Inicio Blog Página 122

Olladas de preto [v7]

0

[:es]

Séptima edición de SEIS OLLADAS DE PRETO a celebrar los próximos días 28 de Noviembre y 05 de Diciembre en el Salón de Actos de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña, en la que contaremos con los siguientes invitados:

JUEVES 28

>ALBERTO ALONSO ORO [A Coruña]
>ARQUÉTIPOS [Vigo]
>B+T ARQUITECTOS [A Coruña]

JUEVES 05

>AMENEIROS REY | HH ARQUITECTOS [Bertamiráns]
>GANDARA # PONS ARQUITECTOS [Vigo]
>PESCADERIA 20 [A Coruña]

Olladas de preto [v7]
Olladas de preto [v7]

OLLADAS DE PRETO se quiere establecer como un espacio para el conocimiento del trabajo de los arquitectos próximos, entendiendo que en Galicia es necesario crear canales que sirvan para poner en contacto a los que compartimos una actitud comprometida con el oficio del arquitecto.

OLLADAS DE PRETO es una tentativa de dar cabida a los diferentes modos y manera de enfrentarse a nuestra realidad desde la arquitectura, prestando atención a todos aquellos que entienden el oficio como la herramienta cultural en su capacidad de dar forma a esta.

OLLADAS DE PRETO está organizada por los profesores de la ETSA Carlos Pita, Patricia Sabín y Enrique M. Blanco

COLABORAN: Universidade da Coruña, Escola Técnica Superior de Arquitectura

INFORMACION:  olladasdepreto.blogspot.com[:gl]

Sétima edición de OLLADAS DE PRETO a celebrar os próximos días 28 de Novembro e 05 de Decembro no Salón de Actos da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña, na que contaremos cos seguintes convidados:

XOVES 28

>ALBERTO ALONSO ORO [A Coruña]

>ARQUÉTIPOS [Vigo]

>B+T ARQUITECTOS [A Coruña]

XOVES 05

>AMENEIROS REY | HH ARQUITECTOS [Bertamiráns]

>GANDARA # PONS ARQUITECTOS [Vigo]

>PESCADERIA 20 [A Coruña]

OLLADAS DE PRETO quérese establecer como un espazo para o coñecemento do traballo dos arquitectos próximos, entendendo que en Galicia é necesario crear canles que sirvan para poñer en contacto ás que compartimos unha actitude comprometida co oficio do arquitecto.

OLLADAS DE PRETO é unha tentativa de dar cabida aos diferentes modos e xeito de enfrontarse á nosa realidade dende a arquitectura, poñendo atención a todos aqueles que entenden o oficio como a ferramenta cultural na súa capacidade de dar forma a esta.

OLLADAS DE PRETO está organizada polos mestres da ETSA Carlos Pita, Patricia Sabín e Enrique M. Blanco

COLABORAN: Universidade da Coruña, Escola Técnica Superior de Arquitectura

INSCRIPCION: libre e debalde ata completar aforo a través do formulario

INFORMACION: olladasdepreto.blogspot.com ou olladasdepreto(a)gmail.com

[:en]

The seventh edition of OLLADAS DE PRETO to celebrating next November 28 and December 05 in the Assembly hall of the Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña, in which we will possess the following guests:

ON THURSDAY, 28

>ALBERTO ALONSO ORO [A Coruña]

>ARQUÉTIPOS [Vigo]

>B+T ARQUITECTOS [A Coruña]

ON THURSDAY,  05

>AMENEIROS REY | HH ARQUITECTOS [Bertamiráns]

>GANDARA # PONS ARQUITECTOS [Vigo]

>PESCADERIA 20 [A Coruña]

OLLADAS DE PRETO wants to be established as a space for the knowledge of the work of the near architects, understanding that in Galicia it is necessary to create channels that serve to put in I contact to that we share an attitude compromised with the trade of the architect.

OLLADAS DE PRETO is an attempt of giving content to the different manners and way of facing our reality from the architecture, paying attention all those who understand the trade as the cultural tool in his aptitude to give form to this one.

OLLADAS DE PRETO is organized by the teachers of the ETSA Carlos Pita, Patricia Sabín and Enrique M. Blanco

COLLABORATES: Universidade da Coruña, Escola Técnica Superior de Arquitectura

INSCRIPTION: free and free up to completing appraisal across the  form

INFORMATION: olladasdepreto.blogspot.com or olladasdepreto(a)gmail.com

[:]

[:es]El legado de Konstantín Mélnikov. Maestros de la vanguardia rusa[:gl]O legado de Konstantín Mélnikov. Mestres da vangarda rusa[:en]Konstantín Mélnikov’s legacy. Teachers of the Russian forefront[:]

[:es]

La ETSA de A Coruña (Galicia, España) acogerá la exposición «El legado de Konstantín Mélnikov. Maestros de la vanguardia rusa» del 22 de noviembre al 20 de dicembre de 2103. Esta muestra se complementará con un ciclo de conferencias impartidas por Elena Shuminskaya y Vadim Nikolaevich Semienov el martes 26 de noviembre.

+ info

[:gl]

A ETSA da Coruña (Galicia, España) acollerá a exposición «O legado de Konstantín Mélnikov. Mestres da vangarda rusa» do 22 de novembro ao 20 de dicembre de 2103. Esta mostra complementarase cun ciclo de conferencias impartidas por Elena Shuminskaya e Vadim Nikolaevich Semienov o martes 26 de novembro.

+ info

[:en]

The ETSA of A Coruna (Galicia, Spain) will receive the exhibition «Konstantín Mélnikov’s legacy. Teachers of the Russian forefront» of November 22 to 20 of dicembre of 2103. This sample will complement itself with a cycle of conferences given by Elena Shuminskaya y Vadim Nikolaevich Semienov on Tuesday, the 26th of November.

+ info

[:]

[:es]Edificio Seagram[:gl]Edificio Seagram[:en]Building Seagram[:]

0

[:es]

Building Seagram es probablemente una de las monografías arquitectónicas más humanas que se han publicado. En primer lugar porque su autora, Phyllis Lambert, proyecta sus propios recuerdos para reconstruir el proceso de diseño y construcción del edificio. En segundo lugar, porque no se propone la arquitectura como un acontecimiento histórico, sino como una historia en sí misma, cargada de relaciones, lecturas y matices fascinantes.

Por si alguien se pregunta “qué hace una chica como tú [Phyllis Lambert] en un sitio como este”, comencemos por el principio. Lambert, a quien muchos conocerán por ser la fundadora y responsable de la junta directiva del Canadian Center for Architecture de Montreal, fue la directora de planificación del Seagram Building. Su padre, Samuel Bronfman, había sido precisamente el fundador de las destilerías Seagram en Montreal. Cuando Lambert supo de las intenciones de su padre de construir una nueva sede en Nueva York, ella no se lo pensó dos veces y se postuló como “gestora” del proyecto –desde la selección de los arquitectos hasta la planificación de la construcción.

Lambert había mostrado su interés por las vanguardias artísticas europeas. En 1954, al inicio de esta historia, vivía en París intentando convertirse ella misma en una artista. Por ello, tras valorar diversas posibilidades, y aconsejada por Philip Johnson, no dudó en designar a Mies van der Rohe como arquitecto del edificio. El propio Johnson se convertiría en su socio en este proyecto, completando el trío Mies–Lambert–Johnson.

[…]

David H. Falagán

Building Seagram
Phyllis Lambert
Yale University Press, 2013

+ artículo publicado en arquilecturas

[:gl]

Building Seagram é probablemente unha das monografías arquitectónicas máis humanas que se publicaron. En primeiro lugar porque a súa autora, Phyllis Lambert, proxecta os seus propios recordos para reconstruír o proceso de deseño e construción do edificio. En segundo lugar, porque non se propón a arquitectura como un acontecemento histórico, senón como unha historia en si mesma, cargada de relacións, lecturas e matices fascinantes.

Por se alguén se pregunta «que fai unha rapaza como ti [Phyllis Lambert] nun sitio como este», comecemos polo principio. Lambert, a quen moitos coñecerán por ser a fundadora e responsable da xunta directiva do Canadian Center for Architecture de Montreal, foi a directora de planificación do Seagram Building. O seu pai, Samuel Bronfman, fora precisamente o fundador das destilarías Seagram en Montreal. Cando Lambert soubo das intencións do seu pai de construír unha nova sede en Nova York, ela non llo pensou dúas veces e postulouse como «xestora» do proxecto -dende a selección dos arquitectos ata a planificación da construción.

Lambert mostrara o seu interese polas vangardas artísticas europeas. En 1954, ao inicio desta historia, vivía en París intentando converterse ela mesma nunha artista. Por iso, tras valorar diversas posibilidades, e aconsellada por Philip Johnson, non dubidou en designar a Mies van der Rohe como arquitecto do edificio. O propio Johnson converteríase no seu socio neste proxecto, completando o trío Mies-Lambert-Johnson.

[…]

David H. Falagán

Building Seagram

Phyllis Lambert

Yale University Press, 2013

+ artigo publicado en arquilecturas

[:en]

Building Seagram s probably one of the most humane architectural monographs that have been published. Firstly, because its author, Phyllis Lambert, projects her own memories to reconstruct the process of design and construction of the building. Secondly, because the architecture is not proposed as an historical event, but as a story in itself, full of relationships, nuances and fascinating readings.

If anyone asks «what’s a girl like you [Phyllis Lambert] doing in a place like this», let’s start from the beginning. Lambert, who many people will know as the founder and Chair of the Board of Trustees of the Canadian Center for Architecture in Montreal, was the Director of Planning on the Seagram Building. Her father, Samuel Bronfman, was precisely the founder of the Seagram distillery in Montreal. When Lambert knew about her father’s intentions to build new headquarters in New York, she didn’t think twice and suggested herself as the «manager» for the project, from the selection of the architects to the Building Planning.

Lambert had shown her interest in the European avant-garde. In 1954, at the beginning of this story, she was living in Paris trying to become herself an artist. Therefore, after considering various possibilities, and advised by Philip Johnson, she did not hesitate to appoint Mies van der Rohe as the architect for the building. Johnson himself became his partner in this project, completing the trio Mies–Lambert–Johnson.

[…]

David H. Falagán

Building Seagram

Phyllis Lambert

Yale University Press, 2013

+ article is published in arquilecturas

[:]

Reforma y ampliación del Centro Salud de Crecente | Hermo Iglesias Veiga ArquitectosReforma e ampliación do Centro Saúde de Crecente | Hermo Iglesias Veiga ArquitectosReform and extension of the Crecente Health Center | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos

Buscar espacios abiertos que potencien su relación con la naturaleza es la premisa de la que parte la rehabilitación de este Centro de Salud, se genera una nueva imagen identificativa y funcional.

El proyecto comprende la reforma y ampliación del Centro de Salud existente y la antigua casa del médico actualmente en desuso.

En la zona de esperas se proyecta una fachada natural resuelta en madera que potencie las vistas al entorno arbolado a la vez que controle la incidencia solar.

Con la intención de habitar esta fachada se dispone un banco apoyado en la galería como parladoiro que acerca a los usuarios al paramento y formar parte de él visualmente.

El carácter de resto del edificio es neutro, la piedra y zonas opacas de la ampliación se unifican con mortero de cal blanco.

Obra: Reforma y ampliación del centro salud de Crecente
Autor: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío,Iván López Veiga)
Colaboradores: Ana Mª Arbones Suances, Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo
Localización: Crecente, Pontevedra, Galicia, España
Año: 2006-2008
Promotor: Sergas
Estructura: Francisco Carballo y Carolo Losada
Instalaciones: Eduardo Gómez Ramos
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages _Iglesias y Veiga Arquitectos
+ iglesiasveiga.es

To look for opened spaces that promote his relation with the nature is the premise of the one that divides the rehabilitation of this Health Center, a new image is generated identificativa and functional.

The project understands the reform and extension of the Center of existing Health and the former house of the doctor nowadays in disuse.

In the zone of waits there is projected a natural front solved in wood that promotes the sights to the wooded environment simultaneously that controls the solar incident.

With the intention of living this front one arranges a bank rested on the gallery as parladoiro that brings the users over to the hanging and to form a part of him visually.

The character of rest of the building is neutral, the stone and opaque zones of the extension are unified by white mortar of lime.

Work: Reform and extension of the Crecente Health Center

Author: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío,Iván López Veiga)

Collaborators: Ana Mª Arbones Suances, Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo

Location: Crecente, Pontevedra, Galicia, España
Year: 2006-2008

Promoter: Sergas

Structure: Francisco Carballo and Carolo Losada

Facilities: Eduardo Gómez Ramos

Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages _Iglesias y Veiga Arquitectos

+ iglesiasveiga.es

Buscar espazos abertos que potencien a súa relación coa natureza é a premisa da que parte a rehabilitación deste Centro de Saúde, xérase unha nova imaxe identificativa e funcional.

O proxecto comprende a reforma e ampliación do Centro de Saúde existente e a antiga casa do médico actualmente en desuso.

Na zona de esperas proxéctase unha fachada natural resolta en madeira que potencie as vistas ao ámbito arborado á vez que controle a incidencia solar.

Coa intención de habitar esta fachada disponse un banco apoiado na galería como parladoiro que achega aos usuarios ao paramento e formar parte del visualmente.

O carácter de resto do edificio é neutro, a pedra e zonas opacas da ampliación unifícanse con morteiro de cal branco.

Obra: Reforma e ampliación do dentro de saúde de Crecente

Autor: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío,Iván López Veiga)

Colaboradores: Ana Mª Arbones Suances, Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo

Localización: Crecente, Pontevedra, Galicia, España
Ano: 2006-2008

Promotor: Sergas

Estructura: Francisco Carballo e Carolo Losada

Instalacións: Eduardo Gómez Ramos

Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages _Iglesias e Veiga Arquitectos

+ iglesiasveiga.es

Pintando PinturaPintando PinturaPintando Pintura

0

La Delegación del COAG en A Coruña inaugura, el próximo jueves 21 de noviembre a las 20.30 h.,  la exposición PINTANDO PINTURA del pintor JORGE CABEZAS.

Después de casi 20 años desde su primera exposición en la  antigua sala de la delegación, el pintor coruñés Jorge Cabezas vuelve al COAG  para realizar  una muestra de obras recientes ( y no tan recientes).

La exposición permanecerá abierta en horario de apertura de la delegación (10:00 h- 14:00 h) desde el 22 de noviembre al 20 de diciembre de 2013.

A Delegación do COAG na Coruña inaugura, o próximo xoves 21 de novembro ás 20.30 h., a exposición PINTANDO PINTURA do pintor JORGE CABEZAS.

Despois de case 20 anos dende a súa primeira exposición na antiga sala da delegación, o pintor coruñés Jorge Cabezas volve ao COAG para realizar unha mostra de obras recentes ( e non tan recentes).

A exposición permanecerá aberta en horario de apertura da delegación (10:00 h- 14:00 h) dende o 22 de novembro ao 20 de decembro de 2013.

The Delegation of the COAG in A Coruña inaugurates, next Thursday, the 21st of November to the 20.30 h., the exhibition PINTANDO PINTURA of the painter JORGE CABEZAS.

After almost 20 years from his first exhibition in the former room of the delegation, the painter native of Coruña Jorge Cabezas returns to the COAG to realize a sample of recent works (and not so recent).

The exhibition will remain opened in schedule of opening of the delegation (10:00 h – 14:00 h) from November 22 to December 20, 2013.

[:es]Documental vivienda Tugendhat. Mies van der Rohe [:gl]Documental vivenda Tugendhat. (Mies van der Rohe [:en]Documentary housing Tugendhat (Mies van der Rohe)[:]

0

[:es]

Este documental dirigido por Christina Brecht-Benze fue realizado con motivo de la exposición de noviembre de 2010 sobre la Villa Tugendhat que exhibió la arquitectura de la casa en maquetas, fotografías, planos y entornos virtuales.

Villa Tugendhat

La Villa Tugendhat es una obra maestra de la arquitectura moderna ubicada en Brno, República Checa. Fue diseñada por el arquitecto alemán Ludwig Mies van der Rohe y construida entre 1928 y 1930. La villa es conocida por su diseño innovador, que incorpora materiales modernos como el acero, el vidrio y el hormigón armado, así como por su atención al detalle y su integración con el entorno natural.

La Villa Tugendhat es considerada un hito en la historia de la arquitectura moderna y ha sido declarada Patrimonio de la Humanidad por la UNESCO en 2001. Se ha convertido en un destino turístico popular, y sus visitantes pueden admirar la elegancia y la funcionalidad de su diseño, así como disfrutar de las vistas panorámicas de la ciudad desde sus amplias ventanas.

La villa también es conocida por su historia, ya que ha pasado por diversas etapas y usos a lo largo de los años, incluyendo ser confiscada por el gobierno checoslovaco durante la Segunda Guerra Mundial y utilizada como sede de la Radio de la ciudad de Brno en la era comunista. En la actualidad, la Villa Tugendhat está abierta al público para visitas guiadas, permitiendo a los visitantes apreciar su belleza arquitectónica y su importancia histórica.

 [:gl]https://youtu.be/SQsEUwchHMk

Este documental dirixido por Christina Brecht-Benze foi realizado con motivo da exposición de novembro de 2010 sobre a Vila Tugendhat que exhibiu a arquitectura da casa en maquetas, fotografías, planos e ámbitos virtuais.

[:en]https://youtu.be/SQsEUwchHMk

This documentary directed by Christina Brecht-Benze was realized on the occasion of the exhibition of November, 2010 on the Villa Tugendhat that exhibited the architecture of the house in models, photographies, planes and virtual environments.

[:]

13+1 Hechos construidos · Julio Grande13+1 Feitos construidos · Julio Grande13+1 Constructed facts · Julio Grande

0

La Delegación del Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia en A Coruña, en colaboración con la empresa DESARROLLA, inicia con “13+1 Hechos construidos” su primer ciclo de conferencias sobre la realidad construida de la arquitectura gallega contemporánea.

Esta tercera sesión correrá a cargo de Julio Grande, «Casa Vella» y «Casa de la juventud en Riveira» serán las obras que expondrán. La conferencia tendrá lugar el miércoles 20 de noviembre de 2013 a las 20:00h en la sala de cultura de la delegación del Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia en A Coruña, en Federico Tapia 64.

13+1 Hechos construidos · Julio Grande
«Casa Vella» · «Casa de la juventud en Riveira»
20 noviembre de 2013 a las 20:00h
c/ Federico Tapia 64, A Coruña, Galicia, España
Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia · Delegación de A Coruña

A Delegación do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia na Coruña, en colaboración coa empresa DESENVOLVE, inicia con «13 +1 Feitos construídos» o seu primeiro ciclo de conferencias sobre a realidade construída da arquitectura galega contemporánea.

Esta terceira sesión correrá a cargo de Julio Grande, «Casa Vella» e «Casa da xuventude en Riveira» serán as obras que expoñerán. A conferencia terá lugar o mércores 20 de novembro de 2013 ás 20:00h na sala de cultura da delegación do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia na Coruña, en Federico Tapia 64.

13+1 Hechos construidos · Julio Grande
«Casa Vella» · «Casa de la juventud en Riveira»
20 noviembre de 2013 a las 20:00h
c/ Federico Tapia 64, A Coruña, Galicia, España
Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia · Delegación de A Coruña

The Delegation of the Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia in A Coruña,  in collaboration with the company DESARROLLA,initiates with “13+1 Constructed facts” his first cycle of conferences on the reality constructed of the Galician contemporary architecture.

This third session will be chargeable to Julio Grande, » House Vella » and » House of the youth in Riveira » they will be the works that will exhibit. The conference will take place on Wednesday, the 20th of November, 2013 to them 20:00h in the room of culture of the delegation of the Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia in A Coruña, Federico Tapia 64.

13+1 Constructed facts · Julio Grande
«Casa Vella» · «Casa de la juventud en Riveira»
On November 20, 2013 at 20:00h
c/ Federico Tapia 64, A Coruña, Galicia, Spain
Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia · Delegación de A Coruña

POSTsuburbia. Rehabilitación de urbanizaciones residenciales monofuncionales de baja densidadPOSTsuburbia. Rehabilitación de urbanizacións residenciais monofuncionales de baixa densidadePOSTsuburbia. Rehabilitation of residential monofunctional urbanizations of low density

0

El libro Postsuburbia, resultado de la investigación coordinada por Zaida Muxí en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona. Éste es un manual para la rehabilitación de los entornos residenciales monofuncionales centrado en la vida de las personas. Las acciones están dirigidas a mejorar la autonomía, la seguridad y la igualdad de oportunidades entre las diferentes personas que las habitan. El objetivo es alcanzar modelos más compactos, de mayor densidad y de mayor autoconcentración. Se proponen mejoras progresivas que colaboren a evitar usos abusivos e insostenibles de bienes finitos y escasos como el territorio, la energía y el tiempo de las personas.

Postsuburbia. Rehabilitación de urbanizaciones residenciales monofuncionales de baja densidad
Zaida Muxí (coor.)
Comanegra, 2013

+ info

O libro Postsuburbia, resultado da investigación coordinada por Zaida Muxí na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona. Este é un manual para a rehabilitación dos ámbitos residenciais monofuncionales centrado na vida das persoas. As accións están dirixidas a mellorar a autonomía, a seguridade e a igualdade de oportunidades entre as diferentes persoas que as habitan. O obxectivo é alcanzar modelos máis compactos, de maior densidade e de maior autoconcentración. Propóñense melloras progresivas que colaboren a evitar usos abusivos e insostibles de bens finitos e escasos como o territorio, a enerxía e o tempo das persoas.

Postsuburbia. Rehabilitación de urbanizacións residenciais monofuncionales de baixa densidade

Zaida Muxí (coor.)

Comanegra, 2013

+ info

The book Postsuburbia, ensued from the investigation coordinated by Zaida Muxí in the Technical Top School of Architecture of Barcelona. This one is a manual for the rehabilitation of the residential monofunctional environments centred on the life of the persons. The actions are directed to improve the autonomy, the safety and the equality of opportunities between the different persons who live them. The aim is to reach more compact models, of major density and of major autoconcentration. They propose progressive improvements that collaborate to avoiding improper and untenable uses of finite and scanty goods as the territory, the energy and the time of the persons.

Postsuburbia. Rehabilitation of residential monofunctional urbanizations of low density

Zaida Muxí (coor.)

Comanegra, 2013

+ info

[:es]El paisaje urbano según Santiago Cirugeda | Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez Merina[:gl]A paisaxe urbana segundo Santiago Cirugeda | Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez Merina[:en]The urban landscape according to Santiago Cirugeda | Halldóra Arnardóttir – Javier Sanchez Merina[:]

[:es]

Santiago Cirugeda, arquitecto (n. 1971)

El vertiginoso crecimiento de nuestras ciudades ha generado un paisaje completamente legislado y ante el que algunos comienzan a proponer nuevas estrategias de uso y ocupación.

Niños jugando en su nueva zona de recreo de la Calle San Luis de Sevilla (1997) | El vecindario logró un lugar de encuentro para organizar fiestas en primavera.

A lo largo de la historia, el carácter de las ciudades se ha ido forjando de forma intuitiva por sus ciudadanos. La reciente demanda de crecimiento de las mismas ha tenido como resultado, sin embargo, la ampliación de avenidas y la creación de perspectivas visuales que facilitan el acceso de las autoridades para una mayor vigilancia y control urbano. La cuestión que permanece abierta es si todavía existe posibilidad alguna de incorporar aquellas antiguas libertades individuales que crearon nuestras ciudades, si aún se puede trabajar dentro del marco de las normativas urbanísticas para obtener una solución viva que refleje la diversidad social contemporánea.

Como forma de proteger los centros históricos, muchas ciudades han decidido cerrar sus calles al tráfico y sólo permitir el libre acceso a los residentes. Por otro lado, para conservar la imagen de estas áreas, esos mismos residentes están obligados a mantener los colores en las fachadas, usar determinados materiales y soluciones constructivas, y reconstruir de acuerdo con este orden impuesto. En un escenario histórico, por lo tanto, el interior de la ciudad está sujeto a severas restricciones que afectan a ciudadanos con una actitud completamente heterogénea hacia la propia imagen física, respecto a la forma de vestir, a sus peinados, tatuajes, coches o teléfonos móviles; individuos que han llegado a renunciar incluso a sus convicciones intelectuales y culturales.

La libertad que antiguamente tenían los ciudadanos para modificar sus propiedades y, con ello, el entorno inmediato, está ahora seriamente limitada; y en su intento de realizar una reforma, las licencias de construcción les son denegadas automáticamente si no se satisfacen los parámetros o regulaciones dadas. Bajo estas circunstancias la vida contemporánea en ciertos lugares puede llegar a ser un pastiche de historia anquilosada.

Recuperar la Calle

Frente a esta rigidez, el arquitecto Santiago Cirugeda está leyendo entre líneas el planeamiento urbanístico de nuestras ciudades para ofrecer, sin romper las reglas, unas nuevas posibilidades de uso al ciudadano. Un escenario de su trabajo es el centro histórico de Sevilla, ciudad donde él habita, y que se caracteriza por la extremada saturación del suelo y por unas normativas formuladas para mantener el entorno visualmente intacto. Por lo tanto, si el vecindario requiriese un nuevo elemento urbano, como puede ser una zona de juegos o un centro de información, resultaría prácticamente imposible encontrarle un lugar vacante.

Tras estudiar las normativas urbanas, Cirugeda proyectó una solución temporal a la que llamó «Recuperar la Calle» y que consiste en el uso de un contenedor de escombros rediseñado como zona de juegos, punto de información, sala de lectura, espacio expositivo, tablado flamenco o macetero gigante; un elemento urbano autorizado y que puede ser desplazado con facilidad. El arquitecto estudió el coste total de la operación y proveyó a los clientes con un manual de cómo obtener el permiso de la Gerencia de Urbanismo para la instalación de una cuba.

Una vez conseguido el permiso, el contenedor de escombros puede colocarse y adoptar la función requerida por los clientes. Esta acción divertida provoca una reflexión sobre la rigidez urbana que seguramente debería de resultar más accesible a la participación ciudadana.

Manual de cómo obtener el permiso de la Gerencia de Urbanismo para la instalación de un contenedor

Construir Refugios Urbanos

¿Qué sucede cuando estos mismos clientes desean ampliar sus propiedades en el centro histórico de Sevilla? Esto implica que el ciudadano tendría que realizar la obra ilegalmente. La ampliación de una de estas viviendas para hacerla más habitable, una operación muy común y generalizada antiguamente en las ciudades, no conseguiría hoy día la correspondiente licencia de obras. Una forma de proceder sugerida por Santiago Cirugeda consiste en el uso de andamios para construir sobre él una habitación.

Por medio de una habitación en andamio se pudo ampliar temporalmente el antiguo orfanato de la Calle Divina Pastora en Sevilla (1998)

Para ello se requiere seguir el sencillo procedimiento de solicitar a la Gerencia de Urbanismo una licencia de obra menor para pintar la fachada del inmueble a ampliar. Dependiendo el grado de protección patrimonial, el único requisito sería respetar el color existente. En este punto, Cirugeda aconseja que si la fachada no necesita una mano de pintura, siempre se pueden pintar unos graffitis para justificar los trabajos. Tras pedir la licencia, que también se puede obtener sin rellenar la casilla que define la duración de la obra y hacer así que dure indefinidamente, uno puede entonces construir sobre el andamio su refugio urbano utilizando formas y materiales según su gusto.

Otro proyecto también realizado en Sevilla consiste en reciclar solares en desuso por medio de estructuras prefabricadas desmontables, lo cual ha permitido a Cirugeda disfrutar de un despacho en diferentes localizaciones de la ciudad. Nada puede hacer Patrimonio frente a estas arquitecturas-objetos puesto que no están reguladas por aquellas ordenanzas estilísticas que, tal y como Cirugeda denuncia,

“rigen el parque temático habitable en el que se ha convertido la ciudad antigua.”

Un contrato de acometida eléctrica hecho a un particular cercano al solar y unas cabinas sanitarias de funcionamiento químico portátiles son algunas de las opciones que ayudan a hacer habitables estas construcciones nómadas urbanas. La colocación de un módulo prefabricado se ajusta al supuesto del Art. 3.40.1.c Esparcimientos con instalaciones provisionales de carácter desmontable, del PGOU de Sevilla, que regula el deber de Conservación Específica y Ocupación Temporal de Solares.

Por otro lado, al ser nuestro módulo un objeto susceptible de

“transportar de un punto a otro sin menoscabo de la cosa inmueble a que estuviere unido” (Art. 335 del Código Civil),

y no estando unido al solar

“de una manera fija sin que no pueda separarse de él sin quebrantamiento de la materia o deterioro del objeto” (Art. 334.3 CC),

además de que tampoco está unido de modo permanente o con el propósito de que llegue a formar parte de la finca, se entiende que nos encontramos claramente ante un bien mueble. Por todo ello, la colocación secuenciada en los distintos solares elegidos sería completamente libre y no se sometería a ninguna restricción normativa que nos obligue a solicitar autorización.

"La Casa Insecto o la estrategia de la Garrapata" (Sevilla 2001) fue un proyecto de ocupación de árboles que tuvo gran difusión entre los medios de comunicación
«La Casa Insecto o la estrategia de la Garrapata» (Sevilla 2001) fue un proyecto de ocupación de árboles que tuvo gran difusión entre los medios de comunicación

La Casa Insecto o la estrategia de la Garrapata
Cuando Santiago Cirugeda fue invitado por la plataforma Alameda Viva para ayudar a evitar la tala de La Alameda en Sevilla, éste construyó la casa-insecto. Más allá de ser un refugio de guerrilla urbana situado encima de un árbol y con una carcasa de protección a frente a posibles agresiones con pelotas de goma o chorro de agua, el proyecto ayuda a

“recodar que en el desarrollo de la ciudad, los individuos y grupos humanos siguen teniendo una capacidad, aunque mermada considerablemente, de actuar y decidir sobre el uso y manera de actuar sobre ella.”

Como los proyectos anteriores, ésta es una solución que no pretende provocar a las autoridades locales sino de concienciar a los ciudadanos con mayor compromiso con su hábitat.

Espacio interior de arquitectura mobiliaria que ocupa solares en desuso (Sevilla 2002)

La obra de Santiago Cirugeda es una arquitectura que otorga a los ciudadanos posibilidades de uso y de participación en la construcción de sus entornos, y con ello, de ganar libertad.

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina
doctora en historia del arte. doctor arquitecto
Murcia. noviembre 2013[:gl]

Santiago Cirugeda, arquitecto (n. 1971)

O vertixinoso crecemento das nosas cidades xerou unha paisaxe completamente lexislada e ante o que algúns comezan a propoñer novas estratexias de uso e ocupación.

Nenos xogando na súa nova zona de recreo da Rúa San Luis de Sevilla (1997) | A veciñanza logrou un lugar de encontro para organizar festas en primavera.

Ao longo da historia, o carácter das cidades foise forxando de forma intuitiva polos seus cidadáns. A recente demanda de crecemento destas tivo como resultado, non obstante, a ampliación de avenidas e a creación de perspectivas visuais que facilitan o acceso das autoridades para unha maior vixilancia e control urbano. A cuestión que permanece aberta é se aínda existe posibilidade algunha de incorporar aquelas antigas liberdades individuais que crearon as nosas cidades, se aínda se pode traballar dentro do marco das normativas urbanísticas para obter unha solución viva que reflicta a diversidade social contemporánea.

Como forma de protexer os centros históricos, moitas cidades decidiron pechar as súas rúas ao tráfico e só permitir o libre acceso aos residentes. Por outro lado, para conservar a imaxe destas áreas, eses mesmos residentes están obrigados a manter as cores nas fachadas, usar determinados materiais e solucións construtivas, e reconstruír de acordo con esta orde imposta. Nun escenario histórico, polo tanto, o interior da cidade está suxeito a severas restricións que afectan a cidadáns cunha actitude completamente heteroxénea cara á propia imaxe física, respecto á forma de vestir, aos seus peiteados, tatuaxes, coches ou teléfonos móbiles; individuos que chegaron a renunciar mesmo ás súas conviccións intelectuais e culturais. A liberdade que antigamente tiñan os cidadáns para modificar as súas propiedades e, con el, o ámbito inmediato, está agora seriamente limitada; e no seu intento de realizar unha reforma, as licenzas de construción sonlles denegadas automaticamente se non se satisfán os parámetros ou regulacións dadas. Baixo estas circunstancias a vida contemporánea en certos lugares pode chegar a ser un pastiche de historia anquilosada.

Recuperar a Rúa

Fronte a esta rixidez, o arquitecto Santiago Cirugeda está a ler entre liñas o plan urbanístico das nosas cidades para ofrecer, sen romper as regras, unhas novas posibilidades de uso ao cidadán. Un escenario do seu traballo é o centro histórico de Sevilla, cidade onde el habita, e que se caracteriza pola extremada saturación do chan e por unhas normativas formuladas para manter o ámbito visualmente intacto. Polo tanto, se a veciñanza requirise un novo elemento urbano, como pode ser unha zona de xogos ou un centro de información, resultaría practicamente imposible encontralo un lugar vacante.

Tras estudar as normativas urbanas, Cirugeda proxectou unha solución temporal á que chamou «Recuperar a Rúa» e que consiste no uso dun colector de entullos redeseñar como zona de xogos, punto de información, sala de lectura, espazo expositivo, taboado flamenco ou soporte xigante; un elemento urbano autorizado e que pode ser desprazado con facilidade. O arquitecto estudou o custo total da operación e proveu os clientes cun manual de como obter o permiso da Xerencia de Urbanismo para a instalación dunha cuba. Unha vez conseguido o permiso, o colector de entullos pode colocarse e adoptar a función requirida polos clientes. Esta acción divertida provoca unha reflexión sobre a rixidez urbana que seguramente debería de resultar máis accesible á participación cidadá.

Manual de como obter o permiso da Xerencia de Urbanismo para a instalación dun colector

Construír Refuxios Urbanos

¿Que sucede cando estes mesmos clientes desexan ampliar as súas propiedades no centro histórico de Sevilla? Isto implica que o cidadán tería que realizar a obra ilegalmente. A ampliación dunha destas vivendas para facela máis habitable, unha operación moi común e xeneralizada antigamente nas cidades, non conseguiría hoxe en día a correspondente licenza de obras. Unha forma de proceder suxerida por Santiago Cirugeda consiste no uso de estadas para construír sobre el un cuarto.

Por medio dun cuarto en estada púidose ampliar temporalmente o antigo orfanato da Rúa Divina Pastora en Sevilla (1998)

Para iso requírese seguir o sinxelo procedemento de solicitar á Xerencia de Urbanismo unha licenza de obra menor para pintar a fachada do inmoble a ampliar. Dependendo o grao de protección patrimonial, o único requisito sería respectar a cor existente. Neste punto, Cirugeda aconsella que se a fachada non necesita unha man de pintura, sempre se poden pintar uns graffitis para xustificar os traballos. Tras pedir a licenza, que tamén se pode obter sen encher a casa que define a duración da obra e facer así que dure indefinidamente, un pode entón construír sobre a estada o seu refuxio urbano utilizando formas e materiais segundo o seu gusto.

Outro proxecto tamén realizado en Sevilla consiste en reciclar soares en desuso por medio de estruturas prefabricadas desmontables, o cal permitiu a Cirugeda gozar dun despacho en diferentes localizacións da cidade. Nada pode facer Patrimonio fronte a estas arquitecturas-obxectos posto que non están reguladas por aquelas ordenanzas estilísticas que, tal e como Cirugeda denuncia, «rexen o parque temático habitable no que se converteu a cidade antiga. » Un contrato de acometida eléctrica feito a un particular próximo ao soar e unhas cabinas sanitarias de funcionamento químico portátiles son algunhas das opcións que axudan a facer habitables estas construcións nómades urbanos. A colocación dun módulo prefabricado axústase ao suposto do art.º 3.40.1.c Esparexementos con instalacións provisionais de carácter desmontable, do PGOU de Sevilla, que regula o deber de Conservación Específica e Ocupación Temporal de Soares. Por outro lado, a ser o noso módulo un obxecto susceptible de «transportar dun punto a outro sen menoscabo da cousa inmoble a que estiver unido» (art.º 335 do Código Civil), e non estando unido ao soar «dun xeito fixo sen que non poida separarse del sen quebrantamento da materia ou deterioración do obxecto» (art.º 334.3 CC), ademais de que tampouco está unido de modo permanente ou co propósito de que chegue a formar parte do terreo, enténdese que nos encontramos claramente ante un ben moble. Por todo iso, a colocación secuenciada nos distintos soares elixidos sería completamente libre e non se sometería a ningunha restrición normativa que nos obrigue a solicitar autorización.

«A Casa Insecto ou a estratexia da Carracha» (Sevilla 2001) foi un proxecto de ocupación de árbores que tivo gran difusión entre os medios de comunicación

A Casa Insecto ou a estratexia da Carracha

Cando Santiago Cirugeda foi invitado pola plataforma Alameda Viva para axudar a evitar a talla de La Alameda en Sevilla, este construíu a casa-insecto. Máis alá de ser un refuxio de guerrilla urbana situado enriba dunha árbore e cunha carcasa de protección a fronte a posibles agresións con pelotas de goma ou chorro de auga, o proxecto axuda a «recodar que no desenvolvemento da cidade, os individuos e grupos humanos segue tendo unha capacidade, aínda que minguada considerablemente, de actuar e decidir sobre o uso e xeito de actuar sobre ela. » Como os proxectos anteriores, esta é unha solución que non pretende provocar ás autoridades locais senón de concienciar os cidadáns con maior compromiso co seu hábitat.

Espacio interior de arquitectura mobiliaria que ocupa solares en desuso (Sevilla 2002)

A obra de Santiago Cirugeda é unha arquitectura que outorga aos cidadáns posibilidades de uso e de participación na construción dos seus ámbitos, e con iso, de gañar liberdade.

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina

doutora en historia da arte. doutor arquitecto

Murcia. noviembre 2013

[:en]

Santiago Cirugeda, architect (n. 1971)

The dizzy growth of our cities has generated a completely legislated landscape and before that some of them begin to propose new strategies of use and occupation.

Children playing in his new zone of playtime of the San Luis de Sevilla Street (1997) | The neighborhood achieved a place of meeting to organize holidays in spring.

Along the history, the character of the cities has been forged of intuitive form by his citizens. The recent demand of growth of the same ones has had like proved, nevertheless, the extension of avenues and the creation of visual perspectives that facilitate the access of the authorities for a major vigilance and urban control. The question that remains opened is if still there exists some possibility of incorporating those former individual freedoms that created our cities, if still it is possible to work inside the frame of the urban development regulations to obtain an alive solution that reflects the social contemporary diversity.

As way of protecting the historical centers, many cities have decided to close his streets to the traffic and only to allow the free access to the residents. On the other hand, to preserve the image of these areas, the same residents are forced to support the colors in the fronts, to use certain materials and constructive solutions, and to reconstruct in agreement with this well versed order. In a historical scene, therefore, the interior of the city is subject to severe restrictions that affect citizens with a completely heterogeneous attitude towards the own physical image, with regard to the way of dressing, to his hairdoes, tattooes, cars or mobile phones; individuals who have managed to resign even his intellectual and cultural convictions. The freedom that former the citizens had to modify his properties and, with it, the immediate environment, is now seriously limited; and in his attempt of realizing a reform, the licenses of construction are refused to them automatically if the parameters or given regulations are not satisfied. Under these circumstances the contemporary life in certain places can manage to be a pastiche of paralyzed history.

Recovering the Street

Opposite to this inflexibility, the architect Santiago Cirugeda is reading between the lines the urban development planning of our cities to offer, without breaking the rules, a few new possibilities of use to the citizen. A scene of his work is the historical center of Seville, city where he lives, and that is characterized by the extreme saturation of the soil and by a few regulations formulated to support the visually intact environment. Therefore, if the neighborhood was needing a new urban element, since it can be a zone of games or a center of information, it would turn out practically impossible to find a vacant place.

After studying the urban regulations, Cirugeda projected a temporary solution to which it called » To recover the Street » and which consists of the use of a container of rubbles re-designed as zone of games, point of information, room of reading, explanatory space, tablado Fleming or giant flower-pot stand; an urban authorized element and that can be displaced by facility. The architect studied the total cost of the operation and provided the clients with a manual of how obtaining the permission of the Management of Urbanism for the installation of a vat. Once obtained the permission, the container of rubbles can be placed and adopt the function needed by the clients. This enterteining action provokes a reflection on the urban inflexibility that surely should turn out to be more accessible to the civil participation.

Manual of how to obtain the permission of the Management of Urbanism for the installation of a container

Constructing Urban Refuges

What does happen when the same clients want to extend his properties in the historical center of Seville? This implies that the citizen would have to realize the work illegally. The extension of one of these housings to make her more inhabitable, an operation very common and generalized former in the cities, would not obtain today the corresponding license of works. A way of proceeding suggested by Santiago Cirugeda consists of the use of scaffoldings to construct on him a room.

By means of a room in scaffolding Shepherdess could extend temporarily the former orphanage of the Divine Street in Seville (1998)

For it it is needed to follow the procedure simple to request to the Management of Urbanism a license of minor work to paint the front of the building to extending. Depending the degree of patrimonial protection, the only requirement would be to respect the existing color. In this point, Cirugeda advises that if the front does not need a lick of paint, always they can paint a few graffitis to justify the works. After asking for the license, which also can be obtained without refilling the cabin that defines the duration of the work and to do so it lasts indefinitely, one can then construct on the scaffolding his urban refuge using forms and materials according to his taste.

Another project also realized in Seville consists of recycling lots in disuse by means of prefabricated detachable structures, which has allowed to Cirugeda to enjoy an office in different locations of the city. Nothing can do Heritage opposite to these architectures – objects since they are not regulated by those stylistic ordinances that, as Cirugeda denounces, «they govern the inhabitable theme park into which the ancient city has turned.» A contract of electrical assault done to an individual near to the lot and a few sanitary portable cabins of chemical functioning they are some of the options that help to make inhabitable these nomadic urban constructions. The placement of a prefabricated module adjusts to the supposition of the Art. 3.40.1.c Scatterings with provisional facilities of detachable character, of the PGOU of Seville, which regulates the duty of Specific Conservation and Temporary Occupation of Lots. On the other hand, to the being our module a capable object of » transporting from a point to other one without damage of the thing building to which it will be joined » (Art. 335 of the Civil Code), and not being joined to the lot » in a fixed way without it could not separate of him without breaking of the matter or deterioration of the object » (Art. 334.3 CC), besides that it is not also joined in a permanent way or with the intention of which it manages to form a part of the estate, there is understood that we are clearly before a personal property. For all this, the placement sequenced in the different chosen lots would be completely free and would not surrender to any normative restriction that forces us to request authorization.

«The House Insect or the strategy of the Tic » (Seville 2001) it was a project of occupation of trees that had great diffusion between the mass media

The House Insect or the strategy of the Tick

When Santiago Cirugeda was invited by the platform Alive Avenue to help to avoid the felling of The Avenue in Seville, this one constructed the house – insect. Beyond being a refuge of urban guerrilla warfare placed on a tree and with a protection framework to opposite to possible aggressions with balls of rubber or jet of water, the project helps to » recodar that in the development of the city, the individuals and human groups continue having a capacity, though reduced considerably, of acting and deciding on the use and way of acting on her. » As the previous projects, this one is a solution that does not try to provoke the local authorities but of arousing the citizens with major commitment with his habitat.

Interior space of movable architecture that occupies lots in disuse (Seville 2002)

The work of Santiago Cirugeda is an architecture that grants to the citizens possibilities of use and of participation in the construction of his environments, and with it, of gaining freedom.

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina

doctor in history of the art. doctor architect

Murcia. november 2013

[:]

IV Edición arquia/próxima 2012-2013IV Edición arquia/próxima 2012-2013IVth Edition arquia/próxima 2012-2013

0

La Fundación Caja de Arquitectos presenta la IV edición 2012-2013 del programa arquia/próxima para jóvenes arquitectos con un nuevo formato más cercano, actualizado y participativo. En su cuarta edición, arquia/próxima apuesta con más fuerza que nunca por construir un gran foro de arquitectura joven, favoreciendo la interacción entre usuarios, la participación activa con el jurado a través del nuevo portal arquia/próxima y la comunicación permanente a través de las redes sociales. Próximamente, podrás participar en nuestro nuevo foro web, del que puedes ver un avance en www.foroarquiaproxima.es. PARTICIPA EN LA NUEVA CONVOCATORIA, PODRÁS GANAR 15.000 EUROS!

Si tienes menos de 10 años de titulación (a partir de enero de 2002 para esta edición) PARTICIPA en arquia.es/proxima y podrás acceder a ganar el premio arquia/próxima 2014 dotado con 15.000 euros.

Regístrate como arquitecto próximo antes del 31 de diciembre de 2013.

La fecha límite para subir y actualizar tus realizaciones es hasta el 31 de enero de 2014 si te has registrado antes del 31 de diciembre de 2013.

+ info

The Caja de Arquitectos Foundation presents the edition IV 2012-2013 of the program arquia/próxima for young architects with a more nearby new, updated and participative format. In his fourth edition, arquia/próxima bets with more force that for constructing a great forum of young architecture, favoring the interaction between users, the participation never activates with the juror across the new portal arquia/próxima and the permanent communication across the social networks. Soon, you will be able to take part in our new web forum, of which you can see an advance in www.foroarquiaproxima.es. TAKE PART IN THE NEW SUMMONS, YOU WILL BE ABLE TO GAIN 15.000 EUROS!

If you have less than 10 years of qualifications (from January, 2002 for this edition) IT TAKES PART in  arquia.es/proxima and you will be able to agree to gain the prize arquia/próxima 2014 endowed with 15.000 Euros.

Register as near architect before December 31, 2013.

The deadline to rise and to update your accomplishments is until January 31, 2014 if you have registered before December 31, 2013.

+ info

A Fundación Caixa de Arquitectos presenta a IV edición 2012-2013 do programa arquia/próxima para novos arquitectos cun novo formato máis próximo, actualizado e participativo. Na súa cuarta edición, arquia/próxima aposta con máis forza que nunca por construír un gran foro de arquitectura nova, favorecendo a interacción entre usuarios, a participación activa co xurado a través do novo portal arquia/próxima e a comunicación permanente a través das redes sociais. Proximamente, poderás participar no noso novo foro web, do que podes ver un avance en www.foroarquiaproxima.es. PARTICIPA NA NOVA CONVOCATORIA, PODERÁS GAÑAR 15.000 EUROS!

Se tes menos de 10 anos de titulación (a partir de xaneiro de 2002 para esta edición) PARTICIPA en arquia.es/proxima e poderás acceder a gañar o premio arquia/próxima 2014 dotado con 15.000 euros.

Rexístrate como arquitecto próximo antes do 31 de decembro de 2013.

A data límite para subir e actualizar as túas realizacións é ata o 31 de xaneiro de 2014 se te rexistraches antes do 31 de decembro de 2013.

+ info

[:es]Conversación con Duccio Malagamba | Ana Amado[:gl]Conversa con Duccio Malagamba | Ana Amado[:en]Conversation with Duccio Malagamba | Ana Amado[:]

[:es]

Duccio Malagamba (La Spezia, Italia, 1960). Fotógrafo de arquitectura.

A lo largo de más de 20 años de experiencia profesional ha participado a varias exposiciones, conferencias y jurados, recibiendo cinco “Lux” –Premios Nacionales de Fotografía– otorgados por la Asociación de Fotógrafos Profesionales de España. Colabora habitualmente con prestigiosos arquitectos como Alvaro Siza, Herzog & de Meuron, Rafael Moneo, EMBT, y Coop Himmelb(l)au entre otros y sus fotografías son regularmente publicadas en revistas y editoriales especializadas de todo el mundo.

Después de licenciarse en arquitectura cum laude en la Universidad de Génova, se mudó a Barcelona para comenzar su carrera como arquitecto. Al poco tiempo se incorporó al estudio MBM (Martorell-Bohigas-Mackay) Arquitectos, donde, entre otras responsabilidades, lideró el equipo ganador del concurso internacional, “Un Progetto per Siena”. En 1989 obtuvo una beca del “CNR” (Consejo Nacional de Investigaciones Italianas) para un estudio sobre la arquitectura española contemporánea. Dicha investigación le llevó a retomar su interés juvenil por la fotografía. La calidad de las imágenes realizadas obtuvo un reconocimiento general y en 1991 decidió dedicarse plenamente a la fotografía de arquitectura.

Junto con su trabajo como fotógrafo, Duccio Malagamba es autor de varios artículos sobre fotografía y arquitectura y desde 1995 hasta 2008 fue, primero Director Técnico y luego, responsable de la sección Gran Formato de la revista española ‘Diseño Interior’.

Dalian Congress Centre © D.Malagamba
Dalian Congress Centre © D.Malagamba
Ezra Stoller decía que sólo existe una clase de fotografía de arquitectura, la que transmite la idea del arquitecto. ¿Cómo influye el hecho de ser un arquitecto que fotografía arquitectura a la hora de captar la idea que tuvo otro arquitecto a la hora de concebir su obra?

Es complicado. Considero a Ezra Stoller un referente, uno de los “padres fundadores” de la fotografía de arquitectura, pero esta no me parece una frase muy afortunada. Las ideas que el arquitecto tiene al hacer el proyecto no necesariamente se trasladan a la obra de manera literal. Además es muy difícil analizar un proyecto de forma objetiva… tú tienes tu propio punto de vista y resulta muy difícil meterte en la piel del arquitecto.

De hecho, es algo que yo nunca intento hacer. Lo que yo intento es relatar a otros arquitectos o amantes de la arquitectura la idea que yo me he hecho de la obra, destacando los que para mi son sus mejores aciertos. A veces incluso forzando un poco la interpretación para intentar poner en evidencia estos aspectos más interesantes que en ocasiones son presentes solo en potencia.

Me ha pasado que una situación especial, un momento determinado de luz haga que te imagines más cosas de lo que realmente hay en ese espacio. No intento inventar pero sí potenciar facetas que quizás el arquitecto tuvo en cuenta sólo de forma intuitiva o tangencial e intento desvelarlos. En esto quizás tenga más facilidad que otros por mi formación como arquitecto. A veces se nota cuando un fotógrafo que quiere fotografiar arquitectura no tiene un background especifico porque se fija en cosas que no tienen interés desde un punto de vista arquitectónico. Lo cual no significa que forzosamente un fotógrafo tenga que ser arquitecto para fotografiar arquitectura, pero sí es necesaria una preparación, una base.

¿La fotografía de arquitectura preferida por los arquitectos sobre su obra suele ser bastante idílica y serena, es este el tipo de imagen solicitada por sus clientes o en alguna ocasión el arquitecto le ha pedido un enfoque distinto en un reportaje?

Todo el mundo se siente halagado cuando ve reflejada su obra de la mejor manera, es como cuando miramos un retrato nuestro, todos queremos vernos con el mejor semblante. Los arquitectos quieren sus proyectos como si fueran hijos suyos, así que, desde luego, lo pidan o no lo pidan, agradecen una mirada complaciente. Ahora, como en todo, hay un margen: hay a quien le importa tanto esta visión tan idealizada de su obra que sólo quiere fotos empalagosas hechas al anochecer, y hay otros arquitectos que aceptan una mirada más cruda siempre que no desmerezca el proyecto.

No me han pedido nunca otro tipo de enfoque, y, en todo caso, dudo de que se trataría de fotografía de arquitectura en sentido estricto.

¿Los arquitectos suelen ser capaces de apreciar una buena fotografía de su edificio o se dejan deslumbrar por las más efectistas, más “publicitarias”?

Yo creo que sí, lo que pasa es que a veces las dos cosas acaban solapándose: muchas veces una buena fotografía también es algo espectacular. Volviendo al paralelismo con el retrato: en un momento dado gustan y tienen interés los rostros descarnados de Thomas Ruff, pero ese tipo de retrato desde luego no es lo más demandado… En muchos casos se busca además un aporte personal del fotógrafo, una tendencia que ha ido in crescendo. Es el valor añadido de la fotografía, como diría Lluis Casals. Se quiere en la imagen algo más que solamente el edificio en sí.

¿Cree que el fotógrafo de arquitectura ha de tener un posicionamiento crítico ante la exuberante proliferación de un tipo de fotografía de arquitectura condescendiente, fotogénica, casi publicitaria, pero que se queda en lo puramente estético, sin adentrarse en el alma del edificio, y que ha contribuido a hacer de la arquitectura cada vez más un producto de consumo?

Desde luego es una pregunta peliaguda: yo creo que aquí la medida está en cada uno, es un equilibrio personal…

Para retratar bien un edificio creo que hay que dedicar mucho tiempo a estudiarlo, pasar tiempo en él, valorar como reacciona a las distintas luces y situaciones…y eso es lo contrario a lo superficial. Sin embargo, en muchos casos, al final de este proceso se logran imágenes que transmiten una visión tan idealizada, mejorada de la obra, que se podría definir condescendiente, fotogénica, casi publicitaria…

¿Cómo es su metodología de trabajo, su aproximación al edificio que ha de fotografiar? ¿Qué importancia le da a la primera impresión, al momento de “llegada”?

Desde luego la primera vista tiene su importancia. De nuevo me puede funcionar el paralelismo con una persona: la impresión inicial que se tiene de alguien es importante. Es posible que cierto aspecto se te quede grabado en la memoria y que luego quieras transmitirlo. Con los edificios, suele ocurrir lo mismo…

A veces llegas al lugar por carretera, después de una curva, y de pronto ves el edificio, y aunque luego trabajes todo el tiempo cerca de él, quizás quieras recuperar esa visión lejana y vuelvas a ese punto. Pero con el tiempo, lo mismo que cuando vas conociendo a una persona, hay muchas impresiones que se van sedimentando y van borrando lo que fue la primera.

En cuanto a la duración de los reportajes, debido a la situación económica tan mala en la que nos encontramos, las cosas han empeorado. Hace años, yo en ningún caso podía hacer un reportaje en menos de 3 días, y la mayoría eran de 5 o 6 días. Ahora, entre la mayor rapidez de lo digital y las limitaciones económicas, se ha reducido el tiempo, pero se pueden contar con los dedos de una mano las veces en las que he hecho un reportaje en sólo un día. Casi nunca tardo menos de 2 días, y la mayoría son de 3 o más. Necesitas al menos ese tiempo para empaparte del edificio.

¿Cuáles han sido los aspectos, ya sean técnicos, aproximaciones, ideas, aprendizajes, en los que ha cambiado más como fotógrafo a lo largo de estos años?

Evidentemente el paso al digital ha sido traumático, tanto en positivo como en negativo. Cambia la forma de hacer ciertas cosas: la inmediatez, puedes hacer fotos con mayor ligereza al no tener que pagar por cada disparo, probar varios encuadres y luego escoger en el estudio. Es más ágil, llevas menos equipo, has de preocuparte menos de los cambios de temperatura y conservación, de los pasos por los aeropuertos. Sobre todo desde el 11-S: hasta que pasé al digital, era una pesadilla pasar los controles de seguridad, en cada viaje estabas obligado a pasar varias veces por los escáneres, sin saber si esto afectaría a las películas… Antes hacía mucha carretera, para evitar esto. Los tiempos de llegada al lugar eran más largos.

Me siento mucho más cómodo ahora, también por aspectos técnicos: por ejemplo, antes la fotografía de interiores podía complicarse mucho por las diferencias de temperatura de color de las luces… tenías que corregir con filtros coloreados para contrarrestar dominantes… En ocasiones filtrabas de dos formas distintas porque no estabas seguro de cuál quedaría mejor, si filtrar por la luz natural o la artificial. Era muy engorroso, y además contabas con una inferior latitud de exposición de la película respecto al digital.

Todo esto influye…ahora haces fotos que antes ni te planteabas. Por ejemplo, poder hacer pseudo-HDR te abre todo un nuevo campo. Por hablar de un caso: la zona de acceso del Teatro Romano de Cartagena de Moneo, formada por unos túneles y pasadizos con unas paredes que tienen interés pero cuentan con violentas entradas de luz. Ahora puedes hacer una fotografía que deje entender la textura de las paredes y al mismo tiempo registrar un personaje al fondo, lo cual también supone un cambio estilístico.

¿Ha tenido que fotografiar “mala” arquitectura?

Qué es mala arquitectura?. No se trata de algo objetivo.

-Digamos que hablamos de arquitectura que “no quepa la menor duda” de que es realmente mala.

No, no recuerdo haber tenido que fotografiar algo realmente horrible. Y me resultaría realmente complicado tener que fotografiar algo que me pareciese espeluznante a la hora de hacer ese ejercicio del que hablábamos antes de intentar sacar lo mejor de la obra. He sido muy afortunado y hasta el momento he podido siempre decir que no cuando no me interesaba el encargo.

Beijing Stadium © D.Malagamba
Beijing Stadium © D.Malagamba
Acerca de la presencia en las fotografías de la figura humana: su inclusión en sus trabajos es accidental o la busca intencionadamente como un elemento importante en la composición y la escala del edificio. ¿Qué opina del trabajo de otros fotógrafos que hacen de la figura humana un elemento protagonista en sus composiciones?

Desde luego, me parece muy importante. El digital favorece mucho su inclusión en la fotografía. Si estás usando una cámara de placas, ni siquiera estás viendo lo que encuadras exactamente en el momento preciso de la foto…si quieres incluir una persona pasando, y tenerla en un determinado punto de la imagen, cuando disparas no sabes exactamente si has acertado… y tienes un solo disparo. Si trabajas en digital, disparas una ráfaga y es más fácil acertar y no sólo eso, sino que puedes ver inmediatamente si lo has conseguido. Antes, esperaba mucho tiempo a que alguien hiciera algo que yo quería incorporar a la imagen, y no sólo esperaba una vez sino que lo hacía dos veces por estar seguro de haberlo conseguido! Esto llevaba mucho tiempo, y aún así a veces revelabas las dos placas y estaban mal las dos, porque las personas habían hecho un gesto, un movimiento que tú no percibiste, …y habías esperando horas.

Siempre he incorporado a las personas en mis fotografías, antes con más sufrimiento, más dificultades y a veces con peores resultados, pero siempre he tenido mucho interés por mezclar la vida con la arquitectura.

Ahora hay algunos compañeros –yendo a la segunda parte de la pregunta– que son capaces, gracias a los avances digitales, de colocar a la persona como protagonista sin al mismo tiempo disminuir la importancia del espacio arquitectónico. Yo no sé hacer esto: siempre primo el espacio y luego espero que pase algo que enriquezca esta visión, y no al revés. Iwan Baan, por hacer un ejemplo reconocido internacionalmente, en cambio, individúa los personajes y es capaz, al mismo tiempo, de componer detrás de estas personas un fondo arquitectónico. Estas fotos son inimaginables para alguien con un trípode que espera a que pase algo. Tomamos como ejemplo la conocida foto de los dos albañiles chinos enfrente del edificio de Koolhas de la televisión estatal. En este caso, tú no puedes meterte en esta escena con un trípode, decidir el punto de vista y luego esperar a que pasen los obreros, sino que primero buscas los obreros y luego te colocas en un punto en el que también se vea la televisión china…

¿Cómo se las arregla para mantener la mirada curiosa, después de haber fotografiado tanta arquitectura?

Me sorprende la pregunta. No me resulta nada complicado, la arquitectura es, junto con la fotografía, la pasión de mi vida, y cuando uno está apasionado, no se aburre. Me pueden cansar los viajes, los años acaban pesando en algunos aspectos, en cambio el gusto, la alegría, el interés por ver una arquitectura nueva, no disminuye.

He leído que hace tiempo que no disfruta del viaje que implica desplazarse para realizar un reportaje, pero, ¿recordaría ahora alguno especialmente memorable por la experiencia y por la obra arquitectónica objeto del encargo?

Sí, con el paso de los años se hace más pesado, como comentaba.

Un viaje memorable ha sido por ejemplo el viaje a Brasil. Desde siempre tenia ganas de ir a Brasil, también tenía mucho interés por ver Río, que era un enigma desde mis años de estudiante de arquitectura pues me había quedado fascinado con unos dibujos que hizo Le Corbusier de esta ciudad. Con cuatro trazos había puesto el acento sobre los morros, la montañas que salpican la ciudad y yo tenía ganas de ver cómo era la realidad. También quería conocer Brasilia, y ver la obra de Siza en Porto Alegre, como gran admirador de Siza que soy. Por lo tanto se juntaron varios factores que hicieron memorable este viaje.

¿A la hora de la edición, cuenta con ayudantes para la selección y postproducción?

La selección la hago yo, íntegra. Hago unos esquemas o escribo unas notas sobre lo que hay que tomar de cada disparo para componer el resultado final.

En cuanto al retoque en sí, siempre he contado con excelentes colaboradores.

En cuanto a la parte de relaciones públicas, gestiones, administración, viajes, publicaciones, apariciones públicas…se encarga usted mismo o cuenta con un equipo. ¿Qué porcentaje de tiempo dedica a esto en su actividad laboral diaria?

Ahora mismo atravesamos por una situación dramática y mi estudio se ha visto reducido. Pero en los últimos 20 años siempre ha habido una persona que me ayudaba en estos aspectos del trabajo, viajes, permisos, presentación a las revistas de trabajos hechos,…pero también es verdad que yo siempre me he involucrado en todas estas tareas.

Ahora tengo que dedicarle más tiempo en primera persona. Pero, por ejemplo, las revistas, también han cambiado, tienen problemas económicos, algunas no pagan, han reducido mucho su plantilla, lo cual ha cambiado la relación con la redacción. Antes había un interlocutor constante en cada revista, con el que mantenías contacto… Ahora hay tres personas para todo, y están tan agobiadas con exceso de tareas que solo se comunican contigo en el momento que necesitan algo que ya saben que tienes. Diversamente tus mensajes se quedan sin respuesta. Antes esta relación era más personal y fluida.

¿Cuáles son sus fotógrafos de referencia y cuáles compañeros de profesión destacaría de la actualidad?

En este momento sin duda, Iwan Baan. Su aparición en escena ha sido impresionante, desde muchos puntos de vista; primero porque ha sido capaz de aportar una visión de la realidad muy centrada en lo humano, muy novedosa. Pero también por el éxito estratosférico que ha tenido en muy poco tiempo convirtiéndose en el fotógrafo de arquitectura, deseado por todos, mimado por todos, alabado por todos y esto ha eclipsado cualquier otro modo de hacer fotografía. Esto me ha llamado la atención y, en cierto modo, me ha traumatizado…es como si, de pronto, todos los que hemos estado trabajando, haciendo cosas con esfuerzo, compromiso y una cierta calidad, ya no valiéramos nada…Esto me provoca sentimientos encontrados, como es humano entender, por un lado mucho respeto y admiración por su trabajo y por otro lado, cierto fastidio frente al hecho de que si no eres Iwan Baan parece que no eres nadie.

Hay otros compañeros que destacaría, como por ejemplo Christian Richters, que siempre ha sido una referencia para mí desde el punto de vista técnico. Cuando tuve la ocasión de trabajar en una revista de arquitectura, como director técnico, recibía fotos de otros fotógrafos y cada vez que recibía una de Richters no podía disimular mi admiración e incredulidad frente al nivel de calidad….yo miraba las fotos con cuentahílos, en las esquinas,…y tenían una calidad que ni yo ni otros fotógrafos alcanzábamos, usando los mismos materiales. Desde un punto de vista estético, sin embargo me parece demasiado frío, aséptico.

Otro es Fernando Guerra, arquitecto y fotógrafo de arquitectura, que ha sabido entrar en este panorama de forma muy llamativa, muy exitosa, y en poco tiempo ha conseguido un fama consolidada. Algunos de sus trabajos me parecen muy interesantes y otros muy previsibles, reiterativos y demasiado manieristas. Pero en cualquier caso estoy mencionando fotógrafos de gran calidad.

Podría citar otros: Timothy Hursley, Dennis Gilbert, Gabriele Basilico…

¿Cómo ve el panorama actual para los arquitectos y los fotógrafos de arquitectura y cuáles creen que pueden ser las vías de salida y/o reciclaje para sobrevivir en estos tiempos de crisis?

Es obvio que en este momento concreto las perspectivas son malas, pero yo haría una gran distinción entre cuáles son las perspectivas para los arquitectos y para los fotógrafos de arquitectura. Las de los arquitectos, si nos fijamos en el medio plazo, me parece que no son muy diferentes de las que ha habido históricamente. Si te concentras en este momento puntual evidentemente la situación es muy mala, pero seguramente pasará la crisis y volveremos a necesitar arquitectos y arquitectura, repuntarán. Estos periodos cíclicos tienen variaciones, y es posible que de cara al futuro el protagonismo de los arquitectos-estrellas y de la arquitectura-espectáculo pierda fuelle y lo gane la arquitectura sostenible y ecológica, pero seguiremos necesitando vivir en edificios, seguiremos necesitando teatros…

El problema mayor lo veo para los fotógrafos de arquitectura. El avance de los medios técnicos ha democratizado enormemente la realización de la fotografía de arquitectura. Todo ahora es más fácil: los propios arquitectos, los estudiantes y los aficionados, tienen acceso a los mismos instrumentos, necesitan un grado de conocimientos técnicos reducido y pueden hacer tranquilamente competencia al fotógrafo profesional.

Si añadimos la progresiva desaparición de las revistas de arquitectura y el auge de internet, con la consecuente proliferación extrema de los contenidos, que hacen que haya visibilidad para todos, vemos que el futuro del fotógrafo especializado es bastante negro. Y fenómenos como Iwan Baan, que es tan ágil y tan rápido… si ves la cantidad de edificios que ha sido capaz de documentar en doce meses te das cuenta de que ha fotografiado el 30 % de los edificios con mayor interés mediático que se han terminado de construir este año… De hecho, bastaría con cuatro Iwan Baan para cubrir las necesidades de todas las revistas que sobreviven, con lo cual veo bastante complicado el futuro para todos los demás.

Hoy día parece fundamental que tu fotografía sea inmediatamente reconocible, una cosa que no necesariamente veo como algo positivo. Haciendo un paralelismo: Herzog & de Meuron, me parecen arquitectos extraordinarios, pero al ver un edificio de ellos, no puedes intuir como será el siguiente. Allí está su capacidad de innovación, de búsqueda, de sorpresa….son el caso quizás más reciente y llamativo de arquitectos que son capaces de reinventarse en cada proyecto que hacen. En cambio Richard Meier, es un arquitecto del que si ves un edificio ya te puedes imaginar como han sido sus otros trabajos. Durante la carrera fue uno de mis arquitectos preferidos, pero dejó de serlo cuando empezó a resultarme tan previsible.

¿Qué le recomendaría a alguien que empieza en esto?

Que tenga una forma de trabajar profundizada, que se pueda considerar reconocible, pero en el mismo sentido de lo que comentábamos antes de Herzog & de Meuron, que demuestran tener un rigor, una voluntad de investigación que permanece idéntica en todos los edificios, y esto es lo que marca, pero acaba ahí. En el caso de un fotógrafo va un poco en la misma dirección, ha de buscar un método, riguroso y personal, más que un resultado inmediatamente reconocible.

Para alguien que empieza: sinceramente creo que es un momento extremadamente complicado para esta profesión. Pero si realmente siente pasión, y esto es el punto clave, uno hace lo que siente la necesidad de hacer. Si te interesa la foto de arquitectura, por muy complicado que sea, conseguirás llevar a cabo una existencia con ello, pero has de tener muy claro que es tu pasión y que no serías feliz haciendo otra cosa. Si no es así, yo me lo plantearía. No solo por la mala situación actual sino también por lo que ha sido tradicionalmente la forma de vivir de un fotógrafo de arquitectura, una persona que, por una parte, no es completamente dueña de su vida, depende del tiempo, de los acontecimientos, de una cantidad de factores ingobernables propios de la situación… sin ir más lejos, un camión estacionado delante de la fachada principal del edificio puede suponer con dar al traste con una programación de semanas…

Además trabajas donde está situada la obra, siempre tienes que desplazarte, a veces lejos e incluso muy lejos, con lo cual si tienes un contratiempo, estás lejos de tu casa y de tu gente, sólo, gastando dinero y sin poder hacer tu trabajo. Esto con el paso de los años se hace más duro y frustrante, y es algo que una persona que tiene esta experiencia debe responsablemente planteár a alguien que quiera empezar.

Ana Belén Amado Pazos. arquitecta y fotógrafa
Madrid, noviembre 2013[:en]

Duccio Malagamba (La Spezia, Italia, 1960). Fotógrafo de arquitectura. A lo largo de más de 20 años de experiencia profesional ha participado a varias exposiciones, conferencias y jurados, recibiendo cinco “Lux” –Premios Nacionales de Fotografía– otorgados por la Asociación de Fotógrafos Profesionales de España. Colabora habitualmente con prestigiosos arquitectos como Alvaro Siza, Herzog & de Meuron, Rafael Moneo, EMBT, y Coop Himmelb(l)au entre otros y sus fotografías son regularmente publicadas en revistas y editoriales especializadas de todo el mundo. Después de licenciarse en arquitectura cum laude en la Universidad de Génova, se mudó a Barcelona para comenzar su carrera como arquitecto. Al poco tiempo se incorporó al estudio MBM (Martorell-Bohigas-Mackay) Arquitectos, donde, entre otras responsabilidades, lideró el equipo ganador del concurso internacional, “Un Progetto per Siena”. En 1989 obtuvo una beca del “CNR” (Consejo Nacional de Investigaciones Italianas) para un estudio sobre la arquitectura española contemporánea. Dicha investigación le llevó a retomar su interés juvenil por la fotografía. La calidad de las imágenes realizadas obtuvo un reconocimiento general y en 1991 decidió dedicarse plenamente a la fotografía de arquitectura. Junto con su trabajo como fotógrafo, Duccio Malagamba es autor de varios artículos sobre fotografía y arquitectura y desde 1995 hasta 2008 fue, primero Director Técnico y luego, responsable de la sección Gran Formato de la revista española ‘Diseño Interior’.

Dalian Congress Centre | Fotografía: D.Malagamba

Ezra Stoller decía que sólo existe una clase de fotografía de arquitectura, la que transmite la idea del arquitecto. ¿Cómo influye el hecho de ser un arquitecto que fotografía arquitectura a la hora de captar la idea que tuvo otro arquitecto a la hora de concebir su obra?

Es complicado. Considero a Ezra Stoller un referente, uno de los “padres fundadores” de la fotografía de arquitectura, pero esta no me parece una frase muy afortunada. Las ideas que el arquitecto tiene al hacer el proyecto no necesariamente se trasladan a la obra de manera literal. Además es muy difícil analizar un proyecto de forma objetiva… tú tienes tu propio punto de vista y resulta muy difícil meterte en la piel del arquitecto.

De hecho, es algo que yo nunca intento hacer. Lo que yo intento es relatar a otros arquitectos o amantes de la arquitectura la idea que yo me he hecho de la obra, destacando los que para mi son sus mejores aciertos. A veces incluso forzando un poco la interpretación para intentar poner en evidencia estos aspectos más interesantes que en ocasiones son presentes solo en potencia.

Me ha pasado que una situación especial, un momento determinado de luz haga que te imagines más cosas de lo que realmente hay en ese espacio. No intento inventar pero sí potenciar facetas que quizás el arquitecto tuvo en cuenta sólo de forma intuitiva o tangencial e intento desvelarlos. En esto quizás tenga más facilidad que otros por mi formación como arquitecto. A veces se nota cuando un fotógrafo que quiere fotografiar arquitectura no tiene un background especifico porque se fija en cosas que no tienen interés desde un punto de vista arquitectónico. Lo cual no significa que forzosamente un fotógrafo tenga que ser arquitecto para fotografiar arquitectura, pero sí es necesaria una preparación, una base.

¿La fotografía de arquitectura preferida por los arquitectos sobre su obra suele ser bastante idílica y serena, es este el tipo de imagen solicitada por sus clientes o en alguna ocasión el arquitecto le ha pedido un enfoque distinto en un reportaje?

Todo el mundo se siente halagado cuando ve reflejada su obra de la mejor manera, es como cuando miramos un retrato nuestro, todos queremos vernos con el mejor semblante. Los arquitectos quieren sus proyectos como si fueran hijos suyos, así que, desde luego, lo pidan o no lo pidan, agradecen una mirada complaciente. Ahora, como en todo, hay un margen: hay a quien le importa tanto esta visión tan idealizada de su obra que sólo quiere fotos empalagosas hechas al anochecer, y hay otros arquitectos que aceptan una mirada más cruda siempre que no desmerezca el proyecto.

No me han pedido nunca otro tipo de enfoque, y, en todo caso, dudo de que se trataría de fotografía de arquitectura en sentido estricto.

¿Los arquitectos suelen ser capaces de apreciar una buena fotografía de su edificio o se dejan deslumbrar por las más efectistas, más “publicitarias”?

Yo creo que sí, lo que pasa es que a veces las dos cosas acaban solapándose: muchas veces una buena fotografía también es algo espectacular. Volviendo al paralelismo con el retrato: en un momento dado gustan y tienen interés los rostros descarnados de Thomas Ruff, pero ese tipo de retrato desde luego no es lo más demandado… En muchos casos se busca además un aporte personal del fotógrafo, una tendencia que ha ido in crescendo. Es el valor añadido de la fotografía, como diría Lluis Casals. Se quiere en la imagen algo más que solamente el edificio en sí.

¿Cree que el fotógrafo de arquitectura ha de tener un posicionamiento crítico ante la exuberante proliferación de un tipo de fotografía de arquitectura condescendiente, fotogénica, casi publicitaria, pero que se queda en lo puramente estético, sin adentrarse en el alma del edificio, y que ha contribuido a hacer de la arquitectura cada vez más un producto de consumo?

Desde luego es una pregunta peliaguda: yo creo que aquí la medida está en cada uno, es un equilibrio personal…

Para retratar bien un edificio creo que hay que dedicar mucho tiempo a estudiarlo, pasar tiempo en él, valorar como reacciona a las distintas luces y situaciones…y eso es lo contrario a lo superficial. Sin embargo, en muchos casos, al final de este proceso se logran imágenes que transmiten una visión tan idealizada, mejorada de la obra, que se podría definir condescendiente, fotogénica, casi publicitaria…

¿Cómo es su metodología de trabajo, su aproximación al edificio que ha de fotografiar? ¿Qué importancia le da a la primera impresión, al momento de “llegada”?

Desde luego la primera vista tiene su importancia. De nuevo me puede funcionar el paralelismo con una persona: la impresión inicial que se tiene de alguien es importante. Es posible que cierto aspecto se te quede grabado en la memoria y que luego quieras transmitirlo. Con los edificios, suele ocurrir lo mismo…

A veces llegas al lugar por carretera, después de una curva, y de pronto ves el edificio, y aunque luego trabajes todo el tiempo cerca de él, quizás quieras recuperar esa visión lejana y vuelvas a ese punto. Pero con el tiempo, lo mismo que cuando vas conociendo a una persona, hay muchas impresiones que se van sedimentando y van borrando lo que fue la primera.

En cuanto a la duración de los reportajes, debido a la situación económica tan mala en la que nos encontramos, las cosas han empeorado. Hace años, yo en ningún caso podía hacer un reportaje en menos de 3 días, y la mayoría eran de 5 o 6 días. Ahora, entre la mayor rapidez de lo digital y las limitaciones económicas, se ha reducido el tiempo, pero se pueden contar con los dedos de una mano las veces en las que he hecho un reportaje en sólo un día. Casi nunca tardo menos de 2 días, y la mayoría son de 3 o más. Necesitas al menos ese tiempo para empaparte del edificio.

¿Cuáles han sido los aspectos, ya sean técnicos, aproximaciones, ideas, aprendizajes, en los que ha cambiado más como fotógrafo a lo largo de estos años?

Evidentemente el paso al digital ha sido traumático, tanto en positivo como en negativo. Cambia la forma de hacer ciertas cosas: la inmediatez, puedes hacer fotos con mayor ligereza al no tener que pagar por cada disparo, probar varios encuadres y luego escoger en el estudio. Es más ágil, llevas menos equipo, has de preocuparte menos de los cambios de temperatura y conservación, de los pasos por los aeropuertos. Sobre todo desde el 11-S: hasta que pasé al digital, era una pesadilla pasar los controles de seguridad, en cada viaje estabas obligado a pasar varias veces por los escáneres, sin saber si esto afectaría a las películas… Antes hacía mucha carretera, para evitar esto. Los tiempos de llegada al lugar eran más largos.

Me siento mucho más cómodo ahora, también por aspectos técnicos: por ejemplo, antes la fotografía de interiores podía complicarse mucho por las diferencias de temperatura de color de las luces… tenías que corregir con filtros coloreados para contrarrestar dominantes… En ocasiones filtrabas de dos formas distintas porque no estabas seguro de cuál quedaría mejor, si filtrar por la luz natural o la artificial. Era muy engorroso, y además contabas con una inferior latitud de exposición de la película respecto al digital.

Todo esto influye…ahora haces fotos que antes ni te planteabas. Por ejemplo, poder hacer pseudo-HDR te abre todo un nuevo campo. Por hablar de un caso: la zona de acceso del Teatro Romano de Cartagena de Moneo, formada por unos túneles y pasadizos con unas paredes que tienen interés pero cuentan con violentas entradas de luz. Ahora puedes hacer una fotografía que deje entender la textura de las paredes y al mismo tiempo registrar un personaje al fondo, lo cual también supone un cambio estilístico.

¿Ha tenido que fotografiar “mala” arquitectura?

Qué es mala arquitectura?. No se trata de algo objetivo.

-Digamos que hablamos de arquitectura que “no quepa la menor duda” de que es realmente mala.

No, no recuerdo haber tenido que fotografiar algo realmente horrible. Y me resultaría realmente complicado tener que fotografiar algo que me pareciese espeluznante a la hora de hacer ese ejercicio del que hablábamos antes de intentar sacar lo mejor de la obra. He sido muy afortunado y hasta el momento he podido siempre decir que no cuando no me interesaba el encargo.

Beijing Stadium | Fotografía: D.Malagamba

Acerca de la presencia en las fotografías de la figura humana: su inclusión en sus trabajos es accidental o la busca intencionadamente como un elemento importante en la composición y la escala del edificio. ¿Qué opina del trabajo de otros fotógrafos que hacen de la figura humana un elemento protagonista en sus composiciones?

Desde luego, me parece muy importante. El digital favorece mucho su inclusión en la fotografía. Si estás usando una cámara de placas, ni siquiera estás viendo lo que encuadras exactamente en el momento preciso de la foto…si quieres incluir una persona pasando, y tenerla en un determinado punto de la imagen, cuando disparas no sabes exactamente si has acertado… y tienes un solo disparo. Si trabajas en digital, disparas una ráfaga y es más fácil acertar y no sólo eso, sino que puedes ver inmediatamente si lo has conseguido. Antes, esperaba mucho tiempo a que alguien hiciera algo que yo quería incorporar a la imagen, y no sólo esperaba una vez sino que lo hacía dos veces por estar seguro de haberlo conseguido! Esto llevaba mucho tiempo, y aún así a veces revelabas las dos placas y estaban mal las dos, porque las personas habían hecho un gesto, un movimiento que tú no percibiste, …y habías esperando horas.

Siempre he incorporado a las personas en mis fotografías, antes con más sufrimiento, más dificultades y a veces con peores resultados, pero siempre he tenido mucho interés por mezclar la vida con la arquitectura.

Ahora hay algunos compañeros –yendo a la segunda parte de la pregunta– que son capaces, gracias a los avances digitales, de colocar a la persona como protagonista sin al mismo tiempo disminuir la importancia del espacio arquitectónico. Yo no sé hacer esto: siempre primo el espacio y luego espero que pase algo que enriquezca esta visión, y no al revés. Iwan Baan, por hacer un ejemplo reconocido internacionalmente, en cambio, individúa los personajes y es capaz, al mismo tiempo, de componer detrás de estas personas un fondo arquitectónico. Estas fotos son inimaginables para alguien con un trípode que espera a que pase algo. Tomamos como ejemplo la conocida foto de los dos albañiles chinos enfrente del edificio de Koolhas de la televisión estatal. En este caso, tú no puedes meterte en esta escena con un trípode, decidir el punto de vista y luego esperar a que pasen los obreros, sino que primero buscas los obreros y luego te colocas en un punto en el que también se vea la televisión china…

¿Cómo se las arregla para mantener la mirada curiosa, después de haber fotografiado tanta arquitectura?

Me sorprende la pregunta. No me resulta nada complicado, la arquitectura es, junto con la fotografía, la pasión de mi vida, y cuando uno está apasionado, no se aburre. Me pueden cansar los viajes, los años acaban pesando en algunos aspectos, en cambio el gusto, la alegría, el interés por ver una arquitectura nueva, no disminuye.

He leído que hace tiempo que no disfruta del viaje que implica desplazarse para realizar un reportaje, pero, ¿recordaría ahora alguno especialmente memorable por la experiencia y por la obra arquitectónica objeto del encargo?

Sí, con el paso de los años se hace más pesado, como comentaba.

Un viaje memorable ha sido por ejemplo el viaje a Brasil. Desde siempre tenia ganas de ir a Brasil, también tenía mucho interés por ver Río, que era un enigma desde mis años de estudiante de arquitectura pues me había quedado fascinado con unos dibujos que hizo Le Corbusier de esta ciudad. Con cuatro trazos había puesto el acento sobre los morros, la montañas que salpican la ciudad y yo tenía ganas de ver cómo era la realidad. También quería conocer Brasilia, y ver la obra de Siza en Porto Alegre, como gran admirador de Siza que soy. Por lo tanto se juntaron varios factores que hicieron memorable este viaje.

¿A la hora de la edición, cuenta con ayudantes para la selección y postproducción?

La selección la hago yo, íntegra. Hago unos esquemas o escribo unas notas sobre lo que hay que tomar de cada disparo para componer el resultado final.

En cuanto al retoque en sí, siempre he contado con excelentes colaboradores.

En cuanto a la parte de relaciones públicas, gestiones, administración, viajes, publicaciones, apariciones públicas…se encarga usted mismo o cuenta con un equipo. ¿Qué porcentaje de tiempo dedica a esto en su actividad laboral diaria?

Ahora mismo atravesamos por una situación dramática y mi estudio se ha visto reducido. Pero en los últimos 20 años siempre ha habido una persona que me ayudaba en estos aspectos del trabajo, viajes, permisos, presentación a las revistas de trabajos hechos,…pero también es verdad que yo siempre me he involucrado en todas estas tareas.

Ahora tengo que dedicarle más tiempo en primera persona. Pero, por ejemplo, las revistas, también han cambiado, tienen problemas económicos, algunas no pagan, han reducido mucho su plantilla, lo cual ha cambiado la relación con la redacción. Antes había un interlocutor constante en cada revista, con el que mantenías contacto… Ahora hay tres personas para todo, y están tan agobiadas con exceso de tareas que solo se comunican contigo en el momento que necesitan algo que ya saben que tienes. Diversamente tus mensajes se quedan sin respuesta. Antes esta relación era más personal y fluida.

¿Cuáles son sus fotógrafos de referencia y cuáles compañeros de profesión destacaría de la actualidad?

En este momento sin duda, Iwan Baan. Su aparición en escena ha sido impresionante, desde muchos puntos de vista; primero porque ha sido capaz de aportar una visión de la realidad muy centrada en lo humano, muy novedosa. Pero también por el éxito estratosférico que ha tenido en muy poco tiempo convirtiéndose en el fotógrafo de arquitectura, deseado por todos, mimado por todos, alabado por todos y esto ha eclipsado cualquier otro modo de hacer fotografía. Esto me ha llamado la atención y, en cierto modo, me ha traumatizado…es como si, de pronto, todos los que hemos estado trabajando, haciendo cosas con esfuerzo, compromiso y una cierta calidad, ya no valiéramos nada…Esto me provoca sentimientos encontrados, como es humano entender, por un lado mucho respeto y admiración por su trabajo y por otro lado, cierto fastidio frente al hecho de que si no eres Iwan Baan parece que no eres nadie.

Hay otros compañeros que destacaría, como por ejemplo Christian Richters, que siempre ha sido una referencia para mí desde el punto de vista técnico. Cuando tuve la ocasión de trabajar en una revista de arquitectura, como director técnico, recibía fotos de otros fotógrafos y cada vez que recibía una de Richters no podía disimular mi admiración e incredulidad frente al nivel de calidad….yo miraba las fotos con cuentahílos, en las esquinas,…y tenían una calidad que ni yo ni otros fotógrafos alcanzábamos, usando los mismos materiales. Desde un punto de vista estético, sin embargo me parece demasiado frío, aséptico.

Otro es Fernando Guerra, arquitecto y fotógrafo de arquitectura, que ha sabido entrar en este panorama de forma muy llamativa, muy exitosa, y en poco tiempo ha conseguido un fama consolidada. Algunos de sus trabajos me parecen muy interesantes y otros muy previsibles, reiterativos y demasiado manieristas. Pero en cualquier caso estoy mencionando fotógrafos de gran calidad.

Podría citar otros: Timothy Hursley, Dennis Gilbert, Gabriele Basilico…

¿Cómo ve el panorama actual para los arquitectos y los fotógrafos de arquitectura y cuáles creen que pueden ser las vías de salida y/o reciclaje para sobrevivir en estos tiempos de crisis?

Es obvio que en este momento concreto las perspectivas son malas, pero yo haría una gran distinción entre cuáles son las perspectivas para los arquitectos y para los fotógrafos de arquitectura. Las de los arquitectos, si nos fijamos en el medio plazo, me parece que no son muy diferentes de las que ha habido históricamente. Si te concentras en este momento puntual evidentemente la situación es muy mala, pero seguramente pasará la crisis y volveremos a necesitar arquitectos y arquitectura, repuntarán. Estos periodos cíclicos tienen variaciones, y es posible que de cara al futuro el protagonismo de los arquitectos-estrellas y de la arquitectura-espectáculo pierda fuelle y lo gane la arquitectura sostenible y ecológica, pero seguiremos necesitando vivir en edificios, seguiremos necesitando teatros…

El problema mayor lo veo para los fotógrafos de arquitectura. El avance de los medios técnicos ha democratizado enormemente la realización de la fotografía de arquitectura. Todo ahora es más fácil: los propios arquitectos, los estudiantes y los aficionados, tienen acceso a los mismos instrumentos, necesitan un grado de conocimientos técnicos reducido y pueden hacer tranquilamente competencia al fotógrafo profesional.

Si añadimos la progresiva desaparición de las revistas de arquitectura y el auge de internet, con la consecuente proliferación extrema de los contenidos, que hacen que haya visibilidad para todos, vemos que el futuro del fotógrafo especializado es bastante negro. Y fenómenos como Iwan Baan, que es tan ágil y tan rápido… si ves la cantidad de edificios que ha sido capaz de documentar en doce meses te das cuenta de que ha fotografiado el 30 % de los edificios con mayor interés mediático que se han terminado de construir este año… De hecho, bastaría con cuatro Iwan Baan para cubrir las necesidades de todas las revistas que sobreviven, con lo cual veo bastante complicado el futuro para todos los demás.

Hoy día parece fundamental que tu fotografía sea inmediatamente reconocible, una cosa que no necesariamente veo como algo positivo. Haciendo un paralelismo: Herzog & de Meuron, me parecen arquitectos extraordinarios, pero al ver un edificio de ellos, no puedes intuir como será el siguiente. Allí está su capacidad de innovación, de búsqueda, de sorpresa….son el caso quizás más reciente y llamativo de arquitectos que son capaces de reinventarse en cada proyecto que hacen. En cambio Richard Meier, es un arquitecto del que si ves un edificio ya te puedes imaginar como han sido sus otros trabajos. Durante la carrera fue uno de mis arquitectos preferidos, pero dejó de serlo cuando empezó a resultarme tan previsible.

¿Qué le recomendaría a alguien que empieza en esto?

Que tenga una forma de trabajar profundizada, que se pueda considerar reconocible, pero en el mismo sentido de lo que comentábamos antes de Herzog & de Meuron, que demuestran tener un rigor, una voluntad de investigación que permanece idéntica en todos los edificios, y esto es lo que marca, pero acaba ahí. En el caso de un fotógrafo va un poco en la misma dirección, ha de buscar un método, riguroso y personal, más que un resultado inmediatamente reconocible.

Para alguien que empieza: sinceramente creo que es un momento extremadamente complicado para esta profesión. Pero si realmente siente pasión, y esto es el punto clave, uno hace lo que siente la necesidad de hacer. Si te interesa la foto de arquitectura, por muy complicado que sea, conseguirás llevar a cabo una existencia con ello, pero has de tener muy claro que es tu pasión y que no serías feliz haciendo otra cosa. Si no es así, yo me lo plantearía. No solo por la mala situación actual sino también por lo que ha sido tradicionalmente la forma de vivir de un fotógrafo de arquitectura, una persona que, por una parte, no es completamente dueña de su vida, depende del tiempo, de los acontecimientos, de una cantidad de factores ingobernables propios de la situación… sin ir más lejos, un camión estacionado delante de la fachada principal del edificio puede suponer con dar al traste con una programación de semanas…

Además trabajas donde está situada la obra, siempre tienes que desplazarte, a veces lejos e incluso muy lejos, con lo cual si tienes un contratiempo, estás lejos de tu casa y de tu gente, sólo, gastando dinero y sin poder hacer tu trabajo. Esto con el paso de los años se hace más duro y frustrante, y es algo que una persona que tiene esta experiencia debe responsablemente planteár a alguien que quiera empezar.

Ana Belén Amado Pazos. arquitecta y fotógrafa
Madrid, noviembre 2013

[:gl]

Duccio Malagamba (La Spezia, Italia, 1960). Fotógrafo de arquitectura. Ao longo de máis de 20 anos de experiencia profesional participou a varias exposicións, conferencias e xurados, recibindo cinco «Lux» -Premios Nacionais de Fotografía- outorgados pola Asociación de Fotógrafos Profesionais de España. Colabora habitualmente con prestixiosos arquitectos como Alvaro Siza, Herzog & de Meuron, Rafael Moneo, EMBT, e Coop Himmelb(l)au entre outros e as súas fotografías son regularmente publicados en revistas e editoriais especializadas de todo o mundo. Despois de licenciarse en arquitectura cum campa na Universidade de Xénova, mudouse a Barcelona para comezar a súa carreira como arquitecto. Ao pouco tempo se incorporou ao estudo MBM (Martorell-Bohigas-Mackay) Arquitectos, onde, entre outras responsabilidades, liderou o equipo gañador do concurso internacional, «Un Progetto per Siena». En 1989 obtivo unha bolsa do «CNR» (Consello Nacional de Investigacións Italianas) para un estudo sobre a arquitectura española contemporánea. A devandita investigación levouno a retomar o seu interese xuvenil pola fotografía. A calidade das imaxes realizadas obtivo un recoñecemento xeral e en 1991 decidiu dedicarse plenamente á fotografía de arquitectura. Xunto co seu traballo como fotógrafo, Duccio Malagamba é autor de varios artigos sobre fotografía e arquitectura e dende 1995 ata 2008 foi, primeiro Director Técnico e logo, responsable da sección Gran Formato da revista española ‘Deseño Interior’.

Dalian Congress Centre | Fotografía: D.Malagamba

Ezra Stoller dicía que só existe unha clase de fotografía de arquitectura, a que transmite a idea do arquitecto. ¿Como inflúe o feito de ser un arquitecto que fotografa arquitectura á hora de captar a idea que tivo outro arquitecto á hora de concibir a súa obra?

É complicado. Considero a Ezra Stoller un referente, un dos «pais fundadores» da fotografía de arquitectura, pero esta non me parece unha frase moi afortunada. As ideas que o arquitecto ten ao facer o proxecto non necesariamente trasládanse á obra de xeito literal. Ademais é moi difícil analizar un proxecto de forma obxectiva… ti tes o teu propio punto de vista e resulta moi difícil meterte na pel do arquitecto.

De feito, é algo que eu nunca intento facer. O que eu intento é relatar a outros arquitectos ou amantes da arquitectura a idea que eu me fixen da obra, destacando os que para o meu son os seus mellores acertos. Ás veces mesmo forzando un pouco a interpretación para intentar poñer en evidencia estes aspectos máis interesantes que en ocasións son presentes só en potencia.

Pasoume que unha situación especial, un momento determinado de luz faga que te imaxines máis cousas do que realmente hai nese espazo. Non intento inventar pero si potenciar facetas que quizais o arquitecto tivo en conta só de forma intuitiva ou tanxencial e intento desvelalos. Nisto quizais teña máis facilidade que outros pola miña formación como arquitecto. Ás veces nótase cando un fotógrafo que quere fotografar arquitectura non ten un background especifico porque se fixa en cousas que non teñen interese dende un punto de vista arquitectónico. O cal non significa que forzosamente un fotógrafo teña que ser arquitecto para fotografar arquitectura, pero si é necesaria unha preparación, unha base.

¿A fotografía de arquitectura preferida polos arquitectos sobre a súa obra adoita ser bastante idílica e serena, é este o tipo de imaxe solicitada polos seus clientes ou nalgunha ocasión o arquitecto pediulle un enfoque distinto nunha reportaxe?

Todo o mundo se sente afagado cando ve reflectida a súa obra do mellor xeito, é como cando miramos un retrato noso, todos queremos vernos coa mellor cara. Os arquitectos queren os seus proxectos coma se fosen fillos seus, así que, dende logo, o pidan ou non o pidan, agradecen unha mirada compracente. Agora, como en todo, hai unha marxe: hai a quen lle importa tanto esta visión tan idealizada da súa obra que só quere fotos estoxadizas feitas ao anoitecer, e hai outros arquitectos que aceptan unha mirada máis crua sempre que non desmereza o proxecto.

Non me pediron nunca outro tipo de enfoque, e, en todo caso, dubido de que se trataría de fotografía de arquitectura en sentido estrito.

¿Os arquitectos adoitan ser capaces de apreciar unha boa fotografía do seu edificio ou déixanse cegar polas máis efectistas, máis «publicitarias»?

Eu creo que si, o que pasa é que ás veces as dúas cousas acaban solapándose: moitas veces unha boa fotografía tamén é algo espectacular. Volvendo ao paralelismo co retrato: nun momento dado gustan e teñen interese os rostros descarnados de Thomas Ruff, pero ese tipo de retrato dende logo non é o máis demandado… En moitos casos búscase ademais unha achega persoal do fotógrafo, unha tendencia que foi in crescendo. É o valor engadido da fotografía, como diría Lluis Casals. Quérese na imaxe algo máis que soamente o edificio en si.

¿Cre que o fotógrafo de arquitectura ha de ter un posicionamento crítico ante a exuberante proliferación dun tipo de fotografía de arquitectura condescendente, fotoxénica, case publicitaria, pero que se queda no puramente estético, sen internarse na alma do edificio, e que contribuíu a facer da arquitectura cada vez máis un produto de consumo?

Dende logo é unha pregunta espiñenta: eu creo que aquí a medida está en cada un, é un equilibrio persoal…

Para retratar ben un edificio creo que hai que dedicar moito tempo a estudalo, pasar tempo nel, valorar como reacciona ás distintas luces e situaciones…y iso é o contrario ao superficial. Non obstante, en moitos casos, ao final deste proceso lógranse imaxes que transmiten unha visión tan idealizada, mellorada da obra, que se podería definir condescendente, fotoxénica, case publicitaria…

¿Como é a súa metodoloxía de traballo, a súa aproximación ao edificio que ha de fotografar? ¿Que importancia lle dá á primeira impresión, ao momento de «chegada»?

Dende logo a primeira vista ten a súa importancia. De novo pódeme funcionar o paralelismo cunha persoa: a impresión inicial que se ten de alguén é importante. É posible que certo aspecto te quede gravado na memoria e que logo queiras transmitilo. Cos edificios, adoita acontecer o mesmo…

Ás veces chegas ao lugar por estrada, despois dunha curva, e de pronto ves o edificio, e aínda que logo traballes todo o tempo preto del, quizais queiras recuperar esa visión afastada e volvas a ese punto. Pero co tempo, o mesmo que cando vas coñecendo unha persoa, hai moitas impresións que se van sedimentando e van borrando o que foi a primeira.

En canto á duración das reportaxes, debido á situación económica tan mala na que nos encontramos, as cousas empeoraron. Hai anos, eu en ningún caso podía facer unha reportaxe en menos de 3 días, e a maioría eran de 5 ou 6 días. Agora, entre a maior rapidez do dixital e as limitacións económicas, reduciuse o tempo, pero pódense contar cos dedos dunha man as veces nas que fixen unha reportaxe en só un día. Case nunca tardo menos de 2 días, e a maioría son de 3 ou máis. Necesitas polo menos ese tempo para empaparte do edificio.

¿Cales foron os aspectos, xa sexan técnicos, aproximacións, ideas, aprendizaxes, nos que cambiou máis como fotógrafo ao longo destes anos?

Evidentemente o paso ao dixital foi traumático, tanto en positivo como en negativo. Cambia a forma de facer certas cousas: a inmediatez, podes facer fotos con maior lixeireza ao non ter que pagar por cada disparo, probar varios encadres e logo escoller no estudo. É máis áxil, levas menos equipo, has de preocuparte menos dos cambios de temperatura e conservación, dos pasos polos aeroportos. Sobre todo dende o 11-S: ata que pasei ao dixital, era un pesadelo pasar os controis de seguridade, en cada viaxe estabas obrigado a pasar varias veces polos escáneres, sen saber se isto afectaría ás películas… Antes facía moita estrada, para evitar isto. Os tempos de chegada ao lugar eran máis longos.

Síntome moito máis cómodo agora, tamén por aspectos técnicos: por exemplo, antes a fotografía de interiores podía complicarse moito polas diferenzas de temperatura de cor das luces… tiñas que corrixir con filtros coloreados para contrarrestar dominantes… En ocasións filtrabas de dúas formas distintas porque non estabas seguro de cal quedaría mellor, se filtrar pola luz natural ou a artificial. Era moi pesado, e ademais contabas cunha inferior latitude de exposición da película respecto ao dixital.

Todo isto influye…ahora fas fotos que antes nin che formulabas. Por exemplo, poder facer pseudo-HDR te abre todo un novo campo. Por falar dun caso: a zona de acceso do Teatro Romano de Cartagena de Moneo, formada por uns túneles e pasadizos cunhas paredes que teñen interese pero contan con violentas entradas de luz. Agora podes facer unha fotografía que deixe entender a textura das paredes e ao mesmo tempo rexistrar un personaxe ao fondo, o cal tamén supón un cambio estilístico.

¿Tivo que fotografar «mala» arquitectura?

¿Que é mala arquitectura?. Non se trata de algo obxectivo.

-Digamos que falamos de arquitectura que «non» caiba a menor dúbida» de que é realmente mala.

Non, non recordo ter tido que fotografar algo realmente horrible. E resultaríame realmente complicado ter que fotografar algo que me parecese arrepiante á hora de facer ese exercicio do que falabamos antes de intentar sacar o mellor da obra. Fun moi afortunado e ata o momento puiden sempre dicir que non cando non me interesaba o encargo.

Beijing Stadium | Fotografía: D.Malagamba

Acerca da presenza nas fotografías da figura humana: a súa inclusión nos seus traballos é accidental ou a busca intencionadamente como un elemento importante na composición e a escala do edificio. ¿Que opina do traballo doutros fotógrafos que fan da figura humana un elemento protagonista nas súas composicións?

Dende logo, paréceme moi importante. O dixital favorece moito a súa inclusión na fotografía. Se estás a usar unha cámara de placas, nin sequera estás a ver o que encadras exactamente no momento preciso da foto…si queres incluír unha persoa pasando, e tela nun determinado punto da imaxe, cando disparas non sabes exactamente se acertaches… e tes un só disparo. Se traballas en dixital, disparas un refacho e é máis doado acertar e non só iso, senón que podes ver inmediatamente se o conseguiches. Antes, esperaba moito tempo a que alguén fixese algo que eu quería incorporar a imaxe, e non só esperaba unha vez senón que habíao dúas veces por estar seguro de telo conseguido! Isto levaba moito tempo, e aínda así ás veces revelabas as dúas placas e estaban mal as dúas, porque as persoas fixeran un xesto, un movemento que ti non percibiches,…y tiñas esperando horas.

Sempre incorporei ás persoas nas miñas fotografías, antes con máis sufrimento, máis dificultades e ás veces con peores resultados, pero sempre tiven moito interese por mesturar a vida coa arquitectura.

Agora hai algúns compañeiros -indo á segunda parte da pregunta- que son capaces, grazas aos avances dixitais, de colocar a persoa como protagonista sen ao mesmo tempo diminuír a importancia do espazo arquitectónico. Eu non sei facer isto: sempre primo o espazo e logo espero que pase algo que enriqueza esta visión, e non ao revés. Iwan Baan, por facer un exemplo recoñecido internacionalmente, en cambio, individúa os personaxes e é capaz, ao mesmo tempo, de compoñer detrás destas persoas un fondo arquitectónico. Estas fotos son inimaxinables para alguén cun trípode que espera a que pase algo. Tomamos como exemplo a coñecida foto dos dous albaneis chineses en fronte do edificio de Koolhas da televisión estatal. Neste caso, ti non podes meterte nesta escena cun trípode, decidir o punto de vista e logo esperar a que pasen os obreiros, senón que primeiro buscas os obreiros e logo colócaste nun punto no que tamén se vexa a televisión chinesa…

¿Como llas arranxa para manter a mirada curiosa, despois de fotografar tanta arquitectura?

Sorpréndeme a pregunta. Non me resulta nada complicado, a arquitectura é, xunto coa fotografía, a paixón da miña vida, e cando un está apaixonado, non se aburre. Pódenme cansar as viaxes, os anos acaban pesando nalgúns aspectos, en cambio o gusto, a alegría, o interese por ver unha arquitectura nova, non diminúe.

Lin que hai tempo que non goza da viaxe que implica desprazarse para realizar unha reportaxe, pero, ¿recordaría agora algún especialmente memorable pola experiencia e pola obra arquitectónica obxecto do encargo?

Si, co paso dos anos faise máis pesado, como comentaba.

Unha viaxe memorable foi por exemplo a viaxe a Brasil. Dende sempre tenia ganas de ir a Brasil, tamén tiña moito interese por ver Río, que era un enigma dende os meus anos de estudante de arquitectura pois quedara fascinado cuns debuxos que fixo Le Corbusier desta cidade. Con catro trazos puxera o acento sobre os morros, a montañas que salpican a cidade e eu te ganas de ver como era a realidade. Tamén quería coñecer Brasilia, e ver a obra de Siza en Porto Alegre, como grande admirador de Siza, que son. Polo tanto xuntáronse varios factores que fixeron memorable esta viaxe.

¿Á hora da edición, conta con axudantes para a selección e posproducción?

A selección fágoa eu, íntegra. Fago uns esquemas ou escribo unhas notas sobre o que hai que tomar de cada disparo para compoñer o resultado final.

En canto ao retoque en si, sempre contei con excelentes colaboradores.

En canto á parte de relacións públicas, xestións, administración, viaxes, publicacións, aparicións públicas…se encarga vostede mesmo ou conta cun equipo. ¿Que porcentaxe de tempo dedica a isto na súa actividade laboral diaria?

Agora mesmo atravesamos por unha situación dramática e o meu estudo viuse reducido. Pero nos últimos 20 anos sempre houbo unha persoa que me axudaba nestes aspectos do traballo, viaxes, permisos, presentación ás revistas de traballos hechos,…pero tamén é verdade que eu sempre me involucrei en todas estas tarefas.

Agora teño que dedicarlle máis tempo en primeira persoa. Pero por exemplo, as revistas, tamén cambiaron, teñen problemas económicos, algunhas non pagan, reduciron moito o seu equipo, o cal cambiou a relación coa redacción. Antes había un interlocutor constante en cada revista, co que mantiñas contacto… Agora hai tres persoas para todo, e están tan sufocadas con exceso de tarefas que só se comunican contigo no momento que necesitan algo que xa saben que tes. Diversamente as túas mensaxes quedan sen resposta. Antes esta relación era máis persoal e fluída.

¿Cales son os seus fotógrafos de referencia e cales compañeiros de profesión destacaría da actualidade?

 Neste momento sen dúbida, Iwan Baan. A súa aparición en escena foi impresionante, dende moitos puntos de vista; primeiro porque foi capaz de achegar unha visión da realidade moi centrada no humano, moi novidosa. Pero tamén polo éxito estratosférico que tivo en moi pouco tempo converténdose no fotógrafo de arquitectura, desexado por todos, mimado por todos, gabado por todos e isto eclipsou calquera outro modo de facer fotografía. Isto chamoume a atención e, en certo modo, ten traumatizado…es coma se, de pronto, todos os que estivemos a traballar, facendo cousas con esforzo, compromiso e certa calidade, xa non valésemos nada…Esto provócame sentimentos encontrados, como é humano entender, por un lado moito respecto e admiración polo seu traballo e por outro lado, certo fastío fronte ao feito de que se non es Iwan Baan parece que non es ninguén.

Hai outros compañeiros que destacaría, como por exemplo Christian Richters, que sempre foi unha referencia para min dende o punto de vista técnico. Cando tiven a ocasión de traballar nunha revista de arquitectura, como director técnico, recibía fotos doutros fotógrafos e cada vez que recibía unha de Richters non podía disimular a miña admiración e incredulidade fronte ao nivel de calidad….yo miraba as fotos con cuentahílos, nas esquinas,…y tiñan unha calidade que nin eu nin outros fotógrafos alcanzabamos, usando os mesmos materiais. Dende un punto de vista estético, non obstante paréceme demasiado frío, aséptico.

Outro é Fernando Guerra, arquitecto e fotógrafo de arquitectura, que soubo entrar neste panorama de forma moi rechamante, moi exitosa, e en pouco tempo conseguiu, un fama consolidada. Algúns dos seus traballos parécenme moi interesantes e outros moi previsibles, reiterativos e demasiado manieristas. Pero en calquera caso estou a mencionar fotógrafos de gran calidade.

Podería citar outros: Timothy Hursley, Dennis Gilbert, Gabriele Basilico…

¿Como ve o panorama actual para os arquitectos e os fotógrafos de arquitectura e cales cren que poden ser as vías de saída e/ou reciclaxe para sobrevivir nestes tempos de crise?

É obvio que neste momento concreto as perspectivas son malas, pero eu faría unha gran distinción entre cales son as perspectivas para os arquitectos e para os fotógrafos de arquitectura. As dos arquitectos, se nos fixamos no medio prazo, paréceme que non son moi diferentes das que houbo historicamente. Se te concentras neste momento puntual evidentemente a situación é moi mala, pero seguramente pasará a crise e volveremos necesitar arquitectos e arquitectura, repuntarán. Estes períodos cíclicos teñen variacións, e é posible que de cara ao futuro o protagonismo dos arquitectos-estrelas e da arquitectura-espectáculo perda fol e gáñeo a arquitectura sostible e ecolóxica, pero seguiremos necesitando vivir en edificios, seguiremos necesitando teatros…

O problema maior véxoo para os fotógrafos de arquitectura. O avance dos medios técnicos democratizou enormemente a realización da fotografía de arquitectura. Todo agora é máis doado: os propios arquitectos, os estudantes e os afeccionados, teñen acceso aos mesmos instrumentos, necesitan un grao de coñecementos técnicos reducido e poden facer tranquilamente competencia ao fotógrafo profesional.

Se engadimos a progresiva desaparición das revistas de arquitectura e o auxe de internet, coa consecuente proliferación extrema dos contidos, que fan que haxa visibilidade para todos, vemos que o futuro do fotógrafo especializado é bastante negro. E fenómenos como Iwan Baan, que é tan áxil e tan rápido… se ves a cantidade de edificios que foi capaz de documentar en doce meses dásche conta de que fotografou o 30% dos edificios con maior interese mediático que se remataron de construír este ano… De feito, abondaría con catro Iwan Baan para cubrir as necesidades de todas as revistas que sobreviven, co cal vexo bastante complicado o futuro para todos os demais.

Hoxe en día parece fundamental que a túa fotografía sexa inmediatamente recoñecible, unha cousa que non necesariamente vexo como algo positivo. Facendo un paralelismo: Herzog & de Meuron, parécenme arquitectos extraordinarios, pero ao ver un edificio deles, non podes intuír como será o seguinte. Alí está a súa capacidade de innovación, de busca, de sorpresa….son o caso quizais máis recente e rechamante de arquitectos que son capaces de reinventarse en cada proxecto que fan. En cambio Richard Meier, é un arquitecto do que se ves un edificio xa te podes imaxinar como foron os seus outros traballos. Durante a carreira foi un dos meus arquitectos preferidos, pero deixou de selo cando empezou a resultarme tan previsible.

¿Que lle recomendaría a alguén que empeza nisto?

Que teña unha forma de traballar afondada, que se poida considerar recoñecible, pero no mesmo sentido do que comentabamos antes de Herzog & de Meuron, que demostran ter un rigor, unha vontade de investigación que permanece idéntica en todos os edificios, e isto é o que marca, pero remata aí. No caso dun fotógrafo vai un pouco na mesma dirección, ha de buscar un método, rigoroso e persoal, máis que un resultado inmediatamente recoñecible.

Para alguén que empeza: sinceramente creo que é un momento extremadamente complicado para esta profesión. Pero se realmente sente paixón, e isto é o punto clave, un fai o que sente a necesidade de facer. Se te interesa a foto de arquitectura, por moi complicado que sexa, conseguirás levar a cabo unha existencia con iso, pero has de ter moi claro que é a túa paixón e que non serías feliz facendo outra cousa. Se non é así, eu formularíamo. Non só pola mala situación actual senón tamén polo que foi tradicionalmente a forma de vivir dun fotógrafo de arquitectura, unha persoa que, por unha parte, non é completamente dona da súa vida, depende do tempo, dos acontecementos, dunha cantidade de factores ingobernables propios da situación… sen ir máis lonxe, un camión estacionado diante da fachada principal do edificio pode supoñer con botar a perder cunha programación de semanas…

Ademais traballas onde está situada a obra, sempre tes que desprazarte, ás veces lonxe e mesmo moi lonxe, co cal se tes un contratempo, estás lonxe da túa casa e da túa xente, só, gastando diñeiro e sen poder facer o teu traballo. Isto co paso dos anos faise máis duro e frustrante, e é algo que unha persoa que ten esta experiencia debe responsablemente formular a alguén que queira empezar.

Ana Belén Amado Pazos. arquitecta e fotógrafa

Madrid, novembro 2013

[:]

[:es]La Bauhaus de Dessau · Frédérie Compain[:gl]A Bauhaus de Dessau · Frédérie Compain[:en]The Bauhaus de Dessau · Frédérie Compain[:]

0

[:es]

Este documental de Frédérie Compain muestra el proceso de diseño y construcción del edificio proyectado por Walter Gropius en 1926, que en la actualidad es administrado por la Fundación Bauhaus Dessau.

http://youtu.be/Ey3Nku9Ofgw[:gl]

Este documental de Frédérie Compain mostra o proceso de deseño e construción do edificio proxectado por Walter Gropius en 1926, que na actualidade é administrado pola Fundación Bauhaus Dessau.

http://youtu.be/Ey3Nku9Ofgw[:en]

This Frédérie Compain’s documentary shows the process of design and construction of the building projected by Walter Gropius in 1926, which at present Bauhaus Dessau is administered by the Foundation.

http://youtu.be/Ey3Nku9Ofgw[:]

Eso dicen · Enrique RodríguezEso din · Enrique RodríguezSo they say · Enrique Rodríguez

1

El próximo jueves 21 de novimbre tendrá lugar una nueva sesión de la sesión coloquio de arquitectura, Eso dicen. En esta ocasión, el invitado será Enrique Rodríguez. La sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto y otros treinta minutos de coloquio informal con el público.

Eso dicen es un ciclo de sesiones-coloquio que se celebra el primer y tercer jueves de cada mes entre las 20:00h y las 21:00h en la planta baja del Taller Creativo No Importa (calle San Andrés, 46); en él participan arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina, siempre con una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual como telón de fondo.

ESO DICEN · Enrique Rodríguez
Jueves 21 de noviembre 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita
[NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
A Coruña [España]

Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Apoya:
Grupo Desarrolla Works

El próximo jueves 21 de novimbre tendrá lugar una nueva sesión de la sesión coloquio de arquitectura, Eso dicen. En esta ocasión, el invitado será Enrique Rodríguez. La sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto y otros treinta minutos de coloquio informal con el público.

Eso dicen es un ciclo de sesiones-coloquio que se celebra el primer y tercer jueves de cada mes entre las 20:00h y las 21:00h en la planta baja del Taller Creativo No Importa (calle San Andrés, 46); en él participan arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina, siempre con una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual como telón de fondo.

SO THEY SAY · Enrique Rodríguez

Thursday on November 21,20:00 – 21:00h

aforo limitado – entrada gratuita

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 planta Baja

A Coruña [España]

Organize:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Support:

Grupo Desarrolla Works

O próximo xoves 21 de novembro terá lugar unha nova sesión de sesións coloquio de arquitectura, Eso din. Nesta ocasión, o convidado será Enrique Rodríguez. A sesión dividirase en media hora de presentación do arquitecto e outros trinta minutos de coloquio informal co público.

Iso din é un ciclo de sesións-coloquio que se celebra o primeiro e terceiro xoves de cada mes entre as 20:00h e as 21:00h na planta baixa do Taller Creativo No Importa (rúa San Andrés, 46); nel participan arquitectos galegos pertencentes a distintas xeracións coa intención de presentar un amplo espectro de enfoques da disciplina, sempre cunha reflexión acerca do papel do arquitecto no momento actual como pano de fondo.

ESO DIN · Enrique Rodríguez

Xoves 21 de novembro 20:00 – 21:00h

aforo limitado – entrada gratuita

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 planta Baja

A Coruña [España]

Organiza:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Apoia:

Grupo Desarrolla Works

[:es]Casa de la viuda de Montemerlo | Castroferro Arquitectura[:gl]Casa da viúva de Montemerlo | castroferro arquitectos[:en]Montemerlo´s widow House | castroferro architects[:]

[:es]

La rehabilitación del patrimonio construido en los últimos 50 años es uno de los próximos retos que deberíamos poder afrontar desde el oficio.

Se ha instaurado, tanto en la profesión como en la sociedad, una puesta en valor y reconocimiento de las antiguas construcciones en piedra bien sean vernaculares o cultas, pero quizás el debate de cómo afrontar las construcciones deficientes de estas últimas décadas, todavía no se está produciendo, siendo al final estas la gran masa de lo construido en este país.

Plantea Jean Phillipe Vassal que todo acto construido posee tres valores inherentes, el arquitectónico (subjetivo y variable), el identitario y un tercer concepto: el energético y de uso respecto a aquello que ya está edificado, el único de los tres que es puramente objetivo.

Cuando nos surgió el proyecto de la reforma de la Casa de la Viuda de Montemerlo, lo primero que pensamos al analizar el estado inicial de la vivienda fue que no tenía ningún interés y que deberíamos aplicar una “tabula rasa”.

Después de dialogar con los clientes, decidimos empezar a analizar qué valores de uso respecto a lo construido nos podían valer, qué parte de la estructura ya construida nos podía valer, qué parte de la fachada construida nos podía valer, qué tabique nos podía valer,….

Así, renovamos las cubiertas, regularizamos el trozo de vivienda que estaba fuera de ordenación, añadimos una pequeña extensión con vistas al monasterio de Poio y que nos permite integrar mediante un porche exterior el antiguo vacío tapado con uralita que sólo servía de aparcamiento.

Obra: Casa de la viuda de Montemerlo
Promotor: Privado
Autores: castroferro arquitectos [María González Ferro+Jordi Castro Andrad]
Colaboradores: Pablo Alonso Parracía, Eva Rodicio Álvarez
Año: 2008-2010
Emplazamiento: Poio, Pontevedra, Galicia, España
Fotografia: castroferro arquitectos
+ www.castroferro.com

[:en]

The rehabilitation of the heritage constructed in the last 50 years is one of the near challenges that we should be able to confront from the trade.

It has been restored, both in the profession and in the company, a putting in value and recognition of the former constructions in stone well be vernaculares or educated, but probably the debate of how to confront the deficient constructions of the latter decades, still it is not taking place, being ultimately these the great mass of the constructed in this country.

Jean Phillipe Vassal raises that any constructed act possesses three inherent values, the architectural one (subjective and variable), the identitario and the third concept: the energetic one and of use with regard to that one that already is built, the only one of the three that is purely objective.

When us there arose the project of the reform of the House of the Widow of Montemerlo, the first thing that we think on having analyzed the initial condition of the housing was that it did not have any interest and that we should apply one “tabula rasa”.

After talking with the clients, we decide to start analyzing what values of use with regard to the constructed they could cost us, what part of the already constructed structure it could cost us, what part of the constructed front it could cost us, what partition it could cost us, ….

This way, we renew the covers, regularize the chunk of housing that was out of arrangement, add a small extension with a view to Poio’s monastery and that allows us to integrate by means of an exterior porch the former emptiness covered with uralita that only was using as parking.

Work: Montemerlo´s widow House
Promoter: Private
Authores: castroferro arquitectos [María González Ferro+Jordi Castro Andrad]
Collaborators: Pablo Alonso Parracía, Eva Rodicio Álvarez
Year: 2008-2010
Location: Poio, Pontevedra, Galicia, España
Photography: castroferro arquitectos
+ www.castroferro.com

[:gl]

A rehabilitación do patrimonio construído nos últimos 50 anos é un dos próximos retos que deberiamos poder afrontar dende o oficio.

Instaurouse, tanto na profesión coma na sociedade, unha posta en valor e recoñecemento das antigas construcións en pedra ben sexa vernáculas ou cultas, pero quizais o debate de como afrontar as construcións deficientes destas últimas décadas, aínda non se está a producir, sendo ao final estas a gran masa do construído neste país.

Formula Jean Phillipe Vassal que todo acto construído posúe tres valores inherentes, o arquitectónico (subxectivo e variable), o identitario e un terceiro concepto: o enerxético e de uso respecto a aquilo que xa está edificado, o único dos tres que é puramente obxectivo.

Cando nos xurdiu o proxecto da reforma da Casa da Viúva de Montemerlo, o primeiro que pensamos ao analizar o estado inicial da vivenda foi que non tiña ningún interese e que deberiamos aplicar unha “tabula rasa”.

Despois de dialogar cos clientes, decidimos empezar a analizar que valores de uso respecto ao construído nos podían valer, que parte da estrutura xa construída nos podía valer, que parte da fachada construída nos podía valer, que tabique nos podía valer,….

Así, renovamos as cubertas, regularizamos o anaco de vivenda que estaba fóra de ordenación, engadimos unha pequena extensión con vistas ao mosteiro de Poio e que nos permite integrar mediante un soportal exterior o antigo baleiro tapado con uralita que só servía de aparcadoiro.

Obra: Casa da viúva de Montemerlo
Promotor: Privado
Autores: castroferro arquitectos [María González Ferro+Jordi Castro Andrad]
Colaboradores: Pablo Alonso Parracía, Eva Rodicio Álvarez
Ano: 2008-2010
Emplazamiento: Poio, Pontevedra, Galicia, España
Fotografia: castroferro arquitectos
+ www.castroferro.com

[:]

Pecha Kucha Night Vigo. Volumen 3Pecha Kucha Night Vigo. Volumen 3Pecha Kucha Night Vigo. Volumen 3

0

El próximo sábado 16 de Noviembre a las 21:00 tendrá lugar en el Salón de Actos del MARCO de Vigo tercera edición del Pecha Kucha Night Vigo, un evento en que que participarán profesionales de diferentes disciplinas como arquitectura, música, moda, fotografía, gastronomía…etc.

Pecha Kucha es un evento multidisciplinar que sirve como punto de encuentro e intercambio de ideas para jóvenes diseñadores y creativos. La idea nació en Tokio en el año 2003 de la mano de Astrid Klein y Mark Dytham de Klein-Dytham Architecture (KDa), a partir de ese momento el formato se extendió por más de 280 ciudades del mundo como Londres, Berlín o Rotterdam. La dinámica del evento consiste en una microconferencia en la que se proyectan 20 diapositivas durante 20 segundos cada una, esto es, 6 minutos y 40 segundos en los que cada ponente deberá exponer sus ideas y proyectos.

En esta tercera edición del Pecha Kucha Night Vigo participarán:

Pilar Alonso | Pintura.
Shooter Magazine | Photomobile Magazine.
AnsedeQuintáns | Arquitectura.
Miguel Oliveira | Cocina.
A&Y | Edición de Vídeo.
Jandro Villa | Diseño de Moda.
Maya Kapouski | Fotografía.
Silvia & Guy | Estilismo.
Enrique Lista | Arte.
Amil López | Nutrición.

El acceso al evento es libre y gratuito.

Pecha Kucha Vigo. Volumen 3
sábado 16 de Noviembre a las 21:00
Salón de Actos del MARCO de Vigo
Vigo, Galicia, España
Organizan: Castroferro Arquitectos y Indigo Arquitectura

+ pechakuchavigo.com

O próximo sábado 16 de Novembro ás 21:00 terá lugar no Salón de Actos do MARCO de Vigo terceiro edición do Pecha Kucha Night Vigo, un evento en que que participarán profesionais de diferentes disciplinas como arquitectura, música, moda, fotografía, gastronomía…etc.

Pecha Kucha é un evento multidisciplinar que serve como punto de encontro e intercambio de ideas para novos deseñadores e creativos. A idea naceu en Tokyo no ano 2003 da man de Astrid Klein e Mark Dytham de Klein-Dytham Architecture (KDa), a partir dese momento o formato estendeuse por máis de 280 cidades do mundo como Londres, Berlín ou Rotterdam. A dinámica do evento consiste nunha microconferencia na que se proxectan 20 diapositivas durante 20 segundos cada unha, isto é, 6 minutos e 40 segundos nos que cada relator deberá expoñer as súas ideas e proxectos.

Nesta terceira edición do Pecha Kucha Night Vigo participarán:

Pilar Alonso | Pintura.

Shooter Magazine | Photomobile Magazine.

AnsedeQuintáns | Arquitectura.

Miguel Oliveira | Cociña.

A&Y | Edición de Vídeo.

Jandro Villa | Deseño de Moda.

Maya Kapouski | Fotografía.

Silvia & Guy | Estilismo.

Enrique Lista | Arte.

Amil López | Nutrición.

O acceso ao evento é libre e gratuíto.

Pecha Kucha Vigo. Volumen 3

sábado 16 de Novembro as 21:00

Salón de Actos do MARCO de Vigo

Vigo, Galicia, España

Organizan: Castroferro Arquitectos e Indigo Arquitectura

+ pechakuchavigo.com

Next Saturday, the 16th from November to 21:00 it will take place in the Assembly hall of the MARCO of Vigo third edition of Pecha Kucha Night Vigo, an event in that that there will inform professionals of different disciplines as architecture, music, mode, photography, gastronomy … etc.

Pecha Kucha is a multidisciplinary event that serves as point of meeting and exchange of ideas for young designers and creative. The idea was born in Tokyo in the year 2003 of the hand of Astrid Klein and Mark Dytham of Klein-Dytham Architecture (KDa), from this moment the format spread over more than 280 cities of the world as London, Berlin or Rotterdam. The dynamics of the event consists of a microconference of the one that 20 slides project during 20 seconds each one, this is, 6 minutes and 40 seconds in which every referee will have to expose his ideas and projects.

In this third edition of Pecha Kucha Night Vigo they will take part:

Pilar Alonso | Painting.

Shooter Magazine | Photomobile Magazine.

AnsedeQuintáns | Architecture.

Miguel Oliveira | Cooking

A&Y | Editing.

Jandro Villa | Fashionable design.

Maya Kapouski | Photography.

Silvia & Guy | Fashion design.

Enrique Lista | Art.

Amil López | Nutrition.

The access to the event is free and free.

Pecha Kucha Vigo. Volumen 3

On Saturday, the 16th of November at 21:00

Assembly hall of the MARCO of Vigo Vigo, Galicia, Spain

Organize: Castroferro Arquitectos and Indigo Arquitectura

+ pechakuchavigo.com

[:es]Arq. Carlos Pita en la XIVBA13 – De Galicia a Buenos Aires en un renovado eje histórico [:gl]Arq. Carlos Pita na XIVBA13 – De Galicia a Bos Aires nun renovado eixe histórico[:en]Arq. Carlos Pita in the XIVBA13 – From Galicia to Buenos Aires in a renewed historical axis[:]

0

[:es]

El arquitecto gallego Carlos Pita Abad fue uno de los 70 participantes de la pasada Bienal Internacional de Arquitectura de Buenos Aires trayendo su experiencia como docente, periodista especializado y generador de proyectos tan simples como contundentes.

El programa sinónimo de arquitectura en televisión e Internet registró su conferencia y lo entrevistó en forma exclusiva en un diálogo donde describe también la obra que no pudo mostrar por razones técnicas y que Teleproyecto incluyó con todas las imágenes en un nuevo video de arquitectura.

https://vimeo.com/78434277[:gl]

El arquitecto gallego fue uno de los 70 participantes de la pasada Bienal Internacional de Arquitectura de Buenos Aires trayendo su experiencia como docente, periodista especializado y generador de proyectos tan simples como contundentes.

El programa sinónimo de arquitectura en televisión e Internet registró su conferencia y lo entrevistó en forma exclusiva en un diálogo donde describe también la obra que no pudo mostrar por razones técnicas y que Teleproyecto incluyó con todas las imágenes en un nuevo video de arquitectura.

https://vimeo.com/78434277[:en]

The Galician architect was one of 70 participants of the past International Biennial show of Architecture of Buenos Aires bringing his experience as teacher, specialized and generating journalist of projects so simple as forceful.

The synonymous program of architecture in television and Internet registered his conference and interviewed it in exclusive form in a dialog where it describes also the work that could not show for technical reasons and that Teleproyecto included with all the images in a new video of architecture.

https://vimeo.com/78434277[:]

Premio FIERA 2013 · TectónicaPremio FIERA 2013 · TectónicaFIERA Award 2013 · Tectónica

0

En el marco de la IV Feria Internacional de Editoriales y Revistas de Arquitectura (FIERA), celebrada en la Universidad de Navarra se ha hecho entrega el día 7 de noviembre de 2013, del Premio F.I.E.R.A. de Arquitectura, en su tercera  edición a Tectónica.  El galardón, de carácter internacional y posiblemente el único de este ámbito, reconoce las mayores contribuciones a la difusión de la arquitectura.

+ info

No marco da IV Feira Internacional de Editoriais e Revistas de Arquitectura (FERA), celebrada na Universidade de Navarra fíxose entrega o día 7 de novembro de 2013, do Premio F.I.E.R.A. de Arquitectura, na súa terceira edición a Tectónica. O galardón, de carácter internacional e posiblemente o único deste ámbito, recoñece as maiores contribucións á difusión da arquitectura.

+ info

In the frame of the Fair IV International of Publishing houses and Magazines of (FIERE) Architecture, celebrated in the University of Navarre it has been done delivers on November 7, 2013, of the Prize F.I.E.R.A. of Architecture, in his third edition to Tectonic. The award, of international character and possibly the only one of this area, recognizes the major contributions to the diffusion of the architecture.

+ info

El descanso no es un lujoO descanso non é un luxoThe rest is not a luxury

0

Jesús Sánchez, Director Comercial para España y Portugal de la empresa británica VI-SPRING, especialista y pionera desde el año 1901 en la fabricación de colchones y bases utilizando siempre materiales naturales, expondrá de una manera didáctica, las diferentes opciones que actualmente existen para conseguir un buen descanso.

Durante su ponencia, el artesano Mark Clapton realizará la labor de montaje de un colchón, ensamblando todos los materiales interiores y el cosido del mismo. A continuación, una visita guiada inaugurará una exposición de diferentes soluciones que garantizan el máximo confort en el descanso que permanecerá expuesta en nuestras instalaciones.

Entre los asistentes al acto, se sortearán 3 bonos para pernoctar en el Hotel MARCO de Vigo, en donde se podrá experimentar la sensación de una cama realizada artesanalmente y con materiales naturales.

EL DESCANSO NO ES UN LUJO
Charla-Coloquio Jesús Sánchez
Espacio SIRVENT
14 de Noviembre a las 20,00 horas
+ info

Jesús Sánchez, Director Comercial para España e Portugal da empresa británica VI-SPRING, especialista e pioneira dende o ano 1901 na fabricación de colchóns e bases utilizando sempre materiais naturais, expoñerá dun xeito didáctico, as diferentes opcións que actualmente existen para conseguir un bo descanso.

Durante o seu relatorio, o artesán Mark Clapton realizará o labor de montaxe dun colchón, ensamblando todos os materiais interiores e a costura deste. A continuación, unha visita guiada inaugurará unha exposición de diferentes solucións que garanten o máximo confort no descanso que permanecerá exposta nas nosas instalacións.

Entre os asistentes ao acto, sortearanse 3 bonos para pasar a noite no Hotel MARCO de Vigo, onde se poderá experimentar a sensación dunha cama realizada artesanalmente e con materiais naturais.

O descanso non é un luxo
Charla-Coloquio Jesús Sánchez
Espacio SIRVENT
14 de Novembro as 20,00 horas
+ info

Jesus Sanchez, Business manager for Spain and Portugal of the British company VI-SPRING, specialist and pioneer from the year 1901 in the manufacture of mattresses and bases using always natural materials, it will exhibit in a didactic way, the different options that nowadays exist to obtain a good rest.

During his presentation, the craftsman Mark Clapton will realize the labor of assembly of a mattress, assembling all the interior materials and the sewing of the same one. Later, a holding a permit visit will inaugurate an exhibition of different solutions that guarantee the maximum comfort in the rest that will remain exposed in our facilities.

Between the assistants to the act, 3 bonds will be avoided to stay in the Hotel MARCO of Vigo, where artesanalmente will be able to experience the sensation of a realized bed and with natural materials.

The rest is not a luxury
Chat – colloquium Jesús Sánchez
Espacio SIRVENT
On November 14 at 20:00
+ info

[:es]No se preocupe de sus males, para eso tiene la arquitectura | Pedro Hernández[:gl]Non se preocupe dos seus males, para iso ten a arquitectura | Pedro Hernández[:en]Do not worry about his males, for it it has the architecture | Pedro Hernández[:]

[:es]

Terraza Sanatorio de Paimio, Alvar Aalto | landliving.com

En lo personal, uno de los mejores momentos que ofrecen las tesis de Beatriz Colomina es cuando enlaza la arquitectura con la salud. Siempre me ha gustado la idea de lo que expone.

«La arquitectura moderna era entendida de forma unánime como una suerte de equipo médico, un mecanismo para proteger y mejorar el cuerpo».

Colomina, Beatriz – La domesticidad en guerra – Ed. Actar

Fruto de esto podemos encontrar el desarrollo de los sanatorios de tuberculosos de los años 30 o ver como el césped de la vida suburbana tenia un sentido de curación de los trastornos tanto físicos como mentales, ocasionados en la traumática guerra.

Es evidente que existe una relación entre las condiciones de vida y la salud: el higienismo derivado de las malas condiciones -laborales y domésticas- de la revolución industrial es una clara muestra de ello. Apertura de calles, ordenación urbana, normativa de los inmuebles… son resultados de muchos años (miles) trabajando sobre este tema.

Y seguimos haciéndolo, en mi escuela por ejemplo, es muy normal encontrar referencias a la luminoterapia, aromaterapia,… todomalquetengaterapia.

La arquitectura, como buena heredera del movimiento moderno, sigue pensando que puede ser un dispositivo médico, un elemento capaz de aliviar los males urbanos (la ciudad, y su estilo de vida es por tanto sucio y tenebroso) tales como el estrés… Pero aludiendo ahora a cambios fisiológicos (trabajando en la química biológica). Estamos entrando en un mundo farmacológico, que diría Beatriz Preciado, y la arquitectura parece intentar ir a la zaga.

Pero, ¿puede la arquitectura trabajar desde ámbitos exclusivamente pertenecientes a la medicina? Y si es así ¿puede esa arquitectura responder a algo más que solo esa necesidad curativa? ¿Es la arquitectura tan buena, tan capaz de resolver todos los males?

Dudas, opiniones…. porque yo no lo sé.

Pedro Hernández · arquitecto
ciudad de méxico. noviembre 2013

[:en]

Terrace Paimio’s Sanatorium, Alvar Aalto | landliving.com

In the personal thing, one of the best moments that offer Beatriz Colomina’s theses is when it connects the architecture with the health. Always me the idea has pleased what exhibits.

«The modern architecture was understood of unanimous form as a luck of medical equipment, a mechanism to protect and to improve the body» [Colomina, Beatriz – La domesticidad en guerra – Ed. Actar]

Fruit of this we can find the development of the sanatoria of tubercular of the 30s or tape-worm sees as the lawn of the suburban life a sense of treatment of the both physical and mental disorders, caused in the traumatic war.

It is evident that a relation exists between the living conditions and the health: the higienismo derived from the bad conditions – labor and domestic – of the industrial revolution is a clear sample of it. Opening of streets, urban, normative arrangement of the real estate … are results of many years (thousands) working on this topic.

And we continue doing it, in my school for example, it is very normal to find references to the luminoterapia, aromaterapia, … todomalquetengaterapia.

The architecture, as good inheritor of the modern movement, continues thinking that it can be a medical device, an element capable of relieving the urban males (the city, and his way of life is therefore dirty and dark) such as the stress … But alluding now to physiological changes (being employed at the biological chemistry). We are entering a pharmacological world, which Beatriz Preciado, would say, and the architecture seems to try to go to the rear.

But, can architecture work from areas exclusively belonging to the medicine? And if it is like that can this architecture answer something more than alone this curative need? Is it such a good architecture, so capable of solving all the males?

Doubts, opinions …. Because I do not know it.

Pedro Hernández · architect
ciudad de méxico. november 2013

[:gl]

Terraza Sanatorio de Paimio, Alvar Aalto | landliving.com

No persoal, un dos mellores momentos que ofrecen as teses de Beatriz Colomina é cando enlaza a arquitectura coa saúde. Sempre me gustou a idea do que expón.

«A arquitectura moderna era entendida de forma unánime como unha sorte de equipo médico, un mecanismo para protexer e mellorar o corpo» [Colomina, Beatriz – A domesticidade en guerra – Ed. Actar]

Froito disto podemos encontrar o desenvolvemento dos sanatorios de tuberculosos dos anos 30 ou ver como o céspede da vida suburbana tenia un sentido de curación dos trastornos tanto físicos coma mentais, ocasionados na traumática guerra.

É evidente que existe unha relación entre as condicións de vida e a saúde: o higienismo derivado das malas condicións -laborais e domésticas- da revolución industrial é unha clara mostra diso. Apertura de rúas, ordenación urbana, normativa dos inmobles… son resultados de moitos anos (miles) traballando sobre este tema.

E seguimos facéndoo, na miña escola por exemplo, é moi normal encontrar referencias á luminoterapia, aromaterapia,… todomalquetengaterapia.

A arquitectura, como boa herdeira do movemento moderno, segue pensando que pode ser un dispositivo médico, un elemento capaz de aliviar os males urbanos (a cidade, e o seu estilo de vida é polo tanto sucio e tenebroso) tales como o estrés… Pero aludindo agora a cambios fisiolóxicos (traballando na química biolóxica). Estamos a entrar nun mundo farmacolóxico, que diría Beatriz Preciado, e a arquitectura parece intentar ir á zaga.

Pero, ¿pode traballar a arquitectura dende ámbitos exclusivamente pertencentes á medicina? ¿E se é así pode responder esa arquitectura a algo máis que só esa necesidade curativa? ¿É a arquitectura tan boa, tan capaz de resolver todos os males?

Dúbidas, opinións…. porque eu non o sei.

Pedro Hernández · arquitecto
ciudad de méxico. novembro 2013

[:]

El espíritu de la colmena | Marcelo GardinettiO espírito da colmea | Marcelo GardinettiThe spirit of the beehive | Marcelo Gardinetti

En las últimas décadas del siglo pasado, la reformulación de la arquitectura del movimiento moderno estuvo asentada en la ruptura de la autonomía formal de la obra, señalando que la misma es una condición de un contexto urbano determinado. Sin abandonar totalmente estas premisas, posteriores desarrollos reaccionarios a la rigidez de las formas surgidas de procesos tipológicos, afianzaron la búsqueda en aspectos renovadores de la expresión del proyecto, tanto en la espacialidad como en la representación.

El espíritu de la colmena | ©OMA

El camino transitado por OMA en los últimos años resulta ponderable respecto a la formulación de conceptos que, sin negar los postulados de los maestros modernos, construye una idea de arquitectura basada en la contemplación analítica de las necesidades de la sociedad afianzada en las posibilidades de la técnica actual.

Sin embargo, observar el Enlazado de Olé Scheeren dentro del contexto global de la obra de OMA resulta una producción singular, y en este sentido, la analogía del título con el film de Víctor Erice (nominal, no argumental) manifiesta las mismas inquietudes que tuvo el cineasta español respecto a la expresión de Maurice Maeterlinck 1 .

El espíritu de la colmena | ©OMA

Para Scheeren, el conjunto «responde a las preocupaciones de espacio compartido y las necesidades sociales en una sociedad contemporánea2 , una manifestación que, yuxtapuesta con las características del diseño, propone una concepción particular de su propia urbanidad.

El entrelazado resulta un conjunto determinado bajo una estrategia de diseño que entrelaza una serie repetitiva de módulos de vivienda en una disposición hexagonal. La estructura de 6 pisos de altura crea una aldea vertical que compone espacios comunes permeables y sucesivos en una trama integrada con el medio ambiente natural. Esta combinación es potenciada mediante la introducción de terrazas ajardinadas producidas en las superficies excedentes de la trama que el propio diseño formula.

El espíritu de la colmena | ©OMA

El modo de asociación de las unidades empleada en este proyecto expresa un ideal cercano al agrupamiento Dom-ino. Ambos planes afrontan la escala urbana con un diseño que resulta de la combinatoria de unidades arquitectónicas idénticas, que se resuelven a sí mismas sin reparar en los problemas urbanos. Le Corbusier agrupa módulos en torno a un jardín que ensanchaba la vía pública para mejorar las condiciones de asoleamiento y ventilación. Este nuevo organismo mantiene el concepto de aquel agrupamiento pero altera las leyes compositivas, promueve un espacio común y pondera el concepto de tipología entendida como unidad componedora del conjunto.

El apilamiento propuesto alcanza un mérito superior al formularse entrelazado con la vegetación. El espacio central emergente de la trama está definido como lugar de tránsito ó espacio de intercambio mayoritariamente ocupado por espejos de agua y vegetación, actitud que responde al clima tropical de Singapur. La preocupación del diseño respecto a las necesidades de asoleamiento y ventilación entre las unidades de vivienda, excusa la decisión del espacio urbano.

Las siguientes expresiones de Koolhaas permiten disipar interrogantes sobre el carácter del diseño: “Ciertamente la ciudad no occidental es una ciudad oportunista, pero al mismo tiempo tiene la capacidad de desplegar por todos lados una cultura urbana mediante prototipos que entre nosotros no podrían funcionar con esa misma lógica”. 3

El espíritu de la colmena |  ©OMA

En este relato, Koolhaas declara una urbanidad propia para los países orientales que resulta de las características sociales y económicas de sus propias culturas. Esta condición de “ciudad oportunista” deja lugar a múltiples lecturas admitiendo deducciones que probablemente enuncien más enigmas que certezas.

En este contexto y sin la pretensión de establecer un juicio que desmerezca las cualidades arquitectónicas del Entrelazado, resulta difícil deducir el espíritu invocado por el propio Scheeren cuando cualifica al conjunto como generador de un nuevo espacio compartido de la sociedad contemporánea.

Marcelo Gardinetti.  arquitecto
La Plata. noviembre 2013

Notas:

1 «El título, en realidad, no me pertenece. Está extraído de un libro, en mi opinión, el más hermoso que se ha escrito nunca sobre la vida de las abejas, y del que es autor el gran poeta y dramaturgo Maurice Maeterlinck. En esa obra, Maeterlinck utiliza la expresión ‘El espíritu de la colmena’ para describir ese espíritu todopoderoso, enigmático y paradójico al que las abejas parecen obedecer, y que la razón de los hombres jamás ha llegado a comprender». Víctor Erice, Director del Film.

2  Ole Scheeren, presentación del proyecto, 2009

3  Rem Koolhaas, entrevista, a+t, 2009

In the last decades of last century, the reformulation of the architecture of the modern movement was seated in the break of the formal autonomy of the work, indicating that the same one is a condition of an urban certain context. Without leaving totally these premises, later reactionary developments the inflexibility of the forms arisen from processes tipológicos, there guaranteed the search in aspects innovators of the expression of the project, both in the espacialidad and in the representation.

The spirit of the beehive | ©OMA

The way passed along OMA in last years proves ponderable with regard to the formulation of concepts that, without denying the postulates of the modern teachers, he constructs an idea of architecture based on the analytical contemplation of the needs of the company guaranteed in the possibilities of the current technology.

Nevertheless, observes the Olé Scheeren’s Connected one inside the global context of OMA’s work it turns out to be a singular production, and in this respect, the analogy of the title with Víctor Erice’s film (nominal, not plot) demonstrates the same worries that the Spanish filmmaker had with regard to Maurice Maeterlinck‘s expression 1 .

The spirit of the beehive | ©OMA

For Scheeren, the set «answers to the worries of shared space and the social needs in a contemporary company2, one manifestation that, juxtaposed with the characteristics of the design, he proposes a particular conception of his own urbanity.

The interlaced one turns out to be a set determined under a strategy of design that interlaces a repetitive series of modules of housing in a hexagonal disposition. The structure of 6 floors of height creates a vertical village that composes common permeable and successive spaces in a plot integrated with the natural environment. This combination is promoted by means of the introduction of landscaped terraces produced in the excessive surfaces of the plot that the own design formulates.

The spirit of the beehive | ©OMA

The way of association of the units used in this project expresses the ideal near one to the grouping I dominate. Both plans confront the urban scale with a design that ensues from the combinatorial analysis of architectural identical units, which are solved to yes same without repairing in the urban problems. Le Corbusier groups modules concerning a garden that was expanding the thoroughfare to improve the conditions of asoleamiento and ventilation. This new organism supports the concept of that grouping but it alters the laws compositivas, promotes a common space and weights the concept of typology understood as unit componedora of the set.

The proposed apilamiento manages a superior merit to be formulated interlaced by the vegetation. The central emergent space of the plot is defined as a place of traffic ó space of exchange for the most part occupied by mirrors of water and vegetation, attitude that answers to the tropical climate of Singapore. The worry of the design with regard to the needs of asoleamiento and ventilation between the units of housing, it excuses the decision of the urban space.

Koolhaas’s following expressions allow to remove questions on the character of the design: “Certainly the not western city is a city opportunist, but at the same time the aptitude to open has as all sides an urban culture by means of prototypes that strictly between ourselves might not work with the same logic”. 3

The spirit of the beehive | ©OMA

In this statement, Koolhaas declares an own urbanity for the oriental countries that it ensues from the social and economic characteristics of his own cultures. This condition of “city opportunist” leaves place to multiple readings admitting deductions that probably should enunciate more cruxes that certainties.

In this context and without the pretension to establish a judgment that is unworthy of the architectural qualities of the Interlaced one, it turns out difficult to deduce the spirit invoked by the own Scheeren when it qualifies to the set as generator of a new shared space of the contemporary company.

Marcelo Gardinetti. architect

La Plata. november 2013

Notes:

1 «The title, actually, me does not belong. It is extracted from a book, in my opinion, more beautiful than he has never written on the life of the bees, and of the one that is an author the great poet and playwright Maurice Maeterlinck. In this work, Maeterlinck uses the expression ‘ The spirit of the beehive ‘ to describe this all-powerful, enigmatic and paradoxical spirit which the bees seem to obey, and that the reason of the men has never managed to understand». Víctor Erice, Director of the Film.

2 Ole Scheeren, presentation of the project, 2009

3 Rem Koolhaas, interview, a+t, 2009

Nas últimas décadas do século pasado, a reformulación da arquitectura do movemento moderno estivo asentada na ruptura da autonomía formal da obra, sinalando que esta é unha condición dun contexto urbano determinado. Sen abandonar totalmente estas premisas, posteriores desenvolvementos reaccionarios á rixidez das formas xurdidas de procesos tipolóxicos, afianzaron a busca en aspectos renovadores da expresión do proxecto, tanto na espacialidad coma na representación.

O espírito da colmea | ©OMA

O camiño transitado por OMA nos últimos anos resulta ponderable respecto á formulación de conceptos que, sen negar os postulados dos mestres modernos, constrúe unha idea de arquitectura baseada na contemplación analítica das necesidades da sociedade afianzada nas posibilidades da técnica actual.

Non obstante, observar o Enlazado de Olé Scheeren dentro do contexto global da obra de OMA resulta unha produción singular, e neste sentido, a analoxía do título co filme de Víctor Erice (nominal, non argumental) manifesta as mesmas inquietudes que tivo o cineasta español respecto á expresión de Maurice Maeterlinck 1 .

O espírito da colmea | ©OMA

Para Scheeren, o conxunto «responde ás preocupacións de espazo compartido e as necesidades sociais nunha sociedade contemporánea»2, unha manifestación que, xustapoñer coas características do deseño, propón unha concepción particular da súa propia urbanidade.

O entrelazado resulta un conxunto determinado baixo unha estratexia de deseño que entrelaza unha serie repetitiva de módulos de vivenda nunha disposición hexagonal. A estrutura de 6 pisos de altura crea unha aldea vertical que compón espazos comúns permeables e sucesivos nunha trama integrada co medio natural. Esta combinación é potenciada mediante a introdución de terrazas axardinadas producidas nas superficies excedentes da trama que o propio deseño formula.

O espírito da colmea | ©OMA

O modo de asociación das unidades empregada neste proxecto expresa un ideal próximo ao agrupamento Dom-ino. Ambos os dous plans afrontan a escala urbana cun deseño que resulta da combinatoria de unidades arquitectónicas idénticas, que se resolven a si mesmas sen reparar nos problemas urbanos. Le Corbusier agrupa módulos en torno a un xardín que ensanchaba a vía pública para mellorar as condicións de asoleamiento e ventilación. Este novo organismo mantén o concepto daquel agrupamento pero altera as leis compositivas, promove un espazo común e pondera o concepto de tipoloxía entendida como unidade compoñedora do conxunto.

O amoreamento proposto alcanza un mérito superior ao formularse entrelazado coa vexetación. O espazo central emerxente da trama está definido como lugar de tránsito ou espazo de intercambio maioritariamente ocupado por espellos de auga e vexetación, actitude que responde ao clima tropical de Singapore. A preocupación do deseño respecto ás necesidades de asoleamiento e ventilación entre as unidades de vivenda, escusa a decisión do espazo urbano.

As seguintes expresións de Koolhaas permiten disipar interrogantes sobre o carácter do deseño: “Certamente a cidade non occidental é unha cidade oportunista, pero ao mesmo tempo ten a capacidade de despregar por todos lados unha cultura urbana mediante prototipos que entre nós non poderían funcionar con esa mesma lóxica”. 3

O espírito da colmea | ©OMA

Neste relato, Koolhaas declara unha urbanidade propia para os países orientais que resulta das características sociais e económicas das súas propias culturas. Esta condición de “cidade oportunista” deixa lugar a múltiples lecturas admitindo deducións que probablemente enuncien máis enigmas que certezas.

Neste contexto e sen a pretensión de establecer un xuízo que desmereza as calidades arquitectónicas do Entrelazado, resulta difícil deducir o espírito invocado polo propio Scheeren cando cualifica ao conxunto como xerador dun novo espazo compartido da sociedade contemporánea.

Marcelo Gardinetti. arquitecto

La Plata. novembro 2013

Notas:

1 «O título, en realidade, non me pertence. Está extraido dun libro, na miña opinión, o máis fermoso que se escribiu nunca sobre a vida das abellas, e do que é autor o gran poeta e dramaturgo Maurice Maeterlinck. Nesa obra, Maeterlinck utiliza a expresión ‘O espírito da colmea’ para describir ese espírito todopoderoso, enigmático e paradoxal ao que as abellas parecen obedecer, e que a razón dos homes xamais chegou a comprender». Víctor Erice, Director del Film.

2 Ole Scheeren, presentación do proxecto, 2009

3 Rem Koolhaas, entrevista, a+t, 2009

Arquitecturas inclasificables: el “Goetheanum” (R.Steiner, 1926-28) | Rodrigo Almonacid

Interior del Goetheanum (c) Rodrigo Almonacid [r-arquitectura]

Inclasificable. Incalificable. Inabarcable. Inaprensible. In-”no-sé-cuántas-cosas”…

El GOETHEANUM es una de esas obras de Arquitectura Moderna que desestabiliza al espectador , ya sea éste profano o docto en Arquitectura. No en vano, estimado lector, es esta una de esas grandes obras ignoradas por los grandes popes de la Historiografía del Movimiento Moderno como Giedion, Pevsner, o Hitchcock, para quienes haber incluido esta obra en sus magníficas “Historias de la Arquitectura Moderna” hubiera supuesto no solo una anomalía sino una inadmisible erosión a su concepto de Modernidad mesiánica que pregonaron con audacia en el período de entreguerras. Tampoco autores más recientes como Frampton o Benévolo siquiera mencionan de pasada a este edificio ni a su autor; tan solo William Curtis le hace mínima justicia con una imagen y una frase lapidaria, diciendo que es “otra omisión capital de la primera historiografía del movimiento moderno“, al referirse al Expresionismo en el que esta obra queda etiquetada.

El edificio es verdaderamente sorprendente y revelador, viva representación de la Antroposofía, rama de pensamiento escindida de la Teosofía de H.Blavatsky, a la que se suele definir como un movimiento científico-filosófico-espiritual que abrazaron pintores tan fantásticos como vanguardistas de la talla de Kandinsky o Mondrian. A Rudolf Steiner (1861-1925), impulsor de ese movimiento a medio camino entre lo esotérico y lo religioso, debemos la construcción del “Goetheanum”, tanto en su primera versión de doble cúpula (pasto de las llamas en la Nochevieja de 1922-23) como en la definitiva, la segunda versión que Steiner empezó a construir el año de su muerte (1925) y terminada en 1928. Cronológicamente es coetáneo de la villa Stein (Le Corbusier), del Pabellón de Rusia en la expo de París (Melnikov) o de la Weissenhofsiedlungen de Stuttgart (Mies…), y anterior al Sanatorio de Paimio (Aalto), al rascacielos neoyorkino Chrysler (Van Allen) o a la exposición internacional de Estocolmo (Asplund…). Sin embargo, cualquiera podríamos adscribirlo a la arquitectura brutalista de la posguerra; o, por el contrario, interpretarlo como el sedimento de otros experimentos proto-racionalistas como el Werkbundtheater de Henry van de Velde (1914) , ciertas obras industriales de Hans Pöelzig. En fin, como anunciaba al principio, una auténtica rara avis para cualquier ejercicio taxonómico de cierto rigor.

Acceso principal al Goetheanum en el invierno de 2004 (c) Rodrigo Almonacid

Pocas veces un arquitecto construye un sueño, así, literalmente. En las primeras décadas del pasado siglo XX, los anhelos de transgresión dieron lugar a episodios notables de arquitecturas fantásticas, nunca completadas. Quizá porque, en el fondo, nunca tuvieron la voluntad de ser proyectadas para acabar convirtiéndose en materia edificada. Uno intuye que siempre hubiera sido menos interesante la construcción terminada que los dibujos del proyecto que se conservan de obras por todos conocidas: las ciudades futuristas de Sant’Elia, las utopías constructivistas de Tatlin o Lissitzky, los sueños expresionistas de Mendelsohn o incluso propuestas de lugares de culto simbólicos como el “Danteum” de Terragni (todo un elogio a Dante para mayor gloria del fascismo patriótico de la Italia de Mussolini). Rudolf Steiner no lo quiso así, quiso trascender al plano de las ideas, ordenando una única materia para lograr darle su corpus físico: el hormigón armado.

El edificio, de escala monumental a todas luces, pierde su rigidez y simetría programática al cobrar vida en sus elementos. Pórticos sin columnas, ventanas trapezoidales (nunca hay dos iguales juntas), vidrieras con trampantojos y de gran intensidad cromática, escaleras que parecen no llevar a ninguna parte, una cubierta tan facetada como un caparazón de un crustáceo o tan dura como una costra de basalto… Cuando lo visité hace ya casi 10 años me quedé perplejo tras la visita, acaso como aquel viajero que acabó conmocionado al quedar atrapado en el castillo de Nosferatu. Y más aún tras pasear entre las arquitecturas que acompañan al Goetheanum de Dornach, donde creció una colonia repleta de las más extrañas piezas que uno pueda imaginar, elogio sin duda a la figura de ese Fausto que despierta en la segunda parte del texto escrito por Goethe donde el pathos personal de la primera parte trasciende a uno más universal, verdaderamente trágico, al que uno se enfrenta sin tapujos pues ha vendido el alma al diablo antes. Tienes aquí, querido lector, un vídeo a modo de visita virtual por el edificio (acompañado por la música de Beethoven), pues intentar describir los espacios y detalles de este edificio con fotos fijas se hace tarea imposible:

Quizá Rudolf Steiner vio perdida su alma al ver incendiadas las delicadas cúpulas de madera de su primer Goetheanum, y la decidió vender su alma al diablo en forma de inexpugnable roca de hormigón para liberarse a él mismo y a cuantos seguían la antroposofía por entonces (no pocos, y muy influyentes). Yo me quedo aquí, en lo terrenal, allí donde mis ojos se quedan pasmados imaginando la complejidad de los encofrados de tablones para el hormigón o boquiabierto ante un inesperado baño de luz coloreada (basta ver la imagen del final de este post), verdadera ablución espiritual para el alma de un arquitecto irreverente e inconformista como yo, lo admito.

Vestíbulo principal del GOETHEANUM (c) Rodrigo Almonacid
Vestíbulo principal del GOETHEANUM (c) Rodrigo Almonacid

Rodrigo Almonacid [r-arquitectura] · doctor arquitecto
valladolid. noviembre 2013

[:es]Jacobo Domínguez Ojea · Diseño | BMW Group[:gl]Jacobo Domínguez Ojea · Deseño | BMW Group[:en]Jacobo Domínguez Ojea · Design | BMW Group[:]

[:es]

Jacobo Domínguez Ojea en Munich

¿Cuál ha sido tu formación y  trayectoria profesional previa a trabajar para BMW?

Estudié Arquitectura en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña, donde me gradué en el 2003. Al mismo tiempo que hacía el Proyecto Fin de Carrera cursaba el Máster de Diseño de Automóviles en la Universidad Politécnica de Valencia. Ese mismo año aceptaron mi solicitud de ingreso en el Máster de Diseño de Vehículos en el Royal College of Art, en Londres. Entre el primer y segundo año de este máster, Daihatsu me ofreció una beca y la oportunidad de hacer unas prácticas en el Estudio de Diseño de Daihatsu en Osaka (Japón) que fue mi primera experiencia como diseñador de automóviles. En el 2005, después de graduarme en el RCA, recibí una oferta para hacer prácticas en el Departamento de Diseño Avanzado del Grupo BMW en Múnich (Alemania), empresa para la que trabajo desde el 2006.

Durante los dos años que duró el máster en el RCA empecé mi colaboración con Jordi Castro y María González (Castroferro Arquitectos) en diferentes concursos y proyectos de Arquitectura, entonces bajo el nombre de CDG Arquitectos. La colaboración duró hasta el 2008, momento en el que CDG necesitaba más atención de la que yo podía darle y decidí dedicarme al 100% a lo que siempre ha sido mi pasión, el Diseño de Automóviles. Con ellos me sigue uniendo una gran amistad y seguramente colaboraremos puntualmente en algunos proyectos en el futuro.

Desde el 2012 trabajo como diseñador de exteriores en el Departamento de Diseño de BMW, donde se diseñan los concept-cars y los automóviles BMW que entrarán en producción en los próximos 3 o 4 años.

¿Qué te llevó a abrirte camino en el diseño de automóviles?

Me han hecho esta pregunta muchas veces y siempre contesto, medio en broma medio en serio, que yo nací así. Desde que tengo memoria siempre recuerdo estar fascinado con los coches. Tendría unos 3 años cuando empecé a reconocer la marca y modelo exacto de cada coche que veía por la calle. Fue antes de aprender a leer, así que les pedía a mis padres, tíos o abuelos, que me leyesen los nombres en la parte trasera de los coches que no conocía. Y por supuesto dibujaba coches, constantemente. Aun no lo he dejado…

La Arquitectura me la encontré por el camino, realmente no fue vocacional, pero viendo que muchos diseñadores de automóviles fueron primero arquitectos, o pasaron en algún momento por una escuela de Arquitectura, me pareció que era un buen comienzo. Además me gustó que fuese una carrera muy completa por la combinación de muy diferentes materias que me permitiría tener muchas opciones, no solo para ser arquitecto, sino para dedicarme a casi cualquier disciplina creativa, como diseño de producto, diseño gráfico, moda, fotografía o diseño de coches.

¿Consideras que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a tu puesto actual en BMW?

Si, lo fue. El hecho de ser arquitecto fue un factor valorado muy positivamente tanto por Anders Warming, entonces responsable del Departamento de Diseño Avanzado del Grupo BMW y hoy Jefe de Diseño de la marca MINI, como por Karim Habib que le sustituyó como responsable de Diseño Avanzado y que hoy es Jefe de Diseño de la marca BMW.

Personalmente creo que ser arquitecto es un factor diferenciador con respecto al resto de diseñadores y creativos. En el campo de la automoción, la formación como arquitecto te permite tener un punto de vista diferente y más amplio sobre lo que es un coche, la movilidad y las ciudades. Además las escuelas de arquitectura suelen proporcionar unos conocimientos más profundos sobre teoría e historia del diseño, materiales, construcción y estructuras de lo que suele ser habitual en las escuelas de diseño y, desde mi punto de vista, ésto proporciona una base muy sólida para dedicarse a cualquier rama del diseño. Evidentemente después hay que adquirir los conocimientos necesarios y específicos de cada disciplina.

¿Crees que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más “tradicional” de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Por supuesto, además la formación como arquitecto permite ser muy versátil y flexible para encontrar esas nuevas vías, y desde luego por capacidad de trabajo no va a ser… Aquellos cuya prioridad sea vivir en España tendrán que adaptarse a la situación actual y buscar esas nuevas vías. Aquellos cuya prioridad sea ejercer de arquitectos en el sentido más “tradicional” tendrán que irse allá donde puedan serlo. Personalmente yo siempre tuve muy claro lo que quería hacer pero nunca el dónde, siempre estuve abierto a irme a donde fuera necesario.

¿Qué opinas de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Creo que todo el mundo debería vivir y trabajar en un país extranjero en algún momento de su vida, es una experiencia tremendamente enriquecedora tanto a nivel personal como profesional. Poder irse y no hacerlo me parece una oportunidad perdida. El Mundo es muy grande y España muy pequeña para pasarse toda la vida sin salir de ella. Mucha gente viaja al extranjero por placer pero luego les da miedo hacerlo por trabajo, eso no debería ser así. Planear un cambio de país no es mucho más complicado que planear unas vacaciones y cuando uno vive unos pocos meses en “el extranjero”, con actitud positiva y tratando de adaptarse, ese lugar deja de ser “el extranjero” y pasa a ser simplemente “el lugar donde vivo”. Yo me siento muy afortunado porque gracias a mi profesión he vivido en Londres, Osaka y Múnich, he trabajado brevemente en Los Ángeles y Singapur y he visitado ciudades como Abu Dhabi, Dubai, Hong Kong, Miami o Seattle. Hay sitios maravillosos para vivir y trabajar, también fuera de España.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir tus pasos en el diseño de automóviles? ¿Qué pasos consideras que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

Solo animaría a aquellos cuya pasión ha sido siempre diseñar coches, ése es el primer requisito, ser un apasionado de los coches, casi rozando la adicción. Es complicado transmitir emoción y fascinación con una forma, con una escultura, si no se lleva esa pasión dentro, y éso es, aun a día de hoy, algo fundamental en el Diseño de Automóviles.

Por otra parte, es muy difícil diseñar bien un coche sin saber de coches, como es muy difícil proyectar bien una vivienda o un centro de salud sin saber de Arquitectura, por tanto es necesario cursar estudios de Diseño de Automóviles si se quiere diseñar automóviles. Para los que ya son arquitectos les recomendaría los masters de postgrado del Royal College of Art o de la Hochschule Pforzheim. Para entrar en estas escuelas hay que demostrar un excelente nivel de dibujo, ya que ése es el lenguaje en el que comunicaremos nuestras ideas, y tener un buen nivel de inglés. Esto último es una condición sine qua non para trabajar en la industria del automóvil.

Para encontrar más información recomiendo visitar: cardesignnews.com, carbodydesign.com o cardesign.ru

Hemos visto que BMW en colaboración con la Universidad de Alcalá y la Fundación Universidad-Empresa, presentan el programa “¿Te gusta aprender?”, programa de formación internacional para trabajar en BMW ¿Crees que esta podría ser una buena oportunidad para que jóvenes arquitectos se introduzcan en este campo?

Pues la verdad es que no lo conocía, no es un programa específico para el campo del diseño, parece más orientado hacia Ingeniería, Telecomunicaciones o Márketing. De todas formas yo me inscribiría; a veces a las empresas, y a las personas, les sorprende el perfil de alguien precisamente porque no es exactamente lo que solicitan y ofrece algo diferente.

Jacobo Domínguez Ojea · ED-B-1 · Exterior Design | BMW Group
Noviembre 2013

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Jacobo su tiempo y ayuda con este pequeño espacio.

[:en]

Jacobo Domínguez Ojea in Munich

Which has been your formation and professional path previous to work for BMW?

I studied Architecture in the Technical Top School of Architecture of To Corunna, where I graduated in 2003. At the same time as it was doing the Project End of Career was dealing the Máster of Design of Cars in the Technical University of Valencia. The same year they accepted my request of revenue in the Máster of Design of Vehicles in the Royal College of Art, in London. Between the first and second year of this máster, Daihatsu offered me a scholarship and the opportunity to do a few practices in the Study of Daihatsu’s Design in Osaka (Japan) that was my first experience as designer of cars. In 2005, after graduating in the RCA, I received an offer to do practices in the Department of Advanced Design of the Group BMW in Munich (Germany), company for that I work from 2006.

During two years that the máster lasted in the RCA I began my collaboration with Jordi Castro and Maria Gonzalez (Castroferro Arquitectos) in different contests and projects of Architecture, then under CDG’s name Architects. The collaboration lasted until 2008, moment in which CDG needed more attention of which I could give him and me I decided to dedicate 100 % to what always it has been my passion, the Design of Cars. With them it continues joining a great friendship and surely we will collaborate punctually in some projects in the future.

From 2012 I am employed as designer of exteriors at the Department of BMW’s Design, where there are designed the concept-cars and the cars BMW that will enter production the next 3 or 4 years.

What did you lead to opening way you in the design of cars?

They have done this question to me often and always I answer, happen in jest I happen seriously, that I was born like that. Since I have memory always I remember to be fascinated by the cars. It would have approximately 3 years when I started recognizing the brand and exact model of every car that it saw for the street. It was before uncles or grandparents learned to read, so he was asking my parents, the names to read me in the back part of the cars that did not know. And certainly it was drawing cars, constant. Even I have not left it …

The Architecture I was for the way, really it was not vocational, but seeing that many designers of cars were first architects, or they happened in some moment for a school of Architecture, it seemed to me that it was a good beginning. In addition I liked that it was a very complete career for the combination of very different matters that would permit to have many options, not only to be an architect, but to devote myself to almost any creative discipline, as design of product, graphical design, mode, photography or design of cars.

Do you think that to study Architecture has been a fundamental passport to have come to your current position in BMW?

If, it it was. The fact of being an architect was a factor valued very positively so much by Anders Warming, person in charge at the time of the Department of Advanced Design of the Group BMW and today Chief of Design of the MINI brand, since for Karim Habib that him substituted as person in charge of Advanced Design and that today is A Chief of Design of the brand BMW.

Personally I believe that to be an architect is a factor diferenciador with regard to the rest of designers and creative. In the field of the automotion, the formation like architect allows you to have a different and more wide point of view on what it is a car, the mobility and the cities. In addition the schools of architecture are in the habit of providing a few deeper knowledge on theory and history of the design, materials, construction and structures what is in the habit of being habitual in the schools of design and, from my point of view, ésto provides a very solid base to devote itself to any branch of the design. Evidently later it is necessary to acquire the necessary and specific knowledge of every discipline.

Do you believe that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?

Certainly, in addition the formation like architect allows to be very versatile and flexible to find these new routes, and certainly for capacity of work it is not going to be … Those which priority is to live in Spain will have to adapt to the current situation and look for these new routes. Those which priority is to be architects in the «most «traditional» sense will have to go away there where they it could be. Personally I always had very clear what never wanted to do but where, always I was opened to going away to where it was necessary.

What do you think of those that they have been going to work abroad?

I believe that the whole world should live and to be employed at a foreign country at some moment of his life, it is a tremendously wealth-producing experience so much at the personal level as professional. To be able to go and not make it looks like to me a lost opportunity. The World is very big and very small Spain the whole life to pass without going out of her. Many people travel abroad for pleasure but then they are afraid to do it for work, it should not be like that. To plan a change of country is much more complicated that to plan a few vacations and when one lives a few months in » the foreigner «, with positive attitude and trying to adapt, this place stops being «the foreigner» and the place happens to be simply «where I live». I feel very lucky because thanks to my profession I have lived in London, Osaka and Munich, have been employed brief at Los Angeles and Singapore and have visited cities as Abu Dhabi, Dubai, Hong Kong, Miami or Seattle. There are wonderful sites to live and to work, also out of Spain.

Would you encourage other architects to follow your steps in the design of cars? What steps do you consider that they should give? How to complete his studies? What other advices would you give them?

Only it would encourage those which passion has been always to design cars, that one is the first requirement, to be carried away of the cars, almost rubbing the addiction. It is complicated emotion and fascination transmitted with a form, with a sculpture, if one does not take this passion inside, and éso is, even a today, slightly fundamental in the Design of Cars.

On the other hand, it is very difficult to design well a car without knowing of cars, since it is very difficult to project well a housing or a center of health without knowing of Architecture, therefore it is necessary to deal studies of Design of Cars if cars want to be designed. For those who already are architects Art would recommend to them the masters of postdegree of the Royal College of or of the Hochschule Pforzheim. To enter these schools it is necessary to demonstrate an excellent level of drawing, since that one is the language in which we will communicate our ideas, and have an Englishman’s good level. The above mentioned is a condition sine qua odd number to be employed at the industry of the car.

You can find more information, you visit cardesignnews.com , carbodydesign.com or cardesign.ru

We have seen that BMW in collaboration with the University of Alcala and the Foundation University – company, presents the program «Do you like to learn?», he programmes of international formation to be employed at BMW do you believe that this one might be a good opportunity in order that young architects get in this field?

Since the truth is that it did not know it, it is not a specific program for the field of the design, seems to be more orientated towards Engineering, Telecommunications or Marketing. Of all forms I would register; sometimes to the companies, and to the persons, they surprise the profile of someone precisely because it is not exactly what they request and offers something different.

Jacobo Domínguez Ojea · ED-B-1 · Exterior Design | BMW Group

November 2013

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. Be grateful for Jacobo his time and help with this small space.

[:gl]

Jacobo Domínguez Ojea en Munich

¿Cal foi a túa formación e traxectoria profesional previa a traballar para BMW?

Estudei Arquitectura na Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña, onde me graduei no 2003. Ao mesmo tempo que facía o Proxecto Fin de Carreira cursaba o Máster de Deseño de Automóbiles na Universidade Politécnica de Valencia. Ese mesmo ano aceptaron a miña solicitude de ingreso no Máster de Deseño de Vehículos no Royal College of Art, en Londres. Entre o primeiro e segundo ano deste máster, Daihatsu ofreceume unha bolsa e a oportunidade de facer unhas prácticas no Estudo de Deseño de Daihatsu en Osaka (Xapón) que foi a miña primeira experiencia como deseñador de automóbiles. No 2005, despois de graduarme no RCA, recibín unha oferta para facer prácticas no Departamento de Deseño Avanzado do Grupo BMW en Múnic (Alemaña), empresa para a que traballo dende o 2006.

Durante os dous anos que durou o máster no RCA empecei a miña colaboración con Jordi Castro e María González (Castroferro Arquitectos) en diferentes concursos e proxectos de Arquitectura, entón baixo o nome de CDG Arquitectos. A colaboración durou ata o 2008, momento no que CDG necesitaba máis atención da que eu podía darlle e decidín dedicarme ao 100% ao que sempre foi a miña paixón, o Deseño de Automóbiles. Con eles ségueme unindo unha grande amizade e seguramente colaboraremos puntualmente nalgúns proxectos no futuro.

Dende o 2012 traballo como deseñador de exteriores no Departamento de Deseño de BMW, onde se deseñan os concept-cars e os automóbiles BMW que entrarán en produción nos próximos 3 ou 4 anos.

¿Que levouche a abrirse camiño no deseño de automóbiles?

Fixéronme esta pregunta moitas veces e sempre contesto, medio en broma medio en serio, que eu nacín así. Dende que teño memoria sempre recordo estar fascinado cos coches. Tería uns 3 anos cando empecei a recoñecer a marca e modelo exacto de cada coche que vía pola rúa. Foi antes de aprender a ler, así que lles pedía aos meus pais, tíos ou avós, que me lesen os nomes, na parte traseira dos coches que non coñecía. E por suposto debuxaba coches, constantemente. Aínda non o deixei…

A Arquitectura encontreima polo camiño, realmente non foi vocacional, pero vendo que moitos deseñadores de automóbiles foron primeiro arquitectos, ou pasaron nalgún momento por unha escola de Arquitectura, pareceume que era un bo comezo. Ademais gustoume que fose unha carreira moi completa pola combinación de moi diferentes materias que me permitiría ter moitas opcións, non só para ser arquitecto, senón para dedicarse a case calquera disciplina creativa, como deseño de produto, deseño gráfico, moda, fotografía ou deseño de coches.

¿Consideras que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao teu posto actual en BMW?

Se, o foi. O feito de ser arquitecto foi un factor valorado moi positivamente tanto por Anders Warming, entón responsable do Departamento de Deseño Avanzado do Grupo BMW e hoxe Xefe de Deseño da marca MINI, como por Karim Habib que o substituíu como responsable de Deseño Avanzado e que hoxe é Xefe de Deseño da marca BMW.

Persoalmente creo que ser arquitecto é un factor diferenciador con respecto ao resto de deseñadores e creativos. No campo da automoción, a formación como arquitecto permíteche ter un punto de vista diferente e máis amplo sobre o que é un coche, a mobilidade e as cidades. Ademais as escolas de arquitectura adoitan proporcionar uns coñecementos máis profundos sobre teoría e historia do deseño, materiais, construción e estruturas do que adoita ser habitual nas escolas de deseño e, dende o meu punto de vista, ésto proporciona unha base moi sólida para dedicarse a calquera rama do deseño. Evidentemente despois hai que adquirir os coñecementos necesarios e específicos de cada disciplina..

¿Cres que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

Por suposto, ademais a formación como arquitecto permite ser moi versátil e flexible para encontrar esas novas vías, e dende logo por capacidade de traballo non vai ser… Aqueles cuxa prioridade sexa vivir en España terán que adaptarse á situación actual e buscar esas novas vías. Aqueles cuxa prioridade sexa exercer de arquitectos no sentido máis «tradicional» terán que irse alá onde poidan selo. Persoalmente eu sempre tiven moi claro o que quería facer pero nunca o onde, sempre estiven aberto a irme onde fose necesario.

¿Que opinas dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

Creo que todo o mundo debería vivir e traballar nun país estranxeiro nalgún momento da súa vida, é unha experiencia tremendamente enriquecedora tanto a nivel persoal como profesional. Poder irse e non o facer paréceme unha oportunidade perdida. O Mundo é moi grande e España moi pequena para pasarse toda a vida sen saír dela. Moita xente viaxa ao estranxeiro por pracer pero logo dálles medo facelo por traballo, iso non debería ser así. Planear un cambio de país non é moito máis complicado que planear unhas vacacións e cando un vive uns poucos meses en «o estranxeiro», con actitude positiva e tratando de adaptarse, ese lugar deixa de ser «o estranxeiro» e pasa a ser simplemente «o lugar onde vivo». Eu síntome moi afortunado porque grazas á miña profesión vivín en Londres, Osaka e Múnic, traballei brevemente en Los Ángeles e Singapore e visitei cidades como Abu Dhabi, Dubai, Hong Kong, Miami ou Seattle. Hai sitios marabillosos para vivir e traballar, tamén fóra de España.

¿Animarías outros arquitectos a seguir os teus pasos no deseño de automóbiles? Que pasos consideras que deberían dar? ¿Como completar os seus estudos? ¿Que outros consellos lles darías?

Só animaría a aqueles cuxa paixón foi sempre deseñar coches, ese é o primeiro requisito, ser un apaixonado dos coches, case rozando a adicción. É complicado transmitir emoción e fascinación cunha forma, cunha escultura, se non se leva esa paixón dentro, e éso é, aínda a día de hoxe, algo fundamental no Deseño de Automóbiles.

Por outra parte, é moi difícil deseñar ben un coche sen saber de coches, como é moi difícil proxectar ben unha vivenda ou un centro de saúde sen saber de Arquitectura, polo tanto é necesario cursar estudos de Deseño de Automóbiles se se quere deseñar automóbiles. Para os que xa son arquitectos recomendaríalles os masters de postgrao do Royal College of Art ou da Hochschule Pforzheim. Para entrar nestas escolas hai que demostrar un excelente nivel de debuxo, xa que ese é a linguaxe na que comunicaremos as nosas ideas, e ter un bo nivel de inglés. Isto último é unha condición sine qua non para traballar na industria do automóbil.

Para atopar máis información recomendo visitar cardesignnews.com , carbodydesign.com o cardesign.ru

Temos visto que BMW en colaboración coa Universidade de Alcalá e a Fundación Universidade-Empresa, presentan o programa «¿Gústache aprender?» programa de formación internacional para traballar en BMW ¿Cres que esta podería ser unha boa oportunidade para que novos arquitectos se introduzan neste campo?

Pois a verdade é que non o coñecía, non é un programa específico para o campo do deseño, parece máis orientado cara a Enxeñaría, Telecomunicacións ou Mercadotecnia. De todos os xeitos eu inscribiríame; ás veces ás empresas, e ás persoas, sorpréndeos o perfil de alguén precisamente porque non é exactamente o que solicitan e ofrece algo diferente.

Jacobo Domínguez Ojea · ED-B-1 · Exterior Design | BMW Group

Novembro 2013

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Jacobo o seu tempo e axuda con este pequeno espazo.

[:]

Tectónica 41 [Fuego: Protección]Tectónica 41 [Lume: Protección]Tectónica 41 [Fire: Protection]

0

El nuevo número monográfico de Tectónica está dedicado a la protección contra incendios de los edificios. El contenido teórico de la monografía ha sido elaborado por los arquitectos César Martín-Gómez y Natalia Mambrilla, profesores de la Sección de Instalaciones y Energía de la ETSA de la Universidad de Navarra. El artículo analiza los principales factores que intervienen en el diseño de la protección contra el fuego en los edificios, la influencia de las características de éstos en el desarrollo del incendio, y las estrategias para confinarlo y combatirlo.

Los dos proyectos analizados en la sección monográfica de este número emplean sendas estrategias diferenciadas ante el fuego. En el Hospital Infanta Leonor en Madrid, proyectado por Ramón Araujo, Arturo Berned y Luis Vidal, los aspectos determinantes del proyecto de protección son la sectorización y la evacuación de ocupantes con movilidad reducida. El Archivo Histórico y Provincial de Guadalajara, obra de Rojo/Fernádez-Shaw, arquitectos y Liliana Obal, propone un plan de protección de los documentos mediante módulos de hormigón equipados con sistemas de protección activos de respuesta rápida.

Los proyectos de este número se completan con el análisis constructivo del edificio de oficinas en Dornbirn, Austria, de Hermann Kaufmann ZT GmbH. Esta obra es el resultado de un proyecto de investigación en construcción prefabricada que ha permitido levantar el primer edificio de ocho plantas de altura en madera vista. Frente a los dos proyectos publicados en la sección monográfica de este número, cuyos objetivos eran la protección de los ocupantes en un caso y de los contenidos en otro, este edificio muestra un tercer objetivo de protección: el propio material de construcción del edificio.

El Dossier de Productos constituye una selección de los materiales, productos y sistemas más innovadores desarrollados por la industria de la construcción para la protección contra incendios de los edificios. Los sistemas y productos seleccionados se han clasificado en dos apartados: protección activa –instalaciones que intervienen activamente en la prevención contra el fuego, su extinción o en la evacuación de los ocupantes–, y protección pasiva –elementos constructivos que evitan o minimizan la propagación del fuego–.

Edita: A.T.C. Ediciones, S.L.
Directores: José María Marzo y Carlos Quintáns.

O novo número monográfico de Tectónica está dedicado á protección contra incendios dos edificios. O contido teórico da monografía foi elaborado polos arquitectos César Martín-Gómez e Natalia Mambrilla, profesores da Sección de Instalacións e Enerxía da ETSA da Universidade de Navarra. O artigo analiza os principais factores que interveñen no deseño da protección contra o lume nos edificios, a influencia das características destes no desenvolvemento do incendio, e as estratexias para confinalo e combatelo.

Os dous proxectos analizados na sección monográfica deste número empregan senllas estratexias diferenciadas ante o lume. No Hospital Infanta Leonor en Madrid, proxectado por Ramón Araujo, Arturo Berned e Luis Vidal, os aspectos determinantes do proxecto de protección son a sectorización e a evacuación de ocupantes con mobilidade reducida. O Arquivo Histórico e Provincial de Guadalajara, obra de Vermello/Fernádez-Shaw, arquitectos e Liliana Obal, propón un plan de protección dos documentos mediante módulos de formigón equipados con sistemas de protección activos de resposta rápida.

Os proxectos deste número complétanse coa análise construtiva do edificio de oficinas en Dornbirn, Austria, de Hermann Kaufmann ZT GmbH. Esta obra é o resultado dun proxecto de investigación en construción prefabricada que permitiu levantar o primeiro edificio de oito plantas de altura en madeira vista. Fronte aos dous proxectos publicados na sección monográfica deste número, cuxos obxectivos eran a protección dos ocupantes nun caso e dos contidos noutro, este edificio mostra un terceiro obxectivo de protección: o propio material de construción do edificio.

O Informe de Produtos constitúe unha selección dos materiais, produtos e sistemas máis innovadores desenvolvidos pola industria da construción para a protección contra incendios dos edificios. Os sistemas e produtos seleccionados clasificáronse en dous apartados: protección activa -instalacións que interveñen activamente na prevención contra o lume, a súa extinción ou na evacuación dos ocupantes-, e protección pasiva -elementos construtivos que evitan ou minimizan a propagación do lume-.

Edita: A.T.C. Ediciones, S.L.
Directores: José María Marzo e Carlos Quintáns.

The new monographic number of Tectónica is dedicated to the protection against fires of the buildings. The theoretical content of the monograph has been elaborated by the architects César Martin-Gómez and Natalia Mambrilla, teachers of the Section of Facilities and Energy of the ETSA of the University of Navarre. The article analyzes the principal factors that intervene in the design of the protection against the fire in the buildings, the influence of the characteristics of these in the development of the fire, and the strategies to confine it and to attack it.

Both projects analyzed in the monographic section of this number use paths strategies differentiated before the fire. In the Hospital Infanta Leonor in Madrid projected by Ramon Araujo, Arturo Berned and Luis Vidal, the determinant aspects of the protection project are the sectorización and the occupants’ evacuation with limited mobility. The Historical and Provincial File of Guadalajara, work of Rojo/Fernádez-Shaw, architects and Liliana Obal, proposes a protection plan of the documents by means of modules of concrete equipped with active systems of protection of rapid response.

The projects of this number are completed by the constructive analysis of the office block in Dornbirn, Austria, of Hermann Kaufmann ZT GmbH. This work is the result of a project of investigation in prefabricated construction that has allowed to raise the first building of eight plants of height in seen wood. Opposite to both projects published in the monographic section of this number, which aims were the protection of the occupants in a case and of the contents in other one, this building shows the third aim of protection: the own material of construction of the building.

The Dossier of Products constitutes a selection of the materials, products and more innovative systems developed by the industry of the construction for the protection against fires of the buildings. The systems and selected products have qualified in two paragraphs: protection activates – facilities that intervene actively in the prevention against the fire, his extinction or in the evacuation of the occupants-, and passive protection – constructive elements that avoid or minimize the spread of the fire-.

Edit: A.T.C. Ediciones, S.L.
Directors: José María Marzo and Carlos Quintáns.

Cut ‘n’ Paste: From Architectural Assemblage to Collage CityCut ‘n’ Paste: From Architectural Assemblage to Collage CityCut ‘n’ Paste: From Architectural Assemblage to Collage City

0

En el MOMA, de Nueva York hasta el 5 de enero de 2014. Esta exposición vuelve a los primeros usos del collage para rastrear su evolución tanto como  técnica fundamental para la representación arquitectónica y también como una práctica cultural de la estratificación, la yuxtaposición y la remezcla que configura la ciudad. Pensadores arquitectónicos como Colin Rowe y Fred Koetter proporcionan un telón de fondo a través del cual replantear usos contemporáneos. Como una herramienta de arquitectura, este medio de amplio alcance, mezcla referencias variadas y permite  una  inventiva dinámica para este contexto cultural.

Ralph Schraivogel. Archigram 1961–74 (Museum für Gestaltung). 1995. Silkscreen

+ info

No MOMA, de Nova York ata o 5 de xaneiro de 2014. Esta exposición volve aos primeiros usos da colaxe para rastrexar a súa evolución tanto como técnica fundamental para a representación arquitectónica e tamén como unha práctica cultural da estratificación, a xustaposición e a remestura que configura a cidade. Pensadores arquitectónicos como Colin Rowe e Fred Koetter proporcionan un pano de fondo a través do cal reformular usos contemporáneos. Como unha ferramenta de arquitectura, este medio de amplo alcance, mestura referencias variadas e permite unha inventiva dinámica para este contexto cultural.

Ralph Schraivogel. Archigram 1961–74 (Museum für Gestaltung). 1995. Silkscreen

+ info

In the MOMA, of New York until January 5, 2014. The ethos of collage shapes every aspect of contemporary culture, from the glut of signs and images to the many layers of digital information to the art of sampling. This installation revisits early uses of collage to trace its evolution as both an aesthetic technique central to architectural representation and a cultural practice of layering, juxtaposition, and remix that configures the city. Opening with the seamless digital collages that dominate contemporary architectural practice, Cut ‘n’ Paste pairs the early photo-collages of Mies van der Rohe with avant-garde experiments in photomontage, graphic design, and film. Architectural thinkers Colin Rowe and Fred Koetter’s Collage City (1978), an urban manifesto for the medium, provides a backdrop through which to reframe contemporary uses. As an architectural tool, this wide-ranging medium mixes high and popular references and offers a dynamic, inventive connection to cultural context.

Ralph Schraivogel. Archigram 1961–74 (Museum für Gestaltung). 1995. Silkscreen

+ info

13+1 Hechos construidos · José Villace + Martín de Cominges13+1 Feitos construidos · José Villace + Martín de Cominges13+1 Constructed facts · José Villace + Martín de Cominges

0

La Delegación del Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia en A Coruña, en colaboración con la empresa DESARROLLA, inicia con “13+1 Hechos construidos” su primer ciclo de conferencias sobre la realidad construida de la arquitectura gallega contemporánea.

Esta segunda sesión correrá a cargo de José Villace + Martín de Cominges, «Casa Guitián y «Pabellón de celebraciones en Pazo de Cea» serán las obras que expondrán. La conferencia tendrá lugar el miércoles 6 de noviembre de 2013 a las 20:00h en la sala de cultura de la delegación del Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia en A Coruña, en Federico Tapia 64.

13+1 Hechos construidos · José Villace + Martín de Cominges
Casa Guitián
Pabellón de celebraciones en Pazo de Cea
6 noviembree de 2013 a las 20:00h
c/ Federico Tapia 64, A Coruña, Galicia, España
Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia · Delegación de A Coruña

A Delegación do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia na Coruña, en colaboración coa empresa DESENVOLVE, inicia con «13 +1 Feitos construídos» o seu primeiro ciclo de conferencias sobre a realidade construída da arquitectura galega contemporánea.

Esta segunda sesión correrá a cargo de José Villace + Martín de Cominges, «Casa Guitián e «Pavillón de celebracións en Pazo de Cea» serán as obras que expoñerán. A conferencia terá lugar o mércores 6 de novembro de 2013 ás 20:00h na sala de cultura da delegación do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia na Coruña, en Federico Tapia.

13+1 Feitos construidos · José Villace + Martín de Cominges
Casa Guitián
Pavillón de celebracións en Pazo de Cea
6 novembreo de 2013 as 20:00h
c/ Federico Tapia 64, A Coruña, Galicia, España
Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia · Delegación de A Coruña

The Delegation of the Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia in A Coruña,  in collaboration with the company DESARROLLA,initiates with “13+1 Constructed facts” his first cycle of conferences on the reality constructed of the Galician contemporary architecture.

This second session Martin de Cominges will be chargeable José Villace +, » House Guitián and » Pavilion of celebrations in Cea’s Country house » they will be the works that will exhibit. The conference will take place on Wednesday, the 6th of November, 2013 to them 20:00h in the room of culture of the delegation of the Architects’ Colexio Oficial of Galicia in To Corunna, in Federico Tapia 64.

13+1 Constructed facts · José Villace + Martín de Cominges
Guitián House
Pabellón de celebraciones en Pazo de Cea
On November 6, 2013 to them 20:00h
c/ Federico Tapia 64, A Coruña, Galicia, España
Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia · Delegación de A Coruña

Premio Juana de Vega de Arquitectura 2013 · CREUSeCARRASCOPremio Juana de Vega de Arquitectura 2013 · CREUSeCARRASCOJuana de Vega Award of Architecture 2013 · CREUSeCARRASCO

2

La sede de la Fundación Juana de Vega acogió el pasado 30 de octubre el acto de lectura del fallo y entrega de la décima edición del Premio Juana de Vega de Arquitectura 2013. En él se premia la mejor vivienda unifamiliar, tanto rehabilitación como de nueva planta, construida en Galicia en el año natural anterior a la convocatoria. El jurado concedió el Premio Juana de Vega de Arquitectura a la vivienda situada en Redonda (Corcubión) de los arquitectos Juan Creus y Covadonga Carrasco. Los accésit fueron concedidos a dos viviendas. La primera de ellas está situada en la Urbanización Pazo de Ramirás, 61 (Ourense) del arquitecto Quico Jorreto. El otro accésit fue para una casa en el lugar de Portanova, Coeses (Lugo) del arquitecto Emilio Rodríguez. El jurado quiso destacar además como obras de interés especial una vivienda unifamiliar en la Ribeiriña (Pobra do Caramiñal) del arquitecto Iñaki Leite. y una casa en Tebra (Tomiño) de los arquitectos Guadalupe Piñera y Jesús Irisarri.

Producción: Fundación Juana de Vega
Dirección y guión: lasonceymedia y veredes
Dirección de fotografía: Carlos Álvarez
Montaje: Marcos Flórez
Voz: Natalia Rodríguez Winchurch
Música: Kevin Macleod
Storyboard: Borja López Cotelo

A sede da Fundación Juana de Vega acolleu o pasado 30 de outubro o acto de lectura do fallo e entrega da décima edición do Premio Juana de Vega de Arquitectura 2013. Nel prémiase a mellor vivenda unifamiliar, tanto rehabilitación como de nova planta, construída en Galicia no ano natural anterior á convocatoria. O xurado concedeu o Premio Juana de Vega de Arquitectura á vivenda situada en Redonda (Corcubión) dos arquitectos Juan Creus e Covadonga Carrasco. Os accésits foron concedidos a dúas vivendas. A primeira delas está situada na Urbanización Pazo de Ramirás, 61 (Ourense) do arquitecto Quico Jorreto. O outro accésit foi para unha casa no lugar de Portanova, Coeses (Lugo) do arquitecto Emilio Rodríguez. O xurado quixo destacar ademais como obras de interese especial unha vivenda unifamiliar na Ribeiriña (Pobra do Caramiñal) do arquitecto Iñaki Leite. e unha casa en Tebra (Tomiño) dos arquitectos Guadalupe Piñera e Jesús Irisarri.

Producción: Fundación Juana de Vega
Dirección e guión: lasonceymedia e veredes
Dirección de fotografía: Carlos Álvarez
Montaxe: Marcos Flórez
Voz: Natalia Rodríguez Winchurch
Música: Kevin Macleod
Storyboard: Borja López Cotelo

The headquarters of the Juana de Vega Foundation received last October 30 the act of reading of the failure and delivery of the tenth edition of the Prize Juana of Vega of Architecture 2013. In him the best one-family housing is rewarded, so much rehabilitation as of new plant constructed in Galicia in the natural year previous the summons. The juror awarded the Juana de Vega Award of Architecture to the housing placed in Redonda (Corcubión) of the architects Juan Creus and Covadonga Carrasco. The accésit were granted to two housings. The first one of them is placed in the Urbanización Pazo de Ramirás, 61 (Ourense) of the architect Quico Jorreto. Another second prize was for a house in the Lugar de Portanova, Coeses (Lugo) of the architect Emilio Rodríguez. The juror wanted to emphasize in addition as works of special interest an one-family housing in the Ribeiriña (Pobra do Caramiñal) of the architect Iñaki Leite and a house in Tebra (Tomiño) of the architects Guadalupe Piñera and Jesus Irisarri.

Production: Fundación Juana de Vega
Direction and script: lasonceymedia and veredes
Directionn of photography: Carlos Álvarez
Editing: Marcos Flórez
Voice: Natalia Rodríguez Winchurch
Music: Kevin Macleod
Storyboard: Borja López Cotelo

Vivienda en A Ribeiriña, «mirando las bateas» | Iñaki LeiteVivenda en A Ribeiriña, «mirando ás bateas» | Iñaki Leite Dezanove house «mirando ás bateas» | Iñaki Leite

Esta vivienda en la Ría de Arousa destaca por el uso de madera reciclada procedente de astilleros de la industria local. Es también una referencia por la eficiencia energética y el cuidado estudio de sus instalaciones y su diseño eficiente, por el que ha obtenido la máxima calificación energética.

La vieja madera utilizada en la construcción proviene del reciclado de “bateas” locales. Éstas son plataformas de estructura de madera usadas para el cultivo del mejillón.

La madera utilizada por esta técnica pesquera local está expuesta al mar y al clima de la costa desde hace más de 25 años antes de ser enviado a reciclaje, normalmente para usar en los viñedos o la jardinería.

Las vigas han sido tratadas y cortadas a la mitad para producir dos texturas diferentes. Al exterior la madera mantiene su textura rugosa y envejecida como respuesta a la escala urbana.

Por el contrario, en la madera del interior se usa la cara de corte para proporcionar mayor confort visual y calidez.

En el interior, con el uso de materiales desnudos, luz natural por reflexión y baños en vidrio traslúcido, se consigue efectos de tranquilidad. Destacan también la relación visual entre los diferentes espacios, que contribuyen a la interacción y sensación de amplitud.

La vivienda busca la protección de la roca al mismo tiempo que se orienta al Sur abriéndose hacia las vistas con dos volúmenes diferenciados y cuya conciliación de geometrías se logra de una manera natural.

El volumen privado es de madera por fuera y hormigón por dentro, y usa las contraventanas para lograr mejor privacidad y control solar.

El uso de materiales es el opuesto en el volumen público en el que está el mirador, con el gran ventanal y la protección solar de la sombra del balcón.

La alta calificación energética obtenida (A) es gracias al complejo diseño del sistema de ventilación, al elevado grado de aislamiento, bajo consumo de las instalaciones y a la utilización de grandes superficies de vidrio orientadas al Sur combinadas con elementos de protección solar.

Proyecto: “Mirando ás bateas”, vivienda en A Ribeiriña
Autor: Iñaki Leite
Año: 2012
Emplazamiento: Rúa 2, A Ribeiriña, Pobra do Caramiñal, España
Fotografía: Adrián Vázquez
Coste/m² (IVA incluido)/m²: 849,33 Euros/m²
Contratas: Construcciones Víctor Manuel Aido Agrelo, Clitecma instalaciones, ebanistería Mario Fontán, carpintería Brión, acero inox. Talleres García España, Pavimentos Arial, Jofebar, Induplan, Tin-t, ATB Glass, Impernosa, Metálicas Capitán.
+ inakileite.com

· Reconocimientos
Mención especial en Premio Juana de Vega de Arquitectura 2013

This dwelling is located in the ria Arousa. It stands out for the use of recycled wood from the local fishing industry. It is also a reference thanks to its energy efficiency and the careful integration of the building systems into the architectural design.

This dwelling is located in the Arousa estuary. It stands out for the use of recycled wood from the local fishing industry. It is also a reference thanks to its energy efficiency and the careful integration of the building systems into the architectural design.

It is no surprise that it has obtained the highest energy efficiency rating.

The very old wood used in the construction comes from the recycling of local “bateas”. These are wooden platforms placed at sea and used in the mussel production industry.

The wood used in this unique local fishing technique is exposed to the sea and coastal weather for over 25 years before being sent to recycling normally for vineyards or gardening.

The use of this wood in architecture is pioneer. The beams have been treated and halved to produce two different textures.

The outer part of the wood beam is rough and keeps the old texture. This is therefore used for the outer façade as a response to the urban scale. On the contrary, the wood used in the interiors, is the inside cut of the beam and is purposely used to provide more visual comfort and warmth.

In the interior, the use of the raw materials, natural reflexed light and bathrooms in frozen glass, create a relaxing effect. Another important feature of this house is the visual relationship of the different spaces, which contribute to the interaction of the occupants and the good spacious sensation.

The design partially shows the naked rock that protects it and at the same time it opens completely to the sea and seeks the sun. This is achieved by building two differentiated volumes of naturally reconciled geometries.

The private volume is built with wood exterior/concrete interior and the use of the shutters is flexible allowing for privacy and sun protection.

The use of materials is the opposite in the public volume, with the large glass panels, the sea views and the sun protection given by the shadow of the top balcony.

The high energy rating (A) was achieved with a complex ventilation system design, high insulation, low system’s consumption, use of large south-facing  glass surfaces combined with flexible use of solar protection elements.

Project: Dezanove house “mirando ás bateas”, dwelling in A Ribeiriña

Author: Iñaki Leite

Collaborators: –

Year: 2012

Address: Rúa 2, A Ribeiriña, Pobra do Caramiñal, Spain

Photography: Adrián Vázquez

Cost/m² (VAT included)/m²: 849,33 Euros/m²

Contracts: Builders Víctor Manuel Aido Agrelo, Clitecma MEP, joiner Mario Fontán, carpenter Brión, stainless steel Talleres García España, floors Pavimentos Arial, joinery windows Jofebar and Induplan, painter Tin-t, ATB Glass, deck Impernosa, metal Metálicas Capitán.

+ inakileite.com

· Recognitions

Special mention in Juana de Vega  Award of Architecture 2013

Esta vivenda na Ría de Arousa destaca polo uso de madeira reciclada procedente de estaleiros da industria local. É tamén unha referencia pola eficiencia enerxética e o coidado estudo das súas instalacións e o seu deseño eficiente, polo que obtivo a máxima cualificación enerxética.

A vella madeira utilizada na construción provén do reciclado de «bateas» locais. Estas son plataformas de estrutura de madeira usadas para o cultivo do mexillón.

A madeira utilizada por esta técnica pesqueira local está exposta ao mar e ao clima da costa dende hai máis de 25 anos antes de ser enviado a reciclaxe, normalmente para usar nos viñedos ou a xardinaría.

As vigas foron tratadas e cortada á metade para producir dúas texturas diferentes. Ao exterior a madeira mantén a súa textura rugosa e envellecida como resposta á escala urbana.

Pola contra, na madeira do interior úsase a cara de corte para proporcionar maior confort visual e calidez.

No interior, co uso de materiais nus, luz natural por reflexión e baños en vidro translúcido, conséguese efectos de tranquilidade. Destacan tamén a relación visual entre os diferentes espazos, que contribúen á interacción e sensación de amplitude.

A vivenda busca a protección da rocha ao mesmo tempo que se orienta ao Sur abríndose cara ás vistas con dous volumes diferenciados e cuxa conciliación de xeometrías se logra dun xeito natural.

O volume privado é de madeira por fóra e formigón por dentro, e usa as contras para lograr mellor privacidade e control solar.

O uso de materiais é o oposto no volume público no que está o miradoiro, co gran ventanal e a protección solar da sombra do balcón.

A alta cualificación enerxética obtida (A) é grazas ao complexo deseño do sistema de ventilación, ao elevado grao de illamento, baixo consumo das instalacións e á utilización de grandes superficies de vidro orientadas ao Sur combinadas con elementos de protección solar.

Proxecto: “Mirando ás bateas”, vivenda en A Ribeiriña

Autor: Iñaki Leite

Ano: 2012

Emplazamento: Rúa 2, A Ribeiriña, Pobra do Caramiñal, España

Fotografía: Adrián Vázquez

Custe/m² (IVA incluido)/m²: 849,33 Euros/m²

Contratas: Construcciones Víctor Manuel Aido Agrelo, Clitecma instalacións, ebanistería Mario Fontán, carpintería Brión, aceiro inox. Talleres García España, Pavimentos Arial, Jofebar, Induplan, Tin-t, ATB Glass, Impernosa, Metálicas Capitán.

+ inakileite.com

· Recoñecementos

Mención especial no Premio Juana de Vega de Arquitectura 2013

[:es]Casa Fairbanks | Jorge Gorostiza[:gl]Casa Fairbanks | Jorge Gorostiza[:en]Fairbanks House | Jorge Gorostiza[:]

[:es]

Photoplay, enero-junio 1928, vol 33-34, Menzies casa Fairbanks
Photoplay, enero-junio 1928, vol 33-34, Menzies casa Fairbanks

En un número de la revista Photoplay del año 1928 he encontrado estos dibujos del proyecto de una casa para Douglas Fairbanks, un proyecto que no fue creado por un arquitecto, sino por un profesional singular: William Cameron Menzies, como se sabe, el primer «production designer» de la historia del cine gracias a su trabajo en Lo que el viento se llevó (Gone with the Wind, Victor Fleming, 1936).

No he encontrado datos sobre si llegó a construirse, porque cuando se habla sobre la casa de Fairbanks siempre se menciona su mansión Pickfair, del arquitecto Wallace Neff, en la que vivió con su mujer Mary Pickford hasta que se divorciaron y en la que ella siguió viviendo hasta su fallecimiento.

El texto publicado en Photoplay es el siguiente:

«Aquí está una casa de montaña y alpinismo garantizada para mantener a los ocupantes delgados, proporcionándoles más ejercicio que subir caminando a un piso en Nueva York. Estaba diseñada por William Cameron Menzies como una casa de playa para Douglas Fairbanks y Mary Pickford. La casa se aferrará -esperamos- en el lado de un acantilado en Solona Beach, Calif. Es una estructura en voladizo, lo que significa que Doug reza para que soporte su propio peso. Entras por la chimenea o en barco durante la marea alta».

Como se puede observar el anónimo comentario pretende ser jocoso, lo que suele suceder ante la arquitectura que no es convencional. Lo más interesante de esta casa es la idea y la perspectiva dibujada por Menzies, lo demás no tiene demasiado valor arquitectónico en gran parte porque, a pesar de su audacia estructural, pretende repetir un estilo hispano que triunfaba en Hollywood en aquellos años. Si acaso, quedará como otro intento de trasladar los sueños cinematográficos a la realidad.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, noviembre 2013

[:gl]

Photoplay, enero-junio 1928, vol 33-34, Menzies casa Fairbanks
Photoplay, xaneiro-xuño 1928, vol 33-34, Menzies casa Fairbanks

Nun número da revista Photoplay do ano 1928 encontrei estes debuxos do proxecto dunha casa para Douglas Fairbanks, un proxecto que non foi creado por un arquitecto, senón por un profesional singular: William Cameron Menzies, como se sabe, o primeiro «production designer» da historia do cine grazas ao seu traballo en O que o vento se levou (Gone with the Wind, Victor Fleming, 1936).

Non encontrei datos sobre se chegou a construírse, porque cando se fala sobre a casa de Fairbanks sempre se menciona a súa mansiónPickfair, do arquitecto Wallace Neff, na que viviu coa súa muller Mary Pickford ata que se divorciaron e na que ela seguiu vivindo ata o seu falecemento.

O texto publicado en Photoplay é o seguinte:

«Aquí está unha casa de montaña e alpinismo garantida para manter os ocupantes delgados, proporcionándolles máis exercicio que subir camiñando a un piso en Nova York. Estaba deseñada por William Cameron Menzies como unha casa de praia para Douglas Fairbanks e Mary Pickford. A casa aferrarase -esperamos- no lado dun acantilado en Solona Beach, Calif. É unha estrutura en beiril, o que significa que Doug reza para que soporte o seu propio peso. Entras pola cheminea ou en barco durante a marea alta».

Como se pode observar o anónimo comentario pretende ser xocoso, o que adoita suceder ante a arquitectura que non é convencional. O máis interesante desta casa é a idea e a perspectiva debuxada por Menzies, o demais non ten demasiado valor arquitectónico en gran parte porque, a pesar da súa audacia estrutural, pretende repetir un estilo hispano que triunfaba en Hollywood naqueles anos. Se acaso, quedará como outro intento de trasladar os sonos cinematográficos á realidade.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad

Santa Cruz de Tenerife, novembro 2013[:en]

Photoplay, enero-junio 1928, vol 33-34, Menzies casa Fairbanks
Photoplay, january-juny 1928, vol 33-34, Menzies casa Fairbanks

In a number of the magazine Photoplay of the year 1928 I have found these drawings of the project of a house for Douglas Fairbanks, a project that was not created by an architect, but for a singular professional: William Cameron Menzies, since it is known, the first one » production designer » of the history of the cinema thanks to his work in Gone with the Wind, Victor Fleming, 1936.

I have not found information on if it managed to be constructed, because when one speaks on Fairbanks’s house always there is mentioned his Pickfair mansion, of the architect Wallace Neff, in which it lived with his wife Mary Pickford until they were divorced and in which she continued living up to his death.

The text published in Photoplay is the following one:

«Here there is a house of mountain and mountain-climbing guaranteed to support the thin occupants, providing to them more exercise that to rise travelling to a floor in New York. It was designed by William Cameron Menzies as a beach house for Douglas Fairbanks and Mary Pickford. The house will stick – we wait – in the side of a cliff in Solona Beach, Calif. It is a structure in projecting, which means that Doug prays in order that he supports his own weight. You enter the chimney or in ship during the high tide».

Since it is possible to observe the anonymous commentary it tries to be jocular, which is in the habit of happening before the architecture that it is not conventional. The most interesting of this house is the idea and the perspective drawn by Menzies, the rest does not have too much architectural value largely because, in spite of his structural audacity, it tries to repeat a Hispanic style that was triumphing in Hollywood in those years. If perhaps, it will stay as another attempt of moving the cinematographic dreams to the reality.

Jorge Gorostiza, architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad

Santa Cruz de Tenerife, november 2013[:]

ara arquitectura – ara crítica · Josep Maria Montanerara arquitectura – ara crítica · Josep Maria Montanerara arquitectura – ara crítica · Josep Maria Montaner

0

Con esta sesión, se abre un paréntesis llamado ARA CRÍTICA, que tendrá lugar de junio a diciembre, para volver luego al formato habitual.

Si hasta el momento se han  invitado a 20 equipos de arquitectos que han explicado su manera de hacer y pensar la arquitectura, ahora se  hace una pausa para ver qué piensan seis arquitectos, críticos, divulgadores,… del panorama actual y, de alguna manera, del estado general de la cuestión.

Ciclo de conferencias ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA
Sesión 12 ARA CRÍTICA – Julio 2013: Josep Maria Montaner
Organizado por ArquinFAD y TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona
Comiariado por Eugeni Bach

Con esta sesión, ábrese un paréntesis chamado ARA CRÍTICA, que terá lugar de xuño a decembro, para volver logo ao formato habitual.

Si ata o momento invitáronse a 20 equipos de arquitectos que explicaron o seu xeito de facer e pensar a arquitectura, agora faise unha pausa para ver que pensan seis arquitectos, críticos, divulgadores,… do panorama actual e, dalgún xeito, do estado xeral da cuestión.

Ciclo de conferencias ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA
Sesión 12 ARA CRÍTICA – Xullo 2013: Josep Maria Montaner
Organizado por ArquinFAD e TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona
Comiariado por Eugeni Bach

With this session, there is opened a parenthesis called ARA CRÍTICA, which will take place from June to December, to return then to the habitual format.

If up to the moment they have been invited to 20 equipments of architects who have explained his way of making and thinking the architecture, now a pause is done to see what think six architects, critics, utterers, … of the current panorama and, somehow, of the general condition of the question.

Cycle of conferences ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA
Session12 ARA CRÍTICA – July 2013: Josep Maria Montaner
Organized forArquinFAD y TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona
Curator: Eugeni Bach

Rafael Aburto, arquitecto. La otra modernidad Rafael Aburto, arquitecto. A outra modernidadeRafael Aburto, architect. Another modernity

0

El pasado 2 de noviembre de 2013, el arquitecto Rafael Aburto celebró su cien cumpleaños. En su homenaje, la Fundación pone a disposición de los usuarios registrados en su web, la libre descarga y visualización en pdf de la publicación arquia/tesis 18 Rafael Aburto, arquitecto. La otra modernidad de Iñaki Bergera.

Este libro analiza la figura y la obra del arquitecto Rafael Aburto Renobales. Se trata de la primera revisión sistemática de la trayectoria personal y profesional de este arquitecto, titulado por la Escuela de Madrid en 1943.

El autor acomete un estudio del legado de Aburto a la modernidad arquitectónica española del siglo XX. Este análisis crítico se estructura en cuatro grandes capítulos. El primero presenta el personaje y sus coordenadas interpretativas. El segundo y  el tercero abordan un estudio temático no cronológico de los episodios y conceptos que subyacen en la trayectoria del arquitecto. Por último, el cuarto capítulo analiza sus cuatro proyectos más importantes: el concurso del Ayuntamiento de Toronto (1958), el edificio del diario Pueblo (1959), el concurso de la Ópera de Madrid (1963) y las viviendas en Neguri (1966). Al final se pretende que el lector paladee con hondura las señas de identidad de su arquitectura: se formulan los principios e intereses que sustentaron su producción arquitectónica y que pueden servir, en último caso, para enriquecer el estudio de la arquitectura española reciente mediante la valoración de una arquitectura intemporal, no canónica, pero cuyo lenguaje inequívocamente abstracto—racional  y expresivo al mismo tiempo — resalta el asombroso talante artístico y creativo de Rafael Aburto.

Iñaki Bergera es arquitecto por la Universidad de Navarra en 1997. Becado por la Fundación la Caixa, en 2002 se graduó con premio extraordinario en el Master in Design Studies de la Graduate School of Design de la Universidad de Harvard (GSD). En 2002 obtuvo el título de Doctor Arquitecto con una tesis sobre el arquitecto Rafael Aburto, premiada y publicada en 2005 por la Fundación Caja de Arquitectos y Premio de Cultura COAVN 2007. Fue comisario de la exposición sobre este arquitecto organizada por el Ministerio de Vivienda en Madrid (2005). Ha sido Profesor en diferentes universidades españolas y extranjeras. Especializado en arquitectura española contemporánea y fotografía, ha publicado artículos en revistas, catálogos y prensa, ha impartido seminarios y conferencias y leído ponencias en congresos nacionales e internacionales, participando igualmente en diversas investigaciones colectivas, entre las que destaca el proyecto europeo de Registro de la Arquitectura Española del siglo XX. Desde 2006 trabaja en colaboración con Iñigo Beguiristáin. Sus trabajos han sido distinguidos con un amplio reconocimiento en convocatorias de ámbito nacional e internacional.

+ info

O pasado 2 de novembro de 2013, o arquitecto Rafael Aburto celebrou o seu cen aniversario. Na súa homenaxe, a Fundación pon a disposición dos usuarios rexistrados na súa web, a libre descarga e visualización en pdf da publicación arquia/tese 18 Rafael Aburto, arquitecto. A outra modernidade de Iñaki Bergera.

Este libro analiza a figura e a obra do arquitecto Rafael Aburto Renobales. Trátase da primeira revisión sistemática da traxectoria persoal e profesional deste arquitecto, titulado pola Escola de Madrid en 1943.

O autor acomete un estudo do legado de Aburto á modernidade arquitectónica española do século XX. Esta análise crítica estrutúrase en catro grandes capítulos. O primeiro presenta o personaxe e as súas coordenadas interpretativas. O segundo e o terceiro abordan un estudo temático non cronolóxico dos episodios e conceptos que subxacer na traxectoria do arquitecto. Por último, o cuarto capítulo analiza os seus catro proxectos máis importantes: o concurso do Concello de Toronto (1958), o edificio do diario Pueblo (1959), o concurso da Ópera de Madrid (1963) e as vivendas en Neguri (1966). Ao final preténdese que o lector saboree con hondura os sinais de identidade da súa arquitectura: formúlanse os principios e intereses que sustentaron a súa produción arquitectónica e que poden servir, en último caso, para enriquecer o estudo da arquitectura española recente mediante a valoración dunha arquitectura intemporal, non canónica, pero cuxa linguaxe inequivocamente abstracto-racional e expresiva a este tempo – resalta o asombroso talante artístico e creativo de Rafael Aburto.

Iñaki Bergera é arquitecto pola Universidade de Navarra en 1997. Subvencionado pola Fundación a Caixa, en 2002 graduouse con premio extraordinario no Máster in Design Studies de la Graduate School of Design de la Universidad de Harvard (GSD). En 2002 obtivo o título de Doutor Arquitecto cunha tese sobre o arquitecto Rafael Aburto, premiada e publicada en 2005 pola Fundación Caixa de Arquitectos e Premio de Cultura COAVN 2007. Foi comisario da exposición sobre este arquitecto organizada polo Ministerio de Vivenda en Madrid (2005). Foi Profesor en diferentes universidades españolas e estranxeiras. Especializado en arquitectura española contemporánea e fotografía, publicou artigos en revistas, catálogos e prensa, impartiu seminarios e conferencias e lido relatorios en congresos nacionais e internacionais, participando igualmente en diversas investigacións colectivas, entre as que destaca o proxecto europeo de Rexistro da Arquitectura Española do século XX. Dende 2006 traballa en colaboración con Iñigo Beguiristáin. Os seus traballos foron distinguidos cun amplo recoñecemento en convocatorias de ámbito nacional e internacional.

+ info

Next November 2, 2013, the architect Rafael Aburto will celebrate his hundred birthdays. In his honoring, the Foundation puts at the disposal of the users registered in his web, the free unload and visualization in pdf of the publication arquia/thesis 18 Rafael Aburto, architect. Another Iñaki Bergera’s modernity.

This book analyzes the figure and the work of the architect Rafael Aburto Renobales. It is a question of the first systematic review of the personal and professional path of this architect, titled by the School of Madrid in 1943.

The author attacks a study of Aburto’s legacy to the architectural Spanish modernity of the 20th century. This critical analysis is structured in four big chapters. The first one presents the personage and his interpretive coordinates. The second one and the third party approach a thematic not chronological study of the episodes and concepts that sublie in the path of the architect. Finally, the fourth chapter analyzes his four more important projects: the contest of the Town hall of Toronto (1958), the building of the diary People (1959), the contest of the Opera of Madrid (1963) and the housings in Neguri (1966). Ultimately there is claimed that the reader tastes with depth the signs of identity of his architecture: there are formulated the beginning and interests that sustained his architectural production and that can serve, in last case, to enrich the study of the Spanish recent architecture by means of the valuation of a timeless, not canonical architecture, but whose unequivocally abstract – rational and expressive language at the same time – highlights Rafael Aburto’s amazing artistic and creative mien.

Iñaki Bergera is an architect for the University of Navarre in 1997. Scholarship holder for the Foundation the Caixa, in 2002 graduated with extraordinary prize in the Master in Design Studies of the Graduate School of Design of Harvard’s University (GSD). In 2002 Architect obtained the Doctor’s title with a thesis on the architect Rafael Aburto, rewarded and published in 2005 by the Foundation Architects’ Box and Prize of Culture COAVN 2007. He was a commissioner of the exhibition on this architect organized by the Department of Housing in Madrid (2005). He has been A Teacher in different Spanish and foreign universities. Specialized in Spanish contemporary architecture and it comes out in photographs, has published articles in magazines, catalogues and press, has given seminars and conferences and read presentations in national and international congresses, taking part equally in diverse collective investigations, between which stands out the European project of Record of the Spanish Architecture of the 20th century. From 2006 it is employed at collaboration with Iñigo Beguiristáin. His works have been distinguished by a wide recognition in summons of national and international area.

+ info