[…]”cuando un ciudadano, en la actualidad, acude a ciertos lugares de esparcimiento o pasea ocasionalmente por su ciudad, se puede llevar la sorpresa de que muchos de los espacios por los que transita son inhóspitos, culturalmente zafios, formalmente desastrosos, físicamente decrépitos, higiénicamente insalubres y emocionalmente patéticos”.
Arte público: naturaleza y ciudad. Javier Maderuelo
¿Qué hacer con estos lugares? Estos son los lugares elegidos para este proyecto, con el fin de dar vida y poner en valor aquellos sistemas de autenticidad, fuera de lo seriado y antinatural, dotándolos a través de la pintura de una esencia renovada que los ayude a integrarse nuevamente mediante el arte. Es decir, no se trata solamente del valor artístico de la pintura en sí, sino también del significado que éste adquiere al relacionarse con uno de estos lugares.
… DE MURO A MURO surge a partir de la observación del entorno y de su análisis. Los lugares que habitamos, las ciudades, han ido cayendo progresivamente en un deterioro fruto de una arquitectura impersonal y de planes urbanísticos que no atienden a las propias necesidades de las ciudades, entendidas como seres vivos, formados por cuerpo y alma. El cuerpo sería su propia estructura, el entramado de calles, edificios, plazas y parques, mientras que el alma sería aquello que diferencia a unas de otras: los habitantes, los sonidos, la cultura, los ritmos, los olores, el arte…
DE MURO A MURO es un ejercicio para volver a pensar una vez más en la ciudad en términos culturales, a partir de disciplinas como la semiótica, sociología, antropología o psicología. Combinándolas y entendiéndolas en conjunto es como se tratará de mejorar o recuperar esos espacios que perdieron su alma.
SOBRE BÁLSAMOS, UNGÜENTOS Y MORTAJAS
“Los procesos son hoy mucho más interesantes que los resultados. La realidad ha dejado de ser una entidad dispuesta a ser descrita para tratar de ser codificada. La figuración ha quedado necesariamente relegada a un nuevo entendimiento en base a códigos. La realidad hoy funciona según ceros y unos, según códigos genéticos o códigos de barras, según impulsos eléctricos o bandas magnéticas. La conceptualización de la realidad en base a ideas ha dado paso a nuevos modelos de codificación de datos, cantidades ingentes de paso a nuevos modelos de codificación de datos, cantidades ingentes de información dispuesta a ser procesada. El entendimiento de las ciudades, que es lo que le interesa a Irene, necesariamente ha cambiado, la ciudad genérica, hoy , se expresa de manera mucho más cercana a los mapas de datos, a través d esistemas y estructuras, de nodos y transversalidades. Son imágenes de ciudad no figuradas sino procesuales. Una ciudad codificada, mallada, diagramada, porque a dejado de ser un hecho exclusivamente físico e identificable en continua transformación. Los códigos describen hoy otra ciudad, una ciudad oculta no epidérmica, conceptualizada, sólo real en un momento y en un tiempo. A Irene le interesan otros códigos y otros lenguajes. Trabaja con bálsamos, y los aplica sobre huellas de ciudad que han quedado huérfanas del tiempo. Irene codifica memorias muertas y las devuelve a la vida, evidenciándolas con unos nuevos códigos que huelen, manchan y gritan. Sus muros son especies del espacio aquel de los agujeros negros, que todo lo absorbe.Están llenos de mutilaciones y desgajos, bocados y erupciones, ecemas disgregados con síntomas de dermatitis aguda. Derrames y mordientes que sólo ella sabe explorar y besar.Aplica sus bálsamos sobre microcosmos o micromundos, o sobre cualquiertipo de organización compleja que se quiera; son ungüentos atentos a su orografía y geología, su biología y otras muchas ciencias de muros, que son las ciencias todas. Sus muros son fragmentos de realidades vivas, transformadas y transformables, y sus nuevas pátinas, fragmentos de realidades diagramáticas codoficadas que cohabitan y coexisten en la superficie de un nuevo ser simbiótico.Nuevas trazas ya exportadas y reconocidas, evidenciando el valor ajeno de todo aquello que respira por si solo y elevando cualquier cosa a la categoría de inteligente. Dicen que Irene pinta muros, yo digo que en realidad crea vida…”
Gonzalo
Obra: De muro a muro
Autor: Irene Gil López
Poesía: Pablo López Ojea
Año: 2008-2009
Emplazamiento: A Coruña, Santiago de Compostela, París, Barcelona
Fotografías: Irene Gil López/ Adriá Goula Sardá
+ irenegil.com
[…]”When a citizen, at present, comes to certain places of scattering or walks occasionally along his city, it is possible to take to him the surprise of which many of the spaces along which it passes are inhospitable, culturally coarse, formally disastrous, physically decrepit, higiénicamente unhealthy and emotionally pathetic”.
Arte público: naturaleza y ciudad. Javier Maderuelo
What to do with these places? These are the places chosen for this project, in order to give life and to put in value those systems of genuineness, out of seriado and unnatural, endowing them across the painting of a renewed essence that helps himself integrate them again by means of the art. That is to say, it is not a question only of the artistic value of the painting in yes, but also of the meaning that this one acquires on having related to one of these places.
… FROM WALL TO WALL it arises from the observation of the environment and of his analysis. The places that we live, the cities, have been falling progressively in a deterioration fruit of an impersonal architecture and of urban development plans that do not attend to the own needs of the cities, understood as alive beings, formed by body and soul. The body would be his own structure, the studding of streets, buildings, squares and parks, whereas the soul would be that one that differentiates some of others: the inhabitants, the sounds, the culture, the paces, the smells, the art …
FROM WALL TO WALL it is an exercise to return to think once again about the city about cultural terms, from disciplines as the semiótica, sociology, anthropology or psychology. Combining them and understanding them as a whole it is since it will be a question of improving or recover these spaces that lost his soul.
ON BALSAMS, SALVES AND SHROUDS
“The processes are today much more interesting than the results. The reality has stopped being an entity ready to be described to try to be codified. The imagination has remained necessarily relegated to a new understanding on the basis of codes. The reality today works according to zeros and some, according to genetic codes or bar codes, according to electrical impulses or magnetic strips. The conceptualization of the reality on the basis of ideas has given step to new models of codification of information, enormous quantities of step to new models of codification of information, enormous quantities of information ready to be processed. The understanding of the cities, which is what he is interested Irene, necessarily has changed, the generic city, today, expresses in a way much nearer to the maps of information, to slant d esistemas and you structure, of nodes and transversalidades. They are images of city not figured but procesuales. A codified city, mallada, diagramada, because to left of being an exclusively physical and identifiable fact in continuous transformation. The codes describe today another city, a secret not epidermal, conceptualized city, only royal in a moment and in a time. To Irene they interest other codes and other languages. It works with balsams, and it them applies on fingerprints of city that they have remained orphans of the time. Irene codifies dead memories and returns them to the life, demonstrating them with a few new codes that they smell, they stain and shout. His walls are species of the space that one of the black holes, which everything it absorbs. They are full of mutilations and desgajos, morsels and eruptions, ecemas disintegrated with symptoms of dermatitis sharp. Spillages and mordant that only she can explore and kiss.It works with balsams, and it them applies on fingerprints of city that they have remained orphans of the time. Irene codifies dead memories and returns them to the life, demonstrating them with a few new codes that they smell, they stain and shout. His walls are species of the space that one of the black holes, which everything it absorbs. They are full of mutilations and desgajos, morsels and eruptions, ecemas disintegrated with symptoms of dermatitis sharp. Spillages and mordant that only she can explore and kiss.”
Gonzalo
Artwork: De muro a muro
Author: Irene Gil López
Poetry: Pablo López Ojea
Year: 2008-2009
Location: A Coruña, Santiago de Compostela, París, Barcelona
photographs: Irene Gil López/ Adriá Goula Sardá
+ irenegil.com
[…]”cando un cidadán, na actualidade, acode a certos lugares de esparexemento ou pasea ocasionalmente pola súa cidade, pódese levar a sorpresa de que moitos dos espazos por que transita son inhóspitos, culturalmente zafios, formalmente desastrosos, fisicamente decrépitos, hixienicamente insalubres e emocionalmente patéticos”.
Arte pública: naturaleza y ciudad. Javier Maderuelo
Que facer con estes lugares? Estes son os lugares elixidos para este proxecto, co fin de dar vida e pór en valor aqueles sistemas de autenticidade, fóra do seriado e antinatural, dotandoos a través da pintura dunha esencia renovada que os axude a integrarse novamente mediante a arte. É dicir, non trátase soamente do valor artístico da pintura en si, senón tamén do significado que este adquire ao relacionarse cun destes lugares.
… DE MURO A MURO xorde a partir da observación do medio e da súa análise. Os lugares que habitamos, as cidades, foron caendo progresivamente nunha deterioración froito dunha arquitectura impersoal e de plans urbanísticos que non atenden as propias necesidades das cidades, entendidas como seres vivos, formados por corpo e alma. O corpo sería a súa propia estrutura, a estrutura de cales, edificios, prazas e parques, mentres que a alma sería aquilo que diferencia a unhas doutras: os habitantes, os sons, a cultura, os ritmos, os cheiros, a arte…
DE MURO A MURO é un exercicio para volver pensar unha vez máis na cidade en termos culturais, a partir de disciplinas como a semiótica, socioloxía, antropoloxía ou psicoloxía. Combinandoas e entendendoas en conxunto é como se tratará de mellorar ou recuperar eses espazos que perderon a súa alma.
SOBRE BÁLSAMOS, UNGÜENTOS E MORTAllAS
“Os procesos son hoxe moito máis interesantes que os resultados. A realidade deixou de ser unha entidade disposta a ser descrita para tratar de ser codificada. A figuración quedou necesariamente relegada a un novo entendemento de acordo con códigos. A realidade hoxe funciona segundo ceros e uns, segundo códigos xenéticos ou códigos de barras, segundo impulsos eléctricos ou bandas magnéticas. A conceptualización da realidade de acordo con ideas deu paso a novos modelos de codificación de datos, cantidades inxentes de camiño a novos modelos de codificación de datos, cantidades inxentes de información disposta a ser procesada. O entendemento das cidades, que é o que lle interesa a Irene, necesariamente cambiou, a cidade xenérica, hoxe, se expresa de maneira moito máis próxima aos mapas de datos, a través d esistemas e estruturas, de nodos e transversalidades. Son imaxes de cidades non figuradas senón procesuales. Unha cidade codificada, mallada, diagramada, porque a deixado de ser un feito exclusivamente físico e identificable en continua transformación. Os códigos describen hoxe outra cidade, unha cidade oculta non epidérmica, conceptualizada, só real nun momento e nun tempo. A Irene interésanlle outros códigos e outras linguaxes. Traballa con bálsamos, e aplícaos sobre pegadas de cidade que quedaron orfas do tempo. Irene codifica memorias mortas e devólveas á vida, evidenciándolas cuns novos códigos que olen, manchan e berran. Os seus muros son especies do espazo aquel dos furados negros, que todo o absorbe.Están cheos de mutilaciones e desgajos, bocados e erupcións, ecemas disgregados con síntomas de dermatite aguda. Derramos e mordentes que só ela sabe explorar e besar.Aplica os seus bálsamos sobre microcosmos ou micromundosvos, ou sobre cualquiertipo de organización complexa que se queira; son ungüentos atentos á súa orografía e xeoloxía, a súa bioloxía e outras moitas ciencias de muros, que son as ciencias todas. Os seus muros son fragmentos de realidades vivas, transformadas e transformables, e as súas novas pátinas, fragmentos de realidades diagramáticas codoficadas que cohabitan e coexisten na superficie dun novo ser simbiótico.Nuevas trazas xa exportadas e recoñecidas, evidenciando o valor alleo de todo aquilo que respira por se só e elevando calquera cousa á categoría de intelixente. Din que Irene pinta muros, eu digo que en realidade crea vida…”
Gonzalo
Obra: De muro a muro
Autor: Irene Gil López
Poesía: Pablo López Ojea
Ano: 2008-2009
Emplazamento: A Coruña, Santiago de Compostela, París, Barcelona
Fotografías: Irene Gil López/ Adriá Goula Sardá
+ irenegil.com














































