Inicio Blog Página 142

UrbanizedUrbanizedUrbanized

755

Tras haber presentado Helvetica (2007) y Objectified (2009), Gary Hustwit lanza su tercer documental enfocado a temas de diseño urbano y arquitectura. Urbanized (2011) nos enfrenta con las ciudades. A través de entrevistas con arquitectos, urbanistas, diseñadores y habitantes de distintas urbes alrededor del mundo, el documental ilustra cómo ha sido el proceso de diseño de las ciudades y cómo su construcción y desarrollo se han visto afectados por convenciones sociales, crisis económicas, guerras, conflictos políticos, religiosos y desastres naturales.

El documental evidencia la complejidad e importancia de la planeación urbanística. Después de hacernos conscientes sobre aquello que influye en el diseño y proyección de las ciudades, Hustwit refiere las innegables consecuencias de la  migración urbana que ha tenido lugar en este último siglo. Actualmente, el 50% de la población mundial vive en ciudades, lo que ha causando un crecimiento sumamente acelerado de la población en las metrópolis. Esto relega a millones de personas en condiciones de espacio sumamente reducidas y sin acceso a los servicios más básicos. Ejemplos de estas condiciones de vida y hacinamiento sobran, pero Hustwit se preocupa por mostrar los casos en los que el buen uso del diseño ha integrado a toda una comunidad en la toma de decisiones para mejorar la calidad de vida de sus habitantes.

[…]

Gala Lutteroth

+ artículo publicado en arquine

Tras presentar Helvetica (2007) e Objectified (2009), Gary Hustwit lanza o seu terceiro documental enfocado a temas de deseño urbano e arquitectura. Urbanized (2011) enfróntanos coas cidades. A través de entrevistas con arquitectos, urbanistas, diseñadores e habitantes de distintas urbes ao redor do mundo, o documental ilustra como foi o proceso de deseño das cidades e como a súa construción e desenvolvemento víronse afectados por convenciones sociais, crises económicas, guerras, conflitos políticos, relixiosos e desastres naturais.

O documental evidencia a complejidad e importancia da planeación urbanística. Logo de facernos conscientes sobre aquilo que inflúe no deseño e proxección das cidades, Hustwit refire as innegables consecuencias da migración urbana que ha ter lugar neste último século. Actualmente, o 50% da poboación mundial vive en cidades, o que ha causando un crecemento sumamente acelerado da poboación nas metrópolis. Isto relega a millóns de persoas en condicións de espazo sumamente reducidas e sen acceso aos servizos máis básicos. Exemplos destas condicións de vida e hacinamiento sobran, pero Hustwit preocúpase por mostrar os casos nos que o bo uso do deseño integrou a toda unha comunidade en tómaa de decisións para mellorar a calidade de vida dos seus habitantes.

[…]

Gala Lutteroth

+ artigo publicado en arquine

After having presented Helvetica (2007) and Objectified (2009), Gary Hustwit launches his third documentary focused to subjects of urban design and architecture. Urbanized (2011) confronts us with the cities. Through interviews with architects, urbanistas, designers and inhabitants of distinct urbes around the world, the documentary illustrates how has been the process of design of the cities and how his construction and development have seen  affected by social conventions, economic crises, wars, political conflicts, religious and natural disasters.

The documentary evidence the complexity and importance of the planeación urbanística. After doing us conscious on that that influences in the design and projection of the cities, Hustwit refers the innegables consequences of the urban migration that has taken place in this last century. At present, 50% of the world-wide population lives in cities, what has causing an extremely accelerated growth of the population in the metropoles. This relega to million people in conditions of space extremely reduced and without access to the most basic services. Examples of these conditions of life and hacinamiento sobran, but Hustwit concerns  for showing the cases in which the good use of the design has integrated to all a community in the taking of decisions to improve the quality of life of his inhabitants.

[…]

Gala Lutteroth

+ article is published in arquine

I Jornadas Internacionales sobre la Frontera Hispano Portuguesa y sus FortificacionesI Xornadas Internacionais sobre a fronteira Hispano-Portuguesa e as suas FortificaciónsI International Days on the Portuguese Hispanic Border and his Fortificaciones

Provocar la concepción y percepción integral del conjunto de fortificaciones de la frontera como sistema unitario entre España y Portugal. Entre los intervinientes se encuentran algunos que han desarrollado trayectorias ligadas al conjunto de la frontera y otros con especializaciones territoriales o puntuales en la misma. En este segundo caso se pretende mostrar esas experiencias como elementos de interés o extrapolables al conjunto del territorio.

Estas Jornadas están dirigidas a todos los agentes que participan en los procesos de planificación, gestión, conservación, recuperación, estudio o análisis del patrimonio constituido por la arquitectura militar de la frontera hispano portuguesa, especialmente sus fortificaciones, incluyendo Profesionales, Profesores así como Estudiantes de diferentes ramas del conocimiento con interés en estos aspectos:

• Políticos y Técnicos municipales de enclaves de la frontera hispano portuguesa con responsabilidad  en la gestión, conservación, planificación de usos o recuperación de las fortificaciones.
• Geógrafos con interés en estudios territoriales, planificación del territorio, análisis de usos del territorio o conformación de estructuras sociales, especialmente en la Raya hispano portuguesa.
• Historiadores con interés en el análisis de procesos de definición y construcción de la frontera entre España y Portugal, en todas sus vertientes.
• Expertos en Patrimonio con interés en el conocimiento de los elementos que integran la arquitectura militar de la frontera entre España y Portugal, la gestión del mismo y las intervenciones para su conservación.
• Arquitectos y otros profesionales de la arquitectura y urbanismo con interés en el conocimiento de modelos de gestión y planificación urbanística del patrimonio fortificado de la frontera hispano portuguesa así como en tendencias y buenas prácticas de intervenciones.
• Especialistas en Turismo y en la creación o gestión de productos culturales ligados al patrimonio histórico con interés en el desarrollo de iniciativas en las fortificaciones de la frontera hispano portuguesa.
• Otros profesionales, asociaciones y particulares interesados en el patrimonio fortificado de la frontera entre España y Portugal y en la visión integral de las acciones de su conservación, promoción y gestión.

+ info

Provocar a concepción e percepción integral do conxunto de fortificaciones da fronteira como sistema unitario entre España e Portugal. Entre os intervinientes atópanse algúns que desenvolveron traxectorias ligadas ao conxunto da fronteira e outros con especializaciones territoriales ou puntuales na mesma. Neste segundo caso preténdese mostrar esas experiencias como elementos de interese ou extrapolables ao conxunto do territorio.

Estas Xornadas están dirixidas a todos os axentes que participan nos procesos de planificación, xestión, conservación, recuperación, estudo ou análise do patrimonio constituído pola arquitectura militar da fronteira hispano portuguesa, especialmente as súas fortificaciones, incluíndo Profesionais, Profesores así como Estudantes de diferentes ramas do coñecemento con interese nestes aspectos:

• Políticos e Técnicos municipais de enclaves da fronteira hispano portuguesa con responsabilidade na xestión, conservación, planificación de usos ou recuperación das fortificaciones.

• Geógrafos con interese en estudos territoriales, planificación do territorio, análise de usos do territorio ou conformación de estruturas sociais, especialmente na Raia hispano portuguesa.

• Historiadores con interese na análise de procesos de definición e construción da fronteira entre España e Portugal, en todas as súas vertentes.

• Expertos en Patrimonio con interese no coñecemento dos elementos que integran a arquitectura militar da fronteira entre España e Portugal, a xestión do mesmo e as intervencións para a súa conservación.

• Arquitectos e outros profesionais da arquitectura e urbanismo con interese no coñecemento de modelos de xestión e planificación urbanística do patrimonio fortificado da fronteira hispano portuguesa así como en tendencias e boas prácticas de intervencións.

• Especialistas en Turismo e na creación ou xestión de produtos culturais ligados ao patrimonio histórico con interese no desenvolvemento de iniciativas nas fortificaciones da fronteira hispano portuguesa.

• Outros profesionais, asociacións e particulares interesados no patrimonio fortificado da fronteira entre España e Portugal e na visión integral das accións da súa conservación, promoción e xestión.

+ info

Cause the conception and integral perception of the group of fortificaciones of the border like unitary system between Spain and Portugal. Between the intervinientes find  some that have developed paths tied to the group of the border and others with territorial or punctual specialisations in the same. In this second case pretends  show these experiences like elements of interest or extrapolables to the group of the territory.

These Days are headed to all the agents that participate in the processes of planning, management, conservation, recovery, study or analysis of the heritage constituted by the military architecture of the Portuguese Hispanic border, especially his fortificaciones, including Professional, Professors as well as Students of different branches of the knowledge with interest in these appearances:

• Politicians and municipal Technicians of enclaves of the Portuguese Hispanic border with responsibility in the management, conservation, planning of uses or recovery of the fortificaciones.

• Geógrafos With interest in territorial studies, planning of the territory, analysis of uses of the territory or forming of social structures, especially in the Portuguese Hispanic Line.

• Historians with interest in the analysis of processes of definition and construction of the border between Spain and Portugal, in all his slopes.

• Experts in Heritage with interest in the knowledge of the elements that integrate the military architecture of the border between Spain and Portugal, the management of the same and the interventions for his conservation.

• Architects and other professionals of the architecture and urbanismo with interest in the knowledge of models of management and planning urbanística of the heritage fortificado of the Portuguese Hispanic border as well as in tendencies and best practices of interventions.

• Specialists in Tourism and in the creation or management of cultural products tied to the historical heritage with interest in the development of initiatives in the fortificaciones of the Portuguese Hispanic border.

• Other professionals, associations and particular interested in the heritage fortificado of the border between Spain and Portugal and in the integral vision of the actions of his conservation, promotion and management.

+ info

The Architecture of Writing: Wright, Women & NarrativeThe Architecture of Writing: Wright, Women & NarrativeThe Architecture of Writing: Wright, Women & Narrative

0

Un documental producido por la Fundación de arquitectura Beverly Willis sobre las 100 mujeres que han trabajado en el estudio de Frank Lloyd Wright.



http://vimeo.com/5495676

Un documental producido pola Fundación de arquitectura Beverly Willis sobre as 100 mulleres que traballaron no estudio de Frank Lloyd Wright.

http://vimeo.com/6584022

http://vimeo.com/5494646

http://vimeo.com/5495676

Honoring Taliesin Fellow Lois Gottlieb, this special evening program featured the premier of “A Girl is A Fellow Here”: 100 Women Architects in the Studio of Frank Lloyd Wright, a new 15-minute documentary film produced by the Beverly Willis Architecture Foundation. Moderator Suzannah Lessard with panelists Gwendolyn Wright and Carol Gilligan explored the how and why writers choose or avoid a particular aspect of their narrative. How, they asked, could such an important legacy of Frank Lloyd Wright – the 100 women who worked in his studio – remain overlooked or ignored.

http://vimeo.com/6584022

http://vimeo.com/5494646

http://vimeo.com/5495676

Hay que leer a Borges | Jorge Rodríguez

Luis Buñuel. Hay momentos para recitar poesía y hay momentos para boxear5.
Hay que leer a Borges1

Escribía Roberto Bolaño en su novela 2666 sobre la cobardía del lector al enfrentarse a los grandes clásicos. Decía:

“quieren ver a los grandes maestros en sesiones de esgrima de entrenamiento, pero no quieren saber nada de los combates de verdad, en donde los grandes maestros luchan contra aquello, ese aquello que nos atemoriza a todos, ese aquello que acoquina y encacha, y hay sangre y heridas mortales y fetidez”. 2

Quizás guiados por la prisa patológica que invade la contemporaneidad, cada vez más breve, el panorama artístico en general, y por ende el arquitectónico, se han visto contagiados de esa cobardía que aventuraba el chileno. Porque la manera en que un adulto se enfrenta a Moby Dick, no difiere de la forma en que diseccionamos cada rincón de Leça de Palmeira o redibujamos cada despiece de Castellvecchio. Ambas dos necesitan de un componente fundamental, tiempo. Y por lo tanto, abstraerse de la velocidad contagiosa que marca el tempo de las tendencias. Hacer un ejercicio de reflexión y aprehensión que nos permita apreciar el valor de esas heridas y cicatrices que definen el rostro de quien forma parte de la historia. De quien tomó parte en los grandes combates.

Y así, como los escritores, los arquitectos hemos de formarnos no sólo a través de la enseñanza frontal, sino a través de la lectura. Lectura que en nuestro caso se produce a través del dibujo, de la fotografía, de la aprehensión, del viaje, de la copia e imitación, de perder el miedo a incorporar aquello que se nos ha dejado en herencia. Ha de potenciarse, desde las escuelas, el conocimiento de la historia como una herramienta activa y no como una disciplina ajena al proceso de gestación de un proyecto, hacer comprender que no solo lo actual es contemporáneo. Perder el miedo subirse a hombros de aquellos gigantes que nos permiten ver más lejos de los que hablaba Bernardo de Chartres.

Como bien dijo Jorge Meijide en un artículo anterior,3 “los arquitectos, como los escritores, jugamos a componer nuestras respectivas obras con elementos heredados”, y que mejor herencia que el legado de los grandes maestros en sus obras más potentes, el camino recorrido desde las primeras lecturas y bocetos que derivan en los últimos detalles que hacen de cada una de las partes del proyecto, una tesis doctoral. Los elementos heredados de las grandes obras necesitan aún de más trabajo de desgrane y compresión para poder ser útiles a la hora de elaborar un proyecto que los mimbres prestados por obras de menor empaque intelectual. Es por ello que su adhesión a nuestra retahíla de recursos ante las oportunidades que nos ofrece cada uno de los problemas que surgen en cualquier producción artística, aporta una satisfacción digna del esfuerzo acometido.

Porque como decía Bolaño, hay un aquello que nos atemoriza a todos. Hay problemas, preguntas y temores comunes, que a lo largo de la historia han ido encontrando diferentes soluciones, nunca definitivas ni excluyentes, que nos permiten ir formando nuestras propias respuestas en las primeras etapas de formación, para después desarrollar y poner en práctica. Es una labor que hay que acometer con frescura y pausa, con hambre de conocimiento y tiempo para asimilarlo. Porque no es casualidad que los artistas del siglo XX realizasen sus grandes viajes antes de la treintena.

Enfrentándonos al descubrimiento de las grandes obras que la historia nos ha ido dejando en préstamo, será como formemos una amalgama de conocimiento idónea para que al realizar un corte intelectual, encontremos las herramientas suficientes para traducirse en arquitectura, literatura, cine o cual sea el lenguaje que prefiramos. Así es como los autores de Bolaño consiguieron ganar las grandes batallas.

Porque tampoco es casualidad que los grandes viajes recorriesen Italia en busca de la tierra en la que el Gatopardo encontró el agua y la soledad4 necesaria para que todo cambiase, y a su vez, siguiese como siempre.

jorge rodríguez seoane
palermo. octubre de 2012

Notas:

1 Entiéndase, además de como recomendación, como guiño al genial “Consejos sobre el  arte de escribir cuentos” geniales mandamientos escritos por Roberto Bolaño para su columna Entre paréntesis del Diari de Girona. Todas ellas recogidas en el libro homónimo.
Bolaño, R: Entre Paréntesis. Barcelona, Ed. Anagrama. 2004
2 Bolaño, R: 2666.Barcelona, Ed. Anagrama.2004
3 Fragmento de “El Gatopardo lee a Stevenson” artículo escrito por el arquitecto Jorge Meijide para esta misma página web en Junio de 2012.
4 “Dos cosas son necesarias en cualquier paraje donde nos propongamos pasar la vida: soledad y agua.” Extracto de: Stevenson, R.L: La casa ideal y otros textos. Madrid,  Ed. Hiperión. 1998
5 Bolaño, R: Los detectives salvajes. Barcelona, Ed. Anagrama. 1998

XI Memorial Filgueira Valverde dedicado a Alejandro de la SotaXI Memorial Filgueira Valverde adicado a Alejandro de la SotaXI Memorial Filgueira Valverde devoted to Alejandro of the Sota

0

Los próximos 6, 7 y 8 de noviembre en el sexto edificio del museo de Pontevedra las 20.00 h, organizado por la cátedra Filgueira Valverde, el Museo de Pontevedra, la Universidad de Vigo y la Deputación de Pontevedra, se celebrará en Pontevedra el XI Filgueira Valverde dedicado este año al arquitecto pontevedrés Alejandro de la Sota.

En la siguiente ligazón podéis descargar el folleto de las jornadas previstas, que se desglosan en el siguiente programa:
– El día 6 de noviembre a las 20.00 h conferencia del periodista D. Rafael López Torre, titulada “Alejandro de la Sota, la forja de un artista”
– El día 7 de noviembre a las 20.00h conferencia de los arquitectos D. Alberto Noguerol y Dna. Pilar Díez titulada “Alejadro de la Sota, cerca”
-El día 8 de noviembre a las 20.00h conferencia de la directora de la Fundación Alejandro de la Sota y arquitecta Dna. Teresa Couceiro, titulada “Alejandro de la Sota, maestro de arquitectos”.

Os vindieros 6, 7 e 8 de novembro no sexto edificio do museo de Pontevedra as 20.00 h, organizado pola cátedra Filgueira Valverde, o Museo de Pontevedra, a Universidade de Vigo e a Deputación de Pontevedra, celebrarase en Pontevedra o XI Filgueira Valverde adicado este ano ao arquitecto pontevedrés Alejandro de la Sota.

Na seguinte  ligazón podedes descargar o folleto das xornadas previstas, que se desglosan no seguinte programa:

– O día 6 de novembro ás 20.00 h conferencia do xornalista D. Rafael López Torre, titulada “Alejandro de la Sota, a forxa dun artista”

– O día 7 de novembro ás 20.00h  conferencia dos arquitectos D.Alberto Noguerol e Dna.Pilar Díez titulada “Alejadro de la Sota, cerca”

-O día 8 de novembro ás 20.00h conferencia da directora da Fundación Alejandro de la Sota e arquitecta Dna.Teresa Couceiro, titulada “Alejandro de la Sota, mestre de arquitectos”.

The next 6, 7 and 8 November in the sixth building of the museum of Pontevedra the 20.00 h, organised by the chair Filgueira Valverde, the Museum of Pontevedra, the University of Vigo and the Deputación of Pontevedra, will celebrate  in Pontevedra the XI Filgueira Valverde devoted this year to the Pontevedran architect  Alejandro de la Sota.

In the following link can download the brochure of the planned days, that  desglosan in the following program:

– The day 6 November to the 20.00 h conference of the journalist D. Rafael López Tower, titled “Alejandro de the Sota, forges it of an artist”

– The day 7 November at 20.00h conference of the architects D. Alberto Noguerol and Dna. Pilar Díez titled “Alejadro de the Sota, near”

-The day 8 November at 20.00h conference of the director of the Foundation Alejandro de the Sota and architect Dna. Teresa Couceiro, titled “Alejandro de the Sota, teacher of architects”.

De profesión, arquitectos | David Hernández Falagán

0

Se trata de una película documental de 38 minutos realizada con motivo de los premios AJAC VII, escrita y dirigida por David Hernández Falagán. En ella se retratan las dificultades e inquietudes profesionales de la generación de arquitectos españoles menores de 40 años. El material utilizado para la realización de la película han sido las diferentes entrevistas y visitas filmadas a los arquitectos que fueron galardonados en la última edición de los premios AJAC para jóvenes arquitectos. Tanto los testimonios ofrecidos como las impresiones de las observaciones realizadas dibujan un panorama heterogéneo y difícil para los nuevos profesionales, aunque iluminado por destellos de optimismo.

http://vimeo.com/34323007

Trátase dunha película documental de 38 minutos realizada con motivo dos premios AJAC VII, escrita e dirixida por David Hernández Falagán. Nela retrátanse as dificultades e inquietudes profesionais da xeración de arquitectos españois menores de 40 anos. O material utilizado para a realización da película foron as diferentes entrevistas e visitas filmadas aos arquitectos que foron galardonados na última edición dos premios AJAC para novos arquitectos. Tanto os testemuños ofrecidos como as impresións das observacións realizadas debuxan un panorama heterogéneo e difícil para os novos profesionais, aínda que iluminado por escintileos de optimismo.

It is a question of a documentary movie of 38 minutes realized on the occasion of the prizes AJAC the VIIth written and directed by David Hernández Falagán. In her there portray the difficulties and professional worries of the generation of architects 40-year-old minor Spanish. The material used for the accomplishment of the movie they have been the different interviews and visits filmed to the architects who were rewarded in the last edition of the prizes AJAC for young architects. So much the testimonies offered as the impressions of the realized observations draw a heterogeneous and difficult panorama for the new professionals, though illuminated by sparkles of optimism.

Seis Olladas de preto

1

Sexta edición de SEIS OLLADAS DE PRETO, SEXTA PANORÁMIDA DA ARQUITECTURA CONSTRUIDA NA PROXIMIDADE, a celebrar los próximos días 07 y 14 de Noviembre en el Salón de Actos de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña, en la que contaremos con los siguientes invitados:

MIERCOLES 07, 10:00-15:oo h

>MARIA PIERRES [Pontevedra]
>I. CONCHEIRO + R. DE MONTARD [Lausane]
>HABITAT SOCIAL [A Coruña]

MIERCOLES 14, 10:00-15:oo h

>SOMA, F.Martínez + M. Carballido [A Coruña]
>OCO_STUDIO, M. Alvarez + Susan M. Romero [A Coruña]
>MEK, C. Murado + J. Elvira + E. Krahe [Madrid]

Seis Olladas de preto [v6]
Seis Olladas de preto [v6]

OLLADAS DE PRETO se quiere establecer como un espacio para el conocimiento del trabajo de los arquitectos próximos, entendiendo que en Galicia es necesario crear canales que sirvan para poner en contacto a los que compartimos una actitud comprometida con el oficio del arquitecto.

OLLADAS DE PRETO es una tentativa de dar cabida a los diferentes modos y manera de enfrentarse a nuestra realidad desde la arquitectura, prestando atención a todos aquellos que entienden el oficio como la herramienta cultura en su capacidad de dar forma a esta.

OLLADAS DE PRETO está organizada por los profesores de la ETSA Carlos Pita, Patricia Sabín e Enrique M. Blanco

COLABORAN: Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia, Universidade da Coruña, Escola Técnica Superior de Arquitectura

Isidoro Valcárcel Medina | tesis Isidoro Valcárcel Medina | tesisIsidoro Valcárcel Medina | tesis

67

Valcárcel Medina rompe los esquemas del artista convencional. Valcárcel llevó a la práctica los postulados más radicales del arte que desde la década de los 60 quebraron los cimientos del establecimiento artístico.

http://www.youtube.com/watch?v=kuMHZlSg6kE

Valcárcel Medina breaks the outlines of the conventional artist. Valcárcel took to the practice postulates more radical of the art that from the decade of the 60 went bankrupt the cimientos of the artistic settlement.

http://www.youtube.com/watch?v=kuMHZlSg6kE

Valcárcel Medina rompe os esquemas do artista convencional. Valcárcel levou á práctica os postulados máis radicais da arte que desde a década dos 60 quebraron os cimentos do establecemento artístico.

http://www.youtube.com/watch?v=kuMHZlSg6kE

Carta de un estudiante de arquitectura | Stepienybarno

Nuevamente, nos animamos con una entrada un tanto diferente. A ver si os gusta .

Cuadernos de viaje de Siza

Soy estudiante de arquitectura, un estudiante sin nombre, porque, aquí y ahora, cómo me llamo no es importante. Creo que mis palabras representan a muchos estudiantes de arquitectura y eso sí que es  más importante. Para más datos, estoy en tercero y, tengo que reconocer que, el bicho de la arquitectura ya se ha apoderado de mí.

Hoy, hemos recibido el enunciado de un nuevo proyecto.  Y ¿de qué se trata? Pues de realizar un museo de arte contemporáneo. Sí, como lo oís. ¿Un museo? El mismo enunciado que hace 10 años y que hace 20… triste ¿no? Los tiempos cambian, la crisis pone patas arriba el sistema y a la arquitectura (y los arquitectos) la deja temblando, pero, en la asignatura de proyectos, seguimos pensando en museos.

Como digo son ya tres años de carrera y gracias a ellos he empezado a saborear la esencia de la arquitectura; veo el mundo distinto y, para mal o para bien, el mundo me ve distinto a mí. La mayoría de los que leeréis esta carta seguramente seréis arquitectos y bien me comprendéis si os hablo de largas noches de entrega, de profesores con el ego desbocado, de los planes que realizan mis amigos de otras facultades y que, ya, ni se molestan en contarme. Pero no quiero hablar de ello; hoy quiero quejarme. Sí ¡leches! quejarme por la desconexión de la escuela con la realidad. La universidad es como un inmenso elefante, cuyos movimientos son lentos, lentísimos, y  no se recicla de ninguna manera. Algunos diréis que la universidad no tiene que estar a expensas del “mercado”, pero esto ya se pasa de castaño oscuro.

También es cierto que, dentro de ella, tenemos la suerte de tener profesores, sobre todo jóvenes, que nos tratan con respeto y que nos ilusionan con sus asignaturas. Éstos, por lo que nos cuentan, tienen un pie dentro y otro fuera; están pendientes de rollos de certificaciones académicas y no sé que historias. De esta forma, no son los mejores profesores los que tienen el puesto asegurado; sorprendentemente, por lo menos para mí, son los que peor lo hacen ¡De locos! Éstos últimos viven en su torre marfil, inmunes a la realidad y a la crisis, pensando que todo puede seguir siendo como fue.

Muchos dicen que sobran escuelas de arquitectura y seguro que no les falta razón. Pero también es cierto que los que estamos dentro queremos tener opciones de ser arquitectos. Ya es tarde para echarme atrás, esto me gusta, y mucho. Sé que no hay trabajo, que la sociedad nos ve como nos ve, pero a mi nadie me puede impedir querer se arquitecto; es mi vida y lo va a ser para siempre. Quizás, peque de ingenuidad, pero es lo que toca con mi edad, pensar que puedo, que podemos, cambiar el mundo. La arquitectura es un servicio y yo soy un servidor. Algo más grande que yo está en marcha y quiero formar parte de ello.

Tal vez, muchos de vosotros dejasteis de soñar, pero no es justo que yo no tenga derecho a seguir soñando. Porque esta es, a pesar de todo, una carrera de sueños.  Sueños encontrados y sueños por encontrar. Un mundo mejor es posible y la arquitectura tiene mucho que decir en todo ello.

También es cierto que soy de otra generación; soy un nativo digital. A lo mejor a algunos os suena raro, pero es así. Esto no me preocupa, para mi es normal, es como ser rubio o moreno; lo que me preocupa es la brecha digital que existe. La gran mayoría de quienes toman las decisiones en esta escuela pasan olímpicamente de esta realidad. No les interesa entender que el mundo ha cambiado y que nosotros, los usuarios de estas aulas, nos merecemos unas clases adaptadas a la realidad.  Si me despierto tuiteando, me comunico desde Tuenti con mi gente, tengo un blog donde voy dando la murga con mis obsesiones y paranoias y pertenezco a más de 20 o 30, qué se yo, grupos de facebook; por qué mis profesores no hacen nada para que todo ello se integre en sus asignaturas. Bueno, para ser justos, algunos sí que hacen su esfuerzo y montan un blog de la asignatura; pero… ¡hay tanto por hacer!!

Cuánta información disponible en la red que aumentaría mi conocimiento a un solo click de distancia. La red podría ser la extensión infinita de las limitadas pareces de mis clases. Existen miles de posibilidades de completar nuestra formación, por ejemplo, con una sencilla comunidad digital que nos ayudara a que los alumnos colaborásemos entre nosotros.

Con ello, no digo que lo más importante sea el entorno digital; nada de eso, sé perfectamente que la magia de la arquitectura se transmite cara a cara, y todavía mejor entregándome a las lecciones que la propia arquitectura, en vivo y en directo, nos brinda. Soy consciente de ello, pero hibridar ambos mundos es posible y además muy barato ¡perfecto para los tiempos de crisis!

Sin embargo, en vez de animarnos a colaborar entre nosotros, se siguen empeñando en enseñarnos a competir. Los codazos y los enchufes serán el pan nuestro de cada día en el “mundo real”, pero yo quiero un mundo más humano en el que las sinergias sean ese alimento de cada día. Tantas cosas… ¡y seguro que pensaréis tanta inocencia!!

Aun así, seguiré soñando con una escuela sin profesores subidos en la tarima, soltándonos chapas de dos horas sin descanso. Seguiré soñando con profesores que me hablen de los mejores blogs de arquitectura en vez, del Croquis y demás. Seguiré soñando con trabajar como arquitecto, sin tener que ser por fuerza un falso autónomo; si para ello tengo que irme a la China, pues, muy a mi pesar, me iré. ¡Seguiré soñando con profesores que además de ser buenos arquitectos, sean buenos docentes y consignan ilusionarme hasta si me hablan de los límites de Atterberg!

Quizás sea mucho soñar, pero si no sueño muero.

Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, noviembre 2012

Nota:
Nos hemos permitido, desde Stepienybarno, escribir este texto en una extraña primera persona, en nombre de miles de alumnos de arquitectura.

El arquitecto artesano | Íñigo García Odiaga

Studio Mumbai. Palmyra House

Studio Mumbai, Praxis es el título de una exposición organizada por la British School en Roma como parte de las investigaciones que ésta desarrolla en el contexto de los paisajes urbanos. Tras la gran visibilidad que Studio Mumbai alcanzó en todo el mundo, cuando Kazuyo Sejima les seleccionó, para el que es tal vez, el evento arquitectónico más importante del mundo, la Bienal de Arquitectura de Venecia, en su edición de 2010, centros internacionales de estudio e investigación en arquitectura miraron con lupa el trabajo de este estudio indio. Asentados en la ciudad india de Bombay, el estudio está dirigido por Bijoy Jain, un arquitecto formado en los Estados Unidos y cuyo mayor logro ha consistido en saber adaptar la forma de hacer occidental a un panorama tan singular como el indio. De este modo el estudio presenta un modelo operativo en el que los arquitectos son al mismo tiempo artesanos. No sólo diseñan la arquitectura sino que también la construyen ellos mismos, en un enfoque que es al mismo tiempo un nueva visión de la profesión y también una reinterpretación del maestro constructor de la edad medieval.

Algo que en el contexto del primer mundo es impensable, no sólo por la actitud de los profesionales, sino también por el intrincado mundo legislativo que regula la construcción.

Esta forma de actuar, de entender la profesión de la arquitectura ha conllevado también un cambio de modelo en el procedimiento teórico, intelectual de enfrentarse al proyecto. El más palpable es la apariencia de la propia oficina en la que desarrolla la actividad el estudio. Junto a las mesas de dibujo, ordenadores y planos, se amontonan cientos de maquetas, maquetas de edificios a pequeña escala, pero también prototipos enormes de tramos de fachada, de tipos de cubierta, de piedras o de carpinterías que resuelven a escala real encuentros o detalles concretos de sus edificios. El patio del estudio, una gran explanada rodeada de pabellones, es más un taller que un espacio de dibujo, concentración y meditación. Pintores, carpinteros o albañiles deambulan mezclados con arquitectos intentando estudiar y proponer la mejor solución posible en un diálogo constante entre lo deseable y lo posible.

Studio Mumbai. Cooper house

Los diseños del Studio Mumbai, deben su esencial intelectual a su fundador, Bijoy Jain, que modeló sus conocimientos teóricos en el taller de Richard Meier como responsable del diseño del Centro Getty de Los Angeles, pero deben su concreción real a las realidades de la cultura constructiva india.

Es de ese lugar, de ese encuentro entre dos mundos tan diferentes de donde nace la esencia de las obras de este estudio. Las artes de construcción tradicionales, las enseñanzas de la artesanía local y los conocimientos medioambientales aprendidos durante siglos para vivir en esas latitudes del planeta, se ponen al servicio de la arquitectura contemporánea, para realizar ese mestizaje que tan buenos resultados está dando.

El suelo, el paisaje, los materiales tradicionales, como la madera o el ladrillo, junto con las limitaciones propias de cada lugar, como la falta de agua en unos casos o el excesivo calor en otros, son siempre el punto de entrada a los proyectos que la oficina ha ido realizando estos años.

Sudio Mumbai. Pali Hill

Las técnicas tradicionales de celosías en madera y del trabajo seriado de ésta, definen por ejemplo la Casa Belavali, construida en el año 2008, donde tanto sus estructuras de carga como sus revestimientos exteriores, se resuelven con maderas del lugar. Todo el protagonismo de la construcción se doblega a este material que resuelve techos, pilares, puertas, ventanas y las lamas verticales que separan el interior del exterior, pero esta tecnología local está puesta al servicio de una arquitectura que podríamos calificar de moderna, ya que su forma y el entendimiento que esta hace del lugar y del entorno así lo denotan.

Por contra, edificios como la casa Palmyra del año 2007, hablan de una arquitectura culta en la que las relaciones con grandes obras de la modernidad son casi directas. Los dos bloques rectangulares que forman la Casa Palmyra, están totalmente cubiertos de brise-soleils para proteger el espacio interior del fuerte sol mientras garantizan una correcta ventilación. La arquitectura de Rudolph Schindler, el maestro americano, que Bijoy Jain pudo visitar en Los Ángeles o la casa-estudio que tantas veces estudio de Charles & Ray Eames, son referencias que pueden visualizarse en la ligereza, la sencillez formal o la apertura constante del espacio, entendido más como un contenedor en el que habitar y no como una sucesión de habitaciones de uso específico.

La Cooper House o la Casa Pali Hill, ésta última en un contexto urbano, hablan ya de una arquitectura que busca una nueva modernidad, la modernidad actual de un país en crecimiento como es la India y que busca generar un continuo entre su pasado tradicional y vernacular y su futuro de modernidad. Habrá que esperar para ver cómo se adapta el trabajo de un estudio de estas características a la producción de grandes edificios, como hospitales o estaciones y si será capaz de enfrentarse al urbanismo y a la ciudad con un discurso también novedoso que sea capaz de dar soluciones a ciudades como las indias, ciudades orientales que quieren convertirse en occidentales y que precisamente ahora navegan como el Studio Mumbai entre dos mundos.

Studio Mumbai. Taller oficina propia

íñigo garcía odiaga. arquitecto
san sebastián. noviembre 2012

Un mundo flotante. Fotografías de Jacques Henri Lartigue (1894-1986)Un mundo flotante. Fotografías de Jacques Henri Lartigue (1894-1986)A floating world. Photographies of Jacques Henri Lartigue (1894-1986)

0

«Ser fotógrafo es atrapar el propio asombro». Durante toda su vida, Jacques Henri Lartigue (1894-1986) fue fiel a esa inquietud. Desde su más tierna infancia fotografió todo aquello que le conmovía, que le hacía feliz, que le parecía bello y que le servía para luchar contra el paso del tiempo y el olvido. Reconocido hoy de forma unánime como uno de los grandes nombres de la fotografía del siglo xx, su obra constituye un documento único de una época y una forma de vivir.

Coco.Hendai.1934 | Jacques Henri Lartigue | Ministrère de la Cultura

Un mundo flotante. Fotografías de Jacques Henri Lartigue (1894-1986) es la primera gran exposición antológica del fotógrafo que se realiza en España. Reúne alrededor de doscientas piezas procedentes de la Donation Jacques Henri Lartigue de París, entre copias modernas e instantáneas originales tomadas y reveladas por él mismo —algunas de ellas con la técnica estereoscópica—, así como cámaras y cuadernos. La muestra hace especial hincapié en los temas que resultaron una constante durante toda su carrera: la fotografía como instrumento de la memoria, una herramienta para capturar la fragilidad de la existencia y la brevedad de la felicidad. También refleja su particular visión de las mujeres y de un mundo que cambiaba velozmente. Todo ello permitirá descubrir al visitante el retrato de una época ya desaparecida a partir de las imágenes inconfundibles de Lartigue, un maestro que durante sus casi 90 años de trayectoria nunca dejó de considerarse un aficionado.

Un mundo flotante. Fotografías de Jacques Henri Lartigue (1894-1986)
25 de octubre de 2012 – 3 de febrero de 2013
Comisarios: Florian Rodari y Martine d’Astier
Exposición en colaboración con la Obra Social «la Caixa»
Museo de Arte Contemporáneo · Macuf
A Coruña, Galicia, España

«Ser fotógrafo é atrapar o propio asombro». Durante toda a súa vida, Jacques Henri Lartigue (1894-1986) foi fiel a esa inquietude. Desde a infancia fotografou todo aquilo que lle conmovía, que lle facía feliz, que lle parecía belo e que lle servía para loitar contra o paso do tempo e o esquecemento. Recoñecido hoxe de forma unánime como un dos grandes nomes da fotografía do século xx, a súa obra constitúe un documento único dunha época e unha forma de vivir.

Coco.Hendai.1934 | Jacques Henri Lartigue | Ministrère de la Cultura

Un mundo flotante. Fotografías de Jacques Henri Lartigue (1894-1986) é a primeira gran exposición antológica do fotógrafo que se realiza en España. Reúne ao redor de duascentas pezas procedentes da Donation Jacques Henri Lartigue de Parides, entre copias modernas e instantáneas orixinais tomadas e reveladas por el mesmo —algunhas delas coa técnica estereoscópica—, así como cámaras e cadernos. A mostra fai especial fincapé nos temas que resultaron unha constante durante toda a súa carreira: a fotografía como instrumento da memoria, unha ferramenta para capturar a fragilidad da existencia e a brevedad da felicidade. Tamén reflicte a súa particular visión das mulleres e dun mundo que cambiaba velozmente. Todo iso permitirá descubrir ao visitante o retrato dunha época xa desaparecida a partir das imaxes inconfundibles de Lartigue, un mestre que durante os seus case 90 anos de traxectoria nunca deixou de considerarse un afeccionado.

Un mundo flotante. Fotografías de Jacques Henri Lartigue (1894-1986)

25 de outubro de 2012 – 3 de febreiro de 2013

Comisarios: Florian Rodari e Martine d’Astier

Exposición en colaboración coa Obra Social «a Caixa»

Museo de Arte Contemporáneo · Macuf

A Coruña, Galicia, España

«To be a photographer is to catch the own amazement». During all his life, Jacques Henri Lartigue (1894-1986) was faithful to this worry. From his more tender infancy there photographed all that that was affecting, that was making him happy, that seemed to him to be beautiful and that was serving him to fight against the passage of time and the oblivion. Recognized today of unanimous form like one of the big names of the photography of the century xx, his work constitutes the only document of an epoch and forms a of living.

Coco.Hendai.1934 | Jacques Henri Lartigue | Ministrère de la Cultura

A floating world. Photographies of Jacques Henri Lartigue (1894-1986) is the first great memorable exhibition of the photographer who is realized in Spain. It assembles two hundred pieces proceeding from the Donation Jacques Henri Lartigue of Paris, between modern copies and instantaneous original seizures and revealed by he itself – some of them with the stereoscopic technology-, as well as chambers and notebooks. The sample does special support in the topics that turned out to be a constant during all his career: the photography as instrument of the memory, a tool to capture the fragility of the existence and the briefness of the happiness. Also it reflects his particular vision of the women and of a world that was changing fastly. All this will allow to discover to the visitor the portrait of an epoch already eliminated from the unmistakable images of Lartigue, a teacher that for his almost 90 years of path a fan never stopped considering.

A floating world. Photographies of Jacques Henri Lartigue (1894-1986)

25 October 2012 – 3 February 2013

Commissioners: Florian Rodari and Martine d’Astier

Exhibition in collaboration with the Social Work «the Caixa»

Museo de Arte Contemporáneo · Macuf

A Coruña, Galicia, Spain

La ciudad que huye A cidade que fuxe The city that flees

0

Corto documental sobre barrios cerrados en Buenos Aires. Dirigido por Lucrecia Martel.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=1grtEpw0q9c

Curto documental sobre barrios pechados en Bos Aires. Dirixido por Lucrecia Martel.

Short documentary on neighborhoods closed in Buenos Aires. Directed by Lucrecia Martel.

La perversa privacidad | bRijUNi

En torno al año 2007 Alejandro Zaera se encontraba negociando con la EMV la próxima construcción de su edificio de viviendas sociales en Carabanchel. Puede ser que fuera ahí cuando se enteró que esos corredores comunes que, al estilo de las famosas streets in the sky de los Smithson, había planteado como lugar de encuentro vecinal y disfrute colectivo debían, por ley, ser privatizados. Si no lo hacía él lo harían los vecinos, argumentaban los funcionarios. Sin embargo este espacio conserva su carácter exterior y su vocación pública al cubrir sus paramentos verticales con bambú y los horizontales con tablones ligeramente separados por los que, poéticamente, podría caer la lluvia.

Viviendas sociales con bambú [Alejandro Zaera] | espaciosdemadera.blogspot.com.es

Las streets in the sky, los anchos corredores de acceso a las viviendas abiertos a las inclemencias del exterior que, en teoría, fomentarían la relación vecinal, son una constante en este tipo de proyectos. Las viviendas sociales de toda Europa están plagadas de ellos. En España parecen un objetivo imposible. La gente prefiere no “perder superficie” en el corredor y ampliar su salón. Además, no nos gusta tener que llevar el paraguas hasta la puerta de casa. Es curioso que este esquema funcione mejor en países con un clima claramente peor que el nuestro como los nórdicos o Holanda, por ejemplo.

Mientras para los países de tradición protestante la privacidad es algo completamente prescindible, para los cristianos su pérdida representa un drama. Otro motivo por los que preferimos los corredores interiores y oscuros a los exteriores que permitan que un vecino vea el interior de nuestras cocinas. Todo esto pueden ser motivos culturales más que fundamentados para justificar el desuso de este tipo de accesos a las viviendas de los países del sur de Europa. Sin embargo, los arquitectos vemos estos elementos como fundamentales para fomentar la cohesión social, que, por cierto, es mucho mayor entre los nórdicos que entre los mediterráneos, y nos empeñamos en imponerlos a una sociedad que, constantemente y con la ley de su parte, los privatiza.

Patrick Geddes entendía el urbanismo desde el punto de vista de un biólogo. Había que estudiar la cultura, los gustos,las necesidades, las formas de asociación y el tipo de economía de una población para poder “trasplantarla” a otro lugar y que, al igual que cualquier esqueje natural, “floreciera”. Si esto es verdad, es posible que los arquitectos de este rincón del mundo tengamos que resignarnos a hacer ciudades de casas aisladas sin espacios comunes que los ciudadanos no necesitan. Ciudades para individuos y no para ciudadanos.

En el blog que los vecinos de Carabanchel han creado para comentar noticias y opiniones sobre su PAU es notoria la disconformidad de los vecinos de algunos de sus edificios.

 “Pues no es por nada, pero el edificio de Bambú es una tremenda patada al buen estilo, a mi me daría vergüenza vivir en un edificio así, imagínate el cachondeito de las visitas cuando las enseñes tu casa de bambú. Hay que reconocer que serán mega-baratos esos pisos de la EMVS, pero el diseño es atroz, parece una jaula para chimpancés. Eso para que lo hacen para señalar a la gente que viva dentro ya como ciudadanos de segunda clase, porque vamos….”

Los arquitectos siempre hemos desechado opiniones como esta que, claramente, no provienen de una persona que tenga conocimiento sobre nuestro oficio. Sin embargo, está claro que existe una gran incomunicación. No es posible concebir que los antiguos Foreign Offices estuvieran pensando en los futuros habitantes de su edificio como “chimpancés” o “ciudadanos de segunda” pero parece ser que es así como ellos se sienten. Hay que decir, también, que una charla informal y muy breve de uno de estos vecinos con el propio Zaera, transcrita por su mujer en este mismo blog, sirve para estos vecinos trasladen su odio desde éste hacia la EMV.

Cuando  miramos a los compañeros holandeses, noruegos o daneses, suspiramos con envidia pensando en el respeto que les tienen sus compatriotas no arquitectos. Las sociedades allí son más cultas, pensamos. Sin embargo, nosotros contamos con este otra sociedad. Tenemos dos opciones, plegarnos a sus deseos o, siguiendo con el símil botánico, intentar nuevos esquejes que den como resultado especies florales más hermosas o, en el peor de los casos, tomates.

Texto por bRijUNi arquitectos: Beatriz Villanueva Cajide -Arquitecto y Master en Proyectos Arquitectónicos Avanzados (ETSA Madrid)- y Francisco Javier Casas Cobo -arquitecto y Master en Teoría, Análisis e Historia de la Arquitectura (ETSA Madrid).

Por qué importa la arquitecturaPor qué importa a arquitecturaWhy Architecture Matters

1

En Por qué importa la arquitectura Paul Goldberger, probablemente el crítico de arquitectura estadounidense más influyente de las ultimas décadas, elabora un maravilloso tratado en el que explica con una prosa concisa y brillante cómo y por qué nos afectan los edificios y como la arquitectura no solo nos proporciona refugio, sino que configura de un modo singular nuestra relación con el espacio y el tiempo, tanto como individuos como sociedad, contribuyendo así a construir lugares significativos que son portadores de nuestra memoria colectiva y que tienen, por todo ello, un profundo valor simbólico, cívico y ético. Como señala Luis Fernández-Galiano en su prologo, el estilo impresionista de Goldberger, de convicciones tan eclécticas como firmes, logra salvar la brecha entre las arquitecturas patrimoniales que gustan a todos y las vanguardistas que pocos aceptan para acercar al profano los secretos de esta disciplina que habita siempre en el umbral de la estética y la funcionalidad. La cuidadosa traducción de Jorge Sainz, en dialogo con el autor, ha enriquecido y matizado de forma ecuménica y brillante el sesgo mas localista del texto original.

+ bookshop.ivorypress.com

En Por que importa a arquitectura Paul Goldberger, probablemente o crítico de arquitectura estadounidense máis influyente de ultímalas décadas, elabora un marabilloso tratado no que explica cunha prosa concisa e brillante como e por que nos afectan os edificios e como a arquitectura non só proporciónanos refuxio, senón que configura dun modo singular nosa relación co espazo e o tempo, tanto como individuos como sociedade, contribuíndo así a construír lugares significativos que son portadores da nosa memoria colectiva e que teñen, por todo iso, un profundo valor simbólico, cívico e ético. Como sinala Luís Fernández-Galiano no seu prologo, o estilo impresionista de Goldberger, de conviccións tan eclécticas como firmes, logra salvar a brecha entre as arquitecturas patrimoniales que gustan a todos e as vanguardistas que poucos aceptan para achegar ao profano os segredos desta disciplina que habita sempre no limiar da estética e a funcionalidad. A coidadosa tradución de Jorge Sainz, en dialogo co autor, enriqueceu e matizado de forma ecuménica e brillante o sesgo mais localista do texto orixinal.

+ bookshop.ivorypress.com

In Why Architecture Matters, Paul Goldberger, possibly the most influential architecture critic of the last few decades, elaborates a wonderful treaty in which he explains with a concise and brilliant prose how architecture not only provides us with shelter but also shapes our relationship to space and time in a singular way, not only as individuals but as a society, contributing in this way to to the construction of significant spaces that bear our collective memory and which therefore hold a profound symbolic, civic and ethical value. As Luis Fernández-Galiano states in his preface, Goldberger’s impressionist style, with convictions as eclectic as they are firm, bridges the gap between patrimonial architecture, which anybody can enjoy, and avant-garde architecture, which fewer people accept, in order to draw the profane public closer to the secrets of this discipline that lies always in the threshold between aesthetics and function. Jorge Sainz’s thorough translation has enriched the text and has expanded its focus in an ecumenical and brilliant way, making it more universal in tone.

+ bookshop.ivorypress.com

El primer arquitecto estrellaO primeiro arquitecto estrelaThe first star architect

0

Le Corbusier fue un pintor, arquitecto, diseñador y teórico suizo de renombre mundial. Está considerado como uno de los artistas más influyentes del siglo XX, aunque sus polémicos contactos con regímenes totalitarios empañaron su buen nombre.

http://www.youtube.com/watch?v=myT_yl4r_IY

Le Corbusier foi un pintor, arquitecto, diseñador e teórico suizo de renombre mundial. Está considerado como un dos artistas máis influyentes do século XX, aínda que os seus polémicos contactos con réximes totalitarios empañaron o seu bo nome.

Le Corbusier was a painter, architect, designer and theoretical Swiss of world renown. He is considered to be one of the most influential artists of the 20th century, though his polemic contacts with totalitarian rate misted his good name.

[:es]Luis Seoane. Murales[:gl]Luis Seoane. Murais[:en]Luis Seoane. Murals[:]

2

[:es]

La obra mural de Luis Seoane constituye una parte esencial de su producción, no sólo por la calidad artística y la belleza de las piezas realizadas por el artista en edificios públicos y particulares a lo largo de aproximadamente dos décadas, sino por el papel fundamental que la práctica del muralismo supuso en la evolución posterior de su pintura. Desconocidos por una parte importante del público debido a su ubicación, la inmensa mayoría en la ciudad de Buenos Aires, los murales de Seoane cobran vida en esta muestra a través de una selección de 62 bocetos preparatorios, piezas de valor inestimable tanto por la singularidad de su formato como por la oportunidad que supone poder contemplar las anotaciones referentes al color, las dimensiones y el diseño que el artista realizó en muchos de ellos; 75 fotografías de época que muestran al artista trabajando en las obras y el resultado final de las mismas, y 44 fotografías que documentan el estado actual de algunos de esos murales.

Luis Seoane (a la izquierda), con un boceto de uno de sus murales | l. o. | ocio.laopinioncoruna.es

A finales de los años cuarenta, Luis Seoane toma un camino de doble vía que le llevará, por un lado, a trabajar por la renovación del arte gallego y su inclusión por derecho propio en las corrientes de las vanguardias europeas sin perder sus raíces culturales e históricas, y por otro, hacia la búsqueda de la integración de las artes, un concepto que desarrollará a lo largo de toda su carrera. Seoane considera que la práctica artística, desde sus orígenes hasta la Edad Media, constituye una simbiosis entre arquitectura, escultura, pintura y demás artes que se rompe a partir del Renacimiento y que permanecerá disgregados en diferentes disciplinas hasta el siglo XX, momento en el que la búsqueda de la integración de las artes es retomada por parte de movimientos como la Bauhaus o De Stijl y por artistas como Fernand Léger, El Lissitzky, Robert Delaunay o Joaquín Torres-García, entre otros, como vía para transformar el conjunto de la sociedad. El estudio por parte de Seoane de las experiencias de estos artistas, así como de los grandes muralistas mexicanos como Siqueiros o Rivera influirá de manera decisiva a la hora de acometer sus trabajos murales. La práctica del mural permitirá a Seoane ampliar sus conocimientos como artista y trasladarlos al resto de su producción, puesto que la experimentación con nuevos materiales y la recuperación de otros en desuso, así como la aplicación de diferentes soluciones para los murales gracias al estudio del espacio y del color se reflejarán en toda su obra, muy especialmente en la evolución de su pintura a partir de los años 60 a través de la introducción de la abstracción.

Luis Seoane. Murales
30 Octubre 2012 – 16 Junio 2013
Comisario: Silvia Longueira, Carmela Montero
Fundación Luis Seoane
A Coruña, Galicia, España

[:gl]

A obra mural de Luis Seoane constitúe unha parte esencial da súa producción, non só pola calidade artística e a beleza das pezas realizadas polo artista en edificios públicos e particulares ao longo de aproximadamente dúas décadas, senon polo papel fundamental que a práctica do muralismo supuxo na evolución posterior da súa pintura. Descoñecidos por unha parte importante do público debido a súa ubicación, a inmensa maioría na cidade de Bos Aires, os murais de Seoane cobran vida nesta mostra a través dunha escolla de 62 bosquexos preparatorios, pezas de valor inestimable tanto pola singularidade do seu formato como pola oportunidade que supón poder contemplar as anotacións referentes á cor, as dimensións e o deseño que o artista realizou en moitos deles, 75 fotografías de época que amosan ao artista traballando nas obras e o resultado final das mesmas, e 44 fotografías que documentan o estado actual dalgúns deses murais.

Luis Seoane (a la izquierda), con un boceto de uno de sus murales | l. o. | ocio.laopinioncoruna.es

A finales de los años cuarenta, Luis Seoane toma un camino de doble vía que le llevará, por un lado, a trabajar por la renovación del arte gallego y su inclusión por derecho propio en las corrientes de las vanguardias europeas sin perder sus raíces culturales e históricas, y por otro, hacia la búsqueda de la integración de las artes, un concepto que desarrollará a lo largo de toda su carrera. Seoane considera que la práctica artística, desde sus orígenes hasta la Edad Media, constituye una simbiosis entre arquitectura, escultura, pintura y demás artes que se rompe a partir del Renacimiento y que permanecerá disgregados en diferentes disciplinas hasta el siglo XX, momento en el que la búsqueda de la integración de las artes es retomada por parte de movimientos como la Bauhaus o De Stijl y por artistas como Fernand Léger, El Lissitzky, Robert Delaunay o Joaquín Torres-García, entre otros, como vía para transformar el conjunto de la sociedad. El estudio por parte de Seoane de las experiencias de estos artistas, así como de los grandes muralistas mexicanos como Siqueiros o Rivera influirá de manera decisiva a la hora de acometer sus trabajos murales. La práctica del mural permitirá a Seoane ampliar sus conocimientos como artista y trasladarlos al resto de su producción, puesto que la experimentación con nuevos materiales y la recuperación de otros en desuso, así como la aplicación de diferentes soluciones para los murales gracias al estudio del espacio y del color se reflejarán en toda su obra, muy especialmente en la evolución de su pintura a partir de los años 60 a través de la introducción de la abstracción.

Luis Seoane. Murales

30 Outubro 2012 – 16 Xunio 2013

Comisario: Silvia Longueira, Carmela Montero

Fundación Luis Seoane

A Coruña, Galicia, España[:en]

Luis Seoane’s wall work constitutes an essential part of his production, not only for the artistic quality and the beauty of the pieces realized by the artist in public and particular buildings throughout approximately two decades, but for the fundamental paper that the practice of the muralismo supposed in the later evolution of his painting. Known on one hand importantly of the public due to his location, the immense majority in the city of Buenos Aires, Seoane’s murals receive life in this sample across a selection of 62 preparatory sketches, pieces of inestimable value both for the singularity of his format and for the opportunity that supposes being able to contemplate the annotations relating to the color, the dimensions and the design that the artist realized in many of them; 75 photographies of epoch that show to the artist being employed at the works and the final result of the same ones, and 44 photographies that document the current condition of some of these murals.

Luis Seoane (to the left side), with a sketch of one of his murals | l. o. | ocio.laopinioncoruna.es

At the end of the forties, Luis Seoane takes a way of double route that will lead him to working, on the one hand, as the renovation of the Galician art and his incorporation for own right in the currents of the European forefronts without losing his cultural and historical roots, and for other one, towards the search of the integration of the arts, a concept that it will develop along all his career. Seoane thinks that the artistic practice, from his origins up to the Middle Ages, constitutes one symbiosis between architecture, sculpture, painting and other arts that one breaks from the Renaissance and that it will remain disintegrated in different disciplines up to the 20th century, moment in which the search of the integration of the arts is taken again on the part of movements as the Bauhaus or Of Stijl and for artists as Fernand Léger, The Lissitzky, Robert Delaunay or Joaquín Torres-García, between others, as route to transform the set of the company. The study on the part of Seoane of the experiences of these artists, as well as of the big Mexican muralistas like Siqueiros or Rivera it will influence in a decisive way at the moment of attacking his wall works. The practice of the mural will allow to Seoane to extend his knowledge as artist and to move them to the rest of his production, since the experimentation with new materials and the recovery of others in disuse, as well as the application of different solutions for the murals thanks to the study of the space and of the color they will be reflected in all his work, very specially in the evolution of his painting from the 60s across the introduction of the abstraction.

Luis Seoane. Murales

30 October 2012 – 16 June 2013

Commissioner: Silvia Longueira, Carmela Montero

Luis Seoane Foundation

A Coruña, Galicia, Spain[:]

Gimnasio Maravillas: 50 años de vidaXimnasio Maravillas: 50 años de vidaMaravillas Gymnasium: 50 years of life

0

Con motivo del 50 aniversario de la inauguración del Gimnasio del Colegio Maravillas de Madrid, obra del arquitecto Alejandro de la Sota, el colegio Nuestra Señora de las Maravillas La Salle celebra una serie de actos conmemorativos, bajo el lema «Gimnasio Maravillas. 1962-2012: 50 años de vida».

Un documento audiovisual realizado con tecnología TIME-LAPSE muestra de forma inédita la vida y la obra del Gimnasio a lo largo de un día. Este documento, promovido por el Colegio Nuestra Señora de las Maravillas, ha sido dirigido por el arquitecto Israel Alba Ramis y producido por el realizador Diego Hurtado de Mendoza.

Se trata de un homenaje a una de las obras más representativas no solo de la arquitectura moderna española sino de la historia de la arquitectura moderna a nivel internacional. Después de 50 años, el Gimnasio del Maravillas sigue asombrando a arquitectos y estudiantes de todo el mundo, una obra atemporal que se apoya en el tiempo vital para quedar fuera del tiempo cronológico y que sigue alumbrando el difuso camino de la arquitectura en este incierto arranque del siglo XXI. La solución a los requisitos de partida (fuerte desnivel, presupuesto limitado y mezcla de usos), a través de la lógica, la coherencia y la racionalidad (más propio del ingeniero), mantiene plena vigencia.

Con motivo do 50 aniversario da inauguración do Gimnasio do Colexio Marabillas de Madrid, obra do arquitecto Alejandro da Sota, o colexio A nosa Señora das Maravillas A Sáelle celebra unha serie de actos conmemorativos, baixo o lema «Gimnasio Maravillas. 1962-2012: 50 anos de vida».

Un documento audiovisual realizado con tecnoloxía TIME-LAPSE mostra de forma inédita a vida e a obra do Gimnasio ao longo dun día. Este documento, promovido polo Colexio A nosa Señora das Marabillas, foi dirixido polo arquitecto Israel Alba Ramis e producido polo realizador Diego Hurtado de Mendoza.

Trátase dunha homenaxe a unha das obras máis representativas non só da arquitectura moderna española senón da historia da arquitectura moderna a nivel internacional. Logo de 50 anos, o Gimnasio do Marabillas segue asombrando a arquitectos e estudantes de todo o mundo, unha obra atemporal que se apoia no tempo vital para quedar fose do tempo cronolóxico e que segue alumando o difuso camiño da arquitectura neste incerto arranque do século XXI. A solución aos requisitos de partida (forte desnivel, orzamento limitado e mestura de usos), a través da lóxica, a coherencia e a racionalidad (máis propio do enxeñeiro), mantén plena vixencia.

On the occasion of 50 anniversary of the inauguration of the Gymnasium of the College You Astonish of Madrid, work of the architect Alejandro de la Sota, the Nuestra Señora de las Maravillas La Salle college celebrate a series of commemorative acts, under the motto «Maravillas Gymnasium . 1962-2012: 50 years of life «.

An audio-visual document realized with technology TIME-LAPSE shows of unpublished form the life and the work of the Gymnasium throughout one day. This document promoted by the Nuestra Señora de las Maravillas La Salle colleg, has been directed by the architect Israel Alba Ramis and produced by the producer Diego Hurtado of Mendoza.

There treats itself about one honoring to one of the most representative works not only about the modern Spanish architecture but about the history of the modern architecture worldwide. After 50 years, the Gymnasium of the Maravillas continues amazing architects and students of the whole world, a work atemporal that rests on the vital time to stay out of the chronological time and that continues lighting the diffuse way of the architecture in this uncertain take-off of the 21st century. The solution to the requirements of item (strong difference, limited budget and mixture of uses), across the logic, the coherence and the rationality (more own of the engineer), supports full force.

Torres y rascacielos. De Babel a Dubai.Torres e rañaceos. De Babel a Dubai.Towers and skyscraper. From Babel to Dubai.

0

La exposición ofrece un recorrido por la historia de la construcción de torres y rascacielos, partiendo del mito de la torre de Babel, una construcción que desafiaba las leyes naturales y el poder divino y que fue una fuente de inspiración para pintores europeos desde el siglo XIII al XIX, hasta los rascacielos proyectados en el siglo XXI.

Desde la creación del mito de la torre de Babel hasta la aparición de los primeros rascacielos en el año 1850 en los Estados Unidos, el modelo se ha reproducido regularmente en el mundo entre los siglos XX y XXI. Las torres reflejan uno de los aspectos más importantes de la modernidad y constituyen referencias indispensables en términos de planificación urbana. El rascacielos es uno de los iconos de la modernidad. La imagen del rascacielos ha pasado a convertirse en una respuesta interesante a la falta de espacio, no solo en las grandes ciudades de occidente, sino en todo el mundo.

Esta exposición ambiciona explorar, a través de pinturas, grabados, dibujos, maquetas, fotografías y filmes, la diversidad de arquitecturas que a través del tiempo han demostrado una búsqueda de lo inaccesible, por su desmesura y por su deseo de vencer cualquier límite material.

CaixaForum de Madrid
Del 9 de Octubre de 2012 hasta el 5 de Enero de 2013
De lunes a Domingo de 10 a 20h

+ info

A exposición ofrece un percorrido pola historia da construción de torres e rascacielos, partindo do mito da torre de Babel, unha construción que desafiaba as leis naturais e o poder divino e que foi unha fonte de inspiración para pintores europeos desde o século XIII ao XIX, ata os rascacielos proxectados no século XXI.

Desde a creación do mito da torre de Babel ata a aparición dos primeiros rascacielos no ano 1850 nos Estados Unidos, o modelo reproduciuse regularmente no mundo entre os séculos XX e XXI. As torres reflicten un dos aspectos máis importantes da modernidad e constitúen referencias indispensables en términos de planificación urbana. O rascacielos é un dos iconos da modernidad. A imaxe do rascacielos pasou a converterse nunha resposta interesante á falta de espazo, non só nas grandes cidades de occidente, senón en todo o mundo.

Esta exposición ambiciona explorar, a través de pinturas, gravados, debuxos, maquetas, fotografías e filmes, a diversidad de arquitecturas que a través do tempo demostraron unha procura do inaccesible, pola súa desmesura e polo seu desexo de vencer calquera límite material.

CaixaForum de Madrid

Do 9 de Outubro de 2012 ata o 5 de Xaneiro de 2013

De luns a Domingo de 10 a 20h

+ info

The exhibition offers a tour for the history of the construction of towers and skyscraper, departing from the myth of the tower of Babel, a construction that was defying the natural laws and the divine power and that was a source of inspiration for European painters from the 13th century the XIXth, up to the skyscrapers projected in the 21st century.

From the creation of the myth of the tower of Babel up to the appearance of the first skyscrapers in the year 1850 in the United States, the model has reproduced regularly in the world between the XXth and XXIst century. The towers reflect one of the most important aspects of the modernity and constitute indispensable references in terms of town planning. The skyscraper is one of the icons of the modernity. The image of the skyscraper has happened to turn into an interesting response to the lack of space, not only into the big cities of west, but into the whole world.

This exhibition seeks to explore, across paintings, engravings, drawings, models, photographies and movies, the diversity of architectures that across the time have demonstrated a search of the inaccessible thing, for his immoderation and for his desire to conquer any material limit.

CaixaForum of Madrid

Of October 9, 2012 until January 5, 2013

Monday until Sunday of 10 to 20h

+ info

[:es]Tentativa de agotamiento de un lugar parisino · Georges Perec[:gl]Tentativa de agotamento dun lugar parisino · Georges Perec[:en]Attempt of depletion of a Parisian place · Georges Perec[:]

1

[:es]

En octubre de 1974 Georges Perec se instaló durante tres días seguidos en la plaza Saint-Sulpice de París. En distintos momentos del día anotó todo lo que veía: los acontecimientos cotidianos de la calle, la gente, los vehículos, los animales, las nubes, el paso del tiempo. Hizo listados de todos aquellos hechos más insignificantes de la vida cotidiana. En definitiva, nada, o casi nada.

Pero su mirada, de una percepción humana única, vibrante, impresionista y variable —igual que la visión pictórica de Monet frente a la catedral de Ruán—, recogió los mil pequeños detalles imperceptibles que componen la vida de una gran ciudad, de un barrio concreto de una gran ciudad: las innumerables y sutiles variaciones del clima atmosférico, de la luz, de los escenarios, de todo lo que está vivo. Autobuses, perros, transeúntes, turistas.

“Lo que ocurre cuando no ocurre nada, solo el paso del tiempo, de la gente, de los coches y de las nubes.”

Un texto magistral en el contexto de la obra de Perec que ha alcanzado en la actualidad el rango de clásico de la literatura.

Tentativa de agotamiento de un lugar parisino · Georges Perec

Georges Perec (París, 1936 – Ivry-sur-Seine, 1982) está considerado como una de las figuras preeminentes de la literatura de la segunda mitad del siglo XX. Publicó su primera novela, Las cosas, en 1965, que rápidamente cosechó un gran éxito y le valió ser galardonada con el premio Renaudot. Dos años después, Perec se unió al OuLiPo, el Taller de Literatura Potencial que había sido creado en 1961 por Raymond Queneau y por el matemático Le Lionnais. En 1978 publicó La vida, instrucciones de uso, cuyo éxito lo consagró como autor y le permitió abandonar su trabajo de archivero para dedicarse de lleno a la literatura.

[:gl]

En outubro de 1974 Georges Perec instalouse durante tres días seguidos na praza Saint-Sulpice de Parides. En distintos momentos do día anotou todo o que vía: os acontecementos cotiáns da rúa, a xente, os vehículos, os animais, as nubes, o paso do tempo. Fixo listados de todos aqueles feitos máis insignificantes da vida cotiá. En definitiva, nada, ou case nada.

Pero a súa mirada, dunha percepción humana única, vibrante, impresionista e variable —igual que a visión pictórica de Monet fronte á catedral de Ruán—, recolleu os mil pequenos detalles imperceptibles que compoñen a vida dunha gran cidade, dun barrio concreto dunha gran cidade: as innumerables e sutís variacións do clima atmosférico, da luz, dos escenarios, de todo o que está vivo. Autobuses, cans, transeúntes, turistas. “O que ocorre cando non ocorre nada, só o paso do tempo, da xente, dos coches e das nubes.” Un texto magistral no contexto da obra de Perec que alcanzou na actualidade o rango de clásico da literatura.

Tentativa de agotamiento dun lugar parisino · Georges Perec

Georges Perec (París, 1936 – Ivry-sur-Seine, 1982) está considerado como unha das figuras preeminentes da literatura da segunda metade do século XX. Publicou a súa primeira novela, As cousas, en 1965, que rápidamente cosechó un gran éxito e valeulle ser galardonada co premio Renaudot. Dous anos despois, Perec uniuse ao OuLiPo, o Taller de Literatura Potencial que fora creado en 1961 por Raymond Queneau e polo matemático Lle Lionnais. En 1978 publicou A vida, instrucións de uso, cuxo éxito consagrouno como autor e permitiulle abandonar o seu traballo de arquiveiro para dedicarse de cheo á literatura.

+ info

[:en]

En octubre de 1974 Georges Perec se instaló durante tres días seguidos en la plaza Saint-Sulpice de París. En distintos momentos del día anotó todo lo que veía: los acontecimientos cotidianos de la calle, la gente, los vehículos, los animales, las nubes, el paso del tiempo. Hizo listados de todos aquellos hechos más insignificantes de la vida cotidiana. En definitiva, nada, o casi nada.

But his look, of the human only, vibrant, impressionistic and variable perception – like that Monet’s pictorial vision opposite to the cathedral of Rouen-, he gathered thousand small imperceptible details that compose the life of a great city, of a concrete neighborhood of a great city: the innumerable and subtle variations of the atmospheric climate, of the light, of the scenes, of everything what is alive. Buses, dogs, transients, tourists. «What happens when there does not happen at all, only the passage of time, of the people, of the cars and of the clouds.» A magisterial text in the context of Perec’s work that has reached at present the range of classic of the literature.

Attempt of depletion of a Parisian place · Georges Perec

Georges Perec (París, 1936 – Ivry-sur-Seine, 1982) is considered to be one of the pre-eminent figures of the literature of the second half of the 20th century. Published his first novel, The things, in 1965, which rapidly harvested a great success and there was worth being rewarded she by the prize Renaudot. Two years later, Perec joined the OuLiPo, the Workshop of Potential Literature that Lionnais had been created in 1961 by Raymond Queneau and by the mathematician Him. In 1978 it published The life, instructions of use, which success dedicated it as author and allowed him to leave his archivist’s work to devote itself squarely to the literature.

+ info

[:]

Conferencia de la arquitecta Marcella Del Signore en el IAACConferencia da arquitecta Marcella Del Signore no IAACConference of the architect Marcella Del Signore in the IAAC

0

La charla girará en torno a las nuevas tipologías de urbanismo temporal que plantea la ciudad contemporánea, y estará a cargo de la arquitecta Marcella Del Signore. En la conferencia Prototipar la ciudad temporal, que tendrá lugar el próximo martes 30 de octubre en el IAAC, la arquitecta Marcella Del Signore reflexionará sobre qué tipo de respuestas temporales pueden aplicarse a problemas urbanos concretos, con el fin de actuar de manera inmediata frente a las deficiencias que presenta el urbanismo local. Las investigaciones de Del Signore toman la noción de temporalidad como un elemento crucial en la definición estratégica de la ciudad contemporánea.

Marcella Del Signore, licenciada en Arquitectura Avanzada en la Universidad de Sapienza de Roma, y con un Máster en Arquitectura Avanzada en la Universidad de Columbia, es directora de X-Topia, una ciber-plataforma que explora las conexiones entre el diseño, los procesos digitales, el espacio urbano y el arte. Su investigación se centra en la comprensión y el desarrollo del espacio público y urbano a través  de acciones performativas, tecnología aplicada y procesos digitales.

El Instituto de Arquitectura Avanzada de Catalunya es un centro académico y de investigación de vanguardia cuyo objetivo es impulsar la innovación científica y tecnológica en la concepción, diseño y construcción del hábitat humano a todas las escalas (desde los bits hasta la geografía), integrando las innovaciones tecnológicas, culturales y sociales de nuestro tiempo, y contribuyendo a la consolidación de Barcelona como plataforma global de reflexión e innovación.

Conferencia de la arquitecta Marcella Del Signore en el IAAC
Título: Prototyping the temporary city (Prototipar la ciudad temporal)
Fecha: Martes, 30 de octubre de 2012
Hora: 19:30h
Lugar: IAAC, Instituto de Arquitectura Avanzada de Cataluña (Pujades 102, Barcelona)

A charla virará en torno ás novas tipologías de urbanismo temporal que suscita a cidade contemporánea, e estará a cargo da arquitecta Marcella Do Signore. Na conferencia Prototipar a cidade temporal, que terá lugar o vindeiro martes 30 de outubro no IAAC, a arquitecta Marcella Del Signore reflexionará sobre que tipo de respostas temporais poden aplicarse a problemas urbanos concretos, co fin de actuar de xeito inmediato fronte ás deficiencias que presenta o urbanismo local. As investigacións de De o Signore toman a noción de temporalidad como un elemento crucial na definición estratéxica da cidade contemporánea.

Marcella Do Signore, licenciada en Arquitectura Avanzada na Universidade de Sapienza de Roma, e cun Máster en Arquitectura Avanzada na Universidade de Columbia, é directora de X-Topia, unha ciber-plataforma que explora as conexións entre o deseño, os procesos digitales, o espazo urbano e a arte. A súa investigación céntrase na comprensión e o desenvolvemento do espazo público e urbano a través de accións performativas, tecnoloxía aplicada e procesos digitales.

O Instituto de Arquitectura Avanzada de Catalunya é un centro académico e de investigación de vanguardia cuxo obxectivo é impulsar a innovación científica e tecnolóxica na concepción, deseño e construción do hábitat humano a todas as escalas (desde os bits ata a xeografía), integrando as innovacións tecnolóxicas, culturais e sociais do noso tempo, e contribuíndo á consolidación de Barcelona como plataforma global de reflexión e innovación.

Conferencia da arquitecta Marcella Del Signore no IAAC

Título: Prototyping the temporary city (Prototipar la ciudad temporal)

Data: Martes, 30 de outubro de 2012

Hora: 19:30h

Lugar: IAAC, Instituto de Arquitectura Avanzada de Cataluña (Pujades 102, Barcelona)

The talk will turn around the new typologies of urbanismo temporary that poses the contemporary city, and will be to charge of the architect Marcella Del Signore. In the conference Prototipar the temporary city, that will take place next Tuesday 30 October in the IAAC, the architect Marcella Del Signore reflexionará on which type of temporary answers can apply to concrete urban problems, with the end to act of immediate way in front of the deficiencies that presents the urbanismo local. The investigations of Of the Signore take the notion of temporalidad like a crucial element in the strategic definition of the contemporary city.

Marcella Del Signore, graduate in Architecture Advanced in the University of Sapienza of Rome, and with a Máster in Architecture Advanced in the University of Columbia, is director of X-Topia, a ciber-platform that explores the connections between the design, the digital processes, the urban space and the art. His investigation centres  in the understanding and the development of the public and urban space through actions performativas, technology applied and digital processes.

The Institute of Architecture Advanced of Catalonia is an academic centre and of investigation of avant-garde whose aim is to promote the scientific and technological innovation in the conception, design and construction of the human habitat to all the scales (from the bits until the geography), integrating the technological innovations, cultural and social of our time, and contributing to the consolidation of Barcelona like global platform of reflection and innovation.

Conference of the architect Marcella Del Signore in the IAAC

Title: Prototyping the temporary city (Prototipar la ciudad temporal)

Date: Tuesday, 30 October 2012

Hour: 19:30h

Locationr: IAAC, Instituto de Arquitectura Avanzada de Cataluña (Pujades 102, Barcelona)

Esos locos arquitectos | Stepienybarno

Molulor | thefunambulist.net

En su día, si alguien nombraba la palabra “el arquitecto” ya te imaginabas alguien importante a quien casi se podía reverenciar. Sin embargo, en la actualidad, la profesión ha caído en desdicha; por un lado, se asocia a un sector especulador que macizó media España y, por otro, aunque sea dura la expresión, no tienen donde caerse muertos.

Ciertamente, en parte es así; pero solo en parte. Si miramos un poco más allá, los que fueron la mano ejecutora del desastre urbanístico, en realidad, fueron unos pocos y la suma del total de arquitectos sobrepasa los 50.000.  Todavía quedan, seguramente, 49.000 que no tuvieron nada que ver con todo aquello.

La mayoría de ellos, se apasionaron por la arquitectura, como quien se enamora del amor. De tan enamorados que estuvieron, las horas se les convirtieron en minutos y todas ellas se iban en complacer a su amada arquitectura. Así pasaron los cinco años de carrera o seis o más, porque en estas escuelas las notas, en general, no se regalan, se sudan y de qué manera. Encima de la tarima hay de todo, profesores buenos, profesores buenos pero con un ego de elefante (que en realidad no son tan buenos) y, como en todo, malos, muy malos. Pero casi todos ellos, incluso estos últimos, a su manera están hipnotizados por la arquitectura.

Estos estudiantes, echan el resto en cada entrega, es decir en cada proyecto que realizan, que no por casualidad se llama entrega. Y se auto-exprimen tanto que sus amigos desaparecen y ellos desaparecen para sus familias. Puede dar la impresión, desde fuera, que es una vida dura; pero, desde dentro, es la vida. La única vida que entienden cuando les pica el virus de la arquitectura.

Una vez en la calle, ven la realidad y, a veces, la realidad no les ve a ellos. Demasiadas horas entre arquitectos, demasiado tiempo pecando de endogamia. Eso sí, el número de parejas entre cartabones y escuadras, o, mejor dicho, entre polilíneas y fatal error, es con diferencia el mayor de todas las carreras.

Los arquitectos no duermen; no es broma, no duermen, o por lo menos no lo hacen cuando tienen estar enfrascados en el final de un proyecto. Están diseñados para la excelencia; sí, ya sabemos, que suena un poco cursi. Pero es así. No se conforman con algo correcto, trabajan hasta que ya no se puede mejorar o sí, pero llega la famosa  entrega  y en el último minuto, sin aliento, llegan (cuando llegan) con toda la tarea. A veces, después de cientos de horas de trabajo, no saben dónde tienen que mandar proyecto y se les pasa el plazo. Son así. Con los detalles burocráticos no son muy buenos, con la gestión tampoco; les gusta más crear, soñar y pensar un mundo mejor.

Que están desconectados de la realidad. Puede ser, pero están hechos de buena pasta y, a pesar de la que está cayendo, no se quejan mucho. Un sector con mucho más del 50 por ciento de paro y casi no abren la boca. Son modosos hasta para eso; de hecho, muchos todavía no reconocen estar en paro, porque hay un proyecto, bueno, un posible proyecto, para un primo suyo que quizás un día rehabilite no sé que cobertizo. A veces el primo es el propio arquitecto. Esto de amar lo que hacen, les lleva al dudoso límite entre ser buenos y ser tontos. Se aprovechan de ellos, sin duda, y encima se sigue pensando que cobran un pastón por hacer cuatro dibujos. Y no es así; en general, dibujan y mucho, pero dibujan ilusiones, definen realidades y ayudan a muchas familias a que su existencia sea más feliz. Y, encontrar la felicidad es la única meta importante que vale la pena tener.

Por ello y por mucho más, aunque parezca que están locos y ya nadie les necesita, los arquitectos no bajan la cabeza y siguen pensando que una vida mejor es posible; un mundo con arquitectura de la buena; si no, no vale la pena. En fin… esos locos arquitectos ¿tú también eres uno de ellos?

Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, octubre 2012

Café Kunsthalle | RVR ArquitectosCafé Kunsthalle | RVR ArquitectosCoffee Kunsthalle | RVR Architects

El antiguo café A Conga ocupaba un local de dos plantas en la calle del mismo nombre en el corazón de la ciudad histórica de Santiago.

Aunque concebido en sus inicios como un tradicional café compostelano, fue derivando su actividad hacia el ocio nocturno vinculado a la música salsa.

Tras un tiempo de esplendor vino la paulatina decadencia que condujo a su cierre y abandono, que contrastaba con su privilegiada situación en la ciudad.

La nueva propuesta para el café, que incluye un nuevo nombre: Kunsthalle, pretende vincular su actividad a la de sus promotores, personas que desarrollan su trabajo en la organización de conciertos, la gastronomía, y la cultura y el arte contemporáneos.

A la oferta más convencional de restaurante y bar de copas se suma otra distinta con exposiciones y obras “site specific” de artistas contemporáneos, actuaciones musicales, conferencias y todo tipo de actividades relacionadas con la cultura urbana.

Vistas así las cosas, el proyecto de reforma del café sólo pretende “hacer sitio” a todos esos posibles y variados usos: hacerle sitio al cocinero para que pueda preparar sus platos, hacerle sitio a los artistas que desde el principio intervienen en el local para que encuentren su lugar y para que la arquitectura no riña con su obra sino que sea cómplice de ella, hacer un sitio para ese posible concierto o esa conferencia ocasional, hacer sitio en definitiva para que la arquitectura esté por detrás de las cosas, de la vida que pueda darse en el bar y de las personas que allí vayan a comer, a beber o a bailar, que las acompañe y sepa ocultarse también cuando bajan las luces, no aparentar y sí desaparecer.

En su construcción, se trata de aprovechar al máximo lo que ya existía en el local cuando se inicia el trabajo. En la planta baja, hacia la calle de A Conga, se pule el suelo de madera de pino para quitarle el tinte que oculta su veta natural, se pintan de blanco paredes y techo y se construyen una nueva barra  y otros muebles en madera de fresno americano, con su veta natural o blanqueada.

Abajo, en el sótano, aún se hacen menos cosas: se recuperan la barra y el suelo de piedra existente, y se pintan de negro las paredes de mampostería y la estructura de madera del techo. Sólo un gran asiento continuo, tapizado con estampados furiosos, contrasta con la oscuridad del ambiente.

Lo demás, unas cuantas sillas y taburetes contemporáneos y atemporales a la vez y una iluminación discreta y regulable que permita acompasar la luz del bar al paso de las horas, variando su intensidad a medida que cae el día y comienza la “night life”.

Obra: Café Kunsthalle
Autor: r v r arquitectos [Alberto Redondo, José Valladares y Marcial Rodríguez]
Situación: Conga, 8. Santiago de Compostela
Promotor: I Think Lifestyle
Fecha de proyecto y obra: 2012
Superficie construida:274 m2
Artistas con proyecto “site specific”: Misha Bies Golas, Suso Fandiño, Jorge Perianes, Carlos Maciá, Alain Urrutia
Artista con exposición actual: Alvaro Negro
Fotografías: Ramón Vaamonde, Kunsthalle, rvr arquitectos
+ www.rvr-arquitectos.es

The former A Conga coffee was occupying a place of two plants in the street of the same name in the heart of the historical city of Santiago.

Though conceived in his beginnings as a traditional from Santiago de Compostela coffee, it was deriving his activity towards the night leisure linked to the musical sauce.

After a time of brilliance there came the gradual decadence that he led to his closing and abandon, which was contrasting with his privileged situation in the city.

The new offer for the coffee, which includes a new name: Kunsthalle, tries to link his activity to that of his promoters, persons who develop his work in the organization of concerts, the gastronomy, and the culture and the contemporary art.

To the most conventional offer of restaurant and bar of glasses different other one adds with exhibitions and works » site specific » of contemporary artists, musical actions, conferences and all kinds of activities related to the urban culture.

Conference like that the things, the project of reform of the coffee only tries » to do site » to all these possible and varied uses: to do site to the cook in order that it could prepare his plates, do site to the artists who from the beginning intervene in the place in order that they find his place and in order that the architecture does not quarrel with his work but he is an accomplice of her, to do a site for this possible concert or this occasional conference, to do site definitively in order that the architecture is behind the things, the life that could give him in the bar and of the persons who there are going to eat, to drink or to dance, that accompanies them and can hide also when they lower the lights, not to show off and yes to disappear.

In his construction, it is a question of taking advantage to the maximum what already existed in the place when the work begins. In the ground floor, towards the street of A Conga, pule the soil of wood of pine to take from him the dye that conceals his natural seam, walls and ceiling make up of white and a new bar and other furniture are constructed in wood of American ash-tree, with his natural or whitened seam.

Below, in the basement, still fewer things are done: there recover the bar and the soil of existing stone, and there make up of black the walls of masonry and the structure of wood of the ceiling. Only a great constant seat draped with furious prints, contrasts with the darkness of the environment.

The rest, a few chairs and contemporary stools and atemporales simultaneously and a discreet and adjustable lighting that allows to measure with a compass the light of the bar to the step of the hours, changing his intensity as it falls down the day and begins it » night life «.

Work: Café Kunsthalle

Author: r v r arquitectos [Alberto Redondo, José Valladares and Marcial Rodríguez]

Location: Conga, 8. Santiago de Compostela

Promoter: I Think Lifestyle

Date of project and work: 2012

Constructed Surface: 274 m2

Artists with project  “site specific”: Misha Bies Golas, Suso Fandiño, Jorge Perianes, Carlos Maciá, Alain Urrutia

Artista with current exhibition: Alvaro Negro

Photographies: Ramón Vaamonde, Kunsthalle, rvr arquitectos

+ www.rvr-arquitectos.es

O antigo café A Conga ocupaba un local de dúas plantas na rúa do mesmo nome no corazón da cidade histórica de Santiago.

Aínda que concibido nos seus inicios como un tradicional café compostelano, foi derivando a súa actividade cara ao lecer nocturno vinculado á música salsa.

Tras un tempo de esplendor veu a paulatina decadencia que conduciu á súa pechadura e abandono, que contrastaba coa súa privilexiada situación na cidade.

A nova proposta para o café, que inclúe un novo nome: Kunsthalle, pretende vincular a súa actividade á das súas promotores, persoas que desenvolven o seu traballo na organización de concertos, a gastronomía, e a cultura e a arte contemporáneos.

Á oferta máis convencional de restaurante e bar de copas súmase outra distinta con exposicións e obras “site specific” de artistas contemporáneos, actuacións musicais, conferencias e todo tipo de actividades relacionadas coa cultura urbana.

Vistas así as cousas, o proxecto de reforma do café só pretende “facer sitio” a todos eses posibles e variados usos: facerlle sitio ao cociñeiro para que poida preparar os seus pratos, facerlle sitio aos artistas que desde o principio interveñen no local para que atopen o seu lugar e para que a arquitectura non rifa coa súa obra senón que sexa cómplice dela, facer un sitio para ese posible concerto ou esa conferencia ocasional, facer sitio en definitiva para que a arquitectura estea por detrás das cousas, da vida que poida darse no bar e das persoas que alí vaian comer, a beber ou a bailar, que as acompañe e saiba ocultarse tamén cando baixan as luces, non aparentar e si desaparecer.

Na súa construción, trátase de aproveitar ao máximo o que xa existía no local cando se inicia o traballo. Na planta baixa, cara á rúa da Conga, púese o chan de madeira de piñeiro para quitarlle o tinte que oculta o seu veta natural, píntanse de branco paredes e teito e constrúense unha nova barra e outros mobles en madeira de fresno americano, co seu veta natural ou branqueada.

Abaixo, no sótano, aínda se fan menos cousas: recupéranse a barra e o chan de pedra existente, e píntanse de negro as paredes de mampostería e a estrutura de madeira do teito. Só un gran asento continuo, tapizado con estampados furiosos, contrasta coa escuridade do ambiente.

O demais, unhas cantas cadeiras e taburetes contemporáneos e atemporales á vez e unha iluminación discreta e regulable que permita compasar a luz do bar ao paso das horas, variando a súa intensidade a medida que cae o día e comeza a “night life”.

Obra: Café Kunsthalle

Autor: r v r arquitectos [Alberto Redondo, José Valladares y Marcial Rodríguez]

Situación: Conga, 8. Santiago de Compostela

Promotor: I Think Lifestyle

Data do proxecto e obra: 2012

Superficie construida: 274 m2

Artistas con proxecto “site specific”: Misha Bies Golas, Suso Fandiño, Jorge Perianes, Carlos Maciá, Alain Urrutia

Artista con exposición actual: Alvaro Negro

Fotografías: Ramón Vaamonde, Kunsthalle, rvr arquitectos

+ www.rvr-arquitectos.es

Revista A35 [Nº3]Revista A35 [Nº3]Magazine A35 [Nº3]

0

“Cada escuela, cada tendencia, está basada en cierto número de premisas, y las formas de los edificios que crean los arquitectos adscritos a cada una de ellas no son sólo el producto de su fantasía, sino también una consecuencia lógica de dichas premisas. Si las formas son absurdas es porque las premisas son irracionales” – Vilanova Artigas 1952 –

Revista A35 Revista Internacional de Arquitectura y Opinión [Nº3]

Para la presente edición, el tercer número de la Revista A35, hemos propuesto como tema central a los proyectos de arquitectura que se realizan en la ciudad de Sao Paulo. Los motivos son múltiples, la gran escala de la ciudad, la metrópoli de Sao Paulo (la más grande de Sudamérica) cuenta con una población de casi 20 millones de habitantes, una ciudad intensa, con el segundo mayor tráfico de helicópteros, considerada como el centro financiero de Brasil, que no es menor si tenemos en cuenta que son la sexta economía del mundo. Otra razón, es que en Sao Paulo radican estudios de arquitectura de todas las nacionalidades, están los propios paulistas, pero también existen los de procedencia latinoamericana y europea, en donde se proyecta y diseña no solo para la ciudad, sino para el país, la región y el mundo.

Y del otro lado está, el poder revisar la obra de la llamada “Escuela Paulista”, una forma claramente definida de hacer arquitectura moderna contemporánea. Una escuela que tiene en el reconocimiento a Paulo Mendes da Rocha como Premio Pritzker en el 2006, la confirmación y validación de una manera de pensar y hacer arquitectura en el mundo académico profesional. El mérito es mayor si tenemos en cuenta que de los 35 premiados, solo tres han sido latinoamericanos (Luis Barragan en 1980 y Oscar Niemeyer en 1988). En unas de las primeras entrevista que le hacen a Mendes da Rocha al recibir el premio, comenta que la distinción no sólo es a él, sino también a Artigas, Lina Bo Bardi, y todos los arquitectos que apuestan por hacer una arquitectura moderna en Sao Paulo, y que hoy son considerados como los maestros de dicha escuela.

La edición Sao Paulo tiene tres partes, la primera la parte introductoria, donde presentamos tres ensayos, el primero nos da luces sobre lo que es la arquitectura de la “Escuela Paulista”, el segundo una revisión al legado y obra de Vilanova Artigas y el tercero una entrevista a Paulo Mendes de Rocha. El segundo bloque contiene la publicación de treinta proyectos divididos en cinco categorías: Urbano, Servicios, Educacional, Vivienda Colectiva y Casas. Los proyectos provienen de trece despachos paulistas, y las obras son en su mayoría en Sao Paulo. Y el tercer bloque, un texto académico, explica la propuesta de la Escola da Cidades a cargo de su director. Con ello consideramos que se presenta el mejor y más amplio panorama sobre la producción actual de la arquitectura en Sao Paulo.

Como en todas las ediciones, tenemos noticias de actualidad, sin duda la más resaltante, es el reciente otorgamiento de acreditación RIBA a la Facultad de Arquitectura, Urbanismo y Artes de la UNI, convirtiéndola en el primer centro de enseñanza de arquitectura en el Perú acreditado. No en vano, son una escuela con más de 100 años de trayectoria, y que ha tenido, entre otras figuras, al ex presidente de la nación, Fernando Belaunde Terry como decano.

Publicamos dos concursos, el primero a nivel estudiantes de arquitectura, en una competición en la región norte llamada MAREA. El segundo a nivel profesional, concurso organizado por el Colegio de Arquitectos, para la Sede de Campo del Club Unión Tacna. También presentamos dos entrevistas, a los Decanos Regionales del CAP de Lima y Lambayeque, quienes nos comentan sobre sus actividades y planes, la bicicleteada en Lima y la XV Bienal Nacional de Arquitectura en Chiclayo.

Finalmente, agradecer los comentarios que hemos recibido sobre nuestro trabajo. Nuestro compromiso inicial sigue vigente, dar la mejor información y el más amplio panorama posible de un tema.

Francis Espino

+ info

“Cada escola, cada tendencia, está baseada en certo número de premisas, e as formas dos edificios que crean os arquitectos adscritos a cada unha delas non son só o produto da súa fantasía, senón tamén unha consecuencia lóxica de ditas premisas. Si as formas son absurdas é porque as premisas son irracionales” – Vilanova Artigas 1952 –

Revista A35 Revista Internacional de Arquitectura y Opinión [Nº3]

Para a presente edición, o terceiro número da Revista A35, propuxemos como tema central aos proxectos de arquitectura que se realizan na cidade de Sao Paulo. Os motivos son múltiples, a gran escala da cidade, a metrópoli de Sao Paulo (a máis grande de Sudamérica) conta cunha poboación de case 20 millóns de habitantes, unha cidade intensa, co segundo maior tráfico de helicópteros, considerada como o centro financeiro de Brasil, que non é menor si temos en conta que son a sexta economía do mundo. Outra razón, é que en Sao Paulo radican estudos de arquitectura de todas as nacionalidades, están os propios paulistas, pero tamén existen os de procedencia latinoamericana e europea, onde se proxecta e deseña non só para a cidade, senón para o país, a rexión e o mundo.

E do outro lado está, o poder revisar a obra da chamada “Escola Paulista”, unha forma claramente definida de facer arquitectura moderna contemporánea. Unha escola que ten no recoñecemento a Paulo Mendes dá Rocha como Premio Pritzker no 2006, a confirmación e validación dun xeito de pensar e facer arquitectura no mundo académico profesional. O mérito é maior si temos en conta que dos 35 premiados, só tres foron latinoamericanos (Luís Barragan en 1980 e Oscar Niemeyer en 1988). Nunhas das primeiras entrevista que lle fan a Mendes dá Rocha ao recibir o premio, comenta que a distinción non só é a el, senón tamén a Artigas, Lina Bo Bardi, e todos os arquitectos que apostan por facer unha arquitectura moderna en Sao Paulo, e que hoxe son considerados como os mestres de devandita escola.

A edición Sao Paulo ten tres partes, a primeira a parte introductoria, onde presentamos tres ensaios, o primeiro dános luces sobre o que é a arquitectura da “Escola Paulista”, o segundo unha revisión ao legado e obra de Vilanova Artigas e o terceiro unha entrevista a Paulo Mendes de Rocha. O segundo bloque contén a publicación de trinta proxectos divididos en cinco categorías: Urbano, Servizos, Educacional, Vivenda Colectiva e Casas. Os proxectos proveñen de trece despachos paulistas, e as obras son na súa maioría en Sao Paulo. E o terceiro bloque, un texto académico, explica a proposta da Escola dá Cidades a cargo do seu director. Con iso consideramos que se presenta o mellor e máis amplo panorama sobre a produción actual da arquitectura en Sao Paulo.

Como en todas as edicións, temos noticias de actualidade, sen dúbida a máis resaltante, é o recente otorgamiento de acreditación RIBA á Facultade de Arquitectura, Urbanismo e Artes da UNI, converténdoa no primeiro centro de ensino de arquitectura no Perú acreditado. Non en balde, son unha escola con máis de 100 anos de traxectoria, e que ha ter, entre outras figuras, ao ex presidente da nación, Fernando Belaunde Terry como decano.

Publicamos dous concursos, o primeiro a nivel estudantes de arquitectura, nunha competición na rexión norte chamada MAREA. O segundo a nivel profesional, concurso organizado polo Colexio de Arquitectos, para a Sé de Campo do Club Unión Tacna. Tamén presentamos dúas entrevistas, aos Decanos Rexionais do CAP de Lima e Lambayeque, quen nos comentan sobre as súas actividades e plans, a bicicleteada en Lima e a XV Bienal Nacional de Arquitectura en Chiclayo.

Finalmente, agradecer os comentarios que recibimos sobre o noso traballo. O noso compromiso inicial segue vigente, dar a mellor información e o máis amplo panorama posible dun tema.

Francis Espino

+ info

“Each school, each tendency, is based in some number of premises, and the forms of the buildings that create the architects ascribed to each one of them are not only the product of his fantasy, but also a logical consequence of said premises. If the forms are absurd is because the premises are irrational”  – Vilanova Artigas 1952 –

Revista A35 Revista Internacional de Arquitectura y Opinión [Nº3]

For the present edition, the third number of the Magazine To35, have proposed like central subject to the projects of architecture that realise  in the city of Sao Paulo. The reasons are multiple, the big scale of the city, the metropolis of Sao Paulo (the biggest of Sudamérica) has a population of almost 20 million inhabitants, an intense city, with the greater second traffic of helicopters, considered like the financial centre of Brazil, that is not lower if we take into account that they are the sixth economy of the world. Another reason, is that in Sao Paulo root studies of architecture of all the nationalities, are the own paulistas, but also exist the ones of Latin American and European origin, in where it projects  and designs no only for the city, but for the country, the region and the world.

And of the another side is, the can review the work of the called “School Paulista”, a clearly defined form to do contemporary modern architecture. A school that has in the recognition to Paulo Mendes gives Rocha like Prize Pritzker in the 2006, the confirmation and validation of a way to think and do architecture in the professional academic world. The merit is greater if we take into account that of the 35 rewarded, only three have been Latin American (Luis Barragan in 1980 and Oscar Niemeyer in 1988). In ones of the first interview that do him to Mendes gives Rocha when receiving the prize, comments that the distinction no only is to him, but also to Artigas, Lina Bo Bardi, and all the architects that bet for doing a modern architecture in Sao Paulo, and that today are considered like the teachers of said school.

The edition Sao Paulo has three parts, the first the introductory part, where present three essays, the first gives us lights on what is the architecture of the “School Paulista”, the second a review to the legacy and work of Vilanova Artigas and the third an interview to Paulo Mendes of Rocha. The second block contains the publication of thirty projects divided in five categories: Urbano, Services, Educacional, Collective House and Houses. The projects come from of thirteen dispatches paulistas, and the works are in his majority in Sao Paulo. And the third block, an academic text, explains the proposal of the Escola gives Cidades to charge of his director. With this consider that it presents  the best and wider panorama on the current production of the architecture in Sao Paulo.

As in all the editions, have news of actuality, definitely the more resaltante, is the recent otorgamiento of accreditation RIBA to the Faculty of Architecture, Urbanismo and Arts of the UNI, turning it into the first centre of education of architecture in the Peru accredited. No in vain, they are a school with more than 100 years of path, and that has had, between other figures, to the ex president of the nation, Fernando Belaunde Terry like dean.

We publish two contests, the first to level students of architecture, in a competition in the region north called TIDE. The second to professional level, contest organised by the School of Architects, for the Headquarters of Field of the Club Union Tacna. Also we present two interviews, to the Regional Deans of the CAP of Lima and Lambayeque, those who comment us on his activities and plans, the bicicleteada in Lima and the XV Biennial National of Architecture in Chiclayo.

Finally, appreciate the comments that have received on our work. Our initial commitment follows valid, give the best information and the widest possible panorama of a subject.

Francis Espino

+ info

Entrevista Habitat SocialEntrevista Habitat SocialInterview Habitat Social

0

Hábitat Social es una cooperativa gallega integrada por un grupo heterogéneo de profesionales, esencialmente de los campos de la arquitectura, el urbanismo y las ciencias sociales, con la intención de investigar e intervenir en la compleja realidad que habitamos. En Habitat Social, apostamos por conjugar el compromiso personal con el profesional para procurar, desde la autogestión y la autonomía laboral, una sociedad más justa basada en el desarrollo comunitario equilibrado.

De este modo, nos centramos en la construcción social del hábitat, con el objeto de mejorar las relaciones entre las personas y de estas con el medio, natural o construido. Lo hacemos trabajando con la materia física y con las dinámicas humanas, participando activamente en los procesos, coordinando las agentes implicadas y potenciando el protagonismo de las personas.

+ habitatsocial.coop

Hábitat Social é unha cooperativa galega integrada por un grupo heteroxéneo de profesionais, esencialmente dos eidos da arquitectura, o urbanismo e as ciencias sociais, coa intención de investigar e intervir na complexa realidade que habitamos. En Habitat Social, apostamos por conxugar o compromiso persoal co profesional para procurar, dende a autoxestión e a autonomía laboral, unha sociedade máis xusta baseada no desenvolvemento comunitario equilibrado.

Deste xeito, centrámonos na construción social do hábitat, co obxecto de mellorar as relacións entre as persoas e destas co medio, natural ou construído. Facémolo traballando coa materia física e coas dinámicas humanas, participando activamente nos procesos, coordinando as axentes implicadas e potenciando o protagonismo das persoas.

+ habitatsocial.coop

Social habitat is a Galician cooperative integrated by a heterogeneous group of professionals, essentially of the fields of the architecture, the urbanism and the social sciences, with the intention of investigating and intervening in the complex reality that we live. In Social Habitat, we bet for bringing together the personal commitment with the professional to try, from the automanagement and the labor autonomy, the most just company based on the community balanced development.

Thus, we centre on the social construction of the habitat, in order to improve the relations between the persons and of these with the way, natural or constructed. We do it working with the physical matter and with the human dynamics, taking part actively in the processes, coordinating the implied agents and promoting the protagonism of the persons.

+ habitatsocial.coop

[:es]Carlo Scarpa. Un perfil[:gl]Carlo Scarpa. Un perfil[:en]Carlo Scarpa. A Profile[:]

0

[:es]http://www.youtube.com/watch?v=9KxXgkEWK1U

Documental explicativo de la obra del arquitecto veneciano
Arts Council of England and Channel Four. Dirigido por Murray Grigor.

[:gl]http://www.youtube.com/watch?v=9KxXgkEWK1U

Documental explicativo da obra do arquitecto veneciano.

Arts Council of England and Channel Four. Dirigido por Murray Grigor.

[:en]http://www.youtube.com/watch?v=9KxXgkEWK1U

Explanatory documentary of the work of the Venetian architect.

Arts Council of England and Channel Four. Dirigido por Murray Grigor.

[:]

‘Xentes, espazos e Lugares’. Encuentro con Juan Herreros‘Xentes, espazos e Lugares’. Encontro con Juan Herreros‘Xentes, espazos e Lugares’. Meeting with Juan Herreros

0

Dentro de la iniciativa «Xentes, espazos e Lugares», un programa relacionado con el Proxecto Terra, de divulgación y formación no reglada promovido por el Colexio de Arquitectos de Galicia, el próximo viernes 26 de octubre tendrá lugar en el Centro cultural Novacaixagalicia en Santiago, un encuentro con Juan Herreros, con el título de «Geografía urbana: Proyectos que hacen ciudades».

‘Xentes, espazos e lugares’. Encuentro con Juan Herreros
Viernes 26 de Octubre, a las 19:30 horas
Centro Cultural de Novacaixagalicia
Rua do Vilar nº 19, Santiago de Compostela [Galicia, España]

Dentro da iniciativa «Xentes, espazos e Lugares«, un programa relacionado co Proxecto Terra, de divulgación e formación non regrada promovido polo Colexio de Arquitectos de Galicia, o próximo venres 26 de outubro terá lugar Centro cultural Novacaixagalicia en Santiago, un encontro con Juan Herreros, co título de «Xeografía urbana: Proxectos que fan cidades».

‘Xentes, espazos e lugares’. Encontro con Juan Herreros
Venres 26 de Outubro, ás 19:30 horas
Centro Cultural de Novacaixagalicia
Rua do Vilar nº 19, Santiago de Compostela [Galicia, España]

Inside initiatory «Xentes, espazos e Lugares«, a program related to the Proxecto Terra, of spreading and not ruled formation promoted by the Architects’ Colexio of Galicia, next Friday, the 26th of October will take place in the cultural Center Novacaixagalicia in Santiago, a meeting with Juan Herreros, with the title of «Urban Geography: Projects that do cities«.

‘Xentes, espazos e lugares’. Meeting with Juan Herreros
Friday, the 26th of October
Centro Cultural de Novacaixagalicia
Rua do Vilar nº 19, Santiago de Compostela [Galicia, Spain]

[:es]Proyectos encontrados · Juan José López de la Cruz[:gl]Proxectos encontrados · Juan José López de la Cruz[:en]Found Projects · Juan José López de la Cruz[:]

0

[:es]

El proyecto de arquitectura condensa en una forma fija una nube de referencias, pistas, anotaciones, ideas e impresiones alimentada a lo largo del tiempo, todas juntas conforman una colección de puntales invisibles que hacen buena la metáfora de Hemingway sobre la masa oculta que sustenta la punta del iceberg que es el proyecto.

Este libro retrata de algún modo una de esas nubes, aquélla surgida durante la realización de una serie de proyectos y de una investigación académica en torno al desvelo y la alteración de nuestro mundo deteriorado. Tal vez sin degradación no existiría memoria, los procesos de desgaste y decadencia son parte de nuestra cultura por lo que la reutilización de aquello ya usado puede ser un método de transmisión de la misma. Todas las opciones vuelven a mostrarse a una nueva mirada capaz de revelar vidas latentes en objetos y espacios denostados. El proyecto de arquitectura se convierte así en instrumento para repensar cuanto nos rodea, asumiendo el deterioro como parte del ciclo vital pero no como fin de éste, sino un momento intermedio a partir del que explorar otros caminos a través de lametamorfosis de las arquitecturas y los objetos olvidados.

Proyectos encontrados. Arquitecturas de la alteración y el desvelo · Juan José López de la Cruz

Este escrito transita entre la asunción inevitable de la degradación y la ocasión surgida en ella, trata en buena medida sobre la alteración del significado de las cosas, la asimilación de nuestros pedazos rotos, la recuperación de oportunidades perdidas y la ocupación de lugares insospechados. Lo que comenzó siendo una investigación en torno al reciclaje y sus connotaciones culturales, finalmente acabó asumiendo su condición arquitectónica por encima de todo y no pudo sino relatar historias sobre el significado, la materia, el tiempo y el espacio de nuestro mundo; un mundo ajado y cambiante, eso sí.

JUAN JOSÉ LÓPEZ DE LA CRUZ (1974)
Arquitecto por la Escuela de Arquitectura de Sevilla en 2000, donde es profesor de Proyectos Arquitectónicos desde 2005. Desde sus inicios profesionales forma Sol89 junto a la arquitecta María González, donde intentan conciliar investigación, docencia y profesión. Ha co-editado Cuaderno Rojo (Universidad de Sevilla, 2010) y desde ese mismo año forma parte del consejo editorial de la revista de investigación Proyecto, Progreso, Arquitectura publicada por la Universidad de Sevilla. Actualmente se encuentra desarrollando su tesis doctoral sobre el arquitecto noruego Sverre Fehn titulada «El Viaje y el Refugio».

 + recolectoresurbanoseditorial.bigcartel.com

[:gl]

O proxecto de arquitectura condensa nunha forma fixa unha nube de referencias, pistas, anotacións, ideas e impresións alimentada ao longo do tempo, todas xuntas conforman unha colección de puntais invisibles que fan boa a metáfora de Hemingway sobre a masa oculta que sustenta a punta do iceberg que é o proxecto.

Este libro retrata dalgún modo una desas nubes, aquela xurdida durante a realización dunha serie de proxectos e dunha investigación académica en torno ao desvelo e a alteración do noso mundo deteriorado. Talvez sen degradación non existiría memoria, os procesos de desgastar e decadencia son parte da nosa cultura polo que a reutilización daquilo xa usado pode ser un método de transmisión da mesma. Todas as opcións volven mostrarse a unha nova mirada capaz de revelar vidas latentes en obxectos e espazos denostados. O proxecto de arquitectura convértese así en instrumento para repensar canto nos rodea, asumindo o deterioro como parte do ciclo vital pero non como fin deste, senón un momento intermedio a partir do que explorar outros camiños a través de lametamorfosis das arquitecturas e os obxectos esquecidos.

Proxectos encontrados. Arquitecturas da alteración e o desvelo · Juan José López de la Cruz

Este escrito transita entre a asunción inevitable da degradación e a ocasión xurdida nela, trata en boa medida sobre a alteración do significado das cousas, a asimilación dos nosos pedazos rotos, a recuperación de oportunidades perdidas e a ocupación de lugares insospechados. O que comezou sendo unha investigación en torno ao reciclaje e os seus connotaciones culturais, finalmente acabou asumindo a súa condición arquitectónica por encima de todo e non puido senón relatar historias sobre o significado, a materia, o tempo e o espazo do noso mundo; un mundo ajado e cambiante, iso si.

JUAN JOSÉ LÓPEZ DA CRUZ (1974)

Arquitecto pola Escola de Arquitectura de Sevilla en 2000, onde é profesor de Proxectos Arquitectónicos desde 2005. Desde os seus inicios profesionais forma Sol89 xunto á arquitecta María González, onde intentan conciliar investigación, docencia e profesión. Ha co-editado Caderno Vermello (Universidade de Sevilla, 2010) e desde ese mesmo ano forma parte do consello editorial da revista de investigación Proxecto, Progreso, Arquitectura publicada pola Universidade de Sevilla. Actualmente atópase desenvolvendo a súa tese doctoral sobre o arquitecto noruego Sverre Fehn titulada «A Viaxe e o Refuxio».

+ recolectoresurbanoseditorial.bigcartel.com

[:en]

The project of architecture condenses in a fixed form a cloud of references, tracks, annotations, ideas and impressions fed throughout the time, all together they shape a collection of invisible props that make Hemingway’s metaphor good on the secret mass that sustains the top of the iceberg that is the project.

This book portrays somehow one of these clouds, that one arisen during the accomplishment of a series of projects and of an academic investigation concerning the sleeplessness and the alteration of our damaged world. Maybe without degradation memory would not exist, the processes of wear and decadence are a part of our culture for what the reutilization of already secondhand that one can be a method of transmission of the same one. All the options return to appear to a new look capable of revealing latent lives in objects and reviled spaces. The project of architecture turns this way into instrument to rethink all that surrounds us, assuming the deterioration as part of the vital cycle but not as end of this one, but an intermediate moment from which to explore other ways across lametamorfosis of the architectures and the forgotten objects.

Opposing projects. Architectures of the alteration and the sleeplessness · Juan José López de la Cruz

This writing travels between the inevitable assumption of the degradation and the occasion arisen in her, treats mostly on the alteration of the meaning of the things, the assimilation of our torn pieces, the recovery of lost opportunities and the occupation of unsuspected places. What started by being an investigation concerning the recycling and his cultural connotations, finally ended up by assuming his architectural condition over everything and it was not possible but report histories on the meaning, the matter, the time and the space of our world; a worn and changeable world, it yes.

JUAN JOSÉ LÓPEZ DE LA CRUZ (1974)

Architect for the School of Architecture of Seville in 2000, where he is a teacher of Architectural Projects from 2005. From his professional beginnings Maria Gonzalez forms Sol89 together with the arquitecta, where they try to harmonize investigation, teaching and profession. It has co-edited Red Notebook (University of Seville, 2010) and from the same year there forms a part of the publishing advice of the magazine of investigation Project, Progress, Architecture published by the University of Seville. Nowadays it is developing his doctoral thesis on the Norwegian architect qualified Sverre Fehn » The Trip and the Refuge».

+ recolectoresurbanoseditorial.bigcartel.com
[:]

«Un tras outro». Manuel G. Vicente«Un tras outro». Manuel G. Vicente«Un tras outro». Manuel G. Vicente

0

La Comisión de Cultura de la Delegación de Vigo del Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia les invita a la sexta conferencia del ciclo Un Tras Outro que se inauguró el mes de enero con BMJ arquitectos. A lo largo de estos meses hemos contado también con la presencia de Franco+Pintos, Ansede+Quintáns, Manuel Cuquejo y Alfonso Penela.

por manuelgvicente.blogspot.com.es

La conferencia tendrá lugar en la Sala de Juntas de la sede del Coag Vigo en Dr. Cadaval 5, el próximo jueves 25 de octubre a las 20.00 horas y correrá a cargo del fotógrafo Manuel G. Vicente, con el título «La fotografía se hace con los píes», al que introducirá Alfonso Penela.

+ info

A Comisión de Cultura da Delegación de Vigo do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia invítalles á sexta conferencia do ciclo Un Tras Outro que se inaugurou o mes de xaneiro con BMJ arquitectos. Ao longo destes meses contamos tamén coa presenza de Franco+Pintos, Ansede+Quintáns, Manuel Cuquejo e Alfonso Penela.

por manuelgvicente.blogspot.com.es

A conferencia terá lugar na Sala de Xuntas da sé do Coag Vigo en Dr. Cadaval 5, o vindeiro xoves 25 de outubro ás 20.00 horas e correrá a cargo do fotógrafo Manuel G. Vicente, co título «A fotografía faise cos pes», ao que introducirá Alfonso Penela.

+ info

The Commission of Culture of the Delegation of Vigo of the Colexio Official of Architects of Galicia invites them to the sixth conference of the cycle An After Outro that inaugurated  the month of January with BMJ architects. Along these months have explained also with the presence of Franco+Pintos, Ansede+Quintáns, Manuel Cuquejo and Alfonso Penela.

by manuelgvicente.blogspot.com.es

The conference will take place in the Room of Boards of the headquarters of the Coag Vigo in Dr. Cadaval 5, next Thursday 25 October to the 20.00 hours and will run to charge of the photographer Manuel G. Vicente, wth the title «The photography is done with them peep» to the that will enter Alfonso Penela.

+ info

Arquitectura Viva 145 Colectivos españolesArquitectura Viva 145 Colectivos españolesArquitectura Viva 145 Colectivos españoles

0

Lejos de contentarse con el tradicional esquema arquitecto-cliente, y coincidiendo con un crisis económica que reduce los encargos y, por tanto, las posibilidades de promoción profesional, una parte de los arquitectos españoles se está reinventando, agrupándose en colectivos y colaborando en plataformas. La tradicional organización jerárquica está siendo sustituida por una horizontal y participativa basada en las estrategias colaborativas en red; y el foco de interés se desplaza de la noción convencional de ‘edificio’ para centrarse en los problemas cotidianos de la ciudad, y en la innovación tecnológica de sesgo low-tech. Dos artículos firmados por especialistas dan cuenta de los ideales y estrategias de trabajo de esta nueva generación de arquitectos. Acompañados por un ‘atlas’ que recoge 48 colectivos españoles, estos artículos preceden a una selección de doce obras significativas, situadas tanto dentro como fuera de España, que se presentan en detalle.

Arquitectura Viva 145 Colectivos españoles

En la sección de Arte y Cultura los mejores especialistas en la materia reseñan dos de las exposiciones más importantes del verano: la 13ª edición de Documenta de Kassel, y la muestra sobre la artista Rita MacBride en el MACBA. Además, otros dos artículos, cuyo tema compartido es el cómic en relación con la arquitectura, están dedicados a la obra del recientemente fallecido Moebius, y a la del español Miguel Brieva.

En la sección de Tecnología e Innovación se detalla desde el punto de vista constructivo la conversión de una antigua nave industrial en un edificio con dotaciones municipales y culturales situado en Oostkamp (Bélgica), una interesante intervención definida por el reciclaje y sostenibilidad, que ha sido proyectada por el español Carlos Arroyo. En esta sección se recoge también el tercer artículo de la Serie ‘Filtros’, por Ignacio Paricio, que tratará sobre cerramientos arquitectónicos, y se compendian en el apartado de Innovación un artículo y ejemplos de sistemas y materiales inteligentes para la arquitectura, así como pavimentos, envolventes, y un dossier de materiales de construcción relacionados con la acústica.

+ arquitecturaviva.com

Lonxe de contentarse co tradicional esquema arquitecto-cliente, e coincidindo cun crise económica que reduce os encargos e, xa que logo, as posibilidades de promoción profesional, unha parte dos arquitectos españois estase reinventando, agrupándose en colectivos e colaborando en plataformas. A tradicional organización jerárquica está sendo substituída por unha horizontal e participativa baseada nas estratexias colaborativas en rede; e o foco de interese desprázase da noción convencional de ‘edificio’ para centrarse nos problemas cotiáns da cidade, e na innovación tecnolóxica de sesgo low-tech. Dous artigos asinados por especialistas dan conta dos ideais e estratexias de traballo desta nova xeración de arquitectos. Acompañados por un ‘atlas’ que recolle 48 colectivos españois, estes artigos preceden a unha selección de doce obras significativas, situadas tanto dentro como fóra de España, que se presentan en detalle.

Arquitectura Viva 145 Colectivos españoles

Na sección de Arte e Cultura os mellores especialistas na materia apuntan dúas das exposicións máis importantes do verán: a 13ª edición de Documenta de Kassel, e a mostra sobre a artista Rita MacBride no MACBA. Ademais, outros dous artigos, cuxo tema compartido é o cómic en relación coa arquitectura, están dedicados á obra do recientemente falecido Moebius, e á do español Miguel Brieva.

Na sección de Tecnoloxía e Innovación detállase desde o punto de vista constructivo a conversión dunha antiga nave industrial nun edificio con dotaciones municipais e culturais situado en Oostkamp (Bélgica), unha interesante intervención definida polo reciclaje e sostenibilidad, que foi proxectada polo español Carlos Arroio. Nesta sección recóllese tamén o terceiro artigo da Serie ‘Filtros’, por Ignacio Paricio, que tratará sobre cerramientos arquitectónicos, e se compendian no apartado de Innovación un artigo e exemplos de sistemas e materiais intelixentes para a arquitectura, así como pavimentos, envolventes, e un dossier de materiais de construción relacionados coa acústica.

+ arquitecturaviva.com

Far from architect – client contenting with the traditional scheme, and coinciding with one economic crisis that reduces the orders and, therefore, the possibilities of professional promotion, a part of the Spanish architects is reinvented, gathering in crowds in groups and collaborating in platforms. The traditional hierarchic organization is being replaced with a horizontal and participative stocks in the collaborative strategies in network; and the area of interest moves of the conventional notion of ‘building’ to centre on the daily problems of the city, and in the technological innovation of bias low-tech. Two articles signed by specialists realize of the ideal ones and strategies of work of this new generation of architects. Accompanied by a ‘atlas’ that gathers 48 Spanish groups, these articles precede a selection of twelve significant, placed works so much inside like out of Spain, which they present in detail.

Arquitectura Viva 145 Colectivos españoles

In the section of Art and Culture the best specialists in the matter outline two of the most important summers exhibitions: 13 ª edition of Documents of Kassel, and the sample on the artist Rita MacBride in the MACBA. In addition, other two articles, which shared topic is the cómic in relation with the architecture, are dedicated to the work of the recently deceased Moebius, and to that of the Spanish Michael Brieva.

In the section of Technology and Innovation there is detailed from the constructive point of view the conversion of a former industrial ship in a building by municipal and cultural endowments placed in Oostkamp (Belgium), an interesting intervention defined by the recycling and sustainability, which has been projected by the Spanish Carlos Arroyo. In this section there is gathered also the third article of the Series ‘Filters’, for Ignacio Paricio, who will treat on architectural closings, and there are summarized in the paragraph of Innovation an article and examples of systems and intelligent materials for the architecture, as well as pavements, surrounding, and a dossier of materials of construction related to the acoustics.

+ arquitecturaviva.com

Constant, la utopía cobra vida | Miquel Lacasta Codorniu

Dibujo de Constant de la New Babylon fechado en 1964

En el paisaje utópico de los años sesenta, donde resuenan nombres como Kurokawa, Fuller, Friedman, Archigram, Utopie o Archizoom, el proyecto de Constant destaca por su rigor ideológico. Las utopías tecnológicas de Archigram o Buckminster Fuller no se distinguen por conceptos sociales de base en sus propuestas. Para estos arquitectos es, sobre todo, la fascinación por las extremas posibilidades técnicas de los nuevos materiales y métodos de construcción lo que nutre su imaginación. La concreción de sus ideas, trabajos y propuestas parecen tener un trasfondo social, pero ni Archigram ni Buckminster Fuller vinculan estas ideas con una visión socio-política. Constant, por otra parte, sitúa su proyecto New Babylon enfáticamente dentro de una (neo) marxista crítica social y presenta su visión del futuro como la antítesis de la falsa sociedad sobre la base de una nueva distribución de los medios de producción.

La New Babylon de hecho, traza una nueva forma de sociedad y de vivienda. Su punto de partida es la idea de que una profunda automatización de la producción puede llegar a un punto donde el trabajo se convierte en innecesario para que la gente pueda disfrutar de un tiempo libre casi infinito. La superficie de la tierra irá siendo cubierta por secuencias de sectores, gigantescas estructuras construidas por enormes torres que soportan un paisaje de agricultura mecanizada y automatizada, cubierto por vías rápidas. La característica típica de la vida en el sector es que las personas están totalmente liberadas: son liberados de todos los vínculos, normas y convenciones. Se vive en un entorno que está totalmente libre de la opresión y en el que se tiene el control completo. La New Babylon es un laberinto dinámico que está continuamente siendo reestructurado por la espontaneidad y la creatividad de sus habitantes.

Constant puso de manifiesto esta visión del futuro en numerosos mapas, maquetas, dibujos y pinturas. Los mapas muestran toda una serie de estructuras vinculadas que se extienden a través del paisaje. Estas existen en diversas escalas, empezando por una cuasi-dimensión europea, como por ejemplo con el mapa de la región del Ruhr de La New Babylon, y continuando con maquetas que simulan el desarrollo de ciudades o distritos de ciudades como Amsterdam, Amberes, París,…

La idea de sector es también una investigación sobre nuevas geometrías. Durante los primeros años de la New Babylon, Constant hizo un gran número de maquetas con una gran variedad de formas y geometrías, construcciones en forma de paraguas transparente, estructuras que se asemejan a conchas, los llamados spatiovores, sectores como los descritos, creando partes de grandes megaestructuras que pueden llegar a cubrir el paisaje, maquetas de espacios laberínticos, etc.

Por encima de todo, las maquetas dan la imagen de un mundo artificial, complejo, dominado por la tecnología y en el que los materiales artificiales y las ingeniosas técnicas de construcción, se utilizan para hacer un tipo de vivienda que existe fuera del paisaje y cuyas características son la indeterminación, el entendimiento mutuo y una geometría de raíz compleja. La sugerencia de un modo de vida nómada, solamente posible gracias a la tecnología.

Así como avanzaba el trabajo en la New Babylon, Constant incrementaba los dibujos y las pinturas para poder transmitir su atmósfera. Realizó numerosos dibujos que evocan los principios de construcción de la New Babylon, que expresan la tensión, la complejidad y la potencia poética de las formas estructurales. Otras pinturas y dibujos dan una impresión del carácter espacial de la New Babylon. Se enfatiza todo aquello que sugiere dinamismo y movilidad, escaleras, ascensores inclinados, paredes ajustables, etc. Aparecen unas masas amorfas que simulan más o menos siluetas humanas. Una característica típica de los dibujos es la tensión que transmiten. Esta tensión es a menudo creada por los medios gráficos, frágiles figuras se oponen a lo compacto, lo oscuro se opone a la luz, las líneas dinámicas se contrastan con los volúmenes estáticos. A veces, la tensión se produce por el ritmo que las paredes dan a la estructura del espacio representado, o viene dada por los movimientos de las figuras humanas o las distorsiones de la perspectiva. Esta tensión se puede considerar como indicativo de la continua oscilación entre la liberación y la inquietud a la que el espectador es sometido. En este sentido los dibujos, más que las maquetas, forman una especie de transformación del discurso de Constant de un utópico mundo libre a la idea de opresión y desigualdad.

Lo mismo puede decirse de las pinturas que produjo Constant durante su periodo de la New Babylon. Típicos de sus trabajos pictóricos son sus vivos colores brillantes, sugiriendo escenas de alegres festejos. El elemento de juego pasa a primer plano en forma de figuras como de carnaval muy abundante en las escenas. En las pinturas laberínticas, como Oda à l’Odéon, 1969 o Ladderlabyrinth, 1971, sin embargo, el conflicto es el sentido dominante. Aquí ya no hay ninguna perspectiva clara, las obras carecen de un punto central en la organización espacial que pueda jerarquizar el conjunto. Uno experimenta este espacio como ambiguo y opaco; siluetas humanas vagan al parecer sin rumbo y sin ninguna interacción.

El gesto de despedida de Constant a la New Babylon podrían encontrarse en una pintura de 1973 titulada Terrain vague. Un espacio desocupado casi apocalíptico se sitúa en un horizonte negro como la noche. El primer plano y los bordes del campo visual están parcheados y cortados con líneas. Apenas es reconocible en la distancia una estructura de la New Babylon. En una inspección más cercana, la monótona superficie amarilla y blanca que ocupa la mayor parte de la pintura se transforma en una superposición más compleja de collages de periódicos y otras imágenes. ¿Se trata de un palimpsesto que representa el fin de la historia?

New Babylon describe un mundo donde la gente está liberada de todas las normas, formas y convenciones. Todos los lazos de opresión se disuelven y ya no hay una estructura fija de las obligaciones sociales o de lealtad a la familia o para un lugar específico. El lugar común – el marco ordinario del día a día que da vida a la forma y que además permite aplazar indefinidamente cualquier pregunta sobre el sentido último de la vida – se ha suprimido.

En cierto sentido, New Babylon es el cumplimiento de la lógica de la negación que es característico de la vanguardia: con el fin de alcanzar el objetivo de la liberación total de todas las normas y convenciones, todos los hábitos y las tradiciones tienen que ser destruidos. New Babylon presenta una imagen de una forma social en la que los deseos de la persona y los requisitos de la comunidad están indisolublemente entrelazados. Tal y como lo describe Constant, es una sociedad donde ya no hay ninguna necesidad de secreto y de posesiones, sino que es una absoluta colectividad en la que el interés general coincide automáticamente con la suma de intereses individuales. New Babylon, al parecer, es una sociedad sin relaciones de poder.

Una utopía como esta, sin embargo, está llena de contradicciones internas, que, involuntariamente aparecen en los dibujos y pinturas de Constant. De hecho, es imposible imaginar una sociedad que sea tan armoniosa y libre de estrés, sin que sus miembros hayan sido sutilmente obligados a adaptarse y ajustarse, una opresión que implica lo contrario de una verdadera libertad. Dinamismo, flexibilidad y cambio permanente están, de hecho, inevitablemente en conflicto con cualidades tales como paz, reposo y armonía.

Considerando que la teoría de Constant sobre la New Babylon nos habla de una paz y armonía absolutas, que se alcanzaría una vez que la revolución haya hecho camino, su imaginería nos presenta una historia diferente. Los dibujos y pinturas de hecho, parecen transmitir mucho más en profundidad la comprensión de la condición humana que los textos. Las imágenes son difícilmente interpretables como una prefiguración ideal futuro, sino que más bien surgen como una constatación sobre la imposibilidad de dar una forma concreta a la utopía. En la complejidad, de la que podemos hacernos una idea a partir de los dibujos, y en mayor medida en las pinturas, el lado oscuro del mundo de la New Babylon también está representado. Dibujos y pinturas que muestran que la pasión por viajar y la falta de vínculos permanentes son ilimitados, pero que también dejan claro que esta condición está inseparablemente ligada a la indeterminación, y la falta de un suelo propio. Una pintura, como Constant decía durante su período en el grupo Cobra1, es un animal, una noche, un grito, un ser humano o todo esto junto a la vez.

Este concepto sigue teniendo sus repercusiones en su periodo de la New Babylon. Como resultado de ello las pinturas hacen visible algo que las maquetas y los escritos ocultaban: el hecho de que este utópico mundo no es perfecto y armonioso, que el desmantelamiento de todas las convenciones conduce a un punto cero de la existencia humana donde el esfuerzo por ser auténtico se reduce a un torrente de sensaciones y percepciones, ya no un ideal sino una caricatura. En este sentido La New Babylon es una sorprendente prueba de la imposibilidad de formalizar la utopía, de asimilar una forma propia, de concretar una lógica formal.

Aun así Constant representa una actitud positiva, generatriz y creativa de los años sesenta, en sus creaciones se puede observar como por un lado confluyen una visión ideológica enraizada en la sociología marxista de base y una lectura totalmente alucinada de otra realidad posible. El ímpetu de una necesaria ingenuidad y una estructurada complejidad da al trabajo de Constant, especialmente en sus oníricas maquetas, una lectura muy acertada del espíritu bullicioso y enérgico de los sesenta a la vez que atisba el principio de una realidad mucho más compleja, interconectada e indeterminada.

Miquel Lacasta Codorniu. Doctor arquitecto
Barcelona, octubre 2012

Notas

1 Oficialmente, el Grupo Experimental fue creado el 16 de julio de 1948 en el domicilio de Constant, quien redactó un manifiesto: “Tenía como ideal un movimiento de vanguardia, dentro del espíritu de las vanguardias de antaño, con tomas de posición y declaraciones proclamadas a la faz del mundo”.