El curso de la historia está grabado en los edificios. Sobre todo aquellas construcciones que se convirtieron en el cruce de destinos de la población, e incluso del mundo. Entre ellas del Muro de las Lamentaciones, del Partenón, de la Alhambra de Granada, o del Muro de Berlín, de los que nunca se ha terminado de saber toda su biografía.
Pero ahora se sabe un poco más de algunos de ellos a través del La vida secreta de los edificios (Siruela) del británico Edward Hollis, arquitecto y profesor de Arquitectura de Interiores en el College of Arts de Edimburgo. Por ejemplo, en la historia del Partenón (o donde todo empezó), recorre minuciosamente las veces que fue destruido, tres en total, sin contar el terrible terremoto que en 1894 acabó derribando sus columnas de mármol. Llega al presente, que sitúa en 1975, año en el que arrancan las discusiones sobre qué hacer con él. Desde remplazar los restos con réplicas de vidrio hasta no hacer nada. Once años de discusiones hicieron falta para decidir que lo mejor era destruirlo y levantar una réplica, que debía de haberse acabado en 2010, más de 20 siglos después de su construcción. ¿Alguien sabe qué ha sido de ese proyecto? Pues para el que no lo sepa, el autor nos cuenta que después de sacar sus piezas y las esculturas trasladadas a otro museo, la réplica, un gran atrio de cristal proyectado por el francés Bernard Tschumi, sigue vacío. Un dato curioso: se ha tardado en destruir y reconstruir el edificio el doble de lo que se tardó en construirlo.
[…]
M.José Díaz de Tuesta
+ artículo publicado en El País
La vida secreta de los edificios
Edward Hollis,
siruela ediciones
O curso da historia está gravado nos edificios. Sobre todo aquelas construcións que se converteron no cruzamento de destinos da poboación, e ata do mundo. Entre elas do Muro das Lamentacións, do Partenón, da Alhambra de Granada, ou do Muro de Berlín, dos que nunca se terminou de saber toda a súa biografía.
Pero agora sábese un pouco máis dalgúns deles a través do A vida secreta dos edificios (Siruela) do británico Edward Hollis, arquitecto e profesor de Arquitectura de Interiores no College of Arts de Edimburgo. Por exemplo, na historia do Partenón (ou onde todo empezou), percorre minuciosamente as veces que foi destruído, tres en total, sen contar o terrible terremoto que en 1894 acabou derribando as súas columnas de mármore. Chega ao presente, que sitúa en 1975, ano no que arrincan as discusións sobre que facer con el. Desde remplazar os restos con réplicas de vidro ata non facer nada. Once anos de discusións fixeron falta para decidir que o mellor era destruílo e levantar unha réplica, que debía de haberse acabado en 2010, máis de 20 séculos logo da súa construción. Alguén sabe que foi dese proxecto? Pois para o que non o saiba, o autor cóntanos que logo de sacar as súas pezas e as esculturas trasladadas a outro museo, a réplica, un gran atrio de cristal proxectado polo francés Bernard Tschumi, segue baleiro. Un dato curioso: tardouse en destruír e reconstruír o edificio o dobre do que se tardou en construílo.
[…]
M.José Díaz de Tuesta
La vida secreta de los edificios
Edward Hollis,
siruela ediciones
The course of the history is recorded in the buildings. Especially those constructions that turned into the crossing destination of the population, and even of the world. Between them of the Wall of the Lamentations, of the Parthenon, of the Alhambra of Granada, or of the Wall of Berlin, of that one has never stopped knowing all his biography.
But now there is known a bit more of some of them across The secret life of the buildings (Siruela) of the Britisher Edward Hollis, architect and teacher of Architecture of Interiors in the College of Arts of Edinburgh. For example, in the history of the Parthenon (or where everything began), it crosses meticulously the times that it was destroyed, three in total, without counting the terrible earthquake that in 1894 ended up by knocking down his columns of marble. It comes to the present, which it places in 1975, year in which they start the discussions on what doing with him. Since replacing the remains with glass replies up to not doing anything. Eleven years of discussions needed to decide that the better thing was it to destroy and to raise a reply, which have to of having been ended in 2010, more than 20 centuries after his construction. Does someone know what has been of this project? So for the one that does not know it, the author tells us that after extracting his pieces and the sculptures moved to another museum, the reply, a great porch of crystal projected by the Frenchman Bernard Tschumi, it is still empty. A curious information: one has been late in the building destroyed and to reconstruct the double of what one was late in constructing it.
[…]
M.José Díaz de Tuesta
+ article is published in El País
La vida secreta de los edificios
Edward Hollis,
siruela ediciones





