Inicio Blog Página 121

Palabra de arquitecto: el ámbito digital, ¿un nuevo espacio para la crítica arquitectónica?Palabra de arquitecto: o ámbito dixital, ¿un novo espazo para a crítica arquitectónica?Architect’s word: the digital area, a new space for the architectural critique?

1

Esta mesa redonda, moderada por Domenico di Siena, confronta la visión de algunos de los comunicadores del actual panorama de nuestra arquitectura, en su relación con la crítica y con los nuevos modelos profesionales que abogan por un arquitecto que trabaja más con comunidades y menos con ladrillos. Intervienen: Domenico di Siena, Santiago de Molina, José María Echarte, Anatxu Zabalbeascoa y Aurora Adalid.

En un mundo como el de la arquitectura, regido históricamente por las publicaciones en papel, la crítica se supeditaba a las directrices que las principales revistas marcaban. De la misma forma que la existencia de premios, bienales y concursos servían para legitimar unas líneas de fuga preestablecidas. La aparición de Internet y las nuevas fórmulas de comunicación (blogs, redes sociales como Twitter, etc.) han hecho proliferar plataformas desde las que se muestran los más variados puntos de vista, la crítica se ha pluralizado y mucha gente anónima ha encontrado altavoz y generando corrientes de pensamiento alternativas que relegan las antiguas fórmulas a un segundo plano.

El salto generacional que registran estos nuevos espacios para la crítica se acompaña de una crisis económica que parece haber puesto de manifiesto nuevas forma de ejercer la profesión: desde el modelo del arquitecto-director de orquesta o realizador cinematográfico, que toma decisiones de forma jerárquica y construye edificios con un valor técnico y estético, se ha pasado a una nueva concepción donde prima la capacidad para construir escenarios de acción basada en unos valores sociales.

Miércoles 11 de diciembre de 2013, a las 19:00 h.
Salón de Actos de la BNE
#PalabraDArq
Este acto se retransmitirá en directo desde la web.

Esta mesa redonda, moderada por Domenico dei Siena, confronta a visión dalgúns dos comunicadores do actual panorama da nosa arquitectura, na súa relación coa crítica e cos novos modelos profesionais que avogan por un arquitecto que traballa máis con comunidades e menos con ladrillos. Interveñen: Domenico di Siena, Santiago de Molina, José María Echarte, Anatxu Zabalbeascoa e Aurora Adalid.

Nun mundo como o da arquitectura, rexido historicamente polas publicacións en papel, a crítica supeditábase ás directrices que as principais revistas marcaban. Da mesma forma que a existencia de premios, bienais e concursos servían para lexitimar unhas liñas de fuga preestablecer. A aparición de Internet e as novas fórmulas de comunicación (blogs, redes sociais como Twitter, etc.) fixeron proliferar plataformas dende as que se mostran os máis variados puntos de vista, a crítica se pluralizado e moita xente anónima encontrou altofalante e xerando correntes de pensamento alternativas que relegan as antigas fórmulas a un segundo plano.

O salto xeracional que rexistran estes novos espazos para a crítica acompáñase dunha crise económica que parece ter posto de manifesto novas forma de exercer a profesión: dende o modelo do arquitecto-director de orquestra ou realizador cinematográfico, que toma decisións de forma xerárquica e constrúe edificios cun valor técnico e estético, pasouse a unha nova concepción onde prima a capacidade para construír escenarios de acción baseada nuns valores sociais.

Mércores 11 de decembro de 2013, ás 19:00 h.
Salón de Actos da BNE
#PalabraDArq
Este acto retransmitirase en directo dende a web.

This round table moderated by Domenico di Siena, it confronts the vision of some of the communicators of the current panorama of our architecture, in his relation with the critique and with the new professional models who plead for an architect who works more with communities and less with bricks. They intervene: Domenico di Siena, Santiago de Molina, José María Echarte, Anatxu Zabalbeascoa and Aurora Adalid.

In a world as that of the architecture, governed historically by the publications in paper, the critique was subordinated to the directives that the principal magazines were marking. In the same way as the existence of prizes, biennial shows and contests was served by them to legitimize a few pre-established lines of escape. The Internet appearance and the new formulae of communication (blogs, social networks as Twitter, etc.) platforms have made proliferate from those who show themselves the most varied points of view, the critique is pluralizado and many anonymous people have found loudspeaker and generating alternative currents of thought that relegate the former formulae to a background.

The generational jump that these new spaces register for the critique accompanies of an economic crisis that seems to have revealed new way of exercising the profession: from the model of the architect – conductor or cinematographic producer, who takes decisions of hierarchic form and constructs buildings with a technical and aesthetic value, it has passed to a new conception where it gives priority to the aptitude to construct scenes of action based on a few social values.

Wednesday on December 11, 2013, at 19:00 h.
Assembly hall of the BNE
#PalabraDArq
This act will be broadcast directly from the web.

[:es]Caricaturas · Alejandro de la Sota[:gl]Caricaturas · Alejandro de la Sota[:en]Cartoons · Alejandro de la Sota[:]

2

[:es]

Sin la exquisita obra y el discreto magisterio de Alejandro de la Sota, indudablemente uno de los pilares fundamentales de la arquitectura española de la segunda mitad del siglo XX, el definitivo ingreso de ésta a la modernidad se hubiese producido de otra manera, probablemente menos esencial y depurada.

No tan conocida es la afición que el maestro cultivó toda su vida con verdadero gozo y constancia: dibujar caricaturas de aquellos que le rodeaban.

 

El análisis certero de la figura hasta lograr la destilación de sus rasgos característicos y el posterior trazado resuelto y ágil de las líneas más reveladoras de la fisionomía se encuentran muy próximos, en realidad, al planteamiento que hay detrás de su quehacer arquitectónico. La reducción significativa de un rostro a su caligrafía elemental y la delicada purificación de sus edificios hasta quedarse con su sustancia medular surgen de la raíz común del dibujo entendido como herramienta suficiente de escrutinio y expresión, hasta tal punto que en alguna ocasión llegó a preguntarse a sí mismo: “¿Es éste el edificio o es su caricatura?”

+ info


[:gl]

Sen a exquisita obra e o discreto maxisterio de Alejandro de la Sota, indubidablemente un dos piares fundamentais da arquitectura española da segunda metade do século XX, o definitivo ingreso desta á modernidade teríase producido doutro xeito, probablemente menos esencial e depurada.

Non tan coñecida é a afección que o mestre cultivou toda a súa vida con verdadeiro gozo e constancia: debuxar caricaturas daqueles que o rodeaban.

A análise atinada da figura ata lograr a destilación dos seus trazos característicos e o posterior trazado resolto e áxil das liñas máis reveladoras da fisionomía encóntranse moi próximos, en realidade, á formulación que hai detrás do seu quefacer arquitectónico. A redución significativa dun rostro á súa caligrafía elemental e a delicada purificación dos seus edificios ata quedar coa súa substancia medular xorden da raíz común do debuxo entendido como ferramenta abondo de escrutinio e expresión, ata tal punto que nalgunha ocasión chegou a preguntarse a si mesmo: » ¿É este o edificio ou é a súa caricatura?»

+ info


[:en]

Without the exquisite work and Alejandro de la Sota’s discreet teaching, undoubtedly one of the fundamental props of the Spanish architecture of the second half of the 20th century, the definitive revenue of this one to the modernity had taken place otherwise, probably less essential and polished.

Not so known it is the interest that the teacher cultivated all his life with real pleasure and witness: to draw cartoons of those that him were making a detour.

The accurate analysis of the figure up to achieving the distillation of his typical features and the later decisive and agile tracing of the most rewatching lines of the physiognomy they are very near, actually, the exposition that exists behind his architectural occupation. The significant reduction of a face to his elementary calligraphy and the delicate purification of his buildings up to remaining with his fundamental substance they arise from the common root of the drawing understood as sufficient tool of scrutiny and expression, up to such a point that in some occasion one managed to ask to yes same: «this one is the building or is his cartoon?»

 

+ info


[:]

El paraíso de los creyentes · Alberto García-AlixO paraíso dos crentes · Alberto García-AlixThe paradise of the believers · Alberto García-Alix

0

García-Alix aúna imagen y palabra para crear El paraíso de los creyentes. La exposición se inaugurará el miércoles 11 de diciembre en Kiosco Alfonso de A Coruña. El próximo miércoles, 11 de diciembre, a las 19.30 horas, el Ayuntamiento de A Coruña inaugurará en el  Kiosco Alfonso una exposición dedicada a Alberto García-Alix, bajo el título El paraíso de los creyentes, que se podrá visitar hasta el 16 de febrero de 2014, todos los días de 12 a 14 horas y de 18 a 21 horas.

A través de esta muestra, comisariada por Nicolás Combarro, se muestran 60 fotografías y una nueva obra audiovisual a través de las cuales el autor indaga en la relación entre el texto y la fotografía. Fruto de este proyecto es también un nuevo libro homónimo editado por Cabeza de Chorlito/La Oficina.

Imagen y palabra se complementan en esta muestra, empleando la metáfora como hilo conductor, lo que permite crear al autor un vínculo entre ambas. Es a través de este recurso cómo el artista integra elementos dispares, además de servirle para crear una nueva representación que ofrecer al espectador.

En la obra audiovisual, pieza clave de la muestra, García-Alix construye un relato a través de sus fotografías que convierte en su propia confesión, en la que integra realidad y ficción; fotografía y texto. Apasionado de la novela histórica y de ficción, el artista llega a hacer suyos pasajes literarios creados por Joseph Conrad o Louis Ferdinand Céline que refleja en su producción.

Como explica el comisario de la muestra, el fotógrafo genera a través de sus imágenes espacios oníricos complementados con un texto que otorga orden al pensamiento abstracto del artista, ayudando a estructurar el conjunto creativo resultante. Así, los retratos, las arquitecturas y las naturalezas que se presentan a lo largo de sus creaciones comparten una función poética.

+ info

García-Alix xunta imaxe e palabra para crear El paraíso dos crentes. A exposición inaugurarase o mércores 11 de decembro en Quiosco Alfonso da Coruña. O próximo mércores, 11 de decembro, ás 19.30 horas, o Concello de A Coruña inaugurará no Kiosco Alfonso unha exposición dedicada a Alberto García-Alix, baixo o título El paraíso dos crentes, que se poderá visitar ata o 16 de febreiro de 2014, todos os días de 12 a 14 horas e de 18 a 21 horas.

A través desta mostra, comisariada por Nicolás Combarro, móstranse 60 fotografías e unha nova obra audiovisual a través das cales o autor indaga na relación entre o texto e a fotografía. Froito deste proxecto é tamén un novo libro homónimo editado por Cabeza de Chorlito/La Oficina.

Imaxe e palabra compleméntanse nesta mostra, empregando a metáfora como fío condutor, o que permite crear ao autor un vínculo entre ambas as dúas. É a través deste recurso como o artista integra elementos dispares, ademais de servirlle para crear unha nova representación que ofrecer ao espectador.

Na obra audiovisual, peza clave da mostra, García-Alix constrúe un relato a través das súas fotografías que converte na súa propia confesión, na que integra realidade e cción; fotografía e texto. Apaixonado da novela histórica e de cción, o artista chega a facer seus pasaxes literarias creadas por Joseph Conrad ou Louis Ferdinand Céline que reeja na súa produción.

Como explica o comisario da mostra, o fotógrafo xera a través das súas imaxes espazos oníricos complementados cun texto que outorga orde ao pensamento abstracto do artista, axudando a estruturar o conxunto creativo resultante. Así, os retratos, as arquitecturas e as naturezas que se presentan ao longo das súas creacións comparten unha función poética.

+ info

García-Alix aúna image and word to create The paradise of the believers. The exhibition Alfonso will be inaugurated on Wednesday, the 11th of December in Kiosk of To Corunna. Next Wednesday, the 11th of December, at 19.30 hours, the Town hall of A Coruña will inaugurate in the Kiosko Alfonso an exhibition dedicated to Alberto García-Alix, under the title The paradise of the believers, which it will be possible visit until February 16, 2014, every day from 12 to 14 hours and from 18 to 21 hours.

Across this sample, comisariada for Nicolás Combarro, there appear 60 photographies and a new audio-visual work across which the author investigates in the relation between the text and the photography. Is fruit of this project also a new homonymous published book by Cabeza de Chorlito/La Oficina.

Image and word complement each other in this sample, using the metaphor as conductive thread, which allows to create to the author a link between both. It is across this resource how the artist integrates unlike elements, beside serving him to create a new representation that to offer to the spectator.

In the audio-visual work, key piece of the sample, does García-Alix construct a statement across his photographies that it turns into his own confession, in which it integrates reality and? Cción; photography and text. Carried away of the historical novel and of? Cción, does artist manage to make his literary passages created by Joseph Conrad or Louis Ferdinand Céline that re? Eja in his production.

As the commissioner of the sample explains, the photographer generates across his images oneiric spaces complemented with a text that grants order to the abstract thought of the artist, helping to structure the creative resultant set. This way, the portraits, the architectures and the natures that they present along his creations share a poetical function.

+ info

Exposición XII BEAUExposición XII BEAUExhibition the XIIth BEAU

0

Inflexión / Turning Point. La arquitectura española se encuentra inmersa en un proceso de transformación y por esto la XII BEAU saca a debate determinados puntos, como la protección del territorio y paisaje o la revitalización de centros urbanos. El joven estudio de arquitectura Taller de Casquería se encarga del proyecto expositivo, Live Architecture, donde proponen mostrar la arquitectura premiada de forma cercana y dinámica. Una red de cámaras retransmite en directo, vía streaming, los espacios más representativos de la bienal.

http://vimeo.com/79659697

Inflexión / Turning Point. A arquitectura española encóntrase inmersa nun proceso de transformación e por isto a XII BEAU saca a debate determinados puntos, como a protección do territorio e paisaxe ou a revitalización de centros urbanos. O novo estudo de arquitectura Taller de Casquería encárgase do proxecto expositivo, Live Architecture, onde propoñen mostrar a arquitectura premiada de forma próxima e dinámica. Unha rede de cámaras retransmite en directo, vía streaming, os espazos máis representativos da bienal.

Inflexión / Turning Point. The Spanish architecture is immersed in a process of transformation and for this the XIIth BEAU extracts to debate certain points, as the protection of the territory and landscape or the revitalización of urban centers. The young person study of architecture Casquería’s Workshop takes charge of the explanatory project, Live Architecture, where they propose to show the winning architecture of nearby and dynamic form. A network of chambers broadcasts directly, route streaming, the most representative spaces of the biennial show.

[:es]Lo ordinario, Enrique Walker | Pedro Hernández[:gl]O ordinario, Enrique Walker | Pedro Hernández[:en]The ordinary thing, Enrique Walker | Pedro Hernández[:]

[:es]

Huelquen (Chile) | Pedro Hernández

¿Qué es lo Ordinario?

Lo banal, lo cotidiano, lo vernácular… aquello existente, que ya está ahí, que forma parte de la realidad pero la arquitectura, como disciplina, ha excluido como caso de estudio. Son los carteles, los aparcamientos, los ascensores…son los elementos rechazados en origen por la arquitectura académica que, al recogerlos, debe cuestionarse a si misma como disciplina, redefiniendo, tensando sus propios límites. Lo ordinario, en definitiva, es «el ruido de fondo», lo que escapa de la mirada.

Su definición está asociada al hallazgo. Esta apropiación de lo ordinario (lo efímero, lo transitorio, lo contingente) se convierte en hallazgo y genera una nueva teoría. Pero pare poder realizar esto, se requiere que quien observa lo haga como extranjero. Se trata de que quien mira, vea la realidad cotidiana con ojos extraños, como de aquel que ve las cosas por primera vez, buscando lo extra-ordinario.

Para sustentar este concepto, Enrique Walker recurrió a tres momentos históricos que resumen esta mirada. Tres momentos, asociados a tres libros (de viaje) que tratan de encontrar una teoría arquitectónica en lo cotidiano.

1968: Aprendiendo de Las Vegas. Robert Venturi y Denise Scott-Brown

La idea inicial de los arquitectos acerca del viaje era ir a Los Angeles. Pero es finalmente a Las Vegas pues supone una reducción prístina del caso angelino a una sola carretera: el Strip. Ambas ciudades representan una situación urbana que los medios tradicionales de representación de la arquitectura (plantas, alzados, secciones) son insuficientes para mostrarla en su totalidad, ya que son ciudades que suponen modelos de dispersión urbana, por lo que recurrir a esos medios tradicionales (como el fondo-figura) solo acabarían por mostrar que son, en realidad, invisibles.

Las Vegas es una ciudad asociada al coche, construida a base de velocidades, de ahí que la búsqueda de referentes de representación se encuentren fuera del panorama arquitectónico, como el cine o el arte, representado en figuras como Ed Ruscha, cuya obra está también relacionada con el automóvil.

Pero por el contrario de lo que pueda parecer en principio, lo que Venturi y Scott-Brown iban buscando en realidad, no era un análisis urbano de Las Vegas sino que se trataba de encontrar una resolución a los problemas de representación de la disciplina en ese momento, motivados por la contradicción que presentaba la arquitectura moderna entre el dogma de “la forma sigue a la función” y la prohibición del ornamento.

Ocurre que al prohibir el ornamento en los edificios modernos, estos acababan por convertirse ellos mismos en su totalidad en ornamento. Un caso claro que vendría a demostrarlo es el aeropuerto de Nueva York realizado por Eero Saarinen donde su función y su estructura se deforman para otorgar expresividad al edificio.

En su vaje, por contra, los arquitectos se dieron cuenta que en Las Vegas los grandes carteles son caros y los edificios son únicamente contenedores baratos decorados.

El hallazgo del viaje es precisamente la oposición entre el Pato y el Cobertizo decorado. El primero representa esta arquitectura cuya forma/función se ha deformado a fin de conseguir expresividad. El segundo permite separar forma/función de ornamento, de modo que un edificio con una estructura simple puede cumplir la función asignada y el ornamento se encarga de obtener expresividad. El interior desarrolla la parte funcional, el exterior la parte estética.

El libro está desarrollado en tres capítulos (aunque el tercero solo salió en la segunda edición eliminándose en la tercera). El primero recoge el caso de estudio (Las Vegas); el segundo expone la teoría (el cobertizo decorado frente al pato); y el tercero es una demostración de esta formulación a través de las obras de los mismos autores.

Esta triada recoge con claridad las fases de lo que debe suponer un libro de viajes (a modo casi de cliché). Primero está el viaje, luego el hallazgo y por último la teoría y su demostración.

1978: Delirio de Nueva York. Rem Koolhaas

El viaje en Koolhaas es diferente al realizado por Venuri y Scott-Brown. En el libro, nos cuenta una historia de Nueva York que nos dice que la ciudad es en realidad una formulación de un manifiesto, pero para que este funcione, nadie debe darse cuenta del mismo.

Koolhaas alude así, al método paranoico-crítico de Dalí. Primero nos expone su paranoia: que Nueva York es en realidad un manifiesto, así que la búsqueda (el viaje) debe ir enfocada a encontrar la base de esta paranoia, aquello que le de solidez. Es lo que Koolhaas denomina Manifiesto Retroactivo, un manifiesto que se puede aplicar a lo ya existente.

Nueva York es la cultura de la congestión. Nueva York es una ciudad reducida a la artificialidad (incluso un elemento “natural” como Central Park solo tiene como función, hacer evidente a la población lo artificial de la ciudad, evidenciando la distancia entre ambos mundos).

El hallazgo en Koolhaas es el ascensor, el elemento técnico que permitió la multiplicación del solar que ocupa el edificio hasta el infinito. El solar extruido resulta inabarcable. El ascensor permite también aislar cada uno de los solares (pisos) invirtiendo la vieja teoría de Haussmann que exponía lo incomodo de tener que subir muchos escalones. Para el político francés los pisos superiores son indeseables. Para Koolhaas, por contra, y gracias al ascensor, cuanto más alto, más deseable es la experiencia. Otro hallazgo que hay que destacar es el desarrollo del aire acondicionado y de la iluminación artificial, que permitían hacer el edificio grueso, eliminando condiciones de ventilación natural, con lo que interior y exterior pasan a no tener que estar conectados.

Todos estos puntos son para Koolhaas la clave de su teoría: El Manhattanismo. Un edificio/ciudad resultado de la congestión. Con el Manhattanismo se permite el desarrollo de la sección variable, la superposición de distintas plantas sin necesidad de articularlas. La unidad del conjunto se expresa entonces a partir de la envolvente exterior. Otra vez, el interior desarrolla la parte funcional, el exterior la parte estética. El hallazgo de Koolhaas (el ascensor) permite la replicación del mundo dentro del mundo.

Al igual que ocurría antes, todo esto es finamente “demostrado» en un epilogo que recoge su proyecto de la ciudad del globo cautivo, resumen de su formulación previa. De nuevo entonces: Viaje, Hallazgo, Teoría y Demostración.

2001: Made in Tokyo + Pet Architecture. Atelier Bow Wow

El primero de los libros se centra en una arquitectura que podría ser denominada mala o sin interés pero que tiene la cualidad de mostrar edificios capaces de resolver programas incompatibles.

En segundo, parte de uno de los casos ofrecidos por el primero, concretamente el número 63, llamado precisamente Pet Architecture”, que supone exactamente el hallazgo a través del cual formular una teoría. En el libro, Atelier Bow Wow, expone 81 casos de arquitectura de pequeñas dimensiones, de arquitectura comprimida, presentadas siempre a través de una foto y un dibujo que nos da la dimensión y escala de la edificación. La arquitectura que se recoge en la publicación son tanto casos reales encontrados en la ciudad de Tokio como proyectos del mismo estudio de modo que, a diferencia de lo que ocurría anteriormente, el último paso de demostración se confunde con el estudio/formulación.

El libro funciona como un gran léxico de operaciones de “pequeñas arquitecturas” más cerca de lo que sería un manual. Y supone, también, el precedente de lo que luego fue el pabellón de Japón en la bienal de arquitectura de 2010, donde se muestra como esta pequeña arquitectura supone, en gran medida, la base residencial de la ciudad. Este tejido doméstico de pequeñas unidades se remplaza cada 25 años, de modo que la ciudad de Tokio puede ser vista como un enorme proyecto metabolista (recordemos que la arquitectura metabolista tiende a maximizar las infraestructuras y minimizar las edificaciones, cuya vida útil se estimaba a unos pocos años, debiéndose remplazar una vez acabada aquella).

En resumen

Más importante que el viaje en sí, es la mirada a la que se somete a este mismo viaje. No se trata de irse lejos, sino de ver lo ordinario como algo extraordinario. Replantearse la cotidianidad a través de un ejercicio de mirada. Una mirada que cuestione los precedentes.

“Describe your street. Describe another. Compare.”
Georges Perec (L’Infra-ordinaire)

Pedro Hernández · arquitecto
ciudad de méxico. diciembre 2013

Resumen (intento) de la charla de Enrique Walker realizada el día 3 de diciembre de 2010 en la universidad de Alicante

[:en]

Huelquen (Chile) | Pedro Hernández

¿Qué es lo Ordinario?

Lo banal, lo cotidiano, lo vernácular… aquello existente, que ya está ahí, que forma parte de la realidad pero la arquitectura, como disciplina, ha excluido como caso de estudio. Son los carteles, los aparcamientos, los ascensores…son los elementos rechazados en origen por la arquitectura académica que, al recogerlos, debe cuestionarse a si misma como disciplina, redefiniendo, tensando sus propios límites. Lo ordinario, en definitiva, es «el ruido de fondo», lo que escapa de la mirada.

Su definición está asociada al hallazgo. Esta apropiación de lo ordinario (lo efímero, lo transitorio, lo contingente) se convierte en hallazgo y genera una nueva teoría. Pero pare poder realizar esto, se requiere que quien observa lo haga como extranjero. Se trata de que quien mira, vea la realidad cotidiana con ojos extraños, como de aquel que ve las cosas por primera vez, buscando lo extra-ordinario.

Para sustentar este concepto, Enrique Walker recurrió a tres momentos históricos que resumen esta mirada. Tres momentos, asociados a tres libros (de viaje) que tratan de encontrar una teoría arquitectónica en lo cotidiano.

1968: Aprendiendo de Las Vegas. Robert Venturi y Denise Scott-Brown.

La idea inicial de los arquitectos acerca del viaje era ir a Los Angeles. Pero es finalmente a Las Vegas pues supone una reducción prístina del caso angelino a una sola carretera: el Strip. Ambas ciudades representan una situación urbana que los medios tradicionales de representación de la arquitectura (plantas, alzados, secciones) son insuficientes para mostrarla en su totalidad, ya que son ciudades que suponen modelos de dispersión urbana, por lo que recurrir a esos medios tradicionales (como el fondo-figura) solo acabarían por mostrar que son, en realidad, invisibles.

Las Vegas es una ciudad asociada al coche, construida a base de velocidades, de ahí que la búsqueda de referentes de representación se encuentren fuera del panorama arquitectónico, como el cine o el arte, representado en figuras como Ed Ruscha, cuya obra está también relacionada con el automóvil.

Pero por el contrario de lo que pueda parecer en principio, lo que Venturi y Scott-Brown iban buscando en realidad, no era un análisis urbano de Las Vegas sino que se trataba de encontrar una resolución a los problemas de representación de la disciplina en ese momento, motivados por la contradicción que presentaba la arquitectura moderna entre el dogma de “la forma sigue a la función” y la prohibición del ornamento.

Ocurre que al prohibir el ornamento en los edificios modernos, estos acababan por convertirse ellos mismos en su totalidad en ornamento. Un caso claro que vendría a demostrarlo es el aeropuerto de Nueva York realizado por Eero Saarinen donde su función y su estructura se deforman para otorgar expresividad al edificio.

En su vaje, por contra, los arquitectos se dieron cuenta que en Las Vegas los grandes carteles son caros y los edificios son únicamente contenedores baratos decorados.

El hallazgo del viaje es precisamente la oposición entre el Pato y el Cobertizo decorado. El primero representa esta arquitectura cuya forma/función se ha deformado a fin de conseguir expresividad. El segundo permite separar forma/función de ornamento, de modo que un edificio con una estructura simple puede cumplir la función asignada y el ornamento se encarga de obtener expresividad. El interior desarrolla la parte funcional, el exterior la parte estética.

El libro está desarrollado en tres capítulos (aunque el tercero solo salió en la segunda edición eliminándose en la tercera). El primero recoge el caso de estudio (Las Vegas); el segundo expone la teoría (el cobertizo decorado frente al pato); y el tercero es una demostración de esta formulación a través de las obras de los mismos autores.

Esta triada recoge con claridad las fases de lo que debe suponer un libro de viajes (a modo casi de cliché). Primero está el viaje, luego el hallazgo y por último la teoría y su demostración.

1978: Delirio de Nueva York. Rem Koolhaas.

El viaje en Koolhaas es diferente al realizado por Venuri y Scott-Brown. En el libro, nos cuenta una historia de Nueva York que nos dice que la ciudad es en realidad una formulación de un manifiesto, pero para que este funcione, nadie debe darse cuenta del mismo.

Koolhaas alude así, al método paranoico-crítico de Dalí. Primero nos expone su paranoia: que Nueva York es en realidad un manifiesto, así que la búsqueda (el viaje) debe ir enfocada a encontrar la base de esta paranoia, aquello que le de solidez. Es lo que Koolhaas denomina Manifiesto Retroactivo, un manifiesto que se puede aplicar a lo ya existente.

Nueva York es la cultura de la congestión. Nueva York es una ciudad reducida a la artificialidad (incluso un elemento “natural” como Central Park solo tiene como función, hacer evidente a la población lo artificial de la ciudad, evidenciando la distancia entre ambos mundos).

El hallazgo en Koolhaas es el ascensor, el elemento técnico que permitió la multiplicación del solar que ocupa el edificio hasta el infinito. El solar extruido resulta inabarcable. El ascensor permite también aislar cada uno de los solares (pisos) invirtiendo la vieja teoría de Haussmann que exponía lo incomodo de tener que subir muchos escalones. Para el político francés los pisos superiores son indeseables. Para Koolhaas, por contra, y gracias al ascensor, cuanto más alto, más deseable es la experiencia. Otro hallazgo que hay que destacar es el desarrollo del aire acondicionado y de la iluminación artificial, que permitían hacer el edificio grueso, eliminando condiciones de ventilación natural, con lo que interior y exterior pasan a no tener que estar conectados.

Todos estos puntos son para Koolhaas la clave de su teoría: El Manhattanismo. Un edificio/ciudad resultado de la congestión. Con el Manhattanismo se permite el desarrollo de la sección variable, la superposición de distintas plantas sin necesidad de articularlas. La unidad del conjunto se expresa entonces a partir de la envolvente exterior. Otra vez, el interior desarrolla la parte funcional, el exterior la parte estética. El hallazgo de Koolhaas (el ascensor) permite la replicación del mundo dentro del mundo.

Al igual que ocurría antes, todo esto es finamente “demostrado» en un epilogo que recoge su proyecto de la ciudad del globo cautivo, resumen de su formulación previa. De nuevo entonces: Viaje, Hallazgo, Teoría y Demostración.

2001: Made in Tokyo + Pet Architecture. Atelier Bow Wow

El primero de los libros se centra en una arquitectura que podría ser denominada mala o sin interés pero que tiene la cualidad de mostrar edificios capaces de resolver programas incompatibles.

En segundo, parte de uno de los casos ofrecidos por el primero, concretamente el número 63, llamado precisamente Pet Architecture”, que supone exactamente el hallazgo a través del cual formular una teoría. En el libro, Atelier Bow Wow, expone 81 casos de arquitectura de pequeñas dimensiones, de arquitectura comprimida, presentadas siempre a través de una foto y un dibujo que nos da la dimensión y escala de la edificación. La arquitectura que se recoge en la publicación son tanto casos reales encontrados en la ciudad de Tokio como proyectos del mismo estudio de modo que, a diferencia de lo que ocurría anteriormente, el último paso de demostración se confunde con el estudio/formulación.

El libro funciona como un gran léxico de operaciones de “pequeñas arquitecturas” más cerca de lo que sería un manual. Y supone, también, el precedente de lo que luego fue el pabellón de Japón en la bienal de arquitectura de 2010, donde se muestra como esta pequeña arquitectura supone, en gran medida, la base residencial de la ciudad. Este tejido doméstico de pequeñas unidades se remplaza cada 25 años, de modo que la ciudad de Tokio puede ser vista como un enorme proyecto metabolista (recordemos que la arquitectura metabolista tiende a maximizar las infraestructuras y minimizar las edificaciones, cuya vida útil se estimaba a unos pocos años, debiéndose remplazar una vez acabada aquella).

En resumen

Más importante que el viaje en sí, es la mirada a la que se somete a este mismo viaje. No se trata de irse lejos, sino de ver lo ordinario como algo extraordinario. Replantearse la cotidianidad a través de un ejercicio de mirada. Una mirada que cuestione los precedentes.

“Describe your street. Describe another. Compare.”

Georges Perec (L’Infra-ordinaire)

Pedro Hernández · arquitecto

ciudad de méxico. diciembre 2013

Resumen (intento) de la charla de Enrique Walker realizada el día 3 de diciembre de 2010 en la universidad de Alicante

[:gl]

Huelquen (Chile) | Pedro Hernández

¿Qué es lo Ordinario?

Lo banal, lo cotidiano, lo vernácular… aquello existente, que ya está ahí, que forma parte de la realidad pero la arquitectura, como disciplina, ha excluido como caso de estudio. Son los carteles, los aparcamientos, los ascensores…son los elementos rechazados en origen por la arquitectura académica que, al recogerlos, debe cuestionarse a si misma como disciplina, redefiniendo, tensando sus propios límites. Lo ordinario, en definitiva, es «el ruido de fondo», lo que escapa de la mirada.

Su definición está asociada al hallazgo. Esta apropiación de lo ordinario (lo efímero, lo transitorio, lo contingente) se convierte en hallazgo y genera una nueva teoría. Pero pare poder realizar esto, se requiere que quien observa lo haga como extranjero. Se trata de que quien mira, vea la realidad cotidiana con ojos extraños, como de aquel que ve las cosas por primera vez, buscando lo extra-ordinario.

Para sustentar este concepto, Enrique Walker recurrió a tres momentos históricos que resumen esta mirada. Tres momentos, asociados a tres libros (de viaje) que tratan de encontrar una teoría arquitectónica en lo cotidiano.

1968: Aprendiendo de Las Vegas. Robert Venturi y Denise Scott-Brown.

La idea inicial de los arquitectos acerca del viaje era ir a Los Angeles. Pero es finalmente a Las Vegas pues supone una reducción prístina del caso angelino a una sola carretera: el Strip. Ambas ciudades representan una situación urbana que los medios tradicionales de representación de la arquitectura (plantas, alzados, secciones) son insuficientes para mostrarla en su totalidad, ya que son ciudades que suponen modelos de dispersión urbana, por lo que recurrir a esos medios tradicionales (como el fondo-figura) solo acabarían por mostrar que son, en realidad, invisibles.

Las Vegas es una ciudad asociada al coche, construida a base de velocidades, de ahí que la búsqueda de referentes de representación se encuentren fuera del panorama arquitectónico, como el cine o el arte, representado en figuras como Ed Ruscha, cuya obra está también relacionada con el automóvil.

Pero por el contrario de lo que pueda parecer en principio, lo que Venturi y Scott-Brown iban buscando en realidad, no era un análisis urbano de Las Vegas sino que se trataba de encontrar una resolución a los problemas de representación de la disciplina en ese momento, motivados por la contradicción que presentaba la arquitectura moderna entre el dogma de “la forma sigue a la función” y la prohibición del ornamento.

Ocurre que al prohibir el ornamento en los edificios modernos, estos acababan por convertirse ellos mismos en su totalidad en ornamento. Un caso claro que vendría a demostrarlo es el aeropuerto de Nueva York realizado por Eero Saarinen donde su función y su estructura se deforman para otorgar expresividad al edificio.

En su vaje, por contra, los arquitectos se dieron cuenta que en Las Vegas los grandes carteles son caros y los edificios son únicamente contenedores baratos decorados.

El hallazgo del viaje es precisamente la oposición entre el Pato y el Cobertizo decorado. El primero representa esta arquitectura cuya forma/función se ha deformado a fin de conseguir expresividad. El segundo permite separar forma/función de ornamento, de modo que un edificio con una estructura simple puede cumplir la función asignada y el ornamento se encarga de obtener expresividad. El interior desarrolla la parte funcional, el exterior la parte estética.

El libro está desarrollado en tres capítulos (aunque el tercero solo salió en la segunda edición eliminándose en la tercera). El primero recoge el caso de estudio (Las Vegas); el segundo expone la teoría (el cobertizo decorado frente al pato); y el tercero es una demostración de esta formulación a través de las obras de los mismos autores.

Esta triada recoge con claridad las fases de lo que debe suponer un libro de viajes (a modo casi de cliché). Primero está el viaje, luego el hallazgo y por último la teoría y su demostración.

1978: Delirio de Nueva York. Rem Koolhaas.

El viaje en Koolhaas es diferente al realizado por Venuri y Scott-Brown. En el libro, nos cuenta una historia de Nueva York que nos dice que la ciudad es en realidad una formulación de un manifiesto, pero para que este funcione, nadie debe darse cuenta del mismo.

Koolhaas alude así, al método paranoico-crítico de Dalí. Primero nos expone su paranoia: que Nueva York es en realidad un manifiesto, así que la búsqueda (el viaje) debe ir enfocada a encontrar la base de esta paranoia, aquello que le de solidez. Es lo que Koolhaas denomina Manifiesto Retroactivo, un manifiesto que se puede aplicar a lo ya existente.

Nueva York es la cultura de la congestión. Nueva York es una ciudad reducida a la artificialidad (incluso un elemento “natural” como Central Park solo tiene como función, hacer evidente a la población lo artificial de la ciudad, evidenciando la distancia entre ambos mundos).

El hallazgo en Koolhaas es el ascensor, el elemento técnico que permitió la multiplicación del solar que ocupa el edificio hasta el infinito. El solar extruido resulta inabarcable. El ascensor permite también aislar cada uno de los solares (pisos) invirtiendo la vieja teoría de Haussmann que exponía lo incomodo de tener que subir muchos escalones. Para el político francés los pisos superiores son indeseables. Para Koolhaas, por contra, y gracias al ascensor, cuanto más alto, más deseable es la experiencia. Otro hallazgo que hay que destacar es el desarrollo del aire acondicionado y de la iluminación artificial, que permitían hacer el edificio grueso, eliminando condiciones de ventilación natural, con lo que interior y exterior pasan a no tener que estar conectados.

Todos estos puntos son para Koolhaas la clave de su teoría: El Manhattanismo. Un edificio/ciudad resultado de la congestión. Con el Manhattanismo se permite el desarrollo de la sección variable, la superposición de distintas plantas sin necesidad de articularlas. La unidad del conjunto se expresa entonces a partir de la envolvente exterior. Otra vez, el interior desarrolla la parte funcional, el exterior la parte estética. El hallazgo de Koolhaas (el ascensor) permite la replicación del mundo dentro del mundo.

Al igual que ocurría antes, todo esto es finamente “demostrado» en un epilogo que recoge su proyecto de la ciudad del globo cautivo, resumen de su formulación previa. De nuevo entonces: Viaje, Hallazgo, Teoría y Demostración.

2001: Made in Tokyo + Pet Architecture. Atelier Bow Wow

El primero de los libros se centra en una arquitectura que podría ser denominada mala o sin interés pero que tiene la cualidad de mostrar edificios capaces de resolver programas incompatibles.

En segundo, parte de uno de los casos ofrecidos por el primero, concretamente el número 63, llamado precisamente Pet Architecture”, que supone exactamente el hallazgo a través del cual formular una teoría. En el libro, Atelier Bow Wow, expone 81 casos de arquitectura de pequeñas dimensiones, de arquitectura comprimida, presentadas siempre a través de una foto y un dibujo que nos da la dimensión y escala de la edificación. La arquitectura que se recoge en la publicación son tanto casos reales encontrados en la ciudad de Tokio como proyectos del mismo estudio de modo que, a diferencia de lo que ocurría anteriormente, el último paso de demostración se confunde con el estudio/formulación.

El libro funciona como un gran léxico de operaciones de “pequeñas arquitecturas” más cerca de lo que sería un manual. Y supone, también, el precedente de lo que luego fue el pabellón de Japón en la bienal de arquitectura de 2010, donde se muestra como esta pequeña arquitectura supone, en gran medida, la base residencial de la ciudad. Este tejido doméstico de pequeñas unidades se remplaza cada 25 años, de modo que la ciudad de Tokio puede ser vista como un enorme proyecto metabolista (recordemos que la arquitectura metabolista tiende a maximizar las infraestructuras y minimizar las edificaciones, cuya vida útil se estimaba a unos pocos años, debiéndose remplazar una vez acabada aquella).

En resumen

Más importante que el viaje en sí, es la mirada a la que se somete a este mismo viaje. No se trata de irse lejos, sino de ver lo ordinario como algo extraordinario. Replantearse la cotidianidad a través de un ejercicio de mirada. Una mirada que cuestione los precedentes.

“Describe your street. Describe another. Compare.”

Georges Perec (L’Infra-ordinaire)

Pedro Hernández · arquitecto

ciudad de méxico. diciembre 2013

Resumen (intento) de la charla de Enrique Walker realizada el día 3 de diciembre de 2010 en la universidad de Alicante

[:]

[:es]Londres, ciudad disfrazada. La arquitectura en la formación del carácter de la capital británica [:gl]Londres, cidade disfrazada. A arquitectura na formación do carácter da capital británica[:en]London, disguised city. The architecture in the formation of the character of the British capital[:]

0

[:es]

Londres, ciudad disfrazada. La arquitectura en la formación del carácter de la capital británica
Londres, ciudad disfrazada. La arquitectura en la formación del carácter de la capital británica

Este libro, Londres, ciudad disfrazada. La arquitectura en la formación del carácter de la capital británica, recorre la historia de la arquitectura de la capital británica, del siglo XVII al XX, analizando los tres caracteres, ideales o disfraces que produjo: el ideal clásico, el romántico y el moderno.

De este modo, supone tanto una interpretación de la historia de la arquitectura londinense como una interesante guía de la arquitectura de la ciudad.

[:gl]

Este libro percorre a historia da arquitectura da capital británica, do século XVII ao XX, analizando os tres carácteres, ideais ou disfraces que produciu: o ideal clásico, o romántico e o moderno.

Deste modo, supón tanto unha interpretación da historia da arquitectura londiniense coma unha interesante guía da arquitectura da cidade.

[:en]

This book crosses the history of the architecture of the British capital, of the 17th century the XXth, analyzing three characters, ideal or disguises that it produced: the ideal classic one, the romantic one and the modern one.

Thus, there supposes both an interpretation of the history of the London architecture and an interesting guide of the architecture of the city.

[:]

Sea usted funcionario público. O, mejor, profesor universitario | Antón Capitel

Interior de la Biblioteca National de París. Henri Labrouste | Fotografía: Georges Fessy, cedida por cortesía del MoMA

Los funcionarios públicos son envidiados por su estabilidad en el trabajo. Desde luego, no pueden ser envidiados por mucho más. Pues, nada, ¡a por ello, amigo! Sólo tiene usted que superar las oposiciones correspondientes, en las que hay pocas plazas y muchos solicitantes. Pues he aquí el secreto de los trabajadores públicos y de su estabilidad: acceden a su puesto por oposiciones de concurrencia pública. ¿Cómo se accede en la empresa privada?

No sé si son más envidiados los profesores universitarios. Quizá sí, pues cobran bastante (naturalmente, dentro de lo que cabe, pues es en la administración pública: los profesores titulares son de nivel 28 y los catedráticos de nivel 30).

Pero por si envidiaran a los profesores universitarios, yo les describiré en que consiste esta carrera y, así, que es lo que tienen que hacer para llegar a tan sabroso estatus.

Lo primero que tienen que hacer es una carrera universitaria, lo que está al alcance de muchos si atendemos a la enorme cantidad de titulados universitarios y de estudiantes españoles, uno de los índices mayores del mundo, sino el mayor. Además, la proliferación de universidades en España quiere decir que bien cerca de su domicilio, amigo lector, hay una o varias. Las buenas tienen una nota de selectividad muy alta para poder entrar, pero no se preocupe usted que seguro que cerca de su casa hay una o varias bastante malas, o poco solicitadas. De las que se entra con un 5.

Pero después de esto, la cosa se pone algo más pesada, pues tiene usted que hacer el doctorado. Es posible que pesque una beca, aunque hay muy pocas, pero el doctorado significa seguir estudiando (y ahora en investigación) 2 cursos más y, después, y como sabroso postre, hacer una tesis doctoral. Para quien no sepa lo que es esto, les diré que es como escribir un buen libro, producto de una investigacion original. Ahí es nada. Los arquitectos (mi carrera) saben lo que es el proyecto fin de carrera, una pamema que, como en arquitectura, no la tiene nadie. Pues bien, hacer una tesis es como hacer, al menos, 2 o 3 fines de carrera. Hay que armarse de paciencia y de tesón. A nadie le piden ser Doctor para nada (los médicos, a los que se les llama así, no lo son), pero para ser profesor universitario, sí.

Cuando ha leído usted la tesis doctoral, ha de conseguir (por concurso) un nombramiento como Ayudante o como Profesor en una Universidad, y una vez allí, dar clase, seguir investigando y publicar las investigaciones para lograr ser acreditado por la ANECA como Profesor Doctor, al menos, o como Profesor Titular. Para esto hay que preparar unos dosieres muy completos, y la tal ANECA (que nadie sabe muy bien lo que es y que no da cuentas ni a Dios ni al diablo) ha de darle una valoración positiva, cosa que, a la fecha de hoy, no es muy corriente.

Si usted tuviera la fortuna de ser acreditado como Profesor Doctor, encuentra con ello un atajo, un moderno atajo. Puede ser contratado como tal, con contrato laboral y estabilidad en el empleo. Pero para eso la universidad tiene que sacar plazas, y usted ganar una, en libre concurrencia con otros igualmente acreditados.

Si usted fuera acreditado como Profesor Titular, no se crea que ya lo es, pues esto no es más que un título. Para serlo de verdad, necesita ganar una de las plazas de acceso, mediante oposiciones convocadas por una universidad y en libre concurrencia entre acreditados, o también (si quisieran) entre titulares de otras universidades.

Si ha sentado usted esta plaza, ¡enhorabuena! Ya es usted Profesor Titular de Universidad para toda la vida, hasta los 65 años, voluntariamente, o hasta los 70, obligadamente. Tiene usted nivel 28 y es así semi-rico para siempre. Andará usted por los 40 años, como poco, pero como ve, todavía le queda la vida por delante.

Lo mejor, desde luego es plantarse. Pero si es usted ambicioso y le hace ilusión ser catedrático, ha de seguir en el juego. La investigación alcanza mucha importancia, no sólo la docencia por buena que sea, y, así, ha de ganar usted 2 ó 3 «sexenios» (reconocimientos oficiales del trabajo de investigación) sin los cuales la ANECA no le va a dar la acreditación de ningún modo, y así y todo a lo mejor no se la da.

Si la consigue, ha de repetir la jugada que ya hizo como Titular. O sea, presentarse a una oposición a plaza de acceso a Catedrático que saque la universidad, en libre concurrencia con acreditados o con otros catedráticos.

Si la gana, ingresa usted en el cuerpo de Catedráticos de Universidad. Suenan los clarines, está usted en uno de los más altos puestos de la administración y tiene nivel 30 de retribuciones. Según la prensa y Hacienda es usted rico. Y ahora, como ya no tiene nada a lo que aspirar, puede usted dedicarse a hacer el golfo. Eso sí, quizá se aburra, pues tendrá usted unos 50 años (al menos) y ha de aguantar dando clase hasta los 70.

Pues bien, ¿ven ustedes lo que es la carrera universitaria? Una gozada, como han podido comprobar. Además sólo hay que aguantar que todo el mundo diga que la universidad es una mierda y que salgan en los periódicos calificaciones de agencias yanquis en las que se asegura que las universidades españolas son poco menos que las peores. Un gusto.

Por todo ello, lo mejor que haría usted es hacerse abogado, que es la más fácil de las carreras, y hay muchas facultades, casi todas con un 5 de entrada. Luego juez, y a vivir, que se pone usted toga y collares, y pasa a ser un poder del Estado. Hay que hacer no sé que cursos y una oposición, pero ni siquiera el doctorado. En relación con la universidad, no tiene comparación. Yo que usted, no lo dudaría. ¡Ánimo!

Antonio González-Capitel Martínez · Doctor arquitecto · catedrático en ETSAM
Madrid · mayo 2009

Una de “liebre por gato”: las casas KUBEFLEX de Jacobsen… | Rodrigo Almonacid

Interior actual de la casa Kubeflex en el Museo de Trapholt, Dinamarca

Hablar de casas prefabricadas nunca ha sido sinónimo de calidad. Me refiero a la calidad arquitectónica, ésa que tanto admiramos por sus valores espaciales, estéticos, materiales, representativos, etc. No recuerdo ninguna construida que haya pasado a la posteridad y aún siga siendo lugar de peregrinación para los profesionales y estudiantes de Arquitectura. De hecho, no digo que aún exista, sino que probablemente no haya existido jamás ninguna que haya merecido tales reverencias… ¿o sí?

Aunque alguno de mis queridos lectores me corregirá (y con razón, seguro, pues uno tiene sus limitaciones), solo conozco un casa prefabricada que milagrosamente se salvó del desastre: la casa-prototipo conocida como “KUBEFLEX” del danés Arne Jacobsen.

Es todo un milagro que se haya conservado una casa como ésa hasta nuestros días, pues sus vicisitudes han sido poco propicias desde que fue construida allá por 1970 con motivo de la exposición de vivienda Archibo en Ishøj (Dinamarca). Podríamos resumir la historia de la única “Kubeflex” en estas 10 etapas, para no alargarnos:

1. Arquitecto recibe encargo de empresa danesa de casas prefabricadas Høm (1969);
2. Arquitecto realiza dos proyectos basados en sistemas modulares “FLEX-ibles” llamados KVADRAFLEX y KUBEFLEX(1969-70);
3. Arquitecto y empresa elaboran varias casas KVADRAFLEX y una sola casa KUBEFLEX para exposición de vivienda (1970);
4. Empresa no recibe apenas solicitudes de adquisición de ninguno de los modelos; arquitecto decide comprar prototipo de KUBEFLEX construido para la exposición;
5. Familia del arquitecto traslada casa al sur de Copenhague para su disfrute como casa de fin de semana o de vacaciones; arquitecto fallece un año después de empezar a disfrutar de la casa (1971);
6. Familia sigue usando la casa durante años; todos envejecen, incluyendo la propia casa, cayendo en un cierto estado de deterioro;
7. Olvido casi absoluto durante tres décadas: apenas un grupo minúsculo de arquitectos conocen de la existencia de esta casa y la visitan;
8. El centenario del nacimiento del arquitecto en 2002 sirve para recuperar la figura de Jacobsen a nivel internacional: congresos, publicaciones, exposiciones, etc.; de ahí partió mi tesis doctoral sobre Jacobsen, por cierto (que puedes consultar aquí: resumen tesis ARNE JACOBSEN. EL PAISAJE CODIFICADO (c) Rodrigo Almonacid (PhD.architect).
9. Estado danés recibe aviso del estado de la casa y decide adquirirla (2005) para su rehabilitación y adecuación interior con piezas de diseño de objetos domésticos diseñados por el arquitecto (sillones, mesas, lámparas, relojes, cubertería, juego de café,…);
10. Traslado al Museo de Arte Contemporáneo de Trapholt (región de Jutlandia, zona peninsular de Dinamarca) y exhibición de la casa prefabricada como una pieza de museo hasta la actualidad.

Curiosa historia, ¿verdad?

Como  amantes de la Arquitectura, seguiremos apostando por reivindicar el papel del arquitecto como profesional capaz de otorgar una nobleza y cualidad estética a la más humilde  construcción. Dar “liebre por gato” es casi un deber asumido del arquitecto, un deber profesional que nunca debemos olvidar para ensalzar nuestra difícil tarea, aunque no se nos pida en la gran mayoría de las ocasiones que afrontamos un nuevo proyecto. Si nos conformamos a dar “gato por gato” (o en el mejor de los casos “liebre por liebre”), probablemente caeremos en el desánimo y la fácil complacencia;  de manera que, sin darnos cuenta y quizá acuciados por los quehaceres diarios (ya se sabe: reuniones, normativas, gestiones, facturas, seguros, incidencias de obra, resultados de ensayos, etc.), nos veamos dando finalmente el “gato por liebre“, servido éso sí con ese regusto  aderezado con ciertos adornos retóricos, o con disfraces kitsch, o neo-rústicos para más gloria de la revista Casa & Jardín, o incluso excusas derivadas del mal gusto del cliente.

He escuchado esa misma cantinela a algunos compañeros de “a ver cuándo me toca un buen cliente para hacer…” (no sé qué). La experiencia nos dice que cada cliente es el perfecto, el ideal (o así deberíamos tratarlo), y que si esperas a hacer lo que debieras en cuanto surja el “cliente ideal” ten por seguro que nunca lo harás. Dar liebre por gato es el camino, más por menos, aunque ya sabemos que ésa no es la senda fácil del bosque, la cómoda, ni seguramente tampoco la del éxito económico. No hay otro camino para salir de donde estamos, para reivindicar el papel digno del arquitecto y de la Arquitectura, disciplina muy por encima de la simple construcción civil. Quienes han degradado el estado de la profesión hasta donde estamos han servido tantos gatos que nunca creyeron posible entender como otros servían (o pretendían) servir liebre. Esos mismos ahora buscan arrasar otros parajes sirviendo sus mismos gatos a los mismos promotores de siempre, aunque eso comporte abandonar el país natal si es preciso. Todo por la pasta, ya se sabe, sobre todo si el gato crece en número y se convierte en gatería… ¡¡¡Miau!!!

Imagen de la Kubeflex en Vordingborg (años 70), propiedad entonces de la familia de Jacobsen

Lo difícil, lo meritorio, es creer que como arquitectos podemos hacer que una casa prefabricada se lleve al nivel de excelencia, hasta convertirse incluso en pieza de museo (si bien está claro que este no ha de ser el objetivo en sí mismo, sino el servicio a las necesidades de un cliente). Pero, sí, es posible, querido lector, solo hay que amar tu trabajo. Y, pese a ver que el resto del mundo no te acompaña, mantenerse en el empeño. El tiempo acaba situando a cada cual en su sitio. Por éso ahora a la casa Kubeflex la honran numerosos visitantes en un Museo de Arte Contemporáneo danés. Gracias a un buen proyecto y a que su arquitecto puso tanto cariño en la casa que hasta la compró para rescatarla de una inminente demolición. Está claro que Jacobsen no hizo negocio con ese encargo, pero la casa era fantástica y él lo sabía. Y ahora, finalmente, lo reconocemos todos. Incluso su cliente, la empresa Høm, quien ahora parece volver a la carga con la nueva comercialización de estas casas “Kubeflex” como la más insigne de su catálogo de viviendas unifamiliares prefabricadas. Mejor tarde que nunca, ¿no?

Rodrigo Almonacid [r-arquitectura] · doctor arquitecto
valladolid. diciembre 2013

Nota:

Si te interesa saber más de esta obra te invito a que consultes la presentación de diapositivas en mi SLIDESHARE y el artículo completo de la ponencia en mi ISSUU que hice recientemente sobre estos proyectos de casas prefabricadas de Jacobsen en las Jornadas Internacionales de Investigación en la Construcción (tema: “Vivienda. Pasado, presente y futuro“) celebradas en el Instituto de Ciencias de la Construcción Eduardo Torroja de Madrid los días 21 y 22 de noviembre de 2013. Gracias por tu interés, querido lector.

4º Concurso de Arquitectura Intervención Urbana 20144º Concurso de Arquitectura Intervención Urbana 20144º Contest of Architecture Urban Intervention 2014

0

La Autoridad del Espacio Público a solicitud de Escuela Digital, centro de entrenamiento en diseño digital convoca a todos los estudiantes y jóvenes arquitectos al 4rto Concurso de ideas arquitectónicas “Intervención Urbana, Plaza de San Juan-Barrio Chino, Centro Histórico, Ciudad de México” para desarrollar una propuesta de mejora del espacio público, contribuyendo a una nueva cultura para su rescate.

Participación
Abierto a todos los profesionistas relacionados con la Arquitectura (arquitectos, urbanistas, arquitectos del paisaje, diseñadores, etc.) así como a los estudiantes de carreras afines (arquitectura, urbanismo, paisajismo, etc.). Equipos interdisciplinarios pueden también tomar parte en el concurso.

Nota: Puede intervenir cualquier persona. La participación y registro en el concurso implica la inmediata aceptación a todas las condiciones presentadas en este documento.

Objetivo del Concurso
Fomentar una cultura para la recuperación de espacios públicos que padecen problemas de deterioro urbano, vialidad, comercio ambulante, detrimento en la calidad del hábitat, subutilización y usos no adecuados, con el fin de promover mejores prácticas en el diseño urbano y la planeación, que impulsen mejoras en la calidad de vida de los usuarios de la ciudad.

Objetivos Específicos
• Hacer una propuesta para transformar el espacio público que se conforma entre el Mercado de San Juan y el Barrio Chino, incluyendo la Plaza del Buen Tono.
• Difundir y promover mejores ejemplos de recuperación de espacios públicos, propiciando y profundizando el intercambio de experiencias.
• Establecer y potencializar el programa de necesidades locales.
• Diseñar estrategias que fomenten una mejora cultural y comercial del espacio público.

+ info

A Autoridade do Espazo Público por solicitude de Escola Dixital, centro de adestramento en deseño dixital convoca a todos os estudantes e novos arquitectos ao 4rto Concurso de ideas arquitectónicas «Intervención Urbana, Praza de San Juan-Barrio Chino, Centro Histórico, Cidade de México» para desenvolver unha proposta de mellora do espazo público, contribuíndo a unha nova cultura para o seu rescate.

Participación
Aberto a todos os profesionistas relacionados coa Arquitectura (arquitectos, urbanistas, arquitectos da paisaxe, deseñadores, etc.) así como aos estudantes de carreiras afíns (arquitectura, urbanismo, paisaxismo, etc.). Equipos interdisciplinarios poden tamén tomar parte no concurso.

Nota: Pode intervir calquera persoa. A participación e rexistro no concurso implica a inmediata aceptación a todas as condicións presentadas neste documento.

Obxectivo do Concurso
Fomentar unha cultura para a recuperación de espazos públicos que padecen problemas de deterioración urbana, vialidade, comercio ambulante, detrimento na calidade do hábitat, subutilización e usos non adecuados, co fin de promover mellores prácticas no deseño urbano e o planeamento, que impulsen melloras na calidade de vida dos usuarios da cidade.

Obxectivos Específicos
. Facer unha proposta para transformar o espazo público que se conforma entre o Mercado de San Juan e o Barrio Chinés, incluíndo a Praza do Bo Ton.
. Difundir e promover mellores exemplos de recuperación de espazos públicos, propiciando e afondando o intercambio de experiencias.
. Establecer e potencializar o programa de necesidades locais.
. Deseñar estratexias que fomenten unha mellora cultural e comercial do espazo público.

+ info

The Authority of the Public Space at call of Digital School, center of training in digital design summons for all the students and young architects to 4rto Contest of architectural ideas » Urban Intervention, San Juan’s Plaza Chinese – neighborhood, Historical Center, Mexico City » to develop an offer of improvement of the public space, contributing to a new culture to his rescue.

Participation
Opened all the profesionistas related to the Architecture (architects, town planners, architects of the landscape, designers, etc.) as well as to the students of related careers (architecture, urbanism, landscape painting, etc.). Interdisciplinary equipments can take also part in the contest.

Note: any person Can intervene. The participation and record in the contest involves the immediate acceptance to all the conditions presented in this document.

Aim of the Contest
Promoting a culture for the recovery of public spaces that suffer problems of urban deterioration, vialidad, ambulant trade, detriment in the quality of the habitat, subutilization and not suitable uses, in order to promote better practices in the urban design and the planeación, which improvements stimulate in the quality of life of the users of the city.

Specific aims
Doing an offer to transform the public space that conforms between the Market of San Juan and the Chinese Neighborhood, including the Plaza of the Good Tone.
· Spreading and to promote better examples of recovery of public spaces, propitiating and deepening the exchange of experiences.
· Establishngi and to promote the program of local needs.
· Designing strategies that promote a cultural and commercial improvement of the public space.

+ info

elCASC · Vídeo resumenelCASC · Vídeo resumenelCASC · Video summary

0

Vídeo resumen sobre el Certamen de Activación Socio Cultural elCASC. Elcasc es un Certamen de Activación Socio-Cultural que nace con la intención de reactivar el tejido urbano y social del centro histórico de Villena durante 10 días mediante pequeñas actuaciones arquitectónicas e intervenciones artísticas, patrimoniales o socio-culturales de bajo coste, que llevarán a cabo un equipo interdisciplinar de 200 estudiantes y jóvenes profesionales del 29 de julio al 8 de agosto de 2013.

+ info

Vídeo resumen sobre o Certame de Activación Socio Cultural elCASC. Elcasc é un Certame de Activación Sociocultural que nace coa intención de reactivar o tecido urbano e social do centro histórico de Villena durante 10 días mediante pequenas actuacións arquitectónicas e intervencións artísticas, patrimoniais ou socioculturais de baixo custo, que levarán a cabo un equipo interdisciplinar de 200 estudantes e mozos profesionais do 29 de xullo ao 8 de agosto de 2013.

+ info

Video summary on the Contest of Activation Cultural Partner elCASC. elcasc is a sociocultural renewal project  set in Villena, Spain, which aims to investigate and transform aspects of the historic city centre’s social and urban fabric. Over the course of 10 days in the summer of 2013, from july 29th to august 8th,  a 200-strong multi-disciplinary group of students and young professionals from around the world will descend upon the town and work together to devise and deliver a series of low-cost architectural, artistic and cultural interventions that draw on and celebrate the city’s local heritage and socio-cultural patterns.

+ info

Exposición De la Sota en PontevedraExposición De la Sota en PontevedraExhibition De la Sota in Pontevedra

0

La exposición De la Sota en Pontevedra continúa las actividades llevadas a cabo en Pontevedra el pasado mes de octubre con motivo del cumplimiento de los 100 años del natalicio de Alejandro de la Sota. El coloquio inaugural estará a cargo de Manuel Gallego y Pedro de Llano. La exposición De la Sota en Pontevedra se inaugurará el próximo 12 de Diciembre  a las 20 horas en las instalaciones de Lledó Iluminación en A Coruña, y estará abierta hasta el 12 de febrero de 2014.

A exposición De la Sota en Pontevedra continúa as actividades levadas a cabo en Pontevedra o pasado mes de outubro con motivo do cumprimento dos 100 anos do natalicio de Alejandro de la Sota. O coloquio inaugural estará A Cargo de Manuel Gallego e Pedro de Llano. A exposición De la Sota en Pontevedra se inagurará o próximo 12 de Decembro ás 20 horas nas instalacións de Lledó Iluminación na Coruña, e estará aberta ata o 12 de febreiro de 2014.

The exhibition De la Sota in Pontevedra continues the activities carried out in Pontevedra last October on the occasion of the fulfillment of 100 years of Alejandro de la Sota’s birthday. The inaugural colloquium will be at the expense of Manuel Gallego and Pedro of Plain. The exhibition Of the Jack in Pontevedra inagurará next December 12 at 20 hours in Lledó Iluminación’s facilities in To Corunna, and it will be opened until February 12, 2014.

[:es]Ayuntamiento de A Fonsagrada | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos[:gl]Casa do Concello A Fonsagrada | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos[:en]A Fonsagrada Town hall | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos[:]

[:es]

Entendemos que el edificio destinado a Casa Consistorial de A Fonsagrada ha de ser un reflejo del propio municipio, y así ser una imagen identificativa y simbólica de sus características singulares.

Se plantea un volumen pétreo, rocoso que se talla en 2 piezas inclinadas hacia un atrio interior.

En busca de la eficiencia energética se propone crear un volumen compacto pero dividido en dos piezas que posibilite la doble orientación N-S (adecuada en este tipo de clima) con un eje interior como patio cerrado pero ventilado que regule las necesidades térmicas.

Los ejes de las piezas del edificio se alinean con la calle y con el museo que forma la plaza presentando las visuales principales hacia el edificio y hacia la alameda.

Se abren los huecos perforando el edificio para la entrada, la parada del autobús y el balcón hacia la plaza.

La planta baja pretende ser abierta hacia la plaza donde se sitúan los servicios de atención al ciudadano y además presentar el salón de plenos, como elemento representativo y acristalado generando la imagen de transparencia que debe ofrecer el Ayuntamiento.

obra: Ayuntamiento de A Fonsagrada
autor: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío, Iván López Veiga)
colaboradores: Ana  Mª Arbones Suances, Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo,José Ramón Noya
año: 2008-2012
emplazamiento: c/ Rosalía de Castro, A Fonsagrada, Lugo, Galicia, España
promotor: Concello de A Fonsagrada
constructora: Asogal s.l.
estructura: Francisco J. Carballo y Carolo Cosada
instalaciones: Eduardo Gómez y César Themudo Goday
fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages _Iglesias y Veiga Arquitectos
+ iglesiasveiga.es

[:gl]

Entendemos que o edificio destinado a Casa Consistorial da Fonsagrada ha de ser un reflexo do propio municipio, e así ser unha imaxe identificativa e simbólica das súas características singulares.

Formúlase un volume pétreo, rochoso que se talla en 2 pezas inclinadas cara a un adro interior.

En busca da eficiencia enerxética proponse crear un volume compacto pero dividido en dúas pezas que posibilite a dobre orientación N-S (adecuada neste tipo de clima) cun eixe interior como patio pechado pero ventilado que regule as necesidades térmicas.

Os eixes das pezas do edificio alíñanse coa rúa e co museo que forma a praza presentando as visuais principais cara ao edificio e cara á alameda.

Ábrense os ocos perforando o edificio para a entrada, a parada do autobús e o balcón cara á praza.

A planta baixa pretende ser aberta cara á praza onde se sitúan os servizos de atención ao cidadán e ademais presentar o salón de plenos, como elemento representativo e acritalar xerando a imaxe de transparencia que debe ofrecer o Concello.

obra: Concello de A Fonsagrada

autor: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío, Iván López Veiga)

colaboradores: Ana Mª Arbones Suances, Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo,José Ramón Noya

ano: 2008-2012

emplazamento: c/ Rosalía de Castro, A Fonsagrada, Lugo, Galicia, España

promotor: Concello de A Fonsagrada

constructora: Asogal s.l.

estructura: Francisco J. Carballo e Carolo Cosada

instalacións: Eduardo Gómez e César Themudo Goday

fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages _Iglesias e Veiga Arquitectos

+ iglesiasveiga.es[:en]

We understand that the building destined for Town hall of To Fonsagrada has to be a reflection of the own municipality, and this way to be an image identificativa and symbolic of his singular characteristics.

There appears a stony, rocky volume that is carved in 2 pieces inclined towards an interior porch.

In search of the energy efficiency it proposes to create a volume compact but divided in two pieces that makes possible the double orientation N-S (adapted in this type of climate) with an interior axis as closed but drafty court that regulates the thermal needs.

The axes of the pieces of the building line up with the street and with the museum that forms the square presenting the visual principal ones towards the building and towards the avenue.

The hollows are opened perforating the building for the entry, the stop of the bus and the balcony towards the square.

The ground floor tries to be opened towards the square where there place the services of attention to the citizen and in addition to present the lounge of plenary sessions, as representative and glazed element generating the image of transparency that must offer the Town hall.

obra: A Fonsagrada Town hall

author: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío,Iván López Veiga)

collaborators: Ana Mª Arbones Suances, Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo,José Ramón Noya

year: 2008-2012

location: c/ Rosalía de Castro, A Fonsagrada, Lugo, Galicia, Spain

promoter: Concello de A Fonsagrada

construction company: Asogal s.l.

structure: Francisco J. Carballo and Carolo Cosada

facilities: Eduardo Gómez and César Themudo Goday

photography: Héctor Santos-Díez | BISimages _Iglesias y Veiga Arquitectos

+ iglesiasveiga.es[:]

elCASC · Dossier de resultados.Villena 2013elCASC · Dossier de resultados.Villena 2013ElCASC · Dossier of results. Villena 2013

0

elcasc es un Certamen de Activación Socio-Cultural que nace con la intención de reactivar el tejido urbano y social del centro histórico de Villena durante 10 días mediante pequeñas actuaciones arquitectónicas e intervenciones artísticas, patrimoniales o socio-culturales de bajo coste, que llevarán a cabo un equipo interdisciplinar de 200 estudiantes y jóvenes profesionales del 29 de julio al 8 de agosto de 2013.

elcasc es un nuevo modelo de actuación sobre estructuras urbanas existentes que pretende ensayar de una forma inmediata soluciones efímeras a problemas existentes. Este nuevo modelo de  actuación profesional-académico-institucional se establece como una estructura que trata de agilizar largos los procesos de reactivación urbana aunando y coordinando a todos los agentes implicados en ella. La intención es mostrar a la ciudadanía su responsabilidad y su  capacidad para involucrarse y mejorar el estado actual de las ciudades.

El tema de estudio de la primera edición de elcasc es el análisis de las particularidades y las problemáticas actuales de los centros históricos, centrándose en el de la ciudad de Villena. Se pretende poner en valor y concienciar sobre las características, el interés del patrimonio existente y su recuperación, creando para ello una guía de aplicación práctica y directa de las herramientas de intervención sobre el mismo (El Plan Especial del Centro Histórico de Villena) y una serie de ejemplos prácticos que sirvan como referencia en un futuro.

Todos los objetivos de elcasc se alcanzarán dentro de un ambiente académico y lúdico que propicie el aprendizaje y la creatividad de todos los participantes en el certamen, así como la implicación activa de los vecinos. Los participantes pensarán, diseñarán y desarrollarán un trabajo in situ de una forma práctica en el lugar, para el lugar y sus habitantes.

+ info

elcasc é un Certame de Activación Sociocultural que nace coa intención de reactivar o tecido urbano e social do centro histórico de Villena durante 10 días mediante pequenas actuacións arquitectónicas e intervencións artísticas, patrimoniais ou socioculturais de baixo custo, que levarán a cabo un equipo interdisciplinar de 200 estudantes e mozos profesionais do 29 de xullo ao 8 de agosto de 2013.

elcasc é un novo modelo de actuación sobre estruturas urbanas existentes que pretende ensaiar dunha forma inmediata solucións efémeras a problemas existentes. Este novo modelo de actuación profesional-académico-institucional establécese como unha estrutura que trata de axilizar longos os procesos de reactivación urbana xuntando e coordinando a todos os axentes implicados nela. A intención é mostrar á cidadanía a súa responsabilidade e a súa capacidade para involucrarse e mellorar o estado actual das cidades.

O tema de estudo da primeira edición de elcasc é a análise das particularidades e as problemáticas actuais dos centros históricos, centrándose no da cidade de Villena. Preténdese poñer en valor e concienciar sobre as características, o interese do patrimonio existente e a súa recuperación, creando para iso unha guía de aplicación práctica e directa das ferramentas de intervención sobre este (O Plan Especial do Centro Histórico de Villena) e unha serie de exemplos prácticos que sirvan como referencia nun futuro.

Todos os obxectivos de elcasc se alcanzarán dentro dun ambiente académico e lúdico que propicie a aprendizaxe e a creatividade de todos os participantes no certame, así como a implicación activa dos veciños. Os participantes pensarán, deseñarán e desenvolverán un traballo in situ dunha forma práctica no lugar, para o lugar e os seus habitantes.

+ info

elcasc is a sociocultural renewal project  set in Villena, Spain, which aims to investigate and transform aspects of the historic city centre’s social and urban fabric. Over the course of 10 days in the summer of 2013, from july 29th to august 8th,  a 200-strong multi-disciplinary group of students and young professionals from around the world will descend upon the town and work together to devise and deliver a series of low-cost architectural, artistic and cultural interventions that draw on and celebrate the city’s local heritage and socio-cultural patterns.

elcasc is a new model for working with existing urban and spatial structures that tests the immediate impact of a set of ephemeral responses to local issues. This combined professional-academic model tries to accelerate lengthy urban regeneration processes by bringing together and better coordinating all those involved in it. Its intention is to emphasise the responsibility and capacity of citizens to participate in and bring about positive change to their cities.

The pilot elcasc project begins by investigating current issues relating to Villena’s historic town centre. Participants will develop an awareness of city’s local characteristics, heritage, community and the possibilities for its regeneration. The ambition is to work towards creating a practical and direct user’s guide with the intervention tools (Special Plan for the Villena’s  Historical Centre Protection) and set of some reference examples.

All objectives of elcasc will be accomplished in a creative, academic and playful environment that both participants and the local community can learn and benefit from. The work undertaken will be practical, hands-on and highly contextual. Participants will gain experience of designing and fully realising a project on site along with the challenges associated with this.

+ info

[:es]José Manuel Ballester. Bosques de Luz[:gl]José Manuel Ballester. Bosques de Luz[:en]Jose Manuel Ballester. Forests of the Light[:]

0

[:es]http://youtu.be/1pQb3Eq7P4Y

A través de medio centenar de fotografías, BOSQUES DE LUZ muestra los últimos ocho años de trabajo de José Manuel Ballester, este artista madrileño, pintor y fotógrafo, distinguido con el Premio Nacional de Fotografía 2010 por su trayectoria personal y por su singular interpretación del espacio arquitectónico y la luz.

La rigurosa selección de fotografías que ahora se presenta en el espacio Promoción del Arte de Tabacalera, realizada por las comisarias María de Corral y Lorena Martínez de Corral, nos permite asomarnos a la evolución que se ha ido fraguando en su obra a lo largo de esta última década.

 [:gl]

A través de medio centenar de fotografías, BOSQUES DE LUZ mostra os últimos oito anos de traballo deste artista madrileño, pintor e fotógrafo, distinguido co Premio Nacional de Fotografía 2010 pola súa traxectoria persoal e polo seu singular interpretacion do espazo arquitectonico e a luz. A rigorosa selección de fotografías que agora se presenta no espazo Promoción da Arte de Tabaqueira, realizada polas comisarias María de Corral e Lorena Martínez de Corral, permítenos asomarnos á evolución que se foi fraguando na súa obra ao longo desta última década.

[:en]

Across half a hundred of photographies, Forests of the Light it shows last eight years of work of this artist person, painter and photographer distinguished with the National Prize of Photography 2010 for his personal path and for his singular interpretation of the architectural space and the light. The rigorous selection of photographies that now appears in the space Promotion of the Art of Tobacco, realized for the police stations Maria de Corral and Lorraine Martínez de Corral, allows us to put us out to the evolution that has been blowing up in his work throughout the latter decade.

[:]

13+1 Hechos construidos · Andrés Reboredo13+1 Feitos construidos · Andrés Reboredo13+1 Constructed facts · Andrés Reboredo

0

La Delegación del Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia en A Coruña, en colaboración con la empresa DESARROLLA, inicia con “13+1 Hechos construidos” su primer ciclo de conferencias sobre la realidad construida de la arquitectura gallega contemporánea.

Esta cuarta sesión correrá a cargo de Andrés Reboredo, «Vivienda Unifamiliar en O Batán» y «Hospital Marítimo de Oza» serán las obras que expondrán. La conferencia tendrá lugar el miércoles 4 de diciembre de 2013 a las 20:00h en la sala de cultura de la delegación del Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia en A Coruña, en Federico Tapia 64.

13+1 Hechos construidos · Andrés Reboredo
«Vivienda Unifamiliar en O Batán» · «Hospital Marítimo de Oza»
4 diciembre de 2013 a las 20:00h
c/ Federico Tapia 64, A Coruña, Galicia, España
Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia · Delegación de A Coruña

A Delegación do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia na Coruña, en colaboración coa empresa DESENVOLVE, inicia con «13 +1 Feitos construídos» o seu primeiro ciclo de conferencias sobre a realidade construída da arquitectura galega contemporánea.

Esta cuarta sesión correrá A Cargo de Andrés Reboredo, «Vivenda Unifamiliar en O Batán» e «Hospital Marítimo de Oza» serán as obras que expoñerán. A conferencia terá lugar o mércores 4 de decembro de 2013 ás 20:00h na sala de cultura da delegación do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia na Coruña, en Federico Tapia 64.

13+1 Feitos construidos · Andrés Reboredo
«Vivenda Unifamiliar en O Batán» · «Hospital Marítimo de Oza»
4 decembro de 2013 a las 20:00h
c/ Federico Tapia 64, A Coruña, Galicia, España
Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia · Delegación de A Coruña

The Delegation of the Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia in A Coruña,  in collaboration with the company DESARROLLA,initiates with “13+1 Constructed facts” his first cycle of conferences on the reality constructed of the Galician contemporary architecture.

This fourth session will be chargeable to Andrés Reboredo, «Housing in O Batán» and «Oza’s Maritime Hospital» they will be the works that will exhibit. The conference will take place on Wednesday, the 4th of December, 2013 to them 20:00h in the room of culture of the delegation of the Architects’ Colexio Oficial of Galicia in A Coruña, in Federico Tapia 64.

13+1 Constructed facts · Andrés Reboredo
«Housing in O Batán» · «Oza’s Maritime Hospital»
On December 4, 2013 to them 20:00h
c/ Federico Tapia 64, A Coruña, Galicia, Spain
Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia · Delegación de A Coruña

Llamada a participantes FETSAC14Chamada a participantes FETSAC14Called of participants FETSAC14

Otro año más, arranca la FETSAC, en su sexta edición, con la siempre presente intención de consoloidarse como referente de las actividades culturales celebradas cada año en la Escuela Superior Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña (ETSAC).

Debido al éxito del año pasado, nos gustaría repetir la experiencia de abrir la participación tanto a conferenciantes como tutores de talleres o actividades para presentar sus propuestas y así formar parte de la FETSAC14.

La convocatoria va destina a estudiantes o profesionales de cualquier ámbito que puedan aportar a los alumnos de la ETSAC una formación adicional a la que reciben cada día en la escuela. En resumen, y siguiendo con nuestros principios, la Fetsac busca gente que ame lo que hace y que además quiera compartirlo con nosotros.

Accede al FORMULARIO de inscripción

+ info

Outro ano máis, arranca a FETSAC, na súa sexta edición, coa sempre presente intención de consoloidarse como referente das actividades culturais celebradas cada ano na Escola Superior Técnica Superior de Arquitectura da Coruña (ETSAC).

Debido ao éxito do ano pasado, gustaríanos repetir a experiencia de abrir a participación tanto a conferenciantes como titores de talleres ou actividades para presentar as súas propostas e así formar parte da FETSAC14.

A convocatoria vai destina a estudantes ou profesionais de calquera ámbito que poidan achegar aos alumnos da ETSAC unha formación adicional á que reciben cada día na escola. En resumo, e seguindo cos nosos principios, a Fetsac busca xente que ame o que fai e que ademáis queira compartilo connosco.

Accede al FORMULARIO de inscripción

+ info

Another year more, it starts the FETSAC, in his sixth edition, with always present intention of consoloidarse as modal of the cultural celebrated activities every year in the Technical Top High school of Architecture of A Coruña (ETSAC).

Due to the success of last year, we would like to repeat the experience of opening the participation so much lecturers as tutors of workshops or activities to present his offers and this way to form a part of the FETSAC14.

The summons go destine students or professionals of any area who could contribute to the pupils of the ETSAC an additional formation to which they receive every day in the school. In short, and continuing with our beginning, the Fetsac there search people who loves what it does and who in addition wants to share it with us.

 Accedes to the APPLICATION FORM

+ info

[:es]Zapatos nuevos | José Ramón Hernández Correa[:gl]Zapatos novos | José Ramón Hernández Correa[:en]New Shoes | José Ramón Hernández Correa[:]

[:es]

New Shoes by Gerald Waller, Austria 1946 | Life magazine | Fotografía: Gerald Waller | Fuente: thehistorialist.com 

No sé si he visto alguna vez en alguna foto una expresión de felicidad tan completa, tan absoluta y tan radiante como en ésta.

Y a poco que nos fijemos veremos que es una foto bien triste. El niño se llama Werfel. Tiene seis años y vive en el orfanato Am Himmel, en Viena. Estamos en 1946. La Segunda Guerra Mundial ha terminado el año pasado y él se ha quedado solo en el mundo.

Hace un minuto la Cruz Roja Americana le ha regalado un par de zapatos nuevos.

Si nos fijamos bien en la foto concluiremos que el niño está bien alimentado y bien vestido. Los zapatos que tiene están algo rotos, sí, sobre todo en las punteras, pero cumplen muy aceptablemente su función. El resto de su indumentaria no muestra el más mínimo lujo, pero tampoco carencia alguna.

Todo nos hace pensar que, dado el lugar y la fecha, ese orfanato cumple encomiablemente su función. Me imagino las terribles limitaciones y dificultades, y la gran heroicidad de quienes trabajan en él. Me emociono.

Me gustaría saber qué fue de ese niño, una pobre víctima de la guerra, huérfano tan pequeño, sin nada ni nadie en el mundo destruido y hundido.

Y, sin embargo, ha recibido un regalo inesperado: Un regalo que ya no es el objeto en sí mismo (unos magníficos zapatos), que ni siquiera necesita perentoriamente para sobrevivir (los que tenía le podían seguir haciendo apaño durante unos cuantos meses, o incluso años), sino la palpable demostración de que tiene a alguien, de que alguien, de alguna manera abstracta, indirecta y remota, se ha acordado de él y le ha hecho un regalo.

Vamos, de que alguien le quiere.

Esa alegría tan pura, ese momento epifánico de tan alta felicidad, nos toca el corazón y nos muestra muchas cosas. A mí, sobre todo, lo tonto que soy.

En estos tiempos de crisis, de pena, de hastío, que parece que no van a terminar nunca, veo a este niño y siento una enorme envidia. Pienso en mi primer proyecto, mi primer encargo cuando no tenía nada, mi primer dinero ganado con mi trabajo honrado. También recuerdo nítidamente mis primeras ilusiones y mis primeros temores profesionales, mi arranque a la vida, en un mundo ni hostil ni amigable, en unas circunstancias que no entendía pero que afronté y disfruté tanto como pude.

¿Qué tengo ahora? Muchísimo más que entonces, pero me obstino en no quererlo ver. Por eso digo que soy tonto.

Ya estamos en fechas prenavideñas. Sirva esta foto para desearos zapatos nuevos a todos, naturalmente, pero, sobre todo, que saquéis del armario esa alma pura y feliz que los sepa apreciar y disfrutar, y esa alegría invencible en medio del desastre.

A todos los arquitectos jóvenes os deseo un encargo, un trabajo, un regalo, un estímulo que os dispare a la vida nueva y feliz que viene tras la destrucción y el horror (o en medio de ellos), y una mirada desprejuiciada a este mundo horrible y destruido, pero en el que, de vez en cuando, muy de vez en cuando, aparece alguien que viene de muy lejos y os trae unos zapatos nuevos.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · diciembre 2013[:en]

New Shoes by Gerald Waller, Austria 1946

Do not be if I have seen at some time in any photo an expression of so complete, happiness so absolute and so radiant as in this one.

And to so that we notice we will see that it is a sad well photo. The child is called Werfel. He is six years old and Am Himmel lives in the orphanage, in Vienna. We are in 1946. The Second World war has ended last year and he has remained alone in the world.

A minute ago the Red American Cross has given him a pair of new shoes.

If we concentrate well on the photo we will conclude that the child is fed well and dressed good. The shoes that it has are slightly torn, yes, especially in the toes, but they fulfill very acceptably his function. The rest of his apparel does not show the most minimal luxury, nor any lack.

Everything makes us think that, in view of the place and the date, this orphanage fulfills encomiablemente his function. I imagine the terrible limitations and difficulties, and the great heroism of those who are employed at him. I get excited.

I would like to know what belonged to this child, a poor victim of the war, so small orphan, without anything or anybody in the destroyed and sunked world.

And, nevertheless, it has received an unexpected gift: A gift that already is not the object in yes same (a few magnificent shoes), which he does not even need urgently to survive (those that it had could continue doing repair to him for a few months, or enclosedly years), but the palpable demonstration of which it has someone, of whom someone, somehow abstract, indirect and remote, has remembered him and has done a gift to him.

We go, of that someone him wants.

This so pure happiness, this moment epifánico of so high happiness, we touch the heart and it shows us many things. To me, especially, the silly thing that I am.

In these times of crisis, of a sorrow, of tedium, which seems that they are never going to end, I see this child and sit an enormous envy. I think about my first project, my first order when it did not have anything, my first money gained with my honest work. Also I remember brightly my first illusions and my first professional dreads, my take-off to the life, in a world neither hostile nor amicable, in a few circumstances that he did not understand but that I confronted and enjoyed so much since could.

What have I now? Much more that at the time, but I am obstinate in not wanting to see. Because of it I say that I am silly.

Already we are in dates prenavideñas. Serve this photo to wish shoe new shoes all, naturally, but, especially, that you extract of the cupboard this pure and happy soul that it can estimate and enjoy, and this invincible happiness in the middle of the disaster.

I wish all the young architects an order, a work, a gift, a stimulus that shoots you at the new and happy life that comes after the destruction and the horror (or in the middle of them), and a look desprejuiciada to this horrible and destroyed world, but in that, occasionally, very occasionally, there appears someone who comes of very far and brings a few new shoes.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · december 2013

[:gl]

New Shoes by Gerald Waller, Austria 1946

Non sei si vin algunha vez nalgunha foto unha expresión de felicidade tan completa, tan absoluta e tan radiante como nesta.

E a pouco que nos fixemos veremos que é unha foto ben triste. O neno chámase Werfel. Ten seis anos e vive no orfanato Am Himmel, en Viena. Estamos en 1946. A Segunda Guerra Mundial terminou o ano pasado e el quedouse só no mundo.

Fai un minuto a Cruz Vermella Americana regaloulle un par de zapatos novos.

Si fixámonos ben na foto concluiremos que o neno está ben alimentado e ben vestido. Os zapatos que ten están algo rotos, si, sobre todo nas punteras, pero cumpren moi aceptablemente a súa función. O resto do seu indumentaria non mostra o máis mínimo luxo, pero tampouco carencia algunha.

Todo nos fai pensar que, dado o lugar e a data, ese orfanato cumpre encomiablemente a súa función. Imaxínome as terribles limitacións e dificultades, e a gran heroicidade de quen traballan nel. Emociónome.

Gustaríame saber que foi dese neno, unha pobre vítima da guerra, huérfano tan pequeno, sen nada nin ninguén no mundo destruído e afundido.

E, con todo, recibiu un agasallo inesperado: Un agasallo que xa non é o obxecto en si mesmo (uns magníficos zapatos), que nin sequera necesita perentoriamente para sobrevivir (os que tiña podíanlle seguir facendo apaño durante uns cantos meses, ou ata anos), senón a palpable demostración de que ten a alguén, de que alguén, dalgún xeito abstracta, indirecta e remota, acordouse del e fíxolle un agasallo.

Imos, de que alguén lle quere.

Esa alegría tan pura, ese momento epifánico de tan alta felicidade, tócanos o corazón e móstranos moitas cousas. A min, sobre todo, o parvo que son.

Nestes tempos de crises, de pena, de hastío, que parece que non van terminar nunca, vexo a este neno e sento unha enorme envexa. Penso no meu primeiro proxecto, o meu primeiro encargo cando non tiña nada, o meu primeiro diñeiro gañado co meu traballo honrado. Tamén recordo nítidamente as miñas primeiras ilusións e os meus primeiros temores profesionais, o meu arranque á vida, nun mundo nin hostil nin amigable, nunhas circunstancias que non entendía pero que afrontei e gocei tanto como puiden.

¿Que teño agora? Muchísimo máis que entón, pero me obstino en non querelo ver. Por iso digo que son parvo.

Xa estamos en datas prenavideñas. Sirva esta foto para desexarvos zapatos novos a todos, naturalmente, pero, sobre todo, que saquedes do armario esa alma pura e feliz que os saiba apreciar e gozar, e esa alegría invencible no medio do desastre.

A todos os arquitectos novos deséxovos un encargo, un traballo, un agasallo, un estímulo que vos dispare á vida nova e feliz que vén trala destrución e o horror (ou no medio deles), e unha mirada desprejuiciada a este mundo horrible e destruído, pero no que, de cando en vez, moi de cando en vez, aparece alguén que vén de moi lonxe e tráevos uns zapatos novos.

José Ramón Hernández Correa · Doutor Arquitecto
Toledo · decembro 2013

[:]

Múltiples Estrategias de arquitectura

0

[:es]

Descripción: Algo tiene la arquitectura que es capaz de entusiasmar a quien se adentra entre sus recodos. Muchos dirán que se trata de un camino inaccesible e incomunicable. Este escrito no les quitará toda razón. Sin embargo, entre esa selva oscura es posible encontrar claros donde las estrategias de la arquitectura son un camino explícito de comunicación y aprendizaje. Es posible descubrir la arquitectura dentro y fuera de un aula. La vida nos rodea de espacios y obras secretas y extraordinarias que sólo esperan de nosotros atención. Calles, piedras y ciudades susurran su sentido a aquellos dispuestos a abrir los ojos a la arquitectura.

Supongo que como cualquier docente, – y no todos los alumnos-, siempre he sentido con desasosiego el instante en que terminaba cada clase donde se mira la arquitectura con esa mirada. ¿Cómo extender el aprendizaje fuera del aula? Este libro es el fruto de esa inquietud. Como una ramificación del curso nacieron para guardar memoria y completar lo allí hablado. Luego su conjunto se convirtió en algo más, casi en una novela o un ensayo. Sin embargo a uno le gustaría pensar que aun se conserva el sentido de diálogo del que surgieron. Al otro lado de cada texto está alguien que pregunta, y cada línea trata de profundizar en ellas más que de contestarlas dogmáticamente. La tarea de responder, todo lo más, quizás corresponda a cada lector, a cada obra construida y a ese eterno alumno de arquitectura que es, a veces sin saberlo, cada habitante de plazas, casas y paisajes.

+ info

[:gl]

Descrición: Algo ten a arquitectura que é capaz de entusiasmar a quen se interna entre as súas revoltas. Moitos dirán que se trata dun camiño inaccesible e incomunicable. Este escrito non lles quitará toda razón. Non obstante, entre esa selva escura é posible encontrar claros onde as estratexias da arquitectura son un camiño explícito de comunicación e aprendizaxe. É posible descubrir a arquitectura dentro e fóra dunha aula. A vida rodéanos de espazos e obras secretas e extraordinarias que só esperan de nós atención. Rúas, pedras e cidades murmuran o seu sentido a aqueles dispostos a abrir os ollos á arquitectura.

Supoño que como calquera docente, – e non todos os alumnos-, sempre sentín con desasosego o instante en que remataba cada clase onde se mira a arquitectura con esa mirada. Como estender a aprendizaxe fóra da aula? Este libro é o froito desa inquietude. Como unha ramificación do curso naceron para gardar memoria e completar o alí falado. Logo o seu conxunto converteuse en algo máis, case nunha novela ou un ensaio. Non obstante a un gustaríalle pensar que aínda se conserva o sentido de diálogo do que xurdiron. Ao outro lado de cada texto está alguén que pregunta, e cada liña trata de afondar nelas máis que de contestalas dogmaticamente. A tarefa de responder, todo o máis, quizais corresponda a cada lector, a cada obra construída e a ese eterno alumno de arquitectura que é, ás veces sen sabelo, cada habitante de prazas, casas e paisaxes.

+ info

[:en]

Description: Something has the architecture that is capable of filling with enthusiasm the one who enters between his bends. Many people will say that it is a question of an inaccessible and incommunicable way. This writing will not take any reason from them. Nevertheless, between this dark jungle it is possible to find clear where the strategies of the architecture are an explicit way of communication and learning. It is possible to discover the architecture inside and out of a classroom. The life surrounds us with spaces and secret and extraordinary works that only expect from us for attention. Streets, stones and cities whisper his sense to those ready to opening the eyes for the architecture.

I suppose that as any teacher, – and not all the pupils-, always I have felt with uneasiness the instant in which it was finishing every class where the architecture looks with this look. How to extend the learning out of the classroom? This book is the fruit of this worry. Since a ramification of the course they were born to guard memory and to complete there spoken. Then his set turned into something more, almost into a novel or a test. Nevertheless to one it would like to think that even there remains the sense of dialog from which they arose. To another side of every text there is someone who asks, and every line tries to penetrate into them more than of answering them dogmatically. The task of answering, everything more, probably corresponds to every reader, to every constructed work and to this eternal pupil of architecture who is, sometimes without knowing it, every inhabitant of squares, houses and landscapes.

+ info

[:]

[:es]Los orígenes de la arquitectura (III) | epR[:gl]As orixes da arquitectura (III) | epR[:en]The origins of the architecture (III) | epR[:]

[:es]https://veredes.es/blog/los-origenes-de-la-arquitectura-ii-epr/

Las encontramos en el lugar más inesperado: al doblar la esquina, en la plaza del barrio, o en ese descampado que creíamos desconocido para el resto del mundo. Son las arquitecturas de autor, ostentosas ofrendas a la eternidad de arquitectos estrella que resisten como obscenos recuerdos de tiempos pasados.

Hoy yacen, en su mayoría, como mortecinos cetáceos varados en medio de la ciudad.

Esa misma ciudad que en su día fue la razón de ser la arquitectura.

Los orígenes de la arquitectura (III) | epR
Los orígenes de la arquitectura (III) | epR

El primo Ramón
Ekaterimburgo, invierno de 2013

https://veredes.es/blog/los-origenes-de-la-arquitectura-iv-epr/[:en]

We find them in the most unexpected place: on having doubled the corner, in the square of the neighborhood, or in this piece of open land that we believed stranger for the rest of the world. They are the author’s architectures, ostentatious offerings to the eternity of major architects who resist as obscene recollections of last times. Today they lie, in the main, since dying cetacean beached in the middle of the city. The same city that in his day was the raison d’être the architecture.

El primo Ramón
Ekaterimburgo, winter 2013

[:gl]

Encontrámolas no lugar máis inesperado: ao dobrar a esquina, na praza do barrio, ou nese descampado que criamos descoñecido para o resto do mundo. Son as arquitecturas de autor, ostentosas ofrendas á eternidade de arquitectos estrela que resisten como obscenos recordos de tempos pasados. Hoxe xacen, na súa maioría, como febles cetáceos varados no medio da cidade. Esa mesma cidade que no seu día foi a razón de ser a arquitectura.

El primo Ramón
Ekaterimburgo, invirno de 2013

[:]

[:es]Presentación del Proyecto DHábitat[:gl]Presentación do Proxecto DHábitat[:en]Presentation of the DHábitat Project [:]

0

[:es]

Desde Arquitectos Sin Fronteras os invitamos a la presentación del Proyecto de Educación para el Desarrollo financiado por la Xunta de Galicia, será el próximo día 2 de diciembre a las 12 de la mañana, en el Salón de Actos de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura en A Coruña.

Presentación del Proyecto DHábitat
Presentación del Proyecto DHábitat

El acto constará de 3 partes:

– Presentación del proyecto de Educación para el Desarrollo financiado por la Xunta de Galicia a Arquitectos Sin Fronteras y la UDC. Con la intervención de la UDC, PDI y ASF. En este espacio también se presentará el logo seleccionado entre todos los presentados.
– Miniexposiciones con 5 de las personas que hicieron el tema de Proyecto Fin de Carrera de la Comunidad María del Mar (Guatemala), relacionado con la habitabilidad; y un minidebate.
– Conferencia de Julián Salas, doctor Ingeniero Industrial especializado en temas sobre la habitabilidad, «Construir para el otro 80%»

+ info

[:gl]

Dende Arquitectos Sen Fronteiras convidámosvos a presentación do Proxecto de Educación para o Desenvolvemento financiado pola Xunta de Galicia será o próximo día 2 de decembro ás 12 da mañá, no Salón de Actos da Escola Técnica Superior de Arquitectura na Coruña.

O acto constará de 3 partes:

– Presentación do proxecto de Educación para o Desenvolvemento financiado pola Xunta de Galicia a Arquitectos Sen Fronteiras e a UDC. Coa intervención da UDC, PDI e ASF. Neste espazo tamén se presentará o logo seleccionado entre todos os presentados.

– Miniexposicións con 5 das persoas que fixeron o tema de Proxecto Fin de Carreira da Comunidade María del Mar (Guatemala), relacionado coa habitabilidade; e un minidebate.

– Conferencia de Julián Salas, doutor Enxeñeiro Industrial especializado en temas sobre a habitabilidade, «Construir para el otro 80%»

+ info

[:en]

From Architects Without Borders we invite you to the presentation of the Project of Education for the Development financed by the Autonomous government of Galicia of Galicia, it will be next December 2 at 12 a.m., in the Assembly hall of the Technical Top School of Architecture in A Coruña.

The act will consist of 3 parts:

– Presentation of the project of Education for the Development financed by the Autonomous government of Galicia of Galicia to Architects Without Borders and the UDC. With the intervention of the UDC, PDI and ASF. In this space also there will appear the logo selected between all the presented ones.

– Miniexhibitions with 5 of the persons who did the project topic End of Career of the Community Maria del Mar (Guatemala), related to the habitability; and a minidebate.

– Conference of Julián Salas, doctor Ingeniero Industrial specialized in topics on the habitability, » Constructing for other one 80 % «

+ info

[:]

[:es]Documental Amancio Williams[:gl]Documental Amancio Williams[:en]Amancio Williams Film[:]

0

[:es]

Amancio Williams
Amancio Williams

Amancio Williams

Williams nació en la ciudad de Buenos Aires en 1913. Su padre era el músico Alberto Williams. A los 18 años (1931) ingresó a la Facultad de Ingeniería de la UBA, aunque abandonó sus estudios tres años más tarde para dedicarse a la aviación, hasta que ingresó a la Facultad de Arquitectura de la UBA en 1938, de la cual egresó en 1941.

Hijo del compositor Alberto Williams vivió y trabajó durante casi toda su vida en la casona perteneciente a su familia, obra de Alejandro Christophersen; allí, como un verdadero instituto, funcionó su taller desde el cual realizó una intensa obra docente, de experimentación e investigación, sin ejercer nunca una función pública ni tener una cátedra a su cargo.1​

Se destacó por un enfoque basado en la investigación, pero pocos de sus proyectos fueron realizados. Uno de ellos fue la Casa del Puente, la cual diseñó para su padre y fue construida entre 1943 y 1945 (bajo su dirección).

Monumento al fin del milenio, en la costa de Vicente López.
En 1949 se hizo cargo de la dirección del único proyecto del reconocido arquitecto moderno suizo-francés Le Corbusier en Sudamérica, la Casa Curutchet (en La Plata).

Williams es reconocido por difundir los ideales del movimiento moderno y ha sido nombrado miembro honorario de instituciones como la Universidad de la República y la Universidad Federico Villarreal. Fue nombrado miembro de número de la Academia Nacional de Bellas Artes2​ y recibió un premio de la Fundación Konex en 1982.

En 1942 realizó junto a su esposa Delfina Gálvez Bunge y a Jorge Vivanco; su primer proyecto consistente en departamentos en block para la ciudad de Buenos Aires, que se llamó “Viviendas en el espacio.

En 1945, realizó un anteproyecto para el aeropuerto de Buenos Aires que lo situaba en la orilla del Río de la Plata. En 1951 y 1952, desarrolló los estudios de la ‘bóveda cáscara’ (de 5 cm de espesor) que, aunque es autoportante, puede soportar cargas extraordinarias en virtud de su forma.

En 1966 realizó una obra para Bunge y Born en el pabellón de exposiciones de la Feria del Centenario de la Sociedad Rural Argentina en Palermo, Buenos Aires, el cual había sido concebido en 1962 para exhibirse en el Parque de la Ciudad de Buenos Aires, pero esto último no se había concretado. Solo estuvo expuesta por dos meses y pese a haber producido un enorme impacto en la cultura arquitectónica del momento, fue demolido. En el 2000, el arquitecto Claudio Vekstein y Claudio Williams (este último uno de los ocho hijos de Amancio), decidieron reconstruir dicho pabellón y fue la Municipalidad de Vicente López, bajo la intendencia del intendente Enrique García, quien recibió el proyecto como una donación por parte del Archivo Williams. Se comenzó en noviembre de 1999 y se inauguró en febrero del 2000, con el objetivo de homenajear el fin del milenio, por eso lleva el nombre de «Monumento del Fin De Milenio». Está compuesto por dos «bóvedas cáscara» cuadrangulares que no se tocan: cada una es un diseño de hormigón armado sostenido por una columna hueca y que actúa como desagüe. Tiene 12 metros de altura y sus columnas y sus dos cáscaras miden 9 metros de lado y 9 centímetros de espesor.3​ Este no fue el único proyecto de Williams en el que utilizó las bóvedas cáscara: también las usó en el diseño de tres hospitales en la provincia de Corrientes, entre otros.

Entre el resto de su obra cabe destacar la embajada de Alemania en Buenos Aires (1968); una casa en el Boating Club de San Isidro (Buenos Aires, 1969) y el proyecto para la fábrica Igam, en Córdoba (1962). En 1964, le fue encomendado un monumento en Berlín, como homenaje a la reconstrucción de la ciudad alemana.

Algunos de sus proyectos nunca realizados incluyen una propuesta para el aeropuerto de Buenos Aires (inspirado en las propuestas de Le Corbusier, se trataría de una isla artificial o aeroisla en el Río de la Plata conectada por una autopista y sistema de metro ubicado a un par de km del microcentro de la ciudad de Buenos Aires) y la llamada «Ciudad que necesita la humanidad». Muchos de estos proyectos fueron expuestos y aparecieron en revistas especializadas, recibiendo reconocimiento por parte de sus colegas.

Arquitectura Moderna  Argentina

Figura clave de la Arquitectura Moderna  Argentina, reconocido y admirado en todo el mundo por su famosa “Casa sobre el arroyo” que quedó en ruinas luego de un incendio, el documental narra la vida, la obra y los proyectos más emblemáticos del arquitecto Amancio Williams.

Sus ideas y propuestas innovadoras, el reconocimiento de Le Corbusier, su aporte en la Casa Curutchet, su exploración por recuperar espacios verdes y los motivos por los que gran parte de sus proyectos no se construyeron.

Con testimonios de: Claudio y Pablo Williams, Delfina Gálvez de Williams, Jorge Gazaneo, Jaco y Pampa Saal, Clorindo Testa, Claudio Vekstein, Pablo Beitía, Daniel Merro Johnston, Juan Manuel Boogio Videla, Juan Molina y Vedia, Roberto Fernández, Graciela Di Iorio entre otros.

Documental Amancio Williams
Dirección: Gerardo Panero
Producción General: Alexis Abarca
Dirección de fotografía: Daniel Hermo
Montaje: Jorge Gentile
Sonido: Gino Gelsi
Música: Alberto Williams, interpretada por Valentín Surif
Diseño gráfico: Eliana Ponzano
Corrección de color: Javier Hick

+ info

[:gl]

Figura crave da Arquitectura Moderna Arxentina, recoñecido e admirado en todo o mundo pola súa famosa «Casa sobre o regueiro» que quedou en ruínas logo dun incendio, o documental narra a vida, a obra e os proxectos máis emblemáticos do arquitecto Amancio Williams. As súas ideas e propostas innovadoras, o recoñecemento de Le Corbusier, a súa achega na Casa Curutchet, a súa exploración por recuperar espazos verdes e os motivos polos que gran parte dos seus proxectos non se construíron.

Con testemuños de: Claudio e Pablo Williams, Delfina Gálvez de Williams, Jorge Gazaneo, Jaco e Pampa Saal, Clorindo Testa, Claudio Vekstein, Pablo Beitía, Daniel Merro Johnston, Juan Manuel Boogio Videla, Juan Molina e Vedia, Roberto Fernández, Graciela Di Iorio entre outros.

Dirección: Gerardo Panero

Producción Xeral: Alexis Abarca

Dirección de fotografía: Daniel Hermo

Montaxe: Jorge Gentile

Son: Gino Gelsi

Música: Alberto Williams, interpretada por Valentín Surif

Deseño gráfico: Eliana Ponzano

Corrección de cor: Javier Hick

+ info

[:en]

Key figure of the Modern Architecture Argentina, recognized and admired in the whole world for his famous «House on the creek » that stayed in ruins after a fire, the documentary narrates the life, the work and the most emblematic projects of the architect Amancio Williams. His ideas and innovative offers, the recognition of Le Corbusier, his contribution in the House Curutchet, his exploration for recovering green spaces and the motives for those who great part of his projects were not constructed.

With testimonies of: Claudio and Paul Williams, Delfina Gálvez of Williams, Jorge Gazaneo, Jaco and Pampas Saal, Clorindo Testa, Claudio Vekstein, Paul Beitía, Daniel Merro Johnston, Juan Manuel Boogio Videla, Juan Molina y Vedia, Roberto Fernandez, Graciela Di Iorio between others.

Direction: Gerardo Panero

General Production: Alexis Covers

Direction of photography: Daniel Hermo

Setting: Jorge Gentile

Sound: Gino Gelsi

Music: Alberto Williams, interpreted by Valentín Surif

Design graphic: Eliana Ponzano

Correction of colour: Javier Hick

+ info

[:]

[:es]Guía de Arquitectura Contemporánea de Galicia[:gl]Guía de Arquitectura Contemporánea de Galicia[:en]Guide of Contemporary Architecture of Galicia[:]

0

[:es]

Guía de Arquitectura Contemporánea de Galicia, en la que se recogen 211 obras construidas en Galicia en la última década por más de 100 estudios gallegos, nacionales e internacionales. Se trata de un libro trilingüe: castellano, gallego e inglés, con más de 400 fotografías a todo color.

Además de una descripción, incluye una localización precisa que facilita la visita de las obras, clasificadas por provincias y áreas urbanas, que la convierte en una guía de viaje dirigida a profesionales y a todo aquel al que le guste la arquitectura contemporánea. La guía incluye, además, listados por obras y arquitectos, globales y por zonas, que facilitan la localización y permiten una visión global de la arquitectura gallega realizada en lo que va de siglo.

Guía de Arquitectura Contemporánea de Galicia
Guía de Arquitectura Contemporánea de Galicia
Jose Jorge Santos Ogando y Jose Carlos Mera Rodríguez

Jose Jorge Santos Ogando y Jose Carlos Mera Rodríguez son arquitectos y socios en el estudio Santos – Mera arquitectos que fundan en Pontevedra en 2009. Hasta ese momento, Jose J. Santos, trabajó con estudio propio desde 1997 y se asocio en el año 2001 para formar Cid, Santos y Parga arquitectos [CSP arquitectos], estudio con sedes en Pontevedra y Santiago, en el que Jose C. Mera colaboró con él desde el año 2004.

Jose J. Santos y Jose C. Mera, a través de Santos – Mera arquitectos, desarrollan su actividad en un ámbito diverso de la edificación y el urbanismo, tanto público como privado, contando con varias distinciones en concursos de arquitectura, publicaciones y participación en exposiciones y ponencias.

+ info

[:gl]

Guía de Arquitectura Contemporánea de Galicia, na que se recollen 211 obras construídas en Galicia na última década por máis de 100 estudos galegos, nacionais e internacionais. Trátase dun libro trilingue: castelán, galego e inglés, con máis de 400 fotografías a toda cor.

Ademáis dunha descrición, inclúe unha localización precisa que facilita a visita das obras, clasificadas por provincias e áreas urbanas, que a converte nunha guía de viaxe dirixida a profesionais e a todo aquel ao que lle guste a arquitectura contemporánea. A guía inclúe, ademais, listados por obras e arquitectos, globais, e por zonas, que facilitan a localización e permiten unha visión global da arquitectura galega realizada no que vai de século.

Jose Jorge Santos Ogando [Pontevedra, 1963] arquitecto

Jose Carlos Mera Rodríguez [Vigo, Pontevedra, 1973] arquitecto

Jose Jorge Santos Ogando e Jose Carlos Mera Rodríguez son arquitectos e socios no estudo Santos – Mera arquitectos que fundan en Pontevedra en 2009. Ata ese momento, Jose J. Santos, traballou con estudo propio dende 1997 e se asocio no ano 2001 para formar Cid, Santos e Parga arquitectos [CSP arquitectos], estudo con sedes en Pontevedra e Santiago, no que Jose C. Mera colaborou con el dende o ano 2004. Jose J. Santos e Jose C. Mera, a través de Santos – Mera arquitectos, desenvolven a súa actividade nun ámbito diverso da edificación e o urbanismo, tanto público coma privado, contando con varias distincións en concursos de arquitectura, publicacións e participación en exposicións e relatorios.

+ info

[:en]

Contemporary Architecture Guide Galicia, which collected 211 works built in Galicia in the last decade by more than 100 Galician, national and international studies. This is a trilingual book, in Spanish, Galician and English with 168 pages and 400 color photographs.

In addition to a brief description, includes a precise location that facilitates the visit works, classified by provinces and urban areas, which makes it a travel guide for professionals and anyone that likes contemporary architecture. The guide also includes listings of works and architects, global and areas, that facilitate location and allow an overall view of the Galician architecture done so far this century.

Jose Jorge Santos Ogando [Pontevedra, 1963] architect

Jose Carlos Mera Rodríguez [Vigo, Pontevedra, 1973] architect

Jose Jorge Santos Ogando and Jose Carlos Mera Rodriguez are architects and partners in the Company of Santos – Mera Architects which was founded in Pontevedra in 2009. Until that time, Jose J. Santos, worked with other own Company since 1997 and he took part in 2001 to create Cid, Santos and Parga Architects [CSP Architects], Company with offices in Pontevedra and Santiago, in which Jose C. Mera collaborated with him since 2004. Jose J. Santos and José C. Contemporary Architecture Guide Galicia, which collected 211 works built in Galicia in the last decade by more than 100 Galician, national and international studies. This is a trilingual book, in Spanish, Galician and English with 168 pages and 400 color photographs. In addition to a brief description, includes a precise location that facilitates the visit works, classified by provinces and urban areas, which makes it a travel guide for professionals and anyone that likes contemporary architecture. The guide also includes listings of works and architects, global and areas, that facilitate location and allow an overall view of the Galician architecture done so far this century. Mera, through Santos – Mera Architects, develop their activity in a diverse field from construction and urban planning, public and private, with several awards in competitions of architecture, publications and participation in conferences and exhibitions.

+ info

[:]

Semana Forestal Europea 2013Semana Forestal Europea 2013Forest European week 2013

0

Desde Confemadera Hábitat Galicia los invitamos a asistir a la ponencia técnica «Diseño y durabilidad de la madera en el proyecto constructivo» que tendrá lugar en el CIS Madeira el próximo 12 de diciembre en el marco de la Semana Forestal Europea (horario de 11:00 a 14:00 horas).

En esta ponencia, se expondrán de manera práctica los aspectos principales para garantizar la durabilidad del proyecto en madera; metolodoxía de la toma de decisiones para la protección química de la madera, importancia del diseño constructivo en la durabilidad y las nuevas posibilidades de protección de la madera (modificada).

Se realizará también una visita por las instalaciones del CIS Madeira.

Plazas limitadas. Inscripción:
Mail a confemaderagalicia@confemaderagalicia.es
Teléfono: 686 037 314 (Rosa Puentes)
Diseño y durabilidad de la madera en el proyecto constructivo
Día: Jueves, 12 de diciembre de 2013
Horario: De 11:00 la 14:00 horas
Ubicación: Avda. de Galicia, en º 5.
Parque Tecnológico de Galicia. E-32901
San Cibrao das Viñas – Orense

Desde Confemadera Hábitat Galicia convidámolo a asistir ao relatorio técnico «Deseño e durabilidade da madeira no proxecto construtivo» que terá lugar no CIS Madeira o vindeiro 12 de decembro no marco da Semana Forestal Europea (horario de 11:00 a 14:00 horas).

Neste relatorio, se expoñerán de xeito práctico os aspectos principais para garantir a durabilidade do proxecto en madeira; metolodoxía da toma de decisións para a protección química da madeira, importancia do deseño construtivo na durabilidade e as novas posibilidades de protección da madeira (modificada).

Realizarase tamén unha visita polas instalacións do CIS Madeira.

Prazas limitadas. Inscrición:
Mail a confemaderagalicia@confemaderagalicia.es
Teléfono: 686 037 314 (Rosa Pontes)
Deseño e durabilidade da madeira no proxecto construtivo
Día: Xoves, 12 de decembro de 2013
Horario: De 11:00 a 14:00 horas
Ubicación: Avda. de Galicia, nº 5.
Parque Tecnolóxico de Galicia. E-32901
San Cibrao das Viñas – Ourense

From Confemadera Hábitat Galicia we invite them to be present at the technical presentation «Design and permanence of the wood in the constructive project» that will take place in the CIS Madeira the next December 12 in the frame of the Forest European Week (schedule of 11:00 to 14:00 hours).

In this presentation, the principal aspects will be exposed in a practical way to guarantee the permanence of the project in wood; metolodoxía of the capture of decisions for the chemical protection of the wood, importance of the constructive design in the permanence and the new possibilities of protection of the (modified) wood.

A visit will be realized also by the facilities of the CIS Madeira.

Limited Plazas. Inscription:
Mail to confemaderagalicia@confemaderagalicia.es
Telephone: 686 037 314 (Rosa Puentes)
Design and permanence of the wood in the constructive project
Day: Thursday, on December 12, 2013
Schedule: Of 11:00 her 14:00 hours
Location: Avda. de Galicia, en º 5.
Parque Tecnológico de Galicia. E-32901
San Cibrao das Viñas – Ourense

Reparación de la estructura de cubierta y construcción de nueva bóveda de la iglesia de San Salvador de Taragoña | Pernas Varela ArquitectosReparación da estructura de cuberta e construcción de nova bóveda da igrexa de San Salvador de Taragoña | Pernas Varela ArquitectosRepair of the structure of cover and construction of new vault of the church of San Salvador of Taragoña | Pernas Varela Arquitectos

Se renueva la bóveda interior de la iglesia parroquial de San Salvador de Taragoña en Rianxo. La necesidad de la obra se origina por el fallo estructural de la bóveda existente, de tabicón de ladrillo hueco doble, que presentaba deformaciones en su geometría y una grieta que la recorría a lo largo de toda la nave principal.

Esta bóveda había sido construida alrededor del año 1.965, sustituyendo al anterior falso techo de madera.

Una vez demolida la bóveda de ladrillo, se procedió al saneamiento de la estructura de cubierta, de cerchas de madera, reparando los apoyos que habían sufrido ataques de xilófagos mediante prótesis de madera tomadas con mortero epoxi y armadas con barras de fibra de vidrio [Sistema Beta]. Dos de las cerchas fueron sustituidas completamente dado su deterioro.

Todos los trabajos se realizaron desde el interior de la iglesia, de manera que se mantuvo intacta la cubrición.

Se diseñó un sistema prefabricado para facilitar un montaje rápido seguro y limpio de la nueva bóveda de madera, así como para garantizar un perfecto acabado y tratamiento de la misma.

Los materiales utilizados responden a estos preceptos; los arcos se realizan en madera laminada de pino tratada en autoclave, mientras que el tablero microlaminado utilizado, QUERTO de 22mm, es el único que posibilita una fácil curvatura, facilitando su montaje y permitiendo que no se vea ninguna junta desde el interior de la iglesia.

El resultado final fue bien acogido por los vecinos, que participaron en la financiación de la obra.

Obra: Reparación de la estructura de cubierta y construcción de nueva bóveda de Madera de la iglesia de San Salvador de Taragoña.
Emplazamiento: Taragoña, Rianxo, Galicia, España
Año: 2012
Autor: Pernas Varela Arquitectos (Antonio Pernas Varela)
Colaboradores: Ramón Varela Barreras, arquitecto; Andrés Novo Castro, estudiante de arquitectura
Promotor: Arzobispado de Santiago
Empresa constructora: RENI
Fotografía: Antonio Pernas Varela
+ pernasvarela.com

· Reconocimiento
Seleccionado en la XII Bienal Española de Arquitectura y Urbanismo.

Se renueva la bóveda interior de la iglesia parroquial de San Salvador de Taragoña en Rianxo. La necesidad de la obra se origina por el fallo estructural de la bóveda existente, de tabicón de ladrillo hueco doble, que presentaba deformaciones en su geometría y una grieta que la recorría a lo largo de toda la nave principal.

Esta bóveda había sido construida alrededor del año 1.965, sustituyendo al anterior falso techo de madera.

Una vez demolida la bóveda de ladrillo, se procedió al saneamiento de la estructura de cubierta, de cerchas de madera, reparando los apoyos que habían sufrido ataques de xilófagos mediante prótesis de madera tomadas con mortero epoxi y armadas con barras de fibra de vidrio [Sistema Beta]. Dos de las cerchas fueron sustituidas completamente dado su deterioro.

Todos los trabajos se realizaron desde el interior de la iglesia, de manera que se mantuvo intacta la cubrición.

Se diseñó un sistema prefabricado para facilitar un montaje rápido seguro y limpio de la nueva bóveda de madera, así como para garantizar un perfecto acabado y tratamiento de la misma.

Los materiales utilizados responden a estos preceptos; los arcos se realizan en madera laminada de pino tratada en autoclave, mientras que el tablero microlaminado utilizado, QUERTO de 22mm, es el único que posibilita una fácil curvatura, facilitando su montaje y permitiendo que no se vea ninguna junta desde el interior de la iglesia.

El resultado final fue bien acogido por los vecinos, que participaron en la financiación de la obra.

Obra: Reparación de la estructura de cubierta y construcción de nueva bóveda de Madera de la iglesia de San Salvador de Taragoña.
Emplazamiento: Taragoña, Rianxo, Galicia, España
Año: 2012
Autor: Pernas Varela Arquitectos (Antonio Pernas Varela)
Colaboradores: Ramón Varela Barreras, arquitecto; Andrés Novo Castro, estudiante de arquitectura
Promotor: Arzobispado de Santiago
Empresa constructora: RENI
Fotografía: Antonio Pernas Varela
+ pernasvarela.com

· Reconocimiento
Seleccionado en la XII Bienal Española de Arquitectura y Urbanismo.

Se renueva la bóveda interior de la iglesia parroquial de San Salvador de Taragoña en Rianxo. La necesidad de la obra se origina por el fallo estructural de la bóveda existente, de tabicón de ladrillo hueco doble, que presentaba deformaciones en su geometría y una grieta que la recorría a lo largo de toda la nave principal.

Esta bóveda había sido construida alrededor del año 1.965, sustituyendo al anterior falso techo de madera.

Una vez demolida la bóveda de ladrillo, se procedió al saneamiento de la estructura de cubierta, de cerchas de madera, reparando los apoyos que habían sufrido ataques de xilófagos mediante prótesis de madera tomadas con mortero epoxi y armadas con barras de fibra de vidrio [Sistema Beta]. Dos de las cerchas fueron sustituidas completamente dado su deterioro.

Todos los trabajos se realizaron desde el interior de la iglesia, de manera que se mantuvo intacta la cubrición.

Se diseñó un sistema prefabricado para facilitar un montaje rápido seguro y limpio de la nueva bóveda de madera, así como para garantizar un perfecto acabado y tratamiento de la misma.

Los materiales utilizados responden a estos preceptos; los arcos se realizan en madera laminada de pino tratada en autoclave, mientras que el tablero microlaminado utilizado, QUERTO de 22mm, es el único que posibilita una fácil curvatura, facilitando su montaje y permitiendo que no se vea ninguna junta desde el interior de la iglesia.

El resultado final fue bien acogido por los vecinos, que participaron en la financiación de la obra.

Obra: Reparación de la estructura de cubierta y construcción de nueva bóveda de Madera de la iglesia de San Salvador de Taragoña.
Emplazamiento: Taragoña, Rianxo, Galicia, España
Año: 2012
Autor: Pernas Varela Arquitectos (Antonio Pernas Varela)
Colaboradores: Ramón Varela Barreras, arquitecto; Andrés Novo Castro, estudiante de arquitectura
Promotor: Arzobispado de Santiago
Empresa constructora: RENI
Fotografía: Antonio Pernas Varela
+ pernasvarela.com

· Reconocimiento
Seleccionado en la XII Bienal Española de Arquitectura y Urbanismo.

[:es]Kisho Kurokawa. La Torre Cápsula de Nakagin[:gl]Kisho Kurokawa. A Torre Cápsula de Nakagin[:en]Kisho Kurokawa. The Tower Nakagin’s Capsule[:]

[:es]

El documental La Torre Cápsula de Nakagin revisita el edificio de dos torres centrales de hormigón a las que se conectan 140 cápsulas prefabricadas pensadas como nichos futuristas para empresarios modernos en Tokio. ¿Es la demolición una tragedia o un fenómeno natural de la arquitectura moderna? Responderán residentes del edificio, un historiador de Arquitectura, un ex arquitecto del estudio de Kurokawa a cargo del proyecto, el hijo de Kurokawa, Arata Isozaki y Toyo Ito.

Kisho Kurokawa. La Torre Cápsula de Nakagin
Kisho Kurokawa. La Torre Cápsula de Nakagin
ARQUITECTO. Kisho Kurokawa (1934-2007)

Fue el más joven de los arquitectos fundadores del Metabolismo, el primer movimiento de arquitectura japonesa surgido tras la Segunda Guerra Mundial y manifestado, en 1960, por Noboru Kawazoe, Kiyoshi Awazu, Kiyonori Kikutake, Kisho Kurokawa, Fumihiko Maki y Masato Otaka. Ellos imaginaron una nueva dirección para el futuro de la arquitectura japonesa y el urbanismo. En 1997, Docomomo Internacional (Documentación y Conservación del Movimiento Moderno) incluyó la Torre Cápsula en el registro del patrimonio mundial de edificios modernos y, en 2006, Docomomo Japón, entre las 125 arquitecturas modernas distintivas en Japón.

REALIZADOR. Rima Yamazaki

Documentalista nacida en Tokio (Japón) especializada en Arte Contemporáneo. Sus intereses se centran en revelar nuevos aspectos del arte a través de la documentación de los procesos de creación artística. Su trabajo se ha exhibido en varios festivales de cine y otros eventos a nivel internacional. En la actualidad vive y trabaja en Nueva York para el productor y realizador de documentales Michael Blackwood.

AUTOR DEL LIBRETO. Juan Herreros

Doctor Arquitecto, Catedrático de Proyectos Arquitectónicos, Director Aula Fin de Carrera de la ETSAM y Profesor permanente de la Universidad de Columbia-Nueva York. Ha enseñado en las Universidades EPFL-Lausanne, Architectural Association-Londres, SOA-Princeton y IIT-Chicago. En 1984 fundó con Iñaki Ábalos el estudio Ábalos&Herreros, en 1992 la Liga Multimedia Internacional LMI y en 2006 su actual oficina Herreros Arquitectos. Juan Herreros ha sido nombrado en 2008 RIBA Internacional Fellow por el Royal Institute of British Architects, Medalla de las Bellas Artes de la Ciudad de San Lorenzo de El Escorial, Premio FAD de Arquitectura 2009 y nominado para la medalla 2010 de la American Academy of Arts and Letters.

+ info

[:gl]

O documental La Torre Cápsula de Nakagin revisita o edificio de dúas torres centrais de formigón ás que se conectan 140 cápsulas prefabricadas pensadas como nichos futuristas para empresarios modernos en Tokyo. É a demolición unha traxedia ou un fenómeno natural da arquitectura moderna? Responderán residentes do edificio, un historiador de Arquitectura, un ex arquitecto do estudo de Kurokawa a cargo do proxecto, o fillo de Kurokawa, Arata Isozaki e Toyo Ito.

ARQUITECTO. Kisho Kurokawa (1934-2007)

Foi o máis novo dos arquitectos fundadores do Metabolismo, o primeiro movemento de arquitectura xaponesa xurdido tras a Segunda Guerra Mundial e manifestado, en 1960, por Noboru Kawazoe, Kiyoshi Awazu, Kiyonori Kikutake, Kisho Kurokawa, Fumihiko Maki e Masato Otaka. Eles imaxinaron unha nova dirección para o futuro da arquitectura xaponesa e o urbanismo. En 1997, Docomomo Internacional (Documentación e Conservación do Movemento Moderno) incluíu a Torre Cápsula no rexistro do patrimonio mundial de edificios modernos e, en 2006, Docomomo Japón, entre as 125 arquitecturas modernas distintivas en Xapón.

REALIZADOR. Rima Yamazaki

Documentalista nacida en Tokyo (Xapón) especializada en Arte Contemporánea. Os seus intereses céntranse en revelar novos aspectos da arte a través da documentación dos procesos de creación artística. O seu traballo exhibiuse en varios festivais de cine e outros eventos a nivel internacional. Na actualidade vive e traballa en Nova York para o produtor e realizador de documentais Michael Blackwood.

AUTOR DO LIBRETO. Juan Herreros

Doutor Arquitecto, Catedrático de Proxectos Arquitectónicos, Director Aula Fin de Carreira da ETSAM e Profesor permanente da Universidade de Columbia-Nova York. Ensinou nas Universidades EPFL-Lausanne, Architectural Association-Londres, SOA-Princeton e IIT-Chicago. En 1984 fundou con Iñaki Ábalos o estudo Ábalos & Ferreiros, en 1992 a Liga Multimedia Internacional LMI e en 2006 a súa actual oficina Herreros Arquitectos. Juan Herreros foi nomeado en 2008 RIBA Internacional Fellow polo Royal Institute of British Architects, Medalla das Belas Artes da Cidade de San Lorenzo de El Escorial, Premio FAD de Arquitectura 2009 e nomeado para a medalla 2010 da American Academy of Arts and Letters.

+ info


[:en]

The documentary The Tower Nakagin’s Capsule there re-visits the building of two towers concrete mixing plants to which there connect 140 prefabricated capsules thought as futurist niches for modern businessmen in Tokyo. Is it the demolition a tragedy or a natural phenomenon of the modern architecture? Will answer residents of the building, a historian of Architecture, an ex-architect of Kurokawa’s study at the expense of the project, the son of Kurokawa, Arata Isozaki and Toyo Ito.

ARQUICHECT. Kisho Kurokawa (1934-2007)

There was more young woman of the founding architects of the Metabolism, the first movement of Japanese architecture arisen after the Second World war and demonstrated, in 1960, by Noboru Kawazoe, Kiyoshi Awazu, Kiyonori Kikutake, Kisho Kurokawa, Fumihiko Maki and Masato Otaka. They imagined a new direction for the future of the Japanese architecture and the urbanism. In 1997, Docomomo Internacional (Documentation and Conservation of the Modern Movement) included the Tower Capsule in the record of the world heritage of modern buildings and, in 2006, Docomomo Japón, between 125 modern distinctive architectures in Japan.

PRODUCER. Rima Yamazaki

Documentary maker born in Tokyo (Japan) specialized in Contemporary Art. His interests centre on revealing new aspects of the art across the documentation of the processes of artistic creation. His work has showed itself in several festivals of cinema and other events worldwide. At present it lives and is employed at New York for the producer and producer of documentaries Michael Blackwood.

AUTHOR of the LIBRETTO. Juan Herreros

Doctor Architect, Professor of Architectural Projects, The Director Classroom End of Career of the ETSAM and permanent Teacher of the University of Columbia-new York. It has taught in the Universities EPFL-Lausanne, Architectural Association-Londres, SOA-Princeton and IIT-Chicago. In 1984 it founded with Iñaki los Abuse the study Ábalos*Herreros, in 1992 the League International Multimedia LMI and in 2006 his current office Blacksmiths Architects. Juan Herreros has been named in 2008 International RIBA Fellow by the Royal Institute of British Architects, Medal of the Fine arts of the City of The St Lawrence of El Escorial, Prize FAD of Architecture 2009 and nominated for the medal 2010 of the American Academy of Arts and Letters.

+ info


[:]

CaixaForum | Ana Amado

[:es]

CaixaForum | Ana Amado
CaixaForum © Ana Amado

 

Cuando realicé este reportaje fotográfico sobre el edificio CaixaForum en Madrid, de los arquitectos Herzog & De Meuron, estudiaba un Máster en fotografía en la capital y este ejercicio formaba parte de uno de los talleres de Máster.

La total libertad de trabajar sin encargo, junto con la suerte de que el modelo fuese un edificio tan singular y sugerente, tan fotogénico, me llevó a experimentar nuevos registros, un camino revelador por el que pretendo seguir transitando.

Obra: CaixaForum. Madrid.
Arquitectos: Herzog & De Meuron
Emplazamiento: Paseo del Prado, 36 . Madrid. España
Año: 2008. (Remodelación de la antigua Central Eléctrica del Mediodía, de 1900).
Fotografías: Ana Amado. 2012.
+ anaamado.com[:en]

When I realized this photographic article on the building CaixaForum in Madrid, of the architects Herzog & De Meuron, he was studying a Máster in photography in the capital and this exercise was forming a part of one of Máster’s workshops.

The total freedom of working without order, together with the luck of which the model was such a singular and suggestive, so photogenic building, led me to experiencing new records, a way developer along which I try to continue passing.

Work: CaixaForum. Madrid.
Architects: Herzog & De Meuron
Location: Paseo del Prado, 36 . Madrid. Spain
Year: 2008. (Remodeling of the former Electric power station of the Midday, of 1900).
Photography: Ana Amado. 2012.
+ anaamado.eu

[:gl]

Cando realicei esta reportaxe fotográfica sobre o edificio CaixaForum en Madrid, dos arquitectos Herzog & De Meuron, estudaba un Máster en fotografía na capital e este exercicio formaba parte dun dos talleres de Máster.

A total liberdade de traballar sen encargo, xunto coa sorte de que o modelo fose un edificio tan singular e suxestivo, tan fotoxénico, levoume a experimentar novos rexistros, un camiño revelador polo que pretendo seguir transitando.

Obra: CaixaForum. Madrid.
Arquitectos: Herzog & De Meuron
Emplazamento: Paseo del Prado, 36 . Madrid. España
Ano: 2008. (Remodelación da antigua Central Eléctrica do Mediodía, de 1900).
Fotografías: Ana Amado. 2012.
+ anaamado.eu

[:]

Enric Miralles con el tiempoEnric Miralles co tempoEnric Miralles with the time

0

Enric Miralles trabajaba con el tiempo. A favor de él, preparándose para recibirlo y cambiar con él. El tiempo transcurrido desde su desaparición deja ver ese legado en sus proyectos. Por eso, la Fundació Enric Miralles organiza la exposición “Enric Miralles con el tiempo” para revisar algunos trabajos del arquitecto pasado un tiempo y para recordar que el manejo de este elemento tiempo, con y en el espacio, era uno de los pilares de su arquitectura.

Así, el tiempo está presente en todos los proyectos expuestos en la Fundació. Muchos son trabajos efímeros que, paradójicamente, y a base de reutilizaciones y reinterpretaciones se han convertido en permanentes. Se han quedado y han ido reapareciendo a lo largo del tiempo.

Comisariada por Anatxu Zabalbeascoa, la muestra se podrá ver en la Fundació Enric Miralles desde el 22 de noviembre hasta mayo de 2014.

“Enric Miralles con el tiempo” parte de la idea de que Miralles utilizaba el tiempo como un material más. Lo multiplicaba, lo troceaba, y también se ponía a su favor: observándolo, comprendiéndolo y asumiéndolo. La muestra revisa doce trabajos para reconocerlos y jugar con el tiempo a través de ellos. Todos los proyectos seleccionados: del Ayuntamiento de Utrech a la propia vivienda de Enric Miralles y Benedetta Tagliabue en Barcelona, de la instalación Heaven (nunca antes expuesta en España) a la mesa Ines-Table emplean el tiempo como material constructivo.

Exposición “Enric Miralles con el tiempo”
Del 22 de noviembre al 31 de mayo de 2014
Inauguración
21 de noviembre a las 19.30h
Concierto Roberto Cacciapaglia
27 de noviembre a las 19.30h

+ info

Enric Miralles traballaba co tempo. A favor del, preparándose para recibilo e cambiar con el. O tempo transcorrido dende a súa desaparición deixa ver ese legado nos seus proxectos. Por iso, a Fundació Enric Miralles organiza a exposición «Enric Miralles co tempo» para revisar algúns traballos do arquitecto pasado un tempo e para recordar que o manexo deste elemento tempo, con e no espazo, era un dos piares da súa arquitectura.

Así, o tempo está presente en todos os proxectos expostos na Fundació. Moitos son traballos efémeros que, paradoxalmente, e a base de reutilizacións e reinterpretacións se converteron en permanentes. Quedaron e foron reaparecendo ao longo do tempo.

Comisariada por Anatxu Zabalbeascoa, a mostra poderase ver na Fundació Enric Miralles dende o 22 de novembro ata maio de 2014.

 

«Enric Miralles co tempo» parte da idea de que Miralles utilizaba o tempo como un material máis. Multiplicábao, torábao, e tamén se poñía ao seu favor: observándoo, comprendéndoo e asumíndoo. A mostra revisa doce traballos para recoñecelos e xogar co tempo a través deles. Todos os proxectos seleccionados: do Concello de Utrech á propia vivenda de Enric Miralles e Benedetta Tagliabue en Barcelona, da instalación Heaven (nunca antes exposta en España) á mesa Ines-Table empregan o tempo como material construtivo.

Exposición «Enric Miralles co tempo»

Do 22 de novembro ao 31 de maio de 2014

Inauguración

21 de novembro ás 19.30 h

Concerto Roberto Cacciapaglia

27 de novembro ás 19.30 h

+ info

Enric Miralles was working with the time. In favour of him, preparing itself to receive and change it with him. The time passed from his disappearance stops to see this legacy in his projects. Because of it, the Fundació Enric Miralles organizes the exhibition » Enric Miralles with the time » to check some works of the architect spent a time and to remember that the managing of this element time, with and in the space, was one of the props of his architecture.

This way, the time is present in all the projects exposed in the Fundació. Many are ephemeral works that, paradoxically, and based on reutilizations and reintepretations have turned in permanent. They have remained and reappear throughout the time.

Curator for Anatxu Zabalbeascoa, the sample will be able to be seen in the Fundació Enric Miralles from November 22 until May, 2014.

«Enric Miralles with the time» part of the idea of that Miralles was using the time as one more material. It was multiplying it, was cutting into pieces it, and also it was putting to his favor: observing it, understanding it and assuming it. The sample checks twelve works to recognize and to play them with the time across them. All the selected projects: from Utrech’s Town hall to the own housing of Enric Miralles and Benedetta Tagliabue in Barcelona, of the installation Heaven (before exposed in Spain) to the Unstable table they never use the time as constructive material.

Exhibition «Enric Miralles with the time»

From November 22 to May 31, 2014

Inauguration on November 21 to them 19.30h

Concert Roberto Cacciapaglia

on November27 to them 19.30h

+ info

La aventura del saber. Arquitecturas ColectivasA aventura do saber. Arquitecturas ColectivasThe adventure of to know. Arquitecturas Colectivas

0

Arquitecturas Colectivas es una red de personas y colectivos interesados en la construcción participativa del entorno urbano. Esta red proporciona un marco instrumental para la colaboración en diferentes tipos de proyectos e iniciativas. Este se manifiesta principalmente en tres formas: mediante sistemas de comunicación (on-line, audiovisual o impresa), mediante proyectos colaborativos (diseño y construcción de prototipos, cooperación internacional, apoyo a procesos participativos) y mediante encuentros presenciales (intercambio de experiencias, talleres, testeo de prototipos).El encuentro de este año se celebró en la parroquia de Valadares (Vigo) .

Arquitecturas Colectivas é unha rede de persoas e colectivos interesados na construción participativa do ámbito urbano. Esta rede proporciona un marco instrumental para a colaboración en diferentes tipos de proxectos e iniciativas. Este maniféstase principalmente en tres formas: mediante sistemas de comunicación (on-line, audiovisual ou imprimida), mediante proxectos colaboradores (deseño e construción de prototipos, cooperación internacional, apoio a procesos participativos) e mediante encontros presenciais (intercambio de experiencias, talleres, testeo de prototipos).El encontro deste ano celebrouse na parroquia de Valadares (Vigo).

Arquitecturas Colectivas is a persons’ network and groups been interested in the participative construction of the urban environment. This network provides an instrumental frame for the collaboration in different types of projects and initiatives. East demonstrates principally in three forms: by means of systems of communication (on-line, audio-visual or printed), by means of collaborative projects (design and construction of prototypes, international cooperation, I rest to participative processes) and by means of meetings attend them (exchange of experiences, workshops, test of prototypes) .El meeting of this year was celebrated in Valadares’s parish (Vigo).

[:es]Construcción en la residencia Butantã de Paulo Mendes da Rocha | Santiago Carvajal[:gl]Construcción na residencia Butantã de Paulo Mendes da Rocha | Santiago Carvajal[:en]Construction in the residence Butantã by Paulo Mendes da Rocha | Santiago Carvajal[:]

[:es]

Casa Butantã de Paulo Mendes da Rocha |  Fotografía: Santiago Carvajal. Noviembre 2008

Las residencias Butantã, nos muestran de una manera ejemplar como a través, de unos elementos constructivos fundamentales como son columnas, vigas, losas y muros, se configura una contundente construcción visual, sin ningún accesorio u operación cosmética externa a las condiciones propias de su construcción. Estos elementos constructivos son concebidos como superficies, y líneas, estrictamente modulados con respecto a la estructura, sin bien, en el mundo físico todos los cuerpos son volúmenes tridimensionales, con un largo, un alto y un espesor determinado, la proporción existente entre sus dimensiones, determina el modo de percibirlos, sean líneas o superficies.

Así pues, los tabiques interiores de argamasa armada de apenas tres centímetros de espesor son percibidos como superficies bidimensionales texturizadas con las vetas del hormigón, las tuberías de cobre de 20 milímetros de diámetro de los baños, son percibidas como líneas satinadas que se curvan amanera de un radiador para ahí calentar las toallas, de manera similar sucede con la silla paulistano y las barandas del MuBE, una sola línea que se curva en el espacio conformando su estructura. Las vigas de la estructura de la casa se conforman a través de planos, en donde existe un predominio en sus dos dimensiones de largo y alto, con respecto a su espesor, desde el interior, se aprecian una secuencia de planos rigurosamente modulados.

Casa Butantã de Paulo Mendes da Rocha | Fotografía: Santiago Carvajal. Noviembre 2008

Esta cualidad plástica se observa también en elementos de uso cotidiano, que por lo general suelen estar ocultos y empotrados tras muros o falsos techos, es el caso de las instalaciones eléctricas, estas se tratan de cables vistos de color negro que configuran unas líneas en el espacio, todo el cableado se lo realiza en la cámara de 5 centímetros que existe entre la losa de hormigón y el piso terminado de madera, para luego dejar pasar a través del piso de madera los cables verticales, que tienen la virtud de mostrar a sus habitantes la ubicación de los interruptores y su punto de iluminación correspondiente, con tan solo seguir con la mirada la trayectoria que sigue el cable a través de las vigas.

En estas obras, elementos fundamentales como son tuberías de agua, bajantes de agua lluvia, ventilación de aguas servidas, instalaciones eléctricas, etc., que comúnmente en la práctica arquitectónica son un estigma, desplazados a instancias ultimas de la concepción de la obra, ocultas tras muros y falsos techos, en las residencias Butantã, son consideradas en la concepción del proyecto, son elementos valorizados a través de una cualidad plástica.

Casa Butantã de Paulo Mendes da Rocha | Fotografía: Santiago Carvajal. Noviembre 2008

La residencia muestra una maestría en la disposición de unos elementos constructivos primordiales tales como columnas, vigas, muros, losas e instalaciones, concebidos como superficies y líneas en el espacio, y que junto con un correcto manejo de luz y texturas, estructuran unos espacios ordenados para el desarrollo de la vida, así, esta residencia asume su condición de construcción, tanto material, como visual y espacial, construcción entendida como el acto de estructurar, es decir cuidar las relaciones que guardan las distintas partes entre sí y con el todo.

Silla Paulistano | Luminarias | Fotografía: Nelson Kon

Santiago Carvajal. arquitecto
Cuenca (Ecuador). noviembre 2013

[:en]

Butantã House by Paulo Mendes da Rocha | Photography: Santiago Carvajal. November 2008

The residences Butant ã, they show us in an exemplary way as to slant, of a few constructive fundamental elements since they are columns, girders, slabs and walls, a forceful visual construction is formed, without any accessory or cosmetic external operation to the own conditions of his construction. These constructive elements are conceived as surfaces, and lines, strictly modulated with regard to the structure, without good, in the physical world all the bodies are three-dimensional volumes, with a length, a high place and a certain thickness, the existing proportion between his dimensions, it determines the way of perceiving them, be lines or surfaces.

This way so, the interior partitions of armed mortar of scarcely three centimeters of thickness are perceived as two-dimensional surfaces texturized with the seams of the concrete, the pipelines of copper of 20 millimeters of diameter of the baths, are perceived as satiny lines that bow amanera of a radiator there to warm the towels, in a similar way it happens with the chair paulistano and the railings of the MuBE, an alone line that bows in the space shaping his structure. The girders of the structure of the house conform across planes, where a predominance exists in his two dimensions of length and highly, with regard to his thickness, from the interior, appreciate a sequence of rigorously modulated planes.

Butantã House by Paulo Mendes da Rocha | Photography: Santiago Carvajal. November 2008

This plastic quality observes also in elements of daily use, that in general they are in the habit of being secret and fixed after walls or false ceilings, is the case of the electrical facilities, these they treat of cables seen of black color that they form a few lines in the space, the whole wired up one carries out it in the chamber of 5 centimeters that exists between the slab of concrete and the floor finished of wood, then to stop to spend across the floor of wood the vertical cables, which have the virtue of showing to his inhabitants the location of the switches and his point of corresponding lighting, in spite of just following with the look the path that follows the cable across the girders.

In these works, fundamental elements since they are water pipelines, bajantes of water rain, ventilation of served waters, electrical facilities, etc., that commonly in the architectural practice are a stigma, displaced to instances you finalize of the conception of the work, conceal after walls and false ceilings, in the residences Butant ã, they are thought in the conception of the project, are elements valued across a plastic quality.

Butantã House by Paulo Mendes da Rocha | Photography: Santiago Carvajal. November 2008

The residence shows a mastery in the disposition of a few such constructive basic elements as columns, girders, walls, slabs and facilities, conceived as surfaces and lines in the space, and that together with a correct managing of light and textures, they structure a few spaces arranged for the development of the life, like that, this residence assumes his condition of construction, so much materially, since visual and spatial, construction understood as the act of structuring, that is to say to take care of the relations that guard the different parts between yes and with everything.

Silla Paulistano Chair | Lights | Photography: Nelson Kon

Santiago Carvajal. architect

Cuenca (Ecuador). november 2013[:gl]

Casa Butantã de Paulo Mendes da Rocha | Fotografía: Santiago Carvajal. Noviembre 2008

As residencias Butantã, móstrannos dun xeito exemplar como a través, duns elementos construtivos fundamentais como son columnas, vigas, lousas e muros, se configura unha contundente construción visual, sen ningún accesorio ou operación cosmética externa ás condicións propias da súa construción. Estes elementos construtivos son concibidos como superficies, e liñas, estritamente modulados con respecto á estrutura, sen ben, no mundo físico todos os corpos son volumes tridimensionais, cun longo, un alto e un espesor determinado, a proporción existente entre as súas dimensións, determina o modo de percibilos, sexan liñas ou superficies.

Así pois, os tabiques interiores de argamasa armada de apenas tres centímetros de espesor son percibidos como superficies bidimensionais texturizadas coas vetas do formigón, as canalizacións de cobre de 20 milímetros de diámetro dos baños, son percibidas como liñas satinadas que se curvan amaneira dun radiador para aí quentar as toallas, de xeito similar sucede coa cadeira paulistano e as varandas do MuBE, unha soa liña que se curva no espazo conformando a súa estrutura. As vigas da estrutura da casa confórmanse a través de planos, onde existe un predominio nas súas dúas dimensións de longo e alto, con respecto ao seu espesor, dende o interior, aprécianse unha secuencia de planos rigorosamente modulados.

Casa Butantã de Paulo Mendes da Rocha | Fotografía: Santiago Carvajal. Noviembre 2008

Esta calidade plástica obsérvase tamén en elementos de uso cotián, que polo xeral adoitan estar ocultos e encaixados tras muros ou falsos teitos, é o caso das instalacións eléctricas, estas trátanse de cables vistos de cor negra que configuran unhas liñas no espazo, todo o cableado llo realiza na cámara de 5 centímetros que existen entre a lousa de formigón e o piso rematado de madeira, para logo deixar pasar a través do piso de madeira os cables verticais, que teñen a virtude de mostrar aos seus habitantes a situación dos interruptores e o seu punto de iluminación correspondente, con tan só seguir coa mirada a traxectoria que segue o cable a través das vigas.

Nestas obras, elementos fundamentais como son canalizacións de auga, baixantes de auga chuvia, ventilación de augas servidas, instalacións eléctricas, etc., que comunmente na práctica arquitectónica son un estigma, desprazados a instancias ultimas da concepción da obra, ocultas tras muros e falsos teitos, nas residencias Butantã, son consideradas na concepción do proxecto, son elementos valorizados a través dunha calidade plástica.

Casa Butantã de Paulo Mendes da Rocha | Fotografía: Santiago Carvajal. Noviembre 2008

A residencia mostra unha mestría na disposición duns elementos construtivos primordiais tales como columnas, vigas, muros, lousas e instalacións, concibidos como superficies e liñas no espazo, e que xunto cun correcto manexo de luz e texturas, estruturan uns espazos ordenados para o desenvolvemento da vida, así, esta residencia asume a súa condición de construción, tanto material, coma visual e espacial, construción entendida como o acto de estruturar, é dicir coidar as relacións que gardan as distintas partes entre se e co todo.

Cadeira Paulistano | Luminarias | Fotografía: Nelson Kon

Santiago Carvajal. arquitecto

Cuenca (Ecuador). novembro 2013[:]

Olladas de preto [v7]

0

[:es]

Séptima edición de SEIS OLLADAS DE PRETO a celebrar los próximos días 28 de Noviembre y 05 de Diciembre en el Salón de Actos de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña, en la que contaremos con los siguientes invitados:

JUEVES 28

>ALBERTO ALONSO ORO [A Coruña]
>ARQUÉTIPOS [Vigo]
>B+T ARQUITECTOS [A Coruña]

JUEVES 05

>AMENEIROS REY | HH ARQUITECTOS [Bertamiráns]
>GANDARA # PONS ARQUITECTOS [Vigo]
>PESCADERIA 20 [A Coruña]

Olladas de preto [v7]
Olladas de preto [v7]

OLLADAS DE PRETO se quiere establecer como un espacio para el conocimiento del trabajo de los arquitectos próximos, entendiendo que en Galicia es necesario crear canales que sirvan para poner en contacto a los que compartimos una actitud comprometida con el oficio del arquitecto.

OLLADAS DE PRETO es una tentativa de dar cabida a los diferentes modos y manera de enfrentarse a nuestra realidad desde la arquitectura, prestando atención a todos aquellos que entienden el oficio como la herramienta cultural en su capacidad de dar forma a esta.

OLLADAS DE PRETO está organizada por los profesores de la ETSA Carlos Pita, Patricia Sabín y Enrique M. Blanco

COLABORAN: Universidade da Coruña, Escola Técnica Superior de Arquitectura

INFORMACION:  olladasdepreto.blogspot.com[:gl]

Sétima edición de OLLADAS DE PRETO a celebrar os próximos días 28 de Novembro e 05 de Decembro no Salón de Actos da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña, na que contaremos cos seguintes convidados:

XOVES 28

>ALBERTO ALONSO ORO [A Coruña]

>ARQUÉTIPOS [Vigo]

>B+T ARQUITECTOS [A Coruña]

XOVES 05

>AMENEIROS REY | HH ARQUITECTOS [Bertamiráns]

>GANDARA # PONS ARQUITECTOS [Vigo]

>PESCADERIA 20 [A Coruña]

OLLADAS DE PRETO quérese establecer como un espazo para o coñecemento do traballo dos arquitectos próximos, entendendo que en Galicia é necesario crear canles que sirvan para poñer en contacto ás que compartimos unha actitude comprometida co oficio do arquitecto.

OLLADAS DE PRETO é unha tentativa de dar cabida aos diferentes modos e xeito de enfrontarse á nosa realidade dende a arquitectura, poñendo atención a todos aqueles que entenden o oficio como a ferramenta cultural na súa capacidade de dar forma a esta.

OLLADAS DE PRETO está organizada polos mestres da ETSA Carlos Pita, Patricia Sabín e Enrique M. Blanco

COLABORAN: Universidade da Coruña, Escola Técnica Superior de Arquitectura

INSCRIPCION: libre e debalde ata completar aforo a través do formulario

INFORMACION: olladasdepreto.blogspot.com ou olladasdepreto(a)gmail.com

[:en]

The seventh edition of OLLADAS DE PRETO to celebrating next November 28 and December 05 in the Assembly hall of the Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña, in which we will possess the following guests:

ON THURSDAY, 28

>ALBERTO ALONSO ORO [A Coruña]

>ARQUÉTIPOS [Vigo]

>B+T ARQUITECTOS [A Coruña]

ON THURSDAY,  05

>AMENEIROS REY | HH ARQUITECTOS [Bertamiráns]

>GANDARA # PONS ARQUITECTOS [Vigo]

>PESCADERIA 20 [A Coruña]

OLLADAS DE PRETO wants to be established as a space for the knowledge of the work of the near architects, understanding that in Galicia it is necessary to create channels that serve to put in I contact to that we share an attitude compromised with the trade of the architect.

OLLADAS DE PRETO is an attempt of giving content to the different manners and way of facing our reality from the architecture, paying attention all those who understand the trade as the cultural tool in his aptitude to give form to this one.

OLLADAS DE PRETO is organized by the teachers of the ETSA Carlos Pita, Patricia Sabín and Enrique M. Blanco

COLLABORATES: Universidade da Coruña, Escola Técnica Superior de Arquitectura

INSCRIPTION: free and free up to completing appraisal across the  form

INFORMATION: olladasdepreto.blogspot.com or olladasdepreto(a)gmail.com

[:]