Inicio Blog Página 120

Comunicar la arquitectura (I) | Íñigo García Odiaga

Decía Le Corbusier que prefería dibujar a hablar. Es más rápido y deja menos espacio para la mentira. Al igual que los arquitectos, también la propia disciplina prefiere expresarse en el dibujo, en la imagen, para manifestar su razón de ser. La arquitectura, tal vez por su necesidad de expresar y concretar un futuro aún imaginario, ha encontrado siempre en lo gráfico su mejor aliado para comunicarse.

Diferentes fotografías de la Ville Stein, en las que aparecen coches que parecen cruzar la escena

Cuando en 1923 se publicó la primera edición del libro de Le Corbusier, Vers une Architecture,  éste recurrió a la imagen del automóvil y a su producción en serie para explicar lo que la vivienda moderna debía ser. Son muchas sus obras fotografiadas con la presencia de un automóvil de época, que además introduce cierta tensión a la composición de la fotografía, o si se prefiere, la transforma en una especie de secuencia cinematográfica.

Las fotografías que el estudio de Le Corbusier de la Ville Stein en Garches, son un buen ejemplo de ésta idea. En varias tomas los vehículos aparecen parcialmente, dando idea de la dirección que tomarán y entrando en conversación con la arquitectura. También podríamos recordar aquella fotografía en la que un coche ejecuta el giro de la planta baja de la Ville Savoye, en su recorrido hacia el garaje de la villa, o aquella otra en la que el propio Le Corbusier posaba apoyado frente a un automóvil, con el pabellón suizo de fondo.

Planta baja de la Ville Savoye con Le Corbusier al volante. / Zona de acceso de vehículos del Pavillon Suisse

La construcción o la producción en serie de vehículos, no es un sistema pensado para optimizar el proceso industrial de producción, sino que introduce al propio producto en una dinámica de perfeccionamiento continuo. Cada modelo corrige los errores de su predecesor, se perfecciona, evoluciona sabiéndose un eslabón de una cadena de mejora continua.

Este proceso de diseño y construcción del automóvil moderno, representa para Le Corbusier, la lectura industrializa del perfeccionamiento estilístico llevado a cabo a lo largo de los siglos en el diseño y construcción de los templos griegos. Desde este punto de vista, las proporciones, los estilos y las formas del templo griego, podrían explicarse como resultado de un proceso lento, pero constante de perfeccionamiento y refinamiento. Un proceso que ha desembocado en la concreción de unas arquitecturas exquisitas, en las que todos los elementos tienen su lugar, su función y su razón de ser. Está presente todo lo pertinente y nada más que lo estrictamente necesario.

«Admiro El Partenón. Esa belleza exacta hoy la consigue máquina, que no es un espanto como creen algunos, sino un instrumento de perfección.»

Págs 124 y 125 de Vers úne Architecture de Le Corbusier

La construcción de la Weissenhoff en Stuttgart en 1927, tenía como objetivo el establecimiento del canon moderno, y como mínimo a los ojos de Mies van der Rohe, director del evento y a los del propio Le Corbusier la exposición era fundamental para dejar constancia de la «esencia» de la vivienda moderna.

En este sentido, la importancia del evento no radicaba únicamente de los edificios más o menos afortunados que allí se construyesen, sino tal vez en mayor grado, del debate, los textos y las imágenes que de allí se desprendiesen. Con sendos automóviles y acompañados de dos modelos, los edificios de ambos fueron inmortalizados para la eternidad. Con estas fotografías Le Corbusier y Mies parecen hacerse eco de el dicho, una imagen vale más que mil palabras.

Estas imágenes «producidas» para la ocasión tienen un claro objetivo publicitario, en el sentido etimológico de la palabra. Esas fotografías persiguen hacer de dominio público, que la arquitectura se puede y se debe asemejar en su producción a la de un coche en serie, ya que desde la óptica de la modernidad, la arquitectura, está para servir y no para representar.

Fotografías de edificios en la Weissenhof Siedlung, frente a obras de Le Corbusier y Mies vander Rohe

En ocasiones, es difícil medir el impacto de lo divulgado y únicamente mediante la respuesta que se recibe, puede tenerse idea de lo logrado.

Efectivamente, la imagen de la arquitectura blanca de la Weissenhof fue utilizada por de Philip Johnson y Henry Russell, para sentar las bases del movimiento moderno, en la exposición Modern Architecture: International exhibition, celebrada en el MOMA de Nueva York en 1932. Pero también esa misma arquitectura blanca, de volúmenes puros, fue utilizada por el aparato de propaganda nazi, para desprestigiar el racionalismo moderno, y su incapacidad para representar lo que el nacionalsocialismo pretendía. El barrio de Stugartt fue transformado mediante un collage, en un poblado árabe, para ilustrar un cartel publicitario que rechazaba de pleno la arquitectura de la Weissenhof Siedlung.

Fotografía de la Weissenhof de Stugartt / Fotomontaje propagandístico anti-Weissenhof

En 1936, Albert Speer diseño por encargo de Adolf Hitler, el pabellón del tercer Reich Alemán, para la exposición internacional de París. El edificio, no pretende ser otra cosa, más que una representación. La representación de un país que desea ser un imperio, cimentado sobre la idea del tercer Reich, que dure más de 1000 años. Por este motivo, Speer centró sus ansias de representación arquitectónica en las obras del imperio romano, edificios que incluso a través de sus ruinas fuesen capaces de expresar la grandeza de quienes las levantaron.

Sin duda, un ideal muy alejado del racionalismo y el funcionalismo del movimiento moderno. Pero por contra, para mostrar el poder industrial y tecnológico de la Alemania de Hitler, en el interior del edificio se mostraban los mejores ejemplos de ese potencial maquinista.

Interior del Pabellón de Alemania en la Exposición Internacional de París de 1936. Albert Speer

Aún se conserva una fotografía que muestra con nitidez el interior del pabellón de Alemania, en el que destaca un automóvil fascinante. Se trata de un Mercedes-Benz de carreras de la temporada 1936-1937, que dado su aspecto minimalísta y futurista destaca en el ambiente barroco que lo envuelve.

Subido en una peana no se espera nada de él, no se quiere que ande, ni que arranque, ni que funcione. No es tratado como una de las queridas máquinas de Le Corbusier. El automóvil es aquí un simple objeto perteneciente a otro tiempo diferente, a otra mentalidad, es una forma distante a la de la arquitectura que lo acoge.

íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. enero 2014

Casalata · Vivienda social, educación urbana y ambientalProxecto Casalata · Vivenda social, educación urbana e ambientalProject · Social Housing, Urban and Environment Education

0

La ilusión de encontrar una vida mejor en las ciudades consolidadas lleva a las personas a que se desplacen hacia ellas, pero el sueño rápidamente se desmorona y la falta de oportunidades empuja familias enteras a los aglomerados de lata que se desarrollan día tras día en el paisaje de Cabo Verde. El problema de la falta de viviendas no se resuelve de un día para otro. Las familias alojadas en las casas de lata continuarán viviendo en condiciones infrahumanas por tiempo indeterminado aunque todos los esfuerzos gubernamentales se concentren en esta problemática.

Este proyecto tiene como objetivo primordial mejorar las condiciones de habitabilidad de las familias más desfavorecidas y a su vez una mejora en la planificación urbana, capaz de facilitar una vida más digna. La realización del corto nos proporcionó un contacto profundo con la dura realidad a la que se enfrentan los habitantes de las casas de lata. Las condiciones infrahumanas encontradas en estos espacios, intensificadas por la marginalidad sentida por quien no tiene otra opción y vive en la ilegalidad, llevó a estructurar una línea de acción dividida en tres momentos:

· En un primer momento, el objetivo es efectuar un levantamiento de los métodos constructivos y de la organización social de este proceso urbano, enumerar los aspectos positivos encontrados y reutilizarlos como una herramienta válida en la evolución del proyecto de habitación social.

· En un segundo momento, después del levantamiento realizado, sugerir pequeñas intervenciones económicas que asegurarán mejores condiciones de vida a las familias. Cuestiones como el confort térmico, ventilación de los compartimentos e iluminación de los mismos pueden ser significativamente más eficaces.

· En el tercer momento, desarrollar un proyecto de habitación social sostenido por el conocimiento adquirido al largo de este camino. Este tendrá como estructura base estrategias bioclimáticas y la educación habitacional y urbana, que consideramos indispensables para el desarrollo sostenible de Cabo Verde.

Coordinardora del Proyecto CASALATA: Lara Plácido
Corto: CASALATA, integra o Filme – Fragmentos de Mindelo
Realizado por: M_EIA – Instituto Internacional de Arte, Tecnologias e Cultura, con el apoyo de la Fundação Palmares
Realizadores: Ângelo Lopes y Lara Plácido
Asistente de dirección: Luís Carlos de Alencar e Rosalina Nhachote Dirección de Fotografía: Nenass Almeida e Mamadou Diop
Montaje: Edson Silva
Técnico de Sonido: David Medina
Subtítulos en inglés: Patrícia Leitão
Proyecto de Arquitectura: Ângelo Lopes +  Helena Gomes + Lara Plácido

+ info

A ilusión de encontrar unha vida mellor nas cidades consolidadas leva ás persoas a que se despracen cara a elas, pero o sono rapidamente esborrállase e a falta de oportunidades empurra familias enteiras aos aglomerados de lata que se desenvolven día tras día na paisaxe de Cabo Verde. O problema da falta de vivendas non se resolve dun día para outro. As familias aloxadas nas casas de lata continuarán vivindo en condicións infrahumanas por tempo indeterminado aínda que todos os esforzos gobernamentais se concentren nesta problemática.

Este proxecto ten como obxectivo primordial mellorar as condicións de habitabilidade das familias máis desfavorecidas e á súa vez unha mellora na planificación urbana, capaz de facilitar unha vida máis digna. A realización do curto proporcionounos un contacto profundo coa dura realidade á que se enfrontan os habitantes das casas de lata. As condicións infrahumanas encontradas nestes espazos, intensificadas pola marxinalidade sentida por quen non ten outra opción e vive na ilegalidade, levou a estruturar unha liña de acción dividida en tres momentos:

· Nun primeiro momento, o obxectivo é efectuar un levantamento dos métodos construtivos e da organización social deste proceso urbano, enumerar os aspectos positivos encontrados e reutilizalos como unha ferramenta válida na evolución do proxecto de cuarto social.

· Nun segundo momento, despois do levantamento realizado, suxerir pequenas intervencións económicas que asegurarán mellores condicións de vida ás familias. Cuestións como o confort térmico, ventilación dos compartimentos e iluminación destes poden ser significativamente máis eficaces.

· No terceiro momento, desenvolver un proxecto de cuarto social sostido polo coñecemento adquirido ao longo deste camiño. Este terá como estrutura basee estratexias bioclimáticas e a educación habitacional e urbana, que consideramos indispensables para o desenvolvemento sostible de Cabo Verde.

Coordinardora do Proxecto CASALATA: Lara Plácido

Curto: CASALATA, integra o Filme – Fragmentos de Mindelo

Realizado por: M_EIA – Instituto Internacional de Arte, Tecnologias e Cultura, con el apoyo de la Fundação Palmares

Realizadores: Ângelo Lopes y Lara Plácido

Asistente de dirección: Luís Carlos de Alencar e Rosalina Nhachote Dirección de Fotografía: Nenass Almeida e Mamadou Diop

Montaxe: Edson Silva

Técnico de Son: David Medina

Subtítulos en inglés: Patrícia Leitão

Proxecto de Arquitectura: Ângelo Lopes + Helena Gomes + Lara Plácido

+ info

The illusion of finding a better life in the consolidated cities takes the persons whom they displace towards them, but the dream rapidly crumbles and the lack of opportunities pushes entire families to the agglomerates of tin that develop day after day in the landscape of Cape Verde. The problem of the lack of housings is not solved from one day to the next. The families lodged at the houses of tin will continue living in subhuman conditions in indeterminate time though all the governmental efforts center in this problematics.

This project has as basic aim improve the conditions of habitability of the most disadvantaged families and in turn an improvement in the town planning, capable of facilitating a worthier life. The accomplishment of I cut it provided a deep contact to us with the hard reality which there face the inhabitants of the houses of tin. The subhuman conditions found in these spaces, intensified by the marginality felt as whom it does not have another option and lives in the illegality, it led to structuring a line of action divided in three moments:

· In the first moment, the aim is to effect a raising of the constructive methods and of the social organization of this urban process, to enumerate the positive opposing aspects and reutilizarlos as a valid tool in the evolution of the project of social room.

· In the second moment, after the realized raising, to suggest small economic interventions that will assure better living conditions to the families. Questions like the thermal comfort, ventilation of the compartments and lighting of the same ones can be significantly more effective.

· In the third moment, to develop a project of social room supported by the knowledge acquired to the length of this way. This one will have as structure base strategies bioclimáticas and the education habitacional and urban, that we consider to be indispensable for the sustainable development of Cape Verde.

Coordinardora of the CASALATA  Project: Lara Plácido

Short: CASALATA, integra o Filme – Fragmentos de Mindelo

Production: M_EIA – Instituto Internacional de Arte, Tecnologias e Cultura, con el apoyo de la Fundação Palmares

Directors: Ângelo Lopes y Lara Plácido

Assistant Directors: Luís Carlos de Alencar e Rosalina Nhachote Dirección de Fotografía: Nenass Almeida e Mamadou Diop

Editor: Edson Silva

Sound technician: David Medina

Subtitles in English: Patrícia Leitão

Project of Architecture: Ângelo Lopes + Helena Gomes + Lara Plácido

+ info

Foros ESARQ 2014: TransformacionesForos ESARQ 2014: TransformaciónsForums ESARQ 2014: Transformations

0

Foros es un ciclo de conferencias donde cada dos semanas un arquitecto invitado muestra su trabajo. Cada año escogemos un grupo de arquitectos que creemos afines a un tema principal.

El tema de esta año son las transformaciones. Para nosotros, Transformaciones es un punto de partida, un inicio del camino de vuelta hacia aquello que cada uno podría considerar esencial. El origen de este ciclo trata en reducir a lo justo y necesario nuestras intenciones. Busca la fuente conceptual y emocional de lo que nos rodea.

Hablar de transformación implica considerar la preexistencia para transformarla manteniendo parte de ellas de manera invariable, otorgando su continuidad en el tiempo.

El significado literal de la palabra transformar es “pasar de una forma a otra”. Los arquitectos damos forma y los procesos que esto requiere están basados en cambios, ajustes, variaciones, desarrollos y transgresiones. Atender a estos aspectos, su grado de importancia, su implicación en el territorio, en el paisaje, en la ciudad, en la casa, en las preexistencias… es una cuestión delicada que requiere ser atento y sensible.

Esta reflexión es un ejercicio necesario en momentos como este donde la sobresaturación global de todo nos supera. Sera un punto de encuentro en el que diferentes individuos expresaran los aspectos de su desarrollo personal que los ha llevado a hacer lo que hacen, a ser lo que son.

Los diferentes episodios de este ciclo de foro tienen instantes que seguramente muchos de nosotros reconoceremos y sobre los que nos identificaremos. Momentos inevitables de duda o cofinancia, de acierto y error. Pero al fin y al cabo momentos necesarios para tomar consciencia. Por un lado, hablaremos de lo urbano y de su materialidad. De las cosas que forman la ciudad, el paisaje y sus circunstancias. De cómo estas entran en relación las unas con las otras y sus variaciones.

Se trata de un foro que persigue descubrir una manera de afrontar la vida, los aspectos sociales, las relaciones, el abandono, la identidad y el poder del lugar, para formar un criterio propio. Transformaciones que hacen posible que estos aspectos interactúen, que la vida pase entre ellos. El proyectar, el hacer y el pensar arquitectura está en la transformación.

+ info

Foros é un ciclo de conferencias onde cada dous semanas un arquitecto invitado mostra o seu traballo. Cada ano escollemos un grupo de arquitectos que cremos afíns a un tema principal.

O tema desta ano son as transformacións. Para nós, Transformacións é un punto de partida, un inicio do camiño de volta cara a aquilo que cada un podería considerar esencial. A orixe deste ciclo trata en reducir ao xusto e necesario as nosas intencións. Busca a fonte conceptual e emocional do que nos rodea.

Falar de transformación implica considerar a preexistencia para transformala mantendo parte delas de xeito invariable, outorgando a súa continuidade no tempo.

O significado literal da palabra transformar é «pasar dunha forma a outra». Os arquitectos damos forma e os procesos que isto require están baseados en cambios, axustes, variacións, desenvolvementos e transgresións. Atender a estes aspectos o seu grao de importancia a súa implicación no territorio, na paisaxe, na cidade, na casa, nas preexistencias… é unha cuestión delicada que require ser atento e sensible.

Esta reflexión é un exercicio necesario en momentos como este onde a sobresaturación global de todo nos supera. Sera un punto de encontro no que diferentes individuos expresasen os aspectos do seu desenvolvemento persoal que os levou a facer o que fan, a ser o que son.

Os diferentes episodios deste ciclo de foro teñen instantes que seguramente moitos de nós recoñeceremos e sobre os que nos identificaremos. Momentos inevitables de dúbida ou cofinancia, de acerto e erro. Pero á fin e ao cabo momentos necesarios para tomar consciencia. Por un lado, falaremos do urbano e da súa materialidade. Das cousas que forman a cidade, a paisaxe e as súas circunstancias. De como estas entran en relación as unhas coas outras e as súas variacións.

Trátase dun foro que persegue descubrir un xeito de afrontar a vida, os aspectos sociais, as relacións, o abandono, a identidade e o poder do lugar, para formar un criterio propio. Transformacións que fan posibles que estes aspectos interactuar, que a vida pase entre eles. O proxectar, o facer e pensar arquitectura está na transformación.

+ info

Forums it is a cycle of conferences where every two weeks an invited architect shows his work. Every year we choose a group of architects that we believe be precise to a principal topic.

The topic of this one year they are the transformations. For us, Transformations it is a point of item, a beginning of the way of return towards that one that each one might consider to be essential. The origin of this cycle treats in reducing to the just and necessary thing our intentions. It looks for the conceptual and emotional source of what surrounds us.

To speak about transformation implies considering the preexistence to transform it supporting part of they in an invariable way, granting his continuity in the time.

The literal meaning of the word to transform is » to happen from a form to other one «. The architects we give form and the processes that this needs are based on changes, adjustments, variations, developments and transgressions. To attend to these aspects, his degree of importance, his implication in the territory, in the landscape, in the city, in the house, in the preexistences … it is a delicate question that it needs to be attentive and sensitive..

This reflection is a necessary exercise in moments as this one where the global supersaturation of everything overcomes us. Sera a point of meeting in which different individuals were expressing the aspects of his personal development that has led them to doing what they do, of being what they are.

The different episodes of this cycle of forum have instants that surely many of us will be recognized by us and on that we will identify. Inevitable moments of doubt or it finances jointly, of success and mistake. But in the end necessary moments to take conscience. On the one hand, we will speak about the urban thing and about his materiality. Of the things that form the city, the landscape and his circumstances. Of how these enter relation some with others and his variations.

It is a question of a forum that it chases to discover a way of confronting the life, the social aspects, the relations, the abandon, the identity and the local power, to form an own criterion. Transformations that make possible that these aspects interact, that the life spends between them. To plan, to make and think architecture it is in the transformation.

+ info

Eso dicen · Sabín Blanco ArquitectosEso din · Sabín Blanco ArquitectosSo they say · Sabín Blanco Arquitectos

0

El próximo jueves 6 de febrero tendrá lugar una nueva sesión de la sesión coloquio de arquitectura, Eso dicen. En esta ocasión, el invitado será Sabín Blanco Arquitectos. La sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto y otros treinta minutos de coloquio informal con el público.

Eso dicen es un ciclo de sesiones-coloquio que se celebra el primer y tercer jueves de cada mes entre las 20:00h y las 21:00h en la planta baja del Taller Creativo No Importa (calle San Andrés, 46); en él participan arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina, siempre con una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual como telón de fondo.

Sabín Blanco Arquitectos. Patricia Sabín* y Enrique M. Blanco **. Nacidos en Winterthur* [Suiza] y Miño [A Coruña] son arquitectos por la ETSAC [1997], doctores arquitectos UDC [2009], Master en Restauración Arquitectónica UDC/UPM [2002], Postprofessional Master of Architecture UMD-USA [2004] y Berlage Institute [2004]. Son profesores de los Departamentos de Estructuras*, Construcción** y Composición** de la Escuela Técnica Superior de la Universidad de A Coruña. Colaboradores de QRC Arquitectos y la Publicación TECTONICA [1995-1999]. Forman SABIN-BLANCO ARQUITECTOS en 1997.

Han obtenido diversos primeros premios en concursos de ideas como la Rehabilitación del Monasterio de Monfero en Hotel****, el Centro de Formación para el Banco Pastor en Mondego-Sada, o los Modelos de Campos de Fútbol para la Diputación de A Coruña.

Su obra construida ha sido reconocida en diversos certámenes y premios entre los que destacan: XII Premio COAG de Arquitectura, Primer Premio Ucha Piñeiro de Rehabilitación, Menciones y accésit en los IX, X y XI Premios COAG de Arquitectura, Premios Julio Galán Carvajal, Premio Madera y Construcción 2002, Bauwelt Prize 2003, Selecciones para los premios FAD 2002, 2004 y 2005, Finalistas Premios ENOR 2004, Mención de Honor Premio Internacionale Barbara Cappochin 2005, IX Muestra de Jóvenes Arquitectos Fundacion Camuñas 2006, exposición JAE [Jóvenes arquitectos Españoles] del Ministerio de la Vivienda 2008, 44 Young Architects 2007, Europe 40 under 40 [Europe’s emerging Young Architects and Designers] del European Center for Architecture Art Design and Urban Studies 2008, etc.

Aprovecharon su estancia en los EEUU para coordinar y preparar la Muestra GALICIA XXI ARCHITECTURE en la Embajada de España en Washington DC, que ha sido reproducida y ampliada en A Coruña en la Fundación Pedro Barrié de la Maza.

Su obra ha sido expuesta en A Coruña, Madrid, París, Roma, Bruselas, Estocolmo, Nueva York, Chicago, Washington DC, etc.
+ sabín+blanco

ESO DICEN · Sabín Blanco Arquitectos
Jueves 6 de febrero 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita
[NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
A Coruña [España]

Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Next Thursday, the 6th of February a new session of the session will take place colloquium of architecture, So they say. In this occasion, the guest will be Sabín Blanco Arquitectos. The session will divide in the half hour of presentation of the architect and other thirty minutes of informal colloquium with the public.

So they say is a cycle of meetings – colloquia that is celebrated on the first and third Thursday of every month between them 20:00h and them 21:00h in the ground floor of the No Importa Creative Workshop (street San Andrés, 46); in him there take part Galician architects belonging to different generations with the intention of presenting a wide spectrum of approaches of the discipline, always with a reflection it brings over of the paper of the architect in the current moment as backdrop.

Sabín Blanco Arquitectos. Patricia Sabín* and Enrique M.Blanco**. Born in Winterthur* [Switzerland] and Miño [To Corunna] are architects for the ETSAC [1997], doctors architects UDC [2009], Master in Architectural Restoration UDC/UPM [2002], Postprofessional Master of Architecture UMD – USES [2004] and Berlage Institute [2004]. They are teachers of the Departments of Structures *, Construction ** and Composition ** of the Technical Top School of the University of To Corunna. Collaborators of QRC Architects and the TECTONIC Publication [1995-1999]. ARCHITECTS form SABIN-WHITLY in 1997.

They have obtained the first diverse prizes in contests of ideas as the Rehabilitation of Monfero’s Monastery in Hotel ****, the Center of Formation for the Bank Shepherd in Mondego-Sada, or the Models of Soccer fields for the Deputation of A Coruña.

His constructed work has been recognized in diverse contests and prizes between those who stand out: the XIIth I Reward COAG of Architecture, The First Prize Ucha Piñeiro of Rehabilitation, Mentions and second prize in the IXth, X and the XIth Prizes COAG of Architecture, Prizes Julio Galán Carvajal, Reward Madeira and Construction 2002, Bauwelt Prize 2003, Selections for the prizes FAD 2002, 2004 and 2005, Finalists Prizes ENOR 2004, Honor Premio Internacionale’s Mention Barbara Cappochin 2005, the IXth Shows of Young Architects Foundation Camuñas 2006, exhibition JAE [Young architects Españoles] of the Department of the Housing 2008, 44 Young Architects 2007, Europe 40 under 40 [Europe’s emerging Young Architects and Designers] of the European Center for Architecture Art Design and Urban Studies 2008, etc.

They took advantage of his stay in the USA to coordinate and to prepare the Sample GALICIA the XXIst ARCHITECTURE in the Embassy of Spain in Washington DC, that Pedro Barrié of the Mace has been reproduced and extended in A Coruña in the Foundation.

His work has been exposed in To Corunna, Madrid, Paris, Rome, Brussels, Stockholm, New York, Chicago, Washington DC, etc.

+ sabín+blanco

SO THEY SAY · Sabín Blanco Arquitectos

Thursday on 6 February 20:00 – 21:00h

Limited appraisal – admission free

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 ground floor

A Coruña [Spain]

Organize:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

O próximo xoves 6 de febreiro terá lugar unha nova sesión de sesións coloquio de arquitectura, Eso din. Nesta ocasión, o convidado será Sabín Blanco Arquitectos. A sesión dividirase en media hora de presentación do arquitecto e outros trinta minutos de coloquio informal co público.

Iso din é un ciclo de sesións-coloquio que se celebra o primeiro e terceiro xoves de cada mes entre as 20:00h e as 21:00h na planta baixa do Taller Creativo No Importa (rúa San Andrés, 46); nel participan arquitectos galegos pertencentes a distintas xeracións coa intención de presentar un amplo espectro de enfoques da disciplina, sempre cunha reflexión acerca do papel do arquitecto no momento actual como pano de fondo.

Sabín Blanco Arquitectos. Patricia Sabín* e Enrique M. Branco **. Nacidos en Winterthur* [Suíza] e Miño [A Coruña] son arquitectos pola ETSAC [1997], doutores arquitectos UDC [2009], Máster en Restauración Arquitectónica UDC/UPM [2002], Postprofessional Master of Architecture UMD-USA [2004] e Berlage Institute [2004]. Son profesores dos Departamentos de Estructuras*, Construcción** e Composición** da Escola Técnica Superior da Universidade da Coruña. Colaboradores de QRC Arquitectos e a Publicación TECTONICA [1995-1999]. Forman SABIN-branco ARQUITECTOS en 1997.

Obtiveron diversos primeiros premios en concursos de ideas como a Rehabilitación do Mosteiro de Monfero en Hotel****, o Centro de Formación para o Banco Pastor en Mondego-Sada, ou os Modelos de Campos de Fútbol para a Deputación da Coruña.

A súa obra construída foi recoñecida en diversos certames e premios entre os que destacan: XII Premio COAG de Arquitectura, Primeiro Premio Ucha Piñeiro de Rehabilitación, Mencións e accésit nos IX, X e XI Premios COAG de Arquitectura, Premios Julio Galán Carvajal, Premio Madeira e Construción 2002, Bauwelt Prize 2003, Seleccións para os premios FAD 2002, 2004 e 2005, Finalistas Premios ENOR 2004, Mención de Honra Premio Internacionale Barbara Cappochin 2005, IX Mostra de Novos Arquitectos Fundacion Camuñas 2006, exposición JAE [Novos arquitectos Españois] do Ministerio da Vivenda 2008, 44 Young Architects 2007, Europe 40 under 40 [Europe’s emerging Young Architects and Designers] do European Center for Architecture Art Design and Urban Studies 2008, etc.

Aproveitaron a súa estanza nos EUA para coordinar e preparar a Mostra GALICIA XXI ARCHITECTURE na Embaixada de España en Washington DC, que foi reproducida e ampliada na Coruña na Fundación Pedro Barrié de la Maza.

A súa obra foi exposta na Coruña, Madrid, París, Roma, Bruxelas, Estocolmo, Nova York, Chicago, Washington DC, etc.

+ sabín+blanco

ESO DIN · Sabín Blanco Arquitectos

Xoves 6 de febreiro 20:00 – 21:00h

aforo limitado – entrada gratuita

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 planta Baja

A Coruña [España]

Organiza:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

El dilema de EspañaO dilema de EspañaThe dilemma of Spain

0

España se enfrenta, en los próximos años, a una encrucijada histórica. Por un lado, se le presenta un camino aparentemente fácil, el del estatismo y el populismo, la vía hispana al subdesarrollo seguida por Venezuela y por Argentina, por la que España siempre se ha visto tentada. Por el otro, está una senda que exige cambios importantes a corto plazo, pero que puede hacer que la economía y la sociedad sean más productivas.

Elegir el segundo camino supone llevar a cabo reformas al menos en tres áreas prioritarias: la educación, para que sea menos memorística y se centre más en los aspectos analíticos; las instituciones económicas, para asegurar un mercado mucho más transparente, y las instituciones políticas, para incrementar la calidad de nuestras élites y que de verdad rindan
cuentas ante los ciudadanos.

En este libro, el economista y catedrático de la London School of Economics Luis Garicano apuesta decididamente por esta segunda vía, basada en la inversión en capital humano, la reforma en profundidad del Estado y de la justicia, y el obligado cumplimiento de las normas, y propone una visión realizable de lo que España tiene que hacer para salir del marasmo en el que se encuentra.

+ info

España enfróntase, nos próximos anos, a unha encrucillada histórica. Por un lado, preséntaselle un camiño aparentemente doado, o do estatismo e o populismo, a vía hispana ao subdesenvolvemento seguida por Venezuela e por Arxentina, pola que España sempre se viu tentada. Polo outro, está unha senda que esixe cambios importantes a curto prazo, pero que pode facer que a economía e a sociedade sexan máis produtivas.

Elixir o segundo camiño supón levar a cabo reformas polo menos en tres áreas prioritarias: a educación, para que sexa menos memorística e se centre máis nos aspectos analíticos; as institucións económicas, para asegurar un mercado moito máis transparente, e as institucións políticas, para incrementar a calidade das nosas elites e que de verdade rendan

contas ante os cidadáns.

Neste libro, o economista e catedrático da London School of Economics Luis Garicano aposta decididamente por esta segunda vía, baseada no investimento en capital humano, a reforma en profundidade do Estado e da xustiza, e o obrigado cumprimento das normas, e propón unha visión realizable do que España ten que facer para saír do marasmo no que se encontra.

+ info

Spain faces, in the next years, a historical crossroads. On the one hand, one presents a seemingly easy way, that of the statism and the populism, the Hispanic route to the underdevelopment followed by Venezuela and for Argentina, for which Spain always has met touched. For other one, there is a path that demands important short-term changes, but that can do that the economy and the company are more productive.

To choose the second way supposes carrying out reforms at least in three priority areas: the education, in order that it is less memory and centres more on the analytical aspects; the economic institutions, to assure a much more transparent market, and the political institutions, to increase the quality of our elites and that indeed produce accounts before the citizens.

In this book, the economist and professor of the London School of Economics Luis Garicano bets firmly for this second route based on the investment on the human capital, the reform in depth of the State and of the justice, and the obliged fulfillment of the procedure, and proposes a realizable vision of what Spain has to do to go out of the marasmus in the one that is.

+ info

IX BIAU Rosario 2014 · ConvocatoriaIX BIAU Rosario 2014 · ConvocatoriaThe IXth BIAU Rosario 2014 · Summons

Ya están disponibles las bases de la Convocatoria de la IX edición de la Bienal Iberoamericana de Arquitectura y Urbanismo. En esta edición se ha elegido el lema ‘Nuevas Geografías. Contextos iberoamericanos’  buscando encontrar y mostrar los mejores proyectos de arquitectura y de diseño urbano que incorporen los contextos, las demandas sociales, tecnológicas y climáticas en la escala de la arquitectura pero también aquellas iniciativas y estrategias territoriales y urbanas que ayuden a construir nuevas geografías que incorporen las exigencias de las infraestructuras, resuelvan las tensiones económicas y valoren las ecologías únicas de Iberoamérica y sean capaces de añadir valores urbanos, territoriales y culturales que sirvan como vehículo de una mayor cohesión social a aquellos proyectos continentales.

La Bienal Iberoamericana de Arquitectura y Urbanismo (BIAU) es una iniciativa del Gobierno de España, consolidada tras la realización de siete ediciones anteriores, como una de las referencias fundamentales para conocer la situación actual y prospectiva de la arquitectura y del urbanismo en la comunidad iberoamericana.

Las actividades básicas de la Bienal giran en torno al reconocimiento de trayectorias profesionales y de obras significativas de arquitectura; a resaltar las mejores publicaciones del sector; a premiar los trabajos de investigación más sobresalientes o las mejores ideas de arquitectos y estudiantes de arquitectura a través de concursos en la red. Todo ello tras la selección efectuada por jurados representativos de cada temática que se verá reflejada en el catálogo y en las exposiciones correspondientes.

Los objetivos generales de la misma son:

· Difundir las experiencias más destacadas en Iberoamérica, Portugal y España para contribuir a la formación de un pensamiento crítico y a una política cultural integrada en materia de arquitectura y urbanismo.
· Articular un espacio permanente de reflexión y debate promoviendo el interés y la participación de distintos segmentos sociales en la protección del territorio, en la construcción de la ciudad y en la inserción de la arquitectura como factor de oportunidad y referencia.

La Bienal Iberoamericana, con distintas denominaciones, se ha celebrado con anterioridad en los siguientes lugares:

Madrid, España en 1998
Ciudad de México, México, en 2000
Santiago de Chile, Chile, en 2002
Lima, Perú, en 2004
Montevideo, Uruguay, en 2006
Lisboa, Portugal, en 2008
Medellín, Colombia, en 2010

+ info

Xa están dispoñibles as bases da Convocatoria da IX edición da Bienal Iberoamericana de Arquitectura e Urbanismo. Mesta edición elexiuse o lema ‘Novas xeografías. Contextos iberoamericanos’ buscando encontrar e mostrar os mellores proxectos de arquitectura e de deseño urbano que incorporen os contextos, as demandas sociais, tecnolóxicas e climáticas na escala da arquitectura pero tamén aquelas iniciativas e estratexias territoriais e urbanas que axuden a construír novas xeografías que incorporen as esixencias das infraestruturas, resolvan as tensións económicas e valoren as ecoloxías únicas de Iberoamérica e sexan capaces de engadir valores urbanos, territoriais e culturais que sirvan como vehículo dunha maior cohesión social a aqueles proxectos continentais.

A Bienal Iberoamericana de Arquitectura e Urbanismo (BIAU) é unha iniciativa do Goberno de España, consolidada tras a realización de sete edicións anteriores, como unha das referencias fundamentais para coñecer a situación actual e prospectiva da arquitectura e do urbanismo na comunidade iberoamericana.

As actividades básicas da Bienal xiran en torno ao recoñecemento de traxectorias profesionais e de obras significativas de arquitectura; a resaltar as mellores publicacións do sector; a premiar os traballos de investigación máis sobresaíntes ou as mellores ideas de arquitectos e estudantes de arquitectura a través de concursos na rede. Todo iso tras a selección efectuada por xurados representativos de cada temática que se verá reflectida no catálogo e nas exposicións correspondentes.

Os obxectivos xerais desta son:

· Difundir as experiencias máis destacadas en Iberoamérica, Portugal e España para contribuír á formación dun pensamento crítico e a unha política cultural integrada en materia de arquitectura e urbanismo.

· Articular un espazo permanente de reflexión e debate promovendo o interese e a participación de distintos segmentos sociais na protección do territorio, na construción da cidade e na inserción da arquitectura como factor de oportunidade e referencia.

A Bienal Iberoamericana, con distintas denominacións, celebrouse con anterioridade nos seguintes lugares:

Madrid, España en 1998

Cidade de México, México, en 2000

Santiago de Chile, Chile, en 2002

Lima, Perú, en 2004

Montevideo, Uruguai, en 2006

Lisboa, Portugal, en 2008

Medellín, Colombia, en 2010

+ info

Already there are available the bases of the Summos of IX BIAU 2014. In this edition the motto has been chosen ‘News countries. Latin-american context’ seeking to find and to show the best projects of architecture and of urban design that incorporate the contexts, the social, technological and climatic demands in the scale of the architecture but also those initiatives and territorial and urban strategies that help to construct new geografías that incorporate the requirements of the infrastructures, solve the economic tensions and value the only ecologías of Latin America and be capable of adding urban, territorial and cultural values that should serve as vehicle of a major social cohesion to those projects

The Latin-American Biennial show of Architecture and Urbanism (BIAU) is an initiative of the Government of Spain, consolidated after the accomplishment of seven previous editions, as one of the fundamental references to know the current and market situation of the architecture and of the urbanism in the Latin-American community.

The basic activities of the Biennial show turn concerning the recognition of professional paths and of significant works of architecture; to highlighting the best publications of the sector; when reward the works of investigation more distinctions or the best ideas of architects and students of architecture across contests in the network. All this after the selection effected by representative jurors of every subject matter that will meet reflected in the catalogue and in the corresponding exhibitions.

The general aims of the same one are:

· To spread the experiences most emphasized in Latin America, Portugal and Spain to contribute to the formation of a critical thought and to a cultural politics integrated as for architecture and urbanism.

· To articulate a permanent space of reflection and debate promoting the interest and the participation of different social segments in the protection of the territory, in the construction of the city and in the insertion of the architecture as factor of opportunity and reference.

The Latin-American Biennial show, with different names, has been celebrated previously in the following places:

Madrid, España on 1998

Ciudad de México, México, on 2000

Santiago de Chile, Chile, on 2002

Lima, Perú, on 2004

Montevideo, Uruguay, on 2006

Lisboa, Portugal, on 2008

Medellín, Colombia, on 2010

+ info

Spanish Dream 2011 | Colectivo Cadelas VerdesSpanish Dream 2011 | Colectivo Cadelas VerdesSpanish Dream 2011 | Colectivo Cadelas Verdes

Reflexión crítica sobre la crisis económica y sus consecuencias. En España, en particular, esta circunstancia se vio acentuada por la famosa burbuja inmobiliaria.

La idea hace referencia al American Dream como símbolo de lo que anhela todo un país, el objetivo final que hay que alcanzar en la vida: tener una vivienda en propiedad. Este deseo legitimó un modelo social basado en la producción indiscriminada y amparado por la especulación bancaria.

El sueño se hizo añicos y, como herencia, tenemos un territorio infestado por obras que quedaron sin terminar, ruinas prematuras que ya forman parte de nuestro paisaje. Alude a lo emocional, recreando escenas familiares en obras sin rematar.

El aspecto poco doméstico de los espacios contrasta con la normalidad de las escenas cotidianas provocando la reflexión sobre una sociedad que, arrastrada por el afán de convertirse en propietarios, olvidó el verdadero sentido del habitar.

El proyecto se ha desarrollado en distintas ubicaciones en Galicia. Sin embargo, se busca de forma consciente la deslocalización geográfica del espacio, no introduciendo referencias identificables, dado que esto podría suceder en cualquier parte del territorio español. La elaboración del proyecto comenzó en julio de 2010 con una experiencia piloto y desde entonces se han realizado localizaciones muy distintas. Los medios utilizados: gestión de permisos, mobiliario, actores,… provienen fundamentalmente de recursos propios, préstamos y colaboraciones de amigos.

Obra: Spanish Dream 2011
Autores: Colectivo Cadelas Verdes [Ana Amado, Marta Marcos, Luz Paz]
Emplazamiento: Galicia. España
Año: 2010 – 2012
Fotografía: colectivo Cadelas Verdes
+ CadelasVerdes

Premios y distinciones destacados
· MACC (Mercado Atlático de Creación Contemporánea). Sección oficial.Santiago de Compostela .2010.
· Exposición en la sede del Colegio Oficial de Arquitectos de Galicia, (COAG): seleccionado para su Programación Cultural. Santiago de Compostela .2012.
· Descubrimientos PHOTOESPAÑA 2012. Seleccionado. Madrid. 2012.
· I premio internacional de fotografía Galería Rita Castellote :  áccesit y exposición en la galería. Madrid. 2012.
· Feria Casa/Arte. Madrid.2012.
· Exposición en la Galería Sargadelos. Ferrol (A Coruña). 2012.
· Arquia/Próxima 2012 premio nacional de arquitectura y III Forum Arquia 2012: finalista y Premio del Público. A Coruña. 2012.
·  XV premios COAG de arquitectura, categoría comunicación y divulgación: primer premio. A Coruña. 2013.
· Pre-finalistas en la XII Bienal Española de Arquitectura. Madrid. 2013.
· Mención de honor en los Premios Arquitectura Plus. Grupo Vía Comunicación. Barcelona. 2013
· Tercer premio en el Festival Eme3- Fundación Jesús Serra. Barcelona. 2013.

Critical reflection on the economic crisis and his consequences. In Spain, especially, this circumstance met accentuated by the famous real-estate bubble.

The idea refers to the American Dream as symbol of what longs the whole country, the final aim that it is necessary to reach in the life: to have a housing in property. This desire there legitimized a social model based on the production indiscriminate and protected by the bank speculation.

The dream did bits to itself and, as inheritance, we have a territory infected by works that stayed without ending, premature ruins that already form a part of our landscape. It alludes to emotional, recreating familiar scenes in works without finishing off.

The slightly domestic aspect of the spaces contrasts with the normality of the daily scenes provoking the reflection on a company that, dragged by the zeal to turn into owners, he forgot the real sense of to live.

The project has developed in different locations in Galicia. Nevertheless, the geographical relocation of the space is looked of conscious form, not introducing identifiable references, provided that this might happen in any part of the Spanish territory. The production of the project began in July, 2010 with a pilot experience and since then very different locations have been realized. The used means: management of permissions, furniture, actors, … come fundamentally from own resources, lendings and friends’ collaborations.

Work: Spanish Dream 2011

Authors: Colectivo Cadelas Verdes [Ana Amado, Marta Marcos, Luz Paz]

Location: Galicia. Spain

Year: 2010 – 2012

Photography: colectivo Cadelas Verdes

+ CadelasVerdes

Prizes and distinctions emphasized

· MACC (Mercado Atlático de Creación Contemporánea). Sección oficial.Santiago de Compostela .2010.

· Exposición en la sede del Colegio Oficial de Arquitectos de Galicia, (COAG): seleccionado para su Programación Cultural. Santiago de Compostela .2012.

· Descubrimientos PHOTOESPAÑA 2012. Seleccionado. Madrid. 2012.

· I premio internacional de fotografía Galería Rita Castellote : áccesit y exposición en la galería. Madrid. 2012.

· Feria Casa/Arte. Madrid.2012.

· Exposición en la Galería Sargadelos. Ferrol (A Coruña). 2012.

· Arquia/Próxima 2012 premio nacional de arquitectura y III Forum Arquia 2012: finalista y Premio del Público. A Coruña. 2012.

· XV premios COAG de arquitectura, categoría comunicación y divulgación: primer premio. A Coruña. 2013.

· Pre-finalistas en la XII Bienal Española de Arquitectura. Madrid. 2013.

· Mención de honor en los Premios Arquitectura Plus. Grupo Vía Comunicación. Barcelona. 2013

· Tercer premio en el Festival Eme3- Fundación Jesús Serra. Barcelona. 2013.

Reflexión crítica sobre a crise económica e as súas consecuencias. En España, en particular, esta circunstancia viuse acentuada pola famosa burbulla inmobiliaria.

A idea fai referencia ao American Dream como símbolo do que anhela todo un país, o obxectivo final que hai que alcanzar na vida: ter unha vivenda en propiedade. Este desexo lexitimou un modelo social baseado na produción indiscriminada e amparado pola especulación bancaria.

O sono esnaquizouse e, como herdanza, temos un territorio infestado por obras que quedaron sen rematar, ruínas prematuras que xa forman parte da nosa paisaxe. Alude ao emocional, recreando escenas familiares en obras sen rematar.

O aspecto pouco doméstico dos espazos contrasta coa normalidade das escenas cotiás provocando a reflexión sobre unha sociedade que, arrastrada polo afán de converterse en propietarios, esqueceu o verdadeiro sentido do habitar.

O proxecto desenvolveuse en distintas situacións en Galicia. Non obstante, búscase de forma consciente a deslocalización xeográfica do espazo, non introducindo referencias identificables, dado que isto podería suceder en calquera parte do territorio español. A elaboración do proxecto comezou en xullo de 2010 cunha experiencia piloto e dende entón realizáronse localizacións moi distintas. Os medios utilizados: xestión de permisos, mobiliario, actores,… proveñen fundamentalmente de recursos propios, préstamos e colaboracións de amigos.

Obra: Spanish Dream 2011

Autores: Colectivo Cadelas Verdes [Ana Amado, Marta Marcos, Luz Paz]

Emprazamento: Galicia. España

Ano: 2010 – 2012

Fotografía: colectivo Cadelas Verdes

+ CadelasVerdes

Premios e distincións destacados

· MACC (Mercado Atlático de Creación Contemporánea). Sección oficial.Santiago de Compostela .2010.

· Exposición en la sede del Colegio Oficial de Arquitectos de Galicia, (COAG): seleccionado para su Programación Cultural. Santiago de Compostela .2012.

· Descubrimientos PHOTOESPAÑA 2012. Seleccionado. Madrid. 2012.

· I premio internacional de fotografía Galería Rita Castellote : áccesit y exposición en la galería. Madrid. 2012.

· Feria Casa/Arte. Madrid.2012.

· Exposición en la Galería Sargadelos. Ferrol (A Coruña). 2012.

· Arquia/Próxima 2012 premio nacional de arquitectura y III Forum Arquia 2012: finalista y Premio del Público. A Coruña. 2012.

· XV premios COAG de arquitectura, categoría comunicación y divulgación: primer premio. A Coruña. 2013.

· Pre-finalistas en la XII Bienal Española de Arquitectura. Madrid. 2013.

· Mención de honor en los Premios Arquitectura Plus. Grupo Vía Comunicación. Barcelona. 2013

· Tercer premio en el Festival Eme3- Fundación Jesús Serra. Barcelona. 2013.

CEIP Amadeo Rodríguez Barroso | Hermo Iglesias Veiga ArquitectosCEIP Amadeo Rodríguez Barroso | Hermo Iglesias Veiga ArquitectosCEIP Amadeo Rodríguez Barroso | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos

Se parte del condicionante de realizar un nuevo edificio mientras el centro está en funcionamiento, se ocupa la zona perpendicular a la zona de acceso, dejando para una segunda fase la construcción del pabellón cubierto que ocupara el espacio del actual centro.

Volumen compacto de hormigón blanco perforado por patios que dan luz a aulas y al corredor central elemento que estructura el centro. Aulas de primaria en planta superior, usos comunes y aulas de infantil en planta inferior abiertas a patio con carácter privado.

El pabellón se prolonga en pérgola para cubrir el acceso y proporcionando continuidad al conjunto.

Obra: CEIP Amadeo Rodríguez Barroso
Autores: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos | Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Veiga, Iván López Veiga
Colaboradores: Begoña Nimo Silva, Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo
Año: 2008-2010
Emplazamiento: C/. Serra da Martiña, Ourense, Galicia, España
Promotor: Consellería de Cultura, educación e Ordenación Universitaria
Constructora: Dragados
Estructura: Francisco Carballo _Carolo Losado
Instalaciones: Eduardo Gómez Ramos y César Themudo Goday
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages | Iglesias Veiga  arquitectos
+ iglesiasveiga.es

It splits of the determining one of realizing a new building while the center is in functioning, there deals the zone perpendicular to the zone of access, leaving for the second phase the construction of the covered pavilion that was occupying the space of the current center.

Compact volume of white concrete perforated by courts that give light to classrooms and to the central corridor element that structures the center. Classrooms of primary in top floor, common uses and classrooms of infantile in low plant opened court with private character.

The pavilion extends in pergola to cover the access and providing continuity to the set.

Obra: CEIP Amadeo Rodríguez Barroso
Authors: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos | Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Veiga, Iván López Veiga
Collaborators: Begoña Nimo Silva, Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo
AYear: 2008-2010
Location: C/. Serra da Martiña, Ourense, Galicia, España
Promoter: Consellería de Cultura, educación e Ordenación Universitaria
Construction: Dragados
Structure: Francisco Carballo _Carolo Losado
Facilities:Eduardo Gómez Ramos and César Themudo Goday
Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages | Iglesias Veiga arquitectos
+ iglesiasveiga.es

 

Pártese do condicionante de realizar un novo edificio mentres o centro está en funcionamento, ocúpase a zona perpendicular á zona de acceso, deixando para unha segunda fase a construción do pavillón cuberto que ocupara o espazo do actual centro.

Volume compacto de formigón branco perforado por patios que dan luz a aulas e ao corredor central elemento que estrutura o centro. Aulas de primaria en planta superior, usos comúns e aulas de infantil en planta inferior abertas a patio con carácter privado.

O pavillón prolóngase en pérgola para cubrir o acceso e proporcionando continuidade ao conxunto.

Obra: CEIP Amadeo Rodríguez Barroso
Autores: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos | Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Veiga, Iván López Veiga
Colaboradores: Begoña Nimo Silva, Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo
Ano: 2008-2010
Emprazamento: C/. Serra da Martiña, Ourense, Galicia, España
Promotor: Consellería de Cultura, educación e Ordenación Universitaria
Constructora: Dragados
Estructura: Francisco Carballo _Carolo Losado
Instalacións: Eduardo Gómez Ramos e César Themudo Goday
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages | Iglesias Veiga arquitectos
+ iglesiasveiga.es

 

Retratos a través de los ojos de un miope (I) | epR

El hombre cuervo

Un buen día, Charles-Edouard Jeanneret-Gris decidió que, en adelante, se llamaría Le Corbusier. Decidió también que ya no sería suizo sino francés, y se convirtió en cuervo -¿o fue en urraca?-.

Planeó ingrávido entre la escritura, la pintura y la arquitectura, se posó en los hombros centelleantes de su primo Pierre, de Amedeé Ozenfant o Charlotte Perriand, y levantó el vuelo con el oro usurpado.

Regaló a cambio un puñado de villas blancas y unidades de habitación, un pabellón para estudiantes suizos, un hombre armónico de ciento ochenta y tres centímetros; imaginó una capilla en Los Vosgos y un claustro de hormigón, erigió una ciudad en el Punjab.

Desde entonces, dilucidó la fortuna de monarcas sucesivos, encerrado en el jardín de la Torre Blanca, alimentándose de cerveza y carne fresca por los siglos de los siglos.

Retratos a través de los ojos de un miope (I) epR Le Corbusier 1964
Le Corbusier, 1964 | Fuente: wikipedia

El primo Ramón
Londres, invierno de 2014

[:es]Entrevista José María Sanchez García[:gl]Entrevista José María Sanchez García[:en]Interview José María Sanchez García[:]

0

[:es]

José María Sánchez García se gradúa de la ETSAM el año 2002, para luego fundar su estudio en Madrid. Su trabajo denota una gran preocupación y respeto por el contexto preexistente, lo que le ha permitido intervenir de manera excepcional emplazamientos delicados como la recuperación del entorno del Templo de Diana en Mérida, que constituyera el foro de la ciudad en la época romana.

A través de esta obra se entiende como Extremadura, su región de origen, ha marcado fuertemente su obra en cuanto a la presencia y manejo de la masa, muy presente en este contexto rico en construcciones históricas. Esto, mezclado con geometrías puras (quizás herencia de su paso por el estudio de Alberto Campo Baeza), es lo que define su arquitectura.

https://vimeo.com/113465108[:gl]

José María Sánchez García gradúase da ETSAM o ano 2002, para logo fundar o seu estudo en Madrid. O seu traballo denota unha gran preocupación e respecto polo contexto preexistente, o que lle permitiu intervir de xeito excepcional localizacións delicadas como a recuperación do ámbito do Templo de Diana en Mérida, que constituíse o foro da cidade na época romana. A través desta obra enténdese como Extremadura, a súa rexión de orixe, marcou fortemente a súa obra en canto á presenza e manexo da masa, moi presente neste contexto rico en construcións históricas. Isto, mesturado con xeometrías puras (quizais herdanza do seu paso polo estudo de Alberto Campo Baeza), é o que define a súa arquitectura.

[:en]

José María Sánchez García raduates of the ETSAM the year 2002, then to found his study in Madrid. His work denotes a great worry and respect for the preexisting context, which has allowed him to control in an exceptional way delicate emplacements as the recovery of the environment of Templo de Diana in Merida, which was constituting the forum of the city in the Roman epoch. Across this work he understands himself as Estremadura, his region of origin, has marked strongly his work as for the presence and managing of the mass, very present in this rich context in historical constructions. This, mixed with pure geometries (probably inheritance of his step along Alberto Campo Baeza’s study), is what defines his architecture.

[:]

Green Architecture Now! (Vol.01)

«Los más hermosos y sorprendentes “edificios verdes”. Proteger el medio ambiente no solo es una opción  interesante, es la actitud más inteligente.»

Stern.de, Hamburg, Alemania

Philip Jodidio y la editorial Taschen, editan el volumen número 1 de la serie Green Architecture Now!. Este número, con los subtítulos de arquitectura verde, arquitectura ecológica y arquitectura sostenible, reune obras de distintos estudios del mundo (David Adjaye, Tadao Ando, Shigeru Ban, Ecosistema Urbano, etc) que han tenido presente en la concepción de los proyectos, el impacto que estos tendrían sobre el medio ambiente.

“La huella ecológica es considerada en la actualidad uno de los indicadores más relevantes para evaluar los impactos generados sobre el medio ambiente, y puede ser usado conjuntamente con otros indicadores, como la huella de carbono.”

Solís Guzmán

Aunque el concepto de huella ecológica1 está presente como elemento de proyecto en todas obras seleccionadas, Philip Jodidio, considera que de esta selección de proyectos ecológicos, podría resumirse con en tres de las obras publicadas en este monográfico.

Pasen y juzguen ustedes mismos.

El impacto ecológico de las nuevas construcciones, otrora consideración secundaria, se ha convertido en los últimos años en un asunto crucial. Los edificios mal diseñados engullen recursos naturales y contaminan su entorno. En una era en la que se han disparado los costes energéticos y la degradación medioambiental, la necesidad de una arquitectura sostenible y energéticamente eficiente resulta primordial. El presente volumen analiza la estética emergente y nos presenta a los arquitectos, artistas y despachos a la cabeza de una nueva arquitectura verde, entre los que destacan Tadao Ando, Shigeru Ban, Diller Scofidio + Renfro, Zaha Hadid, Morphosis y muchos más.

Philip Jodidio (nacido en 1954)

Estudió historia del arte y economía en la Universidad de Harvard y fue editor jefe de la revista Connaissance des Arts durante más de veinte años. Entre sus publicaciones, encontramos la serie Architecture Now! de TASCHEN, así como las monografías sobre Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel y Zaha Hadid. Es reconocido en todo el mundo como uno de los escritores de arquitectura más populares.

Nota

1 La metodología de cálculo aplica el indicador a los recursos (energía, agua, mano de obra, materiales de construcción, etc) empleados y los residuos generados en el proceso de construcción de la edificación residencial, obteniendo qué extensión de superficie equivalente sería necesaria para suministrar esos recursos y absorber esos residuos.

III Meeting Point LignumIII Meeting Point LignumIII Meeting Point Lignum

0

Lignum Facile, proyecto liderado por el Cluster da Madeira de Galicia, organiza el Encuentro Online de Innovación en Madera, Meeting Point Lignum. Este año se celebra su tercera edición. Los próximos días 29 y 30 de enero, a través de webinars, 4 profesionales de la Arquitectura expondrán en tiempo real sus experiencias en construcción sostenible y uso de la madera en proyectos de rehabilitación. El punto de encuentro será a través del portal www.meetingpointlignum.com.

Los ponentes que participan en esta edición son Celestino García Braña, Ángel Panero, Patxi Mangado y el estudio BMJ Arquitectos.

+ info

Lignum Facile, proxecto liderado polo Cluster dá Madeira de Galicia, organiza o Encontro Online de Innovación en Madeira, Meeting Point Lignum. Este ano celébrase a súa terceira edición. Os próximos días 29 e 30 de xaneiro, a través de webinars, 4 profesionais da Arquitectura expoñerán en tempo real as súas experiencias en construción sostible e uso da madeira en proxectos de rehabilitación. O punto de encontro será a través do portal  www.meetingpointlignum.com.

Os relatores que participan nesta edición son Celestino García Braña, Ángel Panero, Patxi Mangado e o estudio BMJ Arquitectos.

+ info

Lignum Facile, project led by the Cluster da Madeira of Galicia, organizes the Meeting Online of Innovation in Madeira, Meeting Point Lignum. This year celebrates his third edition. Next 29th and 30th of January, across webinars, 4 professionals of the Architecture will expose real time his experiences in sustainable construction and use of the wood in projects of rehabilitation. The point of meeting will be across the portal www.meetingpointlignum.com.

The referees that take part in this edition are Celestino García Braña, Ángel Panero, Patxi Mangado and study BMJ Arquitectos.

+ info

Sobre fotografía en arquitectura | Santiago Carvajal

Ezra Stoller

Hablaremos de la fotografía en la arquitectura como una herramienta para documentarla y transmitirla, no se trata de una fotografía artística si no más bien descriptiva, que muestra y relata las virtudes de una obra.

Para documentar y describir arquitectura mediante la fotografía, debemos estar al tanto que arquitectura es construcción, y que construcción, en un sentido más amplio de la palabra, se refiere a diversas formas y combinaciones ordenadas de elementos que establecen una relación entre ellos.

De esta menara, se plantea entonces reconocer a la arquitectura como construcción material, construcción espacial, y construcción visual.

1. Reconocer la construcción material de una obra, es reconocer las partes materiales (muros, ventanas, columnas, vigas, losas, cubiertas, etc.) que la componen, y como estas se relacionan e interactúan entre sí, es decir, que altura tiene un elemento con respecto a otro, a qué distancia están entre ellos, de qué tipo de materiales están compuestos, que tamaños tienen unos con respecto a otros, como se unen y conforman una estructura, etc. (nótese que para dibujar también se realiza este ejercicio, ya que el dibujo es un acto consiente de construcción)

2. Reconocer la construcción espacial, es reconocer como las partes materiales de una obra construyen espacios atreves de delimitarlos, y como se establecen las relaciones entre espacios, reconocer el alto con respecto al ancho, la profundidad con respecto al alto. Por ejemplo, en donde esta una plaza con respecto a un atrio de una iglesia o edificio, que tamaños tienen los espacios, como una edificación se relaciona con la calle, con la vereda y los peatones o usuarios, a qué distancia esta un edificio con respecto a otro, etc.

3. Reconocer la construcción visual, es reconocer como las partes materiales y espaciales de una edificación, crean puntos, líneas y superficies dentro del encuadre de la fotografía, reconocer como estas componen una estructura ordenada. Como si se tratase de un dibujo, el fotógrafo sigue con la mirada estas líneas puntos y superficies mientras el dibujante las sigue con el trazo del lápiz. Aquí es donde se cuida la composición de una fotografía, es importante ver los límites del marco fotográfico, para escoger los elementos que se quiere mostrar u ocultar aquellos que pueden desvirtuar o incomodar lo que se quiere mostrar, cuidar que los objetos u elementos no se corten de una manera incomoda.

En definitiva se trata de ver y registrar como unos elementos arquitectónicos interactúan entre ellos y con otros.

Reglas básicas

Buscar líneas verticales en la fotografía, es decir que si es que un edificio tiene muros verticales, en la fotografía deben aparecer verticales también, estas líneas son paralelas a los limites laterales de la fotografía. Esto se logra con la altura del ojo o el lente de la cámara a la misma altura que el objetivo. Nótese que un dibujo de calidad también debe contemplar esta regla básica.

La regla anterior de líneas verticales puede obviarse cuando se fotografía un edificio alto y el fotógrafo esta cerca del edificio (a no más de 6 metros), y la cámara se dirige hacia arriba, para registrar el desarrollo del edificio y su remate. Esto en fotografía se llama contrapicado. Un ejemplo de contrapicado lo podemos encontrar en el siguiente enlace.

Recomendaciones

Cada vez que se hace una fotografía hay que preguntarse, que es lo que se quiere mostrar o relatar, analizar estas situaciones conscientemente, en lugar de dejar al azar o a la intuición.

La fotografía trata de ordenar unos elementos dentro de un marco para hacerlos entendibles y legibles, se trata de percibir orden dentro de la imagen.

Un buen fotógrafo no trata de decir demasiadas cosas a la vez.

La mirada estructuradora del ojo es algo que el fotógrafo debe imponer a la imagen mediante el enfoque selectivo o cambiando el punto de vista para que los detalles sin interés desaparezcan, se oculten o queden supeditados a la composición general.

Tomar una fotografía es similar al hecho de dibujar, ya que el fotógrafo y dibujante decide en donde se posiciona con respecto al objetivo y por lo tanto como lo ve, ellos seleccionan y deciden, que elementos aparecen y de que elementos se prescinde.

Resulta valioso el contraste de luz y sombras y cómo estas interactúan con el edificio. Puede ser que un elemento arroje una sombra sobre el piso o un muro, (por ejemplo un árbol, un poste, un persona, una viga, que arroja una sombra en el piso o muro), esto da un sentido de profundidad a la fotografía.

Links recomendados

En Flickr, buscar a los arquitectos Arne Jacobsen, Mies van der rohe, Le Corbusier, Paulo Mendes da Rocha, Gordon Bunshaft.

Fotógrafos: Julius Shulman, Ezra Stoller, Nelson Kon.

Santiago Carvajal. arquitecto
Cuenca (Ecuador). diciembre 2013

Breves notas sobre la galería Trinta de Pablo Tomé arquitecto | Luis Gil Pita

Imagen parcial de la galería Trinta en Virxe da Cerca, Santiago de Compostela. Pablo Tomé. Arquitecto

Vamos a relatar, en unas pocas palabras, tan breves que casi no usamos más que las propias pedidas a su arquitecto, Pablo Tomé, la calidad y la experiencia arquitectónica de la obra de la galería de arte contemporáneo Trinta en rúa Virxe da Cerca 24, Santiago de Compostela.

Nosotros sólo queremos referir con unas breves notas la actitud del autor de la obra, un arquitecto de clara vocación silenciosa, que decidió hace muchos años no querer ser visto. Contradecimos, en este planteamiento de hacer público con palabras el valor de su trabajo, la actitud  de Tomé de no querer ser y aparecer, y lo hacemos porque desde hace bastante tiempo le seguimos a él (y a unos pocos más) para reconocer que esa forma de actuar es en parte el argumento que nos impulsa a seguir haciendo arquitectura a diario.

Pablo Tomé es sin duda, podríamos decir, uno de los Bartlebys más importantes del panorama arquitectónico gallego, pues hace ya casi veinte años, decidió trabajar veladamente en docenas de proyectos de rehabilitación y adecuación de la ciudad de Santiago de Compostela, desde la oficina técnica del Consorcio de la Ciudad Histórica, sin dejar rastro… Esa manera de no querer estar, esa actitud de lo velado, se produjo siempre sin tener por objetivo buscar refugio en la tranquilidad del no ser visto, sino por el contrario, arriesgando y luchando por lo casi invisible en proyectos de apariencia menor para la recuperación de espacios comerciales de cota cero y de clara vinculación semipública.

Paradoja Chestertoniana la de Pablo Tomé, que al mismo tiempo que su pudor y modestia le impiden preocuparse por su proyección personal, no ceja un instante en la continua demanda de la importancia de los demás, que son la ciudadanía, los propietarios de estas arquitecturas y los visitantes diarios de estos espacios. Siempre le ha obsesionado, sólo hay que repasar sus cuadernos de dibujo expuestos en innumerables ocasiones, sus videos y exposiciones sobre la ciudad, la naturaleza de lo que sucedía con y en esos comercios, restaurantes, talleres artesanales y galerías en los que la conexión entre la cota cero de los edificios y el espacio público inmediato era el “lugar” de la otra gente, los ciudadanos, que no eran él. Una preocupación por estos espacios semipúblicos que tiene la mirada afilada de un Lars Arrhenius para traer y transparentar a lo público la importancia del interior del espacio encerrado de la calle que son los locales comerciales de la ciudad, unos ojos que atraviesan las paredes de la fachada para conseguir el mismo respeto por la arquitectura en el interior de esos lugares que por la inmediata escena urbana de una ciudad patrimonio de la humanidad.

Detalle de la galería Trinta en Virxe da Cerca, Santiago de Compostela. Pablo Tomé. Arquitecto

De su obra de 1999 para la Galería Trinta, como decíamos, no hay que relatar mucho más que lo que él cuenta en su sucinta memoria, pero también nada menos, para terminar, que esta actitud constructiva, limpia y sincera, activó e introdujo en la Galicia de aquel momento, una forma de entender los espacios expositivos privados de las galerías, que demostraba una radicalidad equilibrada y una neutralidad tensa, de una importancia y significado arquitectónico parecido al que pocos años antes había planteado Tony Fretton con las obras de la Lisson Gallery en Londres, obteniendo de circunstancias y escenas muy poco favorables artefactos culturales de gran riqueza. La memoria  referida del proyecto  dice que:

«Las obras a que se refiere este expediente (B00-375) se proyectan en el local comercial sito en la planta baja del número 24 de la Rúa Virxe da Cerca, Ayuntamiento de Santiago de Compostela; dicho local se encuentra en este momento sin actividad y se destinará a galería de arte.
MARCEL DUCHAMP  es el inicio del arte contemporáneo. El momento en que nos encontramos.
El tiempo entra a formar parte del arte. Las artes plásticas ya tienen más dimensiones que tres.
Conscientemente se emplean materiales que antes no se utilizaban. Materiales sobre los que el tiempo actúa. Materiales orgánicos como la grasa, o materiales no visuales como los olores y  sonidos o la música.
Minerales, vegetales, animales, o alguna parte de estos, son vistos con otro cerebro por el artista contemporáneo.
Diseñar una galería para este mundo nos obliga, también, a revisar la arquitectura contemporánea, que nacida a principios de siglo, se mantiene viva.
LA NUEVA GALERÍA
La galería, objeto de este proyecto, se sitúa en el bajo del nº 24 de la Rúa Virxe da cerca. Se compone de un pequeño local, al que se accede directamente desde la calle y de un semisótano. El pequeño bajo de 30m2 que está 50cm por encima de la cota de la calle tiene una ventana. El resto del local es un semisótano de 170 m2 con ventana a la fachada trasera.
El espacio principal de la nueva galería es la sala de exposiciones que ocupa el espacio de entrada y gran parte del semisótano. Este plano, 2,50m por debajo de la entrada, se comunica con el plano de acceso por una escalera de un tramo y ancha.
En este nivel se sitúan el despacho, el oficio, el aseo y el gran almacén.
Será el primer uso de esta parte del edificio, que construido a principios de siglo, fue operado hace 13 años de forma radical demoliéndolo todo excepto la fachada.
La estructura es de pilares y jácenas de hormigón armado.
El concepto formal de la galería es de mínima intervención y máxima economía. El pavimento de cemento, el forjado del techo, la estructura y las instalaciones eléctricas vistas.»

Terminamos buscando por los rueiros de esta ciudad a un Pablo Tomé al que lo único que le importa en la escena que compone la arquitectura, es lo del medio del bocadillo, los habitantes, los monos, que diría un buen profesor de Análisis de Formas de una escuela de arquitectura…., aquellas cosas, animales y ciudadanos que dan escala y sentido al dibujo, a la arquitectura y a la vida. Es por allí por donde dicen que transita a diario retratando con su lápiz, los tractores, los niños, las vacas, los ancianos y los seres en general que ilustran su mirada y que habitan unos proyectos que construye sin ser visto

Luis Gil Pita. arquitecto
santiago de compostela. enero 2014

Barcelona Youth Hostel 2013 · FalloBarcelona Youth Hostel 2013 · FaioBarcelona Youth Hostel 2013 · Failure

Una vez finalizado Barcelona Youth Hostel 2013 de Archallenge queremos agradecer a todos los participantes el esfuerzo y la dedicación en este concurso y felicitarles por la calidad ofrecida en las entregas que han presentado. Reunidos en la Escuela de Arquitectura del Vallès (UPC) se reúnen los señores integrantes del Jurado del concurso Barcelona Youth Hostel 2013 (Josep Llinàs Carmona, José Antonio Martínez Lapeña, Enric Batlle i Durany, Miguel Usandizaga Calparoso, en substitución de Josep Maria Garcia Fuentes) con el fin de seleccionar las propuestas ganadoras de entre todas las entregadas y aceptadas como válidas.

Se inicia la deliberación de los miembros del jurado presentes para otorgar tres premios y unas menciones de honor de conformidad con las bases del concurso.

Primer premio: Equipo anteater arq (Nuria de Arana y Adrià Marrasé)
Segundo premio: Equipo MVGB (Marta Martínez, Álvaro Velar, Georgina Guixé y Ester Bay)
Tercer premio: Equipo XAKAA (Juan José Muñoz y Eduardo Chamorro)
Menciones de honor con premio: Equipo m1nw, Equipo SiM, Equipo Laong
Menciones de honor: Equipo Markinson, Equipo JAS

Nuria de Arana y Adrià Marrasé. Escola d’Arquitectura del Vallès UPC

Una vez finalizado Barcelona Youth Hostel 2013 de Archallenge queremos agradecer a todos los participantes el esfuerzo y la dedicación en este concurso y felicitarles por la calidad ofrecida en las entregas que han presentado.

Asimismo, Archallenge quiere agradecer a los miembros del Jurado el trabajo realizado durante esta jornada, así como a nuestros colaboradores y patrocina dores: ON diseño, Estrella Damm. Printzone, Escola d’Arquitectura del Vallès (UPC), Veredes, Tectónica, Future Arquitectura, t18 magazine i HIC arquitectura. Desde ahora pueden solicitar los certificados de participación a nuestro concurso a través de nuestro email inscripciones@archallenge.es.

+ info

Unha vez finalizado Barcelona Youth Hostel 2013 de Archallenge queremos agradecer a todos os participantes o esforzo e a dedicación neste concurso e felicitalos pola calidade ofrecida nas entregas que presentaron. Reunidos na Escola de Arquitectura do Vallès (UPC) reúnense os señores integrantes do Xurado do concurso Barcelona Youth Hostel 2013 (Josep Llinàs Carmona, José Antonio Martínez Lapeña, Enric Batlle i Durany, Miguel Usandizaga Calparoso, en substitución de Josep Maria Garcia Fuentes) co fin de seleccionar as propostas gañadoras de entre todas as entregadas e aceptadas como válidas.

Iníciase a deliberación dos membros do xurado presentes para outorgar tres premios e unhas mencións de honra de conformidade coas bases do concurso.

Primeiro premio: Equipo anteater arq (Nuria de Arana e Adrià Marrasé)

Segundo premio: Equipo MVGB (Marta Martínez, Álvaro Velar, Georgina Guixé e Ester Bay)

Terceiro premio: Equipo XAKAA (Juan José Muñoz e Eduardo Chamorro)

Mencións de honra con premio: Equipo m1nw, Equipo SiM, Equipo Laong

Mencións de honra: Equipo Markinson, Equipo JAS

Nuria de Arana e Adrià Marrasé. Escola d’Arquitectura del Vallès UPC

Unha vez finalizado Barcelona Youth Hostel 2013 de Archallenge queremos agradecer a todos os participantes o esforzo e a dedicación neste concurso e felicitalos pola calidade ofrecida nas entregas que presentaron.

Así mesmo, Archallenge quere agradecer aos membros do Xurado o traballo realizado durante esta xornada, así como aos nosos colaboradores e patrocina doures: ON deseño, Estrela Damm. Printzone, Escola d’Arquitectura do Vallès (UPC), Veredes, Tectónica, Future Arquitectura, t18 magazine i HIC arquitectura. Dende agora poden solicitar os certificados de participación ao noso concurso a través do noso email inscripciones@archallenge.es.

+ info

Once finished Barcelona Youth Hostel 2013 of Archallenge we want to be grateful for the effort and the dedication to all the participants in this contest and to congratulate them on the quality offered in the deliveries that they have presented. Assembled in the School of Architecture of the Vallès (UPC) there meet the integral gentlemen of the Juror of the contest Barcelona Youth Hostel 2013 (Josep Llinàs Carmona, Jose Antonio Martínez Lapeña, Enric Batlle i Durany, Michael Usandizaga Calparoso, in Josep Maria’s substitution Garcia Fuentes) in order the dedicated ones select the winning offers of between all and accepted like valid.

There begins the deliberation of the present members of the juror to grant three prizes and a few mentions of honor of conformity with the bases of the contest.

First prize: Equipo anteater arq (Nuria de Arana y Adrià Marrasé)

Second prize: Equipo MVGB (Marta Martínez, Álvaro Velar, Georgina Guixé and Ester Bay)

Third prize: Equipo XAKAA (Juan José Muñoz y Eduardo Chamorro)

Mentions of honor with prize: Equipo m1nw, Equipo SiM, Equipo Laong

Mentions of honor: Equipo Markinson, Equipo JAS

Nuria de Arana and Adrià Marrasé. Escola d’Arquitectura del Vallès UPC

Once finished Barcelona Youth Hostel 2013 of Archallenge we want to be grateful for the effort and the dedication to all the participants in this contest and to congratulate them on the quality offered in the deliveries that they have presented.

Likewise, Archallenge wants to be grateful to the members of the Juror for the work realized during this day, as well as to our collaborators and supports gild: ON I design, Estrella Damm. Printzone, Escola d’Arquitectura of the Vallès (UPC), Veredes, Tectonic, Future Arquitectura, t18 magazine i HIC architecture. From now they can request the certificates of participation to our contest across our e-mail inscripciones@archallenge.es.

+ info

Bartlebooth Mag · Los iniciosBartlebooth Mag · Os comenzosBartlebooth Mag · The beginnings

Bartlebooth es un objeto, es un puzzle, es una recopilación de diferentes fragmentos, de visiones, de reflexiones que giran en torno a un único tema.Los inicios. Bartlebooth intenta que cada usuario de este objeto, cada lector saque sus propias conclusiones, genere sus propias ideas, sin existir una única solución, existiendo infinitas, tantas como lecturas haya. Bartlebooth no intenta dar respuestas, intenta que el lector sea capaz de darlas, de inventarlas.

El funcionamiento de Bartlebooth es sencillo, a través de dieciseis fragmentos se compone un todo. Una serie de colaboraciones totalmente libres en cuanto a técnicas, contenidos o formato y únicamente limitadas al A5 como tablero de juego, pudiendo alterar en cualquier momento las reglas y condiciones propuestas por nosotros en un inicio.

Bartlebooth también nace de un amor por lo físico, por lo palpable, por lo matérico. Bartlebooth desde un primer momento intentó buscar la forma idónea de plasmar las ideas anteriores en el papel; convirtiéndose en piezas de puzzle a la espera de ser conectadas.

+ info

Bartlebooth é un obxecto, é un crebacabezas, é unha recompilación de diferentes fragmentos, de visións, de reflexións que xiran en torno a un único tema.Los inicios. Bartlebooth intenta que cada usuario deste obxecto, cada lector saque as súas propias conclusións, xere as súas propias ideas, sen existir unha única solución, existindo infinitas, tantas como lecturas haxa. Bartlebooth non intenta dar respostas, intenta que o lector sexa capaz de dalas, de inventalas.

O funcionamento de Bartlebooth é sinxelo, a través de dieciseis fragmentos componse un todo. Unha serie de colaboracións totalmente libres en canto a técnicas, contidos ou formato e unicamente limitadas ao A5 como taboleiro de xogo, podendo alterar en calquera momento as regras e condicións propostas por nós nun inicio.

Bartlebooth tamén nace dun amor polo físico, polo palpable, polo matérico. Bartlebooth dende un primeiro momento intentou buscar a forma idónea de plasmar as ideas anteriores no papel; converténdose en pezas de crebacabezas á espera de ser conectadas.

+ info

Bartlebooth is an object, is a puzzle, is a summary of different fragments, of visions, of reflections that turn concerning the only topic. The beginnings. Bartlebooth tries that every user of this object, every reader extracts his own conclusions, generate his own ideas, without the only solution exists, existing infinite, so many people as readings have. Bartlebooth does not try to give answers, tries that the reader is capable of giving them, of inventing them.

Bartlebooth’s functioning is simple, across sixteen fragments everything consists. A series of totally free collaborations as for technologies, contents or format and only limited to the A5 as board of game, being able to alter at any time the rules and conditions proposed by us in a beginning.

Bartlebooth also it is born of a love for the physical thing, for the palpable thing, for matérico. Bartlebooth from the first moment tried to look for the suitable way of forming the previous ideas in the paper; turning into pieces of puzzle to the wait of being connected.

+ info

Exposición «La silla del arQuitecto» en AtinneExposición «A cadeira do arQuitecto» en AtinneExhibition «The chair of the architect» in Atinne

0

El próximo día 24 DE ENERO se inaugura en el centro Atinne (A Coruña, Galicia, España) una exposición organizada conjuntamente con Global Asento y Estudio efece arquitectura.  Charla inaugural «La cultura del asiento» a cargo de Cristina Nieto- Luis Gil Pita.

A partir de las 20:00 – 20:30 tendrá lugar la inauguración y en el evento se estrenará también el Documental de igual título ”La silla del arQuitecto” realizado expresamente para esta ocasión por la empresa de producción audiovisual Damelume. Además en el mismo evento tendrá lugar el SORTEO entre los asistentes de 2 packs de miniauturas de sillas, gentileza de Global Asento Contract.

Las sillas han sido el objeto fetiche por excelencia de los arquitectos, quizá porque se trata de un sólo objeto capaz de reunir diseño, comodidad, estabilidad, ergonometría y muchísimo más. Se trata de un elemento indispensable en la arquitectura y su cuidado diseño se pone completamente al servicio de los usuarios. Muchos arquitectos han desarrollado interesantes diseños de todo tipo de asientos, convirtiéndose muchos de ellos en iconos y referentes en el diseño mundial.

Desde Atinne y de la mano de Global Asento y efece arquitectura aprovechamos esta oportunidad para exponer una colección de muebles diseñados por reconocidos arquitectos de carácter mundial.

+ info

O próximo día 24 DE XANEIRO inaugúrase no centro Atinne (A Coruña, Galicia, España) unha exposición organizada conxuntamente con Global Asento e Estudo efece arquitectura. Charla inaugural «A cultura do asento» a cargo de Cristina Nieto- Luis Gil Pita.

A partir das 20:00 – 20:30 terá lugar a inauguración e no evento estrearase tamén o Documental de igual título «A cadeira do arQuitecto» realizado expresamente para esta ocasión pola empresa de produción audiovisual Damelume. Ademais no mesmo evento terá lugar o SORTEO entre os asistentes de 2 paquetes de miniauturas de cadeiras, xentileza de Global Asento Contract.

As cadeiras foron o obxecto fetiche por excelencia dos arquitectos, quizais porque se trata dun só obxecto capaz de reunir deseño, comodidade, estabilidade, ergonometría e moito máis. Trátase dun elemento indispensable na arquitectura e o seu coidado deseño ponse completamente ao servizo dos usuarios. Moitos arquitectos desenvolveron interesantes deseños de todo tipo de asentos, converténdose moitos deles en iconas e referentes no deseño mundial.

Dende Atinne e da man de Global Asento e efece arquitectura aproveitamos esta oportunidade para expoñer unha colección de mobles deseñados por recoñecidos arquitectos de carácter mundial.

+ info

Next 24th GIVE JANUARY there inaugurates in the center Atinne (A Coruña, Galicia, Spain) an exhibition organized together with Global Asento and Study efece architecture. Inaugural chat » The culture of the seat » at the expense of Cristina Nieto–Luis Gil Pita.

From 20:00 – 20:30 the inauguration will take place and in the event there will have the premiere also the Documentary of equal title » The chair of the architect » realized expressly for this occasion for the company of audio-visual production Damelume. In addition in the same event the DRAWING will take place between the assistants of 2 packaging of miniauturas of chairs, gentility of Global Asento Contract.

The chairs have been the object excellent fetish of the architects, probably because there treats itself about one only object capable of assembling design, comfort, stability, ergonometría and much more. It is a question of an indispensable element in the architecture and his elegant design puts completely to the service of the users. Many architects have developed interesting designs of all kinds of seats, turning many of them into icons and modals into the world design.

From Atinne and of the hand of Global Asento and efece architecture we take advantage of this opportunity to expose a collection of furniture designed by recognized architects of world character.

+ info

Instalación efímera para Área de compostaje Campus de A Zapateira | trespes.arquitectosInstalación efémera para Área de compostaxe Campus da Zapateira | trespes.arquitectosEphemeral installation for recycled organic materia Area Campus of Zapateira | trespes.arquitectos

Dentro de las actividades en pos de la sostenibilidad que la UDC (Universidad de A Coruña) a través del Vicerrectorado de Infraestructuras está llevando a cabo en sus Campus, se encuentra la instalación de un Área de compostaje, que  transforme en ”compos” los residuos orgánicos originados en las cafeterías de las facultades del Campus de A Zapateira.

Se recibe el encargo de realizar una instalación que aloje, de manera temporal, la maquinaria y aparataje necesario para la transformación de la materia orgánica.

Se plantea una “instalación” realizada con tablas de madera de pino insignis “apiladas” a la manera de los tradicionales secaderos de madera de los aserraderos. A la madera no se le aplica ningún tratamiento de protección química con la intención de poder ser incorporada al proceso de compostaje en el momento en el que la vida útil de la instalación llegue a su fin.

El arranque de las mismas sobre la solera de hormigón ejecutada al efecto se realiza con piezas prefabricas de hormigón que habitualmente se emplean para la realización de los bordillos de las aceras.

El sistema constructivo empleado genera llenos y vacios por igual que aparte facilitar la ventilación e iluminación de la instalación le confieren al conjunto profundidad y una mayor acentuación de sus perspectivas y transparencias a la hora de observarlo y de tratarlo, simplemente como un objeto.

La iluminación se ve incrementada por el escalonamiento de la cubierta que a mayores proporciona escapes visuales desde el interior.

La fuerte presencia de la escollera de granito que se ubica en uno de sus laterales se incorpora al interior practicando una serie de huecos eliminado tablas durante el proceso de adición de las mismas.

Obras: Instalación efímera para Área de compostaje Campus de A Zapateira
Lugar: Campus da Zapateira, A Coruña [Galicia]
Autores: trespes.arquitectos: Carlos Mosquera del Palacio, Alberte Pérez Rodríguez, Enrique Iglesias Lima
Colaboradores: Alejandra García Macías,  Felipe Trillo (Diseño).
Promotor/ Propietario : Universidade da Coruña
Empresa Constructora: J.F. Varela Reformas
Fechas: Fecha de redacción de cada fase del Proyecto y del final de obra/ PBE Mayo2011 Obra 2011 Recepción Septiembre 2011
Presupuesto Total 10.500,00€  (presupuesto de licitación)
Coste/m2  328,12 euros/m2
Fotografía: Ana Amado
+ trespesarquitectos.com

Inside the activities in pursuit of the sustainability that the UDC (University of A Coruña) across the Vicerrectorado de Infraestructuras is carrying out in his Campuses, one finds the installation of an recycled organic materia Area, that transforms in ”compos” the organic residues originated in the cafeterias of the powers of the Campus of A Zapateira.

The order is received of realizing an installation that lodges, in a temporary way, the machinery and aparataje necessarily for the transformation of the organic matter.

There appears a «installation» realized with tables of wood of pine insignis «piled up» like the traditional dries of wood of the sawmills. To the wood there is not applied to him any treatment of chemical protection by the intention of being able to be incorporated into the process of compostaje in the moment in which the useful life of the installation comes to his end.

The take-off of the same ones on the crossbeam of concrete executed to the effect is realized by pieces you prefabricate of concrete that habitually they use for the accomplishment of the bordillos of the sidewalks.

The constructive used system generates abundances and emptinesses equally that it separates to facilitate the ventilation and lighting of the installation they award to the set depth and a major accentuation of his perspectives and transparencies at the moment of observing it and of treating it, simply as an object.

The lighting meets increased by the escalonamiento of the cover that to major provides visual leaks from the interior.

The strong presence of the breakwater of granite that is located in one of his wings joins to the interior practising a series of hollows eliminated tables during the process of addition of the same ones.

Work: Ephemeral installation for recycled organic materia Area Campus of Zapateira
Location: Campus da Zapateira, A Coruña [Galicia]
Authors: trespes.arquitectos: Carlos Mosquera del Palacio, Alberte Pérez Rodríguez, Enrique Iglesias Lima
Collaborators: Alejandra García Macías, Felipe Trillo (Design).
Promoter/ Owner : Universidade da Coruña
Construction company: J.F. Varela Reformas
Datee: Date of draft of every phase of the Project and of the end of obra/PBE Mayo2011 Works 2011 Receipt September 2011
Total budget 10.500,00 € (budget of bidding)
Cost/m2 328,12 euros/m2
Photography: Ana Amado
+ trespesarquitectos.com

Dentro das actividades detrás da sostibilidade que a UDC (Universidade da Coruña) a través do Vicerrectorado de Infraestructuras está a levar a cabo nos seus Campus, encóntrase a instalación dunha Área de compostaxe, que transforme en «compos» os residuos orgánicos orixinados nas cafetarías das facultades do Campus da Zapateira.

Recíbese o encargo de realizar unha instalación que aloxe, de xeito temporal, a maquinaria e aparataje necesario para a transformación da materia orgánica.

Formúlase unha «instalación» realizada con táboas de madeira de piñeiro insignis «amoreadas» ao xeito dos tradicionais secadoiros de madeira dos serradoiros. Á madeira non se lle aplica ningún tratamento de protección química coa intención de poder ser incorporada ao proceso de compostaxe no momento no que a vida útil da instalación chegue á súa fin.

O arranque destas sobre a soleira de formigón executada para o efecto realízase con pezas prefabricar de formigón que habitualmente se emprega para a realización dos bordos das beirarrúas.

O sistema construtivo empregado xera cheos e vacios por igual que á parte facilitar a ventilación e iluminación da instalación confírenlle ao conxunto profundidade e unha maior acentuación das súas perspectivas e transparencias á hora de observalo e de tratalo, simplemente como un obxecto.

A iluminación vese incrementada pola distribución en niveis ou intervalos da cuberta que a maiores proporciona escapes visuais dende o interior.

A forte presenza do dique de granito que se sitúa nun dos seus laterais incorpórase ao interior practicando unha serie de ocos eliminado táboas durante o proceso de adición destas.

Obras: Instalación efímera para Área de compostaxe Campus de A Zapateira
Lugar: Campus da Zapateira, A Coruña [Galicia]
Autores: trespes.arquitectos: Carlos Mosquera del Palacio, Alberte Pérez Rodríguez, Enrique Iglesias Lima
Colaboradores: Alejandra García Macías, Felipe Trillo (Deseño).
Promotor/Propietario : Universidade da Coruña
Empresa Constructora: J.F. Varela Reformas
Datas: Data de redacción de cada fase do Proxecto e do final de obra/ PBE Maio2011 Obra 2011 Recepción Setembro 2011
Presuposto Total 10.500,00€ (presuposto de licitación)
Coste/m2 328,12 euros/m2
Fotografía: Ana Amado
+ trespesarquitectos.com

Curso online de Identidad Digital para arquitectos · SorteoCurso online de Identidade Dixital para arquitectos · SorteoCourse online of Digital Identity for architects · Draw lots

25

Desde veredes, y gracias a Stepienybarno, queremos agradecer a nuestros lectores su fidelidad con el sorteo de una plaza para el Curso online de Identidad Digital para arquitectos. Para participar en el sorteo simplemente tendréis que dejar un comentario al final del post, y el ganador será elegido por un sorteo entre todos los participantes. El sorteo estará abierto hasta el 28 de enero de 2014 a las 00.00 horas.

Estudio
Desde hace más de tres años damos este tipo de cursos y charlas; pero, hasta hoy, nunca nos habíamos animado a hacerlo vía online. Así que, si estás interesado en mejorar tu Identidad Digital incidiendo en tu estrategia empresarial y comunicación online, quizás te interese este curso básico que hemos diseñado específico para arquitectos.

Objetivos del curso
El objetivo del curso es dar a conocer las bases de un Proyecto de Identidad Digital (PID) exclusivo para arquitectos. Cada día está más claro que, si no tienes una presencia correcta en la red, es como si no existieses en el mercado laboral.
Así, para conseguir mejorar esta Identidad Digital, daremos ciertas claves a través de la estrategia empresarial y  la comunicación online.

¿Qué traes?
– Ilusión y ganas.
– Dudas.
– Inquietud.
¿Qué te llevas?
– Ideas generales para construir tu Identidad Digital, mejorando tu visibilidad y reputación en la red y, por tanto, mejorando tus posibilidades laborales como arquitecto.
– Pautas para mejorar tu estrategia empresarial y comunicación online.
– Un apoyo en Stepienybarno para seguir avanzando una vez acabado el curso

Dirigido a
El curso está orientado para todos aquellos arquitectos o gente relacionada con el mundo de la arquitectura que estén dando (o quieran dar) sus primeros pasos en la red, aprovechando las oportunidades que ésta nos ofrece desde un punto de vista profesional.

Nivel
El nivel de este curso será básico, por lo que puedes apuntarte aunque tu presencia en la red sea escasa o nula. De hecho este primer nivel está pensado para aquellos que están dando sus primeros pasos. Posteriormente, realizaremos un segundo nivel para aquellos arquitectos con cierta trayectoria, o que hayan realizado con éxito este primer nivel, y que quieran apuntalar su presencia en la red.

Programa
1. Introducción
– Presentación del curso y de los participantes
– ¿Qué es la Identidad Digital? Conceptos generales del mundo online.
– Cómo mejorar tu rastro digital, relevancia y reputación online.
2. Estrategia empresarial
– Fortalezas y debilidades.
– Mapa de satisfacción.
– Acercamiento al modelo de negocio: Metodología del Canvas.
3. comunicación online
-Técnicas y tácticas de comunicación online.
– Herramientas de comunicación online: Web + blog  + Redes sociales (Facebook, Twitter, Linkedin…).
– Casos de éxito de arquitectos.

Metodología
No nos gusta la figura de alguien que subido en la tarima dice a los demás lo que tienen que hacer; por ello, intentaremos ser facilitadores del conocimiento desde una posición abierta, horizontal y dialogante.

A su vez, el curso será tanto más rico, cuanto más participe cada uno de los asistentes.  Si se  comparten con el resto de participantes,  dudas y pequeños avances,  todos aprenderemos mucho más.

Y no olvides que, desde Stepienybarno te escucharemos todas tus reflexiones e inquietudes, para ayudarte a avanzar  en este cada vez más necesario mundo de la Identidad Digital.

Fechas
El curso tendrá lugar durante los días lectivos entre el 03 de marzo de 2014, lunes,  y el 14 de marzo de 2014, viernes.

Horarios
Horario relativamente flexible, aunque hace falta aproximadamente una disponibilidad de 1.5-2 horas al día por parte del alumno durante los diez días del curso.
Cada día, a primera hora de la mañana, se suministrará el material necesario y se trabajará vía hangout, skype, comunidad de google+, grupo de facebook, google drive y correo electrónico con los alumnos.

Inscripción y precio
Para inscribirte al curso solo tienes que mandar un correo a  blog@stepienybarno.es ó stepienybarno@gmail.com
Hazlo cuanto antes pues las ¡PLAZAS  son LIMITADAS!
Es importante que en dos o tres párrafos nos mandes una “carta de motivación” sobre lo que esperas de un curso como el que os presentamos.
Hasta el 24 de enero _ 100 euros
Hasta el 7 de febrero _ 125 euros
Hasta el 21 de febrero _ 150 euros

 + info

From veredes, and thanks to Stepienybarno, we want to be grateful for his loyalty to our readers with the drawing of a square for the Course online of Digital Identity for architects. To take part in the drawing simply you will have to leave a comment at the end of the post, and the winner will be chosen by a drawing between all the participants. The drawing will be opened until January 28, 2014 at 00.00 hours.

Study
For more than three years we give this type of courses and chats; but, up to today, we it had never encouraged to do route online. So, if you are interested in improving your Digital Identity affecting in your managerial strategy and communication online, probably you are interested in this basic course that we have designed specific for architects.

Aims of the course
The aim of the course is to announce the bases of a Project of Digital Identity exclusive (PID) for architects. Every day is clearer that, if you do not have a correct presence in the network, it is as if you did not exist on the labor market.
This way, to manage to improve this Digital Identity, we will give certain keys across the managerial strategy and the communication online.

What do you bring?
– Illusion and desire.
– You doubt.
– Worry.
What do you take to yourself?
– General Ideas to construct your Digital Identity, improving your visibility and reputation in the network and, therefore, improving your labor possibilities as architect.
– You rule to improve your managerial strategy and communication online.
– A support in Stepienybarno to continue advancing once ended the course

Directed
The course it is orientated for all those architects or people related to the world of the architecture that they are giving (or want to give) his first steps in the network, taking advantage of the opportunities that this one offers us from a professional point of view.

Directed
The course it is orientated for all those architects or people related to the world of the architecture that they ploughs giving (or want to give) his first steps in the network, taking advantage of the opportunities that this one offers us from to professional point of view.

Program
1. Introduction
– Presentation of the course and of the participants
– What is the Digital Identity? General concepts of the world online.
– How to improve your digital track, relevancy and reputation online.
2. Managerial strategy
– Strengths and weaknesses.
– Map of satisfaction.
– Approximation to the model of business: Methodology of the Canvas. 3. Communication online
– technologies and tactics of communication online.
– Tools of communication online: Web + blog + social Networks (Facebook, Twitter, Linkedin …).
– Cases of architects’ success.

Methodology
We does not please the figure anybody who raised in the dais says to the others what they have to do; for it, we will try to be facilitators of the knowledge from an opened, horizontal and open to dialog position.

In turn, the course will be so much richer, the more each of the assistants takes part. If they are shared by the rest of participants, doubts and small advances, we will learn all much more.

And do not forget that, from Stepienybarno we you will listen to all your reflections and worries, to help yourself to advancing in this one increasingly necessary world of the Digital Identity.

Date
The course it will take place during the school days between March 03, 2014, Monday, and March 14, 2014, Friday.

Schedules
Relatively flexible Schedule, though it is necessary to have approximately an availability from 1.5-2 hours to the day on the part of the pupil during ten days of the course.
Every day, in the early morning, will supply the necessary material itself and one will work route hangout, skype, community of google +, group of facebook, google drive and e-mail with the pupils.

Inscription and price
Register to the alone course you have to order a mail to blog@stepienybarno.es or stepienybarno@gmail.com
Do It as soon as possible so them SQUARES are LIMITED!
It is important that in two or three paragraphs you order us a » letter of motivation » on what you wait of a course like that we sense beforehand you.
Until January 24 _ 100 Euros
Until February 7 _ 125 Euros
Until February 21 _ 150 Euros

+ info

Dende veredes, e grazas a Stepienybarno, queremos agradecer aos nosos lectores a súa fidelidade co sorteo dunha praza para o Curso online de Identidade Dixital para arquitectos. Para participar no sorteo simplemente teredes que deixar un comentario ao final do post, e o gañador será elixido por un sorteo entre todos os participantes. O sorteo estará aberto ata o 28 de xaneiro de 2014 ás 00.00 horas.

Estudo
Dende hai máis de tres anos damos este tipo de cursos e charlas; pero, ata hoxe, nunca nos animaramos a facelo vía online. Así que, se estás interesado en mellorar a túa Identidade Dixital incidindo na túa estratexia empresarial e comunicación online, quizais che interese este curso básico que deseñamos específico para arquitectos.

Obxectivos do curso
O obxectivo do curso é dar a coñecer as bases dun Proxecto de Identidade Dixital (PID) exclusivo para arquitectos. Cada día está máis claro que, se non tes unha presenza correcta na rede, é coma se non existises no mercado laboral.
Así, para conseguir mellorar esta Identidade Dixital, daremos certas claves a través da estratexia empresarial e a comunicación online.

¿Que traes?
– Ilusión e ganas.
– Dúbidas.
– Inquietude.
¿Que lévaste?
– Ideas xerais para construír a túa Identidade Dixital, mellorando a túa visibilidade e reputación na rede e, polo tanto, mellorando as túas posibilidades laborais como arquitecto.
– Pautas para mellorar a túa estratexia empresarial e comunicación online.
– Un apoio en Stepienybarno para seguir avanzando unha vez rematado o curso

Dirixido a
O curso está orientado para todos aqueles arquitectos ou xente relacionada co mundo da arquitectura que estean a dar (ou queiran dar) os seus primeiros pasos na rede, aproveitando as oportunidades que esta nos ofrece dende un punto de vista profesional.

Nivel
O nivel deste curso será básico, polo que podes apuntarte aínda que a túa presenza na rede sexa escasa ou nula. De feito este primeiro nivel está pensado para aqueles que están a dar os seus primeiros pasos. Posteriormente, realizaremos un segundo nivel para aqueles arquitectos con certa traxectoria, ou que realizasen con éxito este primeiro nivel, e que queiran apuntalar a súa presenza na rede.

Programa
1. Introdución
– Presentación do curso e dos participantes
– Que é a Identidade Dixital? Conceptos xerais do mundo online.
– Como mellorar o teu rastro dixital, relevancia e reputación online.
2. Estratexia empresarial
– Fortalezas e debilidades.
– Mapa de satisfacción.
– Achegamento ao modelo de negocio: Metodoloxía do Canvas.
3. comunicación online
-Técnicas e tácticas de comunicación online.
– Ferramentas de comunicación online: Web + blog + Redes sociais (Facebook, Twitter, Linkedin…).
– Casos de éxito de arquitectos.

Metodoloxía
Non nos gusta a figura de alguén que subido na tarima di aos demais o que teñen que facer; por iso, intentaremos ser facilitadores do coñecemento dende unha posición aberta, horizontal e dialogante.

Á súa vez, o curso será tanto máis rico, canto máis participe cada un dos asistentes. Se se comparten co resto de participantes, dúbidas e pequenos avances, todos aprenderemos moito máis.

E non esquezas que, dende Stepienybarno che escoitaremos todas as túas reflexións e inquietudes, para axudarche a avanzar neste cada vez máis necesario mundo da Identidade Dixital.

Datas
O curso terá lugar durante os días lectivos entre o 03 de marzo de 2014, luns, e o 14 de marzo de 2014, venres.

Horarios
Horario relativamente flexible, aínda que fai falta aproximadamente unha dispoñibilidade de 1.5-2 horas ao día por parte do alumno durante os dez días do curso.
Cada día, a primeira hora da mañá, subministrarase o material necesario e traballarase vía hangout, skype, comunidade de google+, grupo de facebook, google drive e correo electrónico cos alumnos.

Inscrición e prezo
Para inscribirte ao curso só tes que mandar un correo a blog@stepienybarno.es ou stepienybarno@gmail.com
Faino canto antes pois as PRAZAS SON LIMITADAS!
É importante que en dous ou tres parágrafos nos mandes unha «carta de motivación» sobre o que esperas dun curso como o que vos presentamos.
Ata o 24 de xaneiro _ 100 euros
Ata o 7 de febreiro _ 125 euros
Ata o 21 de febreiro _ 150 euros

+ info

[:es]Entrevista a Fredy Massad[:gl]Entrevista a Fredy Massad[:en]Interviews Fredy Massad[:]

1

[:es]https://youtu.be/oJZQi7Z29jU

Arquitecto de formación y crítico por deformación -o quizá sea al revés-. Nací en Banfield (Buenos Aires) en septiembre de 1966. Soy arquitecto por la Universidad de Buenos Aires. Desde 1996, a través de ¿btbW/Architecture, intento reflexionar sobre la arquitectura contemporánea. Mi trabajo aparece regularmente en el suplemento cultural de ABC y otros medios especializados y ejerzo también como profesor de teoría y crítica.

Soy crítico por instinto de disconformidad, por la negativa a aceptar nada pasivamente, por una necesidad de tratar de ver siempre más allá de lo que aparece a primera vista. Creo que la arquitectura se ve hoy excesivamente dominada, o atenazada, por el conformismo y cierto espíritu endogámico. Creo que la crítica debe pelear contra esa inercia.

 [:gl]https://youtu.be/oJZQi7Z29jU

Arquitecto de formación e crítico por deformación -ou quizais sexa ao revés-. Nacín en Banfield (Bos Aires) en setembro de 1966. Son arquitecto pola Universidade de Bos Aires. Dende 1996, a través de btbW/Architecture, intento reflexionar sobre a arquitectura contemporánea. O meu traballo aparece regularmente no suplemento cultural de ABC e outros medios especializados e exerzo tamén como profesor de teoría e crítica.

Son crítico por instinto de desconformidade, pola negativa a aceptar nada pasivamente, por unha necesidade de tratar de ver sempre máis alá do que aparece á primeira vista. Creo que a arquitectura se ve hoxe excesivamente dominada, ou atenazada, polo conformismo e certo espírito endogámico. Creo que a crítica debe pelexar contra esa inercia.

[:en]https://youtu.be/oJZQi7Z29jU

Architect of formation and critical for deformation – or probably it is to the reverse-. I was born in Banfield (Buenos Aires) in September, 1966. I am an architect for the University of Buenos Aires. From 1996, across btbW/Architecture, I try to think about the contemporary architecture. My work appears regularly in ABC’s cultural supplement and other specialized means and I practise also as teacher of theory and critique.

I am critical for instinct of non-conformity, for the denial to accept nothing passively, for a need to try to see always beyond what appears to the first sight. I believe that the architecture meets today excessively dominated, or atenazada, by the conformity and certain spirit endogámico. I believe that the critique must fight against this inertia.

[:]

[:es]Miguel Fisac. La delirante historia de La Pagoda[:gl]Miguel Fisac. A delirante historia de La Pagoda[:en]Michael Fisac. The delirious history of La Pagoda[:]

[:es]

El documental La delirante historia de La Pagoda dirigido por Andrés Rubio describe la demolición en julio de 1999 de «La Pagoda», una de las obras más populares de Miguel Fisac. Desde sus orígenes manchegos hasta su llegada a Madrid descubrimos a uno de los arquitectos más interesantes, complejos e incomprendidos del periodo franquista y de la transición hacia la democracia. La delirante historia de la Pagoda se estrenó en 2011 en el Festival de Cine de Arquitectura de Róterdam. La edición en DVD incluye también el corto audiovisual Razón y ser de los tipos, de los realizadores Fermín Blanco y Álex del Río.

Miguel Fisac. La delirante historia de La Pagoda
Miguel Fisac. La delirante historia de La Pagoda
ARQUITECTO. Miguel Fisac (1913-2006)

El arquitecto manchego ha aportado al siglo XXI un ejemplo de diligencia investigadora, de experimentación constructiva e inventiva tecnológica, de creatividad aplicada al proyecto. Sus famosos «huesos» fueron vigas de hormigón pretensado de sección hueca con formas similares a estructuras óseas. Poco simpatizante de la arquitectura del Movimiento Moderno, para Fisac la esencia de la arquitectura era material, no técnica, y la tradición era una fuente de conocimiento tan válida como las experiencias contemporáneas. El reconocimiento le llegó al final de su vida con la obtención, en 1994, de la Medalla de Oro de la Arquitectura (CSCAE), en 1997, del Premio Antonio Camuñas de Arquitectura y, en 2003, del Premio Nacional de Arquitectura.

REALIZADOR. Andrés Rubio (1962)

Periodista cultural especializado en viajes, arquitectura y diseño. Sus artículos han sido publicados en el periódico El País y en las revistas El País Semanal y la Repubblica delle donne. Ha publicado artículos sobre arquitectura española contemporánea en las revistas Bauwelt y Architecture.

Cofundador de la galería de arte madrileña Mad is Mad, un espacio de creación artística. Compilador y traductor de la antología de poemas El árbol rojo, versos para ceremonias laicas (editorial Demipage). Su primer documental, Campillo sí, quiero, se estrenó en 2007 en el Festival Internacional de cine de Reykjavyk (Islandia) y ha sido proyectado en más de 40 países.

AUTORES DEL LIBRETO. Luis Maldonado y David Rivera

Luis Maldonado: Director de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid desde 2008 y del Centro de Investigación de Arquitectura Tradicional (CIAT). Investigador del Grupo de Investigación Paisaje Cultural de la UPM. Ha sido profesor invitado en numerosas universidades. Ha dirigido proyectos de investigación financiados por la Unión Europea y por el Plan Nacional de I+D. Autor de libros y de artículos diversos sobre construcción en la arquitectura tradicional.

David Rivera: Historiador y profesor del Departamento de Composición de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid y Doctor por la misma universidad. Sus investigaciones y publicaciones están centradas en el estudio del patrimonio arquitectónico moderno y la utilización de la imagen cinematográfica como herramienta de análisis de la arquitectura.

+ info

[:gl]

O documental A delirante historia de La Pagoda dirixido por Andrés Rubio describe a demolición en xullo de 1999 de «O Pagode», unha das obras máis populares de Miguel Fisac. Dende as súas orixes manchegas ata a súa chegada a Madrid descubrimos un dos arquitectos máis interesantes, complexos e incomprendidos do período franquista e da transición cara á democracia. A delirante historia do Pagoda estreouse en 2011 no Festival de Cine de Arquitectura de Róterdam. A edición en DVD inclúe tamén o curto audiovisual Razón e ser dos tipos, dos realizadores Fermín Blanco e Álex del Río.

ARQUITECTO. Miguel Fisac (1913-2006)

O arquitecto manchego achegou ao século XXI un exemplo de dilixencia investigadora, de experimentación construtiva e inventiva tecnolóxica, de creatividade aplicada ao proxecto. Os seus famosos «ósos» foron vigas de formigón pretensar de sección oca con formas similares a estruturas óseas. Pouco simpatizante da arquitectura do Movemento Moderno, para Fisac a esencia da arquitectura era material, non técnica, e a tradición era unha fonte de coñecemento tan válida como as experiencias contemporáneas. O recoñecemento chegoulle ao final da súa vida coa obtención, en 1994, da Medalla de Ouro da Arquitectura (CSCAE), en 1997, do Premio Antonio Camuñas de Arquitectura e, en 2003, do Premio Nacional de Arquitectura.

REALIZADOR. Andrés Rubio (1962)

Xornalista cultural especializado en viaxes, arquitectura e deseño. Os seus artigos foron publicados no xornal El País e nas revistas El País Semanal e a Repubblica delle donne. Publicou artigos sobre arquitectura española contemporánea nas revistas Bauwelt e Architecture.

Cofundador da galería de arte madrileña Mad is Mad, un espazo de creación artística. Compilador e tradutor da antoloxía de poemas A árbore vermella, versos para cerimonias laicas (editorial Demipage). O seu primeiro documental, Campillo si, quero, estreouse en 2007 no Festival Internacional de cine de Reykjavyk (Islandia) e foi proxectado en máis de 40 países.

AUTORES DO LIBRETO. Luis Maldonado e David Rivera

Luis Maldonado: Director da Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid dende 2008 e do Centro de Investigación de Arquitectura Tradicional (CIAT). Investigador do Grupo de Investigación Paisaxe Cultural da UPM. Foi profesor invitado en numerosas universidades. Dirixiu proxectos de investigación financiados pola Unión Europea e polo Plan Nacional de I+D. Autor de libros e de artigos diversos sobre construción na arquitectura tradicional.

David Rivera: Historiador e profesor do Departamento de Composición da Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid e Doutor pola mesma universidade. As súas investigacións e publicacións están centradas no estudo do patrimonio arquitectónico moderno e a utilización da imaxe cinematográfica como ferramenta de análise da arquitectura.

+ info

[:en]

The documentary The delirious history of La Pagoda directed by Andrés Rubio describes the demolition in July, 1999 of «The Pagoda», one of the Michael Fisac’s most popular works. From his of La Mancha origins up to his arrival to Madrid we discover one of the most interesting, complex and unincluded architects of the pro-Franco period and of the transition towards the democracy. The delirious history of the Pagoda had the premiere in 2011 in the Festival of Cinema of Róterdam’s Architecture. The edition in DVD includes also the short one audio-visual Reason and to be of the types, of the producers Fermín Blanco and Álex of the Rio.

ARCHITECT. Miguel Fisac (1913-2006)

The of La Mancha architect has contributed to the 21st century an example of investigative diligence, of constructive experimentation and technological inventiveness, of creativity applied to the project. His famous «bones» were girders of concrete pretensado of hollow section with forms similar to bony structures. Little sympathizer with the architecture of the Modern Movement, for Fisac the essence of the architecture was material, not technology, and the tradition was a source of knowledge so valid as the contemporary experiences. The recognition came to him at the end of his life with the obtaining, in 1994, of the Golden medal of the Architecture (CSCAE), in 1997, of the Prize Antonio Camuñas of Architecture and, in 2003, of the National Prize of Architecture.

PRODUCER. Andrés Rubio (1962)

Cultural journalist specialized in trips, architecture and design. His articles have been published in the periodic El País newspaper and in the magazines Weekly El País newspaper and the Repubblica delle donne. It has published articles about Spanish contemporary architecture in the magazines Bauwelt and Architecture.

Co-founder of the gallery of art of Madrid Mad is Mad, a space of artistic creation. Collector and translator of the anthology of poems The red tree, verses for lay ceremonies (publishing house Demipage). His first documentary, Campillo yes, I want, it had the premiere in 2007 in the International Festival of Reykjavyk’s cinema (Iceland) and it has been projected in more than 40 countries.

AUTHORS DEL LIBRETTO. Luis Maldonado and David Rivera

Luis Maldonado: The director of the Technical Top School of Architecture of Madrid from 2008 and of the Center of Investigation of Traditional Architecture (CIAT). Investigator of the Group of Investigation Cultural Landscape of the UPM. He has been a teacher invited in numerous universities. It has directed projects of investigation financed by the European Union and by the National Plan of research and development. Author of books and of diverse articles about construction in the traditional architecture.

David Rivera: Historian and teacher of the Department of Composition of the Technical Top School of Architecture of Madrid and Doctor for the same university. His investigations and publications are centred on the study of the architectural modern heritage and the utilization of the cinematographic image as tool of analysis of the architecture.

+ info

[:]

Dibujos · PabloToméDebuxos · PabloToméDrawings · PabloTomé

0

El arquitecto y artista compostelano Pablo Tomé presenta en Espazo en Branco su ultima exposición individual titulada Dibujos.

Este su ultimo trabajo es una propuesta a ver nuestra ciudad, sus alrededores, sus habitantes y sus recovecos desde el punto de vista de su curiosidad arquitectónica, no solo por el corte de los edificios o las calles, pero por cada forma humana o animal que la compone, recreandonos en su estilo fluido y sugerente.

Dibujos llenos de expresion y de vida, dibujos que atrapan el momento como cajas de tiempo, dibujos en los que se exhalta lo cotidiano, dibujos que nos transportan a ver y a vernos desde una mirada personal, intimista y llena de sentimiento.

PABLO TOMÉ HERRERO es arquitecto por la Escuela de Arquitectura de Madrid (1984). Profesor de Representación y Teoría Arquitectónica en la Escuela de Arquitectura de A Coruña entre 1986 y 2010. Coordinador de Proyectos y Obras del Consorcio de Santiago de Compostela desde 1996. Responsable de diseño de Galería Trinta en Santiago de Compostela desde 1999.

Espazo en Branco. Viernes 10 de Enero del 2014. A partir de las 8 de la tarde.
Rúa de San Pedro 83, Compostela.
Del 10 al 24 de Enero en horario de martes a sabado de 7 a 9h.

+ info

O arquitecto e artista compostelán Pablo Tomé presenta en Espazo en Branco a súa ultima exposición individual titulada Debuxos.

Este o seu ultimo traballo é unha proposta a ver a nosa cidade, os seus arredores, os seus habitantes e as súas revoltas dende o punto de vista da súa curiosidade arquitectónica, non só polo corte dos edificios ou as rúas, pero por cada forma humana ou animal que a compón, recreandonos no seu estilo fluído e suxestivo.

Debuxos cheos de expresion e de vida, debuxos que atrapan o momento como caixas de tempo, debuxos nos que se exhalta o cotián, debuxos que nos transportan a ver e a vernos dende unha mirada persoal, intimista e chea de sentimento.

PABLO TOMÉ HERRERO é arquitecto pola Escola de Arquitectura de Madrid (1984). Profesor
de Representación e Teoría Arquitectónica na Escola de Arquitectura da Coruña entre 1986 e 2010. Coordinador de Proxectos e Obras do Consorcio de Santiago de Compostela dende 1996. Responsable de deseño de Galería Trinta en Santiago de Compostela dende 1999.

Espazo en Branco. Venres 10 de Xaneiro do 2014. A partir das 8 da tarde.
Rúa de San Pedro 83, Compostela.
Do 10 ao 24 de Xaneiro en horario de martes a sabado de 7 a 9h.

+ info

The architect and from Santiago de Compostela artist Pablo Tomé presents in Espazo in Branco his last individual qualified exhibition Drawings.

This his last work is an offer to seeing our city, his surroundings, his inhabitants and his turns from the point of view of his architectural curiosity, not only for the cut of the buildings or the streets, but for every human or animal form that composes it, enjoying ourselves in his fluid and suggestive style.

Drawings full of expression and of life, drawings that catch the moment as boxes of time, drawings in which exhalta the daily thing, drawings that transport us to seeing and to meeting from a personal look, intimist one and flood of feeling.

PABLO TOMÉ HERRERO is an architect for the School of Architecture of Madrid (1984). Teacher of Representation and Architectural Theory in the School of Architecture of To Corunna between 1986 and 2010. Coordinator of Projects and Works of the Consortium of Santiago de Compostela from 1996. Person in charge of design of Gallery Trinta in Santiago de Compostela from 1999.

Espazo en Branco. Friday On January 10, 2014. From 8 p.m.
Rúa de San Pedro 83, Compostela.
From January 10 to January 24 in schedule from Tuesday until Saturday of 7 to 9h.

+ info

Agnieszka Stepien – Lorenzo Barnó · Stepienybarno | Identidad digital

Stepienybarno es un estudio de arquitectura y comunicación online, afincado en Estella (Navarra, España). Aunque una buena parte de su tiempo lo dedican a realizar proyectos de arquitectura y lo compaginan con profundizar en los diversos temas que les van interesando en cada momento, por los que han sido premiados y publicados en diferentes medios.

“Nuestra actividad se sustenta en tres pilares básicos: la investigación, la publicación y la redacción de proyectos de arquitectura”.

Fruto de esta filosofía surgen proyectos como, Sinergia Sostenible, el congreso Equiciudad, redactores de La ciudad viva, o el blog de Stepienybarno, éste último con presencia en la red desde mayo 2009 y que en diciembre de 2013, se ha convertido en el segundo blog más influyente (entre una selección de más de 100 blogs) de arquitectura  en el mundo en lengua hispana, según el ranking ebuzzing.

Como son muchos y variados los temas que tocan, hoy sólo hablaremos con ellos de identidad digital, aprovechando el hilo de una discusión iniciada en las redes sociales.

stepienybarno
stepienybarno
¿Qué es la identidad digital?

Lo mismo que cada uno de nosotros tenemos una identidad fuera del mundo online, en la red ocurre exactamente lo mismo y debemos cuidar nuestra Identidad de la cual dependerá, posteriormente, nuestra propia reputación online. El problema es que, muchas veces no se es consciente de ello y se está en la red de cualquier manera. Así, como en el mundo físico te vistes de una manera concreta de acuerdo a las circunstancias y tu personalidad o no se te ocurre entrar en una habitación sin llamar; en el mundo online, también, debes cuidar todos los detalles para que tu presencia en la red sea lo más consecuente posible con lo que realmente eres. Cuanto más sincero y transparente, mejor.

Tú Identidad real será la suma de la identidad digital con la identidad offline; es decir, su hibridación. Es importante recalcar que las dos son igualmente reales.

Así, gracias a ella, cualquier arquitecto o estudio de arquitectura puede mejorar su visibilidad, notoriedad y reputación digital. De todas formas, conviene insistir en que, aunque es complicado garantizar nada, cuanto mejor sea tú Identidad Digital, mayores oportunidades laborales y de colaboraciones tendrás gracias a ella. Eso sí, quien piense que por estar en Facebook y Twitter le va a caer algún encargo, está muy equivocado. Lo que hace la reputación digital es aumentar tus posibilidades y sólo en el caso de que lo hagas muy bien, lo demás… a Lourdes.

¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional en este campo?

Últimamente, se habla mucho de tirarse rápido a la piscina y validar la idea de negocio cuanto antes y así  es como hemos funcionado desde Stepienybarno.

La atracción por el mundo de la Identidad Digital y la comunicación online surge aproximadamente hace 4 años, aunque con Stepienybarno en la red llevemos más tiempo. Lo bueno de la Nueva Era Digital es que para conocer profundamente un tema ya no hay que ir, necesariamente,  a las Escuelas o hacer un carísimo Máster. Nosotros, poco a poco, nos hemos ido formando y se puede decir que invirtiendo mucho tiempo pero cero euros, hemos hecho nuestro propio “autoMáster”.

Así, hemos leído como cosacos y, sobre todo, hemos ido probando en la práctica, todo lo que aprendíamos en la teoría, en tiempo real y en nuestras propias carnes. Por ello, lo que ahora hacemos está avalado por nuestra propia Identidad Digital de Stepienybarno y todo el conocimiento adquirido y, casi siempre, compartido en estos años.

¿Qué os llevó a abriros camino en el campo de la identidad digital? ¿Quiénes son a vuestro criterio los clientes potenciales de este servicio?

Comenzamos haciendo páginas Web hace 6 años y, desde entonces, hemos ido evolucionado hacia una visión más panorámica del tema, dando prioridad a conceptos como rastro digital o visibilidad.

Creemos  que, la mejor forma de hacer un buen Proyecto de Identidad Digital es entrando de lleno en el concepto de empresa que muchos estudios de arquitectura no suelen tener nada claro. A partir de ahí, pasamos a analizar las mejores técnicas y tácticas de comunicación online y, finalmente, estudiamos qué herramientas digitales (web, blog, redes sociales) son las más adecuadas para cada caso.

Eso sí, nuestro público son los arquitectos. Entendemos que, por el hecho de ser arquitectos, interesarnos a muerte la arquitectura y tener nuestro propio estudio, podemos entender el complejo mundo de nuestro gremio. Este colectivo está formado por gente muy particular  (ser arquitecto, en muchos casos, es una forma de vida), que se dedican a una profesión cuyos entresijos son más bien desconocidos para el resto de los mortales.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades en su puesta en marcha?

La puesta en marcha está siendo sencilla y natural. Estamos muy convencidos de que el servicio que ofrecemos es muy necesario para los arquitectos, y los arquitectos con los que hemos empezado a trabajar, parece que así lo ven. También hemos hecho Proyectos de Identidad Digital para Universidades de Arquitectura como la de Málaga (+ arquitectura.uma.es), congresos de arquitectura y sostenibilidad (+ equiciudad.es) o instituciones, como la asociación de arquitectura y sostenibilidad ASA (ver blog, aquí).

De todas formas, no queremos que esto se vaya de las manos y vamos avanzando poco a poco y sin mucho ruido. Más adelante, sí que lanzaremos el tema con más potencia y el problema puede llegar a ser como escalar nuestra aventura; pero bueno… ¡ojalá todos los problemas sean así!

¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a tu trabajo actual?

En nuestro caso, por partida triple. La principal razón de que hoy podamos dedicarnos a realizar Proyectos de Identidad Digital (PID) es que gracias a nuestro blog de Stepienybarno hemos conseguido una buena visibilidad y una adecuada reputación digital. El blog es de arquitectos y para arquitectos.

Igualmente importante es que, con nuestros servicios nos enfocamos a un nicho de clientes que, nuevamente, son los arquitectos; así que, es fundamental que nosotros también lo seamos.

Y, por último, el ser arquitectos y tener la capacidad de leer las situaciones de una manera transversal e inatentando atar siempre cabos sueltos, nos ha servido mucho a la hora de presentar nuestros servicios de Identidad Digital.

Stepienybarno impartiendo un curso identidad Digital para Arquitectos
Stepienybarno impartiendo un curso identidad Digital para Arquitectos
¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados? ¿Le veis futuro?

Lo bueno de nuestra historia es que no hemos trazado objetivos previos, sino que hemos ido confiando en la vida. El destino sabe muchas veces lo que nos conviene mucho mejor que nosotros mismos y las circunstancias han sido propicias para que hayamos acabado desempeñando este trabajo. Lo bueno es que, hace cuatro años, no nos podíamos ni imaginar que nuestros derroteros profesionales iban a ir por aquí y, sin embargo, hoy no quisiéramos que hubieran ido por otro sitio.

¿Futuro? Probamente sí; ahora mismo, ya tenemos casi tantos clientes como podemos atender y todavía no hemos usado la viabilidad que el propio blog tiene a la hora de llegar a muchos arquitectos. Con más de  30.000 visitas al mes y con un 90% de arquitectos entre nuestros lectores, lo normal es que nuestra actividad sigua adelante y podamos crecer con comodidad.

Eso sí, lo mismo que tampoco hemos buscado especialmente lo que ahora hacemos, nos dejamos las puertas abiertas para que dentro de tres o cuatro años estemos metidos en otras historias. Somos culos inquietos por naturaleza.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les daríais?

El mundo de la comunicación digital está petado de gente; a su vez, hay muchos profesionales trabajando  sobre el concepto de Identidad Digital; la clave está en segmentar el mercado, encontrar nichos y buscar océanos azules.

En nuestra opinión, para trabajar con arquitectos de manera seria, conviene ser arquitecto. La otra opción es provenir del mundo de la comunicación y meterte de lleno en la arquitectura; lo cual es mucho más difícil!! Así que, animaríamos a otros arquitectos a adentrarse en los campos de la Identidad Digital. Eso sí, te tiene que gustar mucho, pues hay que meter cientos de horas para formarte bien, y echarle toda la pasión del mundo. En nuestro caso, estos nuevos senderos nos gustan tanto o más como proyectar arquitectura; así que, de alguna manera, somos muy afortunados.

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Es importante que las propias Escuelas apuesten por un cambio radical y sean más conscientes de que la crisis y las Nuevas Tecnologías han cambiado la realidad de manera drástica. Por tanto, tendrá que haber un grupo de arquitectos que pueda seguir haciendo arquitectura, digamos, más “tradicional”; pero, otros muchos arquitectos han de buscarse los garbanzos en la periferia de la arquitectura o usar las virtudes que tenemos por el hecho de ser arquitectos para adentrarse en otros terrenos laborales.

La nueva era digital va a toda velocidad y quien no se suba al carro ya, lo va a tener muy complicado luego. A su vez, los que continúen pensando que pueden competir por un trozo del pastel contra otros 100 compañeros, tarde o temprano, la palmarán. Renovarse o morir.

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

El mayor tesoro de un país es su capital humano. Sin embargo, entre recortes y políticas de austeridad se está consiguiendo que mucha gente no vea otra opción y se tenga que ir fuera. Los que se van, a diferencia de otras épocas de la historia, en mucos casos, son los mejores. Estamos haciendo el ridículo y aunque, con el tiempo, medio salgamos de la crisis, todo esto lo pagaremos con creces. Mientras tanto, otros países, como Alemania, se aprovechan de todo el dinero invertido por nuestro estado en la formación de los que ahora se tienen que ir. En el caso de los arquitectos, todo ello se eleva a la máxima potencia.

La culpa del éxodo, por supuesto, no la tiene quien se va, que normalmente lo hace con gran pesar; sino los que están controlando el cotarro mientras siguen viviendo como marqueses.

Chuck Norris #NOalaLSP | stepienybarno
¿Cómo veis el futuro de la profesión?

Nuestros representantes no parecen que lo hayan hecho especialmente bien y, si la situación ya de por sí es complicadísima, la ausencia de acciones ilusionantes y eficientes que lleguen desde arriba, hace que estemos en la cuerda floja.

A su vez, la nuestra es una profesión que hasta hace cuatro días veía con malos ojos hacer publicidad de su trabajo; de hecho, durante muchos años estaba prohibido.

Que debiera haber honorarios mínimos… seguramente sí, y todos competiríamos en igualdad de condiciones, pero no los hay; así que, toca espabilarse.

No tenemos mentalidad empresarial y es una locura que los estudios de arquitectura sigan viendo como ideas malditas, palabras como empresa o marketing. O nos ponemos las pilas o no seremos capaces de buscar ninguna vía de salida profesional para el colectivo.

Necesitamos un cambio brutal que casi seguro no vendrá desde arriba. A su vez, Luis de Guindos está a punto de ponernos la puntilla con una ley estúpida que no hará más que empeorar la situación para todos, incluida la sociedad a la que se supone que debiera proteger.

Aun así, como bien dice Bauman, aunque no hay ningún motivo racional para ser optimista; nosotros no perdemos la esperanza y nos empeñamos en soñar con un mundo mejor en el que la arquitectura y los arquitectos ocupen un papel destacado.

Stepienybarno · Identidad digital
Enero 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Agnieszka y Lorenzo su tiempo y predisposición con este espacio.

[:es]Revista Pointes [n06][:gl]Revista Pointes [n06][:en]Pointes Magazine [n06][:]

[:es]

El sexto número de la revista de arte y arquitectura POINTEs, editada en Madrid, una publicación de arte y arquitectura realizada por estudiantes de diferentes ramas artísticas, que pretende reavivar el debate y dirigirnos HACIA UN ESPIRITU CRÍTICO, así como la investigación de las referencias mas importantes del siglo XX.

Es así como se conforma como una revista libre de secciones basada en la recopilación de textos de opinión, reflexión, trabajos de investigación y trabajos artísticos propios.

Revista Pointes [n06]
Revista Pointes [n06]
POINTES 6

Smart people, Smart cities
Un bosque, tres capillas
Constante contraste
El hombre es la arquitectura, la arquitectura es el hombre.
Regenerador de paisajes.
En reivindicación de la poesía.
Al viento y por él. Eduardo Chillida.

+ info[:gl]

O sexto número da revista de arte e arquitectura POINTEs, editada en Madrid. Pointes é unha publicación de arte e arquitectura realizada por estudantes de diferentes ramas artísticas, pretende que reavivar o debate e dirixirnos CARA A UN ESPIRITU CRÍTICO, así como a investigación das referencias mais importantes do século XX. É así como Pointes confórmase como unha revista libre de seccións baseada na recompilación de textos de opinión, reflexión, traballos de investigación e traballos artísticos propios.

+ info[:en]

The six number of the magazine of art and architecture POINTEs, edited in Madrid. Pointes is a publication of art and architecture realized by students of different artistic branches, which tries to re-intensify the debate and to go TOWARDS A CRITICAL SPIRIT, as well as the investigation of the references mas important of the 20th century. It is as well as Pointes conforms as a free magazine of sections based on the summary of texts of opinion, reflection, works of investigation and artistic own works.

+ info[:]

Museo Nómada, de Shigeru Ban | Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez Merina

Shigeru Ban (n. 1957), arquitecto
Shigeru Ban (n. 1957), arquitecto

«Al explorar el lenguaje y la sensibilidad poética compartida por todos estos animales, trabajo hacia el redescubrimiento del ámbito común que una vez existió cuando la gente vivía en armonía con los animales. Espero que el efecto final sea una experiencia de asombro y contemplación, de serenidad y esperanza.»

Gregory Colbert, fotógrafo.

El Museo Nómada muestra las extraordinaria exposición de Colbert, “Cenizas y Nieve”, un título que sugiere belleza y renovación, y donde nada está manipulado digitalmente.
El Museo Nómada muestra las extraordinaria exposición de Colbert, “Cenizas y Nieve”, un título que sugiere belleza y renovación, y donde nada está manipulado digitalmente | Ashes and Snow, de Gregory Colbert

Fue a finales del 2003 cuando Shigeru Ban, el arquitecto japonés popular por sus construcciones con tubos de cartón, recibió un encargo increíble: el de imaginar un museo móvil.

El museo debía viajar alrededor del mundo para mostrar las imágenes que el fotógrafo canadiense Gregory Colbert ha tomado a lo largo de treinta y tres expediciones por lugares insólitos del mundo. Las fotografías responden al criterio de buscar aquellas relaciones originales entre los animales y las personas que el hombre contemporáneo ya ha perdido.

Precisamente esa misma noción de viajar con la cámara era la que Colbert quería para su museo. La construcción tendría que moverse, tendría que viajar por todo el mundo y provocar entre sus visitantes un fuerte compromiso con el entorno.

El hombre y el animal en paz completa | Ashes and Snow, de Gregory Colbert
El hombre y el animal en paz completa | Ashes and Snow, de Gregory Colbert
Cenizas y Nieve

Durante los últimos trece años Gregory Colbert ha viajado con su cámara a lugares exóticos de la India, Sri Lanka, Egipto, Sudáfrica, Etiopía, Namibia, Tonga, Myanmar -anteriormente conocida como Birmania-, las Islas Azores y la Antártida, para explorar la interacción primordial entre los humanos y los animales. Significativamente, las fotografías capturan a los animales a plena luz del día, y ninguna de ellas ha sido manipulada o superpuesta posteriormente. Éste ha sido un trabajo paciente, tal y como Colbert explica:

“Estoy interesado en explorar maravillas intemporales, así que no hay urgencia. Cinco años, diez, quince, no lo habrían hecho distinto, porque lo que se hacía era completamente atemporal.”

Así continúa:

“Nosotros habríamos esperado durante meses. Con las ballenas estuvimos trabajando durante seis semanas sin disparar un sólo fotograma. Hay días de milagros, y hay días cuando uno sólo piensa en ellos. Pero no los fuerzas. Los elefantes decidieron, las ballenas decidieron.”

Son más de cien fotografías de gran formato, de 180×270 cms, impresas en un papel japonés que ha sido coloreado con pigmentos de plantas siguiendo técnicas artesanales de más de trescientos años de antigüedad. Fueron mostradas por primera vez en el Arsenal de Venecia, en el verano del 2002, bajo el título “Cenizas y Nieve”. La exposición fue extraordinaria y se organizó a lo largo de todo un astillero del siglo XV, pertenece a la marina italiana, que mide más de un kilómetro y medio de longitud. La respuesta del público fue sorprendente. Las imágenes fueron visitadas por más de cien mil personas y la colección fue comprada en su totalidad por la compañía Rolex, que aún actúa como uno de los principales patrocinadores de Colbert.

A la hora de enumerar el listado de necesidades para el nuevo museo que albergaría su colección, Gregory Colbert requirió un espacio que él pudiese organizar libremente, además de poder enviar, junto a sus imágenes, a lugares tan remotos como el Parque Nacional de Serengeti en Tanzania, durante el periodo de migración de animales; o instalarse en el Mar de Bering cuando se hiela. Esto implicaba que todo el edificio tuviese que ser reciclable y fácil de montar y desmontar.

El Museo Nómada tiene que viajar con sus planos alrededor del mundo
El Museo Nómada tiene que viajar con sus planos alrededor del mundo
El Museo Nómada

Su experiencia con arquitecturas móviles y elementos constructivos reciclables fue un factor decisivo para que Shigeru Ban recibiese el encargo de desarrollar este nuevo concepto de museo.

Ban se interesó por los contenedores de transporte de mercancías como un posible material de construcción que ya tenían intrínseco en su naturaleza la idea del viaje:

“Al viajar por todo el mundo cada contenedor tiene su propia historia”.

Los contenedores, al incorporar también otras cualidades como su facilidad de ensamblarse y apilarse, podrían transportar el museo completo y cambiar su disposición en cada localización.

La estructura del techo agudiza el efecto de perspectiva y crea un sentir de entrar en un santuario con escenas que nos recuerdan la relación primordial entre aquellos que habitan la Tierra
La estructura del techo agudiza el efecto de perspectiva y crea un sentir de entrar en un santuario con escenas que nos recuerdan la relación primordial entre aquellos que habitan la Tierra

El arquitecto calculó que necesitarían ciento cincuenta y dos contenedores para crear una estructura que cerraría los 4.180 m2 que ocupa el Museo Nómada. Puesto que la exposición empaquetada requería tan sólo de los ocho contenedores en los que viajaría, para completar la estructura del museo se tomarían prestados otros contenedores en cada nueva localización. Sería, por lo tanto, esencial que los dibujos del arquitecto acompañasen a la exposición en todo momento, aunque el edificio final pudiese alterar levemente su disposición dependiendo de las diferentes condiciones del lugar.

Los contenedores están apilados siguiendo el dibujo de un damero y crean unos frentes de 10’2 metros de altura, y con el fin de protegerse del viento que sople entre la cuadrícula de contenedores, se cerraron las aperturas con una tela a modo de membrana inclinada.

Los materiales reciclables del Museo Nómada incorporan en su naturaleza el sentido del viaje y la memoria |Por ikm, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=37541017

En cuanto a su interior, siguiendo con su interés por el uso de materiales reciclables con los que sea fácil construir y de obtener, además, en cada lugar, Shigeru Ban ha proyectado su techo y las columnas que lo sustentan con tubos de cartón. Para protegerlos del agua y cumplir con la normativa de protección contra incendios, los tubos, además de estar sellados, incluyen un revestimiento impermeable interno y externo. El entramado de la cubierta está construido con tubos de 30 cms de diámetro que descansan sobre los contenedores y las sesenta y cuatro columnas formadas por tubos de 60 cms de diámetro.

Los visitantes entran en la penumbra del espacio de exposiciones del museo al cruzar por una cortina de doce metros de longitud que está hecha con un millón de bolsas de papel de té procedentes de Sri Lanka. Entonces una majestuosa vista se abre frente a ellos: un largo paseo hacia una sala de proyección recorre entre la colección de las fotografías de Colbert. El sencillo diseño de la cubierta a dos aguas refuerza el efecto de perspectiva y dramatiza el espacio en el que las fotografías parecen flotar entre las columnas por estar colgadas con finos cables. Es como si se entrase en un santuario en el que no hay palabras ni textos, sólo imágenes: unas pacíficas escenas del hombre con animales que nos hacen reflexionar.

La primera disposición del Museo Nómada se realizó en la primavera del 2005, en Nueva York, en el histórico embarcadero número 54 del río Hudson, donde desembarcaron los supervivientes del Titanic. Su siguiente destino fue Los Ángeles, desde donde viajará a lo largo de Europa y Asia | Fotografía: Michael Moran
La primera disposición del Museo Nómada se realizó en la primavera del 2005, en Nueva York, en el histórico embarcadero número 54 del río Hudson, donde desembarcaron los supervivientes del Titanic. Su siguiente destino fue Los Ángeles, desde donde viajará a lo largo de Europa y Asia | Fotografía: Michael Moran

Los trabajos de Colbert son auténticos testimonios que demuestran que nuestros sentimientos primordiales con los animales no se han perdido totalmente. En un mundo de exceso industrial, los animales no deberían ser definidos simplemente por su grado de domesticación o agresividad. Ellos también encarnan una paz inolvidable. Las fotografías de Colbert mantienen una relación de respeto y calma donde nadie domina al otro; un gesto que el Museo Nómada ayuda a instalar entre las personas dondequiera que se asiente, todo ello en atmósfera de solemnidad creada con materiales de construcción reciclados.

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina
doctora en historia del arte. doctor arquitecto
Murcia. enero 2014

Urbanismo ciudadano | Destrucción Creativa 2013Urbanismo ciudadano | Destrucción Creativa 2013Civil urbanism | Creative Destruction 2013

0

Actualmente, toda una serie de iniciativas, desde el activismo ciudadano a las nuevas políticas institucionales, están explorando la idea de que los ciudadanos pueden organizarse para diseñar ciudad: tomando el control de espacios públicos y decidiendo sobre su uso, su función, y haciéndose cargo de su gestión. Como contrarelato a la idea vertical y corporativa de la «Smart City», surgen distintos tipos de prácticas que exploran la noción de «smart citizens», en el que el uso de tecnologías móviles y online sirven para crear un modelo híbrido de organización de la ciudad y reconfigurar los espacios urbanos.

Con: Ethel Baraona (Dpr-Barcelona), Nacho Grávalos (Esto no es un solar), María Arana (Zaramari) y Zuloark.

Actualmente, toda unha serie de iniciativas, dende o activismo cidadán ás novas políticas institucionais, están a explorar a idea de que os cidadáns poden organizarse para deseñar cidade: collendo o control de espazos públicos e decidindo sobre o seu uso, a súa función, e facéndose cargo da súa xestión. Como contrarrelato a idea vertical e corporativa da «Smart City», xorden distintos tipos de prácticas que exploran a noción de «smart citizens», no que o uso de tecnoloxías móbiles e online serven para crear un modelo híbrido de organización da cidade e reconfigurar os espazos urbanos.

Con: Ethel Baraona (Dpr-Barcelona), Nacho Grávalos (Esto no es un solar), María Arana (Zaramari) e Zuloark.

Nowadays, the whole series of initiatives, from the civil activismo to the new institutional policies, are exploring the idea of that the citizens can organize to design city: taking the control of public spaces and deciding on his use, his function, and taking charge of his management. As counter statement to the vertical and corporate idea of the «Smart City», there arise different types of practices that explore the notion of » smart citizens «, in that the use of mobile technologies and online serve to create a hybrid model of organization of the city and to re-form the urban spaces.

With: Ethel Baraona (Dpr-Barcelona), Nacho Grávalos (Esto no es un solar), María Arana (Zaramari) and Zuloark.

cineforum #1· Meeting at the building

[:es]

Q9 tiene el placer de invitarte al primer cineforum#1 organizado junto a 15-L Films y el estudio de arquitectura barcelonés Flores & Prats. El evento tendrá lugar el próximo viernes 17 de enero a las 19h en la Fábrica Moritz de Barcelona.

Para este CineForum#1 contaremos con la presencia de Ricardo Flores y Eva Prats que nos explicarán su proyecto ‘Edificio 111’. Posteriormente se hará el pase del documental ‘Meeting at the building’ dirigido por Carlota Coloma y Adrià Lahuerta, que tiene como protagonistas a los vecinos del ‘Edificio 111’.

Para acabar, al finalizar el documental, conversaremos sobre el documental y el edificio con los implicados en este proyecto en un debate abierto al público. Además podrás disfrutar de una Moritz bien fresca y alguna sorpresa más.

Viernes 17 de enero 2014
CINEFORUM #1 ‘Meeting at the building’
15-L Films ; Flores & Prats Architects

+ evento

[:gl]

Q9 ten o pracer de invitarte ao primeiro cineforum#1 organizado xunto a 15-L Films e o estudo de arquitectura barcelonés Flores & Prats. O evento terá lugar o próximo venres 17 de xaneiro ás 19 h na Fábrica Moritz de Barcelona.

Para este CineForum#1 contaremos coa presenza de Ricardo Flores e Eva Prats que nos explicarán o seu proxecto ‘Edificio 111’. Posteriormente farase o pase do documental ‘Meeting at the building’ dirixido por Carlota Coloma e Adrià Lahuerta, que ten como protagonistas aos veciños do ‘Edificio 111’.

Para rematar, ao finalizar o documental, conversaremos sobre o documental e o edificio cos implicados neste proxecto nun debate aberto ao público. Ademais poderás gozar dunha Moritz ben fresca e algunha sorpresa máis.

Venres 17 de xaneiro 2014
CINEFORUM #1 ‘Meeting at the building’
15-L Films ; Flores & Prats Architects

+ evento

[:en]

Q9 has the pleasure of inviting to the first one cineforum#1 organized close to 15-L Film Films and the study of architecture Barcelonian Flores and Prats. The event Moritz of Barcelona will take place next Friday, the 17th from January to 7 p.m. in the Factory.

For this CineForum#1 we will rely on the presence of Ricardo Flores and Eve Prats that they will explain his project to us ‘ Building 111 ‘. Later there will be done the pass of the documentary ‘ Meeting at the building ‘ directed by Carlota Coloma y Adrià Lahuerta, who takes 111 as protagonists to the neighbors of the ‘ Building ‘.

To finish, on having finished the documentary, we will converse on the documentary and the building with the implied ones in this project in a debate opened the public. In addition you will be able to enjoy one Moritz fresh well and some surprise more.

Friday on January 17, 2014
CINEFORUM #1 ‘Meeting at the building’
15-L Films ; Flores & Prats Architects

+ event

[:]

Le Corbusier intervenido en Marsella | Marcelo Gardinetti

Fotografía ©FLC

La terraza de la Unidad Habitación de Marsella estará abierta a los visitantes establecida como espacio para exposiciones de arte contemporáneo, una iniciativa del diseñador Ora-Ïto. La famosa terraza de la Cité Radiuse diseñada por Le Corbusier, fue vendida al artista francés en 2010, después de estar varios años sin uso y sumida en un avanzado estado de deterioro por carecer durante muchísimo tiempo de obras de mantenimiento.

©FLC/ADAGP

Ora-Ïto emprendió la tarea de restauración de la terraza para establecer en sus instalaciones un centro de arte que dispone de salas de exposición al aire libre, una cafetería, una tienda y habitaciones para artistas. El espacio expositivo se denomina MAMO, un juego de palabras nacido de la conjunción de Marsella y Modulor. El nuevo museo de Marsella transita profundamente las raíces de la arquitectura moderna para rendir homenaje a un edificio y a un arquitecto.

Su apertura se hizo efectiva en el pasado mes de junio con una exposición del escultor francés Xavier Veilhan, autor de las “Architectones”, instalaciones desarrolladas particularmente para sitios arquitectónicos. Entre las obras que el artista exhibe en la terraza de la Cité Radiuse se puede ver un busto de Le Corbusier, un plano virtual definido por haces de líneas denominado los rayos y  un colgante móvil en el gimnasio, además del equipamiento estable de la terraza.

©FLC/ADAGP

La muestra formó parte del evento Marsella 2013 Capital de la cultura. Simultáneamente a la muestra, el MOMA Museo de Arte Moderno de Nueva York, presentó una retrospectiva sobre la obra de Le Corbusier.

Marcelo Gardinetti, Arquitecto
La Plata, Argentina. enero 2014

Nota:
Fotografías: ©FLC/ADAGP

Third NaturesThird NaturesThird Natures

0

Third Natures presenta 15 años de especulaciones, proyectos y obras construidas por el dúo de arquitectos madrileños Cristina Díaz Moreno y Efrén García Grinda junto con sus colaboradores. La exposición será un recorrido desde los comienzos de su práctica en 1997 hasta sus últimos trabajos, completados en 2013. En total, 26 proyectos mostrados a través de dibujos, maquetas, objetos y fotografías.

amid.cero9, Jerte Valley Cherry Blossom Palace (2008-)

Todo este material, así como el libro “Third Natures, A Micropedia”, se organizará de acuerdo a leyes de afinidad y conexión entre ellos, en un intento de agrupar este amplio conjunto de proyectos así como su principal campo de acción: el espacio de mediación entre las personas, los objetos, las especies naturales y las atmósferas. Third Nature fue acuñado por Jacobo Bon Fadio durante el Renacimiento haciendo referencia a un nuevo tipo de jardín que creaba una nueva y hasta entonces desconocida realidad – una tercera naturaleza- con una nueva y radical materialidad que se construía a través de conexiones culturales. Del mismo modo, la práctica de amid.cero9 explora cómo los materiales de la cultura pueden ser asimilados y después devueltos al mundo en forma de propuestas fuertemente vinculadas con la sociedad contemporánea. Su acercamiento, tanto crítico como festivo, está basado en la urgente necesidad de nuevas, extremas e inesperadas formas de belleza.

Third Natures
Cristina Díaz Moreno & Efrén García Grinda (amid.cero9)
18 de Enero – 15 de Febrero 2014, AA Gallery. Londres
Inauguración privada Viernes 17 de Enero del 2014 18.30h
Abierto al público desde el Sábado 18 de Enero hasta el Sábado 15 de Febrero del 2014
Horarios de apertura de Lunes a Viernes de 10.00 a 19.00h; Sábados de 10.00 a 15.00h

+ info

Third Natures presenta 15 anos de especulacións, proxectos e obras construídos polo dúo de arquitectos madrileños Cristina Díaz Moreno e Efrén García Grinda xunto cos seus colaboradores. A exposición será un percorrido dende os comezos da súa práctica en 1997 ata os seus últimos traballos, completados en 2013. En total, 26 proxectos mostrados a través de debuxos, maquetas, obxectos e fotografías.

amid.cero9, Jerte Valley Cherry Blossom Palace (2008-)

Todo este material, así como o libro «Third Natures, A Micropedia», organizarase de acordo a leis de afinidade e conexión entre eles, nun intento de agrupar este amplo conxunto de proxectos así como o seu principal campo de acción: o espazo de mediación entre as persoas, os obxectos, as especies naturais e as atmosferas. Third Nature foi acuñado por Jacobo Bon Fadio durante o Renacemento facendo referencia a un novo tipo de xardín que creaba unha nova e ata entón descoñecida realidade – unha terceira natureza- cunha nova e radical materialidade que se construía a través de conexións culturais. Do mesmo modo, a práctica de amid.cero9 explora como os materiais da cultura poden ser asimilados e despois devolto ao mundo en forma de propostas fortemente vinculadas coa sociedade contemporánea. O seu achegamento, tanto crítico coma festivo, está baseado na urxente necesidade de novas, extremas e inesperadas formas de beleza.

Third Natures
Cristina Díaz Moreno & Efrén García Grinda (amid.cero9)
18 de Xaneiro – 15 de Febreiro 2014, AA Gallery. Londres
Inauguración privada Venres 17 de Xaneiro do 2014 18.30h
Aberto o público dendeo Sábado 18 de Xaneiro ata o Sábado 15 de Febreiro do 2014
Horarios de apertura de Luns a Venres de 10.00 a 19.00h; Sábados de 10.00 a 15.00h

+ info

Third Natures presents 15 years of speculations, projects and works constructed by the duo of architects of Madrid Cristina Díaz Moreno and Efrén García Grinda together with his collaborators. The exhibition will be a tour from the beginning of his practice in 1997 up to his last works, completed in 2013. In total, 26 projects showed across drawings, models, objects and photographies.

amid.cero9, Jerte Valley Cherry Blossom Palace (2008-)

All this material, as well as the book “Third Natures, A Micropedia”, will be organized in agreement to laws of affinity and connection between them, in an attempt of grouping this wide set of projects as well as his principal field of action: the space of mediation between the persons, the objects, the natural species and the atmospheres. Third Nature was coined by Jacobo Bon Fadio during the Renaissance referring to a new type of garden that was creating the new one and till then unknown reality – a third nature – with a new and radical materiality that was constructed across cultural connections. In the same way, the practice of amid.cero9 explores how the materials of the culture can be assimilated and later returned to the world in the shape of offers strongly linked with the contemporary company. His approximation, both critical and festive, it is based on the urgent need of new, extreme and unexpected forms of beauty.

Third Natures
Cristina Díaz Moreno & Efrén García Grinda (amid.cero9)
On January 18 – February 15, 2014, AA Gallery. London
Private inauguration Friday On January 17, 2014 18.30h
Opened the public from the Saturday On January 18 up to the Saturday On February 15, 2014
Schedules of opening on Monday to Friday of 10.00 to 19.00h; On Saturdays of 10.00 to 15.00h

+ info

[:es]Centro de salud en Vilalonga | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos © Iglesias y Veiga arquitectos[:gl]Centro de saúde en Vilalonga | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos[:en]Health Center in Vilalonga | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos[:]

[:es]

Centro de salud en Vilalonga | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos © Iglesias y Veiga arquitectos
Centro de salud en Vilalonga | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos © Iglesias y Veiga arquitectos

El edificio se presenta a la fachada principal y al Pazo de Revel fraccionado simulando los patios interiores evitando volumetrías de grandes pantallas a la calle.

Centro de salud en Vilalonga | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos © Iglesias y Veiga arquitectos
Centro de salud en Vilalonga | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos | Planimetría

Estos volúmenes se cierran con sillares de piedra colocados en vertical sin aberturas directas evitando acristalamientos de gran tamaño y cuidando las vistas tanto del pazo al edificio como viceversa para preservar la intimidad de éstos.

Centro de salud en Vilalonga | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos © Iglesias y Veiga arquitectos

El acceso, como umbral de entrada, nos inserta en el espacio de espera perforado por diferentes patios que dotan de calidad este espacio público y organizan el programa funcional.

Obra: Centro de salud en Vilalonga
Autor: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío, Iván López Veiga).
Colaboradores: Natalia Poveda Santamaría, Celsa Pesqueira Sánchez, Anabel Ortiz Conlledo
Año: 2007-2010
Emplazamiento:  Sanxenxo, Pontevedra, España
Promotor: Sergas
Estructura:  Francisco Carballo y Carolo Losada
Instalaciones: Eduardo Gómez Ramos
Fotografías: Iglesias y Veiga arquitectos
+ iglesiasveiga.es[:en]

O edificio preséntase á fachada principal e ao Pazo de Revel fraccionado simulando os patios interiores evitando volumetrías de grandes pantallas á rúa.

Estos volúmenes se cierran con sillares de piedra colocados en vertical sin aberturas directas evitando acristalamientos de gran tamaño y cuidando las vistas tanto del pazo al edificio como viceversa para preservar la intimidad de éstos.

El acceso, como umbral de entrada, nos inserta en el espacio de espera perforado por diferentes patios que dotan de calidad este espacio público y organizan el programa funcional.

Work: Health Center in Vilalonga

Author: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío, Iván López Veiga).

Collaborators: Natalia Poveda Santamaría, Celsa Pesqueira Sánchez, Anabel Ortiz Conlledo

Year: 2007-2010

Location: Sanxenxo, Pontevedra, Spain

Promoter: Sergas

Structure: Francisco Carballo and Carolo Losada

Facilities: Eduardo Gómez Ramos

Photography: Iglesias y Veiga arquitectos

+ iglesiasveiga.es[:gl]

O edificio preséntase á fachada principal e ao Pazo de Revel fraccionado simulando os patios interiores evitando volumetrías de grandes pantallas á rúa.

Estes volumes péchanse con perpiaños de pedra colocados en vertical sen aberturas directas evitando acristalamentos de gran tamaño e coidando as vistas tanto do pazo ao edificio como de viceversa para preservar a intimidade destes.

O acceso, como albor de entrada, insírenos no espazo de espera perforado por diferentes patios que dotan de calidade este espazo público e organizan o programa funcional.

Obra: Centro de saúde en Vilalonga

Autor: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío, Iván López Veiga).

Colaboradores: Natalia Poveda Santamaría, Celsa Pesqueira Sánchez, Anabel Ortiz Conlledo

Ano: 2007-2010

Emplazamento: Sanxenxo, Pontevedra, España

Promotor: Sergas

Estructura: Francisco Carballo e Carolo Losada

Instalacións: Eduardo Gómez Ramos

Fotografías: Iglesias e Veiga arquitectos

+ iglesiasveiga.es[:]