect Baertl and his friend Pedro Roselló. In the general coatings of the housing can be observed also the use of the wood and the marble.

Exterior. Nycander House. Alfredo Baertl Montori. Miraflores, Lima. 1957 | Fernando Freire Forga

Particularities

In terms of comfort and functionality, all the environments of the house were designed to taste of the client: The kitchen possesses a contiguous environment subdivided in two chambers of refrigeration, which are refreshed by the equipments located in the semibasement. To one of the sides of the room an aviary was conditioned by an audio system that allows to listen to the singing of the birds in all the interior environments of the housing. A part of the floor of the room is of transparent glass, which allows to observe the reservoir – aquarium that enters from the terrace.

As result of the volumetric studies for the city of Lima, the architect Baertl proposes to paint color ocher the level sky of demolished. According to words of the architect:

“Lima is a city that is characterized for having a cloudy or gray sky during the majority of the days of the year, is for this motive that I started painting the level sky of demolished, in search of obtaining an effect that it was simulating to the shades produced by the Sun, obtaining a volumetric contrast. Later I will paint these surfaces of blue color, achieving a similar effect and adding the absent color of the of Lima sky”.

Alfredo Baertl Montori

Fernando Freire Forga · Doctor Architect

Lima · october 2012 · Author of the Blog La Forma Moderna en Latinoamérica

Note:

The Summary of the House Nycander could carry out thanks to the gentility of Ms Liliana Zeni, current owner.

Casa Nycander. Alfredo Baertl Montori. Miraflores, Lima. 1957

Nun terreo regular de 1250 m2 (25 m. de fronte por 50 m. de fondo) e entre medianeras, a distribución espacial da casa Nycander resólvese dividindo o lote en 2 grandes xardíns ou espazos abertos: unha zona aberta na fronte (presentando o acceso) e o gran xardín posterior. Esta vivenda conta con 3 niveis: Semisótano, onde está a cochera e os cuartos de máquinas; na Planta baixa atópanse as áreas sociais, os dormitorios e a zona de servizo e na Planta alta sitúase o estudo. Os espazos da vivenda están organizados ao redor de pequenos patios que permiten unha adecuada ventilación e iluminación. O detalle nos acabados está finamente traballado, os revestimientos de pedra foron deseñados polo arquitecto Baertl e o seu amigo Pedro Roselló. Nos revestimientos xerais da vivenda pódense observar tamén o uso da madeira e o mármore.

Exterior. Casa Nycander. Alfredo Baertl Montori. Miraflores, Lima. 1957 | Fernando Freire Forga

Particularidades

En termos de comodidade e funcionalidade, todos os ambientes da casa foron deseñados a gusto do cliente: A cociña conta cun ambiente contiguo subdividido en dúas cámaras de refrixeración, as cales son refrixeradas polos equipos situados no semisoto. A un dos lados da sala acondicionouse unha paxareira cun sistema de audio que permite escoitar o canto das aves en todos os ambientes interiores da vivenda. Unha parte do piso da sala é de vidro transparente, o cal permite observar o estanque-acuario que ingresa dende a terraza.

Como resultado dos estudos volumétricos para a cidade de Lima, o arquitecto Baertl propón pintar de cor ocre o ceo raso dos voados. Segundo palabras do arquitecto:

“Lima é unha cidade que se caracteriza por ter un ceo anubrado ou gris durante a maioría dos días do ano, é por este motivo que empecei a pintar o ceo raso dos voados, en busca de obter un efecto que simulase ás sombras producidas polo sol, conseguindo un contraste volumétrico. Posteriormente pintarei estas superficies de cor azul, logrando un efecto similar e engadindo a cor ausente do ceo limeño”.

Alfredo Baertl Montori

Fernando Freire Forga · Doctor Arquitecto

Lima · outubro 2012 · Autor do Blogue La Forma Moderna en Latinoamérica

Nota:

A Recompilación da Casa Nycander púidose realizar grazas á xentileza da Sr.a Liliana Zeni, actual propietaria.

Compañeros de oficioCompañeiros de oficioMates of job

La Fundación Barrié inaugurará el próximo 7 de noviembre en su sede de A Coruña la exposición Compañeros de oficio, una producción propia de la Fundación Barrié que podrá visitarse hasta el 7 de abril de 2013. Asimismo, está programado que la exposición viaje en el verano de 2013 a la sede viguesa de la Fundación.

El próposito de Compañeros de oficio, comisariada por el catedrático de Representación y Teoría Arquitectónica de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universidade da Coruña Pedro de Llano, es impulsar una reflexión poco habitual sobre el papel de la arquitectura vernácula como pilar fundamental de la obra de un imprescindible grupo de arquitectos contemporáneos que dieron continuidad al vínculo entre los “artesanos” de ayer y los “creadores” de hoy, tal y como expresó o como Charles-Édouard Jeanneret, Le Corbusier, con las palabras que dan título a esta exposición.

Hace más de un siglo que algunos arquitectos se plantearon la necesidad de definir una arquitectura limpia y sincera que sirviese para relacionar íntegramente al hombre con su entorno. Entonces la tradición era propiedad intelectual de corrientes culturales como el historicismo y el regionalismo, y el medio empezaba a sufrir cambios desconocidos, conflictivos, que se profundizaron durante el desarrollo social y económico del siglo XX. Entre el estancamiento mental en torno a las cualidades del pasado y la urgencia por los problemas presentes, aquellos arquitectos supieron dar con la herramienta del momento: un modelo de arquitectura innovador, de vocación provocadora y fundamento histórico. Pero además, su capacidad de abrirse al pasado les permitió aprender muchas cosas de las racionales, austeras y coherentes leyes de la anónima arquitectura tradicional, aquella “arquitectura sin arquitectos” que, apoyada en el rigor de la geometría constructiva, obedecía a las reglas simples de los materiales que se encontraban en su entorno inmediato y seguía la infalible experiencia que se había transmitido durante siglos, conformando construcciones que son paradigma de la excelencia arquitectónica para la arquitectura del presente.

La muestra pretende que el visitante se cuestione cómo hacer una nueva arquitectura que mejore y se ajuste a la sociedad que viene, y cuál debe ser la relación entre el edificio, sus destinatarios y las necesidades del medio. Como es habitual, la Fundación organizará un programa educativo paralelo a la exposición, gratuito, que incluirá campamentos de Navidad, talleres para familias, visitas guiadas y talleres para escolares.

Asimismo, la Fundación Barrié editará una cuidada publicación trilingüe (español, gallego, inglés) en la que se recogen, además de los contenidos presentes en la exposición, documentación y textos adicionales que complementan y enriquecen dichos contenidos.

Distribución de la exposición
Compañeros de oficio, compuesta por maquetas, textos, planos, proyecciones, animaciones en 3D y fotografías, se distribuye en tres bloques temáticos;

  • Bloque 1. Transformando el paisaje
  • Bloque 2. El influjo de la arquitectura sin arquitectos
  • Bloque 3. Sugerencias para un nuevo tiempo

Compañeros de oficio
Fundación Barrié. Sede A Coruña
Del 7 de noviembre de 2012 al 7 de abril de 2013
Calle Cantón Grande, 9  A Coruña [Galicia, España]

[mappress mapid=»101″]

+ info

A Fundación Barrié inaugurará o próximo 7 de novembro na súa sé da Coruña a exposición Compañeiros de oficio, unha produción propia da Fundación Barrié que poderá visitarse ata o 7 de abril de 2013. Así mesmo, está programado que a exposición viaxe no verán de 2013 á sé viguesa da Fundación.

O próposito de Compañeiros de oficio, comisariada polo catedrático de Representación e Teoría Arquitectónica da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universidade dá Coruña Pedro de Llano, é impulsar unha reflexión pouco habitual sobre o papel da arquitectura vernácula como alicerce fundamental da obra dun imprescindible grupo de arquitectos contemporáneos que deron continuidade ao vínculo entre os “artesanos” de onte e os “creadores” de hoxe, tal e como expresou ou como Charles-Édouard Jeanneret, Le Corbusier, coas palabras que dan título a esta exposición.

Fai máis dun século que algúns arquitectos suscitáronse a necesidade de definir unha arquitectura limpa e sincera que servise para relacionar íntegramente ao home coa súa contorna. Entón a tradición era propiedade intelectual de correntes culturais como o historicismo e o regionalismo, e o medio empezaba a sufrir cambios descoñecidos, conflictivos, que se profundaron durante o desenvolvemento social e económico do século XX. Entre o estancamento mental en torno ás calidades do pasado e a urxencia polos problemas presentes, aqueles arquitectos souberon dar coa ferramenta do momento: un modelo de arquitectura innovador, de vocación provocadora e fundamento histórico. Pero ademais, a súa capacidade de abrirse ao pasado permitiulles aprender moitas cousas das racionais, austeras e coherentes leis da anónima arquitectura tradicional, aquela “arquitectura sen arquitectos” que, apoiada no rigor da geometría constructiva, obedecía ás regras simples dos materiais que se atopaban na súa contorna inmediata e seguía a infalible experiencia que se transmitiu durante séculos, conformando construcións que son paradigma da excelencia arquitectónica para a arquitectura do presente.

A mostra pretende que o visitante se cuestione como facer unha nova arquitectura que mellore e axústese á sociedade que vén, e cal debe ser a relación entre o edificio, os seus destinatarios e as necesidades do medio. Como é habitual, a Fundación organizará un programa educativo paralelo á exposición, gratuito, que incluirá campamentos de Nadal, talleres para familias, visitas guiadas e talleres para escolares.

Así mesmo, a Fundación Barrié editará unha coidada publicación trilingüe (español, galego, inglés) na que se recollen, ademais dos contidos presentes na exposición, documentación e textos adicionais que complementan e enriquecen devanditos contidos.

Distribución da exposición
Compañeiros de oficio, composta por maquetas, textos, planos, proxeccións, animaciones en 3D e fotografías, distribúese en tres bloques temáticos;

  • Bloque 1. Transformando a paisaxe
  • Bloque 2. O influxo da arquitectura sen arquitectos
  • Bloque 3. Suxerencias para un novo tempo

Compañeiros de oficio
Fundación Barrié. Sede A Coruña
Do 7 de novembro de 2012 o 7 de abril de 2013
Calle Cantón Grande, 9 A Coruña [Galicia, España]

[mappress mapid=»101″]

+ info

The Foundation Barrié will inaugurate the next 7 November in his headquarters of A Coruña the exhibition Mates of job, an own production of the Foundation Barrié that it will be able to visit until 7 April 2013. Likewise, it is programmed that the exhibition travel in the summer of 2013 to the headquarters viguesa of the Foundation.

The próposito of Mates of job, curated by the chair of Representation and Architectural Theory of the Upper Technical School of Architecture of the Universidade gives Coruña Pedro of Flat, is to promote a little usual reflection on the paper of the vernacular architecture like fundamental pillar of the work of an indispensable group of contemporary architects that gave continuity to the bond between the “artisans” of yesterday and the “creators” of today, as it expressed or as you Charles-Édouard Jeanneret, Le Corbusier, with the words that give title to this exhibition.

It does more than a century that some architects posed  the need to define a clean and sincere architecture that served to relate entirely to the man with his surroundings. Then the tradition was copyright of cultural currents like the historicism and the regionalism, and the half began to suffer unknown changes, conflictive, that deepened  during the social and economic development of the 20th century. Between the mental stagnation around the qualities of the past and the urgency by the present problems, those architects knew to give with the tool of the moment: a model of innovative architecture, of vocation provocadora and historical foundation. But besides, his capacity to open  to the past allowed them learn a lot of things of the rational, austere and coherent laws of the anonymous traditional architecture, that “architecture without architects” that, supported in the rigour of the constructive geometry, obeyed to the simple rules of the materials that found  in his immediate surroundings and followed the infalible experience that had transmitted  during centuries, conforming constructions that are paradigm of the architectural excellence for the architecture of the present.

The sample pretends that the visitor question  how do a new architecture that improve and adjust  to the society that comes, and which has to be the relation between the building, his addressees and the needs of the half. As it is usual, the Foundation will organise a parallel educational program to the exhibition, free, that will include camps of Navidad, workshops for families, visits guided and workshops for pupils.

Likewise, the Foundation Barrié will edit a taken care publication trilingüe (Spanish, Galician, English) in which they collect , in addition to the present contents in the exhibition, documentation and additional texts that complement and enrich said contents.

Distribution of the exhibition
Mates of job, composed by maquetas, texts, planes, projections, animations in 3D and photographies, distributes  in three thematic blocks;

  • Block 1. Transforming the landscape
  • Block 2. The influjo of the architecture without architects
  • Block 3. Suggestions for a new time

Mates of job
Fundación Barrié. Sede A Coruña
Of 7 November 2012 to 7 April 2013
Cantón Grande Street, 9 A Coruña [Galicia, Spain]

[mappress mapid=»101″]

+ info

Ancares | Antonio S. Río VázquezAncares | Antonio S. Río VázquezAncares | Antonio S. Río Vázquez

Skyline de Piornedo | Fotografía: Plácido Lizancos

Acabo de regresar de Piornedo, dónde celebramos las jornadas Memoria y Materia, organizadas por el Departamento de Composición de la Universidade da Coruña. Teniendo como tema la arquitectura tradicional y como marco el paisaje de los Ancares, he aportado mi visión de «Cuando lo popular era moderno», un recorrido por la relación entre la segunda modernidad y el patrimonio vernáculo.

Al mismo tiempo que escribe sobre la arquitectura más moderna que se está realizando en España, Carlos Flores reaviva el interés por la «arquitectura anónima», dándole la misma importancia que a la anterior, con artículos como el publicado en la revista Hogar y Arquitectura hace exactamente cincuenta años:

«No perseguimos la vuelta a una arquitectura falsamente tradicional ni la reaparición de floklorismos y regionalismos. Se trata de poner de manifiesto cómo, en tantas ocasiones, la arquitectura ha llegado a soluciones convincentes a veces sin la intervención del arquitecto, en otros caso mediante el trabajo de profesionales modestos que tal vez por realizar su labor sin estridencias ni divismos han quedado en el anonimato, bien que su obra denote, a quien quiera verlo, su valía y honradez».

Paseando hoy por gran parte de nuestras aldeas y pueblos —como pudimos comprobar estos días en los Ancares—, parece que esas palabras todavía tienen absoluta vigencia y que, de ellas, como de la arquitectura vernácula, es posible —y necesario— seguir aprendiendo:

«Una arquitectura que nunca ha estado de moda y que ha nacido como resultante de una actuación humilde y consciente, y que encierra una gran lección en estos tiempos en que buena parte de la arquitectura se encuentra prostituida por la frivolidad y el snobismo».

Veinte años después que Flores, Alejandro de la Sota escribió, abogando por una Arquitectura lógica:

«La Arquitectura es intelectual o popular. Lo demás es un negocio».

Entre compañeros de oficio, recordamos y compartimos esas lecciones mientras caía la larga noche sobre Piornedo.

antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. octubre 2012

Skyline of Piornedo| Photography: Plácido Lizancos

I have just returned from Piornedo, where we celebrate the days Memory and Matter Memory and Matter, organized by the Departamento de Composición of the Universidade it gives Corunna. Taking the traditional architecture as a topic and since I mark the landscape of the Ancares, have contributed my vision of «When the popular thing was modern», a tour for the relation between the second modernity and the vernacular heritage.

At the same time as he writes on the most modern architecture that is realized in Spain, Carlos Flores re-intensifies the interest for the «anonymous architecture», giving him the same importance that to the previous one, with articles like the published one in the Hogar y Arquitectura magazine exactly fifty years ago.

«We chase the return neither to a falsely traditional architecture nor the reappearance of floklorismos and regionalismos. It is a question of revealing how, in so many occasions, the architecture has come to convincing solutions sometimes without the intervention of the architect, in others I marry by means of the work of modest professionals that maybe for realizing his labor without stridencies not deifications have stayed in the anonymity, good that his work denotes, whom it it wants to see, his value and honesty».

Walking today on great part of our villages and peoples – since we could verify these days in the Ancares-, it seems that these words still have absolute force and that, of them, since of the vernacular architecture, it is possible – and necessarily – to continue learning:

«An architecture that has never been fashionable and that has born like resultant of a humble and conscious action, and that encloses a great lesson in these times in which good part of the architecture is prostituted by the levity and the snobismo».

Twenty years later that Flowers, Alejandro de la Sota wrote, pleading for a logical Architecture:

«The Architecture is intellectual or popular. The rest is a business».

Between companions of trade, we remember and share these lessons while it was falling down the long night on Piornedo.

antonio s. río vázquez . architect
a coruña. october 2012

Skyline de Piornedo | Fotografía: Plácido Lizancos

Acabo de regresar de Piornedo, onde celebramos as xornadas Memoria e Materia, organizadas polo Departamento de Composición da Universidade dá Coruña. Tendo como tema a arquitectura tradicional e como marco a paisaxe dos Ancares, aportei a miña visión de «Cando o popular era moderno», un percorrido pola relación entre a segunda modernidad e o patrimonio vernáculo.

Ao mesmo tempo que escribe sobre a arquitectura máis moderna que se está realizando en España, Carlos Flores reaviva o interese pola «arquitectura anónima», dándolle a mesma importancia que á anterior, con artigos como o publicado en revista Fogar e Arquitectura fai exactamente cincuenta anos.

«No perseguimos la vuelta a una arquitectura falsamente tradicional ni la reaparición de floklorismos y regionalismos. Se trata de poner de manifiesto cómo, en tantas ocasiones, la arquitectura ha llegado a soluciones convincentes a veces sin la intervención del arquitecto, en otros caso mediante el trabajo de profesionales modestos que tal vez por realizar su labor sin estridencias ni divismos han quedado en el anonimato, bien que su obra denote, a quien quiera verlo, su valía y honradez».

Paseando hoy por gran parte de nuestras aldeas y pueblos —como pudimos comprobar estos días en los Ancares—, parece que esas palabras todavía tienen absoluta vigencia y que, de ellas, como de la arquitectura vernácula, es posible —y necesario— seguir aprendiendo:

«Una arquitectura que nunca ha estado de moda y que ha nacido como resultante de una actuación humilde y consciente, y que encierra una gran lección en estos tiempos en que buena parte de la arquitectura se encuentra prostituida por la frivolidad y el snobismo».

Veinte años después que Flores, Alejandro de la Sota escribió, abogando por una Arquitectura lógica:

«La Arquitectura es intelectual o popular. Lo demás es un negocio».

Entre compañeros de oficio, recordamos y compartimos esas lecciones mientras caía la larga noche sobre Piornedo.

antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. outubro 2012

 

Metagénesix [A Coruña]Metagénesix [A Coruña]Metagénesix [A Coruña]

1

La exposición Metagénesix comienza este próximo lunes una nueva itinerancia, en esta ocasión será en la Sala de Exposiciones del Ayuntamiento de A Coruña, y la inauguración se celebrará este lunes 8 a las 20:00h. Esta itinerancia permanecerá abierta al público del 8 de Octubre al 11 de Noviembre 2012.

Metagénesix [A Coruña]
Inauguración Lunes 8 de Octubre a las 20:00
Abierta al público del 8 de Octubre al 11 de Noviembre 2012.
Sala de Exposiciones del Ayuntamiento de A Coruña
Plaza de María Pita, 1. A Coruña [Galicia, España]

[mappress mapid=»99″]

A exposición Metagénesix comeza este próximo luns unha nova itinerancia, nesta ocasión será na Sala de Exposicións do Concello da Coruña, e a inauguración celebrarase este luns 8 ás 20:00h. Esta itinerancia permanecerá aberta ao público do 8 de Outubro ao 11 de Novembro 2012.

Metagénesix [A Coruña]
Inauguración Luns 8 de Outubro ás 20:00
Aberta o público do 8 de Outubro o 11 de Novembro 2012.
Sala de Exposiciones del Ayuntamiento de A Coruña
Praza de María Pita, 1. A Coruña [Galicia, España]

[mappress mapid=»99″]

The exhibition Metagénesix begins this next Monday a new itinerancia, in this occasion will be in the Room of Exhibitions of the City council of A Coruña, and the inauguration will celebrate  this Monday 8 at 20:00h. This itinerancia will remain opened to the public of 8 October to 11 November 2012.

Metagénesix [A Coruña]
Inauguration Monday 8 October to the 20:00
Opened to the public of 8 October to 11 November 2012.
Room of Exhibitions of the A Coruña City council
María Pita Square, 1. A Coruña [Galicia, Spain]

[mappress mapid=»99″]

Ser o no ser, sobre lo bello | Jorge MeijideSer ou non ser, sobre o belo | Jorge MeijideBe or not be, about the beautiful | Jorge Meijide

Ser o no ser, sobre lo bello

El ver implica, entre otras muchas cosas, la cualidad de la valoración y la comparación y, aunque el acto de ver es bastante complejo y está lleno de significados, cuando hablamos de ver, en lo que a la arquitectura se refiere, una parte la dedicamos a su asociación con lo bello. La belleza es inherente al arte de la arquitectura, o al menos lo era.

La belleza es un asunto tan serio como incómodo, al menos para los que andamos en esto de la arquitectura. Sentimos cierta incomodidad al pronunciarnos sobre ella ante profanos en la materia, gentes felices ajenas a lo nuestro; me gusta o no me gusta sentimos que son apreciaciones que hemos de dejar para otros, nos parece demasiado sencillo recurrir al simple gusto y aderezamos nuestro juicio con criterios aparentemente más objetivos, sesudos y complejos. Cuando alguien nos pregunta si esto o aquello nos gusta, lo hacen casi siempre apelando a nuestros conocimientos específicos esperando una respuesta clara y de peso que sea, generalmente, un aval de su gusto. Esa respuesta, que para otros es tan sencilla, para nosotros es, como decía, cuando menos incómoda. El gusto es la cárcel de la belleza, o viceversa…

Desde que Vitruvio incluyera la venustas entre la tríada de las virtudes y obligaciones de la arquitectura, Firmitas, Utilitas y Venustas, (Firmeza, Utilidad y Belleza), en su tratado De architectura hallá por el año 15 a.c. y más tarde las escuelas de Beaux Arts la confirmaran y la enseñaran, han pasado muchas cosas.

De la belleza se ocupa la estética, rama filosófica escurridiza como la que más, y del gusto se ocupa cada uno, así, directamente. Y ambas son susceptibles de educación. Una parece tan objetiva como la verdad absoluta con la que todos comparamos nuestras aseveraciones, la otra es voluble y cambiante como «la donna» del aria de Rigoletto. Los valores de la belleza-gusto cambian tan rápido como breves son sus reinados, tan pronto se asumen, se cambian. El modelo se saca al mercado, se asume, se vende, y se aprovecha hasta que se vulgariza pasando a canales de digestión más rápidos hasta que se acaban volviendo obsoletos y se cambian por otros. El proceso es cíclico y entrar en el es tan atractivo como banal. Los que llevan tiempo en esto lo saben. En esto, como en casi todo, la experiencia es un grado, y eso viene con el tiempo.

Algunos opinarán que lo bello, o lo bonito, para abreviar, no es lo que buscan, les parece superficial o no les interesa, pero no nos engañemos, eso son complejos, lo bello nos agrada a todos. La búsqueda de la armonía de las proporciones, de la composición equilibrada, la resolución elegante de un proyecto y demás cosas inasibles pero perceptivas forman parte de los anhelos que están inherentes en nuestro trabajo, consciente o inconscientemente. Ahora bien, recordemos que la búsqueda de lo bello como objetivo final deja hueca a la obra de arquitectura y lo que es peor, la condena a tener pronta fecha de caducidad.

En una conferencia titulada «This busssines of Architecture«[1] Lou Kahn pronunciaba las siguientes palabras:

«En mi charla de hoy, hay una cosa que quiero decir cuanto antes. En cierto sentido, cuando digo que la arquitectura no tiene necesariamente que ser bella, lo que quiero decir es que el planteamiento para la resolución de un problema no empieza con la belleza, con la consideración de lo que pensamos es bello. La cosa empieza con muchas más cuestiones; y si el resultado es la belleza, bienvenida sea; si el resultado es feo pero lleva dentro los elementos de la arquitectura, aún tiene esperanzas de llegar a ser también bello; mediante su aplicación o mediante la selección, podría llegar a ser bello. Pero no se puede empezar con esa idea de «esto es bello, luego lo acepto; esto no es belleza y no lo acepto; así que proyectaré todos mis edificios pensando en Mies»(…).

De lo bello se puede acabar diciendo con Bernhard que:

«A pesar de todo, no lo comprendemos, lo entendemos pero no lo comprendemos[2]

jorge meijide . arquitecto
a coruña. septiembre de 2012

Notas:
[1] This Bussines of Architecture. The Student Publication of the School of Architecture of Tulane University, 1953. Extraída del libro Louis I. Kahn. Escritos, Conferencias y Entrevistas. Colección Biblioteca de Arquitectura. El Croquis Editorial. 2003.
[2] El malogrado, Thomas Bernhard, Alfaguara, 2011 (1983).

Be or not be, about the beautiful

To see implies, between other many things, the quality of the valuation and the comparison and, though the act of seeing is complex enough and is full of meanings, when we speak of seeing, in what to the architecture it refers, we dedicate a part to his association with the beautiful thing. The beauty is inherent in the art of the architecture, or at least it it was.

The beauty is a matter so serious as inconvinient, at least for those that we cover in this of the architecture. We feel certain inconvenience on having declared ourselves on her before laymen in the matter, happy peoples foreign to ours; I like it or I do not like it we feel that they are appraisals that we have to leave for others, it seems to us to be too simple to resort to the simple taste and we adorn our judgment with criteria seemingly more aims, brainy and complex. When someone asks us if this or we like that one, they do it almost always appealing to our specific knowledge waiting for a clear response and of weight that is, generally, an endorsement of his taste. This response, which for others is so simple, for us is, as he was saying, less inconvinient when. The taste is the jail of the beauty, or vice versa…

Since Vitruvio was including the venustas between the triad of the virtues and obligations of the architecture, Firmitas, Utilitas and Venustas, (Firmness, Usefulness and Beauty), in his agreement De architectura hallá for the year 15 a.c. and later Beaux Arts’s schools were confirming it and were teaching her, many things have happened.

With the beauty there deals the aesthetics, philosophical slippery branch like that more, and with the taste each one deals, this way, directly. And both are capable of education. One seems to be so objective as the absolute truth with which we we all compare our affirmations, other one is changeable and changeable as » the donna » of Rigoletto’s aria. The values of the beauty – taste change so rapid as brief are his reigns, so soon they are assumed, change. The model is launched onto the market, is assumed, sells, and takes advantage until it is vulgarized going on to more rapid channels of digestion until they end up by becoming obsolete and change for others. The process is cyclical and to enter in is so attractive as banal. Those who go time in this know it. In this, since in almost quite, the experience is a degree, and it comes with the time.

Some of them will think that the beautiful thing, or the nice thing, to be quick, is not for what they look, it seems to them to be superficial or they are not interested in it, but let’s not deceive ourselves, it they are complex, the beautiful thing pleases his all. The search of the harmony of the proportions, of the balanced composition, the elegant resolution of a project and other things inasibles but perceptive they form a part of the longings that are inherent in our work, consciously or unconsciously. Now then, let’s remember that the search of the beautiful thing like final aim stops hollow to the work of architecture and what it is worse, the sentence to having prompt expiry date.

In a qualified conference » This busssines of Architecture «[1] was declaring the following words:

» In my chat of today, there is a thing that I want to say as soon as possible. In a sense, when I say that the architecture does not have necessarily that to be beautiful, which I want to say is that the exposition for the resolution of a problem does not begin with the beauty, with the consideration of what we think it is beautiful. The thing begins with many more questions; and if the result is the beauty, welcome is; if the result is ugly but takes inside the elements of the architecture, still it has hopes to manage to be also beautiful; by means of his application or by means of the selection, it might manage to be beautiful. But it is not possible to begin with this idea of » this is beautiful, then the gently accepted thing; this is not beauty and the gently accepted thing; so I will project all my buildings thinking about Grain » (…).

Of the beautiful thing it is possible to end up by saying with Bernhard that:

» Regardless, we do not understand it, understand it but we do not understand it.«[2]

jorge meijide . architect

a coruña. september, 2012

Notes:

[1] This Bussines of Architecture. The Student Publication of the School of Architecture of Tulane University, 1953. Extraída del libro Louis I. Kahn. Escritos, Conferencias y Entrevistas. Colección Biblioteca de Arquitectura. El Croquis Editorial. 2003.

[2] El malogrado, Thomas Bernhard, Alfaguara, 2011 (1983).

Ser ou no ser, sobre o belo

O ver implica, entre outras moitas cousas, a calidade da valoración e a comparación e, aínda que o acto de ver é bastante complexo e está cheo de significados, cando falamos de ver, no que á arquitectura refírese, unha parte dedicámola á súa asociación co belo. A beleza é inherente á arte da arquitectura, ou polo menos érao.

A beleza é un asunto tan serio como incómodo, polo menos para os que andamos nisto da arquitectura. Sentimos certa incomodidad ao pronunciarnos sobre ela ante profanos na materia, xentes ledas alleas ao noso; gústame ou non me gusta sentimos que son apreciaciones que habemos de deixar para outros, parécenos demasiado sinxelo recorrer ao simple gusto e aderezamos o noso xuízo con criterios aparentemente máis obxectivos, sesudos e complexos. Cando alguén nos pregunta si isto ou aquilo gústanos, fano case sempre apelando aos nosos coñecementos específicos esperando unha resposta clara e de peso que sexa, generalmente, un aval do seu gusto. Esa resposta, que para outros é tan sinxela, para nós é, como dicía, cando menos incómoda. O gusto é o cárcere da beleza, ou viceversa…

Desde que Vitruvio incluíse a venustas entre a tríada das virtudes e obrigacións da arquitectura, Firmitas, Utilitas e Venustas, (Firmeza, Utilidade e Beleza), no seu tratado De architectura hallá polo ano 15 a.c. e máis tarde as escolas de Beaux Arts confirmásena e ensinásena, pasaron moitas cousas.Da beleza ocúpase a estética, rama filosófica escurridiza como a que máis, e do gusto ocúpase cada un, así, directamente. E ambas son susceptibles de educación. Unha parece tan obxectiva como a verdade absoluta coa que todos comparamos as nosas aseveraciones, a outra é voluble e cambiante como «a donna» do aria de Rigoletto. Os valores da beleza-gusto cambian tan rápido como breves son os seus reinados, axiña que se asumen, cámbianse. O modelo sácase ao mercado, asúmese, véndese, e aprovéitase ata que se vulgariza pasando a canles de digestión máis rápidos ata que se acaban volvendo obsoletos e cámbianse por outros. O proceso é cíclico e entrar no é tan atractivo como banal. Os que levan tempo nisto sábeno. Nisto, como en case todo, a experiencia é un grado, e iso vén co tempo.

Algúns opinarán que o belo, ou o bonito, para abreviar, non é o que buscan, parécelles superficial ou non lles interesa, pero non nos enganemos, iso son complexos, o belo agrádanos a todos. A procura da harmonía das proporcións, da composición equilibrada, a resolución elegante dun proxecto e demais cousas inasibles pero perceptivas forman parte dos anhelos que están inherentes no noso traballo, consciente ou inconscientemente. Agora ben, recordemos que a procura do belo como obxectivo final deixa oca á obra de arquitectura e o que é peor, a condena a ter pronta data de caducidade.

Nunha conferencia titulada «This busssines of Architecture»[1] Lou Kahn pronunciaba as seguintes verbas:

«Na miña charla de hoxe, hai unha cousa que quero dicir canto antes. En certo sentido, cando digo que a arquitectura non ten necesariamente que ser bela, o que quero dicir é que a formulación para a resolución dun problema non empeza coa beleza, coa consideración do que pensamos é belo. A cousa empeza con moitas máis cuestións; e si o resultado é a beleza, bienvenida sexa; si o resultado é feo pero leva dentro os elementos da arquitectura, aínda ten esperanzas de chegar a ser tamén belo; mediante a súa aplicación ou mediante a selección, podería chegar a ser belo. Pero non se pode empezar con esa idea de «isto é belo, logo acéptoo; isto non é beleza e non o acepto; así que proxectarei todos os meus edificios pensando en Mies»(…).

Do belo pódese acabar dicindo con Bernhard que:

«Malia todo, non o comprendemos, entendémolo pero non o comprendemos..»[2]

jorge meijide . arquitecto

a coruña. setembr0 de 2012

Notas:

[1] This Bussines of Architecture. The Student Publication of the School of Architecture of Tulane University, 1953. Extraída del libro Louis I. Kahn. Escritos, Conferencias y Entrevistas. Colección Biblioteca de Arquitectura. El Croquis Editorial. 2003.

[2] El malogrado, Thomas Bernhard, Alfaguara, 2011 (1983).

Exposición «Arquitectura constructivista en Moscú 2012» · Semana de la Arquitectura A Coruña 2012Exposición «Arquitectura constructivista en Moscú 2012» · Semana da Arquitectura A Coruña 2012Exhibition «Constructivism Architecture in Moscow 2012» · Architecture Week A Coruña 2012

0

Esta muestra es llevada a cabo en colaboración con la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña y se expondrá simultáneamente en las sedes de ambas instituciones.

«Hace casi un siglo de la revolución bolchevique de 1917, del comienzo de la construcción de una nueva sociedad civil moderna al dictado de artistas e intelectuales, arquitectos. El pulso a la tradición impulsó frenéticamente a los arquitectos de la revolución a nuevos métodos, temas y clientes. La obsesión por la nueva imagen cristalizó con la abstracción y la industria, el diseño industrial y las bellas artes se funden; en 1920 se reorganiza la enseñanza del arte y la arquitectura con los Talleres Superiores Artísticos y Técnicos del Estado (VJUTEMAS).»

En esta exposición se muestran imágenes de 30 edificios, una pequeña parte de las más de 500 obras de vanguardia catalogadas, sólo en la ciudad de Moscú. Obras de A. Shchsev, G. Yakovlev, I. Frantsuz, I. Rerberg, I. Fomin, G. Barkhin, S. Chernyshev, N. Volkov, V. Bibikov, Ostrovskiy, S. Kozlov, I. Nikolaev, N. Travin, B. Blokhin, I. Yozefovich and “ASNOVA” Group Members, G. Volfenszon, I. Golosov, S. Pen, M. Barshch, M. Sinyavskiy, N. Ladovskiy, V. Shukhov, deteniéndonos en K.S. Melnikov, el maestro más internacional dentro de esta pléyade genial de arquitectos, que inicio su obra con los pabellones Makhorka en Moscú y Rojo en París. Incorpora la muestra sus famosos garajes y tres de los 5 Clubs obreros construidos por él entre 1925 y 1927; y como no su vivienda estudio particular en el Arbat.

Se completa esta visión con la elaboración por parte de alumnos y profesores de Proyectos y Estructuras de 3º curso de la ETSA de A Coruña de cinco propuestas de rehabilitación del más famoso club obrero de Melnikov, el Rusakov; y tres de homenaje a las ensoñaciones del maestro para el «Parque de la Cultura», hoy parque Gorky.

El propósito tanto de la Academia de Construcción MAGKHiS y de su profesor Vadim Nikolaevich Semenov, depositario de la obra de Melnikov, al que agradezco sinceramente la acogida a nuestro grupo en Moscú, como el mío es sensibilizar a los alumnos de arquitectura y a la sociedad para reivindicar la arquitectura de vanguardia soviética y velar por la que queda, evitando su desaparición, transformación o ruina”

Eloy R. Domínguez Díez · Arquitecto · Profesor en la ETSAC

Semana de la Arquitectura 2012
Inauguración Exposición «ARQUITECTURA CONSTRUCTIVISTA EN MOSCÚ 2012» [hasta el 2 de noviembre]
Viernes de Octubre, a las 20.00 h.

Sala de Exposiciones de la Delegación de A Coruña del Colexio de Arquitectos de Galicia
C/ Federico Tapia 64, Bajo, A Coruña

Esta mostra é levada a cabo en colaboración coa Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña e expoñerase simultáneamente nas sedes de ambas institucións.

«Fai case un século da revolución bolchevique de 1917, do comezo da construción dunha nova sociedade civil moderna ao dictado de artistas e intelectuais, arquitectos. O pulso á tradición impulsou frenéticamente aos arquitectos da revolución a novos métodos, temas e clientes. A obsesión pola nova imaxe cristalizó coa abstracción e a industria, o deseño industrial e as belas artes fúndense; en 1920 reorganízase o ensino da arte e a arquitectura cos Talleres Superiores Artísticos e Técnicos do Estado (VJUTEMAS).»

Nesta exposición móstranse imaxes de 30 edificios, unha pequena parte das máis de 500 obras de vanguardia catalogadas, só na cidade de Moscú. Obras de A. Shchsev, G. Yakovlev, I. Frantsuz, I. Rerberg, I. Fomin, G. Barkhin, S. Chernyshev, N. Volkov, V. Bibikov, Ostrovskiy, S. Kozlov, I. Nikolaev, N. Travin, B. Blokhin, I. Yozefovich and “ASNOVA” Group Members, G. Volfenszon, I. Golosov, S. Pen, M. Barshch, M. Sinyavskiy, N. Ladovskiy, V. Shukhov, deténdonos en K.S. Melnikov, o mestre máis internacional dentro desta pléyade xenial de arquitectos, que inicio a súa obra cos pabellones Makhorka en Moscú e Vermello en Parides. Incorpora a mostra os seus famosos garajes e tres dos 5 Clubs obreiros construídos por el entre 1925 e 1927; e como non a súa vivenda estudo particular no Arbat.

Complétase esta visión coa elaboración por parte de alumnos e profesores de Proxectos e Estruturas de 3º curso da ETSA da Coruña de cinco propostas de rehabilitación do máis famoso club obreiro de Melnikov, o Rusakov; e tres de homenaxe ás ensoñaciones do mestre para o «Parque da Cultura», hoxe parque Gorky.

O propósito tanto da Academia de Construción MAGKHiS e do seu profesor Vadim Nikolaevich Semenov, depositario da obra de Melnikov, ao que agradezo sinceramente a acolleita ao noso grupo en Moscú, como o meu é sensibilizar aos alumnos de arquitectura e á sociedade para reivindicar a arquitectura de vanguardia soviética e velar pola que queda, evitando a súa desaparición, transformación ou ruína”.

Eloy R. Domínguez Díez · Arquitecto · Profesor en la ETSAC

Semana da Arquitectura 2012

Inauguración Exposición «ARQUITECTURA CONSTRUCTIVISTA EN MOSCÚ 2012» [ata o 2 de novembro]

Venres de Outubro, ás 20.00 h.

Sala de Exposiciones de la Delegación de A Coruña del Colexio de Arquitectos de Galicia

C/ Federico Tapia 64, Bajo, A Coruña

[mappress mapid=»97″]

This sample is carried out in collaboration with the Upper Technical School of Architecture of A Coruña and will expose  simultaneously in the headquarters of both institutions.

«It does almost a century of the revolution bolchevique of 1917, of the beginning of the construction of a new civil society modern to the dictated of artists and intellectual, architects. The pulse to the tradition promoted frenetically to the architects of the revolution to new methods, subjects and customers. The obsession by the new image crystallised with the abstraction and the industry, the industrial design and the fine arts melt ; in 1920 it reorganises  the education of the art and the architecture with the Artistic Upper Workshops and Technicians of the State (VJUTEMAS).»

In this exhibition show  images of 30 buildings, a small part of the more than 500 works of avant-garde cataloged, only in the city of Moscow. Works of To. Shchsev, G. Yakovlev, I. Frantsuz, I. Rerberg, I. Fomin, G. Barkhin, S. Chernyshev, N. Volkov, V. Bibikov, Ostrovskiy, S. Kozlov, I. Nikolaev, N. Travin, B. Blokhin, I. Yozefovich and “ASNOVA” Group Members, G. Volfenszon, I. Golosov, S. Pen, M. Barshch, M. Sinyavskiy, N. Ladovskiy, V. Shukhov, detaining us in K.S. Melnikov, the most international teacher inside this pléyade genial of architects, that initiate his work with the pavilions Makhorka in Moscow and Red in Paris. It incorporates the sample his famous garages and three of the 5 working Clubs built by him between 1925 and 1927; and as no his house study particular in the Arbat.

It completes  this vision with the preparation by part of students and professors of Projects and Structures of 3º course of the ETSA of A Coruña of five proposals of rehabilitation of the most famous working club of Melnikov, the Rusakov; and three of homage to the ensoñaciones of the teacher for the «Park of the Culture», today park Gorky.

The purpose so much of the Academy of Construction MAGKHiS and of his professor Vadim Nikolaevich Semenov, depository of the work of Melnikov, to the that appreciate sincerely the received to our group in Moscow, as mine is to sensitise to the students of architecture and to the society to claim the architecture of Soviet avant-garde and look after the one who remains, avoiding his disappearance, transformation or ruin”

Eloy R. Domínguez Díez · Architect · Professor in the ETSAC

Architecture Week 2012

Exhibition «Constructivism Architecture in Moscow 20122012» [ Until November 2]

Friday of October, to the 20.00 h.

Sala de Exposiciones de la Delegación de A Coruña del Colexio de Arquitectos de Galicia

C/ Federico Tapia 64, Bajo, A Coruña

[mappress mapid=»97″]

Arquitectos al margenArquitectos á marxeArchitects to the margin

0

Cuando las paredes de una escuela de Arquitectura se han impregnado de su profundo uso, la docencia y el aprendizaje sufren una alteración irreversible. Entonces casi todo, quizás lo más importante, se desprende de ellas. Como por irradiación. Entonces casi no hay que acudir a las aulas, porque ya hay fantasmas que enseñan y susurran desde allí palabras recónditas. Esos fantasmas, arquitectos al margen, que permanecían enterrados bajo pesadas capas de erudición, una vez convocados campan a sus anchas entre los proyectos de clase. Esos arquitectos son convocados de improviso y sus nombres aparecen en medio e imparten las verdaderas lecciones. Son ellos los que se cuelan por las rendijas de las clases y los que en verdad hablan de Arquitectura. Esos arquitectos al margen son maestros o ejemplos inolvidables u olvidados, puertas hacia caminos abiertos para aquellos interesados en el aprender a hacer arquitectura.

+ info


Cando as paredes dunha escola de Arquitectura impregnáronse do seu profundo uso, a docencia e a aprendizaxe sofren unha alteración irreversible. Entón case todo, quizais o máis importante, despréndese delas. Como por irradiación. Entón case non hai que acudir ás aulas, porque xa hai pantasmas que ensinan e rumorean desde alí palabras recónditas. Esas pantasmas, arquitectos á marxe, que permanecían enterrados baixo pesadas capas de erudición, unha vez convocados campan ás súas anchas entre os proxectos de clase. Eses arquitectos son convocados de improviso e os seus nomes aparecen no medio e imparten as verdadeiras leccións. Son eles os que se coan polas rendijas das clases e os que en verdade falan de Arquitectura. Eses arquitectos á marxe son mestres ou exemplos inesquecibles ou esquecidos, portas cara a camiños abertos para aqueles interesados no aprender a facer arquitectura.

+ info


When the walls of a school of Architecture have been impregnated with his deep use, the teaching and the learning suffer an irreversible alteration. Then almost quite, probably the most important thing, it parts with them. Since for irradiation. Then almost it is not necessary to come to the classrooms, because already there are ghosts that teach and whisper from there recondite words. These ghosts, architects to the margin, which they remained buried under heavy caps of erudition, once summoned stand out to his broad ones between the projects of class. These architects are summoned suddenly and his names appear in way and give the real lessons. They are they those who slip past for the splits of the classes and those who really speak about Architecture. These architects to the margin are main or unforgettable or forgotten examples, doors towards ways opened for those interested parties in to learn to do architecture.

+ info


“A Coruña, una ciudad en desarrollo” · Semana de la arquitectura A Coruña 2012 “A Coruña, unha cidade en desenvolvemento” · Semana da arquitectura A Coruña 2012 «A Coruña, a city in development » · Architecture Week A Coruña 2012

0

La Delegación del COAG en La Coruña en colaboración con el CGAI (Centro Gallego de Artes de la Imagen) presenta una sesión de proyeciones de documentales de Ramón Sáiz de la Hoya, que dan una visión de nuestra ciudad en la época del “desarrollismo”, con introducción a cargo de D. José Manuel Sande, programador del CGAI y de la Filmoteca de Galicia.

Se proyectarán los siguientes documentales:
– “La Coruña, ciudad en la que nadie eres forastero” [Ramón Sáiz de la Hoya, 1965, 20′]
– “Así crece una ciudad” [Ramón Sáiz de la Hoya, 1967, 14′]
– ”Accesos a la Coruña” [Ramón Sáiz de la Hoya, 1971, 11′]

“El operador del NO-DO Ramón Saiz de la Hoya, único cámara al que Franco permitía primeros planos, filma durante los años 60 al margen de NO-DO, varios trabajos documentales de corte institucional. Entre otros, Petroliber (1964), inauguración de la refinería; la paradigmática La Coruña, ciudad en la que nadie es forastero (1965), un encargo municipal; Así crece una ciudad (1967) y Accesos a La Coruña (1971), inauguración del Viaducto del Generalísimo.

La Coruña, ciudad en la que nadie es forastero (1965) es un trabajo publicitario promovido por el Ayuntamiento y realizado con la intención de promocionar el veraneo en la ciudad. Partiendo de una mínima anécdota argumental-una joven que llega a a la ciudad y las posibilidades que esta presenta a lo largo de un día- acaba por resultar una síntesis de las bondades turísticas y patrimoniales del centro de la urbe.

Así crece una ciudad (1967) describe la construcción del Barrio de las Flores y las mutaciones urbanísticas acontecidas en la ciudad en esos años.  Por último, Accesos a La Coruña (1971), encargo del Instituto Nacional de la Vivienda, explica, por medio de un elaborado voluntarismo didáctico, las ventajas del Viaducto y toda su capacidad para resolver los problemas urbanos y de tránsito ocasionados por el desarrollo de la ciudad. Una concisa descripción del proyecto -nuevas construcciones, ciudad estrangulada por el mar, densificación, concentración urbana como causas que explican la construcción del Viaducto- culmina con la inauguración misma”-

“UNIDAD VECINAL Nº3” CHARLA DE D. MIGUEL TOBA BLANCO
Tras las proyecciones de los documentales, tendrá lugar una charla impartida por D. Miguel Toba Blanco, arquitecto y autor del libro “Unidad Vecinal Nº3”, sobre el edificio de viviendas de Jose Antonio Corrales en el Barrio de las Flores, Elviña.

“(…) De las cinco unidades vecinales construidas, destaca por su singularidad la denominada “Unidad Vecinal nº3”, proyectada y ejecutada por José Antonio Corrales (..)

(…) Formalmente, la relación de llenos y vacíos que articulan  y conforman los edificios de la Unidad responde a su función y guarda estrecha sintonía no sólo con la arquitectura más vanguardista de aquel momento, sino también con las corrientes escultóricas más avanzadas.

Sin embargo, para entender del todo esta genuina obra hay que situarse en el marco histórico que precedió al período en que Corrales la diseñó y ponderar su personal puesta en valor  de los postulados de la arquitectura racionalista, poniendo así de manifiesto la extraordinaria importancia del conjunto para la arquitectura española. Estas consideraciones “obligan” de algún modo a garantizar su pervivencia…

Texto de “Unidad Vecinal Nº3”

Semana de la Arquitectura 2012
Miércoles 3 de Octubre, a las 20.00 h.
Sala de Cultura de la Delegación de A Coruña del Colexio de Arquitectos de Galicia
C/ Federico Tapia 62, Bajo, A Coruña

[mappress mapid=»97″]

A Delegación do COAG na Coruña en colaboración co CGAI (Centro Galego de Artes da Imaxe) presenta unha sesión de proyeciones de documentales de Ramón Sáiz da Hoya, que dan unha visión da nosa cidade na época do “desarrollismo”, con introdución a cargo de D. José Manuel Sande, programador do CGAI e da Filmoteca de Galicia.

Proxectaranse os seguintes documentales:

– “A Coruña, cidade na que ninguén es forastero” [Ramón Sáiz de la Hoya, 1965, 20′]

– “Así crece unha cidade” [Ramón Sáiz de la Hoya, 1967, 14′]

– ”Accesos á Coruña” [Ramón Sáiz de la Hoya, 1971, 11′]

“O operador do NON-DO Ramón Saiz da Hoya, único cámara ao que Franco permitía primeiros planos, filma durante os anos 60 á marxe de NON-DO, varios traballos documentales de corte institucional. Entre outros, Petroliber (1964), inauguración da refinería; a paradigmática A Coruña, cidade na que ninguén é forastero (1965), un encargo municipal; Así crece unha cidade (1967) e Accesos á Coruña (1971), inauguración do Viaducto do Generalísimo.

A Coruña, cidade na que ninguén é forastero (1965) é un traballo publicitario promovido polo Concello e realizado coa intención de promocionar o veraneo na cidade. Partindo dunha mínima anécdota argumental-unha moza que chega á a cidade e as posibilidades que esta presenta ao longo dun día- acaba por resultar unha síntese das bondades turísticas e patrimoniales do centro da urbe.

Así crece unha cidade (1967) describe a construción do Barrio das Flores e as mutaciones urbanísticas acontecidas na cidade neses anos. Para rematar, Accesos á Coruña (1971), encargo do Instituto Nacional da Vivenda, explica, por medio dun elaborado voluntarismo didáctico, as vantaxes do Viaducto e toda a súa capacidade para resolver os problemas urbanos e de tránsito ocasionados polo desenvolvemento da cidade. Unha concisa descrición do proxecto -novas construcións, cidade estrangulada polo mar, densificación, concentración urbana como causas que explican a construción do Viaducto- culmina coa inauguración mesma”.

“UNIDADE VECIÑAL Nº3” CHARLA DE D. MIGUEL TOBA BLANCO

Tralas proxeccións dos documentales, terá lugar unha charla impartida por D. Miguel Toba Branco, arquitecto e autor do libro “Unidade Vecinal Nº3”, sobre o edificio de vivendas de Jose Antonio Currais no Barrio das Flores, Elviña.

“(…) Das cinco unidades vecinales construídas, destaca pola súa singularidade a denominada “Unidade Vecinal nº3”, proxectada e executada por José Antonio Currais (..)

(…) Formalmente, a relación de cheos e baleiros que articulan e conforman os edificios da Unidade responde á súa función e garda estreita sintonía non só coa arquitectura máis vanguardista daquel momento, senón tamén coas correntes escultóricas máis avanzadas.

Con todo, para entender do todo esta genuina obra hai que situarse no marco histórico que precedeu ao período en que Currais a deseñou e ponderar o seu persoal posta en valor dos postulados da arquitectura racionalista, poñendo así de manifesto a extraordinaria importancia do conxunto para a arquitectura española. Estas consideracións “obrigan” dalgún modo a garantir o seu pervivencia…”

Texto de “Unidade Veciñal Nº3”

Semana da Arquitectura 2012

Miércores 3 de Outubro, ás 20.00 h.

Sala de Cultura da Delegación de A Coruña do Colexio de Arquitectos de Galicia

C/ Federico Tapia 62, Bajo, A Coruña

[mappress mapid=»97″]

The Delegation of the COAG in The Coruña in collaboration with the CGAI (Galician Centre of Arts of the Image) presents a session of proyeciones of documentaries of Ramón Sáiz of the Hoya, that give a vision of our city in the period of the “desarrollismo”, with introduction to charge of D. José Manuel Sande, programmer of the CGAI and of the Filmoteca of Galicia.

They will project  the following documentaries:

– “The Coruña, city in which anybody are forastero” [Ramón Sáiz de la Hoya, 1965, 20′]

– “Like this grows a city” [Ramón Sáiz de la Hoya, 1967, 14′]

– ”Accesses to the Coruña” [Ramón Sáiz de la Hoya, 1971, 11′]

“The operator of the NO-DO Ramón Saiz of the Hoya, only camera to the that Franco allowed first planes, films during the years 60 to the margin of NO-DO, several documentary works of institutional court. Amongst other, Petroliber (1964), inauguration of the refinery; the paradigmatic The Coruña, city in which anybody is forastero (1965), a municipal commission; Like this it grows a city (1967) and Accesses to The Coruña (1971), inauguration of the Viaduct of the Generalísimo.

The Coruña, city in which anybody is forastero (1965) is an advertising work promoted by the City council and realised with the intention of promocionar the veraneo in the city. Splitting of a minimum anecdote argumental-a youngster that arrives to to the city and the possibilities that this presents along a day- finishes for resulting a synthesis of the tourist goodnesses and patrimoniales of the centre of the urbe.

Like this it grows a city (1967) describes the construction of the Neighbourhood of the Flowers and the mutations urbanísticas become in the city in these years. Finally, Accesses to The Coruña (1971), commission of the National Institute of the House, explains, by means of an elaborated didactic voluntarism, the advantages of the Viaduct and all his capacity to resolve the urban problems and of traffic ocasionados by the development of the city. A concise description of the project -new constructions, city estrangulada by the sea, densificación, urban concentration like causes that explain the construction of the Viaduct- culminates with the same inauguration”-

“UNIDAD VECINAL Nº3” TALK OF D. MIGUEL TOBA BLANCO

After the projections of the documentaries, will take place a talk given by D. Miguel Toba White, architect and author of the rid “Unit Vecinal Number3”, on the building of houses of Jose Antonio Farmyards in the Neighbourhood of the Flowers, Elviña.

“(…) Of the five units vecinales built, stands out by his singularity the designated “Unit Vecinal number3”, projected and executed by José Antonio Farmyards (..)

(…) Formally, the relation of full and empty that articulate and conform the buildings of the Unit answers to his function and saves narrow tuning no only with the architecture more vanguardista of that moment, but also with the sculptural currents more advanced.

However, to understand of the all this genuine work it is necessary to situate in the historical frame that preceded to the period in that Farmyards designed it and ponderar his personnel put in value of the postulates of the architecture racionalista, putting like this of self-evident the extraordinary importance of the group for the Spanish architecture. These considerations “force” of some way to guarantee his pervivencia…”

Text of “Unidad Vecinal Nº3”

Architecture Week 2012

Wednesdays 3 October, to the 20.00 h.

Sala de Cultura de la Delegación de A Coruña del Colexio de Arquitectos de Galicia

C/ Federico Tapia 62, Bajo, A Coruña

[mappress mapid=»97″]

Taller infantil IMAXINA O TEU BARRIO [semana de la arquitectura]Obradoiro infantil IMAXINA O TEU BARRIO [semana da arquitectura]Childish workshop IMAXINA O TEU BARRIO [architecture week]

La Delegación de A Coruña del Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia y la empresa de servicios didácticos “A Casiña de Lucas” presentan el taller IMAGINA Tu BARRIO. ¿cómo es el barrio en el que vivo?, ¿me gusta ¿, ¿echo algo en falta?, ¿qué cambiaría?, ¿es sostenible?

Habida cuenta todas estas preguntas como punto de partida, imaginaremos, pintaremos y montaremos el barrio en el que nos gustaría vivir. Daremos renta suelta nuestra imaginación, nos introduciremos en el desenrollar urbano, y hablaremos del urbanismo sostible y de la importancia de los parques, plazas, zonas verdes, carriles bicis,… espacios para el encuentro y el juego en el diseño de la ciudad.

El taller los permitirán desenrollar nuestra creatividad, reflexionar sobre el lugar en el que vivimos, y trabajar con valores como el consenso, la participación y el trabajo en equipo.Y todo esto ! sin dejar de JUGAR!.

INSCRIPCIONES: Taller GRATUITO para niños de 6 a 10 años.
PLAZAS LIMITADAS, por lo que es preciso inscripción previa, enviando un correo eléctrónico con los datos abajo indicados la siguiente dirección: tesorera.coruna@colexiodearquitectos.org;  :
–    nombre del niñ@
–    edad
–    Adjuntar cubierta a siguiente autorización: enlace en web

El recibo de la documentación anteriormente indicada se enviará un email de confirmación de la inscripción.Persona de contacto para calquer duda Marta Trasancos, tlfno:  662 320 185 (Pta. Comisión de Cultura Deleg. COAG de la Coruña)
tesorera.coruna@colexiodearquitectos.org

Obradoiro Desarollado por La Casiña de Lucas, iniciativa de Patricia Parada, arquitecta.
OBRADOIRO DE ARQUITECTURA PARA NENOS:“IMAXINA O TEU BARRIO”
Jueves 4 de Octubre, en la Sala de Cultura a las 17.30 h.
C/ Federico Tapia 62, Bajo A Coruña

[mappress mapid=»94″]

 A Delegación de A Coruña do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia e a empresa de servizos didácticos “A Casiña de Lucas” presentan o obradoiro infantil  IMAXINA O TEU BARRIO. ¿cómo é o barrio no que vivo?, ¿gústame ¿, ¿ boto algo en falta?, ¿ qué cambiaría?, ¿ é sostible?

Tendo en conta todas estas preguntas como punto de partida, imaxinaremos, pintaremos e montaremos o barrio no que nos gustaría vivir. Daremos renda solta a nosa imaxinación, introducirémonos no desenrolo urbano, e falaremos do urbanismo sostible e da importancia dos parques, prazas, zonas verdes, carrís bicis,… espacios para o encontro e o xogo no deseño da cidade.

O taller permitiranos desenrolar a nosa creatividade, reflexionar sobre o lugar no que vivimos, e traballar con valores como o consenso, a participación e o traballo en equipo.E todo isto ! sen deixar de XOGAR!.

INSCRIPCIÓNS: Taller GRATUITO para nenos de 6 a 10 anos.

PRAZAS LIMITADAS, polo que é preciso inscripción previa, enviando un correo eléctrónico cos datos abaixo indicados a seguinte dirección: tesorera.coruna@colexiodearquitectos.org;  :

–    nome do nen@

–    idade

–    Adxuntar cuberta a seguinte autorización: enlace en web

O recibo da documentación anteriormente indicada enviarase un email de confirmación da inscripción.Persona de contacto para calquer dúbida Marta Trasancos, tlfno:  662 320 185 (Pta. Comisión de Cultura Deleg. COAG da Coruña)

tesorera.coruna@colexiodearquitectos.org

Obradoiro Desenrolado por A Casiña de Lucas, iniciativa de Patricia Parada, arquitecta.

OBRADOIRO DE ARQUITECTURA PARA NENOS:“IMAXINA O TEU BARRIO”

Xoves 4 de Outubro, na Sala de Cultura ás 17.30 h.

C/ Federico Tapia 62, Bajo A Coruña

[mappress mapid=»94″]

The Delegation of A Coruña of the Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia and the company of didactic services “A Casiña deLucas” present the workshop IMAGINES Your NEIGHBOURHOOD. How is the neighbourhood in which alive?, it likes me , I throw something in fault?, what would you change?,  is it sustainable?

Explains all these questions like starting point, will imagine, will paint and will mount the neighbourhood in which it would like us live. We will give ours loose income imagination, will enter us in the unroll urban, and will speak of the urbanismo sostible and of the importance of the parks, squares, green zones, lanes bicycles,…Spaces for the meeting and the game in the design of the city.

The workshop will allow them unroll our creativity, reflexionar on the place in which we live, and work with values like the consensus, the participation and the work in team.And all this ! Without leaving to PLAY!.

REGISTRATIONS: FREE Workshop for boys of 6 to 10 years.

SQUARES LIMITED, by what is precise previous registration, sending a post eléctrónico with the down indicated data the following direction: tesorera.coruna@colexiodearquitectos.org; :

– name of the niñ@

– age

– Attach cover to following permission: link in web

The receipt of the previously indicated documentation will send  an email of confirmation of the registration.Person of contact for calquer doubts Marta Trasancos,telephone: 662 320 185 (Pta. Comisión de Cultura Deleg. COAG de la Coruña)

tesorera.coruna@colexiodearquitectos.org

Workshop Desarollado by A Casiña de Lucas, initiative of Patricia Unemployed, architect.

OBRADOIRO DE ARQUITECTURA PARA NENOS:“IMAXINA O TEU BARRIO”

Jueves 4 de Octubre, en la Sala de Cultura a las 17.30 h.

C/ Federico Tapia 62, Bajo A Coruña

[mappress mapid=»94″]

[:es]Conferencia Antonio S. Río Vázquez [semana de la arquitectura][:gl]Conferencia Antonio S. Río Vázquez [semana da arquitectura][:en]Conference Antonio S. River Vázquez [architecture week][:]

0

[:es]

Proyecto del edificio de viviendas en la Plaza de Vigo (1957) de Ramón Vázquez Molezún y José Antonio Corrales Gutiérrez ©Legado Ramón Vázquez Molezún. Servicio Histórico del Colegio Oficial de Arquitectos de Madrid)
Proyecto del edificio de viviendas en la Plaza de Vigo (1957) de Ramón Vázquez Molezún y José Antonio Corrales Gutiérrez © Legado Ramón Vázquez Molezún. Servicio Histórico del Colegio Oficial de Arquitectos de Madrid)

Conferencia “La fachada oculta. Arquitectura de la segunda modernidad en La Coruña”, a cargo de Antonio S. Río Vázquez, arquitecto y profesor en la ETSA de la Coruña, miembro del Grupo de Investigación en Historia de la Arquitectura de la Universidad de A Coruña y editor de Boletín Académico. Revista de investigación y arquitectura contemporánea.

“En la arquitectura coruñesa de los años cincuenta y sesenta nos encontramos con diversas obras que muestran cómo se recuperan los principios modernos, una vez superado el periodo autárquico posterior a la Guerra Civil, dando lugar a lo que se conoce como «segunda modernidad». En ese momento se incorpora al panorama arquitectónico una generación de profesionales que actúan como auténticos agentes transformadores de la ciudad, aceptando los principios de la modernidad de una manera crítica y reflexiva, y configurando con sus obras una nueva fachada urbana. Son propuestas discretas, precisas, que cumplen su función con eficacia y rigor. Sin embargo, el desconocimiento de sus valores arquitectónicos y la ausencia de una adecuada protección patrimonial las convierten en una fachada oculta, todavía por desvelar.”

A. Río Vázquez

Semana de la Arquitectura 2012
Conferencia Antonio S. Río Vázquez
“La fachada oculta. Arquitectura de la segunda modernidad en A Coruña”
Martes 2 de Octubre, a las 20.00 h.
Sala de Cultura de la Delegación de A Coruña del Colexio de Arquitectos
C/ Federico Tapia 62, Bajo, A Coruña

[:gl]

Proyecto del edificio de viviendas en la Plaza de Vigo (1957) de Ramón Vázquez Molezún y José Antonio Corrales Gutiérrez ©Legado Ramón Vázquez Molezún. Servicio Histórico del Colegio Oficial de Arquitectos de Madrid)
Proxecto de edificio de vivendas na Praza de Vigo (1957) de Ramón Vázquez Molezún e José Antonio Corrales Gutiérrez ©Legado Ramón Vázquez Molezún. Servizo Histórico do Colegio Oficial de Arquitectos de Madrid)

Conferencia “A fachada oculta. Arquitectura da segunda modernidad na Coruña”, a cargo de Antonio S. Río Vázquez, arquitecto e profesor na ETSA da Coruña, membro do Grupo de Investigación en Historia da Arquitectura da Universidade da Coruña e editor de Boletín Académico. Revista de investigación e arquitectura contemporánea.

“Na arquitectura coruñesa dos anos cincuenta e sesenta atopámosnos/atopámonos con diversas obras que mostran como se recuperan os principios modernos, unha vez superado o periodo autárquico posterior á Guerra Civil, dando lugar ao que se coñece como «segunda modernidad». Nese momento incorpórase ao panorama arquitectónico unha xeración de profesionais que actúan como auténticos axentes transformadores da cidade, aceptando os principios da modernidad dun xeito crítico e reflexiva, e configurando coas súas obras unha nova fachada urbana. Son propostas discretas, precisas, que cumpren a súa función con eficacia e rigor. Con todo, o descoñecemento dos seus valores arquitectónicos e a ausencia dunha adecuada protección patrimonial convértenas nunha fachada oculta, aínda por desvelar.”

A. Río Vázquez

Semana da Arquitectura 2012

Conferencia Antonio S. Río Vázquez

“A fachada oculta. Arquitectura da segunda modernidade en A Coruña”

Martes 2 de Outubro, ás 20.00 h.

Sala de Cultura de la Delegación de A Coruña del Colexio de Arquitectos

C/ Federico Tapia 62, Bajo, A Coruña

[mappress mapid=»93″]

[:en]

Proyecto del edificio de viviendas en la Plaza de Vigo (1957) de Ramón Vázquez Molezún y José Antonio Corrales Gutiérrez ©Legado Ramón Vázquez Molezún. Servicio Histórico del Colegio Oficial de Arquitectos de Madrid)
Project of the building of houses in the Square of Vigo (1957) of Ramón Vázquez Molezún and José Antonio Farmyards Gutiérrez ©Legated Ramón Vázquez Molezún. Historical service of the Official School of Architects of Madrid)

Conference “The unseen façade. Architecture of the second modernity in A Coruña”, to charge of Antonio S. Rio Vázquez, architect and professor in the ETSA of the Coruña, member of the Group of Investigation in History of the Architecture of the University of A Coruña and editor of Academic Bulletin. Magazine of investigation and contemporary architecture.

“In the architecture coruñesa of the years fifty and sixty find us with diverse works that show how recover  the modern principles, once surpassed the back autarchic period to the Civil War, giving place to what knows  like «second modernity». In this moment incorporates  to the architectural panorama a generation of professionals that act like authentic transformative agents of the city, accepting the principles of the modernity of a critical and reflexive way, and configuring with his works a new urban façade. They are discreet proposals, precise, that fulfil his function with efficiency and rigour. However, the desconocimiento of his architectural values and the absence of a suitable protection patrimonial turn them into an unseen façade, still by desvelar.”

A. Río Vázquez

Week of the Architecture 2012

Conference Antonio S. Rio Vázquez

“The unseen façade. Architecture of the second modernity in A Coruña”

Tuesday 2 October, to the 20.00 h.

Sala de Cultura de la Delegación de A Coruña del Colexio de Arquitectos

C/ Federico Tapia 62, Bajo, A Coruña

[mappress mapid=»93″]

[:]

[:es]¿Estudios de arquitectura o empresas de arquitectura? | Stepienybarno[:gl]¿Estudios de arquitectura ou empresas de arquitectura? | Stepienybarno[:en]Studies of architecture or companies of architecture? | Stepienybarno[:]

1

[:es]

Innovación abierta, abriendo nuevos caminos | eoi.es

Está claro que ser arquitecto hoy es una profesión, cuando menos, complicada, por no decir de alto riesgo. La crisis es bestial para todos, pero en nuestro sector de la arquitectura y la construcción ha hecho más daño que en la mayoría.

Por ello, nos parece interesante pararnos a pensar sobre qué podríamos hacer los arquitectos y los estudios de arquitectura para poder capear el temporal un poco mejor.

Así que, este post tiene el humilde propósito de poner encima del tablero algunas cuestiones que ojalá nos puedan ayudar a reflexionar un poco.

Como algunos de vosotros ya sabéis, desde hace un buen tiempo una de las actividades laborales que realizamos como Stepienybarno son Proyectos de Identidad Digital para arquitectos.

Resumiendo mucho, se trata de ayudar a otros compañeros a tener una presencia completa y dinámica en la red.  Pero en este desembarco digital nos encontramos que, en muchos casos, nuestra labor se complica por la falta de estrategia empresarial del estudio.

Por ello, y dejando bien claro que para nada nos consideramos especialistas en el tema, hoy quisiéramos comentar varios asuntos que últimamente nos rondan la cabezita, para ver qué os parecen.

Antes de que llegasen las vacas flacas, muchos estudios de arquitectura no necesitaban demasiado conocimiento empresarial; por un lado, los proyectos a menudo llegaban sin tener que buscarlos y, por otro, en más de una ocasión, se organizaban estas oficinas, digamos, de “aquella manera”. Además, en alguno de ellos, incluso de “reconocido prestigio”, era habitual ver bastantes becarios haciendo de arquitectos y  varios “falsos autónomos” integrados dentro de su organigrama.

Con la llegada de la crisis muchos estudios prefirieron mirar para otro lado y hacer como que no pasaba nada, pensando que metiendo más horas y bajando los honorarios se podría llegar a sobrevivir. Para rematar el desatino, otros tantos han estado concursando sin cesar. En estos, cada vez más escasos, concursos se enfrentaban contra otros cien o más compañeros para intentar ganar, aunque, evidentemente sin conseguirlo en la mayoría de los casos, aunque solo sea por un simple cálculo de probabilidades.

Si miramos en otros sectores, veremos muchos casos de éxito profesional que no tienen nada que ver con las estrategias anteriores. Más bien todo lo contrario.

Así que, con vuestra venia, nos animamos a  rescatar tres ideas básicas que nos parecen importantes a la hora de replantear la actividad profesional de un arquitecto o estudio de arquitectura. Y ¿cuáles son? Pues las siguientes:

1. Preguntarse si la sociedad necesita, realmente, el servicio que ofrece hoy día un determinado estudio de arquitectura. Si la respuesta es no, seguramente, en un futuro cercano le necesitará menos todavía.

2. Ser es consciente de las fortalezas personales de los miembros del estudio. A su vez, saber cómo se pueden producir sinergias entre ellas y, finalmente, cómo repercuten todas ellas en las fortalezas del propio estudio.

3. Detectar, por parte del estudio de arquitectura, un nicho de mercado concreto y preciso. Es decir, buscar algo que se sepa hacer muy bien (preferiblemente, disfrutando de ello), que sea realmente necesario y que haya poca gente que lo haga.

Sí, ya, que si sabes todo esto ya has resuelto el entuerto, ¿no? pues aunque parezca mentira, hay un montón de técnicas y profesionales que sirven para esto y que, sin duda alguna, serían más que útiles para la mayoría de profesionales de nuestro gremio. Bueno, esta es solo nuestra opinión.

Por otro lado, pero con relación directa con lo anteriormente comentado, hace unos días hablando con el sociólogo José Miguel Iribas, nos comentaba que, en su opinión, los arquitectos tienen tres características que los diferencian y los capacitan especialmente. Con la que está cayendo nunca viene mal un soplo de aire fresco y ver qué valores nos pueden hacer fuertes, ¿no? Ahí van:

1. Trabajamos muy bien con la complejidad y, a su vez, tenemos una visión integral y transversal de la situación.

2. Somos especialmente creativos, con todo lo que el término en cuestión implica.

3. Tenemos una tendencia hacía la excelencia; a dar más que lo que, en un principio, se nos pide.

A nosotros, nos parece una visión bastante acertada y, precisamente por ello, creemos que estas fortalezas son más que reutilizables en la “periferia de la arquitectura”. Este es un tema que cada vez nos interesa más: saber qué arquitectos, utilizando las cualidades que nos da nuestra propia profesión, se están desenvolviendo con soltura, a nivel profesional, fuera del epicentro arquitectónico. Sobre ello, si os parece interesante, os hablaremos en próximos post.

En fin, que como veis, estamos convencidos de que tener una cierta visión empresarial no tiene por qué ir reñido con la arquitectura, como desde muchos frentes nos han querido vender durante muchos años. O nos parece a nosotros o se nos ha inculcado la idea, desde la propia escuela, que si te organizas empresarialmente con cierta lógica ya te has vendido al enemigo. Nosotros lo vemos al revés: si no existe un reciclaje empresarial serio y contundente, muchos de estos estudios que, todavía hoy, siguen realizando buena arquitectura lo tendrán más que difícil para sobrevivir.

¡Y ahora, como siempre, nos encantaría saber cómo veis este tema todos vosotros!

Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, abril 2013[:en]

Opened innovation, opening new ways | eoi.es

It is clear that to be an architect today is a profession, when less, complicated it, for not saying of high risk. The crisis is beastly for all, but in our sector of the architecture and the construction it has damaged more than in the majority.

For it, it seems to us to be interesting us to stop to think about what we might do the architects and the studies of architecture to be able capear temporarily a bit better.

So, this post has the humble intention of putting on the board some questions that ojalá could help us to think over a bit.

Since some of you already know, for a good time one of the labor activities that we realize as Stepienybarno they are Projects of Digital Identity for architects.

Summarizing very much, it is a question of helping other companions to have a complete and dynamic presence in the network. But in this digital disembarkation we think ourselves that, in many cases, our labor is complicated by the lack of managerial strategy of the study.

For it, and leaving clear good that for nothing we consider ourselves to be specialists in the topic, today we wanted to comment on several matters that lately us court the cabezita, to see what they seem to you.

Before the thin cows were coming, many studies of architecture did not need too much managerial knowledge; on the one hand, the projects often were coming without having to look for them and, for other one, in any more than one occasion, these offices were organized, let’s say, of “that way”. In addition, in someone of them, even of “recognized prestige”, it was habitual enough scholars saw playing the role of architects and “false autonomous” several integrated inside his flowchart.

With the arrival of the crisis many studies prefirieron to look for another side and to do as that nothing was happening, thinking that putting more hours and lowering the fees it might come to survive. To finish off the mistake, some others have been competing continuously. In these, increasingly scanty, contests were facing against other hundred or more companions to try to win, though, evidently without obtaining it in most cases, though only it is for a simple calculation of probabilities.

If we look in other sectors, we will see many cases of professional success that do not have anything to see with the previous strategies. Rather everything opposite.

So, with your permission, we encourage to rescue three basic ideas that seem to us to be important at the moment of restating the professional activity of an architect or study of architecture. And which are? So the following ones:

1. To wonder if the company needs, really, the service that offers today a certain study of architecture. If the response is not, surely, in a nearby future he will need him less still.

2. Being is conscious of the personal strengths of the members of the study. In turn, to know how they can produce synergies between them and, finally, how all of them reverberate in the strengths of the own study.

3. To detect, on the part of the study of architecture, a niche of concrete and precise market. That is to say, to look for something that can be done very well (preferably, enjoying it), that is really necessary and that there are few people who does it.

Yes, already, that if you know all that already you have solved the tort, not? So though it looks like a lie, there are a heap of technologies and professionals who serve for this and who, undoubtedly someone, would be more than useful for the majority of professionals of our union. Well, this one is alone our opinion.

On the other hand, but with direct relation with previously commented, a few days ago speaking with the sociologist Jose Michael Iribas, it was commenting to us that, in his opinion, the architects have three characteristics that differentiate them and qualify them specially. With the one that is falling down there never comes badly a breath of fresh air and to see what values can do forts to us, not? There they go:

1. We work very well with the complexity and, in turn, we have an integral and transverse vision of the situation.

2. We are specially creative, with everything what the term in question involves.

3. We have a trend it was doing the excellence; to giving more than what, in a beginning, it is asked us.

It looks like to us a guessed right enough vision and, precisely for it, we believe that these strengths are more than reusable in the “periphery of the architecture”. This one is a topic in that every time we are interested more: about knowing what architects, using the qualities that our own profession gives us, are unrolled by fluency, at the professional level, out of the architectural epicentre. On it, if it seems to you to be interesting, we will speak to you in near post.

In end, which since you see, we are sure of the fact that to have a certain managerial vision has why to be scolded by the architecture, since from many fronts they have wanted to sell us for many years. Or it seems to us or the idea has been obstinate us, from the own school, which if you organize empresarialmente with certain logic already you have sold at the enemy. We see it upside-down: if there does not exist a managerial serious and forceful recycling, many of these studies that, still today, continue realizing good architecture will have it more than difficult to survive.

And now, like always, we would be charmed with knowing how all of you see this topic!

Stepienybarno_Agnieszka Stepien and Lorenzo Barnó, architects
Estella, april 2013

[:gl]

Innovación aberta, abrindo novos camiños | eoi.es

Está claro que ser arquitecto hoxe é unha profesión, cando menos, complicada, por non dicir de alto risco. A crise é bestial para todos, pero no noso sector da arquitectura e a construción fixo máis dano que na maioría.

Por iso, parécenos interesante pararnos a pensar sobre que poderiamos facer os arquitectos e os estudos de arquitectura para poder capear o temporal un pouco mellor.

Así que, este post ten o humilde propósito de poñer encima do taboleiro algunhas cuestións que oxalá nos poidan axudar a reflexionar un pouco.

Como algúns de vós xa sabedes, desde fai un bo tempo una das actividades laborais que realizamos como Stepienybarno son Proxectos de Identidade Digital para arquitectos.

Resumindo moito, trátase de axudar a outros compañeiros a ter unha presenza completa e dinámica na rede. Pero neste desembarco digital atopámonos que, en moitos casos, o noso labor complícase pola falta de estratexia empresarial do estudio.

Por iso, e deixando ben claro que para nada nos consideramos especialistas no tema, hoxe quixésemos comentar varios asuntos que últimamente róldannos a cabezita, para ver que vos parecen.

Antes de que chegasen as vacas fracas, moitos estudos de arquitectura non necesitaban demasiado coñecemento empresarial; por un lado, os proxectos a miúdo chegaban sen ter que buscalos e, por outro, en máis dunha ocasión, organizábanse estas oficinas, digamos, de “aquel xeito”. Ademais, nalgún deles, mesmo de “recoñecido prestixio”, era habitual ver bastantes bolseiros facendo de arquitectos e varios “falsos autónomos” integrados dentro do seu organigrama.

Coa chegada da crise moitos estudos preferiron mirar para outro lado e facer como que non pasaba nada, pensando que metendo máis horas e baixando os honorarios se podería chegar a sobrevivir. Para rematar o desatino, outros tantos estiveron a concursar sen cesar. Nestes, cada vez máis escasos, concursos enfrontábanse contra outros cen ou máis compañeiros para intentar gañar, aínda que, evidentemente sen conseguilo na maioría dos casos, aínda que só sexa por un simple cálculo de probabilidades.

Se miramos noutros sectores, veremos moitos casos de éxito profesional que non teñen nada que ver coas estratexias anteriores. Máis ben todo o contrario.

Así que, coa vosa venia, nos animamos a rescatar tres ideas básicas que nos parecen importantes á hora de reformular a actividade profesional dun arquitecto ou estudo de arquitectura. E ¿cales son? Pois as seguintes:

1. Preguntarse se a sociedade necesita, realmente, o servizo que ofrece hoxe en día un determinado estudo de arquitectura. Se a resposta é, non seguramente, nun futuro próximo necesitarao menos aínda

2. Ser é consciente das fortalezas persoais dos membros do estudo. Á súa vez, saber como se poden producir sinerxías entre elas e, finalmente, como repercuten todas elas nas fortalezas do propio estudo.

3. Detectar, por parte do estudo de arquitectura, un nicho de mercado concreto e preciso. É dicir, buscar algo que se saiba facer moi ben (preferiblemente, gozando diso), que sexa realmente necesario e que haxa pouca xente que o faga.

Si, xa, que se sabes todo isto xa resolviches o agravio, ¿non? pois aínda que pareza mentira, hai un montón de técnicas e profesionais que serven para isto e que, sen dúbida ningunha, serían máis que útiles para a maioría de profesionais do noso gremio. Ben, esta é só a nosa opinión.

Por outro lado, pero con relación directa co anteriormente comentado, hai uns días falando co sociólogo José Miguel Iribas, comentábanos que, na súa opinión, os arquitectos teñen tres características que os diferencian e os capacitan especialmente. Coa que está a caer nunca vén mal un sopro de aire fresco e ver que valores nos poden facer fortes, ¿non? Aí van:

1. Traballamos moi ben coa complexidade e, á súa vez, temos unha visión integral e transversal da situación.

2. Somos especialmente creativos, con todo o que o termo en cuestión implica.

3. Temos unha tendencia facía a excelencia; a dar máis que o que, nun principio, se nos pide.

A nós, parécenos unha visión bastante acertada e, precisamente por iso, cremos que estas fortalezas son máis que reutilizables na “periferia da arquitectura”. Este é un tema que cada vez nos interesa máis: saber que arquitectos, utilizando as calidades que nos dá a nosa propia profesión, se están a desenvolver con soltura, a nivel profesional, fóra do epicentro arquitectónico. Sobre iso, se vos parece interesante, falarémosvos en próximos post.

En fin, que como vedes, estamos convencidos de que ter certa visión empresarial non ten por que ir disputado coa arquitectura, como dende moitas frontes nos quixeron vender durante moitos anos. Ou nos parece a nós ou se nos inculcou a idea, dende a propia escola, que se te organizas empresarialmente con certa lóxica xa che vendiches ao inimigo. Nós vémolo ao revés: se non existe unha reciclaxe empresarial seria e contundente, moitos destes estudos que, aínda hoxe, seguen realizando boa arquitectura terano máis que difícil para sobrevivir.

¡E agora, como sempre, nos encantaría saber como vedes este tema todos vos!

Stepienybarno_Agnieszka Stepien e Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, abril 2013

[:]

DÍA MUNDIAL de la ARQUITECTURA 2012 A Coruña· Visita Lonja de Gran Sol DÍA MUNDIAL da ARQUITECTURA 2012 A Coruña· Visita Lonxa de Gran Sol ARCHITECTURE WORLD DAY 2012 A Coruña · Visits Gran Sol Strap

1

El próximo lunes día 1 de Octubre se celebra el “DÍA MUNDIAL DE La ARQUITECTURA”, que la Unión Internacional de Arquitectos (UIA) fija en el año 2012 bajo el lema «El ARQUITECTO: AGENTE TRANSFORMADOR DE La CIUDAD». A su vez el CSAE (Consejo Superior de Arquitectos de España), consideró oportuno homenajear bajo este lema a aquellos hombres que en el surgir de la arquitectura moderna comprendieron que su trabajo había estado estrechamente ligado a las circusntancias de aquellos años, los procesos industriales y, los de aquella, nuevos problemas funcionais y sociales.

El edificio de nuestra ciudad, elegido por la Junta directiva de la Delegación de A Coruña del Colexio de Arquitectos de Galicia como símbolo para este día, es la Lonja de Gran Sol (1960), situada en las en el puerto de A Coruña, obra de Eduardo García de Dios y Félix Calderón Gaztelu, por su significado como símbolo de una época donde el compromiso con las nuevas necesidades sociales, las noticias técnicas constructivas y la conciencia de estar “creando ciudad”,  dieron lugar a obras de arquitectura excepcionales. Además este edificio se configura como un elemento destacado en la imagen de la ciudad, dominando la fachada hacia el mar en la zona del puerto industrial.

La Arquitectura delaIndustria 1925-1965 Registro DOCOMOMO ibérico fundación DOCOMOMO ibérico 2005

Recogemos a continuación unas palabras dedicadas a este edificio con motivo de su inclusión en el registro del DOCOMOMO ibérico en 2005,  donde se reflleja la actidud comprometida con la construcción de la ciudad que tuvieron sus artífices:

”Los ingenieros de la Lonja de Gran Sol asumieron la idea moderna de considerar los edificios industriales como piezas de valor en el conjunto construido de la ciudad, en su calidad de monumentos modernos, más allá del estricto valor utilitario. Los hermosos bajorrelieves de los extremos, añadidos con posterioridad, subrayan esta intención“ (Fernando Agrasar).

El día 1 de octubre a las 13.30 h. se realizará una visita guiada y comentada por D. Fernando Agrasar Quiroga, director de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña, por las instalaciones del edificio, a la que asistirán diversas autoridades políticas y artísticas, y que estará también abierta al público en general. Con este acto se pretende reinvidicar el reconocimiento y difusión de una arquitectura que por cotidiana y marginal en sus usos y ubicación suele pasar desapercibida, homenageándose asimismo a todos aquellos pioneiros anónimos que ante los nuevos desafíos y necesidades supieron vertebrar respuestas que aún hoy tienen plena vigencia nos nuestros días.

Semana de la Arquitectura 2012
DÍA MUNDIAL de la ARQUITECTURA 2012 A Coruña
Lunes 1 de Octubre, a las 13.30 h.
Lonja de Gran Sol

[mappress mapid=»96″]

O vindeiro luns día 1 de Outubro celébrase o “DÍA MUNDIAL DA ARQUITECTURA”, que a Unión Internacional de Arquitectos (UIA) fixa no ano 2012 baixo o lema «O ARQUITECTO: AXENTE TRANSFORMADOR DA CIDADE». Á súa vez o CSAE (Consello Superior de Arquitectos de España), considerou oportuno homenajear baixo este lema a aqueles homes que no xurdir da arquitectura moderna comprenderon que o seu traballo estivera estrechamente ligado ás circusntancias daqueles anos, os procesos industriais e, os daquela, novos problemas funcionais e sociais.

O edificio da nosa cidade, elixido pola Xunta directiva da Delegación da Coruña do Colexio de Arquitectos de Galicia como símbolo para este día, é a Lonja de Gran Sol (1960), situada nas no porto da Coruña, obra de Eduardo García de Deus e Félix Calderón Gaztelu, polo seu significado como símbolo dunha época onde o compromiso coas novas necesidades sociais, as noticias técnicas constructivas e a conciencia de estar “creando cidade”, deron lugar a obras de arquitectura excepcionais. Ademais este edificio configúrase como un elemento destacado na imaxe da cidade, dominando a fachada cara ao mar na zona do porto industrial.

A Arquitectura da Industria 1925-1965 Rexistro DOCOMOMO ibérico fundación DOCOMOMO ibérico 2000

Recollemos a continuación unhas palabras dedicadas a este edificio con motivo da súa inclusión no rexistro do DOCOMOMO ibérico en 2005, onde se reflleja a actidud comprometida coa construción da cidade que tiveron as súas artífices:

”Os enxeñeiros da Lonja de Gran Sol asumiron a idea moderna de considerar os edificios industriais como pezas de valor no conxunto construído da cidade, na súa calidade de monumentos modernos, máis aló do estrito valor utilitario. Os fermosos bajorrelieves dos extremos, engadidos con posterioridad, subliñan esta intención “ (Fernando Agrasar).

O día 1 de outubro ás 13.30 h. realizarase unha visita guiada e comentada por D. Fernando Agrasar Quiroga, director da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña, polas instalacións do edificio, á que asistirán diversas autoridades políticas e artísticas, e que estará tamén aberta ao público en xeral. Con este acto preténdese reinvidicar o recoñecemento e difusión dunha arquitectura que por cotiá e marginal nos seus usos e ubicación adoita pasar desapercibida, homenageándose así mesmo a todos aqueles pioneiros anónimos que ante os novos desafíos e necesidades souberon vertebrar respostas que aínda hoxe teñen plena vixencia nolos nosos días.

Semana da Arquitectura 2012

DÍA MUNDIAL da ARQUITECTURA 2012 A Coruña

Lúns 1 de Outubro, ás 13.30 h.

Lonxa de Gran Sol

[mappress mapid=»96″]

Next Monday day 1 October celebrates  the “ARCHITECTURE WORLD-WIDE DAY”, that the International Union of Architects (UIA) fixed in the year 2012 under the lemma «The ARCHITECT: TRANSFORMATIVE AGENT OF The CITY». To his time the CSAE (Upper Council of Architects of Spain), considered timely homenajear under this lemma to those men that in the arise of the modern architecture comprised that his work had been closely tied to the circusntancias of those years, the industrial processes and, the ones of that, new problems funcionais and social.

The building of our city, chosen by the managerial Board of the Delegation of A Coruña of the Colexio of Architects of Galicia like symbol for this day, is the Lonja of Big Sol (1960), situated in the in the port of A Coruña, work of Eduardo García of God and Félix Calderón Gaztelu, by his meaning like symbol of a period where the commitment with the new social needs, the constructive technical news and the consciousness to be “creating city”, gave place to works of exceptional architecture. Besides this building configures  like an element stood out in the image of the city, dominating the façade to the sea in the zone of the industrial port.

Image: A Arquitectura da Industria 1925-1965 Register DOCOMOMO ibérico fundación DOCOMOMO ibérico 2005

R

Semana de la Arquitectura 2012

DÍA MUNDIAL de la ARQUITECTURA 2012 A Coruña

Lunes 1 de Octubre, a las 13.30 h.

Gran Sol Strap

 

[mappress mapid=»96″]

Next Monday day 1 October celebrates  the “ARCHITECTURE WORLD-WIDE DAY”, that the International Union of Architects (UIA) fixed in the year 2012 under the lemma «The ARCHITECT: TRANSFORMATIVE AGENT OF The CITY». To his time the CSAE (Upper Council of Architects of Spain), considered timely homenajear under this lemma to those men that in the arise of the modern architecture comprised that his work had been closely tied to the circusntancias of those years, the industrial processes and, the ones of that, new problems funcionais and social.

The building of our city, chosen by the managerial Board of the Delegation of A Coruña of the Colexio of Architects of Galicia like symbol for this day, is the Lonja of Big Sol (1960), situated in the in the port of A Coruña, work of Eduardo García of God and Félix Calderón Gaztelu, by his meaning like symbol of a period where the commitment with the new social needs, the constructive technical news and the consciousness to be “creating city”, gave place to works of exceptional architecture. Besides this building configures  like an element stood out in the image of the city, dominating the façade to the sea in the zone of the industrial port.

A Arquitectura da Industria 1925-1965 Register DOCOMOMO ibérico fundación DOCOMOMO ibérico 2005

We collect to continuation some words devoted to this building with reason of his inclusion in the register of the DOCOMOMO Iberian in 2005, where  reflleja the actidud committed with the construction of the city that had his artífices:

”The engineers of the Lonja of Big Sol assumed the modern idea to consider the industrial buildings like pieces of value in the group built of the city, in his quality of modern monuments, further of the strict value utilitario. The beautiful bajorrelieves of the extremes, added subsequently, underline this intention “ (Fernando Agrasar).

The day 1 October to the 13.30 h. It will realise  a visit guided and commented by D. Fernando Agrasar Quiroga, director of the Upper Technical School of Architecture of A Coruña, by the installations of the building, to which will assist diverse political and artistic authorities, and that will be also opened to the public in general. With this act pretends  reinvidicar the recognition and diffusion of an architecture that by daily and marginal in his uses and location is used to to happen unobserved, homenageándose likewise to all those pioneiros anonymous that in front of the new challenges and needs knew vertebrar answers that still today have full force us our days.

Week of the Architecture 2012

ARCHITECTURE WORLD-WIDE DAY 2012 A Coruña

Monday 1 October, to the 13.30 h.

Gran Sol Strap

[mappress mapid=»96″]

Semana de la arquitectura 2012 A Coruña · El arquitecto: agente transformador de la ciudad Semana da arquitectura 2012 A Coruña · O arquitecto: axente transformador da cidade Week of the Architecture 2012 A Coruña · The architect: transformer agent of the city

Con motivo de la celebración el próximo 1 de Octubre del Día Mundial de la Arquitectura, bajo el lema “El arquitecto: agente transformador de la ciudad”, se llevarán a cabo durante toda la semana una serie de actividades culturales englobadas dentro de la SEMANA de la ARQUITECTURA 2012, con el fin de acercar la arquitectura a la ciudadanía y ofrecer un lugar para el debate y la reflexión.

LUNES 1. DÍA MUNDIAL DE LA ARQUITECTURA-. 13.30 H.
Visita abierta al público al edificio de la Lonja de Gran Sol, en el puerto de A Coruña, que estará guiada y comentada por D. Fernando Agrasar Quiroga, director de la E.T.S.A de A Coruña.

MARTES 2. CONFERENCIA “LA FACHADA OCULTA. ARQUITECTURA DE LA SEGUNDA MODERNIDAD EN A CORUÑA”. 20:00H.
Sala de Cultura de la Delegación del COAG (C/ Federico Tapia 62, Bajo).
Conferencia impartida por D. Antonio S. Río Vázquez, arquitecto y profesor en la ETSA de A Coruña, sobre la arquitectura coruñesa de los años 50 y 60, centrándose en obras proyectadas por arquitectos que asumen la modernidad de una manera crítica y reflexiva, configurando con sus obras una nueva fachada urbana.

MIERCOLES 3.
“A CORUÑA , UNA CIUDAD EN DESARROLLO”. 20:00H.

Sala de Cultura de la Delegación del del COAG (C/ Federico Tapia 62, Bajo).
La Delegación del COAG en La Coruña en colaboración con el CGAI (Centro Gallego de Artes de la Imagen) presenta una sesión de proyeciones de documentales de Ramón Sáiz de la Hoya, que dan una visión de nuestra ciudad en la época del “desarrollismo”, con introducción a cargo de D. José Manuel Sande, programador del CGAI y de la Filmoteca de Galicia.

Se proyectarán los siguientes documentales:
– “La Coruña, ciudad en la que nadie eres forastero” [Ramón Sáiz de la Hoya, 1965, 20′]
– “Así crece una ciudad” [Ramón Sáiz de la Hoya, 1967, 14′]
– ”Accesos a la Coruña” [Ramón Sáiz de la Hoya, 1971, 11′]

“UNIDAD VECINAL Nº3” CHARLA DE D. MIGUEL TOBA BLANCO
Tras las proyecciones de los documentales, tendrá lugar una charla impartida por D. Miguel Toba Blanco, arquitecto y autor del libro “Unidad Vecinal Nº3”, sobre el edificio de viviendas de Jose Antonio Corrales en el Barrio de las Flores, Elviña.

JUEVES 4. TALLER DE ARQUITECTURA PARA NIÑOS. “IMAGINA TU BARRIO”. 17:30H.
Sala de Cultura de la Delegación del COAG (C/ Federico Tapia 62, Bajo). Duración 2,5 h.
¿Cómo es el barrio en el que vivo?, ¿me gusta?, ¿echo algo en falta?, ¿qué cambiaría?, ¿es sostenible?. Tomamos estas preguntas como punto de partida, imaginaremos, pintaremos y montaremos el barrio en el que nos gustaría vivir. Desarrollado por A Casiña de Lucas y la Delegación de A Coruña del Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia.

VIERNES 5. INAUGURACIÓN EXPOSICIÓN “ARQUITECTURA CONSTRUCTIVISTA EN MOSCÚ 2012″. 20:00H.
Sala de Exposiciones de la Delegación del COAG (C/ Federico Tapia 64, Bajo).
La exposición recoge imágenes de 30 edificios, una pequeña parte de las más de 500 obras de vanguardia catalogadas, sólo en la ciudad de Moscú. Obras de A. Shchsev, G. Yakovlev, I. Frantsuz, I. Rerberg, I. Fomin, G. Barkhin, S. Chernyshev, N. Volkov, V. Bibikov, Ostrovskiy, S. Kozlov, I. Nikolaev, N. Travin, B. Blokhin, I. Yozefovich and “ASNOVA” Group Members, G. Volfenszon, I. Golosov, S. Pen, M. Barshch, M. Sinyavskiy, N. Ladovskiy, V. Shukhov,  deteniéndonos en K.S. Melnikov, el maestro más internacional dentro de esta pléyade genial de arquitectos.

Se completa esta visión, con la elaboración por parte de alumnos y profesores de la ETSA de A Coruña, de 5 propuestas de rehabilitación del más famoso club obrero de Melnikov, el Rusakov; y 3 de homenaje a las ensoñaciones del maestro para el “Parque de la Cultura”, hoy Parque Gorky.

+ programación

Con motivo da celebración o próximo 1 de Outubro do Día Mundial da Arquitectura, baixo o lema “O arquitecto: axente transformador da cidade”, levaranse a cabo durante toda a semana unha serie de actividades culturais englobadas dentro da SEMANA da ARQUITECTURA 2012, co fin de achegar a arquitectura á cidadanía e ofrecer un lugar para o debate e a reflexión.

LUNS 1. DÍA MUNDIAL DA ARQUITECTURA-. 13.30 H.

Visita aberta ao público ao edificio da Lonja de Gran Sol, no porto da Coruña, que estará guiada e comentada por D. Fernando Agrasar Quiroga, director da E.T.S.A de A Coruña.

MARTES 2. CONFERENCIA “A FACHADA OCULTA. ARQUITECTURA DA SEGUNDA MODERNIDAD NA CORUÑA”. 20:00H.

Sala de Cultura da Delegación do COAG (C/ Federico Tapia 62, Baixo).

Conferencia impartida por D. Antonio S. Río Vázquez, arquitecto e profesor na ETSA da Coruña, sobre a arquitectura coruñesa dos anos 50 e 60, centrándose en obras proxectadas por arquitectos que asumen a modernidad dun xeito crítico e reflexiva, configurando coas súas obras unha nova fachada urbana.

MIERCOLES 3.

“A CORUÑA , UNHA CIDADE EN DESENVOLVEMENTO”. 20:00H.

Sala de Cultura da Delegación do do COAG (C/ Federico Tapia 62, Baixo).

A Delegación do COAG na Coruña en colaboración co CGAI (Centro Galego de Artes da Imaxe) presenta unha sesión de proyeciones de documentales de Ramón Sáiz da Hoya, que dan unha visión da nosa cidade na época do “desarrollismo”, con introdución a cargo de D. José Manuel Sande, programador do CGAI e da Filmoteca de Galicia.

Proxectaranse os seguintes documentales:

– “A Coruña, cidade na que ninguén es forastero” [Ramón Sáiz da Hoya, 1965, 20′]

– “Así crece unha cidade” [Ramón Sáiz da Hoya, 1967, 14′]

– ”Accesos á Coruña” [Ramón Sáiz da Hoya, 1971, 11′]

“UNIDADE VECINAL Nº3” CHARLA DE D. MIGUEL TOBA BLANCO

Tralas proxeccións dos documentales, terá lugar unha charla impartida por D. Miguel Toba Branco, arquitecto e autor do libro “Unidade Vecinal Nº3”, sobre o edificio de vivendas de Jose Antonio Currais no Barrio das Flores, Elviña.

XOVES 4. TALLER DE ARQUITECTURA PARA NENOS. “IMAXINA O teu BARRIO”. 17:30H.

Sala de Cultura da Delegación do COAG (C/ Federico Tapia 62, Baixo). Duración 2,5 h.

Como é o barrio no que vivo?, gústame?, boto algo en falta?, que cambiaría?, é sostenible?. Tomamos estas preguntas como punto de partida, imaxinaremos, pintaremos e montaremos o barrio no que nos gustaría vivir. Desenvolvido pola Casiña de Lucas e a Delegación da Coruña do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia.

VENRES 5. INAUGURACIÓN EXPOSICIÓN “ARQUITECTURA CONSTRUCTIVISTA EN MOSCÚ 2012″. 20:00H.

Sala de Exposicións da Delegación do COAG (C/ Federico Tapia 64, Baixo).

A exposición recolle imaxes de 30 edificios, unha pequena parte das máis de 500 obras de vanguardia catalogadas, só na cidade de Moscú. Obras de A. Shchsev, G. Yakovlev, I. Frantsuz, I. Rerberg, I. Fomin, G. Barkhin, S. Chernyshev, N. Volkov, V. Bibikov, Ostrovskiy, S. Kozlov, I. Nikolaev, N. Travin, B. Blokhin, I. Yozefovich and “ASNOVA” Group Members, G. Volfenszon, I. Golosov, S. Pen, M. Barshch, M. Sinyavskiy, N. Ladovskiy, V. Shukhov, deténdonos en K.S. Melnikov, o mestre máis internacional dentro desta pléyade xenial de arquitectos.

Complétase esta visión, coa elaboración por parte de alumnos e profesores da ETSA da Coruña, de 5 propostas de rehabilitación do máis famoso club obreiro de Melnikov, o Rusakov; e 3 de homenaxe ás ensoñaciones do mestre para o “Parque da Cultura”, hoxe Parque Gorky.

+ programación

With reason of the celebration the next 1 October of the World-wide Day of the Architecture, under the lemma “The architect: transformative agent of the city”, will carry out during all the week a series of cultural activities englobadas inside the WEEK of the ARCHITECTURE 2012, with the end to approach the architecture to the citizenship and offer a place for the debate and the reflection.

MONDAY 1. WORLD-WIDE DAY OF THE ARCHITECTURE-. 13.30 H.

Open visit to the public to the building of the Lonja de Gran SoL, in the port of A Coruña, that will be guided and commented by D. Fernando Agrasar Quiroga, director of the And.T.S.To of A Coruña.

TUESDAY 2. CONFERENCE “THE UNSEEN FAÇADE. ARCHITECTURE OF THE SECOND MODERNITY IN A Coruña”. 20:00h.

Room of Culture of the Delegation of the COAG (C/ Federico Tapia 62, Low).

Conference given by D. Antonio S. River Vázquez, architect and professor in the ETSA of A Coruña, on the architecture coruñesa of the years 50 and 60, centring in works projected by architects that assume the modernity of a critical and reflexive way, configuring with his works a new urban façade.

WEDNESDAY 3.

“A Coruña , A DEVELOPING CITY”. 20:00h.

Room of Culture of the Delegation of the of the COAG (C/ Federico Tapia 62, Low).

The Delegation of the COAG in The Coruña in collaboration with the CGAI (Galician Centre of Arts of the Image) presents a session of proyeciones of documentaries of Ramón Sáiz of the Hoya, that give a vision of our city in the period of the “desarrollismo”, with introduction to charge of D. José Manuel Sande, programmer of the CGAI and of the Filmoteca of Galicia.

They will project  the following documentaries:

– “The Coruña, city in which anybody are forastero” [Ramón Sáiz of the Hoya, 1965, 20′]

– “Like this grows a city” [Ramón Sáiz of the Hoya, 1967, 14′]

– ”Accesses to the Coruña” [Ramón Sáiz of the Hoya, 1971, 11′]

“ NEIGHBOURHOOD UNIT Number3” TALK OF D. MIGUEL TOBA WHITE

After the projections of the documentaries, will take place a talk given by D. Miguel Toba White, architect and author of the rid “Unit Vecinal Number3”, on the building of houses of Jose Antonio Farmyards in the Neighbourhood of the Flowers, Elviña.

THURSDAY 4. WORKSHOP OF ARCHITECTURE FOR BOYS. “It IMAGINES YOUR NEIGHBOURHOOD”. 17:30h.

Room of Culture of the Delegation of the COAG (C/ Federico Tapia 62, Low). Length 2,5 h.

How it is the neighbourhood in which alive?, it likes me?, I throw something in fault?, what would change?, it is sustainable?. We take these questions like starting point, will imagine, will paint and will mount the neighbourhood in which it would like us live. Developed by To Casiña of Lucas and the Delegation of A Coruña of the Colexio Official of Architects of Galicia.

FRIDAY 5. INAUGURATION EXHIBITION “CONSTRUCTIVIST ARCHITECTURE IN MOSCOW 2012″. 20:00h.

Room of Exhibitions of the Delegation of the COAG (C/ Federico Tapia 64, Low).

The exhibition collects images of 30 buildings, a small part of the more than 500 works of avant-garde cataloged, only in the city of Moscow. Works of To. Shchsev, G. Yakovlev, I. Frantsuz, I. Rerberg, I. Fomin, G. Barkhin, S. Chernyshev, N. Volkov, V. Bibikov, Ostrovskiy, S. Kozlov, I. Nikolaev, N. Travin, B. Blokhin, I. Yozefovich and “ASNOVA” Group Members, G. Volfenszon, I. Golosov, S. Pen, M. Barshch, M. Sinyavskiy, N. Ladovskiy, V. Shukhov, detaining us in K.S. Melnikov, the most international teacher inside this pléyade genial of architects.

It completes  this vision, with the preparation by part of students and professors of the ETSA of A Coruña, of 5 proposals of rehabilitation of the most famous working club of Melnikov, the Rusakov; and 3 of homage to the ensoñaciones of the teacher for the “Park of the Culture”, today Park Gorky.

+ programming

Secretos de la arquitectura. Curso de interpretación de la arquitecturaSegredos da arquitectura. Curso de interpretación da arquitecturaSecrets of the architecture. Course of interpretation of the architecture

0

Secretos de la arquitectura es un curso que reunirá a lo largo de ocho meses a un conjunto excepcional de profesionales analizarán aspectos básicos de la arquitectura y el urbanismo, la historia de la arquitectura y su impronta en el entramado social y económico, así como su relación con el arte, la didáctica o la naturaleza; el paisajismo, edificios y urbes célebres desde el punto de vista arquitectónico, el espacio y su uso, la relación entre arquitectura y género o su papel como mecanismo de reacción social, etc.

Secretos de la arquitectura toma como punto de partida la publicación del libro La historia secreta de los edificios de uno de los arquitectos más importantes de nuestro país, Ricardo Aroca, quien ofrecerá la conferencia inaugural, para estudiar cómo la arquitectura establece conexiones con casi todos los aspectos que configuran nuestro mundo, como el arte, la economía, la sociedad o la política. Para ello, este curso de arquitectura coordinado por el arquitecto Fermín Blanco ha conseguido reunir a un grupo excepcional de arquitectos de diferentes generaciones como José Ramón Soraluce, Fernando Agrasar, Santiago Cirugeda, Manuel Gallego Jorreto, Juan Creus, Covadonga Carrasco, Andrés Fernández Albalat, Arturo Franco Taboada o Felipe Peña, así como profesionales de otros ámbitos como el historiador Ramón Yzquierdo Perrín, el fotógrafo Nicolás Combarro o el director de cine Pela del Álamo, entre otros muchos.

La estructura de este curso gira en torno a treinta sesiones de 90 minutos de las que ocho se dividen en dos conferencias de 45 minutos, que incluirán visitas guiadas y charlas sobre viajes. Las clases tendrán lugar todos los jueves, excepto festivos, a las 19:30. El precio de la matrícula es de 100 euros, con un descuento del 50% para desempleados y jubilados.

Fechas: 4 Octubre 2012 – 30 Mayo 2013
Participantes: Fernando Agrasar, Pela del Álamo, Ana Amado, Antonio Amado, Ricardo Aroca, Rafael Barredo, Fernando Blanco, Manuel Borobio, Covadonga Carrasco, Santiago Cirugeda, Nicolás Combarro, Juan Creus, Díaz Pinés, Noemí Díaz, Pilar Díez, Andrés Fernández Albalat, Arturo Franco Taboada, Juan Freire, Ana Gallego, Elisa Gallego, Manolo Gallego, Luis Gil Pita, Antonio González Meijide, Xoán M. Mosquera, Álvaro Mallo, Marta Marcos, Patricia Muñiz, Cristina Nieto, Alberto Noguerol, Manuel Olveira, Luz Paz, Felipe Peña, Carlos Pita, Carlos Quintáns, Víctor Ramos, Joseph Selga, José R. Soraluce, Xulio Turnes, Ramón Viéitez, Ramón Yzquierdo
Coordinación: Fermín Blanco

[mappress mapid=»95″]

Segredos da arquitectura é un curso que reunirá ao longo de oito meses a un conxunto excepcional de profesionais analizarán aspectos básicos da arquitectura e o urbanismo, a historia da arquitectura e a súa impronta no entramado social e económico, así como a súa relación coa arte, a didáctica ou a natureza; o paisajismo, edificios e urbes soados desde o punto de vista arquitectónico, o espazo e o seu uso, a relación entre arquitectura e xénero ou o seu papel como mecanismo de reacción social, etc.

Segredos da arquitectura toma como punto de partida a publicación do libro A historia secreta dos edificios dun dos arquitectos máis importantes do noso país, Ricardo Aroca, quen ofrecerá a conferencia inaugural, para estudar como a arquitectura establece conexións con case todos os aspectos que configuran o noso mundo, como a arte, a economía, a sociedade ou a política. Para iso, este curso de arquitectura coordinado polo arquitecto Fermín Branco conseguiu reunir a un grupo excepcional de arquitectos de diferentes xeracións como José Ramón Soraluce, Fernando Agrasar, Santiago Cirugeda, Manuel Galego Jorreto, Juan Creus, Covadonga Carrasco, Andrés Fernández Albalat, Arturo Franco Taboada ou Felipe Pena, así como profesionais doutros ámbitos como o historiador Ramón Yzquierdo Perrín, o fotógrafo Nicolás Combarro ou o director de cine Pela do Álamo, entre outros moitos.

A estrutura deste curso vira en torno a trinta sesións de 90 minutos das que oito se dividen en dúas conferencias de 45 minutos, que incluirán visitas guiadas e charlas sobre viaxes. As clases terán lugar todos os xoves, excepto festivos, ás 19:30. O prezo da matrícula é de 100 euros, cun desconto do 50% para desempleados e xubilados.

Datas: 4 Outubro 2012 – 30 Maio 2013

Participantes: Fernando Agrasar, Pela del Álamo, Ana Amado, Antonio Amado, Ricardo Aroca, Rafael Barredo, Fernando Blanco, Manuel Borobio, Covadonga Carrasco, Santiago Cirugeda, Nicolás Combarro, Juan Creus, Díaz Pinés, Noemí Díaz, Pilar Díez, Andrés Fernández Albalat, Arturo Franco Taboada, Juan Freire, Ana Gallego, Elisa Gallego, Manolo Gallego, Luis Gil Pita, Antonio González Meijide, Xoán M. Mosquera, Álvaro Mallo, Marta Marcos, Patricia Muñiz, Cristina Nieto, Alberto Noguerol, Manuel Olveira, Luz Paz, Felipe Peña, Carlos Pita, Carlos Quintáns, Víctor Ramos, Joseph Selga, José R. Soraluce, Xulio Turnes, Ramón Viéitez, Ramón Yzquierdo

Coordinación: Fermín Blanco

[mappress mapid=»95″]

Secrets of the architecture is a course that will gather along eight months to an exceptional group of professionals will analyse basic appearances of the architecture and the urbanismo, the history of the architecture and his print in the entramado social and economic, as well as his relation with the art, the didactic or the nature; the paisajismo, buildings and urbes famous from the architectural point of view, the space and his use, the relation between architecture and gender or his paper like mechanism of social reaction, etc.

Secrets of the architecture takes like starting point the publication of the book The secret history of the buildings of one of the most important architects of our country, Ricardo Aroca, the one who will offer the inaugural conference, to study how the architecture establishes connections with almost all the appearances that configure our world, like the art, the economy, the society or the politics. For this, this course of architecture coordinated by the architect Fermín White has achieved to gather to an exceptional group of architects of different generations like José Ramón Soraluce, Fernando Agrasar, Santiago Cirugeda, Manuel Galician Jorreto, Juan Creus, Covadonga Carrasco, Andrés Fernández Albalat, Arturo Franco Taboada or Felipe Crag, as well as professionals of other fields like the historian Ramón Yzquierdo Perrín, the photographer Nicolás Combarro or the director of cinema Peels of the Álamo, amongst other many.

The structure of this course turns around thirty sessions of 90 minutes of which eight divide  in two conferences of 45 minutes, that will include visits guided and talks on trips. The classes will take place all the Thursdays, except festive, to the 19:30. The price of the matrícula is of 100 euros, with a discount of 50% for unemployed and jubilados.

Date: 4 October 2012 – 30 May 2013

Participants: Fernando Agrasar, Pela del Álamo, Ana Amado, Antonio Amado, Ricardo Aroca, Rafael Barredo, Fernando Blanco, Manuel Borobio, Covadonga Carrasco, Santiago Cirugeda, Nicolás Combarro, Juan Creus, Díaz Pinés, Noemí Díaz, Pilar Díez, Andrés Fernández Albalat, Arturo Franco Taboada, Juan Freire, Ana Gallego, Elisa Gallego, Manolo Gallego, Luis Gil Pita, Antonio González Meijide, Xoán M. Mosquera, Álvaro Mallo, Marta Marcos, Patricia Muñiz, Cristina Nieto, Alberto Noguerol, Manuel Olveira, Luz Paz, Felipe Peña, Carlos Pita, Carlos Quintáns, Víctor Ramos, Joseph Selga, José R. Soraluce, Xulio Turnes, Ramón Viéitez, Ramón Yzquierdo

Coordination: Fermín Blanco

[mappress mapid=»95″]

Centro de Recursos para Personas con Discapacidad | ARKB-Arrokabe arquitectosCentro de Recursos para Persoas con Discapacidade | ARKB-Arrokabe arquitectoCenter of Resources for Persons with Disability | ARKB-Arrokabe architect

La parcela se encuentra en la parroquia de Medelo, en suelo rústico, en el término municipal de Silleda (Pontevedra). La preexistencia sobre la cual debíamos actuar era una casa singular con cierta prestancia, constituida por varias edificaciones tradicionales con fachadas a los cuatro vientos que formaban una unidad de producción agrícola y ganadera.

El conjunto se encontraba en estado de abandono desde hace más de 25 años, con el consecuente deterioro de sus elementos constructivos. No obstante, no había sufrido alteraciones tipológicas importantes al margen de un pequeño añadido de fábrica de ladrillo adosado a la fachada ciega del alpendre.

Tanto por sus características constructivas como por su implantación constituye  un ejemplo de arquitectura popular de indudable calidad que precisaba ser conservado y potenciado.

Centro de Recursos para Personas con Discapacidad | ARKB-Arrokabe arquitectos

El uso previsto es el de “Centro de recursos para personas con discapacidad”. Se trata de una instalación que permitirá cubrir los servicios específicos orientados a la formación ocupacional y profesional junto con las necesidades de atención social de este colectivo en la zona.

Una vez medidas las edificaciones existentes y comparadas sus superficies con lo exigido por el programa, se comprueba que es necesaria la construcción de un nuevo volumen que acoja el acceso, los elementos de comunicación vertical y los espacios de circulación que conecte las tres piezas mediante recorridos adaptados y a cubierto, y dote al conjunto de áreas de esparcimiento resguardadas que permitan a los usuarios participar del entorno natural inmediato.

Partimos de que era necesario mantener íntegramente la volumetría y las características tipológicas las construcciones. Se resuelve, así, un nuevo volumen que, mediante una geometría más orgánica, adapta sus diferentes niveles y su plano de cubierta a las soleras, forjados y cornisas de la edificaciones existentes y a la altura mínima exigida para el hueco del ascensor.

De esta forma se consigue cierta expresividad formal que resulta eficaz como estrategia de intervención y que responde a múltiples referencias; se trata, por ejemplo, de atender a sugerencias tales como la topografía y la forma en que la vegetación había colonizado el exterior de los distintos paramentos.

Obra: Centro de Recursos para Personas con Discapacidad
Sup. útil: 874,79m2
Sup. Construida: 1.125,07m2
Arquitectos: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela,Lourdes Pérez Castro]
Emplazamiento: Medelo. Silleda. Pontevedra. Galicia. España
Año: 2009 – 2012
Colaboradores: Bernardo Diéguez Morán (Aparejador y fotógrafo), INOUS enxeñería global (Ingenieros), Emilia Castro Villaverde (Asistencia técnica vegetación)
Promotor: COGAMI (Confederación Galega de Persoas con Discapacidade)
Fotografías: Bernardo Diéguez Morán y Arrokabe Arquitectos
+ www.arrokabe.com

Premios
– Premio Manuel Vázquez Román 2013
Primer premio
– Premio Internacional VETECO/ASEFAVE 2012.-
Premio a la actuación en rehabilitación
– Premios A-PLUS 2012.-
Finalista (3 seleccionados) Mejor Edificio para la Educación

The plot is in Medelo’s parish, in rustic soil, in Silleda’s municipal area (Pontevedra). The preexistence on which we had to act was a singular house with certain excellence constituted by several traditional buildings with fronts to four winds that were forming a unit of agricultural and cattle production.

The set was in condition of abandon for more than 25 years, with the consistent deterioration of his constructive elements. Nevertheless, it had not suffered alterations tipológicas important to the margin of the small one added of factory of brick attached to the blind front of the alpendre.

Both for his constructive characteristics and for his implantation it constitutes an example of popular architecture of undoubted quality that was necessary to be preserved and promoted.

The foreseen use is that of » Center of resources for persons with disability «. It is a question of an installation that it will allow to cover the specific services orientated to the occupational and professional formation together with the needs of social attention of this group in the zone.

Once measured the existing and compared buildings his surfaces with the demanded for the program, there is verified that there is necessary the construction of a new volume that receives the access, the elements of vertical communication and the spaces of traffic that connects three pieces by means of adapted tours and to cutlery, and ability to the set of areas of scattering protected that allow to the users to take part of the natural immediate environment.

We depart that was necessary to support entirely the volumetry and the characteristics tipológicas the constructions. There is solved, this way, a new volume that, by means of a more organic geometry, he adapts his different levels and his plane of cover to the crossbeams, forged and cornices of existing edificaciones and to the minimal height demanded for the hollow of the elevator.

Of this form there is obtained certain formal expressiveness that turns out to be effective as strategy of intervention and that answers to multiple references; it is a question of attending, for example, to such suggestions as the topography and the form in which the vegetation had colonized the exterior of the different paraments.

Work: Center of Resources for Persons with Disability

Useful surface: 874,79m2

Constructed Surface: 1.125,07m2

Architects: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela,Lourdes Pérez Castro]

Location: Medelo. Silleda. Pontevedra. Galicia. Spain

Year: 2009 – 2012

Collaborators: Bernardo Diéguez Morán (Rigger and photographer, INOUS enxeñería global (Engineers), Emilia Castro Villaverde ( vegetation technical Assistance)

Promoter: COGAMI (Confederación Galega de Persoas con Discapacidade)

Photographies: Bernardo Diéguez Morán and Arrokabe Arquitectos

+ www.arrokabe.com

Awards
– Manuel Vázquez Román 2013 Award
First prize

– International prize VETECO/ASEFAVE 2012.-

Reward to the action in rehabilitation

– A-PLUS Awards 2012.-

Finalist (3 selected ones) Better Building for the Education

A parcela atópase na parroquia de Medelo, en chan rústico, no término municipal de Silleda (Pontevedra). A preexistencia sobre a cal debiamos actuar era unha casa singular con certa prestancia, constituída por varias edificaciones tradicionais con fachadas aos catro ventos que formaban unha unidade de produción agrícola e ganadera.

O conxunto atopábase en estado de abandono desde fai máis de 25 anos, co consecuente deterioro dos seus elementos constructivos. No entanto, non sufrira alteracións tipológicas importantes á marxe dun pequeno engadido de fábrica de ladrillo encostado á fachada cega do alpendre.

Tanto polas súas características constructivas como pola súa implantación constitúe un exemplo de arquitectura popular de indubidable calidade que precisaba ser conservado e potenciado.

O uso previsto é o de “Centro de recursos para persoas con discapacidade”. Trátase dunha instalación que permitirá cubrir os servizos específicos orientados á formación ocupacional e profesional xunto coas necesidades de atención social deste colectivo na zona.

Unha vez medidas as edificaciones existentes e comparadas as súas superficies co esixido polo programa, compróbase que é necesaria a construción dun novo volume que acolla o acceso, os elementos de comunicación vertical e os espazos de circulación que conecte as tres pezas mediante percorridos adaptados e a cuberto, e dote ao conxunto de áreas de esparcimiento resgardadas que permitan aos usuarios participar da contorna natural inmediato.

Partimos de que era necesario manter íntegramente a volumetría e as características tipolóxicas das construcións. Resólvese, así, un novo volume que, mediante unha xeometría máis orgánica, adapta os seus diferentes niveis e o seu plano de cuberta ás soleras, forxados e cornisas da edificaciones existentes e á altura mínima esixida para o oco do ascensor.

Desta forma conséguese certa expresividade formal que resulta eficaz como estratexia de intervención e que responde a múltiples referencias; trátase, por exemplo, de atender a suxestións tales como a topografía e a forma en que a vexetación colonizou o exterior dos distintos paramentos.

Obra: Centro de Recursos para Persoas con Discapacidade

Sup. útil: 874,79m2

Sup. Construida: 1.125,07m2

Arquitectos: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela,Lourdes Pérez Castro]

Emplazamento: Medelo. Silleda. Pontevedra. Galicia. España

Ano: 2009 – 2012

Colaboradores: Bernardo Diéguez Morán (Apareador y fotógrafo), INOUS enxeñería global (Inxeñeiros), Emilia Castro Villaverde (Asistencia técnica vexetación)

Promotor: COGAMI (Confederación Galega de Persoas con Discapacidade)

Fotografías: Bernardo Diéguez Morán e Arrokabe Arquitectos

+ www.arrokabe.com

Premios

– Premio Manuel Vázquez Román 2013

Primer premio

– Premio Internacional VETECO/ASEFAVE 2012.-

Premio a actuación en rehabilitación

– Premios A-PLUS 2012.-

Finalista (3 seleccionados) Mellor Edificio para a Educación

‘Xentes, espazos e Lugares’. Encuentro con Federico López Silvestre‘Xentes, espazos e Lugares’. Encontro con Federico López Silvestre‘Xentes, espazos e Lugares’. Meeting with Federico López Silvestre

0

Dentro de la iniciativa «Xentes, espazos e lugares», el próximo jueves 27 de septiembre a las 19:30 h, tendrá lugar en el salón de actos de la Casa das Campás en Pontevedra, un encuentro con Federico López Silvestre, con el título de «Ser patrimonio, devenir paisaje». “Xentes, espazos e lugares” es un programa relacionado con el Proxecto Terra, de divulgación y formación no reglada promovido por el Colexio de Arquitectos de Galicia, dirigido a la ciudadanía en general, además de a los arquitectos.

Su objetivo es ofrecer una visión plural y compleja de los espacios y los lugares que habitamos, convirtiéndose en un punto de encuentro y reflexión en el que puedan estar presentes todos aquellos que tengan cosas que decir sobre el habitar en los tiempos actuales.

‘Xentes, espazos e lugares’. Encuentro con Federico López Silvestre
Jueves 27 de Septiembre, a las 19:30 h.
Casa das Campás
Rúa D. Filiberto, 9-11, Pontevedra

[mappress mapid=»92″]

Dentro da iniciativa «Xentes, espazos e lugares», o próximo xoves 27 de setembro, ás 19:30 h, terá lugar no salón de actos da Casa das Campás, en Pontevedra, un encontro con Federico López Silvestre, co título de «Ser patrimonio, devenir paisaje». “Xentes, espazos e lugares” é un programa relacionado co Proxecto Terra, de divulgación e formación non regrada promovido polo Colexio de Arquitectos de Galicia, dirixido á cidadanía en xeral, ademais de aos arquitectos.

O seu obxectivo é ofrecer unha visión plural e complexa dos espazos e os lugares que habitamos, convertíndose nun punto de encontro e reflexión no que poidan estar presentes todos aqueles que teñan cousas que dicir sobre o habitar nos tempos actuais.

‘Xentes, espazos e lugares’. Encontro con Federico López Silvestre

Xoves 27 de setembro, ás 19:30 h

Casa das Campás

Rúa D. Filiberto, 9-11, Pontevedra

[mappress mapid=»92″]

Inside initiatory «Xentes, espazos e lugares», next Thursday, the 27th from September to 19:30 h, it will take place in the assembly hall of the House you give Campás in Pontevedra, a meeting with Federico Lopez Silvestre, with the title of » Being a heritage, landscape develops»«Xentes, espazos e lugares» it is a program related to the Proxecto Terra, of spreading and not ruled formation promoted by the Architects’ Colexio of Galicia, directed the citizenship in general, besides to the architects.

His aim is to offer a plural and complex vision of the spaces and the places that we live, turning into a point of meeting and reflection into that there could be present all those that have things that to say on to live in the current times.

‘Xentes, espazos e lugares’. Meeting with Federico López Silvestre

Thursday on September 27, ás 19:30 h

Casa das Campás

Rúa D. Filiberto, 9-11, Pontevedra

[mappress mapid=»92″]

N-550. De la carretera a la calleN-550. Da estrada á rúa.N-550. From the road to the street

1

¿Qué es la nacional 550?
La Nacional 550 es la carretera que va desde A Coruña hasta Tui. En realidad, es un leitmotiv para analizar esa ciudad que se desparrama por gran parte de nuestra geografía, esa urbe que algunos teóricos coinciden en calificar de difusa, otros de fragmentada e incluso algunos de global. En el caso de Galicia, este fenómeno se concentra en la franja atlántica, alrededor de grandes infraestructuras, como la autopista AP-9, el eje ferroviario Norte-Sur, o también, aquella más doméstica como la Nacional 550, que se comporta como hilo argumental de este trabajo.

Nuestro propósito consiste en retratar cómo se construye el mundo suburbano gallego, cuáles son sus singularidades, cuáles son sus semejanzas en el marco de un escenario global, etc. Un discurso tejido con múltiples preguntas, algunas con respuestas, otras sin resolver… Todo con la idea de ir descubriendo una ciudad poco explorada hasta ahora.

¿Cómo analizamos la nacional 550?
Nuestro proyecto consiste en un viaje permanente y participativo por la Nacional 550 y sus cercanías. Pretendemos hacer un análisis de abajo a arriba, es decir, fijarnos en las diferentes entidades formales que componen nuestro territorio, hasta tener una visión global de la cuestión. Las unidades formales que detectamos hasta el momento son las siguientes: viviendas aisladas (pegadas a la carretera), urbanizaciones, núcleos rurales, polígonos y ciudades medias.

Cada una de estas categorías será motivo de un estudio pormenorizado, dando lugar, de cada vez, a una publicación. En este momento, nos estrenamos con un libro introductorio, denominado km 0 y el primer volumen de la colección km 36, las viviendas aisladas. Ambos ejemplares se pueden adquirir dirigiéndose a proxecto.n550@gmail.com.

¿Quién analiza la nacional 550?
La publicación se compone de reflexiones del equipo N-550, formado por la diseñadora Noemí Díaz Patiño y los arquitectos Xulio Turnes Vieito y Ramón Viéitez Rodríguez, pero también con un amplio abanico de colaboradores. La gente que nos acompaña en este viaje pertenece a dos perfiles muy determinados. Por una parte, contamos con la colaboración de académicos, de prestigio contrastado, y, por otro lado, con jóvenes artistas que nos dan su particular punto de vista sobre la materia.

Edita: equipo N-550
+ n550proxecto.wordpress.com

¿Que é a nacional 550?
A Nacional 550 é a estrada que vai dende A Coruña ata Tui. En realidade, é un leitmotiv para analizar esa cidade que se espalla por gran parte da nosa xeografía, esa urbe que algúns teóricos coinciden en cualificar de difusa, outros de fragmentada e incluso algúns de global. No caso de Galicia, este fenómeno concéntrase na franxa atlántica, ó redor de grandes infraestruturas, como a Autoestrada AP-9, o eixo ferroviario Norte-Sur, ou tamén, aquela máis doméstica como a Nacional 550, que se comporta como fío argumental deste traballo.

O noso propósito consiste en retratar como se constrúe o mundo suburbano galego, cales son as súas singularidades, cales son as súas semellanzas no marco dun escenario global, etc. Un discurso tecido con múltiples preguntas, algunhas con respostas, outras sen resolver… Todo coa idea de ir descubrindo unha cidade pouco explorada ata o de agora.

¿Como analizamos a nacional 550?
O noso proxecto consiste nunha viaxe permanente e participativa pola Nacional 550 e as súas inmediacións. Pretendemos facer unha análise de abaixo a arriba, é dicir, fixarnos nas diferentes entidades formais que compoñen o noso territorio, ata ter unha visión global da cuestión. As unidades formais que detectamos ata o momento son as seguintes: vivendas illadas (ó pé da estrada), urbanizacións, núcleos rurais, polígonos e cidades medias.

Cada unha destas categorías será motivo dun estudo pormenorizado, dando lugar, de cada vez, a unha publicación. Neste intre, estreámonos cun libro introdutorio, denominado km 0 e o primeiro volume da colección km 36, as vivendas illadas. Ambos exemplares se poden adquirir dirixíndose a proxecto.n550@gmail.com.

¿Quen analiza a nacional 550?
A publicación componse por reflexións do equipo N-550, formado pola deseñadora Noemí Díaz Patiño e os arquitectos Xulio Turnes Vieito e Ramón Viéitez Rodríguez, pero tamén cun amplo abano de colaboradores. A xente que nos acompaña nesta viaxe pertencen a dous perfís moi determinados. Por unha banda, contamos coa colaboración de académicos, de prestixio contrastado, e, por outro lado, con xoves artistas que nos dan o seu particular punto de vista sobre a materia.

Edita: equipo N-550
+ n550proxecto.wordpress.com

What is native 550?
The Native 550 is the road that goes from To Corunna up to Tui. Actually, it is a leitmotiv to analyze this city that spreads out on great part of our geography, this city that theoretical some of they of them coincide in qualifying of diffuse, others of fragmented and even some of globally. In case of Galicia, this phenomenon centers in the Atlantic band, about big infrastructures, as the highway AP-9, the railway axis North – South, or also, more domestic that one as Native 550, which one endures as plot thread of this work.

Our intention consists of portraying how there is constructed the suburban Galician world, which are his singularities, which are his similarities in the frame of a global scene, etc. A speech woven with multiple questions, some with answers, others without resolving… Everything with the idea of being discovering a city little explored till now.

How do we analyze the native 550?
Our project consists of a permanent and participative trip for the Native 550 and his surroundings. We try to make an analysis bottom up, that is to say, concentrate on the different formal entities that compose our territory, up to having a global vision of the question. The formal units that we detect up to the moment are the following ones: housings isolated (stuck to the road), urbanizations, rural, polygonal cores and average cities.

Each of these categories will be a motive of a detailed study, giving place, of every time, to a publication. At this moment, we have the premiere with an introductory book, named km 0 and the first volume of the collection km 36, the isolated housings. Both copies can be acquired going to proxecto.n550@gmail.com.

Who does native analyze 550?
The publication consists of reflections of the equipment N-550, formed by the designer Noemí Díaz Patiño and the architects Xulio Turnes Vieito and Ramon Viéitez Rodríguez, but also with a collaborators’ wide range. The people who accompanies us in this trip belong to two very certain profiles. On one hand, we possess the collaboration of academicians, of confirmed prestige, and, on the other hand, young artists who give us his particular point of view on the matter.

Edit: N-550 Team
+ n550proxecto.wordpress.com

Arquitectura habitadaArquitectura habitadaInhabited architecture

0

El Museo Guggenheim Bilbao acogerá desde el próximo día 20 y hasta el 19 de mayo de 2013 Arquitectura habitada, una nueva muestra de obras pertenecientes a la colección propia de la pinacoteca, que reflexiona en torno al concepto de arquitectura y su capacidad para sugerir «un pasado o un presente creado por nosotros y nuestras relaciones con los demás».

Según ha explicado el Museo,

«Arquitectura entendida en los mismos términos que planteó en 1881 William Morris, impulsor del movimiento Arts and Crafts: todo el ambiente físico que rodea la vida humana, no podemos escaparnos de la arquitectura mientras formemos parte de la civilización, porque la arquitectura representa el conjunto de modificaciones y alteraciones introducidas en la superficie terrestre, para satisfacer las necesidades humanas, exceptuando sólo el puro desierto».

Por tanto, ha indicado que «es una arquitectura que abarca no sólo los edificios o construcciones habitables, sino las ciudades, sus calles, mobiliario y, en definitiva, todo aquello creado por la mano del hombre».

La exposición incluye seis obras pertenecientes a la colección propia del Museo de cinco artistas internacionales que reflexionan en torno a la ocupación del espacio como lugar de narrativas ya existentes o que están a punto de ser creadas por el espectador.

Con ocasión de esta muestra, se presentan por primera vez en el Museo Guggenheim Bilbao las obras ¿Cómo te vas a comportar? Un gato de cocina habla (How are you going to behave? A kitchen cat speaks, 2009) del artista británico Liam Gillick; Sin título (2008), de Doris Salcedo; Hogar (Home, 1999) de Mona Hatourm; y Formas de vida 304 (Life Forms 304, 2003), de Pello Irazu. Completan la exposición los trabajos de Cristina Iglesias, Sin título (Habitación de alabastro), de 1993 y Sin título (Celosía II), de 1997.

En la sala 303 se expone la obra ¿Cómo te vas a comportar? Un gato de cocina habla (How are you going to behave? A kitchen cat speaks, 2009) producida originariamente para el pabellón alemán de la Bienal de Venecia de 2009 por el artista británico Liam Gillick (Aylesbury, 1964) y donada al Museo Guggenheim Bilbao.

Esta instalación consta de una cocina modular realizada en madera de pino, basada en la cocina Frankfurt, diseñada en los años veinte por la arquitecta y activista antinazi Margarete Schütte-Lihotzky para un complejo de viviendas sociales.

[…]

+ artículo publicado en lavanguardia

Arquitectura habitada
Desde el 20 septiembre y hasta el 19 de mayo de 2013
Guggenheim Bilbao

[mappress mapid=»89″]

O Museo Guggenheim Bilbao acollerá desde o próximo día 20 e ata o 19 de maio de 2013 Arquitectura habitada, unha nova mostra de obras pertencentes á colección propia da pinacoteca, que reflexiona en torno ao concepto de arquitectura e a súa capacidade para suxerir «un pasado ou un presente creado por nós e as nosas relacións cos demais».

Segundo explicou o Museo,

«Arquitectura entendida nos mesmos términos que suscitou en 1881 William Morris, impulsor do movemento Arts and Crafts: todo o ambiente físico que rodea a vida humana, non podemos escaparnos da arquitectura mentres formemos parte da civilización, porque a arquitectura representa o conxunto de modificacións e alteracións introducidas na superficie terrestre, para satisfacer as necesidades humanas, exceptuando só o puro deserto».

Xa que logo, indicou que «é unha arquitectura que abarca non só os edificios ou construcións habitables, senón as cidades, as súas rúas, mobiliario e, en definitiva, todo aquilo creado pola man do home».

A exposición inclúe seis obras pertencentes á colección propia do Museo de cinco artistas internacionais que reflexionan en torno á ocupación do espazo como lugar de narrativas xa existentes ou que están a piques de ser creadas polo espectador.

Con ocasión desta mostra, preséntanse por primeira vez no Museo Guggenheim Bilbao as obras Como che vas a comportar? Un gato de cociña fala (How are you going to behave? A kitchen cat speaks, 2009) do artista británico Liam Gillick; Sen título (2008), de Doris Salcedo; Fogar (Home, 1999) de Mona Hatourm; e Formas de vida 304 (Life Forms 304, 2003), de Pello Irazu. Completan a exposición os traballos de Cristina Igrexas, Sen título (Habitación de alabastro), de 1993 e Sen título (Celosía II), de 1997.

Na sala 303 exponse a obra Como che vas a comportar? Un gato de cociña fala (How are you going to behave? A kitchen cat speaks, 2009) producida originariamente para o pabellón alemán da Bienal de Venecia de 2009 polo artista británico Liam Gillick (Aylesbury, 1964) e doada ao Museo Guggenheim Bilbao.

Esta instalación consta dunha cociña modular realizada en madeira de piñeiro, baseada na cociña Frankfurt, deseñada nos anos vinte pola arquitecta e activista antinazi Margarete Schütte-Lihotzky para un complexo de vivendas sociais.

[…]

+ artigo publicado en lavanguardia

Arquitectura habitada

Dende o 20 setembro e ata o 19 de maio de 2013

Guggenheim Bilbao

[mappress mapid=»89″]

The Museum Guggenheim Bilbao will receive from the next 20th until May 19, 2013 Inhabited Architecture, a new sample of works belonging to the own collection of the art gallery, which he thinks over concerning the concept of architecture and his aptitude to suggest » a past or a present created by us and our relations with the others «.

As the Museum has explained,

«Architecture understood with the same terms that it raised in 1881 William Morris, impeller of the movement Arts and Crafts: the whole physical environment that surrounds the human life, we cannot escape of the architecture while we form a part of the civilization, because the architecture represents the set of modifications and alterations got in the terrestrial surface, to satisfy the human needs, exempting only the desert cigar «.

Therefore, it has indicated that » it is an architecture that includes not only the buildings or inhabitable constructions, but the cities, his streets, furniture and, definitively, all that created by the hand of the man «.

The exhibition includes six works belonging to the own collection of the Museum of five international artists who think concerning the occupation of the space as place of already existing narratives or who are on the verge of being created by the spectator.

On the occasion of this sample, Guggenheim Bilbao appears for the first time in the Museum the works how do you go away to enduring? Does kitchen cat speak (How ploughs you going to behave? To kitchen cat speaks, 2009) of the British artist Liam Gillick; Without title (2008), of Doris Salcedo; Home (Home, 1999) of Mona Hatourm; and Forms of life 304 (Life Forms 304, 2003), of Pello Irazu. They complete the exhibition Cristina Iglesias’s works, Without title (Room of alabaster), of 1993 and Without title (Lattice the IInd), of 1997.

In the room 303 the work is exposed how do you go away to enduring? Does kitchen cat speak (How ploughs you going to behave? To kitchen cat speaks, 2009) produced originally for the German pavilion of the Biennial show of Venice of 2009 for the British artist Liam Gillick (Aylesbury, 1964) and lay sister to the Museum Guggenheim Bilbao.

This installation consists of a modular kitchen realized in wood of pine, based on the kitchen Frankfurt, designed in the twenties by the arquitecta and activist antiNazi Margarete Schütte-Lihotzky for a complex of social housings.

[…]

+ article is published in lavanguardia

Inhabited architecture

From September 20 until May 19, 2013

Guggenheim Bilbao

[mappress mapid=»89″]

Yona Friedman. Genesis of a Vision

0

[:es]

Desde el 20 de septiembre y hasta el 24 de octubre, el Espacio Archizoom de la Escuela Politécnica Federal de Lausanne (EPFL) acoge ‘Yona Friedman. Genesis of a Vision’, una exposición sobre el proceso creativo del arquitecto y artista, nacido en Budapest en 1923 y afincado en París desde la década de 1950. 

La exposición está basada en un proyecto de Friedman para Archizoom titulado La dilución de la arquitectura, y cubre sus grandes temas —la arquitectura móvil, la ville spatiale, la agricultura urbana, las network cities, la autoplanification—, y también cuestiones como el papel del arquitecto en la sociedad. Una instalación de vídeo ofrece, en el centro del espacio expositivo, una entrevista grabada en su apartamento parisino donde el octogenario arquitecto explica la génesis de su visión.

En la muestra, comisariada por Nader Seraj, participan entre otros Juan Miguel Hernández León, José Miguel de Prada Poole y Luis Antonio Gutiérrez Cabrero.

Yona Friedman
Yona Friedman

Yona Friedman. Genesis of a Vision
Desde el 20 de septiembre y hasta el 24 de octubre 2012
Espacio Archizoom de la Escuela Politécnica Federal de Lausanne

+ info

[:gl]

Desde o 20 de setembro e ata o 24 de outubro, o Espazo Archizoom da Escola Politécnica Federal de Lausanne (EPFL) acolle ‘Yona Friedman. Genesis of a Vision’, unha exposición sobre o proceso creativo do arquitecto e artista, nacido en Budapest en 1923 e afincado en Parides desde a década de 1950. A exposición está baseada nun proxecto de Friedman para Archizoom titulado A dilución da arquitectura, e cobre os seus grandes temas —a arquitectura móbil, a ville spatiale, a agricultura urbana, as network cities, a autoplanification—, e tamén cuestións como o papel do arquitecto na sociedade. Unha instalación de vídeo ofrece, no centro do espazo expositivo, unha entrevista gravada no seu apartamento parisino onde o octogenario arquitecto explica a xénese da súa visión. Na mostra, comisariada por Nader Seraj, participan entre outros Juan Miguel Hernández León, José Miguel de Prada Poole e Luís Antonio Gutiérrez Cabrero.

Yona Friedman. Genesis of a Vision

Dende o 20 de setembro e ata o 24 de outubro 2012

Espacio Archizoom da Escola Politécnica Federal de Lausanne

[mappress mapid=»90″]

+ info

[:en]

From September 20 until October 24, the Space Archizoom of Lausanne’s Technical Federal School (EPFL) receives ‘ Yona Friedman. Genesis of to Vision ‘, an exhibition on the creative process of the architect and artist, born in Budapest in 1923 and bought property in Paris from the decade of 1950. The exhibition is based on Friedman’s project for qualified Archizoom The dilution of the architecture, and covers his big topics – the mobile architecture, the ville spatiale, the urban agriculture, the network cities, the autoplanification-, and also question as the paper of the architect in the company. An installation of video offers, in the center of the explanatory space, an interview recorded in his Parisian apartment where the octogenarian architect explains the genesis of his vision. In the sample, comisariada for Nader Seraj, Juan Michael Hernández León, Jose Michael de Prada Poole and Luis Antonio Gutiérrez Cabrero take part between others.

Yona Friedman. Genesis of a Vision

From September 20 until October 24, 2012

Espacio Archizoom de la Escuela Politécnica Federal de Lausanne

[mappress mapid=»90″]

+ info

[:]

Sala de Exposiciones en Bertamiráns | Salgado+LiñaresSala de Exposiciones en Bertamiráns | Salgado+LiñaresExhibitions Room in Bertamiráns | Salgado+Liñares

La ampliación de la Casa de Cultura de Bertamiráns contempla, como uso principal, una sala de exposiciones, además de otros usos secundarios o complementarios: zona de administración, talleres de actividades, almacenes.

El terreno desciende en pendiente uniforme. Esto propicia una sección doble o “doble espacio”, que permite el desplazamiento vertical del punto de vista del observador.

El uso principal es preciso, pero el espacio, a modo de un corral de comedias, propicia o insinúa, tal vez genera, otros múltiples usos o actividades. Es, en resumen, un espacio dinámico: un espacio generador de actividad.

Obra: Sala de Exposiciones [Casa de Cultura de Bertamiráns]
Emplazamiento: Plaza Horta de Abaixo 2, Local , Bertamiráns. Ames. La Coruña. Galicia. España
Autores: Alfonso Salgado Suárez+Francisco X. Liñares Túñez
Año: 2011
Arquitecto colaborador: Santiago Rey
Dirección de la obra: Alfonso Salgado+Francisco Liñares+Santiago Rey
Estructuras: Manuel Liñares
Instalaciones: Manuel Liñares+Miguel Raposo
Dibujo: Santiago Rey+Sergio Sánchez
Promotor: Concello de Ames
Empresa constructora: Generoso Anjeriz, S.L
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ salgadoeliñares.com

The extension of Bertamiráns’s Culture House contemplates, as principal use, a room of exhibitions, besides other secondary or complementary uses: zone of administration, workshops of activities, stores.

The area descends in uniform earring. This propitiates a double or section » double space «, which allows the vertical displacement of the point of view of the observer.

The principal use is precise, but the space, like a corral of comedies, propitiates or insinuates, maybe it generates, other multiple uses or activities. It is, in short, a dynamic space: a generating space of activity.

Work: Exhibitions Room

Location:Horta de Abaixo Square, 2, Local ,Bertamiráns. Ames. A Coruña. Galicia. Spain

Authors: Alfonso Salgado Suárez+Francisco X. Liñares Túñez

Year: 2011

Architect collaborator: Santiago Rey

Direction of the work: Alfonso Salgado+Francisco Liñares+Santiago Rey

Structure: Manuel Liñares

Facilities: Manuel Liñares+Miguel Raposo

Draw: Santiago Rey+Sergio Sánchez

Promoter: Ames Council

Construction company: Generoso Anjeriz, S.L

Photographies: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ salgadoeliñares.com

A ampliación da Casa de Cultura de Bertamiráns contempla, como uso principal, unha sala de exposicións, ademais doutros usos secundarios ou complementarios: zona de administración, talleres de actividades, almacéns.

O terreo descende en pendente uniforme. Isto propicia unha sección dobre ou “dobre espazo”, que permite o desprazamento vertical do punto de vista do observador.

O uso principal é preciso, pero o espazo, a modo dun curral de comedias, propicia ou insinúa, talvez xera, outros múltiples usos ou actividades. É, en resumo, un espazo dinámico: un espazo xerador de actividade.

Obra: Sala de Exposicións

Emplazamento: Praza Horta de Abaixo 2, Local, Bertamiráns. Ames. A Coruña. Galicia. España

Autores: Alfonso Salgado Suárez+Francisco X. Liñares Túñez

Ano: 2011

Arquitecto colaborador: Santiago Rey

Dirección de la obra: Alfonso Salgado+Francisco Liñares+Santiago Rey

Estructuras: Manuel Liñares

Instalacións: Manuel Liñares+Miguel Raposo

Debuxo: Santiago Rey+Sergio Sánchez

Promotor: Concello de Ames

Empresa constructora: Generoso Anjeriz, S.L

Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ salgadoeliñares.com

3 preguntas sobre arquitectura en la calle3 preguntas sobre arquitectura na rúa3 questions on architecture in the street

0

¿Qué opina sobre la arquitectura que se está construyendo actualmente en las ciudades? De las tres preguntas que hemos hecho a distintos paseantes que cruzaron la plaza Colón de Madrid la semana pasada voy a intentar profundizar en ésta. Se habla mucho (siempre entre arquitectos por supuesto) de la necesidad de establecer un diálogo abierto entre la arquitectura y la sociedad. Se han escrito numerosos artículos, tesis, libros e incluso se han dado ponencias sobre el tema, desde mi punto de vista, demasiado intelectualizados.

Tengo que decir que la pregunta tenía una intención. Corroborar lo que ya sabía. Que las ciudades que estamos construyendo, salvo excepciones, son ajenas a los gustos del habitante. En líneas generales, de las respuestas que han dado los ciudadanos podemos sacar una conclusión. No están satisfechos con la arquitectura actual. Insípida, precaria, fea, pobre  son algunos de los adjetivos que se han utilizado para definir (estéticamente) los nuevos barrios de las ciudades y yo les doy la razón.

¿Quién tiene la culpa?, ¿Los políticos?, ¿los promotores? La respuesta tajante es NINGUNO DE ELLOS.

http://vimeo.com/49682712

¿Que opina sobre a arquitectura que se está a construir actualmente nas cidades? Das tres preguntas que fixemos a distintos paseantes que cruzaron a praza Colón de Madrid a semana pasada vou intentar profundar nesta. Fálase moito (sempre entre arquitectos por suposto) da necesidade de establecer un diálogo aberto entre a arquitectura e a sociedade. Escribíronse numerosos artigos, teses, libros e ata se deron relatorios sobre o tema, desde o meu punto de vista, demasiado intelectualizados.

Teño que dicir que a pregunta tiña unha intención. Corroborar o que xa sabía. Que as cidades que estamos construíndo, salvo excepcións, son alleas aos gustos do habitante. En liñas xerais, das respostas que deron os cidadáns podemos sacar unha conclusión. Non están satisfeitos coa arquitectura actual. Insípida, precaria, fea, pobre son algúns dos adjetivos que se utilizaron para definir (estéticamente) os novos barrios das cidades e eu doulles a razón.

¿Quen ten a culpa?, ¿os políticos?, ¿os promotores? A resposta taxante é NINGÚN DELES.

What does think about the architecture that is constructed nowadays in the cities? Of three questions that we have done to different walkers who crossed the square Colon of Madrid last week I am going to try to penetrate into this one. One speaks very much (always between architects certainly) of the need to establish a dialog opened between the architecture and the company. They have written to themselves numerous articles, thesis, books and even they have given themselves presentations on the topic, from my point of view, too many intelectualizados.

I have to say that the question had an intention. To corroborate what already it knew. That the cities that we are constructing, except exceptions, are foreign to the tastes of the inhabitant. In general lines, of the answers that the citizens have given we can extract a conclusion. They are not satisfied by the current architecture. Insipid, precarious, ugly, poor they are some of the adjectives that have been in use for defining (aesthetically) the new neighborhoods of the cities and I give them the reason.

The one who has the fault?, the politicians?, the promoters? The incisive response is NONE OF THEM.

Pequeño manual del proyecto sostenible. Françoise-Hélène JourdaPequeño manual del proyecto sostenible. Françoise-Hélène JourdaPequeño manual del proyecto sostenible. Françoise-Hélène Jourda

0

Este libro es una guía práctica y sintética para pensar y redactar los proyectos de arquitectura y urbanismo desde la perspectiva de la sostenibilidad medioambiental. Por medio de 69 preguntas y respuestas relativas al emplazamiento, la definición del programa y las distintas fases del proyecto, Pequeño manual del proyecto sostenible pone sobre la mesa las cuestiones esenciales para que un edificio responda de modo eficiente a las premisas básicas de la sostenibilidad.

Una orientación clara y directa  para que estudiantes y profesionales planteen soluciones sostenibles a lo largo del proyecto, desde los primeros bocetos hasta la elección de los materiales.

Françoise-Hélène Jourda (Lyon, 1955), arquitecta interesada y comprometida con el desarrollo sostenible en la construcción, ha realizado numerosos edificios proyectados desde la perspectiva de la sostenibilidad. Desde el año 1999 es profesora en la Technische Universität Wien, donde dirige el Departamento de Arquitectura y Desarrollo Sostenible.

+ ggili.com

Este libro é unha guía práctica e sintética para pensar e redactar os proxectos de arquitectura e urbanismo desde a perspectiva da sostenibilidad medioambiental. Por medio de 69 preguntas e respostas relativas ao emprazamento, a definición do programa e as distintas fases do proxecto, Pequeno manual do proxecto sostenible pon sobre a mesa as cuestións esenciais para que un edificio responda de modo eficiente ás premisas básicas da sostenibilidade.

Unha orientación clara e directa para que estudantes e profesionais susciten solucións sostenibles ao longo do proxecto, desde os primeiros bocetos ata a elección dos materiais.

Françoise-Hélène Jourda (Lyon, 1955), arquitecta interesada e comprometida co desenvolvemento sostenible na construción, realizou numerosos edificios proxectados desde a perspectiva da sostenibilidad. Desde o ano 1999 é profesora na Technische Universität Wien, onde dirixe o Departamento de Arquitectura e Desenvolvemento Sostenible.

+ ggili.com

This book is a practical and synthetic guide to think and to write the projects of architecture and urbanism from the perspective of the environmental sustainability. By means of 69 questions and answers relative to the emplacement, the definition of the program and the different phases of the project, Small manual of the sustainable project puts on the table the essential questions in order that a building answers in an efficient way to the basic premises of the sustainability.

A clear and direct orientation in order that students and professionals raise sustainable solutions along the project, from the first sketches up to the choice of the materials.

Françoise-Hélène Jourda (Lyon, 1955), architect interested and compromised with the sustainable development in the construction, it has realized numerous buildings projected from the perspective of the sustainability. From the year 1999 she is a teacher in the Technische Universität Wien, where it directs the Department of Architecture and Sustainable Development.

+ ggili.com

Taller. Relaciones espontáneas entre la arquitectura y la torneríaTaller. Relacións espontáneas entre a arquitectura e a torneríaWorkshop. Spontaneous relations between the architecture and the tornería

1

Durante los días 21, 22 y 23 de Septiembre, en el pabellón de deportes de Xermade (Lugo), la Fundación Centro Galego da Artesanía e do Diseño organiza un workshop con el fin de reflexionar sobre el posible cambio de escala de los objetos propios de la tornería hacia el mundo de la arquitectura y sus piezas. El taller, coordinado por los arquitectos Marcial Rodríguez y Luis Gil Pita, se organiza de la siguiente manera:

Viernes (16:00 a 20:00 horas)
Encuentro, propuesta inicial de grupos e acercamiento a la mirada del cambio de escala y forma-función desde la perspectiva de las necesidades de la arquitectura.

Sábado (10:00 a 13:30 e 16:00 a 19:30 horas)
Realización y discusión práctica con los torneros para la ejecución de las piezas pensadas y propuestas en el primer día.

Domingo (10:30 a 13:00 horas)
Redacción y presentación de las conclusiones sobre la experiencia. Diseño común de un espacio que complemente todas las experiencias del taller.

Inscripción
Se adjunta un programa del taller:

+ info

[mappress mapid=»87″]

Durante os días 21, 22 e 23 de Setembro, no pabellón de deportes de Xermade (Lugo), a Fundación Centro Galego da Artesanía e do Deseño organiza un workshop co fin de reflexionar sobre o posible cambio de escala dos obxectos propios da tornería cara o mundo da arquitectura e as súas pezas. O taller, coordinado polos arquitectos Marcial Rodríguez e Luis Gil Pita, organízase do seguinte xeito.

Venres (16:00 a 20:00 horas)

Encontro, proposta inicial de grupos e achegamento á mirada do cambio de escala e forma-función dende a perspectiva das necesidades da arquitectura.

Sábado (10:00 a 13:30 e 16:00 a 19:30 horas)

Realización e discusión práctica cos torneiros para a execución das pezas pensadas e propostas no primeiro día.

Domingo (10:30 a 13:00 horas)

Redacción e presentación das conclusións sobre a experiencia. Deseño común dun espacio que complemente todas as experiencias do taller.

Inscripción

Achégase o programa completo do taller:

+ info

[mappress mapid=»87″]

During the 21st, September 22 and 23, in the pavilion of Xermade’s sports (Lugo), the Foundation Center Galego gives Crafts and do Design organizes a workshop in order to think about the possible change on a large scale of the own objects of the tornería towards the world of the architecture and his pieces. The workshop coordinated by the architects Marcial Rodríguez and Luis Gil Pita, is organized of the following way:

Friday (16:00 to 20:00 hours)

Meeting, initial proposal of groups and approach to the look of the change of scale and form-function from the perspective of the needs of the architecture.

Saturday (10:00 to 13:30 and 16:00 to 19:30 hours)

Realisation and practical discussion with the torneros for the execution of the pieces thought and proposals in the first day.

Sunday (10:30 to 13:00 hours)

Editorial and presentation of the conclusions on the experience. Common design of a space that complement all the experiences of the workshop.

Registration

attaches  a program of the workshop:

+ info

[mappress mapid=»87″]