[:es]
‘Al principio fue el verbo’
Evangelio según San Juan
Arranca con éste versículo corto y preciso el último relato canónico de la vida, obra y milagros de Jesús de Nazaret. Continúa ‘y el verbo estaba con Dios. Y el verbo era Dios’. Apenas tres líneas que resumen el contenido de todo el Evangelio.
Dice Solano Benítez al hilo de su proyecto ‘4 vigas’1, precioso homenaje a la figura de su padre, que está en la repetición la base de lo sagrado. Así, dice, es sagrado el fútbol, o las milanesas en casa de su madre los Domingos. Así sacralizan los quejíos de Morente o el pulso de guitarra del concierto de Aranjuez. Qué grande el Paco de Lucía.
Dando por válida esta afirmación, la cual comparto, podemos entender la importancia de la palabra, del logos, en la religión. Vehículo transmisor de conocimiento y sentir, que en su repetición ha colaborado en la difusión y calado de un mensaje que constituye la mayor obra del hombre.
Es la palabra fundamental en el entendimiento pleno de la arquitectura como un arte que trasciende los hechos construidos. Un arte que tiene como objeto los hechos del hombre, y que por lo tanto busca su felicidad, entendiendo ésta como el estado libre de peligros que celebra Epicuro. El bienestar, asunto capital, encuentra satisfacción en el campo de los sentimientos, en lo metafísico. No es solo cuestión de aislantes, ni de metros cuadrados. Necesitamos algo más, algo que nos impulse a ocupar un lugar, algo que dote de sentido y emoción a la ejecución precisa de nuestro oficio.
Así, la pérdida de atención a la palabra, y con ésta al discurso, no significa sino la pérdida del sentido de la arquitectura, quedando ésta reducida a la construcción. El entendimiento de la arquitectura como ese arte que trata de unificar cantidad de estímulos de toda índole en pos de facilitar la vida del hombre, en cuanto a su cobijo, tiene en el conocimiento de la historia un valor fundamental. Podríamos matizar, tiene en la tradición, esa ‘experiencia social acumulada que ilumina el presente desde un distanciamiento inmóvil’2, un valor fundamental.
Esa experiencia acumulada, ese conocimiento, es lo único que podemos heredar. El trasfondo de la arquitectura. Poco más es necesario, las herramientas justas. Geometría, gravedad y (des)mesura.
Quizás influida por una tendencia reciente, que busca la inmediatez y el conocimiento acumulativo, sin atención a lo superficial de éste, la arquitectura ha dado un giro hacia un mundo peligroso. Y triste. Un mundo en que lo ‘poético’ es malo. Un mundo en el que se ha dejado de jugar, de festejar. Mundo de casas de exposición, sin olor. Un mundo en que se castiga un proyecto ‘por ser demasiado romántico’3. Amigos, nos hemos equivocado. Nuestras ciudades nos piden auxilio, la esquizofrenia que ha manejado su crecimiento nos ha hecho olvidar por completo los principios en que se basaban. Nos hemos perdido en construir mucho y rápido, en el frenesí, en los CV, en cumplir plazos, normativas, certificados y códigos, y nos hemos olvidado del hombre, elemento único y fundamental de cualquier arte, que no celebra sino la vida, gracia y obra de éstos. De nosotros.
Quienes lo estudian en profundidad, dicen que el texto que tenía Le Corbusier en su mesa al fallecer venía a decir ‘nada es transmisible salvo el pensamiento’. Reflexionemos si no estamos equivocados, si no estamos sino desterrando aquello que trascenderá nuestra propia persona y pasará a formar parte de nuestra figura, que ni empieza con nuestro nacimiento, ni termina con nuestra muerte4.
Recuperemos la palabra como parte del proyecto de arquitectura y con ella volverá esa crítica que tanto echa en falta la profesión, volverá el proceso.
Y con suerte, volverán los proyectos románticos.
Jorge Rodríguez Seoane
Mayo 2014. Coruña
Notas:
1 Precioso proyecto el de Solano. Mágico.
2 Francisco Alonso de Santos define así la tradición en la conferencia Bau-Kunst-Bau pronunciada el 31 de Mayo de 1991 en el Politécnico de Milán, dentro de los actos de la Triennale di Milano. Seminario coordinado por Cino Zucchi.
3 En Septiembre de 1991 el proyecto presentado al concurso ‘Venice Gateway’ por Francisco Alonso de Santos quedaba descartado por su excesivo romanticismo. Formaba parte del jurado Rafael Moneo.
4 Parafraseando a Francisco Alonso en su texto de homenaje a Alejandro de la Sota ‘Dies Irae. Alejandro de la Sota en legítima defensa’ La frase textual dice ‘La infancia, la juventud y la vejez en cada uno de los seres humanos no son sino situaciones secundarias en comparación con su “figura”, la cual ni comienza con su nacimiento, ni termina con su muerte”.
[:gl]
‘Ao principio foi o verbo’
Evanxeo según San Xoan
Arranca con este versículo curto e preciso o último relato canónico da vida, obra e milagres de Jesús de Nazaret. Continúa ‘e o verbo estaba con Deus. E o verbo era Deus’. Apenas tres liñas que resumen o contido de todo o Evanxeo.
Di Solano Benítez ao fío do seu proxecto ‘4 vigas1, preciosa homenaxe á figura do seu pai, que está na repetición a base do sagrado. Así, di, é sagrado o fútbol, ou as milanesas na casa da súa nai os Domingos. Así sacralizan os quejíos de Morente ou o pulso de guitarra do concerto de Aranxuez. Que grande o Paco de Lucía.
Dando por válida esta afirmación, a cal comparto, podemos entender a importancia da palabra, do logos, na relixión. Vehículo transmisor de coñecemento e sentir, que na súa repetición colaborou na difusión e calado dunha mensaxe que constitúe a maior obra do home.
É a palabra fundamental no entendemento pleno da arquitectura como unha arte que transcende os feitos construídos. Unha arte que ten como obxecto os feitos do home, e que polo tanto busca a súa felicidade, entendendo esta como o estado libre de perigos que celebra Epicuro. O benestar, asunto capital, encontra satisfacción no campo dos sentimentos, no metafísico. Non é só cuestión de illantes, nin de metros cadrados. Necesitamos algo máis, algo que nos impulse a ocupar un lugar, algo que dote de sentido e emoción á execución precisa do noso oficio.
Así, a perda de atención á palabra, e con esta ao discurso, non significa senón a perda do sentido da arquitectura, quedando esta reducida á construción. O entendemento da arquitectura como esa arte que trata de unificar cantidade de estímulos de toda índole detrás de facilitar a vida do home, en canto ao seu acubillo, ten no coñecemento da historia un valor fundamental. Poderiamos matizar, ten na tradición, esa ‘experiencia social acumulada que ilumina o presente dende un distanciamento inmóvil’2, un valor fundamental.
Esa experiencia acumulada, ese coñecemento, é o único que podemos herdar. O trasfondo da arquitectura. Pouco máis é necesario, as ferramentas xustas. Xeometría, gravidade e (des)mesura.
Quizais influída por unha tendencia recente, que busca a inmediatez e o coñecemento acumulativo, sen atención ao superficial deste, a arquitectura deu un xiro cara a un mundo perigoso. E triste. Un mundo en que o‘poético’ é malo. Un mundo no que se deixou de xogar, de festexar. Mundo de casas de exposición, sen olor. Un mundo en que se castiga un proxecto ‘por ser demasiado romántico’3. Amigos, equivocámonos. As nosas cidades pídennos auxilio, a esquizofrenia que manexou o seu crecemento fíxonos esquecer por completo os principios en que se baseaban. Perdémonos en construír moito e rápido, no frenesí, nos CV, en cumprir prazos, normativas, certificados e códigos, e esquecéusenos o home, elemento único e fundamental de calquera arte, que non celebra senón a vida, graza e obra destes. De nós.
Os que o estudan en profundidade, din que o texto que tiña Le Corbusier na súa mesa ao falecer viña a dicir ‘nada é transmisible salvo o pensamento’. Reflexionemos se non estamos equivocados, se non estamos senón desterrando aquilo que transcenderá a nosa propia persoa e pasará a formar parte da nosa figura, que nin empeza co noso nacemento, nin remata coa nosa morte4.
Recuperemos a palabra como parte do proxecto de arquitectura e con ela volverá esa crítica que tanto bota en falta a profesión, volverá o proceso.
E con sorte, volverán os proxectos románticos.
Jorge Rodríguez Seoane
Maio 2014. Coruña
Notas:
1 Precioso proxecto o de Solano. Máxico.
2 Francisco Alonso de Santos define así a tradición na conferencia Bau-Kunst-Bau pronunciada o 31 de Maio de 1991 no Politécnico de Milán, dentro dos actos da Triennale dei Milano. Seminario coordinado por Cino Zucchi.
3 En Septiembre de 1991 o proxecto presentado ao concurso ‘Venice Gateway’ por Francisco Alonso de Santos quedaba descartado polo seu excesivo romanticismo. Formaba parte do xurado Rafael Moneo.
4 Parafraseando a Francisco Alonso no seu texto de homenaxe a Alejandro de la Sota ‘Dies Irae. Alejandro de la Sota en lexítima defensa’ A frase textual di ‘A infancia, a xuventude e a vellez en cada un dos seres humanos non son senón situacións secundarias en comparación coa súa “figura”, a cal nin comeza co seu nacemento, nin remata coa súa morte”.
[:en]
‘Initially it was the verb’
Gospel according to San Juan
It starts with this one short verse and I need the last canonical statement of the life, work and Jesús de Nazaret’s miracles. It continues ‘and the verb was with God. And the verb was A God’. Scarcely three lines that summarize the content of the whole Gospel.
Solano Benítez says to the thread of his project ‘4 girders’1, precious honoring to the figure of his father, who is in the repetition the base of the sacred thing. This way, he says, the football is sacred, or the milanesas in house of his mother every Sunday. This way sacralizan the Morente´s quejíos or the pulse of guitar of Aranjuez’s concert. Big what the Paco de Lucía.
Giving valid this affirmation, which I share, we can understand the importance of the word, of the logos, in the religion. Vehicle transmitter of knowledge and to feel, that in his repetition he has collaborated in the diffusion and fret of a message that constitutes the major work of the man.
It is the fundamental word in the full understanding of the architecture as an art that comes out the constructed facts. An art that takes the facts of the man as an object, and that therefore looks for his happiness, dealing this one as the free condition of dangers that Epicuro celebrates. The well-being, cardinal matter, finds satisfaction in the field of the feelings, in the metaphysical thing. It is not alone a question of insulating, not of square meters. We need something more, something that stimulates us to occupy a place, something that provides with sense and emotion to the execution is necessary our trade.
This way, the loss of attention to the word, and with this one to the speech, does not mean but the loss of the sense of the architecture, staying this one diminished to the construction. The understanding of the architecture like this art that tries to unify quantity of stimuli of any nature in pos of facilitating the life of the man, as for his cover, has in the knowledge of the history a fundamental value. We might tint, it has in the tradition, this ‘social accumulated experience that illuminates the present from an immobile distancing’2, one fundamental value.
This accumulated experience, this knowledge, is the only thing that we can inherit. The background of the architecture. Little more it is necessary, the just tools. Geometry, gravity and (des) moderation.
Probably influenced by a recent trend, which looks for the immediacy and the accumulative knowledge, without attention to the superficial thing of this one, the architecture has given a draft towards a dangerous world. And sad. A world in which the ‘poetical thing’ is bad. A world in the one that has been stopped playing, feasting. World of houses of exhibition, without smell. A world in which a project is punished ‘for being too romantic’3. Friends, we have been wrong. Our cities ask for aid us, the schizophrenia that has handled his growth has made us forget completely the beginning on which they were based. We have got lost in constructing greatly and rapidly, in the frenzy, in the CV, in fulfilling period, regulations, certificates and codes, and have forgotten the man, the only and fundamental element of any art, which it does not celebrate but the life, grace and work of these. Of us.
Those who study it in depth, say that the text that Corbusier had Him in his table on having expired was coming to say ‘nothing is transmissible except the thought’.Let’s think if we are not mistaken, if we are not but exiling that one that our own person will come out and will happen to form a part of our figure, which it neither begins with our birth, it does not even finish with our death4.
Let’s recover the word as part of the project of architecture and with her it will turn this critique that so much he throws in the profession is absent, it will turn the process.
And with luck, they will turn the romantic projects.
Jorge Rodríguez Seoane
May 2014. Coruña
Notes:
1 Precious project that of Solano. Wizard.
2 Francisco Alonso de Santos defines this way the tradition in the conference pronounced Bau-Kunst-Bau On May 31, 1991 in the Technical one of Milan, inside the acts of the Triennale di Milan. Seminar coordinated by Cino Zucchi.
3 In September, 1991 the project presented to the ‘Venice Gateway’ contest by Francisco Alonso de Santos was remaining discarded by his excessive romanticism. It was forming a part of the juror Rafael Moneo.
4 Paraphrasing Francisco Alonso in his text of honoring to Alejandro de la Sota ‘Dies Irae. Alejandro de la Sota in legitimate defense’ The textual phrase says ‘The infancy, the youth and the oldness in each of the human beings are not but secondary situations in comparison with his “figure”, which neither begins with his birth, it does not even end with his death”.
[:]





La reflexión y la pasión no deberían estar reñidas. La desmedida, en lo que se refiere a su presencia (arquitectura) encuentran su sitio en los malos y también en los buenos (proyectos). La crítica, lo que pretendemos justificar, es volátil porque la figura se mantiene, siempre caduca. La calidad no me la dirán otros, pero la podremos discutir.
Yo me quedo con el festejo, voy a seguir jugando.