Dentro de la iniciativa ‘Xentes, espazos e lugares’, el próximo sábado 22 de septiembre tendrá lugar en la Fundación Barrié, un taller para niños a cargo de Maushaus, con el título de «espíritu de la colmena». Este taller trata de despertar y estimular la curiosidad espacial en los niños, para poder así percibir y respetar el medio urbano, que es el escenario de nuestro vivir. Aquí pueden ver unas fotos de la realización del taller en otras ciudades.
El taller es gratuito y de acceso exclusivo para niños de entre 6 y 11 años, previa inscripción y firma de consentimiento de los padres o tutores legales. Las 15 plazas disponibles se otorgarán de forma automática por riguroso orden de inscripción. El plazo de inscripción se abrirá el día 19 de septiembre a las 12:00 horas. Para formalizar la inscripción es necesario enviar el documento de consentimiento de grabación adjunto debidamente firmado a tallercolmena@coag.es.
‘Xentes, espazos e lugares’. Obradoiro para nenos con MAUSHAUS
Viernes 22 de septiembre de 11:00 a 13:00
Fundación Barrié
Rúa Cantón Grande,nº 9, A Coruña
[mappress mapid=»86″]
+ info
Dentro da iniciativa «Xentes, espazos e lugares», o vindeiro sábado 22 de setembro terá lugar na Fundación Barrié, un taller para nenos a cargo de Maushaus, co título de «espíritu de la colmena». Este taller trata de espertar e estimular a curiosidade espacial nos nenos, para poder así percibir e respectar o medio urbano, que é o escenario do noso vivir. Aquí poden ver unhas fotos da realización do taller noutras cidades.
O taller é gratuíto e de acceso exclusivo para nenos de entre 6 e 11 anos, previa inscrición e firma de consentimento dos pais ou titores legais. As 15 prazas dispoñibles outorgaranse de forma automática por rigorosa orde de inscrición. O prazo de inscrición abrirase o día 19 de setembro ás 12:00 horas. Para formalizar a inscrición é necesario enviar o documento de consentimento de gravación adxunto debidamente asinado a tallercolmena@coag.es.
‘Xentes, espazos e lugares’. Obradoiro para nenos con MAUSHAUS
Viernes 22 de setembre de 11:00 a 13:00
Fundación Barrié
Rúa Cantón Grande,nº 9, A Coruña
[mappress mapid=»86″]
+ info
Inside the initiative «Xentes, espazos e lugares», next Saturday, the 22nd of September it will take place in the Foundation Barrié, a workshop for children at the expense of Maushaus, with the title of » spirit of the beehive «. This workshop tries to wake up and stimulate the spatial curiosity in the children, for power like that to perceive and respect the urban way, which is the scene of ours to live. Here they can see a few photos of the accomplishment of the workshop in other cities.
The workshop is free and of exclusive access for children of between 6 and 11 years, previous inscription and signature of assent of the parents or legal tutors. 15 available squares will be granted of automatic form by rigorous order of inscription. The term of inscription will be opened on September 19 at 12:00. To formalize the inscription is necessary to send the document of attached assent of recording due signed to tallercolmena@coag.es.
‘Xentes, espazos e lugares’. Workshop for children with MAUSHAUS
Dentro de la iniciativa «Gentes, espacios y lugares», el próximo viernes 21 de septiembre a las 20:00 h, tendrá lugar en la Fundación Barrié de A Coruña un encuentro con maushaus, proyecto dirigido por Anabel Varona y Carlos Arruti, con el título de «maushaus:arquitectura para todos».
Maushaus es una escuela de arquitectura para niños, en la ciudad de San Sebastián. Es un proyecto de educación basado en un programa, de marcado carácter artístico-técnico, entorno a la arquitectura y el ecosistema urbano. Adjuntamos un documento en el que Anabel Varon y Carlos Arruti nos hablan de algunos de los conceptos que se abordarán en el encuentro del viernes.
‘Xentes, espazos e lugares’. Encuentro con Maushaus
Viernes 21 de septiembre, a las 20:00 horas
Fundación Barrié
Rúa Cantón Grande,nº 9, A Coruña
[mappress mapid=»86″]
+ info
Dentro da iniciativa «Xentes, espazos e lugares», o próximo venres 21 de setembro terá lugar na Fundación Barrié de A Coruña, un encontro con maushaus, proxecto dirigido por Anabel Varona e Carlos Arruti, co título de «maushaus:arquitectura para todos».
Maushaus é unha escola de arquitectura para nenos, na cidade de San Sebastián. É un proxecto de educación baseado nun programa, de marcado carácter artístico-técnico, entorno á arquitectura e o ecosistema urbano. Achegamos un documento no que Anabel Varona e Carlos Arruti falan dalgúns dos conceptos que se abordarán no encontro do venres.
‘Xentes, espazos e lugares’. Encontro con Maushaus
Venres 21 de setembro,as 20:00 horas
Fundación Barrié
Rúa Cantón Grande,nº 9, A Coruña
[mappress mapid=»86″]
+ info
Inside the initiative » Peoples, spaces and places «, next Friday, the 21st from September to 20:00 h, a meeting will take place in the Foundation Barrié of To Corunna with maushaus, project directed by Anabel Varona and Carlos Arruti, with the title of » maushaus: architecture for all «.
Maushaus is a school of architecture for children, in the city of San Sebastian. It is a project of education based on a program, of marked artistic – technical character, I half-close to the architecture and the urban ecosystem. We attach a document in which Anabel Varon and Carlos Arruti speak to us about some of the concepts that will be approached on Friday meeting.
‘Xentes, espazos e lugares’. Meeting with Maushaus
El próximo jueves 20 de septiembre a las 20:00 h, tendrá lugar en el salón de actos de la Galería Sargadelos de Ferrol, un encuentro con Patrizia di Monte (gravalos & di monte arquitectos), arquitecta de Zaragoza Vivienda, con el título de «Esto no es es un solar».
ESTO NO ES UN SOLAR es un proyecto de limpieza, rehabilitación y mantenimiento de solares abandonados dentro de la ciudad y la recuperación de los mismos para hacer de ellos espacios abiertos a los vecinos.
‘Xentes, espazos e lugares’. Encuentro con Patrizia di Monte
Jueves 20 de septiembre, a las 20:00 horas
Salón de actos de la Galería Sargadelos
Rúa Rubalcava, 30-32, Ferrol
[mappress mapid=»85″]
+ info
Dentro da iniciativa «Xentes, espazos e lugares», o próximo xoves 20 de setembro terá lugar no salón de actos da Galería Sargadelos de Ferrol, un encontro con Patrizia di Monte (gravalos & di monte arquitectos), arquitecta de Zaragoza Vivienda, co título de «Esto no es es un solar».
ESTO NO ES UN SOLAR é un proxecto de limpeza, rehabilitación e mantemento de solares abandonados dentro da cidade e a recuperación dos mesmos para facer deles espazos abertos aos veciños.
‘Xentes, espazos e lugares’. Encontro con Patrizia di Monte
Xoves 20 de setembro, as 20:00 horas
Salón de actos da Galería Sargadelos
Rúa Rubalcava, 30-32, Ferrol
[mappress mapid=»85″]
+info
Next Thursday, the 20th from September to 20:00 h, Sargadelos de Ferrol will take place in the assembly hall of the Gallery, a meeting Patrizia I met Mount (them burden and give mount architects), arquitecta of Saragossa Housing, with the title of «Esto no es es un solar».
ESTO NO ES UN SOLAR is a project of cleanliness, rehabilitation and maintenance of lots left inside the city and the recovery of the same ones to do of them spaces opened the neighbors.
‘Xentes, espazos e lugares’. Meeting with Patrizia di Monte
El nuevo número monográfico de Tectónica está dedicado a la industrialización en la arquitectura contemporánea. El contenido teórico de la monografía, elaborado por Enrique Azpilicueta y Ramón Araujo, profesores de construcción en la ETS de Arquitectura de Madrid, analiza la evolución de los sistemas constructivos hacia mayores niveles de prefabricación y sus requerimientos crecientes de aligeramiento, deformabilidad, reutilización y reciclabilidad.
La monografía se completa con el análisis constructivo de dos proyectos de especial interés por el grado de fabricación en taller alcanzado: la transformación de una torre de viviendas en París, proyectada por Druot, Lacaton y Vassal, creando una envolvente bioclimática a base de módulos prefabricados que se van apilando en altura, y las viviendas universitarias en el Campus de Sant Cugat de la UPC, de H Arquitectes, construidas mediante superposición de módulos de apartamentos que llegan a obra completamente acabados.
Fuera de la sección monográfica de industrialización, se publica el análisis constructivo del Auditorio y Palacio de Congresos El Batel, en Cartagena, obra de los arquitectos José Selgas y Lucía Cano. En este edificio de singular tecnología constructiva y basado en el uso extensivo de materiales plásticos, los autores han aplicado diversas innovaciones técnicas que plantean nuevas perspectivas acerca de la relación entre la obra de autor y los procesos constructivos industriales.
El Dossier de Productos de este número recoge los productos más innovadores desarrollados por la industria de la construcción, prestando particular atención a los sistemas fabricados y ensamblados en taller. Tiene un especial peso el apartado de estructuras, que presenta un gran número de fichas sobre sistemas constructivos prefabricados y construcciones modulares acabadas en fábrica. El Dossier incluye también muchas otras soluciones industrializadas para su empleo en fachadas, instalaciones o particiones.
Edita: A.T.C. Ediciones, S.L.
Directores: José María Marzo y Carlos Quintáns.
O novo número monográfico de Tectónica está dedicado á industrialización na arquitectura contemporánea. O contido teórico da monografía, elaborado por Enrique Azpilicueta e Ramón Araujo, profesores de construción na ETS de Arquitectura de Madrid, analiza a evolución dos sistemas constructivos cara a maiores niveis de prefabricación e os seus requerimientos crecentes de aligeramiento, deformabilidad, reutilización e reciclabilidad.
A monografía complétase coa análise constructivo de dous proxectos de especial interese polo grado de fabricación en taller alcanzado: a transformación dunha torre de vivendas en Parides, proxectada por Druot, Lacaton e Vassal, creando unha envolvente bioclimática a base de módulos prefabricados que se van apilando en altura, e as vivendas universitarias no Campus de Sant Cugat da UPC, de H Arquitectes, construídas mediante superposición de módulos de apartamentos que chegan a obra completamente acabados.
Fóra da sección monográfica de industrialización, publícase a análise constructivo do Auditorio e Palacio de Congresos O Batel, en Cartagena, obra dos arquitectos José Selgas e Lucía Cano. Neste edificio de singular tecnoloxía constructiva e baseado no uso extensivo de materiais plásticos, os autores aplicaron diversas innovacións técnicas que suscitan novas perspectivas achega da relación entre a obra de autor e os procesos constructivos industriais.
O Dossier de Produtos deste número recolle os produtos máis innovadores desenvolvidos pola industria da construción, prestando particular atención aos sistemas fabricados e ensamblados en taller. Ten un especial peso o apartado de estruturas, que presenta un gran número de fichas sobre sistemas constructivos prefabricados e construcións modulares acabadas en fábrica. O Dossier inclúe tamén moitas outras solucións industrializadas para o seu emprego en fachadas, instalacións ou particiones.
The new monographic number of Tectonic is dedicated to the industrialization in the contemporary architecture. The theoretical content of the monograph, elaborated by Enrique Azpilicueta and Ramon Araujo, teachers of construction in the ETS of Architecture of Madrid, analyzes the evolution of the constructive systems towards major levels of prefabricación and his increasing requirements of alleviation, deformabilidad, reutilization and recyclability.
The monograph is completed by the constructive analysis of two projects of special interest by the degree of manufacture in reached workshop: the transformation of a tower of housings in Paris, projected by Druot, Lacaton and Vassal, creating a surrounding bioclimática based on prefabricated modules that are piled up in height, and the university housings in Sant Cugat’s Campus of the UPC, of H Arquitectes, constructed by means of overlapping module of apartments that come to work completely finished.
Out of the monographic section of industrialization, publishes the constructive analysis of the Audience and Conference hall The Small boat, in Cartagena, work of the architects Jose Selgas and Lucía Cano. In this building of singular technology constructive and based on the extensive use of plastic materials, the authors have applied diverse technical innovations that raise new perspectives it brings over of the relation between the author’s work and the constructive industrial processes.
The Dossier of Products of this number gathers the most innovative products developed by the industry of the construction, giving particular attention to the systems made and assembled in workshop. A special weight has the paragraph of structures, which presents a great number of cards on constructive prefabricated systems and modular constructions ended in factory. The Dossier includes also many other solutions industrialized for his employment in fronts, facilities or partitions.
La ciudad ya no puede ser un lugar pensado desde las reglas, sino un espacio vivido desde los principios.
Ya han pasado muchos años desde que se ha podido constatar el fracaso de planificar las ciudades a medio y largo plazo. Quizás este sistema fuera pertinente a principios del siglo XIX donde todavía se podía planificar atendiendo a curvas de crecimientos predecibles y comportamientos sociales estables. Hoy a principios del siglo XXI está ya claro que crear regulaciones es tan absurdo como pensar que lo que hoy es válido, lo será también pasado mañana. La ciudad depende en mayor medida del comportamiento y el uso del entramado urbano, que de la constitución física específica de cada calle, cada acera, cada edificio. Naturalmente hay secciones de calle que restringen un comportamiento “urbano” o malbaratan una lógica de lo “común” y en cambio otros dispositivos urbanos favorecen el desarrollo de la identidad (tanto individual como compartida) o ayudan al florecimiento de acontecimientos urbanos que establecen vínculos emocionales con sus habitantes y ente sus habitantes.
El manejo de conceptos en la ciencia como los de inestabilidad, la sensibilidad a las condiciones iniciales, las bifurcaciones, las fluctuaciones, las turbulencias, los sistemas alejados del equilibrio, la auto-organización, etc., pueden ayudar a manejar igualmente un nuevo cuerpo teórico para pensar la ciudad, más ligada al territorio y el paisaje, que al clásico urbanismo. Al igual que lo ocurrido en la arquitectura, la ciencia se ha abierto a toda una compleja red de principios, teorías y estructuras mentales nuevas que permiten avanzar e innovar en un nuevo territorio mental. Desde los años 60 las disciplinas que fluctúan alrededor de las llamadas ciencias de la complejidad han emprendido un fascinante camino, no exento de riesgos y tropiezos, hacia una comprensión profunda de la naturaleza.
Quizás va siendo hora que estos nuevos enfoques lleguen de verdad a las prácticas proyectuales urbanas y dejemos de actuar como dispensadores de programas, edificabilidades y zonificaciones en forma de cajas de zapatos y empecemos a reflexionar sobre la esencia de aquello que significa el “hecho urbano”, colocando al ser humano en el centro del interés de la reflexión.
De hecho ya existen poderosos antecedentes al respecto.
En los años 60 Jane Jacobs acomete en su libro The Death and Life of Great American Cities1, un análisis profundo de la ciudad como un todo de interrelaciones entre los habitantes y los espacios físicos e intangibles que la conforman. La ciudad es el resultado de la vida pública cotidiana, un producto de lo doméstico urbano, llamado a sustentar la vida en común de sus ciudadanos y por consiguiente no debe ser ordenada de acuerdo a principios urbanísticos rígidos, pues la naturaleza esencial de lo urbano se comporta como un sistema adaptativo que obedece a un orden complejo y muy particular.
Para Jacobs la ciudad constituye un abanico amplísimo de posibilidades de elección, sobre todo teniendo en cuenta la diversidad que en ella debe converger, y por lo tanto debe de comportarse como un sistema abierto capaz de ofrecer respuestas diferentes ante condicionantes cambiantes. La autora es una convencida del modo de vida urbano, basado en una mezcla de usos y formas, capaz de construir un sustrato de enorme riqueza cultural. La máxima expresión de lo urbano es la calle, entendida esta, como un recurso para el sustento de la vida colectiva.
La visión que tiene Jacobs de la calle es como un enredado ballet en el cual cada uno de sus bailarines y conjunto de danzas manifiestan claramente sus elementos distintivos, que milagrosamente dan vigor y densidad y especificidad a la realidad cotidiana. Este conjunto de movimientos componen un todo armónico y ordenado en un nivel de complejidad que hace que nunca estos movimientos se repitan a sí mismos en ningún lugar y por tanto no representan una serie de acciones predecibles, sino más bien un conjunto de improvisaciones reguladas por una lógica superior a la lógica individual, en muchos casos una auto-organización dicho los términos contemporáneos de las ciencias de la complejidad.
La visión de Jacobs se contrapone, como ella misma dice, al modelo actual de planeamiento. Pero ¿Cuál es ese modelo? ¿A quién ataca solamente empezar el libro? El ataque está directamente dirigido a los Decentrists2 según los llamó Catherine Bauer. Pero más allá de los planificadores locales, como así lo confiesa la propia Jacobs, el ataque va dirigido directamente al
“hombre con la idea más dramática de cómo realizar correctamente esta planificación anti-urbana y aplicarla a ciudadelas de ignominia”.3
Se está refiriendo a Le Corbusier y a la Ville Radieuse.
La Ville Radieuse según Jacobs es un sueño utópico basado en la disposición de rascacielos en un parque, contrariamente a la versión degradada de esta idea proclamada por los Decentrists, que disponían edificios bajos sobre un tapiz verde. La densidad que Le Corbusier pretendía en sus sueños -1.200 habitantes por acre4– se antoja totalmente brutal a ojos anglosajones, incluso para Jacobs que la califica de fantásticamente alta –en términos de fantasiosa que no de aprobación, evidentemente-.
Esto significa que esta ensoñación puede llegar a dejar libre el 95% del territorio en forma de parque, debido a que esta densidad se concentra en edificios muy altos. La utopía de Le Corbusier era una condición para lo que él llamaba la máxima libertad individual, aunque parecía una libertad para no hacer demasiadas otras cosas que liberarse de la responsabilidad ordinaria de cada individuo. En la Ville Radieuse irónicamente Jacobs afirma
«presumiblemente nadie va a tener que hacer de hermano mayor, nadie va a tener que batallar contra la planificación, nadie va a estar atado».
Los Decentrists todavía están huyendo despavoridos de la Ville Radieuse de Le Corbusier. Su reacción fue y todavía sigue siendo, según Jacobs, como si un grupo de profesores progresistas se encarara con un orfanato y sin embargo, irónicamente la Ville Radieuse proviene de la Ciudad Jardín. Le Corbusier aceptó la imagen fundamental de la Ciudad Jardín, superficial a fin de cuentas, y trabajó para hacerla práctica en condiciones de alta densidad. En realidad la Ville Radieuse y la Ciudad Jardín comparten las ideas popularizadas por los seguidores sectarios de los Decentrists, de la súper manzana, el vecindario proyectado, la planificación sin cambios y el césped, césped, césped, bajo la apariencia de la responsabilidad social y la funcionalidad de la planificación.
La ciudad soñada por Le Corbusier ha tenido un enorme impacto en nuestras ciudades y ha influido en proyectos que van desde la vivienda social hasta edificios de oficinas, asumiendo la superficialidad de los principios de la Ciudad Jardín y aplicándolos a la alta densidad. Pero a criterio de Jacobs, la Ville Radieuse esconde también otras “maravillas”. La ciudad soñada por Le Corbusier está absolutamente pensada para el automóvil como parte integral de su esquema. Ciertamente esta idea era excitante y totalmente nueva en la década de los 20 y los 30 dels siglo pasado y por eso está dispuesta a partir de grandes arterias rodadas, cortando el máximo número de cruces entre calles ya que según Le Corbusier “eran el enemigo del tráfico”5, planificó calles subterráneas para el tráfico pesado y de servicios y evidentemente tal y como lo hacía la Ciudad Jardín, eliminó las aceras.
Según Jacobs la Ville Radieuse era como un maravilloso juguete mecánico. Su concepción como trabajo arquitectónico tenía una deslumbrante claridad, simplicidad y armonía. Era realmente ordenada, muy visual, fácil de entender. Lo decía todo en un flash, como un buen anuncio. Esta visión y su impertinente simbolismo ha sido irresistible para planificadores, promotores, diseñadores e incluso para los alcaldes.
Arrastra a zonificadores progresistas, que escriben reglamentos para alentar a constructores sin proyecto el reflejar, aunque sólo sea un poco, el sueño. No tiene importancia cuan vulgar o desgraciado es el diseño, cuan lúgubre e inútil es el espacio abierto –referido a los parques-, cuan aburridas son las vistas, si es capaz de imitar el grito de Le Corbusier “mira lo que he hecho!”. Como si fuera la visualización de un gran ego, este tipo de proyectos explica por sí mismo el éxito de alguien.
“Pero en términos de cómo la ciudad funciona, al igual que la Ciudad Jardín, no explica más que mentiras”.6
Hoy en términos contemporáneos, la razón urbana ha caído del lado de Jacobs, si bien estoy convencido que Le Corbusier hubiera estado más de acuerdo con Jacobs, de lo que podamos imaginar.
Miquel Lacasta Codorniu. Doctor arquitecto
Barcelona, septiembre 2012
Notas 1 Jacobs, Jane, The Death and Life of Great American Cities, Modern Library Edition, Random House, 1993, (1961), Nueva York 2 Podemos traducir Decentrists como los descentralizadores según el apelativo que Catherine Bauer da a un grupo de planificadores urbanos extraordinariamente efectivos y dedicados compuesto por Lewis Mumford, Clarence Stein y en sus últimos tiempos Henry Wright. Estos adoptaron de manera entusiasta las ideas de la ciudad jardín del inglés Ebenezer Howard y del escocés Sir Patrick Geddes. Escuetamente la idea de base consistía en descentralizar las grandes ciudades, dispersando a los habitantes y las empresas en enormes tejidos urbanos basados en la imaginería de la ciudad jardín. 3 op. cit., JACOBS, p. 29 4 1200 habitantes por acre son 2970 habitantes por hectárea y 297.029 habitantes por kilómetro cuadrado. Para poder comparar, Barcelona tiene unos 15.000 habitantes por kilómetro cuadrado. 5 op. cit., JACOBS p. 31 6 op. cit., JACOBS p. 32
[:en]
Jacobs versus Le Corbusier
The city already cannot be a place thought from the rules, but a life space from the beginning.
To many years have happened since one could have stated the failure of planning the cities in the medium and long term. Probably this system was pertinent at the beginning of the 19th century where still it was possible to plan attending to curves of predictable growths and social stable behaviors. Today at the beginning of the 21st century it is already clear that to create regulations is so absurd as to think that what today is valid, it will be also the day after tomorrow. The city depends in major measure of the behavior and the use of the urban studding, that of the physical specific constitution of every street, every sidewalk, every building. Naturally there are sections of street that restrict a «urban» behavior or undersell a logic of the «common thing» and on the other hand other urban devices favor the development of the identity (both individual and shared) or they help to the bloom of urban events that his inhabitants establish emotional links with his inhabitants and entity.
The managing concept in the science as those of instability, the sensibility to the initial conditions, the bifurcations, the fluctuations, the turbulences, the systems removed from the balance, the self-organization, etc., they can help to handle equally a new theoretical body to think the city more tied to the territory and the landscape, that to the classic urbanism. As the happened in the architecture, the science has been opened for the whole complex network of beginning, theories and mental new structures that allow to advance and to innovate in a new mental territory. From the 60s the disciplines that fluctuate about the so called sciences of the complexity have started a fascinating way, I do not exempt of risks and stumbles, towards a deep comprehension of the nature.
Probably it is time that these new approaches come indeed to the practices proyectuales urban and let’s stop acting as dispensers of programs, edificabilidades and zoning in the shape of boxes of shoes and let’s start thinking about the essence of that one that means the “urban fact”, placing the human being in the center of the interest of the reflection.
In fact already powerful precedents exist in the matter.
In the 60s Jane Jacobs attacks in his book The Death and Life of Great American Cities1, a deep analysis of the city as everything of interrelationships between the inhabitants and the physical and intangible spaces that shape it. The city is the result of the public daily life, a product of the urban domestic thing, called to sustain the life jointly of his citizens and consequently it must not be ordered in agreement to urban development rigid beginning, since the essential nature of the urban thing behaves as an adaptative system that obeys a complex and very particular order.
For Jacobs the city constitutes the most ample range of possibilities of choice, especially having in it counts the diversity that on her must converge, and therefore it has to of behaving as an opened system capable of offering different answers before determining bankers. The authoress is convinced in the way of life urban, based on a mixture of uses and forms, capable of constructing a substratum of enormous cultural wealth. The maximum expression of the urban thing is the street, understood this one, as a resource for the sustenance of the collective life.
The vision that has Jacobs of the street is like a tangled ballet in which each of his dancers and set of dances demonstrate clearly his distinctive elements, which miraculously give vigor and density and specificity to the daily reality. This set of movements compose the quite harmonic one and arranged in a level of complexity that does that these movements never repeat themselves to yes same in any place and therefore they do not represent a series of predictable actions, but rather a set of improvisations regulated by a logic superior to the individual logic, in many cases a self-organization said the contemporary terms of the sciences of the complexity.
Jacobs’s vision is opposed, as she itself says, to the current model of planning. But which is this model? Whom does it attack only to begin the book? The assault is directly directed the Decentrists2 as them Catherine Bauer called. But beyond the local, as like that planners the own Jacobs confesses it, the assault is directed directly the » man by the idea more dramatic of how to realize correctly this anti-urban planning and .3 to apply it to citadels of ignominy » one is refiriendo to Him Corbusier and to the Ville Radieuse.
The Ville Radieuse according to Jacobs is a Utopian dream based on the disposition of skyscraper in a park, contrary to the version degraded of this idea proclaimed by the Decentrists, which low buildings were arranging on a green tapestry. The density that Le Corbusier was claiming in his dreams -1.200 inhabitants for acre4– takes a fancy totally brutally to Anglo-Saxon eyes, even for Jacobs that her qualifies of fantasticly high – in terms of prone to fantasizing that not of approval, evidently-.
This means that this dream can manage to make 95 % of the territory free in the shape of park, due to the fact that this density centers in very high buildings. The Utopia of Him Corbusier was a condition for what he was calling the maximum individual freedom, though it was looking like a freedom not to do too many other things that to be liberated of the ordinary responsibility of every individual. In the Ville Radieuse ironically Jacobs affirms presumably nobody is going to have to play the role of a major brother, nobody is going to have to battle against the planning, nobody is going to be tied.
The Decentrists still Le Corbusier is fleeing despavoridos of the Ville Radieuse. His reaction was and still it continues being, according to Jacobs, as if a group of progressive teachers was falling sick with an orphanage and nevertheless, ironically the Ville Radieuse comes from the City Garden. Le Corbusier accepted the fundamental image of the City Garden, superficially ultimately, and worked to make her practical in conditions of high density. Actually the Ville Radieuse and the City Garden share the ideas popularized by the sectarian followers of the Decentrists, of the super apple, the projected neighborhood, the planning without changes and the lawn, lawn, lawn, under the appearance of the social responsibility and the functionality of the planning.
The city dreamed for Corbusier has had an enormous impact in our cities and has influenced projects that go from the social housing up to office blocks, assuming the superficialness of the beginning of the City Garden and applying them to the high density. But to criterion of Jacobs, the Ville Radieuse hides also other “marvels”. The city dreamed Le Corbusier is absolutely thought for the car as integral part of his scheme. Certainly this idea was exciting and totally new in the decade of the 20 and the 30 dels last century and because of it it is arranged from big rolled arteries, cutting the maximum number of crossings between streets since as Le Corbusier “was the enemy of the traffic”5, it planned underground streets for the heavy traffic and of services and evidently as it the City was doing Garden, it eliminated the sidewalks.
According to Jacobs la Ville Radieuse it was like a wonderful mechanical toy. His conception like architectural work had a dazzling clarity, simplicity and harmony. It was really tidy, very visual, easy to deal. He was saying everything in a flash, as a good advertisement. This vision and his impertinent symbolism has been irresistible for planners, promoters, designers and even for the mayors.
It drags to zonificadores progressives, who write regulations to encourage builders without project to reflect, though only it is a bit, the dream. It does not have importance cuan vulgar or wretch is the design, cuan lugubrious and useless it is the space opened – referred to the parks-, cuan bored they are the sights, if it is capable of imitating the shout of Le Corbusier “looks what I have done!”. As if it was the visualization of a great ego, this type of projects explains for yes the same success of someone. “But in terms of how the city works, as the City Garden, it does not explain any more than lies”.6
Today in contemporary terms, the urban reason has fallen down of Jacobs’s side, though I am sure that Him Corbusier had been more of agreement with Jacobs, of what we could imagine.
Miquel Lacasta Codorniu. Doctor architect
Barcelona, setember 2012
Notes
1 Jacobs, Jane, The Death and Life of Great American Cities, Modern Library Edition, Random House, 1993, (1961), Nueva York
2We can translate Decentrists as the decentralizing ones according to the appellative one that Catherine Bauer gives to a group of urban extraordinarily effective and dedicated planners composed by Lewis Mumford, Clarence Stein and in his last times Henry Wright. These adopted of way enthusiast the ideas of the city garden of the Englishman Ebenezer Howard and of the Scot Sir Patrick Geddes. Succinctly the base idea was consisting of decentralizing the big cities, dispersing to the inhabitants and the companies in enormous urban fabrics based on the imagery of the city garden.
3 op. cit., JACOBS, p. 29
4 1200 inhabitants for acrid sound 2970 inhabitants for hectare and 297.029 inhabitants for square kilometre. To be able to compare, Barcelona takes approximately 15.000 inhabitants as a square kilometre.
5 op. cit., JACOBS p. 31
6 op. cit., JACOBS p. 32
[:gl]
Jacobs versus Le Corbusier
A cidade xa non pode ser un lugar pensado dende as regras, senón un espazo vivido dende os principios.
Xa pasaron moitos anos dende que se puido constatar o fracaso de planificar as cidades a medio e longo prazo. Quizais este sistema fose pertinente a principios do século XIX onde aínda se podía planificar atendendo a curvas de crecementos predicibles e comportamentos sociais estables. Hoxe a principios do século XXI está xa claro que crear regulacións é tan absurdo como pensar que o que hoxe é válido, o será tamén pasadomañá. A cidade depende en maior medida do comportamento e o uso da armazón urbana, que da constitución física específica de cada rúa, cada beirarrúa, cada edificio. Naturalmente hai seccións de rúa que restrinxen un comportamento “urbano” ou malbaratan unha lóxica do “común” e en cambio outros dispositivos urbanos favorecen o desenvolvemento da identidade (tanto individual coma compartida) ou axudan ao florecemento de acontecementos urbanos que establecen vínculos emocionais cos seus habitantes e ente os seus habitantes.
O manexo de conceptos na ciencia como os de inestabilidade, a sensibilidade ás condicións iniciais, as bifurcacións, as flutuacións, as turbulencias, os sistemas afastados do equilibrio, a auto-organización, etc., poden axudar a manexar igualmente un novo corpo teórico para pensar a cidade, máis ligada ao territorio e a paisaxe, que ao clásico urbanismo. Ao igual que o acontecido na arquitectura, a ciencia abriuse a toda unha complexa rede de principios, teorías e estruturas mentais novas que permiten avanzar e innovar nun novo territorio mental. Dende os anos 60 as disciplinas que flutúan arredor das chamadas ciencias da complexidade emprenderon un fascinante camiño, non exento de riscos e tropezos, cara a unha comprensión profunda da natureza.
Quizais vai sendo hora que estes novos enfoques cheguen de verdade ás prácticas proyectuales urbanas e deixemos de actuar como dispensadores de programas, edificabilidades e zonificacións en forma de caixas de zapatos e empecemos a reflexionar sobre a esencia daquilo que significa o “feito urbano”, colocando o ser humano no centro do interese da reflexión.
De feito xa existen poderosos antecedentes ao respecto.
Nos anos 60 Jane Jacobs acomete no seu libro The Death and Life of Great American Cities1, unha análise profunda da cidade como un todo de interrelacións entre os habitantes e os espazos físicos e intanxibles que a conforman. A cidade é o resultado da vida pública cotiá, un produto do doméstico urbano, chamado a sustentar a vida en común dos seus cidadáns e por conseguinte non debe ser ordenada de acordo a principios urbanísticos ríxidos, pois a natureza esencial do urbano se comporta como un sistema adaptativo que obedece a unha orde complexa e moi particular.
Para Jacobs a cidade constitúe un abano amplísimo de posibilidades de elección, sobre todo tendo en conta a diversidade que nela debe converxer, e polo tanto debe de comportarse como un sistema aberto capaz de ofrecer respostas diferentes ante condicionantes cambiantes. A autora é unha convencida do modo de vida urbano, baseado nunha mestura de usos e formas, capaz de construír un substrato de enorme riqueza cultural. A máxima expresión do urbano é a rúa, entendida esta, como un recurso para o sustento da vida colectiva.
A visión que ten Jacobs da rúa é como un enredado ballet no cal cada un dos seus bailarins e conxunto de danzas manifestan claramente os seus elementos distintivos, que milagrosamente dan vigor e densidade e especificidade á realidade cotiá. Este conxunto de movementos compoñen un todo harmónico e ordenado nun nivel de complexidade que fai que nunca estes movementos se repitan mesmos en ningún lugar e polo tanto non representan unha serie de accións predicibles, senón máis ben un conxunto de improvisacións reguladas por unha lóxica superior á lóxica individual, en moitos casos unha auto-organización dito os termos contemporáneos das ciencias da complexidade.
A visión de Jacobs contraponse, como ela mesma di, o modelo actual de plan. Pero ¿Cal é ese modelo? ¿quen ataca soamente empezar o libro? O ataque está directamente dirixido aos Decentrists2segundo os chamou Catherine Bauer. Pero máis alá dos planificadores locais, como así o confesa a propia Jacobs, o ataque vai dirixido directamente ao “home coa idea máis dramática de como realizar correctamente esta planificación anti-urbana e aplicala a cidadelas de ignominia”.3 Se está a referir a Le Corbusier e á Ville Radieuse.
A Ville Radieuse segundo Jacobs é un sono utópico baseado na disposición de rañaceos nun parque, contrariamente á versión degradada desta idea proclamada polos Decentrists, que dispoñían edificios baixos sobre un tapiz verde. A densidade que Le Corbusier pretendía nos seus sonos -1.200 habitantes por acre4– antóllase totalmente brutal a ollos anglosaxons, mesmo para Jacobs que a cualifica de fantasticamente alta -en termos de fantasiosa que non de aprobación, evidentemente-.
Isto significa que esta fantasía pode chegar a deixar libre o 95% do territorio en forma de parque, debido a que esta densidade se concentra en edificios moi altos. A utopía de Le Corbusier era unha condición para o que el chamaba a máxima liberdade individual, aínda que parecía unha liberdade para non facer demasiadas outras cousas que liberarse da responsabilidade ordinaria de cada individuo. Na Ville Radieuse ironicamente Jacobs afirma presumiblemente ninguén vai a ter que facer de irmán maior, ninguén vai ter que batallar contra a planificación, ninguén vai estar atado.
Os Decentrists aínda están a fuxir espavorecidos da Ville Radieuse de Le Corbusier. A súa reacción foi e aínda segue sendo, segundo Jacobs, coma se un grupo de profesores progresistas se encarase cun orfanato e non obstante, ironicamente a Ville Radieuse provén da Cidade Xardín. Le Corbusier aceptou a imaxe fundamental da Cidade Xardín, superficial a fin de contas, e traballou para facela práctica en condicións de alta densidade. En realidade a Ville Radieuse e a Cidade Xardín comparten as ideas popularizadas polos seguidores sectarios dos Decentrists, da super mazá, a veciñanza proxectada, a planificación sen cambios e o céspede, céspede, céspede, baixo a aparencia da responsabilidade social e a funcionalidade da planificación.
A cidade soñada por Le Corbusier tivo un enorme impacto nas nosas cidades e influíu en proxectos que van dende a vivenda social ata edificios de oficinas, asumindo a superficialidade dos principios da Cidade Xardín e aplicándoos á alta densidade. Pero a criterio de Jacobs, a Ville Radieuse esconde tamén outras “marabillas”. A cidade soñada por Le Corbusier está absolutamente pensada para o automóbil como parte integral do seu esquema. Certamente esta idea era excitante e totalmente nova na década dos 20 e os 30 dels século pasado e por iso está disposta a partir de grandes arterias rodadas, cortando o máximo número de cruces entre rúas xa que segundo Le Corbusier “eran o inimigo do tráfico”5, planificou rúas subterráneas para o tráfico pesado e de servizos e evidentemente tal e como o facía a Cidade Xardín, eliminou as beirarrúas.
Segundo Jacobs la Ville Radieuse era como un marabilloso xoguete mecánico. A súa concepción como traballo arquitectónico tiña unha cegadora claridade, simplicidade e harmonía. Era realmente ordenada, moi visual, doada de entender. Dicíao todo nun flash, como un bo anuncio. Esta visión e o seu impertinente simbolismo foi irresistible para planificadores, promotores, deseñadores e mesmo para os alcaldes.
Arrastra zonificadores progresistas, que escriben regulamentos para alentar construtores sen proxecto o reflectir, aínda que só sexa un pouco, o sono. Non ten importancia canto vulgar ou desgraciado é o deseño, canto lúgubre e inútil é o espazo aberto -referido aos parques-, canto aburridas son as vistas, se é capaz de imitar o berro de Le Corbusier “¡mira o que fixen!”. Coma se fose a visualización dun grande ego, este tipo de proxectos explica por si mesmo o éxito de alguén. “Pero en termos de como a cidade funciona, ao igual que a Cidade Xardín, non explica máis que mentiras”.6
Hoxe en termos contemporáneos, a razón urbana caeu do lado de Jacobs, se ben estou convencido que Le Corbusier tivese estado máis de acordo con Jacobs, do que poidamos imaxinar.
Miquel Lacasta Codorniu. Doutor arquitecto
Barcelona, setembro 2012
Notas
1 Jacobs, Jane, The Death and Life of Great American Cities, Modern Library Edition, Random House, 1993, (1961), Nueva York
2 Podemos traducir Decentrists como os descentralizadores segundo o apelativo que Catherine Bauer dá a un grupo de planificadores urbanos extraordinariamente efectivos e dedicados composto por Lewis Mumford, Clarence Stein e nos seus últimos tempos Henry Wright. Estes adoptaron de xeito entusiasta as ideas da cidade xardín do inglés Ebenezer Howard e do escocés Sir Patrick Geddes. Concisamente a idea de base consistía en descentralizar as grandes cidades, dispersando os habitantes e as empresas en enormes tecidos urbanos baseados na imaxinaría da cidade xardín.
3 op. cit., JACOBS, p. 29
4 1200 habitantes por acre son 2970 habitantes por hectárea y 297.029 habitantes por kilómetro cuadrado. Para poder comparar, Barcelona tiene unos 15.000 habitantes por kilómetro cuadrado.
Metagénesix cierra su actual itinerancia en la Sala del Colexio de Arquitectos de Galicia en Santiago de Compostela el próximo martes 18 de septiembre, con un acto de 3 conferencias y debate final moderado en esta ocasión por Xerardo Estévez. El programa del acto será el siguiente:
19:45h Presentación del equipo de Metagénesix
20:00h AnsedeQuintans Arqtos
20:15h Arrokabe Arqtos
20:30h Estudio Nómada
20:45h Beginning of the Debate moderated by Xerardo Estévez
Metagénesix [Santiago de Compostela]
Martes 18 septiembre, 19:30 h
Sede Colexio de Arquitectos de Galicia
Praza da Quintana 3. Santiago
Metagénesix pecha a súa actual itinerancia na Sala del Colexio de Arquitectos de Galicia en Santiago de Compostela o vindeiro Martes 18 de setembro, cun acto de 3 conferencias e debate final moderado nesta ocasión por Xerardo Estévez. O programa do acto será o seguinte:
19:45h Presentación do equipo de Metagénesix
20:00h AnsedeQuintans Arqtos
20:15h Arrokabe Arqtos
20:30h Estudio Nómada
20:45h Inicio do Debate, moderado por Xerardo Estévez
Metagénesix [Santiago de Compostela]
Martes 18 setembro, 19:30 h
Sede Colexio de Arquitectos de Galicia
Praza da Quintana 3. Santiago
Metagénesix closes his current itinerancia in the Room of the Colexio de Arquitectos de Galicia in Santiago de Compostela next Tuesday, the 18th of September, with an act of 3 conferences and final debate moderated in this occasion for Xerardo Estévez. The program of the act will be the following one:
19:45h Presentation of the equipment of Metagénesix
20:00h AnsedeQuintans Arqtos
20:15h Arrokabe Arqtos
20:30h Estudio Nómada
20:45h Inicio do Debate, moderado por Xerardo Estévez
El dibujo es una herramienta cognitiva y creativa fundamental a la hora de abordar el proyecto arquitectónico. Bajo esta premisa Francis D. K. Ching nos ofrece en este libro una guía de referencia con la que aprender a utilizar el dibujo como técnica para pensar el proyecto.
Organizado en tres grandes bloques que pasan de lo más descriptivo a lo especulativo —dibujo por observación, sistemas convencionales de representación gráfica y dibujo imaginativo—, el libro explica paso a paso la gran multiplicidad de conceptos y técnicas que entran en juego en el dibujo arquitectónico: desde los principios básicos de la expresión gráfica (la línea, la forma, la sombra o el espacio), hasta los sistemas de representación más frecuentes (el sistema diédrico, la axonometría y la perspectiva cónica) o los innumerables conceptos y herramientas existentes (tales como el rayado, la orientación, la escala, la estratificación o la diagramación).
Además de los 1.500 dibujos ilustrados a mano y los cerca de 140 ejercicios que incluye el libro, esta nueva edición ampliada incorpora técnicas de dibujo por ordenador e incluye un CD con tutoriales. El estudiante de arquitectura y el arquitecto encontrarán en estas páginas una ayuda práctica y didáctica no solo para representar los proyectos, sino también para pensar espacialmente.
Francis D. K. Ching (Honolulú, 1943) es profesor emérito del College of Built Environments de la University of Washington (Seattle), donde ha ejercido la mayor parte de su larga trayectoria como docente. Desde la edición en 1974 de Architectural Graphics (Manual de dibujo arquitectónico, 1976), la primera de una larga serie de obras que han hecho internacionalmente famoso a este maestro del dibujo arquitectónico, Ching ha publicado títulos tan importantes como Diccionario visual de arquitectura (1997), Dibujo y proyecto (con S. P. Juroszek 1999), Diseño de interiores (con C. Binggeli, 2011) y Una historia universal de la arquitectura (con M. M. Jarzombek y V. Prakash, 2011), todos ellos editados por la Editorial Gustavo Gili.
Steven P. Juroszek es arquitecto por la Montana State University y máster por la University of Washington, donde fue profesor durante un tiempo. En la actualidad es profesor de dibujo y proyectos, y director interino de la Montana State University.
+ggili.com
O debuxo é unha ferramenta cognitiva e creativa fundamental á hora de abordar o proxecto arquitectónico. Baixo esta premisa Francis D. K. Ching ofrécenos neste libro unha guía de referencia coa que aprender a utilizar o debuxo como técnica para pensar o proxecto.
Organizado en tres grandes bloques que pasan en grao sumo descriptivo ao especulativo —debuxo por observación, sistemas convencionais de representación gráfica e debuxo imaginativo—, o libro explica paso a paso a gran multiplicidad de conceptos e técnicas que entran en xogo no debuxo arquitectónico: desde os principios básicos da expresión gráfica (a liña, a forma, a sombra ou o espazo), ata os sistemas de representación máis frecuentes (o sistema diédrico, a axonometría e a perspectiva cónica) ou os innumerables conceptos e ferramentas existentes (tales como o rayado, a orientación, a escala, a estratificación ou a diagramación).
Ademais dos 1.500 debuxos ilustrados a man e os preto de 140 exercicios que inclúe o libro, esta nova edición ampliada incorpora técnicas de debuxo por ordenador e inclúe un CD con tutoriales. O estudante de arquitectura e o arquitecto atoparán nestas páxinas unha axuda práctica e didáctica non só para representar os proxectos, senón tamén para pensar espacialmente.
Francis D. K. Ching (Honolulú, 1943) é profesor emérito do College of Built Environments da University of Washington (Seattle), onde exerceu a maior parte da súa longa traxectoria como docente. Desde a edición en 1974 de Architectural Graphics (Manual de debuxo arquitectónico, 1976), a primeira dunha longa serie de obras que fixeron internacionalmente famoso a este mestre do debuxo arquitectónico, Ching publicou títulos tan importantes como Dicionario visual de arquitectura (1997), Debuxo e proxecto (con S. P. Juroszek 1999), Deseño de interiores (con C. Binggeli, 2011) e Unha historia universal da arquitectura (con M. M. Jarzombek e V. Prakash, 2011), todos eles editados pola Editorial Gustavo Gili.
Steven P. Juroszek é arquitecto pola Montana State University e máster pola University of Washington, onde foi profesor durante un tempo. Na actualidade é profesor de debuxo e proxectos, e director interino da Montana State University.
+ggili.com
The drawing is a cognitive and creative fundamental tool at the moment of approaching the architectural project. Under this premise Francis D. K. Ching there offers us in this book a guide of reference with which to learn to use the drawing as technology to think the project.
Organized in three big blocks that go on from the most descriptive thing to the speculative thing – drawing for observation, conventional systems of graphical representation and imaginative drawing-, the book explains stepwise the great multiplicity of concepts and technologies that enter game the architectural drawing: from the basic beginning of the graphical expression (the line, the form, the shade or the space), up to the most frequent systems of representation (the system diédrico, the axonometría and the conical perspective) or the innumerable concepts and existing tools (such as the striped one, the orientation, the scale, the stratification or the diagramming).
Besides 1.500 drawings illustrated to hand and them near 140 exercises that the book includes, this new extended edition incorporates technologies of drawing for computer and includes a CD with tutoriales. The student of architecture and the architect will find in these pages a practical and didactic help not only to represent the projects, but also to think spatially.
Francis D. K. Ching (Honolulú, 1943) is an emeritus teacher of the College of Built Environments of the University of Washington (Seattle), where he has exercised most of his long path as teacher. From the edition in 1974 of Architectural Graphics (Manual of architectural drawing, 1976), the first one of a long series of works that have made internationally famous these teacher of the architectural drawing, Ching has published titles as important as visual Dictionary of architecture (1997), I draw and project (with S. P. Juroszek 1999), I Design of interiors (with C. Binggeli, 2011) and A universal history of the architecture (with M. M. Jarzombek and V. Prakash, 2011), all of them edited for Publishing Gustavo Gili.
Steven P. Juroszek is an architect for the Montana State University and máster for the University of Washington, where he was a teacher during a time. At present he is a teacher of drawing and projects, and the provisional director of the Montana State University.
Cuando pensamos en los máximos referentes de la arquitectura argentina, es ineludible no pensar en la obra del arquitecto Jorge Scrimaglio. Este arquitecto rosarino ha sido siempre fiel a sus ideas y concepción de la arquitectura, sumamente comprometido con su labor profesional, lejos de toda especulación inmobiliaria o “marketinera”. La coherencia en el uso de los materiales y la resolución estructural de cada uno de sus proyectos es el resultado de un profundo conocimiento de la técnica y un trabajo de experimentación que realizó desde sus comienzos y mantuvo a lo largo de su carrera, logrando generar espacios cambiantes, fluidos, pensados y construidos con gran sensibilidad en cada decisión, en cada detalle.
Nuestra intención de publicar el trabajo de JS surgió hace varios años atrás, cuando tuve la oportunidad de conocerlo personalmente en uno de sus viajes a Buenos Aires. Pero no fue hasta que Oscar Fuentes , amigo y colaborador de la editorial, me presentó a Federico Pastorino quien por ese entonces estaba realizando su doctorado para la Universidad de Navarra (en el que actualmente continua trabajando), y que centra su investigación en la obra de JS. Es gracias al enorme aporte de Federico y Oscar, y el trabajo en conjunto que realizamos durante casi un año, que esta edición se pudo concretar.
+ info
Cando pensamos nos máximos referentes da arquitectura arxentina, é ineludible non pensar na obra do arquitecto Jorge Scrimaglio. Este arquitecto rosarino foi sempre fiel ás súas ideas e concepción da arquitectura, sumamente comprometido co seu labor profesional, lonxe de toda especulación inmobiliaria ou “marketinera”. A coherencia no uso dos materiais e a resolución estructural de cada un dos seus proxectos é o resultado dun profundo coñecemento da técnica e un traballo de experimentación que realizou desde os seus comezos e mantivo ao longo da súa carreira, logrando xerar espazos cambiantes, fluídos, pensados e construídos con gran sensibilidade en cada decisión, en cada detalle.
A nosa intención de publicar o traballo de JS xurdiu fai varios anos atrás, cando tiven a oportunidade de coñecelo personalmente nun das súas viaxes a Bos Aires. Pero non foi ata que Oscar Fuentes , amigo e colaborador da editorial, presentoume a Federico Pastorino quen por ese entón estaba realizando a súa doctorado para a Universidade de Navarra (no que actualmente continua traballando), e que centra a súa investigación na obra de JS. É grazas ao enorme aporte de Federico e Oscar, e o traballo en conxunto que realizamos durante case un ano, que esta edición púidose concretar.
+ info
When we think about the relating maximums of the Argentine architecture, it is unavoidable not to think about the work of the architect Jorge Scrimaglio. This architect rosarino has been always a public inspector to his ideas and conception of the architecture, extremely compromised with his professional labor, far from any real-estate speculation or «marketinera». The coherence in the use of the materials and the structural resolution of each one of his projects is the result of a deep knowledge of the technology and a work of experimentation that it realized from his beginning and supported along his career, managing to generate changeable, fluid, well-considered spaces constructed with great sensibility in every decision, in every detail.
Our intention of publishing JS’s work arose several years ago behind, when I had the opportunity to it know personally in one of his trips Buenos Aires. But it was not until Oscar Fuentes, friend and collaborator of the publishing house, me presented to Federico Pastorino who for this then realized his doctorate for the University of Navarre (at the one that nowadays continues being employed), and that centres his investigation on JS’s work. It is thanks to Federico’s enormous contribution and Oscar, and the work as a whole that we realize for almost one year, that this edition could concentrate.
The 1945 Film Daily Year Book of Motion Pictures, p 92
Buscando información sobre directores artísticos en antiguas revistas, encontré este anuncio en un anuario de 1945 publicado en Estados Unidos.
Wiard B. Ihnen, era hijo de un arquitecto, estudió esa carrera en Columbia y después en la École des Beaux-Arts en París y llegó a diseñar algunos edificios en Nueva York. Comenzó a trabajar en el cine a finales de la primera década del siglo en productoras de la Costa Este y se retiró en los años sesenta. Estuvo casado con la célebre diseñadora de vestuario Edith Head desde 1949 hasta su fallecimiento treinta años después a causa de un cáncer de próstata. Cuando publicó el anuncio tenía cuarenta y ocho años, acababa de ganar un Óscar por Wilson (Henry King) y aún no podía saber que ese mismo año le iban a dar otro por Sangre sobre el sol (Blood on the Sun, Frank Lloyd), es curioso que en la lista de películas no mencione a los directores y el único nombre sea el de James Cagney, sobre todo teniendo en cuenta que ya había trabajado con genios como Fritz Lang en La venganza de Frank James (1940) y Man Hunt (1941), y también es significativa esa estatuilla del Oscar que tiene sobre su tablero de dibujo, posiblemente añadida a la fotografía original, teniendo en cuenta su extraña forma contrahecha.
Cuando veo esa fotografía con la mirada de Ihnen segura y fija en el objetivo, pienso en qué estaría pensando, si le haría ilusión publicar el anuncio en el anuario y si serviría para algo, si la vio algún productor y lo contrató gracias a esa mirada, al dibujo del tablero y al Oscar jorobado. Pero eso ya no podremos saberlo, sólo conocemos su trabajo que ha quedado fijado en el celuloide de las películas en las que trabajó durante cincuenta años.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad Santa Cruz de Tenerife, septiembre 2012The 1945 Film Daily Year Book of Motion Pictures, p 92
Looking for information about art directors in former magazines, I found this advertisement in a yearbook of 1945 published in The United States.
Wiard B. Ihnen, was a son of an architect, he studied this career in Columbia and later in the École des Beaux-Arts in Paris and managed to design some buildings in New York. It began to be employed at the cinema at the end of the first decade of the century at producers of the East coast and moved back in the sixties. He was married with the famous designer of wardrobe Edith Head from 1949 up to his death thirty years later because of a cancer of prostate. When the advertisement published he was forty eight years old, it had just gained an Oscar for Wilson (Henry King) and still it could not know that the same year they were going to give him other one for Blood on the Sun (Frank Lloyd)It is curious that in the list of movies it does not mention the directors and the only name is that of James Cagney, especially bearing in mind that already had worked with geniuses as Fritz Lang in The Return of Frank James (1940) and Man Hunt (1941), and also there is significant this statuette of the Oscar who has on his board of drawing, possibly added to the original photography, bearing his strange deformed form in mind.
When I see this photography with the look of sure and fixed Ihnen in the aim, I think about what he would be thinking, if it would make illusion publish the advertisement in the yearbook and if it would serve for something, if some producer saw her and contracted it thanks to this look, the drawing of the board and the hunchbacked Oscar. But it already we will not be able to know it, only we know his work that has remained fixed in the celluloid of the movies at which it was employed for fifty years.
Jorge Gorostiza, architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, september 2012
The 1945 Film Daily Year Book of Motion Pictures, p 92
Buscando información sobre directores artísticos en antigas revistas, encontrei este anuncio nun anuario de 1945 publicado en Estados Unidos.
Wiard B. Ihnen, era fillo dun arquitecto, estudou esa carreira en Columbia e despois na École deas Beaux-Arts en París e chegou a deseñar algúns edificios en Nova York. Comezou a traballar no cine a finais da primeira década do século en produtoras da Costa Leste e retirouse nos anos sesenta. Estivo casado coa célebre deseñadora de vestiario Edith Head dende 1949 ata o seu falecemento trinta anos despois a causa dun cancro de próstata. Cando publicou o anuncio tiña corenta e oito anos, acababa de gañar un Óscar por Wilson (Henrio King) e aínda non podía saber que ese mesmo ano íanlle dar outro por Sangue sobre o sol (Blood on the Sun, Frank Lloyd), é curioso que na lista de películas non mencione aos directores e o único nome sexa o de James Cagney, sobre todo tendo en conta que xa traballara con xenios como Fritz Lang en A vinganza de Frank Jamess (1940) e Man Hunt (1941), e tamén é significativa esa figura do Oscar que ten sobre o seu taboleiro de debuxo, posiblemente engadida á fotografía orixinal, tendo en conta a súa estraña forma contrafeita.
Cando vexo esa fotografía coa mirada de Ihnen segura e fixa no obxectivo, penso en que estaría a pensar, se lle faría ilusións publicar o anuncio no anuario e se serviría para algo, se a viu algún produtor e o contratou grazas a esa mirada, ao debuxo do taboleiro e ao Oscar chepudo. Pero iso xa non poderemos sabelo, só coñecemos o seu traballo que quedou fixado no celuloide das películas nas que traballou durate cincuenta anos.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad
Las primeras Jornadas de Urbanismo y Género: Ciudad en Construcción, que organiza el Ayuntamiento de Málaga, tienen como objetivo mostrar que la Igualdad de Género es una cuestión que también afecta a la estructura de la ciudad. La utilización que hombres y mujeres hacen de la ciudad, los espacios, zonas verdes, transportes públicos y las propias viviendas, es diferente debido a que las vidas y los roles que desempeñan en ellas también lo son. Por otra parte, el acceso y el control de hombres y mujeres a estos bienes y recursos también es distinto. Hasta el momento el diseño de las ciudades no ha tenido en cuenta dichas diferencias, es por eso que las ciudades (igual que casi todas las manifestaciones de la cultura androcéntrica) tienen una impronta masculina ya que se han formado tomando como referente preferencial las necesidades de los varones.
Una sociedad y una cultura democráticas deben articularse en un espacio igualitario y común: la ciudad. Esta, a su vez, debe ser reflejo de un orden social igualitario en la que las diferentes necesidades e intereses de mujeres y hombres se vean satisfechos. Durante 2 días se impartirán conferencias, se establecerán mesas de debate y se realizarán rutas con perspectiva de género por la ciudad para detectar y demostrar que la cuestión de género es un aspecto fundamental que debe tenerse en cuenta en la estructura de una ciudad.
[mappress mapid=»79″]
+ info
As primeiras Xornadas de Urbanismo e Xénero: Cidade en Construción, que organiza o Concello de Málaga, teñen como obxectivo mostrar que a Igualdade de Xénero é unha cuestión que tamén afecta á estrutura da cidade. A utilización que homes e mulleres fan da cidade, os espazos, zonas verdes, transportes públicos e as propias vivendas, é diferente debido a que as vidas e os roles que desempeñan nelas tamén o son. Por outra banda, o acceso e o control de homes e mulleres a estes bens e recursos tamén é distinto. Ata o momento o deseño das cidades non ha ter en conta ditas diferenzas, é por iso que as cidades (igual que case todas as manifestacións da cultura androcéntrica) teñen unha impronta masculina xa que se formaron tomando como referente preferencial as necesidades dos varóns.
Unha sociedade e unha cultura democráticas deben articularse nun espazo igualitario e común: a cidade. Esta, á súa vez, debe ser reflexo dunha orde social igualitario na que as diferentes necesidades e intereses de mulleres e homes véxanse satisfeitos. Durante 2 días se impartirán conferencias, estableceranse mesas de debate e realizaranse rutas con perspectiva de xénero pola cidade para detectar e demostrar que a cuestión de xénero é un aspecto fundamental que debe terse en conta na estrutura dunha cidade.
[mappress mapid=»79″]
+ info
The first Days of Urbanism and Kind: City in Construction, which organizes the Town hall of Malaga, they have as aim show that the Equality of Kind is a question that also concerns the structure of the city. The utilization that men and women do of the city, the spaces, green spaces, public transport and the own housings, is different due to the fact that the lives and the roles that they recover in them also it are. On the other hand, the access and the control of men and women from these goods and resources also is different. On the other hand, the access and the control of men and women from these goods and resources also is different. Up to the moment the design of the cities has not born the above mentioned differences in mind, is because of it that the cities (like almost all the manifestations of the culture androcéntrica) have a masculine stamp since they have been formed taking the needs of the males as a preferential modal.
A democratic company and a culture must be articulated in an igalitarian and common space: the city. This one, in turn, must be a reflection of a social igalitarian order in that the different needs and interests of women and men meet satisfied. For 2 days conferences will be given, tables of debate will be established and routes will be realized by perspective of kind by the city to detect and to demonstrate that the question of kind is a fundamental aspect that must be born in mind in the structure of a city.
La proliferación de huertos urbanos en las ciudades no es un fenómeno circunstancial: responde a una serie de necesidades —económicas, urbanísticas, ambientales y sociales— que reflejan un cambio profundo en la concepción de la ciudad y en su relación con el entorno agrícola. El presente estudio analiza la situación actual de la agricultura urbana y aporta propuestas metodológicas concretas para introducir el cultivo agrícola en la ciudad y en los edificios. Tras abordar la relación entre agricultura y sostenibilidad, el libro describe la experiencia de algunas ciudades que han introducido con éxito la agricultura en la planificación urbana (Viena, Toronto, La Habana, Rosario, Barcelona y Girona) y proporciona una serie de criterios y estrategias de actuación en los ámbitos del urbanismo y la construcción.
Pensado como guía básica para conocer y desarrollar proyectos de agricultura urbana, el libro se dirige a arquitectos, paisajistas y urbanistas, así como a todas aquellas personas interesadas en los huertos urbanos.
Graciela Arosemena es titulada en Arquitectura por la Universidad de Panamá. Estudió el máster de Medio Ambiente Urbano y Sostenibilidad en la Universitat Politècnica de Catalunya (UPC), donde se doctoró en el programa de Ámbitos de Investigación en Energía y Medio Ambiente en la Arquitectura. Actualmente trabaja en Panamá en el desarrollo de proyectos ambientales y paisajísticos, entre los que se incluye la implantación de huertos urbanos.
+ ggili.com
A proliferación de hortos urbanos nas cidades non é un fenómeno circunstancial: responde a unha serie de necesidades —económicas, urbanísticas, ambientais e sociais— que reflicten un cambio profundo na concepción da cidade e na súa relación coa contorna agrícola. O presente estudo analiza a situación actual da agricultura urbana e aporta propostas metodológicas concretas para introducir o cultivo agrícola na cidade e nos edificios. Tras abordar a relación entre agricultura e sostenibilidad, o libro describe a experiencia dalgunhas cidades que introduciron con éxito a agricultura na planificación urbana (Viena, Toronto, A Habana, Rosario, Barcelona e Girona) e proporciona unha serie de criterios e estratexias de actuación nos ámbitos do urbanismo e a construción.
Pensado como guía básica para coñecer e desenvolver proxectos de agricultura urbana, o libro diríxese a arquitectos, paisajistas e urbanistas, así como a todas aquelas persoas interesadas nos hortos urbanos.
Graciela Arosemena é titulada en Arquitectura pola Universidade de Panamá. Estudou o máster de Medio Ambiente Urbano e Sostenibilidad na Universitat Politècnica de Catalunya (UPC), onde se doctoró no programa de Ámbitos de Investigación en Enerxía e Medio Ambiente na Arquitectura. Actualmente traballa en Panamá no desenvolvemento de proxectos ambientais e paisajísticos, entre os que se inclúe a implantación de hortos urbanos.
+ ggili.com
The proliferation of urban gardens in the cities is not a circumstantial phenomenon: it answers to a series of needs – economic, urban development, environmental and social – that reflect a deep change in the conception of the city and in his relation with the agricultural environment. The present study analyzes the current situation of the urban agriculture and contributes methodological concrete offers to introduce the agricultural culture in the city and in the buildings. After approaching the relation between agriculture and sustainability, the book describes the experience of some cities that have introduced successfully the agriculture in the town planning (Vienna, Toronto, Havana, Rosary, Barcelona and Girona) and provides a series of criteria and strategies of action in the areas of the urbanism and the construction.
Thought as basic guide to know and to develop projects of urban agriculture, the book goes to architects, landscape painters and town planners, as well as to all those persons been interested in the urban gardens.
Graciela Arosemena is titled in Architecture by the University of Panama. He studied the máster of Urban Environment and Sustainability in the Universitat Politècnica of Catalonia (UPC), where he took doctor’s degree on the program of Areas of Investigation on Energy and Environment on the Architecture. Nowadays it is employed at Panama at the development of environmental and landscape projects, between which there is included the implantation of urban gardens.
La VIII Bienal Iberoamericana de Arquitectura y Urbanismo, que promueve el Ministerio de Fomento del Gobierno de España, arranca el próximo lunes día 10 en Cádiz con un programa académico formado por conferencias, coloquios, mesas redondas y exposiciones que tienen como eje central la arquitectura al servicio del ciudadano.
“Queremos recuperar la consciencia de que los ciudadanos y su bienestar deben ponerse en el centro de la labor del arquitecto. Esto es especialmente pertinente ya que durante los últimos años la arquitectura, al menos en Europa, ha derivado en fenómeno mediático y formal en lugar de avanzar en su capacidad de mejora de la vida de las personas”, expresan los coordinadores de la BIAU, Francisco Burgos, Ginés Garrido, Ángela García de Paredes e Ignacio Pedrosa.
De este modo, la temática girará en torno al papel de la arquitectura para transformar la calidad de vida en tres ámbitos: los edificios, las ciudades y el territorio, con la presentación de experiencias concretas que serán objeto de estudio y debate. La VIII BIAU arranca el lunes en el Baluarte de La Candelaria con la inauguración oficial y entrega de diplomas a los premiados en esta edición, en un acto en el que también se presentará la exposición de la Bienal, que recopila todas las obras y trabajos premiados en esta convocatoria.
El Gran Teatro Falla acoge el programa central de conferencias, coloquios y conversaciones, que se desarrollarán entre el martes y el jueves. Por su parte, el Oratorio de San Felipe Neri será el que albergue el viernes la entrega de los premios a la Trayectoria Profesional a Juan Navarro Baldeweg y César Naselli y a continuación el acto de clausura. En torno a 600 personas se han inscrito hasta la fecha en esta BIAU, que contará con la participación de más de 40 arquitectos y urbanistas de reconocido prestigio. Todos los actos de la VIII BIAU podrán seguirse en directo por Internet en Arquia.es (www.arquia.es/VIII-BIAU), gracias a la colaboración de la Fundación Caja de Arquitectos. Cada día, una vez finalizados los actos, se repetirá la emisión, ya en diferido. Todas las grabaciones estarán disponibles a partir del 17 de septiembre en la misma web.
El programa, al detalle
Los tres días centrales, martes, miércoles y jueves, acogerán el grueso de las actividades académicas. Cada una de estas jornadas se iniciará a las 11.30 horas con la conferencia de un maestro de prestigio que será presentado por un arquitecto elegido a propósito para ello. Ambos disertarán después junto a otros arquitectos invitados sobre su labor y otras cuestiones de la profesión.
Estas conferencias magistrales correrán a cargo de los arquitectos Juan Navarro Baldeweg (Premio a la Trayectoria Profesional de la VIII BIAU, Medalla de Oro de la Arquitectura Española, y autor de los Teatros del Canal de Madrid, entre otros), Carme Pinós(que detenta galardones como el Premio Nacional de Arquitectura del CSCAE y el FAD, coautora del Cementerio de Igualada); y Juan Miguel Hernández León (presidente del Círculo de Bellas Artes de Madrid, con el Premio Water Front de Washington en su haber y su participación en la remodelación del Eje Prado Recoletos de Madrid y la recuperación de las murallas de Ceuta). El Premio Pritzker Álvaro Siza Vieira finalmente no podrá asistir y en su lugar se emitirá una entrevista realizada expresamente para el evento. Cada tarde tendrán lugar dos mesas redondas, a las 18.00 y a las 20.00 horas. Será en ellas en las que arquitectos y urbanistas que han sido premiados en esta edición, delegados de la BIAU y otros profesionales invitados disertarán sobre la capacidad de la arquitectura para transformar el territorio (el martes), los edificios (miércoles) y la ciudad (jueves), exponiendo proyectos concretos que ellos han desarrollado.
Actividades paralelas en el Colegio de Arquitectos
Junto a los actos centrales programados por la VIII BIAU, el Colegio Oficial de Arquitectos de Cádiz ha organizado una serie de actividades paralelas de acceso libre que tendrán lugar en su sede de lunes a viernes.
El lunes a las 12.30 horas celebrarán una mesa redonda sobre la profesión, donde se analizará la situación actual, los problemas reales que le afectan y las claves para el futuro, con posibles salidas y retos que afrontar, a la que asistirá el presidente el CSCAE, entre otros. El martes, será el turno a las 16.30 horas de la presentación de la Red PHI, un proyecto para recuperar y conservar el patrimonio arquitectónico de Iberoamérica; y a las 21.00 horas de una mesa redonda sobre sostenibilidad y gastronomía, que contará con la presencia de conocidos chefs y el arquitecto Enric Ruiz- Geli.
El miércoles a las 21.00 horas tendrá lugar un conversatorio sobre creatividad sostenible, en la que participarán diseñadores y creadores como Javier Mariscal; mientras que el jueves a las 21.00 horas el tema de diálogo será la relación entre puerto y ciudad, con experiencias de ciudades portuarias como las de Cádiz y Oporto, con participación de la alcaldesa de Cádiz y el presidente de la Autoridad Portuaria de la Bahía de Cádiz. Por último, el viernes a las 21.30 horas se desarrollará Pecha-Kucha Night, un evento abierto a profesionales de cualquier disciplina (arquitectura, arte, literatura, diseño…) en el que se les da la oportunidad de exponen su trabajo o idea de forma sencilla y breve y así compartir experiencias y reforzar contactos.
Siete exposiciones para llenar Cádiz de arquitectura
La arquitectura llenará otros espacios de la ciudad en siete exposiciones. De la mano de la propia Bienal Iberoamericana de Arquitectura y Urbanismo llegarán cuatro muestras, siendo la principal la Exposición de VIII BIAU, que ‘tomará’ el Baluarte de la Candelaria. Allí el visitante podrá conocer, entre otros contenidos, los mejores proyectos arquitectónicos desarrollados en Iberoamérica en los dos últimos años y los vídeos que fueron galardonados en el certamen Videourbana, así como un ejemplar de todas las publicaciones premiadas en esta BIAU.
El Espacio de Creación Contemporáneo ECCO albergará la exposición de la última edición de la Bienal Española de Arquitectura y Urbanismo. En ella se mostrarán los proyectos que fueron premiados en la XI BEAU en las siguientes categorías: Arquitectura, Urbanismo, Proyecto Joven y Vivienda de Protección Oficial.
La tercera exposición, 35+.Construyendo en democracia, es una antología de los proyectos que transformaron el panorama arquitectónico y el paisaje urbano y rural españoles en las últimas cuatro décadas en ámbitos tan diversos como la vivienda, la educación, el transporte, la cultura, la salud o el deporte. Estará instalada en Casa Pinillos-Museo de Cádiz, compartiendo espacio con DOMUSae, que invita a conocer algunos de los edificios culturales (archivos, museos y bibliotecas) que el Ministerio de Educación, Cultura y Deportes ha construido y rehabilitado en las últimas tres décadas con la firma de maestros de la arquitectura española contemporánea y otra generación más joven.
La oferta expositiva se completará con otras dos muestras en Casa Pinillos, Retratos de sobremesa, que reúne dibujos del arquitecto Álvaro Siza Vieria, y La ilusión de la luz, una compilación de fotografías del siglo pasado; ambas en Casa Pinillos; y otra exposición en el Colegio de Arquitectos sobre las obras de los premios Sánchez Esteve.
¿Qué es la BIAU?
La BIAU es una iniciativa del Ministerio de Fomento del Gobierno de España a través de la Dirección General de Arquitectura, Vivienda y Suelo, que premia cada dos años las propuestas realizadas en la veintena de países que conforman Iberoamérica, incluyendo Portugal y España, en las siguientes categorías: Obras de edificación, urbanización y renovación urbana; publicaciones y trabajos de investigación. Además, reconoce la trayectoria profesional de arquitectos. En esta edición también ha convocado premios a proyectos de estudiantes de Arquitectura y a vídeos que muestren la mirada de los ciudadanos sobre las ciudades que habitan.
Junto a estos premios, en cada edición celebra una serie de actividades académicas con objeto de convertirse en un espacio de intercambio de experiencias entre los profesionales de la arquitectura y el urbanismo de los países de Iberoamérica así como un lugar de debate sobre los grandes problemas que inciden en la arquitectura y el urbanismo.
+ biau.es
VIII BIAU
Del 10 al 14 de septiembre: Celebración de actividades en Cádiz
A VIII Bienal Iberoamericana de Arquitectura e Urbanismo, que promueve o Ministerio de Fomento do Goberno de España, arrinca o vindeiro luns día 10 en Cádiz cun programa académico formado por conferencias, coloquios, mesas redondas e exposicións que teñen como eixe central a arquitectura ao servizo do cidadán.
“Queremos recuperar a consciencia de que os cidadáns e o seu benestar deben poñerse no centro do labor do arquitecto. Isto é especialmente pertinente xa que durante os últimos anos a arquitectura, polo menos en Europa, derivou en fenómeno mediático e formal en lugar de avanzar na súa capacidade de mellora da vida das persoas”, expresan os coordinadores da BIAU, Francisco Burgos, Ginés Garrido, Ángela García de Paredes e Ignacio Pedrosa.
Deste xeito, a temática virará en torno ao papel da arquitectura para transformar a calidade de vida en tres ámbitos: os edificios, as cidades e o territorio, coa presentación de experiencias concretas que serán obxecto de estudo e debate. A VIII BIAU arrinca o luns no Baluarte da Candelaria coa inauguración oficial e entrega de diplomas aos premiados nesta edición, nun acto no que tamén se presentará a exposición da Bienal, que recompila todas as obras e traballos premiados nesta convocatoria.
O Gran Teatro Falla acolle o programa central de conferencias, coloquios e conversacións, que se desenvolverán entre o martes e o xoves. Pola súa banda, o Oratorio de San Felipe Neri será o que albergue o venres a entrega dos premios á Traxectoria Profesional a Juan Navarro Baldeweg e César Naselli e a continuación o acto de clausura. En torno a 600 persoas inscribíronse ata a data nesta BIAU, que contará coa participación de máis de 40 arquitectos e urbanistas de recoñecido prestixio. Todos os actos da VIII BIAU poderán seguirse en directo por Internet en Arquia.é (www.arquia.es/VIII-BIAU), grazas á colaboración da Fundación Caixa de Arquitectos. Cada día, unha vez finalizados os actos, repetirase a emisión, xa en diferido. Todas as grabaciones estarán dispoñibles a partir do 17 de setembro na mesma web.
O programa, ao detalle
Os tres días centrais, martes, mércores e xoves, acollerán o groso das actividades académicas. Cada unha destas xornadas iniciarase ás 11.30 horas coa conferencia dun mestre de prestixio que será presentado por un arquitecto elixido á mantenta para iso. Ambos disertarán despois xunto a outros arquitectos invitados sobre o seu labor e outras cuestións da profesión.Estas conferencias magistrales correrán a cargo dos arquitectos Juan Navarro Baldeweg (Premio á Traxectoria Profesional da VIII BIAU, Medalla de Ouro da Arquitectura Española, e autor dos Teatros da Canle de Madrid, entre outros), Carme Pinós(que detenta galardones como o Premio Nacional de Arquitectura do CSCAE e o FAD, coautora do Cemiterio de Igualada); e Juan Miguel Hernández León (presidente do Círculo de Belas Artes de Madrid, co Premio Water Front de Washington no seu haber e a súa participación na remodelación do Eixe Prado Recoletos de Madrid e a recuperación das murallas de Ceuta). O Premio Pritzker Álvaro Siza Vieira finalmente non poderá asistir e no seu lugar emitirase unha entrevista realizada expresamente para o evento. Cada tarde terán lugar dúas mesas redondas, ás 18.00 e ás 20.00 horas. Será nelas nas que arquitectos e urbanistas que foron premiados nesta edición, delegados da BIAU e outros profesionais invitados disertarán sobre a capacidade da arquitectura para transformar o territorio (o martes), os edificios (mércores) e a cidade (xoves), expoñendo proxectos concretos que eles desenvolveron.Actividades paralelas no Colexio de Arquitectos
Xunto aos actos centrais programados pola VIII BIAU, o Colexio Oficial de Arquitectos de Cádiz organizou unha serie de actividades paralelas de acceso libre que terán lugar na súa sé de luns a venres.
O luns ás 12.30 horas celebrarán unha mesa redonda sobre a profesión, onde se analizará a situación actual, os problemas reais que lle afectan e as claves para o futuro, con posibles saídas e retos que afrontar, á que asistirá o presidente o CSCAE, entre outros. O martes, será a quenda ás 16.30 horas da presentación da Rede PHI, un proxecto para recuperar e conservar o patrimonio arquitectónico de Iberoamérica; e ás 21.00 horas dunha mesa redonda sobre sostenibilidad e gastronomía, que contará coa presenza de coñecidos chefs e o arquitecto Enric Ruiz- Geli.
O mércores ás 21.00 horas terá lugar un conversatorio sobre creatividade sostenible, na que participarán diseñadores e creadores como Javier Mariscal; mentres que o xoves ás 21.00 horas o tema de diálogo será a relación entre porto e cidade, con experiencias de cidades portuarias como as de Cádiz e Oporto, con participación da alcaldesa de Cádiz e o presidente da Autoridade Portuaria da Bahía de Cádiz. Para rematar, o venres ás 21.30 horas desenvolverase Pecha-Kucha Night, un evento aberto a profesionais de calquera disciplina (arquitectura, arte, literatura, deseño…) no que se lles dá a oportunidade de expoñen o seu traballo ou idea de forma sinxela e breve e así compartir experiencias e reforzar contactos.Sete exposicións para encher Cádiz de arquitectura
A arquitectura encherá outros espazos da cidade en sete exposicións. Da man da propia Bienal Iberoamericana de Arquitectura e Urbanismo chegarán catro mostras, sendo a principal a Exposición de VIII BIAU, que ‘tomará’ o Baluarte da Candelaria. Alí o visitante poderá coñecer, entre outros contidos, os mellores proxectos arquitectónicos desenvolvidos en Iberoamérica nos dous últimos anos e os vídeos que foron galardonados no certamen Videourbana, así como un exemplar de todas as publicacións premiadas nesta BIAU.
O Espazo de Creación Contemporáneo ECCO albergará a exposición da última edición da Bienal Española de Arquitectura e Urbanismo. Nela mostraranse os proxectos que foron premiados na XI BEAU nas seguintes categorías: Arquitectura, Urbanismo, Proxecto Novo e Vivenda de Protección Oficial.
A terceira exposición, 35+.Construíndo en democracia, é unha antología dos proxectos que transformaron o panorama arquitectónico e a paisaxe urbana e rural españois nas últimas catro décadas en ámbitos tan diversos como a vivenda, a educación, o transporte, a cultura, a saúde ou o deporte. Estará instalada en casa Pinillos-Museo de Cádiz, compartindo espazo con DOMUSae, que invita a coñecer algúns dos edificios culturais (arquivos, museos e bibliotecas) que o Ministerio de Educación, Cultura e Deportes construíu e rehabilitado nas últimas tres décadas coa firma de mestres da arquitectura española contemporánea e outra xeración máis nova.
A oferta expositiva completarase con outras dúas mostras en casa Pinillos, Retratos de sobremesa, que reúne debuxos do arquitecto Álvaro Siza Vieria, e A ilusión da luz, unha compilación de fotografías do século pasado; ambas en casa Pinillos; e outra exposición no Colexio de Arquitectos sobre as obras dos premios Sánchez Esteve.
¿Que é a BIAU?
A BIAU é unha iniciativa do Ministerio de Fomento do Goberno de España a través da Dirección Xeral de Arquitectura, Vivenda e Chan, que premia cada dous anos as propostas realizadas na veintena de países que conforman Iberoamérica, incluíndo Portugal e España, nas seguintes categorías: Obras de edificación, urbanización e renovación urbana; publicacións e traballos de investigación. Ademais, recoñece a traxectoria profesional de arquitectos. Nesta edición tamén convocou premios a proxectos de estudantes de Arquitectura e a vídeos que mostren a mirada dos cidadáns sobre as cidades que habitan.
Xunto a estes premios, en cada edición celebra unha serie de actividades académicas con obxecto de converterse nun espazo de intercambio de experiencias entre os profesionais da arquitectura e o urbanismo dos países de Iberoamérica así como un lugar de debate sobre os grandes problemas que inciden na arquitectura e o urbanismo.
+ biau.es
VIII BIAU
Do 10 o 14 de setembro: Celebración de actividades en Cádiz
The VIII Biennial Iberoamericana of Architecture and Urbanismo, that promotes the Ministry responsible for public works of the Government of Spain, starts next Monday day 10 in Cádiz with an academic program formed by conferences, colloquia, round tables and exhibitions that have like central axis the architecture to the service of the citizen.
“We want to recover the consciousness that the citizens and his welfare have to put in the centre of the work of the architect. This is especially pertinent since during the last years the architecture, at least in Europe, has derived in phenomenon mediático and formal in place to advance in his capacity of improvement of the life of the people”, express the coordinators of the BIAU, Francisco Burgos, Ginés Garrido, Ángela García de Paredes and Ignacio Pedrosa.
In this way, the thematic will turn around the paper of the architecture to transform the quality of life in three fields: the buildings, the cities and the territory, with the presentation of concrete experiences that they will be object of study and debate. The VIII BIAU starts the Monday in the Bastion of Candelaria with the official inauguration and delivery of diplomas to the rewarded in this edition, in an act in which also it will present the exhibition of the Biennial, that recopila all the works and works rewarded in this announcement.
The Big Theatre Fails receives the central program of conferences, colloquia and conversations, that will develop between the Tuesday and the Thursday. By his part, the Oratorio of Saint Felipe Neri will be the one who house the Friday the delivery of the prizes to the Professional Path to Juan Navarro Baldeweg and César Naselli and to continuation the act of closure. Around 600 people have inscribed to date in this BIAU, that will have the participation of more than 40 architects and urbanistas of recognised prestige. All the acts of the VIII BIAU will be able to be still in direct by Internet in Arquia.es (www.arquia.es/viii-biau), thanks to the collaboration of the Foundation Box of Architects. Each day, once finalised the acts, will repeat the broadcast, already in differed. All the recordings will be available from 17 September in the same web.
The program, to the detail
The three central days, Tuesday, Wednesday and Thursday, will receive the thickness of the academic activities. Each one of these days will initiate to the 11.30 hours with the conference of a teacher of prestige that will be presented by an architect chosen to purpose for this. Both disertarán afterwards beside other architects invited on his work and other questions of the profession.
These conferences magistrales will run to charge of the architects Juan Navarro Baldeweg (Prize to the Professional Path of the VIII BIAU, Medal of Gold of the Spanish Architecture, and author of the Theatres of the Channel of Madrid, amongst other), Carme Pinós(that detenta award like the National Prize of Architecture of the CSCAE and the FAD, coautora of the Cemetery of Equalised); and Juan Miguel Hernández León (president of the Circle of Fine arts of Madrid, with the Prize Water Front of Washington in his have and his participation in the remodelación of the Axis Meadow Recoletos of Madrid and the recovery of the walls of Ceuta). The Prize Pritzker Álvaro Siza Vieira finally will not be able to assist and in his place will issue an interview realised on purpose for the event. Each afternoon will take place two round tables, to the 18.00 and to the 20.00 hours. It will be in them in which architects and urbanistas that have been rewarded in this edition, delegated of the BIAU and other professionals invited disertarán on the capacity of the architecture to transform the territory (the Tuesday), the buildings (Wednesday) and the city (Thursday), exposing concrete projects that they have developed.
Parallel activities in the School of Architects
Beside the central acts programmed by the VIII BIAU, the Official School of Architects of Cádiz has organised a series of parallel activities of free access that will take place in his headquarters of Monday to Friday.
The Monday to the 12.30 hours will celebrate a round table on the profession, where will analyse the current situation, the real problems that affect him and the keys for the future, with possible exits and challenges that face, to which will assist the president the CSCAE, amongst other. The Tuesday, will be the turn to the 16.30 hours of the presentation of the Network PHI, a project to recover and conserve the architectural heritage of Latin America; and to the 21.00 hours of a round table on sustainability and gastronomy, that will have the presence of known chefs and the architect Enric Ruiz- Geli.
The Wednesday to the 21.00 hours will take place a conversatorio on sustainable creativity, in which they will participate designers and creators like Javier Marshal; whereas the Thursday to the 21.00 hours the subject of dialogue will be the relation between port and city, with experiences of port cities like the ones of Cádiz and Oporto, with participation of the mayor of Cádiz and the president of the Port authority of the Bay of Cádiz. Finally, the Friday to the 21.30 hours will develop Pecha-Kucha Night, an open event to professionals of any discipline (architecture, art, literature, design…) in which it gives them the opportunity of expose his work or idea of simple and brief form and like this share experiences and reinforce contacts.Seven exhibitions to fill Cádiz of architecture
The architecture will fill other spaces of the city in seven exhibitions. Of the hand of the own Biennial Iberoamericana of Architecture and Urbanismo will arrive four samples, being the main the Exhibition of VIII BIAU, that ‘will take’ the Bastion of Candelaria. There the visitor will be able to know, amongst other contents, the best architectural projects developed in Latin America in the two last years and the videos that were awarded in the contest Videourbana, as well as a copy of all the publications rewarded in this BIAU.
The Space of Contemporary Creation ECCO will house the exhibition of the last edition of the Biennial Spanish of Architecture and Urbanismo. In her they will show the projects that were rewarded in the XI BEAU in the following categories: Architecture, Urbanismo, Young Project and House of Official Protection.
The third exhibition, 35+.Building in democracy, is an anthology of the projects that transformed the architectural panorama and the urban and rural landscape Spaniards in the last four decades in fields so diverse like the house, the education, the transport, the culture, the health or the sport. It will be installed home Pinillos-Museum of Cádiz, sharing space with DOMUSae, that invites to know some of the cultural buildings (archives, museums and libraries) that the Ministry of Education, Culture and Sports has built and rehabilitated in the last three decades with the signature of teachers of the contemporary Spanish architecture and another younger generation.
The offer expositiva will complete with other two samples home Pinillos, Portraits of sobremesa, that gathers drawings of the architect Álvaro Siza Vieria, and The illusion of the light, a compilación of photographies of the past century; both home Pinillos; and another exhibition in the School of Architects on the works of the prizes Sánchez Esteve.
What is the BIAU?
The BIAU is an initiative of the Ministry responsible for public works of the Government of Spain through the General Direction of Architecture, House and Suelo, that rewards each two years the proposals realised in the veintena of countries that conform Latin America, including Portugal and Spain, in the following categories: Works of edificación, urbanisation and urban renewal; publications and works of investigation. Besides, it recognises the professional path of architects. In this edition also has summoned prizes to projects of students of Architecture and to videos that show the look of the citizens on the cities that inhabit.
Beside these prizes, in each edition celebrates a series of academic activities so as to turn into a space of exchange of experiences between the professionals of the architecture and the urbanismo of the countries of Latin America as well as a place of debate on the big problems that inciden in the architecture and the urbanism.
+ biau.es
VIII BIAU
Del 10 al 14 de septiembre: Celebración de actividades en Cádiz
Pecha Kucha Night comenzó en Tokio en 2003 para luego expandirse a ciudades de todo el mundo como Londres, Berlín o Rotterdam, entre otras. Aparece en escena como nuevo evento interdisciplinar, donde arquitectura, sociología, diseño gráfico, moda, música, fotografía, diseño industrial, cine, multimedia, publicidad, antropología, medicina,quimica ambiental… encuentran un espacio de [inter]acción. Formato rápido de presentación de ideas, proyectos, diseños.
:: 20 imágenes x 20 segundos :: 6 minutos + 40 segundos :: En torno a 12-15 ponentes exponen sus ideas, proyectos, diseños a través de 20 diapositivas de 20 segundos cada una. Los participantes son estudiantes, profesionales, profesores, empresarios… de diferentes disciplinas.
Ponentes:
– Joan Colomer (Bimba y Lola)
– Fon Román (Pop Artesanal)
– Janite Lafuente (Fotografía)
– Ángel Escariz (PXC Cultural)
– Joana Covelo / Alberto Fortes (Arquitectura)
– Carlos Varela (La Raíz Motorcycles)
– Umana (Ingeniería Biomecánica)
– Tell Me (Desarrollo de Aplicaciones)
– Galería Ad-Hoc (Arte)
Pecha Kucha Vigo. Volumen 1 Jueves 27 a las 20:20 Cafetería del MUSEO MARCO Vigo, Galicia, España Organizan: Castroferro Arquitectos y Sergio Maderuelo
Pecha Kucha Night comezou en Tokio en 2003 para logo expandirse a cidades de todo o mundo como Londres, Berlín ou Rotterdam, entre outras. Aparece en escena como novo evento interdisciplinar, onde arquitectura, sociología, deseño gráfico, moda, música, fotografía, deseño industrial, cine, multimedia, publicidade, antropología, medicina,quimica ambiental… atopan un espazo de [inter]acción. Formato rápido de presentación de ideas, proxectos, deseños.
:: 20 imaxes x 20 segundos :: 6 minutos + 40 segundos :: En torno a 12-15 ponentes expoñen as súas ideas, proxectos, deseños a través de 20 diapositivas de 20 segundos cada unha. Os participantes son estudantes, profesionais, profesores, empresarios… de diferentes disciplinas.
Ponentes:
– Joan Colomer (Bimba y Lola)
– Fon Román (Pop Artesanal)
– Janite Lafuente (Fotografía)
– Ángel Escariz (PXC Cultural)
– Joana Covelo / Alberto Fortes (Arquitectura)
– Carlos Varela (La Raíz Motorcycles)
– Umana (Inxeñería Biomecánica)
– Tell Me (Desarrollo de Aplicacións)
– Galería Ad-Hoc (Arte)
Pecha Kucha Vigo. Volumen 1
Xoves 27 as 20:20
Cafetería do MUSEO MARCO
Vigo, Galicia, España
Organizan: Castroferro Arquitectos e Sergio Maderuelo
Pecha Kucha Night began in Tokyo in 2003 for afterwards expand to cities of all the world like London, Berlin or Rotterdam, between others. It appears in scene like new event interdisciplinar, where architecture, sociology, graphic design, fashion, music, photography, industrial design, cinema, multimedia, advertising, anthropology, medicine,quimica environmental… find a space of [inter]action. Fast format of presentation of ideas, projects, designs.
:: 20 images x 20 seconds :: 6 minutes + 40 seconds :: Around 12-15 speakers expose his ideas, projects, designs through 20 slides of 20 second each one. The participants are students, professional, professors, employers… of different disciplines.
Speakers:
– Joan Colomer (Bimba y Lola)
– Fon Román (Pop Artesanal)
– Janite Lafuente (Photography)
– Ángel Escariz (PXC Cultural)
– Joana Covelo / Alberto Fortes (Architecture)
– Carlos Varela (La Raíz Motorcycles)
– Umana (Biomechanic Engineering)
– Tell Me (Development of Applications)
– Galería Ad-Hoc (Art)
Pecha Kucha Vigo. Volumen 1
Thursdays 27 to the 20:20
Cafe of MARCOMuseum
Vigo, Galicia, Spain
Organise: Castroferro Arquitectos and Sergio Maderuelo
El próximo jueves 13 de septiembre a las 20:00 h, tendrá lugar en el Centro Cultural Novacaixagalicia de Santiago, un encuentro con el arquitecto Carlos Jiménez, referente de la arquitectura iberoamericana, con el título de «A propósito de gentes, espacios y lugares«.
El encuentro consistirá en una serie de reflexiones sobre el significado de «Xentes, espazos e Lugares» en la labor de arquitectura y como estos temas tan significativos se entrelazan en cinco obras recientes (un edificio academico en Houston, una casa en el desierto de Texas, un apartamento «penthouse» en Houston, una torre de viviendas sociales en Francia, y una obra cultural en Gandia, Espana).
Adjuntamos un documento en el que Carlos Jiménez habla de algunos de los conceptos que se abordarán en el encuentro del jueves, que tiene el título de «A propósito de gentes, espacios y lugares».
‘Xentes, espazos e lugares’. Encuentro con Carlos Jiménez
Jueves 13 de septiembre, a las 20:00 horas
Centro Cultural Novacaixagalicia de Santiago
Rúa do Vilar 19, Santiago de Compostela
[mappress mapid=»81″]
+ info
Dentro da iniciativa «Xentes, espazos e lugares», o próximo xoves 13 de setembro terá lugar no Centro Cultural Novacaixagalicia de Santiago, un encontro co arquitecto Carlos Jiménez, referente da arquitectura iberoamericana, co título de «A propósito de gentes, espacios y lugares«.
O encontro consistirá nunha serie de reflexións sobre o significado de «xentes, espazos e lugares» no labor de arquitectura e como estes temas tan significativos entrelázanse en cinco obras recentes (un edificio académico en Houston, unha casa no deserto de Texas, un apartamento «penthouse» en Houston, unha torre de vivendas sociais en Francia, e unha obra cultural en Gandia, Espana).
Achegamos un documento no que Carlos Jiménez fala dalgúns dos conceptos que se abordarán no encontro do xoves, que ten o título de «A propósito de gentes, espacios y lugares».
‘Xentes, espazos e lugares’. Encuentro con Carlos Jiménez
Xoves 13 de setembro, as 20:00 horas
Centro Cultural Novacaixagalicia de Santiago
Rúa do Vilar 19, Santiago de Compostela
[mappress mapid=»81″]
+ info
Next Thursday 13 September to the 20:00 h, will take place in the Novacaixagalicia Cultural Centre of Santiago, a meeting with the architect Carlos Jiménez, referent of the architecture iberoamericana, with the title of «Apropos people, spaces and places«.
The meeting will consist in a series of reflections on the meaning of «Xentes, espazos y Lugares» in the work of architecture and like these so significant subjects interweave in five recent works (a building academico in Houston, a house in the desert of Texas, an apartment «penthouse» in Houston, a tower of social houses in France, and a cultural work in Gandia, Spain).
We attach a document in which Carlos Jiménez speaks of some of the concepts that will tackle in the meeting of the Thursday, that has the title of «Apropos people, spaces and places».
‘Xentes, espazos and places’. Meeting with Carlos Jiménez
La Fundación Barrié presenta en su sede de Vigo Diseño de Sistemas. Escuela de Ulm, del Ulmer Museum–HfG-Archiv, Ulm (Alemania), una exposición organizada por el Disseny Hub Barcelona (DHUB), que muestra una visión panorámica del trabajo de la Escuela de Ulm en la configuración del diseño y la formación de los diseñadores.
Comisariada por Neus Moyano, Javier Nieto y Gillermo Zuaznabar, la exposición, que ocupa dos plantas de la Fundación Barrié en Vigo, se divide en cinco áreas (sistemas de mobiliario, sistemas de construcción, sistemas de electrónica, identidad corporativa y sistemas de comunicación) y presenta el trabajo de la Escuela de Ulm (1953-1968), punto de inflexión y genuino comienzo de las corrientes modernas de desarrollo del diseño en la industria y la formación de diseñadores de producto.
La muestra, compuesta por 70 piezas procedentes del archivo de la Hochschule für Gestaltung de Ulm (Alemania) y de colecciones privadas y archivos españoles, explora –desde los antecedentes, puesto que la pieza más antigua es una silla Thonet (1859) despiezada, hasta la actualidad- el concepto de sistema, expresado como conjunto de componentes enlazados racionalmente entre sí, que son capaces de generar un objeto o de contribuir a su desarrollo y formación.
Los muebles de nuestras casas, los automóviles, la señalización de una ciudad o de un aeropuerto, la imagen corporativa de una empresa, la comunicación visual en informática o telefonía, están diseñados como sistemas. El concepto de sistema como hilo conductor de la exposición señala la relación con la industria para hacer llegar el diseño a toda la sociedad. Los sistemas ayudan a ordenar nuestra vida y han contribuido de manera decisiva a configurar la realidad cotidiana actual.
En la Alemania de los años 50 del siglo XX, en un ambiente de fuerte reestructuración económica y financiera, la Escuela de Ulm (Hochschule für Gestaltung Ulm) contó, en su elenco de profesores, con figuras de la talla de Otl Aicher, Josef Alberts, Johannes Itten, Tomás Maldonado o Josef Müller Brockmann y trabajó para incorporar el diseño al mundo de la industria y conformar nuestra cultura material.Este proceso no fue impulsado por la bonanza económica sino, muy al contrario, por una profunda crisis de valores y recursos. Se aprovechó el momento para repensar qué significa crear formas en el mundo actual, así como para democratizar el acceso al diseño. Ulm no se centró en el diseño de objetos individuales sino en los sistemas de objetos, y trató de poner orden en ese mundo, en el ámbito de los objetos y en el de la comunicación. Fue pionera en la renovación del diseño en la electrónica, la comunicación y la imagen corporativa, así como en la construcción industrializada.
El paso que dio la HfG Ulm separó radical y definitivamente la profesión de diseñador del mundo del arte, tal como se entendía hasta entonces, y la integró de manera indisoluble en la industria y la tecnología. Hasta aquel momento, la finalidad de las escuelas relacionadas con el diseño era enseñar cómo aportar belleza a los objetos de la vida cotidiana. Ulm, por el contrario, integra en la génesis de cada proyecto la funcionalidad y practicidad de los mismos.
Podemos definir dos grandes grupos de sistemas. En primer lugar, están los sistemas compuestos por objetos elementales que constituyen una unidad a partir de la adición simple. Un segundo grupo lo forman elementos que pueden funcionar individualmente, pero que mediante su unión adquieren nuevas funciones y propiedades más complejas. Al primer grupo pertenecen tanto los juegos de construcción —con los que se introduce a los niños en la organización sistemática del entorno— como los sistemas de mobiliario o de edificación utilizados en la arquitectura que se basan en la adición de elementos. Los ejercicios de geometría de la HfG Ulm se orientaban preferentemente a resolver la unión armónica y la conexión de elementos diferentes, con la finalidad de configurar sistemas. El análisis del proyecto contemplaba la economía de fabricación, las posibilidades de transporte o el grupo de personas que podía utilizarlo.
Diseño de Sistemas. Escuela de Ulm
Del 7 de junio al 14 de octubre de 2012
Fundación Pedro Barrie de la Maza. Sede Vigo
[:gl]
A Fundación Barrié presenta na súa sede de Vigo Deseño de Sistemas. Escola de Ulm, do Ulmer Museum–HfG-Archiv, Ulm (Alemaña), unha exposición organizada polo Disseny Hub Barcelona (DHUB), que mostra unha visión panorámica do traballo da Escola de Ulm na configuración do deseño e a formación dos deseñadores. Comisariada por Neus Moyano, Javier Nieto e Gillermo Zuaznabar, a exposición, que ocupa dous andares da Fundación Barrié en Vigo, divídese en cinco áreas (sistemas de moblaxe, sistemas de construción, sistemas de electrónica, identidade corporativa e sistemas de comunicación), e presenta o traballo da Escola de Ulm (1953-1968), punto de inflexión e xenuíno comezo das correntes modernas de desenvolvemento do deseño na industria e na formación de deseñadores de produto. A mostra, composta por 70 pezas procedentes do arquivo da Hochschule für Gestaltung de Ulm (Alemaña) e de coleccións privadas e arquivos españois, explora –dende os antecedentes, posto que a peza máis antiga é unha cadeira Thonet (1859) despezada, até a actualidade– o concepto de sistema, expresado como conxunto de compoñentes enlazados racionalmente entre si, que son capaces de xerar un obxecto ou de contribuír ao seu desenvolvemento e formación.
A moblaxe das nosas casas, os automóbiles, a sinalización dunha cidade ou dun aeroporto, a imaxe corporativa dunha empresa, a comunicación visual en informática ou telefonía, están deseñados como sistemas. O concepto de sistema como fío condutor da exposición sinala a relación coa industria para facer chegar o deseño a toda a sociedade. Os sistemas axudan a ordenar a nosa vida e contribuíron de maneira decisiva a configurar a realidade cotiá actual.
Na Alemaña dos anos 50 do século XX, nun ambiente de forte reestruturación económica e financeira, a Escola de Ulm (Hochschule für Gestaltung Ulm) contou, no seu elencode profesores, con figuras da alturade Otl Aicher, Josef Alberts, Johannes Itten, Tomás Maldonado ou Josef Müller Brockmann e traballou para incorporar o deseño ao mundo da industria e conformar a nosa cultura material. Este proceso non foi impulsado pola bonanza económica senón, polocontrario, por unha profunda crise de valores e recursos. Aproveitouse o momento para repensar que significa crear formas no mundo actual, así como para democratizar o acceso ao deseño. Ulm non se centrou no deseño de obxectos individuais senón nos sistemas de obxectos, e tratou de pór orde nese mundo, no ámbito dos obxectos e no da comunicación. Foi pioneira na renovación do deseño na electrónica, a comunicación e a imaxe corporativa, así como na construción industrializada.
O paso que deu a HfG Ulm separou radical e definitivamente a profesión de deseñador do mundo da arte, tal como se entendía até entón, e integrouna de maneira indisoluble na industria e na tecnoloxía. Até aquel momento, a finalidade das escolas relacionadas co deseño era ensinar como achegar beleza aos obxectos da vida cotiá. Ulm, pola contra, integra na xénese de cada proxecto a funcionalidade e practicidade destes.
Podemos definir dous grandes grupos de sistemas. En primeiro lugar, están os sistemas compostos por obxectos elementais que constitúen unha unidade a partir da adición simple. Un segundo grupo fórmano elementos que poden funcionar individualmente, mais mediante a súa unión adquiren novas funcións e propiedades máis complexas. Ao primeiro grupo pertencen tanto os xogos de construción —cos cales se introduce os nenos na organización sistemática do contorno— como os sistemas de moblaxe ou de edificación utilizados na arquitectura que se basean na adición de elementos. Os exercicios de xeometría da HfG Ulm orientábanse preferentemente a resolver a unión harmónica e a conexión de elementos diferentes, coa finalidade de configurar sistemas. A análise do proxecto contemplaba a economía de fabricación, as posibilidades de transporte ou o grupo de persoas que o podía utilizar.
Deseño de Sistemas. Escola de Ulm
Do 7 de xunio o 14 de outubro de 2012
Fundación Pedro Barrie de la Maza. Sede Vigo
[mappress mapid=»77″]
+ info
[:en]
The Foundation Barrié presents in his headquarters of Vigo Design of Systems. School of Ulm, of the Ulmer Museum–HfG-Archiv, Ulm (Germany), an exhibition organised by the Disseny Hub Barcelona (DHUB), that shows a panoramic vision of the work of the School of Ulm in the configuration of the design and the training of the designers . Curated by Neus Moyano, Javier Grandson and Gillermo Zuaznabar, the exhibition, that occupies two plants of the Foundation Barrié in Vigo, divides in five areas (systems of furniture, systems of construction, systems of electronics, corporate identity and systems of communication) and presents the work of the School of Ulm (1953-1968), turning point and genuine beginning of the modern currents of development of the design in the industry and the training of designers of product. The sample, composed by 70 pertinent pieces of the archive of the Hochschule für Gestaltung of Ulm (Germany) and of private collections and Spanish archives, explores –from the antecedents, since the most ancient piece is a chair Thonet (1859) despiezada, until the actuality- the concept of system, expressed like group of components linked racionalmente between yes, that are able to generate an object or to contribute to his development and training.
The pieces of furniture of our houses, the cars, the signaling of a city or of an airport, the corporate image of a company, the visual communication in computing or telephony, are designed like systems. The concept of system like conductive thread of the exhibition signals the relation with the industry to do arrive the design to all the society. The systems help to order our life and have contributed of decisive way to configure the current daily reality.
In the Germany of the years 50 of the 20th century, in an environment of strong economic and financial restructuring, the School of Ulm (Hochschule für Gestaltung Ulm) explained, in his elenco of professors, with figures of the size of Otl Aicher, Josef Alberts, Johannes Itten, Tomás Maldonado or Josef Müller Brockmann and worked to incorporate the design to the world of the industry and conform our material culture.This process was not promoted by the economic bonanza but, very on the contrary, by a deep crisis of values and resources. It took advantage of the moment for repensar what means to create forms in the current world, as well as to democratise the access to the design. Ulm Did not centre in the design of individual objects but in the systems of objects, and treated to sort out in this world, in the field of the objects and in the one of the communication. It was pioneering in the renewal of the design in the electronics, the communication and the corporate image, as well as in the construction industrialised.
The step that gave the HfG Ulm separated radical and definitively the profession of designer of the world of the art, such as it understood until then, and integrated it of way indisoluble in the industry and the technology. Until that moment, the purpose of the schools related with the design was to teach how contribute beauty to the objects of the daily life. Ulm, by the contrary, integrates in the origin of each project the functionality and practicidad of the same.
We can define two big groups of systems. In the first place, they are the systems composed by elementary objects that constitute a unit from the simple addition. A second group form it elements that can work individually, but that by means of his union purchase new functions and properties more complex. To the first group belong so much the games of construction —with which enters to the boys in the systematic organisation of the surroundings— like the systems of furniture or of edificación used in the architecture that base in the addition of elements. The exercises of geometry of the HfG Ulm oriented preferably to resolve the harmonic union and the connection of different elements, with the purpose to configure systems. The analysis of the project contemplated the economy of manufacture, the possibilities of transport or the group of people that could use it.
Antecedentes_
En una de las calles más comerciales de Ourense, se plantea la reforma de un local comercial destinado a la venta de ropa y complementos. La premisa básica de la intervención será el dotar de una imagen corporativa específica y fácilmente reconocible dicha boutique, así como el conseguir un espacio sugerente que invite a acceder a los distintos clientes.
Construcción_
El reto a la hora de planificar la ejecución, fue estandarizar el proceso de construcción debido al reducido plazo de ejecución de dos meses. Para la fachada, se planificó la realización de la carcasa envolvente de acero corten en taller. Del mismo modo, para la articulación del sistema expositivo, se prefabrican unos pórticos de directriz variable en madera de pino rojo blanqueada, sobre los que se fija las bandas tensadas ejecutadas en chapa deployée lacadas en color blanco., y las barras de cuelgue y prismas para prenda doblada y complementos, ejecutados en pletinas de hierro natural barnizado, y en tablero DM negro barnizado mate.
La fachada_
Al no permitirse ninguna variación en la fachada de piedra existente, en el hueco original se propone las sustitución de la carpintería previa de aluminio lacado por un prisma volado ejecutado en acero corten; para acentuar remarcar la idea de elemento levitante, el perímetro de dicho elemento se potencia con una iluminación con variación de color. El acceso se resuelve mediante una puerta de chapa de acero corten, con doble tirador en chapa de acero corten plegada, y chapa de acero inoxidable microperforada. Se opta por un elemento opaco y contundente, para contrastar con la ligereza y transparencia del área de escaparate. Del mismo modo se plantea un cierre nocturno en el vestíbulo de acceso, formado por un portalón con el negativo del rótulo superior. Este cierre impide actos vandálicos y refuerza la imagen corporativa con el logotipo calado en dicho portalón.
Re-uso_
Además de su mantenimiento por razones económicas, se persigue la racionalidad en el uso del mobiliario. Se recupera una mesa existente, con la aplicación de un decapado en color blanco; igualmente se recupera un sillón en piel, para la zona de zapatería de planta baja, y se mantienen el pavimento de la entreplanta con la aplicación de un tratamiento de blanqueado.
_La luz
El efecto teatral de claroscuro y el uso de luminarias de bajo consumo fue el punto de partida a la hora de afrontar el diseño de la iluminación. La luz será un material más, estudiándose en un sentido bidireccional, desde el interior al exterior y viceversa. La lectura nocturna del local es la de un elemento linterna que se volado, con el borde iluminado para acentuar el aspecto de volumen volado. Para las bandas textiles laterales, mediante el bañado de luz tangencial de los paramentos verticales se pretende ampliar visualmente el espacio de venta, y acentuar la liviandad de los revestimientos laterales. Como iluminación de acento, para remarcar el producto expuesto, se disponen carriles trifásicos electrificados suspendidos, en los que se conectan proyectores de halogenuros metálicos con óptica superspot en el área de escaparate, y óptica media en el resto de la exposición. Para zonas de paso, escaleras, y cambios de niveles, se decidió una iluminación indirecta formada por luminarias LED. Mediante la colocación de una chapa microperforada se genera un efecto de iluminación difusa, con sombra proyectada, consiguiendo el mismo efecto que en las bandas metálicas laterales.
_Mobiliario
Para la exposición de todo el producto se opta por un diseño de mobiliario personalizado realizado en tablero DM color negro, chapa de hierro natural, y pletinas de hierro natural barnizado.
_Elemento escultórico_ bandas textiles
A modo de trabajo de cestería, en los paramentos verticales, se disponen unas bandas entrelazadas con la estructura de pórticos de madera realizadas en chapa deployé lacada en color blanco. Para acentuar la transparencia y ligereza de las bandas laterales, se empotran en el pavimento luminarias, buscando resaltar dichos elementos con el juego de luces y sombras.
_Prefabricación en taller
Debido al plazo de ejecución de la reforma tan ajustado, de dos meses de duración, se planificó la ejecución de todos los elementos en taller, para un montaje rápido en obra. Se ejecuta en el taller el corte de todas las piezas de madera que conforman los diferentes pórticos, con directrices variables según geometría del local. Del mismo modo el despliegue las bandas tensadas de revestimiento entrelazado de los pórticos realizadas en chapa estirada.
_Rótulo
Para la identificación de la tienda, se ejecutó un rótulo corpóreo en chapa de acero corten calada láser, retroiluminada mediante luminarias LED. Para reforzar el concepto de marca se incorpora el logotipo de la firma como rótulo.
Obra: Reforma de local comercial para venta de ropa y complementos
Autores: C. Cecilia López Muiños+Juan José Otero Vázquez
Colaborador: Luis Ángel López Gómez
Año: Marzo 2012
Emplazamiento: Rúa Santo Domingo 72. Ourense [Ourense]
Fotografías: Héctor Santos-Díez |BISimages + liberdade31.blogspot.com
Precedents_
In one of the Ourense’s most commercial streets, there appears the reform of a business premises destined for the sale of clothes and complements. The basic premise of the intervention will be to provide with a corporate specific image and the easily recognizable above mentioned boutique, as well as to obtain a suggestive space that invites to accede to the different clients.
Construction_
The challenge at the moment of planning the execution, was to standardize the process of construction due to the limited term of execution of two months. For the front, there was planned the accomplishment of the surrounding framework of steel cut in workshop. In the same way, for the joint of the explanatory system, there are prefabricated a few porticoes of variable directive in wood of spruce whitened, on that the tightened bands executed in sheet are fixed deployée lacadas in white color., and the bars of hang and prisms for double article and complements executed in platens of natural varnished iron, and in board black varnished dull DM.
The front_
On no variation having be allowed in the front of existing stone, in the original hollow proposes itself the sustitución of the previous carpentry of aluminium lacquer for demolished prism executed in steel cut; to accentuate to notice the idea of element levitante, the perimeter of the above mentioned element is promoted by a lighting by variation of color. The access is solved by means of a door of sheet of steel cut, with double drawer in sheet of steel cut folded, and sheet of stainless steel microperforated. It is chosen for an opaque and forceful element, to contrast with the lightness and transparency of the area of shop window. In the same way a night closing appears in the foyer of access, formed by a portalón with the negative of the top label. This closing prevents acts vandálicos and reinforces the corporate image with the logo gone deeply into saying big door.
Re-use_
Besides his maintenance for economic reasons, the rationality is chased in the use of the furniture. An existing table recovers, with the application of a stripping in white color; equally an armchair recovers in skin, for the zone of shoe store of ground floor, and they support the pavement of the mezzanine with the application of a treatment of whitened.
_The light
The theatrical effect of chiaroscuro and the use of lights of low consumption was the point of item at the moment of confronting the design of the lighting. The light will be one more material, being studied in a bidirectional sense, from the interior on the outside and vice versa. The night reading of the place is that of an element lantern that demolished, with the edge illuminated to accentuate the aspect of demolished volume. For the textile lateral bands, by means of the swamp of tangential light of the vertical paraments one tries to extend visually the space of sale, and to accentuate the looseness of the lateral coatings. As lighting accent, to notice the exposed product, they arrange three-phase electrified suspended rails, in which metal-workers connect projectors of halogenuros with optical superspot in the area of shop window, and optics happens in the rest of the exhibition. For zones of step, stairs, and level changes, was decided an indirect lighting formed by lights LED. By means of the placement of a microperforated sheet there is generated an effect of diffuse lighting, with projected shade, obtaining the same effect that in the metallic lateral bands.
_Furniture
For the exhibition of the whole product chooses for a design of personalized furniture realized in board DM black color, plates of natural iron, and platens of natural varnished iron.
_Sculptural element_ textile bands
Like work of basket-making, in the vertical paraments, arrange a few bands interlaced with the structure of porticoes of wood realized in sheet deployé lacada in white color. To accentuate the transparency and lightness of the lateral bands, lights are fixed in the pavement, seeking to highlight the above mentioned elements with the game of lights and shades.
_Prefabrication in workshop
Due to Such an exact term of execution of the reform, of two months of duration, planned the execution of all the elements in workshop, for a rapid assembly in work. There is executed in the workshop the cut of all the pieces of wood that shape the different porticoes, with variable directives according to geometry of the place. In the same way the deployment the bands tightened of coating interlaced of the porticoes realized in stuck-up sheet.
_Label
For the identification of the shop, a corporeal label was executed in sheet of steel cut soaking laser, retroiluminada by means of lights LED. To reinforce the concept of brand the logo of the signature joins as label.
Work: Reform of space for sale of clothes and complements
Authors: C. Cecilia López Muiños+Juan José Otero Vázquez
Nunha das rúas máis comerciais de Ourense, suscítase a reforma dun local comercial destinado á venda de roupa e complementos. A premisa básica da intervención será o dotar dunha imaxe corporativa específica e fácilmente reconocible dita boutique, así como o conseguir un espazo sugerente que invite a acceder aos distintos clientes.
Construción_
O reto á hora de planificar a ejecución, foi estandarizar o proceso de construción debido ao reducido prazo de ejecución de dous meses. Para a fachada, planificouse a realización da carcasa envolvente de aceiro corten en taller. Do mesmo xeito, para a articulación do sistema expositivo, prefabrícanse uns pórticos de directriz variable en madeira de piñeiro vermello blanqueada, sobre os que se fixa as bandas tensadas executadas en chapa deployée lacadas en cor branca., e as barras de colgue e prismas para peza dobrada e complementos, executados en pletinas de ferro natural vernizado, e en taboleiro DM negro vernizado mate.
A fachada_
Ao non permitirse ningunha variación na fachada de pedra existente, no oco orixinal proponse as sustitución da carpintería previa de aluminio lacado por un prisma voado executado en aceiro corten; para acentuar remarcar a idea de elemento levitante, o perímetro de devandito elemento se potencia cunha iluminación con variación de cor. O acceso resólvese mediante unha porta de chapa de aceiro corten, con dobre tirador en chapa de aceiro corten plegada, e chapa de aceiro inoxidable microperforada. Óptase por un elemento opaco e contundente, para contrastar coa ligereza e transparencia do área de escaparate. Do mesmo xeito suscítase unha pechadura nocturna no vestíbulo de acceso, formado por un portalón co negativo do rótulo superior. Esta pechadura impide actos vandálicos e reforza a imaxe corporativa co logotipo calado en devandito portalón.
Re-uso_
Ademais do seu mantemento por razóns económicas, perséguese a racionalidad no uso do mobiliario. Recupérase unha mesa existente, coa aplicación dun decapado en cor branca; igualmente recupérase un sillón en pel, para a zona de zapatería de planta baixa, e mantéñense o pavimento da entreplanta coa aplicación dun tratamento de blanqueado.
_A luz
O efecto teatral de claroscuro e o uso de luminarias de baixo consumo foi o punto de partida á hora de afrontar o deseño da iluminación. A luz será un material máis, estudándose nun sentido bidireccional, desde o interior ao exterior e viceversa. A lectura nocturna do local é a dun elemento linterna que se voado, co bordo iluminado para acentuar o aspecto de volume voado. Para as bandas textiles laterales, mediante o bañado de luz tangencial dos paramentos verticais preténdese ampliar visualmente o espazo de venda, e acentuar a liviandad dos revestimientos laterales. Como iluminación de acento, para remarcar o produto exposto, dispóñense carriles trifásicos electrificados suspendidos, nos que se conectan proyectores de halogenuros metálicos con óptica superspot no área de escaparate, e óptica media no resto da exposición. Para zonas de paso, escaleiras, e cambios de niveis, decidiuse unha iluminación indirecta formada por luminarias LED. Mediante a colocación dunha chapa microperforada xérase un efecto de iluminación difusa, con sombra proxectada, conseguindo o mesmo efecto que nas bandas metálicas laterales.
_Mobiliario
Para a exposición de todo o produto óptase por un deseño de mobiliario personalizado realizado en taboleiro DM cor negra, chapa de ferro natural, e pletinas de ferro natural vernizado.
_Elemento escultórico_ bandas textis
A modo de traballo de cestería, nos paramentos verticais, dispóñense unhas bandas entrelazadas coa estrutura de pórticos de madeira realizadas en chapa deployé lacada en cor branca. Para acentuar a transparencia e ligereza das bandas laterales, encáixanse no pavimento luminarias, buscando resaltar devanditos elementos co xogo de luces e sombras.
_Prefabricación en taller
Debido ao prazo de ejecución da reforma tan axustado, de dous meses de duración, planificouse a ejecución de todos os elementos en taller, para unha montaxe rápida en obra. Execútase no taller o corte de todas as pezas de madeira que conforman os diferentes pórticos, con directrices variables segundo geometría do local. Do mesmo xeito o despregue as bandas tensadas de revestimiento entrelazado dos pórticos realizadas en chapa estirada.
_Rótulo
Para a identificación da tenda, executouse un rótulo corpóreo en chapa de aceiro corten calada láser, retroiluminada mediante luminarias LED. Para reforzar o concepto de marca incorpórase o logotipo da firma como rótulo.
Obra: Reforma de local comercial para venda de roupa e complementos
Autores: C. Cecilia López Muiños+Juan José Otero Vázquez
Los Archives Audiovisuelles de la Recherche ofrecen en su base de datos una larga entrevista a Henri Raymond en torno al muy lefebvriano concepto de la crítica de la vida cotidiana. Raymond fue, de hecho, colaborador de Henri Lefebvre durante los años 1960 en el Institut de Sociologie Urbaine (ISU) (ver artículo sobre la relación entre ambos aquí) y participó, entre otros, en la famosa investigación sobre la proliferación de la vivienda unifamiliar que daría lugar a L’ habitat pavillonnaire. Desde entonces siguiótrabajando en la línea limítrofe entre sociología, arquitectura y urbanismo. Uno de sus discípulos, Jean-Pierre Frey, da buena cuenta de dicho periplo en su Henri Raymond. Paroles d’un sociologue. Vers une histoire architecturale de la société.
Os arquívos Audiovisuelles da Recherche ofrecen na súa base de datos unha longa entrevista a Henri Raymond en torno ao moi lefebvriano concepto da crítica da vida cotiá. Raymond foi, de feito, colaborador de Henri Lefebvre durante os anos 1960 no Institut de Sociologie Urbaine (ISU) (ver artigo sobre a relación entre ambos aquí) e participou, entre outros, na famosa investigación sobre a proliferación da vivenda unifamiliar que daría lugar a L’ habitat pavillonnaire. Desde entón siguiótrabajando na liña limítrofe entre sociología, arquitectura e urbanismo. Un dos seus discípulos, Jean-Pierre Frey, dá boa conta de devandito periplo no seu Henri Raymond. Paroles d’un sociologue. Vers une histoire architecturale da société.
File Audiovisuelles de la Recherche they offer in his database a long billiard cue he interviews Henri Raymond concerning very lefebvriano concept of the critique of the daily life. Raymond was, in fact, a collaborator of Henri Lefebvre during the year 1960 in the Institut de Sociologie Urbaine (ISU) (to see article about the relation between both here) and took part, between others, in the famous investigation on the proliferation of the one-family housing that would give place to L’ habitat pavillonnaire. Since then siguiótrabajando in the bordering line between sociology, architecture and urbanism. One of his disciples, Jean-Pierre Frey, gives good account of the above mentioned periplus in his Henri Raymond. Paroles d’un sociologue. Vers joins histoire architecturale of the société.
La ciudad es el escenario en dónde se resolverá el futuro dado que en nuestro entorno cultural y social vive el 85 % de las población en ciudades. Sólo actuando colectivamente, aprendiendo a organizarse, compartiendo conocimiento y experiencia, se puede abordar la innovación y acción social en la ciudad
El urbanismo táctico es aquel que centra sus acciones en el presente para tener un impacto a una escala mayor de la ciudad. Son actuaciones que tienen por característica el aprovechar nuevos formatos de trabajo en red y encuentro para que la participación conlleve una acción real.
Hacking the city sigue la filosofía hacker de aprender, intervenir y reescribir el código establecido de la ciudad para poder modificar el funcionamiento de esta. Compartir, lo abierto, lo descentralizado, el libre acceso y la mejora del entorno son principios que se complementan el enfoque del urbanismo táctico en la ciudad.
El taller se dirige fundamentalmente a practicantes espaciales y culturales de la ciudad; estudiantes, profesionales y expertos de la ciudad (arquitectura, urbanismo, geografía, sociología, antropología), técnicos de entidades locales y asociaciones que quieran innovar en los procesos de participación y acción ciudadana, apasionados de las nuevas tecnologías urbanas.
Entre sus objetivos está: proponer nuevas tácticas para actuar en la ciudad; introducir al uso de herramientas de organización colectiva presencial; divulgar ejemplos de mejores prácticas que sirvan como código fuente; o diseñar un prototipo que haga un hack de una situación actual y real de la ciudad para aprender haciendo colectivamente.
Taller de Urbanismo táctico: «Hacking the City» | Sevilla
Taller del Centro de Producción y Experimentación en Contenidos Digitales.
Del 25 al 27 de septiembre en Sevilla.
Dirigido por Paco González (Radarq).
[mappress mapid=»76″]
+ info
A cidade é o escenario onde resolverase o futuro dado que na nosa contorna cultural e social vive o 85 % das poboación en cidades. Só actuando colectivamente, aprendendo a organizarse, compartindo coñecemento e experiencia, pódese abordar a innovación e acción social na cidade.
O urbanismo táctico é aquel que centra as súas accións no presente para ter un impacto a unha escala maior da cidade. Son actuacións que teñen por característica o aproveitar novos formatos de traballo en rede e encontro para que a participación conlleve unha acción real.
Hacking the city segue a filosofía hacker de aprender, intervir e reescribir o código establecido da cidade para poder modificar o funcionamento desta. Compartir, o aberto, o descentralizado, o libre acceso e mellóraa da contorna son principios que se complementan o enfoque do urbanismo táctico na cidade.
O taller diríxese fundamentalmente a practicantes espaciais e culturais da cidade; estudantes, profesionais e expertos da cidade (arquitectura, urbanismo, xeografía, sociología, antropología), técnicos de entidades locais e asociacións que queiran innovar nos procesos de participación e acción cidadá, apaixonados das novas tecnoloxías urbanas.
Entre os seus obxectivos está: propoñer novas tácticas para actuar na cidade; introducir ao uso de ferramentas de organización colectiva presencial; divulgar exemplos de mellores prácticas que sirvan como código fonte; ou deseñar un prototipo que faga un hack dunha situación actual e real da cidade para aprender facendo colectivamente.
Obradoiro de Urbanismo táctico: «Hacking the City» | Sevilla
Obradoiro do Centro de Producción e Experimentación en Contidos Dixitais.
Do 25 al 27 de setembro en Sevilla.
Dirixido por Paco González (Radarq).
[mappress mapid=»76″]
+ info
The city is the scene where the future will be solved provided that in our cultural and social environment it lives 85 % of the población in cities. Only acting collectivly, learning to organize, sharing knowledge and experience, it is possible to approach the innovation and social action in the city.
The tactical urbanism is that one that centres his actions on the present to have an impact to a major scale of the city. They are actions that have for characteristic take advantage of new formats of work in network and meeting in order that the participation carries a royal action.
Hacking the city hacker follows the philosophy of learning, intervening and rewriting the code established of the city to be able to modify the functioning of this one. To share, the opened, the decentralized, the free access and the improvement of the environment are beginning that complement each other the approach of the tactical urbanism in the city..
El taller se dirige fundamentalmente a practicantes espaciales y culturales de la ciudad; estudiantes, profesionales y expertos de la ciudad (arquitectura, urbanismo, geografía, sociología, antropología), técnicos de entidades locales y asociaciones que quieran innovar en los procesos de participación y acción ciudadana, apasionados de las nuevas tecnologías urbanas.
Between his aims it is: to propose new tactics to act in the city; to introduce to the use of tools of collective organization presencial; to spread examples of better practices that serve as source code; or to design a prototype that does a hack of a current and royal situation of the city to learn doing collectivly.
Workshop of tactical Urbanism: » Hacking the City » | Seville
Workshop of the Center of Production and Experimentation in Digital Contents.
Invitamos a las organizaciones y redes locales, nacionales e internacionales de habitantes, por el derecho a la vivienda, comprometidos con la habitabilidad de las ciudades y a todos los ciudadanos, a participar en el II Forum Social Urbano (FSU) (Nápoles – Italia, del 3 al 7 de septiembre de 2012) alternativo al VI Foro Mundial Urbano (FMU) de la ONU-Habitat.
Hacemos este llamado, fundado en los mismos principios del Foro Social Mundial (FSM), convencidos de la necesidad de desarrollar a nivel local, nacional e internacional las convergencias experimentadas positivamente a partir de la Asamblea Mundial de Habitantes (Ciudad de México, 2000) continuadas en el I FSM (Porto Alegre, 2001) y en los siguientes, en el I FSU (Río de Janeiro, 2010), durante la Asamblea Mundial de Habitantes y Foro de barrios populares (Dakar, 2011), las Jornadas Mundiales para el Derecho al Habitat (octubre 2011), y la Cumbre de los Pueblos (Río de Janeiro, 2012) y a seguir la Asamblea Mundial de Habitantes al FSM 2013.
El II FSU de Nápoles se realizará en un territorio hermoso, rico de recursos, pero torturado, una razón más para construir juntos este espacio incluyente. Nápoles representará otra piedra miliar en el proceso de consolidación del diálogo y de las alianzas en la definición de una plataforma y un programa de acción y de luchas comunes de los movimientos de habitantes, de todas las organizaciones, redes e instituciones que luchan por el derecho a la vivienda, a la tierra, a los bienes comunes y a la ciudad. Derechos que pueden ser tutelados sólo defendiéndolos de los ataques de la crisis causada por la globalización neoliberal y construyendo territorios más justos, democráticos y sostenibles.
Queremos contribuir solidariamente a la refundación de ciudades bellas y habitables para todos los habitantes, diseñadas sobre la base de la Carta Mundial del Derecho a la ciudad; es decir, basadas en los derechos humanos y ambientales colectivos, y en la responsabilidad de los habitantes de ser protagonistas de comunidades incluyentes: condiciones esenciales de un futuro sostenible.
Queremos vivir bien en ciudades rebeldes, que tienen el derecho de oponerse al modelo a la base de la crisis, fundada en la supremacía de los paradigmas neoliberales que quieren imponer recetas productoras de deudas sociales, económicas y ambientales infinitas: privatización de los bienes comunes, mercantilización de los territorios, abandono de las políticas habitacionales y urbanísticas públicas y sociales.
Queremos contrastar juntos el ataque a la dignidad de los habitantes y a la soberanía democrática en los territorios por parte de políticas que menosprecian los derechos de ciudadanía, de vacío de participación popular, de criminalización de los movimientos de luchas sociales, de permisividad a la criminalidad de las mafias en la gestión de muchos territorios locales en crisis, favorecida además por la especulación y corrupción sistemática a nivel global.
Por estas razones queremos valorizar las experiencias de luchas y de alternativas de los movimientos locales y las redes internacionales de todo el mundo (defensa de los desalojados, ocupación de inmuebles vacíos, cooperativas de habitaciones y de autorecuperación, contraste al acaparamiento de tierras y a la especulación inmobiliaria, y mucho más) que demuestran la urgencia y la madurez de la reivindicación del derecho a la vivienda, a la tierra, a la ciudad, a los bienes comunes, para defender y desarrollar, sobre estas bases construir ahora las ciudades del futuro.
Forum Sociale Urbano Napoli 2012 El derecho a la ciudad para la defensa de los bienes comunes. Del 3 al 7 de septiembre de 2012 Nápoles
[mappress mapid=»75″]
+ forumsocialeurbanonapoli.org
Invitamos ás organizacións e redes locais, nacionais e internacionais de habitantes, polo dereito á vivenda, comprometidos coa habitabilidad das cidades e a todos os cidadáns, a participar no II Forum Social Urbano (FSU) (Nápoles – Italia, do 3 ao 7 de setembro de 2012) alternativo ao VIN Foro Mundial Urbano (FMU) da ONU-Habitat.
Facemos este chamado, fundado nos mesmos principios do Foro Social Mundial (FSM), convencidos da necesidade de desenvolver a nivel local, nacional e internacional as convergencias experimentadas positivamente a partir da Asemblea Mundial de Habitantes (Cidade de México, 2000) continuadas no I FSM (Porto Alegre, 2001) e nos seguintes, no I FSU (Río de Janeiro, 2010), durante a Asemblea Mundial de Habitantes e Foro de barrios populares (Dakar, 2011), as Xornadas Mundiais para o Dereito ao Habitat (outubro 2011), e o Cume dos Pobos (Río de Janeiro, 2012) e a seguir a Asemblea Mundial de Habitantes ao FSM 2013.
O II FSU de Nápoles realizarase nun territorio fermoso, rico de recursos, pero torturado, unha razón máis para construír xuntos este espazo incluyente. Nápoles representará outra pedra miliar no proceso de consolidación do diálogo e das alianzas na definición dunha plataforma e un programa de acción e de loitas comúns dos movementos de habitantes, de todas as organizacións, redes e institucións que loitan polo dereito á vivenda, á terra, aos bens comúns e á cidade. Dereitos que poden ser tutelados só defendéndoos dos ataques da crise causada pola globalización neoliberal e construíndo territorios máis xustos, democráticos e sostenibles.
Queremos contribuír solidariamente á refundación de cidades belas e habitables para todos os habitantes, deseñadas sobre a base da Carta Mundial do Dereito á cidade; é dicir, baseadas nos dereitos humanos e ambientais colectivos, e na responsabilidade dos habitantes de ser protagonistas de comunidades incluyentes: condicións esenciais dun futuro sostenible.
Queremos vivir ben en cidades rebeldes, que teñen o dereito de opoñerse ao modelo á base da crise, fundada na supremacía dos paradigmas neoliberales que queren impoñer receitas productoras de débedas sociais, económicas e ambientais infinitas: privatización dos bens comúns, mercantilización dos territorios, abandono das políticas habitacionales e urbanísticas públicas e sociais.
Queremos contrastar xuntos o ataque á dignidade dos habitantes e á soberanía democrática nos territorios por parte de políticas que menosprezan os dereitos de cidadanía, sen carga de participación popular, de criminalización dos movementos de loitas sociais, de permisividad á criminalidad das mafias na xestión de moitos territorios locais en crises, favorecida ademais pola especulación e corrupción sistemática a nivel global.
Por estas razóns queremos valorizar as experiencias de loitas e de alternativas dos movementos locais e as redes internacionais de todo o mundo (defensa dos desalojados, ocupación de inmuebles baleiros, cooperativas de habitacións e de autorecuperación, contraste ao acaparamiento de terras e á especulación inmobiliaria, e moito máis) que demostran a urxencia e a madurez da reivindicación do dereito á vivenda, á terra, á cidade, aos bens comúns, para defender e desenvolver, sobre estas bases construír agora as cidades do futuro.
Forum Sociale Urbano Napoli 2012
O dereito a cidade para a defensa dos bens comunes.
Do 3 o 7 de setembro de 2012
Nápoles
[mappress mapid=»75″]
+ forumsocialeurbanonapoli.org
We invite local, national, and international inhabitants’ organisations, networks, and citizens, who are involved in the livability of the city and are struggling for rights related to habitat, to participate in the second Urban Social Forum (USF) in Naples, Italy, September 3-7, 2012, which will be held as an alternative to UN-Habitat’s World Urban Forum (WUF) 6.
We launch this call, based on the shared principles of the World Social Forum (WSF), convinced on the necessity to continue to develop successful convergences at local, national and international levels, such as: the World Assembly of Inhabitants (Mexico City, 2000), World Social Forum 1 (Porto Alegre, 2001), Urban Social Forum 1 (Rio de Janeiro, 2010), World Assembly of Inhabitants and the Popular Neighbourhood Forum (Dakar, 2011), World Days for the Right to Habitat (October 2011), the People’s Summit (Rio de Janeiro, 2012), and the upcoming World Assembly of Inhabitants during the World Social Forum in 2013.
The second Urban Social Forum in Naples will be held in a beautiful territory rich with resources, however severly damaged, which is an additional reason to build this inclusive space together. Naples will represent another milestone in the consolidation of dialogue and alliances to reach a consensus on a platform and program for common action between urban and rural inhabitant movements and all those organizations, networks and institutions that fight for the rights to housing, land, common goods, and to the city. These rights can only be protected by building more just, democratic and sustainable territories and by defending inhabitants against attacks steming from the crisis caused by neoliberal globalization.
In solidarity, we want to contribute to the rebuilding of beautiful and livable cities for all inhabitants, as based on the World Charter for the Right to the City and collective human and environmental rights, with inhabitants assuming protagonistic roles in the construction of incluvise communities. These are the essential conditions to a sustainable future.
We want to live well in rebellious cities that have the right to oppose the model which is at the root of the current crisis founded on supremacy of neoliberal paradigms that try to impose recipes that produce infinite social, economic, and environmental debts: the privatization of common goods, the commodification of territories, and the state’s abandonment of public urban policies and social housing programs.
We all together want to fight against policies that attack inhabitants’ dignity, democratic sovereignty in the territories moved by policies of citizenship’s rights depreciation, deprivation of popular participation, criminalization of social struggle movements, proxy to the mafia’s criminality to run local territories in crisis favoured moreover by global and systemic speculation and corruption.
We therefore want to enhance the experiences of struggles and alternative as protagonized by local movements and international networks throughout the world that fight against and denounce evictions, land grabbing and real estate speculation, as well as those that propose alternatives for the occupation of abandoned buildings and the self-management of housing cooperatives. These denunciations and proposals correspond to the urgency and maturity of claiming the rights to housing, land, the city and common goods, foundations on which the future cities are to be constructed, now.
Forum Sociale Urbano Napoli 2012
The Right to City for the Defense of Common Goods.
Casa Wiracocha. Luis Miró Quesada Garland. Lima, Perú. 1947
No podemos comprender la evolución de la Arquitectura Moderna en el Perú sin revisar la figura de Luis Miró Quesada Garland y dentro de su obra la casa Huiracocha. Si bien aún está en pie, ha sido notoriamente deformada por sus sucesivos propietarios lo cual dificulta obtener registros fotográficos. Las imágenes que acompañan esta nota las he obtenido del artículo publicado por el Arq. Sharif Kahatt para la revista AUT y el texto descriptivo de un artículo publicado por el Arq. Miró Quesada para la revista DAU en 1987.
Evidentemente esta publicación es solo un esbozo que pretende divulgar tan importante proyecto con la esperanza de poder complementarla con artículos más profundos o mejores registros fotográficos y planimétricos. Tema aparte es el hecho que el Colegio de Arquitectos y las principales facultades de arquitectura no hayan hecho el esfuerzo de adquirir la casa para recuperarla en su estado original, y ofrecerla a la sociedad como patrimonio cultural y arquitectónico contemporáneo. Estando el tema de la conservación del patrimonio contemporáneo sobre la mesa, sería un hecho de suma significación rescatarla dado su público reconocimiento como uno de los hitos de nuestra arquitectura.
«A sesenta años de la finalización de la Casa Huiracocha, una de las obras más importantes del arquitecto Luís Miró Quesada, resulta interesante volver la mirada atrás para identificar las influencias y entender las circunstancias de su construcción. La casa Huiracocha fue proyectada por Luís Miró Quesada en 1947 y terminada de construir a mediados de 1948, años de posguerra de Europa y Norteamérica marcaban el camino en la vida intelectual, y la cultura arquitectónica peruana. De esta forma, la casa se descubre como un producto cultural que busca alcanzar una modernidad peruana y universal, que en su búsqueda produce una hibridación cultural propia a la negociación entre modernización occidental y una cultura enraizada en tradiciones precolombinas y coloniales. En ese contexto de transformación social y búsqueda de una nueva identidad moderna, la casa Huiracocha intrínsicamente se propone como catalizador de una renovaciónarquitectónica y transformación cultural capaz de responder a estas demandas de una nueva época.»
Sharif Kahatt, 2010
Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor del Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · agosto 2012
Fragmento del artículo escrito por Luis Miró Quesada.
Revista DAU. Lima, septiembre 1987.
Permítanme aquí una discreción. Tanto porque para mi constituyó una realización de principios cuanto porque algunos hechos que se suscitaron ilustran bien el clima cultural en que trabajábamos.
Cuando presenté el expediente para licencia municipal a mediados del 47, éste fue rechazado, la razón era que había un dispositivo que disponía que dentro de la circunscripción de Magdalena Vieja, hoy Pueblo Libre, todas las edificaciones debían ser “neo-colonial”. No cejé en mi porfía, pues para mi constituía un caso de principios, finalmente después de casi un año logré mi propósito y se pudo iniciar la construcción.
Lo más lucidamente pretendí enfocar el proyecto como un problema a resolver en el que participaban factores funcionales y elementos constructivos, para lo que era necesario superar esquemas, hechos y patrones convencionales.
1. El tratamiento del espacio interior se desprende de la práctica de los espacios estancos en busca de un solo ambiente espacialmente muy fluido y dinámico, pero en el que se asegura un aislamiento visual entre los sub-espacios.
2. Como necesidad de aislarse del registro de extraños el frente a la calle deviene cerrado abriéndose totalmente hacia el jardín posterior, integrándose la recepción funcional y visualmente de éste.
3. Con el mismo propósito del máximo aprovechamiento del jardín se elimina de la planta baja el usual patio de servicio. Para ello y dentro de un esquema previo de zonificación, el sector de servicios se dispuso en un extremo y en tres pisos de menor altura conectados en medios pisos a los dos principales.
4. Revalorizar la azotea como parte del planteamiento de la casa; para ello le di acceso por las dos escaleras, construí un ambiente de recreación infantil y se zonificó su uso: en la parte norte, de mejor asoleamiento, para las actividades infantiles y en la parte sur para menesteres de servicio.
5. Tanto por las vistas al hipódromo de San Felipe como por un bosquezuelo de eucaliptos se abrieron ventanales hacia el oeste, esto determinó el dispositivo de un balcón techado, a lo largo del frente, que protegiera del asoleamiento.
A mi entender, todas las anteriores consideraciones, y algunas más que sería largo enumerar, constituían elementos condicionantes de la expresión arquitectónica que debiera nacer del ordenamiento y composición plástica de ellos y la verdad de los elementos constructivos, como el ladrillo cara vista, las planchas corrugadas de Eternit, la calamina de aluminio, etc. Lo que por entonces resultó bastante chocante.
LMG, 1987
Bibliografía:
– Sharif Kahatt, La casa Huiracocha – una opera prima moderna 60 años después.
Revista AUT Nº3. Colegio de Arquitectos del Perú, Lima – mayo 2010. Págs. 84-95.
– Luis Miró Quesada Garland, Inicios de la Arquitectura Moderna en Lima.
Revista DAU, año 2 – volúmen 1 – Nº2,3. Lima, Perú – septiembre 1987. Págs. 41-47.
Wiracocha House. Luis Miró Quesada Garland. Lima, Perú. 1947
We cannot understand the evolution of the Modern Architecture in Peru without checking Luis Miró Quesada Garland’s figure and inside his work the house Huiracocha. Though still it is in foot, there has been glaringly deformed by his successive owners which impedes to obtain photographic records. The images that accompany this note have been obtained by me of the article published by the Arq. Sharif Kahatt for the magazine AUT and the descriptive text of an article published by the Arq. Miró Quesada for the magazine DAU in 1987.
Evidently this publication is alone a sketch that tries to spread so important project with the hope to be able to complement her with deeper articles or better photographic and planimetric records. Topic separates it is the fact that the Architects’ College and the principal powers of architecture have not done the effort to acquire the house to recover her in his original condition, and to offer her to the company as cultural and architectural contemporary heritage. Being the topic of the conservation of the contemporary heritage on the table, it would be a fact of supreme significance to rescue her in view of his public recognition as one of the milestones of our architecture.
«To sixty years of the ending of the House Huiracocha, one of the most important works of the architect Luís Miro Quesada, turns out to be interesting go the look back to identify the influences and to understand the circumstances of his construction. The house Huiracocha was projected by Luís Miro Quesada in 1947 and finished of constructing in the middle of 1948, years of Europa’s postwar period and North America they were marking the way in the intellectual life, and the architectural Peruvian culture. Of this form, the house reveals itself as a cultural product that seeks to reach a Peruvian and universal modernity, which in his search produces a cultural own hybridization to the negotiation between western modernization and a culture taken root in pre-Columbian and colonial traditions. In this context of social transformation and search of a new modern identity, the house Huiracocha intrínsicamente proposes as catalyst of a renovaciónarquitectónica and cultural transformation capable of answering to these demands of a new epoch.»
Sharif Kahatt, 2010
Aldo G. Facho Dede · Architect Author of the Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · august 2012
Fragment of the article written by Luis Miró Quesada.
DAU Magazine. Lima, september 1987.
Allow me here a discretion. So much because for my it constituted an accomplishment of beginning all that because some facts that were provoked illustrate well the cultural climate at which we were employed.
When I presented the process for municipal license in the middle of 47, this one was rejected, the reason was that there was a device that he was arranging that inside Magdalena Vieja’s circumscription, today Free People, all the buildings had to be «neo-colonial». I did not move backward in my insistence, since for my it was constituting a case of beginning, finally after almost one year I achieved my intention and it was possible to initiate the construction.
More lucidly I tried to focus the project as a problem to resolving in that they were informing functional factors and constructive elements, for what was necessary to overcome schemes, facts and conventional bosses.
1. The treatment of the interior space parts with the practice of the spaces monopolies in search of an alone spatially very fluid and dynamic environment, but in the one that assures a visual isolation himself between the sub-spaces.
2. Since need to isolate of the strangers’ record opposite to the street develops closed being opened totally towards the later garden, joining the functional receipt and visually of this one.
3. With the same intention of the maximum utilization of the garden the usual court of service is eliminated of the ground floor. For it and inside a previous scheme of zoning, the sector of services arranged in an end and in three floors of minor height connected in half a floors to both principal ones.
4. To revalue the roof as part of the exposition of the house; for it I him led for both stairs, constructed an environment of infantile recreation and his use was divided into zones: in the north part, of better asoleamiento, for the infantile activities and in the south part for occupations of service.
5. So much for the sights to San’s Philip racetrack since by a bosquezuelo of eucalyptuses large windows were opened towards the west, this determined the device of a roofed balcony, along the front, which it was protecting from the asoleamiento.
To my to understand, all the previous considerations, and some more that it would be long to enumerate, they were constituting determining elements of the architectural expression that it must be born of the classification and plastic composition of them and the truth of the constructive elements, as the brick face dresses, the plates corrugadas of Eternit, the calamine of aluminium, etc. What for then turned out to be shoking enough.
LMG, 1987
Bibliography:
– Sharif Kahatt, La casa Huiracocha – one produces modern premium 60 years later.
Revista AUT Nº3. Colegio de Arquitectos del Perú, Lima – mayo 2010. Págs. 84-95.
– Luis Miró Quesada Garland, Inicios de la Arquitectura Moderna en Lima.
Revista DAU, año 2 – volúmen 1 – Nº2,3. Lima, Perú – septiembre 1987. Págs. 41-47.
Casa Wiracocha. Luis Miró Quesada Garland. Lima, Perú. 1947
Non podemos comprender a evolución da Arquitectura Moderna no Perú sen revisar a figura de Luís Mirou Quesada Garland e dentro da súa obra a casa Huiracocha. Aínda que aínda está en pé, foi notoriamente deformada polos seus sucesivos propietarios o cal dificulta obter registros fotográficos. As imaxes que acompañan esta nota obtívenas do artigo publicado polo Arq. Sharif Kahatt para a revista AUT e o texto descriptivo dun artigo publicado polo Arq. Miró Quesada para a revista DAU en 1987.
Evidentemente esta publicación é só un esbozo que pretende divulgar tan importante proxecto coa esperanza de poder complementarla con artigos máis profundos ou mellores registros fotográficos e planimétricos. Tema separadamente é o feito que o Colexio de Arquitectos e as principais facultades de arquitectura non fagan o esforzo de adquirir a casa para recuperala no seu estado orixinal, e ofrecela á sociedade como patrimonio cultural e arquitectónico contemporáneo. Estando o tema da conservación do patrimonio contemporáneo sobre a mesa, sería un feito de suma significación rescatala dado o seu público recoñecemento como un dos fitos da nosa arquitectura.
«A sesenta anos da finalización da Casa Huiracocha, unha das obras máis importantes do arquitecto Luís Miró Quesada, resulta interesante volver a mirada atrás para identificar as influencias e entender as circunstancias da súa construción. A casa Huiracocha foi proxectada por Luís Miró Quesada en 1947 e rematada de construír a mediados de 1948, anos de posguerra de Europa e Norteamérica marcaban o camiño na vida intelectual, e a cultura arquitectónica peruana. Desta forma, a casa descóbrese como un produto cultural que busca alcanzar unha modernidade peruana e universal, que na súa busca produce unha hibridación cultural propia á negociación entre modernización occidental e unha cultura enraizada en tradicións precolombinas e coloniais. Nese contexto de transformación social e busca dunha nova identidade moderna, a casa Huiracocha intrínsicamente proponse como catalizador dunha renovaciónarquitectónica e transformación cultural capaz de responder a estas demandas dunha nova época.»
Sharif Kahatt, 2010
Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor do Blogue Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · agosto 2012
Fragmento do artigo escrito por Luis Miró Quesada.
Revista DAU. Lima, setembro 1987.
Permítanme aquí unha discreción. Tanto porque para a miña constituíu unha realización de principios canto porque algúns feitos que se suscitaron ilustran ben o clima cultural en que traballabamos.
Cando presentei o expediente para licenza municipal a mediados do 47, este foi rexeitado, a razón era que había un dispositivo que dispoñía que dentro da circunscrición de Madalena Vella, hoxe Pobo Libre, todas as edificacións debían ser «neo-colonial. Non cejé na miña porfía, pois para o meu constituía un caso de principios, finalmente despois de case un ano logrei o meu propósito e púidose iniciar a construción.
O máis lucidamente pretendín enfocar o proxecto como un problema a resolver no que participaban factores funcionais e elementos construtivos, para o que era necesario superar esquemas, feitos e patróns convencionais.
1. O tratamento do espazo interior despréndese da práctica dos espazos estancos en busca dun só ambiente espacialmente moi fluído e dinámico, pero no que se asegura un illamento visual entre os sub-espazos.
2. Como necesidade de illarse do rexistro de estraños o fronte á rúa devén pechado abríndose totalmente cara ao xardín posterior, integrándose a recepción funcional e visualmente deste.
3. Co mesmo propósito do máximo aproveitamento do xardín se elimina da planta baixa o usual patio de servizo. Para el e dentro dun esquema previo de zonificación, o sector de servizos dispúxose nun extremo e en tres pisos de menor altura conectados en medios pisos aos dous principais.
4. Revalorizar a azotea como parte da formulación da casa; para iso deille acceso polas dúas escaleiras, construín un ambiente de recreación infantil e se zonificó o seu uso: na parte norte, de mellor asoleamiento, para as actividades infantís e na parte sur para mesteres de servizo.
5. Tanto polas vistas ao hipódromo de San Felipe como por un bosquezuelo de eucaliptos se abriron ventanais cara ao oeste, isto determinou o dispositivo dun balcón teitado, ao longo da fronte, que protexese do asoleamiento.
Ao meu entender, todas as anteriores consideracións, e algunhas máis que sería longo enumerar, constituían elementos condicionantes da expresión arquitectónica que debese nacer do ordenamento e composición plástica deles e a verdade dos elementos construtivos, como o ladrillo cara vista, as pranchas corrugado de Eternit, a calamina de aluminio, etc. O que por entón resultou bastante chocante.
LMG, 1987
Bibliografía:
– Sharif Kahatt, La casa Huiracocha – unha opera prima moderna 60 años despois.
Revista AUT Nº3. Colexio de Arquitectos do Perú, Lima – maio 2010. Páxs. 84-95.
– Luis Miró Quesada Garland, Inicios da Arquitectura Moderna en Lima.
Revista DAU, ano 2 – volume 1 – Nº2,3. Lima, Perú – setembro 1987. Páxs. 41-47.
[:es]El aviario del Zoo de Londres Cedric Pice en colaboración con Frank Newby y Lord Snowdon
Los pájaros
De vez en cuando, y solo de vez en cuando, en la arquitectura se dan momentos estelares. Momentos de esos que “brillan sobre la noche de lo efímero”. Momentos fugaces en el tiempo que desencadenan acciones más importantes y duraderas que ellos mismos. Momentos similares a los de esas miniaturas históricas como las que el escritor austríaco Stefan Zweig relata en su libro Momentos estelares de la humanidad en 1927. El mismo escritor que decidió, junto con su segunda esposa, acabar con su vida en el Brasil de 1942, agobiado y deprimido por la creencia de que el nazismo acabaría con todo aquello por lo que él respiraba y por ello se sentía incapaz de seguir haciéndolo.
En el breve prólogo que inicia el libro el insigne suicida nos dice, casi advirtiéndonos, que
“todo lo que de esencial, todo lo que de duradero se consigue, se da siempre en los pocos y extraordinarios momentos de inspiración”.
Hechos que se preparan con el tiempo y que llegados a su momento de crisis, de eclosión, se decantan en
“ése único instante que todo lo determina y todo lo decide”,
provocando una sucesión de acontecimientos en los que
“cada uno de esos momentos estelares marca un rumbo durante décadas y siglos”.
Uno de esos momentos estelares arquitectónicos está construido en el Parque Zoológico de Londres, y desde 1961 hasta hoy sigue esperando contándonos una historia que todavía no ha acabado. Se trata del recinto para las aves, más conocido como el Snowdon Aviary. La peculiar estructura es obra del tan atípico como genial arquitecto Cedric Price y fue realizada en colaboración con el fotógrafo Antony Armstrong-Jones, a la sazón Lord Snowdon, y el ingeniero Frank Newby.
La bella estructura, que lo es, está realizada con la más avanzada tecnología del momento, en aluminio y acero inoxidable. Cuatro grandes tetraedros y dos piezas en v se soportan, traccionadas, comprimidas y tensadas por cables, a modo de estructura de tensegridad; una extensa malla las reúne, envolviéndolas, conteniendo el máximo espacio posible para permitir el vuelo de las aves. Unas pequeñas esclusas en cada extremo permiten el acceso de visitantes al interior a través de un recorrido en zig-zag.
La obra del aviario, única de Price que a día de hoy sigue en pie tal cual se construyó, es un magnífico ejemplo de su arquitectura y de su manera de entender la arquitectura, y el hecho de que todavía se mantenga en ese estado es señal de que todavía no ha realizado su cometido. Price, que decía
“soy radical porque la profesión de arquitecto se ha perdido«
y que continuaba
“los arquitectos están embotados y están convencidos de su propia importancia”,
creía en una calculada incertidumbre en la que las construcciones adaptables o temporales eran más útiles y cumplían mejor su función que otras más estables, rígidas o permanentes. Así entendía que todos los edificios deben aceptar su propia desaparición o su completa transformación. El arquitecto, dentro de ese esquema, debe dar libertad al usuario para dar forma a su entorno a la vez que adaptarse y evolucionar con la sociedad.
Nada mejor que las palabras de Will Alsop, que trabajó con él a principios de los años 70, para explicar la obra del aviario:
“El aviario fue proyectado para una comunidad de aves y su idea era que una vez la comunidad quedara establecida sería posible retirar la malla. La piel era algo temporal: solo debía mantenerse el tiempo suficiente para hacer que los pájaros se sientan en su casa y después de eso ya no querrán abandonarla”.
La malla que encierra el espacio encierra también toda una declaración de intenciones que hablan de un modo de ver la arquitectura y a que debe responder ésta.
El aviario es un gran momento a lo Zweig, uno que muestra una actitud que trasciende su propio hecho constructivo. No se trata únicamente de una obra valorable por si misma, aislada y conclusa, es el inicio de una acción, de una propuesta de acción que va mas allá de si misma. Por eso el aviario sigue en pie, porque todavía no ha cumplido su misión. El día que lo haga desaparecerá o se transformará como las otras obras Price. Y no por ello será menos arquitectura que aquellas que permanecen.
En el artículo póstumo escrito por Peter Cook en agosto de 2003, éste incluye un comentario de Rem Koolhaas, uno de los arquitectos a los que influyó notablemente, que decía:
“Cedric es un príncipe que intenta convertirse desesperadamente en una rana”.
¿Qué es lo que queremos construir, palacios o estanques?
jorge meijide . arquitecto
a coruña. agosto de 2012
[:en]The aviario of the Zoo of London Cedric Pice in collaboration with Frank Newby and Lord Snowdon
The birds
Occasionally, and only occasionally, in the architecture they give themselves stellar moments. Moments of this that «shine on the night of the ephemeral thing». Fleeting moments in the time that there unleash more important and lasting actions that they themselves. Moments similar to those of these historical miniatures as which the Austrian writer Stefan Zweig reports in his book stellar Moments of the humanity in 1927. The same writer who decided, together with his second wife, to finish with his life in the Brazil of 1942, oppressed and depressed by the belief of which the Nazism would finish with all that for what he was breathing and for it he was feeling unable to continue doing it.
In the brief prologue that initiates the book the celebrated suicide says to us, almost becoming aware, that «everything what of essential, everything what of lasting is obtained, gives itself always in the few ones and extraordinary moments of inspiration». Facts that are prepared by the time and that of crisis, of appearance, are praised in «that one the only instant that everything it determines and everything decides it», provoking a succession of events that «each of these stellar moments marks a course during decades and centuries».
One of these stellar architectural moments is constructed in the Zoological garden of London, and from 1961 up to today it continues waiting telling us a history that still has not finished. It is a question of the enclosure for the birds, more known as the Snowdon Aviary. The peculiar structure is a work of such an atypical as brilliant architect Cedric Price and it was realized in collaboration with the photographer Antony Armstrong-Jones, to the season Lord Snowdon, and the engineer Frank Newby.
The beautiful structure, which it is, is realized by the most advanced technology of the moment, in aluminium and stainless steel. Four big tetrahedrons and two pieces in v are supported, traccionadas, compressed and tightened by cables, like structure of tensegridad; an extensive mesh assembles them, wrapping them, containing the maximum possible space to allow the flight of the birds. A few small sluices in every end allow the visitors’ access the interior across a tour in zigzag.
The work of the aviario, only of Price that a today continues in foot as is was constructed, it is a magnificent example of his architecture and of his way of understanding the architecture, and the fact that still it is kept in this condition is a sign of that still has not realized his assignment. Price, who was saying «I am radical because the architect’s profession has got lost » and that it was continuing » the architects are sure and of his own importance«, he believed in a calculated uncertainty in that the adaptable or temporary constructions were more useful and were fulfilling better his function that different stabler, rigid or permanent. This way he was understanding that all the buildings must accept his own disappearance or his complete transformation. The architect, inside this scheme, must give freedom to the user to give form to his environment simultaneously that to adapt and to be evolved by the company.
Nothing better than Will Alsop’s words, which it worked with him at the beginning of the 70s, to explain the work of the aviario: «The aviario was projected for a community of birds and his idea was that once the community was remaining established it would be possible to withdraw the mesh. The skin was something temporary: only it had to be kept the sufficient time to do that the birds sit down in his house and after it already they will not want to leave her». The mesh that encloses the space encloses also the whole declaration of intentions that speak about a way of seeing the architecture and to which this one must answer.
The aviario is a great moment to Zweig, one that shows an attitude that comes out his own constructive fact. It is not a question only of an assessable work for if the same, isolated and concluded, it is the beginning of an action, of an offer of action that goes mas there of if same. Because of it the aviario continues in foot, because still it has not fulfilled his mission. The day that does it will disappear or will transform as other works Price. And not for it it will be less architecture than those that they remain.
In the posthumous article written by Peter Cook in August, 2003, this one includes a comment of Rem Koolhaas, one of the architects whom it influenced notably, that was saying: «Cedric is a prince who tries to turn desperate into a frog».
What is what we want to construct, palaces or reservoirs?
jorge meijide . architect
a coruña. august, 2012
[:gl]O aviario del Zoo de Londres Cedric Pice en colaboración con Frank Newby e Lord Snowdon
Os paxaros
De cando en vez, e só de cando en vez, na arquitectura danse momentos estelares. Momentos deses que “brillan sobre a noite do efémero”. Momentos fugaces no tempo que desencadean accións máis importantes e duraderas que eles mesmos. Momentos similares aos desas miniaturas históricas como as que o escritor austríaco Stefan Zweig relata no seu libro Momentos estelares da humanidade en 1927. O mesmo escritor que decidiu, xunto coa súa segunda esposa, acabar coa súa vida no Brasil de 1942, angustiado e deprimido pola crenza de que o nazismo acabaría con todo aquilo polo que el respiraba e por iso sentíase incapaz de seguir facéndoo.
No breve prólogo que inicia o libro o insigne suicida dinos, case advertíndonos, que “todo o que de esencial, todo o que de duradero conséguese, dáse sempre nos poucos e extraordinarios momentos de inspiración”. Feitos que se preparan co tempo e que chegados ao seu momento de crise, de eclosión, se decantan en “ese único instante que todo determínao e todo o decide”, provocando unha sucesión de acontecementos nos que “cada un deses momentos estelares marca un rumbo durante décadas e séculos”.
Un deses momentos estelares arquitectónicos está construído no Parque Zoológico de Londres, e desde 1961 ata hoxe segue esperando contándonos unha historia que aínda non acabou. Trátase do recinto para as aves, máis coñecido como o Snowdon Aviary. A peculiar estrutura é obra do tan atípico como xenial arquitecto Cedric Price e foi realizada en colaboración co fotógrafo Antony Armstrong-Jones, naquel momento Lord Snowdon, e o enxeñeiro Frank Newby.
A bela estrutura, que o é, está realizada coa máis avanzada tecnoloxía do momento, en aluminio e aceiro inoxidable. Catro grandes tetraedros e dúas pezas en v sopórtanse, traccionadas, comprimidas e tensadas por cables, a modo de estrutura de tensegridad; unha extensa malla reúneas, envolvéndoas, contendo o máximo espazo posible para permitir o voo das aves. Unhas pequenas esclusas en cada extremo permiten o acceso de visitantes ao interior a través dun percorrido en zig-zag.
A obra do aviario, única de Price que a día de hoxe segue en pé tal cal se construíu, é un magnífico exemplo da súa arquitectura e do seu xeito de entender a arquitectura, e o feito de que aínda se manteña nese estado é sinal de que aínda non realizou o seu cometido. Price, que dicía “son radical porque a profesión de arquitecto perdeuse» e que continuaba “os arquitectos están embotados e están convencidos da súa propia importancia”, cría nunha calculada incerteza na que as construcións adaptables ou temporais eran máis útiles e cumprían mellor a súa función que outras máis estables, ríxidas ou permanentes. Así entendía que todos os edificios deben aceptar a súa propia desaparición ou a súa completa transformación. O arquitecto, dentro dese esquema, debe dar liberdade ao usuario para dar forma á súa contorna á vez que adaptarse e evolucionar coa sociedade.
Nada mellor que as palabras de Will Alsop, que traballou con el a principios dos anos 70, para explicar a obra do aviario: “O aviario foi proxectado para unha comunidade de aves e a súa idea era que unha vez a comunidade quedase establecida sería posible retirar a malla. A pel era algo temporal: só debía manterse o tempo suficiente para facer que os paxaros síntanse na súa casa e logo diso xa non quererán abandonala”. A malla que encerra o espazo encerra tamén toda unha declaración de intencións que falan dun modo de ver a arquitectura e a que debe responder esta.
O aviario é un gran momento ao Zweig, un que mostra unha actitude que transcende a súa propio feito constructivo. Non se trata únicamente dunha obra valorable por si mesma, illada e conclusa, é o inicio dunha acción, dunha proposta de acción que vai mais alá de si mesma. Por iso o aviario segue en pé, porque aínda non cumpriu a súa misión. O día que o faga desaparecerá ou se transformará como as outras obras Price. E non por iso será menos arquitectura que aquelas que permanecen.
No artigo póstumo escrito por Peter Cook en agosto de 2003, este inclúe un comentario de Rem Koolhaas, un dos arquitectos aos que influíu notablemente, que dicía: “Cedric é un príncipe que intenta converterse desesperadamente nunha ra”.
¿Qué é o que queremos construír, palacios ou estanques?
Dentro de la iniciativa ‘Xentes, espazos e lugares’, el próximo jueves 30 de agosto tendrá lugar en el MARCO (Museo de Arte Contemporáneo de Vigo) un encuentro con el Arquitecto Albert Cuchí i Burgos, profesor de la Universidad Politécnica de Cataluña. Es una iniciativa enmarcada en el Proxecto Terra, en la que se trata de mejorar el conocimiento de la arquitectura y de la identidad territorial, por el cual todas las personas interesadas están invitadas a compartir sus reflexiones sobre cómo fue y como es nuestra interacción con los espacios que habitamos a lo largo del tiempo.
En el enlace podrás encontrar un documento en el que el doctor arquitecto Albert Cuchí i Burgos habla de algunos de los conceptos que se abordarán en el encuentro del jueves, que tiene el título de «Sostenibilidad y ciudad: por un urbanismo ecológico».
‘Xentes, espazos e lugares’. Encuentro con Albert Cuchí i Burgos Jueves 30 de agosto, a las 20:00 horas MARCO (Museo de Arte Contemporáneo de Vigo) Calle Príncipe, 54 Vigo
[mappress mapid=»74″]
+ info
Dentro da iniciativa ‘Xentes, espazos e lugares’, o vindeiro xoves 30 de agosto terá lugar no MARCO (Museo de Arte Contemporánea de Vigo) un encontro co Arquitecto Albert Cuchí i Burgos, profesor da Universidade Politécnica de Cataluña. É unha iniciativa enmarcada no Proxecto Terra, na que se trata de mellorar o coñecemento da arquitectura e da identidade territorial, polo cal todas as persoas interesadas están invitadas a compartir as súas reflexións sobre como foi e como é a nosa interacción cos espazos que habitamos ao longo do tempo.
No enlace poderás atopar un documento no que o doutor arquitecto Albert Cuchí i Burgos fala dalgúns dos conceptos que se abordarán no encontro do xoves, que ten o título de «Sostenibilidade e cidade: por un urbanismo ecolóxico».
‘Xentes, espazos e lugares’. Encontro con Albert Cuchí i Burgos
Xoves 30 de agosto, as 20:00 horas
MARCO (Museo de Arte Contemporáneo de Vigo)
Calle Príncipe, 54 Vigo
[mappress mapid=»74″]
+ info
Inside initiatory ‘ Xentes, espazos and places ‘, next Thursday, the 30th of August a meeting will take place in the MARCO (Contemporary Art Museum of Vigo) with the Architect Albert Cuchí i Burgos, teacher of the Technical University of Catalonia. It is an initiative placed in the Proxecto Terra, in which it is a question of improving the knowledge of the architecture and of the territorial identity, by which all the interested persons are invited to share his reflections on how it was and as to be our interaction with the spaces that we live throughout the time.
In the link you will be able to find a document in which the doctor architect Albert Cuchí i Burgos speaks about some of the concepts that will be approached on Thursday meeting, which has the title of «Sustainability and city: for an ecological urbanism».
‘Xentes, espazos e lugares’. Meeting with Albert Cuchí i Burgos
La «Feira do Moble de Galicia» tiene su origen en el Salón del Mueble, fundado en 1985, promovido por los industriales del mueble de A Estrada y organizada por ellos mismos durante las primeras seis ediciones. Viendo la gran repercusión que alcanzaba este Salón del Mueble, y teniendo la comarca estradense una industria del mueble muy notable y con gran tradición, se siente la necesidad de potenciarlo. Con el apoyo de la Xunta de Galicia se crea la Fundación de Exposiciones y Congresos de A Estrada, comenzando así su segundo periplo en 1993 con la celebración de la VII Edición de la «Feira do Moble de Galicia».
Este es un evento de caracter anual, que comienza el segundo sábado del mes de septiembre, con una duración de nueve días. Se trata del principal certamen de la Fundación, por el número de expositores, por las XXIV ediciones ya celebradas y por el gran número de visitantes que año tras año visitan el recinto.
+info
[mappress mapid=»73″]
A «Feira do Moble de Galicia» ten a súa orixe no Salón do Moble, fundado en 1985, promovido polos industriais do moble da Estrada e organizada por eles mesmos durante as primeiras seis edicións. Vendo a gran repercusión que alcanzaba este Salón do Moble, e tendo a comarca estradense unha industria do moble moi notable e con gran tradición, séntese a necesidade de potenciarlo. Co apoio da Xunta de Galicia créase a Fundación de Exposicións e Congresos da Estrada, comezando así o seu segundo periplo en 1993 coa celebración da VII Edición da «Feira do Moble de Galicia».
Este é un evento de caracter anual, que comeza o segundo sábado do mes de setembro, cunha duración de nove días. Trátase do principal certamen da Fundación, polo número de expositores, polas XXIV edicións xa celebradas e polo gran número de visitantes que ano tras ano visitan o recinto.
+info
[mappress mapid=»73″]
The » Feira do Moble de Galicia » has his origin in the Lounge of the Furniture, founded in 1985 promoted by the manufacturers of the furniture of To Highway and organized by they themselves during the first six editions. Seeing the great repercussion that was reaching this Lounge of the Furniture, and having the region estradense an industry of the very notable furniture and with great tradition, one feels the need to promote it. With the support of the Autonomous government of Galicia of Galicia there is created the Foundation of Exhibitions and Congresses of To Highway, beginning this way his second periplus in 1993 with the celebration of the Edition VII of the » Feira do Moble de Galicia «.
This one is an event of annual character, which begins on the second Saturday of September, with a duration of nine days. It is a question of the principal contest of the Foundation, for the number of exhibitors, for the editions XXIV already celebrated and for the great number of visitors that year after year they visit the enclosure.
“Xentes, espazos e lugares” es un programa relacionado con el Proxecto Terra, de divulgación y formación no reglada promovido por el Colexio de Arquitectos de Galicia, dirigido a la ciudadanía en general, además de a los arquitectos. Su objetivo es la de ofrecer una visión plural y compleja de los espacios y los lugares que habitamos, convertíndose en un punto de encuentro y reflexión en el que puedan estar presentes todos aquellos que tengan cosas que decir sobre habitarlo, en los tiempos actuales.
Se está preparando para septiembre y octubre, una serie de encuentros, debates, charlas y talleres que se llevarán a cabo en distintas ciudades de la geografía gallega, con entrada libre para todos los interesados. Las fechas son las siguientes:
Albert Cuchí
Jueves 30 de agosto_ Vigo
Carlos Jiménez
Jueves 13 de septiembre_ Santiago
Patrizia di Monte e Ignacio Gravalos
Jueves 20 de septiembre_ Ferrol
MAUSHAUS
Viernes 21 e sábado 22 de septiembre_ A Coruña (conferencia+taller de niños)
Federico López Silvestre
Jueves 27 de septiembre_Pontevedra
Juan Herreros
Jueves 4 de octubre_ Santiago (Pendiente de confirmación)
Colectivo Zuloark
Jueves 11 de octubre_ Lugo
José Miguel Iribas
Jueves 25 de octubre_ Ourense
+ info
“Xentes, espazos e lugares” é un programa relacionado co Proxecto Terra, de divulgación e formación non regrada promovido polo Colexio de Arquitectos de Galicia, dirixido á cidadanía en xeral, ademais de aos arquitectos. O seu obxectivo é o de ofrecer unha visión plural e complexa dos espazos e os lugares que habitamos, convertíndose nun punto de encontro e reflexión no que poidan estar presentes todos aqueles que teñan cousas que dicir sobre o habitar, nos tempos actuais.
Estase a preparar para setembro e outubro, unha serie de encontros, debates, charlas e obradoiros que se levarán a cabo en distintas cidades da xeografía galega, con entrada libre para todos os interesados. As datas son as seguintes:
Albert Cuchí
Xoves 30 de agosto_ Vigo
Carlos Jiménez
Xoves 13 de setembro_ Santiago
Patrizia di Monte e Ignacio Gravalos
Xoves 20 de setembro_ Ferrol
MAUSHAUS
Venres 21 e sábado 22 de setembro_ A Coruña (conferencia+obradoiro de nenos)
Federico López Silvestre
Xoves 27 de setembro_Pontevedra
Juan Herreros
Xoves 4 de outubro_ Santiago (Pendente de confirmación)
Colectivo Zuloark
Xoves 11 de outubro_ Lugo
José Miguel Iribas
Xoves 25 de outubro_ Ourense
+ info
“Xentes, espazos e lugares” is a program related to the Proxecto Terra, of spreading and not ruled formation promoted by the Colexio de Arquitectos de Galicia, directed the citizenship in general, besides to the architects. His aim is it of offering a plural and complex vision of the spaces and the places that we live, convertíndose in a point of meeting and reflection in which there could be present all those that have things that to say on living it, in the current times.
It is prepared for September and October, a series of meetings, debates, chats and workshops that will be carried out in different cities of the Galician geography, by entry free for all the interested parties. The dates are the following ones:
Albert Cuchí
Thursday 30 August_ Vigo
Carlos Jiménez
Thursday 13 September_ Santiago
Patrizia di Monte e Ignacio Gravalos
Thursday 20 September_ Ferrol
MAUSHAUS
Friday 21 and Saturday 22 September_ A Coruña (conference+workshop for kids)
Federico López Silvestre
Thursday 27 September_Pontevedra
Juan Herreros
Thursday 4 October_ Santiago (Slope of confirmation)
Giuseppe Pellizza da Volpedo El Cuarto Estado, cuadro usado en Novecento, dirigida por Bernardo Berolucci.
Es probable que muchos jóvenes no sepan a qué se refiere el título de esta entrada del blog, para otros significará mucho, tanto de esperanza, como de ilusiones perdidas. Evidentemente es el principio de una estrofa de una traducción española de La Internacional, la melodía revolucionaria por excelencia del siglo pasado. Aunque en este momento en Europa y, sobre todo, en España estaría muy bien que nos agrupáramos para enfrentarnos a quienes nos están masacrando, este post no tiene ínfulas revolucionarias.
Hasta hace unos años había muy poca gente estudiando las relaciones entre Cine, Arquitectura y Ciudad, y debo decir que en España, tras el libro fundamental de Juan Antonio Ramírez, se nos podía contar con los dedos de una mano y aún sobraban dedos. Siempre ha habido investigadores que pretenden monopolizar su especialidad para que siempre les encarguen los trabajos a ellos, una actitud que no tiene sentido, porque es evidente que cuanta más gente haya trabajando sobre un tema, más se avanzará en él, afortunadamente cada vez hay más personas que trabajan en estas relaciones que tanto nos interesan.
Seguramente me olvido de muchos otros investigadores, pero el mensaje de este comentario es que deberíamos saber más del trabajo que estamos haciendo todos, quizás reunirnos, o incluso, como en La Internacional, «agruparnos todos».
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad Santa Cruz de Tenerife, julio 2012
Giuseppe Pellizza da Volpedo El Cuarto Estado, picture used in Novecento, directed by Bernardo Berolucci.
It is probable that many young persons do not know to what there refers the title of this entry of the blog, for others it will mean very much, so much of hope, since of lost illusions. Evidently it is the beginning of a strophe of a Spanish translation of La Internacional, the revolutionary excellent melody of last century. Though at this moment in Europe and, especially, in Spain it would be very nice that we were gathering in crowds to face to those who are massacring us, this post does not have revolutionary vanity.
Until a few years ago there were very few people studying the relations between Cinema, Architecture and City, and I must say that in Spain, after Juan Antonio Ramírez‘s fundamental book, us it was possible to possess the fingers of a hand and still they were exceeding fingers. Always there have been investigators who try to monopolize his speciality in order that always they entrust them the works, an attitude that does not make sense, because it is evident that all more people exists working on a topic, more it will be advanced in him, lucky every time there are more persons who are employed at these relations in that so much we are interested.
Surely I forget many other investigators, but the message of this comment is that we should be able more of the work that we we all are doing, probably meet, or even, like in The International one, «to gather in crowds all».
Seguramente me olvido de muchos otros investigadores, pero el mensaje de este comentario es que deberíamos saber más del trabajo que estamos haciendo todos, quizás reunirnos, o incluso, como en La Internacional, «agruparnos todos».
Jorge Gorostiza, architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad Santa Cruz de Tenerife, july 2012
Giuseppe Pellizza da Volpedo El Cuarto Estado, cadro usado en Novecento, dirixida por Bernardo Berolucci.
É probable que moitos mozos non saiban a que se refire o título desta entrada do blog, para outros significará moito, tanto de esperanza, como de ilusións perdidas. Evidentemente é o principio dunha estrofa dunha tradución española de La Internacional, a melodía revolucionaria por excelencia do século pasado. Aínda que neste momento en Europa e, sobre todo, en España estaría moi ben que nos agrupásemos para enfrontarnos aos que nos están a masacrar, este post non ten ínfulas revolucionarias.
Ata hai uns anos había moi pouca xente estudando as relacións entre Cine, Arquitectura e Cidade, e debo dicir que en España, tras o libro fundamental de Juan Antonio Ramírez, se nos podía contar cos dedos dunha man e aínda sobraban dedos. Sempre houbo investigadores que pretenden monopolizar a súa especialidade para que sempre lles encarguen os traballos a eles, unha actitude que non ten sentido, porque é evidente que canta máis xente haxa traballando sobre un tema, máis se avanzará nel, afortunadamente cada vez hai máis persoas que traballan nestas relacións que tanto nos interesan.
Seguramente esquécenseme moitos outros investigadores, pero a mensaxe deste comentario é que deberiamos saber máis do traballo que estamos facendo todos, quizais nos reunir, ou mesmo, como en La Internacional, «agruparnos todos».
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad Santa Cruz de Tenerife, xullo 2012
Por casualidad he estado leyendo 3 paellas con Bigas Luna, un libro escrito por Lucas Soler, publicado hace diez años por la ya desaparecida Mostra de Valencia a raíz de un homenaje que le hicieron al director.
La relación de este cineasta con la Arquitectura se inició hace mucho tiempo, incluso antes de ser cineasta, cuando se dedicaba a trabajar como interiorista, compaginándolo con otras facetas como artista plástico. Incluso en una de sus películas, en Huevos de oro, aparece un personaje que es arquitecto, recuérdese que la película -hoy tan o más actual que entonces- trata sobre la ascensión y caída de un joven empresario sin escrúpulos, que ayuda a construir el Benidorm de hoy en día y los arquitectos tuvieron mucho que ver con el resultado actual de esa ciudad.
Volviendo al libro -por cierto muy divertido gracias a una estupenda entrevista con Bigas- no sabía que le había hecho una fotografía a Valeria Marini, según él su culo era «posiblemente el mejor de Europa en aquel momento», desnuda de espaldas, inspirada en el fotomontaje El violín de Ingres de Man Ray, que a su vez se inspiraba en el cuadro de Ingres, pues bien, esa fotografía de Bigas fue portada del número 780 de la revista Domus, publicada en marzo de 1996, para un monográfico sobre la organicidad en la arquitectura y ha sido seleccionada entre las mejores de ese año en la reciente recopilación de esa revista editada por Taschen.
En el libro además habla del Taller Bigas Luna y sus trabajos con un estudio de arquitectura, seguramente se refiere al interesante documental que hicieron sus alumnos sobre la obra de Miralles, que ya se comentó en este blog, porque viene incluido en la edición que publicó la Fundación de la Caja de Arquitectos sobre la obra de ese arquitecto.
Lo más relevante de 3 paellas con Bigas Luna en relación con la Arquitectura es la respuesta de Bigas cuando le preguntan por el sentido peyorativo que tenía entonces el «diseño catalán» y responde:
«no creo que deba tenerlo. Me parece positivo que exista un diseño catalán. En realidad las críticas a los diseñadores son muy similares a las que reciben los arquitectos a quienes se les considera arrogantes y faltos de humanidad. Su problema, en el fondo, es que trabajan con materia muerta, deshumanizada, aunque luego tengan soluciones para todo y sean muy competentes».
«Arrogantes y faltos de humanidad», siempre he creído que a muchos arquitectos nos viene muy bien saber lo que opinan los demás sobre nosotros y, de vez en cuando, viene muy bien una cura de humildad para evitar esa arrogancia que cita Bigas. Respecto a la «materia muerta» el cineasta tiene razón, pero no olvidemos que una edificación sirve -o debería servir- para mejorar la vida de los seres humanos, materia viva por excelencia, y no sólo como un objeto para aparecer en las fotografías de las revistas o en los programas de televisión de viviendas para millonarios.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad Santa Cruz de Tenerife, mayo 2012Bigas Luna (1946-2013)
Accidentally I have been reading 3 paellas con Bigas Luna, a book written by Lucas Soler, published ten years ago for already eliminated Mostra of Valencia immediately after an honoring honoring that they did to the director.
The relation of this filmmaker with the Architecture began a lot of time ago, even before being a filmmaker, when it was devoting itself to work like interiorista, reconciling it with other facets as plastic artist. Even in one of his movies, in Huevos de oro, there appears a personage who is an architect, there be remembered that the movie – today so or more current than at the time – businessman treats on the ascension and fall of a young person without scruples, that the Benidorm helps to construct of nowadays and the architects had much that to see with the current result of this city.
Returning to the book – certainly certainly very entertained thanks to a marvellous interview with Bigas- it did not know that it had done a photography to Valeria Marini, according to him his anus was «possibly the best of Europe in that moment», he undresses of backs, inspired by the photomontage The Ingres´s violin by Man Ray, which in turn was inspiring by the picture of Unsandstone, well then, this Bigas´s photographywas carried of the number 780 of the Domus magazine, published in March, 1996, for the monographic one on the organicity in the architecture and it has been selected among the best in this year in the recent summary of this magazine edited by Taschen.
In the book in addition he speaks about the Bigas Luna Study and his works with a study of architecture, surely it refers to the interesting documentary that his pupils did on Miralles’s work, which already was commented in this blog, because it comes included in the edition that published the Fundación de la Caja de Arquitectos on the work of this architect.
The most relevant of 3 paellas con Bigas Luna in relation with the Architecture is the response of Chariots when they ask him about the pejorative sense that had then the «Catalan design» and answers:
«I do not believe that it should have it. It seems to me to be positive that exists a Catalan design. Actually the critiques to the designers are very similar to those that there receive the architects who are considered to be arrogant and lacking in humanity. His problem, in the bottom, is that they work with dead matter, deshumanizada, though then they have solutions for everything and are very competent».
«Arrogant and lacking in humanity», always I have believed that to many architects it comes very well to know what the others think about us and, occasionally, it comes very well one recovers from humility to avoid this arrogance that mentions Bigas. With regard to the «dead matter» the filmmaker has reason, but let’s not forget that a building serves – or it should serve – to improve the life of the human beings, alive excellent matter, and not only as an object to appear in the photographies of the magazines or in the television programs of housings for millionaires.
Jorge Gorostiza, architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, may 2012
Bigas Luna (1946-2013)
Por casualidade estiven a ler 3 paellas con Bigas Luna, un libro escrito por Lucas Soler, publicado hai dez anos pola xa desaparecida Mostra de Valencia a raíz dunha homenaxe que lle fixeron ao director.
A relación deste cineasta coa Arquitectura iniciouse hai moito tempo, mesmo antes de ser cineasta, cando se dedicaba a traballar como interiorista, compaxinándoo con outras facetas como artista plástico. Mesmo nunha das súas películas, en Ovos de ouro, aparece un personaxe que é arquitecto, recórdese que a película -hoxe tan ou máis actual que entón- trata sobre a ascensión e caída dun novo empresario sen escrúpulos, que axuda a construír o Benidorm de hoxe en día e os arquitectos tiveron moito que ver co resultado actual desa cidade.
Volvendo ao libro -por certo moi divertido grazas a unha estupenda entrevista con Bigas- non sabía que lle fixera unha fotografía a Valeria Marini, segundo el o seu cu era «posiblemente o mellor de Europa naquel momento», ispe de costas, inspirada na fotomontaxe O violín de Ingres de Man Ray, que á súa vez se inspiraba no cadro de Ingres, pois ben, esa fotografía de Bigas foi portada do número 780 da revista Domus, publicada en marzo de 1996, para un monográfico sobre a organicidad na arquitectura e foi seleccionada entre as mellores dese ano na recente recompilación desa revista editada por Taschen.
No libro ademais fala do Obradoiro Bigas Luna e os seus traballos cun estudo de arquitectura, seguramente refírese ao interesante documental que fixeron os seus alumnos sobre a obra de Miralles, que xa se comentou neste blog, porque vén incluído na edición que publicou a Fundación da Caixa de Arquitectos sobre a obra dese arquitecto.
O máis relevante de 3 paellas con Bigas Luna en relación coa Arquitectura é a resposta de Bigas cando lle preguntan polo sentido pexorativo que tiña entón o «deseño catalán» e responde:
«non» creo «que deba telo. Paréceme positivo que exista un deseño catalán. En realidade as críticas aos deseñadores son moi similares ás que reciben os arquitectos aos cales se lles considera arrogantes e faltos de humanidade. O seu problema, no fondo, é que traballan con materia morta, deshumanizada, aínda que logo teñan solucións para todo e sexan moi competentes».
«Arrogantes y faltos de humanidad», siempre he creído que a muchos arquitectos nos viene muy bien saber lo que opinan los demás sobre nosotros y, de vez en cuando, viene muy bien una cura de humildad para evitar esa arrogancia que cita Bigas. Respecto a la «materia muerta» el cineasta tiene razón, pero no olvidemos que una edificación sirve -o debería servir- para mejorar la vida de los seres humanos, materia viva por excelencia, y no sólo como un objeto para aparecer en las fotografías de las revistas o en los programas de televisión de viviendas para millonarios.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
He estado casi una semana en Viena y no me resisto a contar algunos aspectos relacionados con el cine y la arquitectura:
Lo mal que han envejecido los edificios posmodernos, que ya cuando se construyeron alguien los denominó «ruinas del futuro», el mejor ejemplo es el que diseñó Hans Hollein delante de la catedral, por cierto, con Zara en su planta baja. Lo bien que han envejecido las tiendas posmodernas, como las tres que vi del mismo Hollein. La maestría de Loos en sus edificios y, sobre todo, en el American Bar, una auténtica joya, perfectamente proporcionada y bien construida, posiblemente -y con permiso Del Diego madrileño- el más bello local en el que he estado (y juro que ya he estado en multitud), además con un Dry Martini aceptable, aunque peor que el preparado por Fernando o sus hijos en el bar madrileño antes mencionado.
El edificio Secession que sigue vivo gracias a sus exposiciones temporales. Otto Wagner, en particular su indispensable edificio para la Postparkasse con un pequeño museito donde se pueden ver curiosidades sobre el edificio. El curioso intento de volver a dar vida a unos gasómetros con intervenciones de Jean Nouvel, la Cooperativa Himmelblau, Manfred Wehdorn y Wilhelm Holzbauer, donde es difícil destacar lo mejor de estos arquitectos y sí es posible ver el descarado egocentrismo de la cooperativa adosando una torre torcida (como no podía ser menos) a uno de los cilindros originales, en ellos se rodó parte de la poco notable 007: alta tensión, y al lado el centro comercial con multicines, llamado Hollywood Megaplex, con dieciocho salas y pintado por dentro con colores chillones, donde proyectaban La piel que habito (Die Haut, in der ich wohne en alemán) y por la mañana cuando fui, estaba lleno de niños acompañados por profesores, mostrando que en ese país se cuida la educación cinematográfica de los jóvenes.
La última planta del Hotel Sofitel Vienna Stephansdom diseñado también por Nouvel, con muchos detalles interesantes y con una vista espectacular sobre la ciudad en esa última planta, cuya cubierta es obra de Pipilotti Rist. El interesante edificio del mumok, un «museo» sólo con exposiciones temporales, dentro de las antiguas caballerizas imperiales en el llamado Museums Quartier, donde también están el Leopold Museum (en un edificio anodino) y el más interesante interior del Kunsthalle donde ahora hay una buena exposición de fotografía de moda.
La exposición sobre Glenn Murcutt en el Architektuzentrum -también en el Museums Quartier- con unas estupendas maquetas, planos y fotografías de sus fantásticas casas y de sus no tan interesantes edificios colectivos, como una mezquita bastante dudosa. Otra exposición, A_show, también interesante, en el mismo centro sobre la arquitectura austriaca. Comprobar que el Film Museum sólo es un cine, con una estupenda programación, con un bar en el que hay unas vitrinas con los libros que han editado, pero que no pueden hojearse.
El MAK, un museo de artes decorativas con una pequeña sección de arquitectura y con un gran restaurante al que se le ha hecho una estupenda ampliación en el jardín. Un guía turístico enseñándole a un matrimonio estadounidense lo que son la arquitectura románica y la gótica, imitando sus respectivos arcos con sus manos. La actuación del Lee Konitz New Quartet en Porgy and Bess, un antiguo cine muy bien reconvertido en sala de conciertos, demostrando como a los ochenta y cuatro años todavía se puede innovar, gracias además a contar con unos músicos jóvenes y entusiastas.
La actuación del mítico Benny Golson, con el genial trío austriaco de Fritz Pauer, sentado en primera fila en el Jazzland, un espacio pequeño y abovedado como los que se ven en las películas cuando tocan músicos de jazz en París, y con Benny contando divertidas anécdotas sobre sus amigos, Clifford, Miles, Lionel, Dizzy, etc., antes de meterse entre pecho y espalda un gran plato de macarrones en el descanso para después seguir tocando y contando nuevas anécdotas, por cierto, tocó sus fantásticas composiciones Whisper Not y I Remember Clifford.
Por último, pero no menos importante un descubrimiento el enorme establecimiento dedicado al cine Satyr Filmwelt, librería, bandas sonoras, DVDs y carteles, una auténtica perdición para cualquier aficionado, con miles de libros, por cierto ninguno en español, lo que me hace pensar de nuevo que la difusión de nuestros trabajos es muy corta en este mundo anglófono; desgraciadamente no tienen página web, pero sí correo electrónico: satyr.filmwelt@netway.at
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad Santa Cruz de Tenerife, noviembre 2011
I have been almost one week in Vienna and do not refuse to count any aspects related to the cinema and the architecture:
Badly that have aged the postmodern buildings, which already when they were constructed someone it named «ruins of the future», the best example is the one that Hans Hollein designed in front of the cathedral, certainly, with Zara in his ground floor. Well that have aged the postmodern shops, as the three that I saw of the same Hollein. Loos’s mastery in his buildings and, especially, in the American Bar, an authentic jewel, perfectly proportionate and constructed well, possibly – and with permission Del Diego of Madrid – the most beautiful place in which I have been (and I swear that already I have been in multitude), in addition with an acceptable Dry Martini, though worse than prepared by Fernando or his children in the bar of Madrid before mentioned.
The Secession building that is still alive thanks to his temporary exhibitions. Otto Wagner, especially his indispensable building for the Postparkasse with a small museito where curiosities can be seen on the building. Otto Wagner, especially his indispensable building for the Postparkasse with a small museito where curiosities can be seen on the building. The curious attempt of returning to give life to a few gasometer with Jean Nouvel’s interventions, the Cooperative Himmelblau, Manfred Wehdorn y Wilhelm Holzbauer, where it is difficult to emphasize the better of these architects and yes it is possible to see the cheeky fellow egocentrismo of the cooperative leaning a crooked tower (since it could not be less) to one of the original cylinders, in them part of the slightly notable one rolled 007: alta tensión, and to the side the mall with multicinemas, so called Hollywood Megaplex, with eighteen rooms and painted within with shrill colors, where they were projecting The skin that I live (Die Haut, in der ich wohne in German) and in the morning when I was, was full of children accompanied by teachers, showing that in this country the cinematographic education of the young persons looks after itself.
The last plant of the Sofitel Vienna Stephansdom Hotel designed also by Nouvel, with many interesting details and with a spectacular sight on the city in this last plant, which cover is a Pipilotti Rist.’s work. The interesting building of the mumok, a «museum» only with temporary exhibitions, inside the former imperial stables in the so called Museums Quartier, where also there are the Leopold Museum (in a bland building) and the most interesting interior of the Kunsthalle where now there is a good exhibition of fashionable photography.
The exhibition on Glenn Murcutt in the Architektuzentrum – also in the Museums Quartier – with a few marvellous models, planes and photographies of his fantastic houses and of his not so interesting collective buildings, as a doubtful enough mosque. Another exhibition, A_show, also interesting, in the same center on the Austrian architecture. To verify that the Film Museum only is a cinema, with a marvellous programming, with a bar in which there are a few showcases with the books that they have edited, but that cannot be turned the pages.
The MAK, a museum of decorative arts with a small section of architecture and with a great restaurant to which a marvellous extension has been done to him in the garden. A tourist guide teaching him to an American marriage what they are the Romanesque architecture and the Gothic one, imitating his respective arches with his hands. The action of Lee Konitz New Quartet in Porgy and Bess, a former cinema very well re-turned into room of concerts, demonstrating since at the age of eighty four still can be introduced, thank you in addition to possessing a few young musicians and enthusiasts.
The action of the mythical Benny Golson, with Fritz Pauer’s brilliant Austrian trio, sat in the first row in the Jazzland, a space small and arched as those who are seen in the movies when musicians of jazz touch in Paris, and with Benny counting enterteining anecdotes on his friends, Clifford, Thousands, Lionel, Dizzy, etc., before a great plate of macaroni getting between chest and back into the rest later to continue touching and counting new anecdotes, certainly, there touched his fantastic compositions Whisper Notand I Remember Clifford.
Finally, but not less importantly a discovery the enormous establishment dedicated to the cinema Satyr Filmwelt, bookshop, sonorous bands, DVDs and cartels, an authentic ruin for any fan, with thousands of books, certainly none in Spanish, which makes me think again that the diffusion of our works is very short in this world anglófono; unfortunately they do not have web page, but yes e-mail: satyr.filmwelt@netway.at
Jorge Gorostiza, architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Estiven case unha semana en Viena e non me resisto a contar algúns aspectos relacionados co cine e a arquitectura:
O mal que envelleceron os edificios posmodernos, que xa cando se construíron alguén os denominou «ruínas do futuro», o mellor exemplo é o que deseñou Hans Hollein diante da catedral, por certo, con Zara na súa planta baixa. O ben que envelleceron as tendas posmodernas, como as tres que vin do mesmo Hollein. A mestría de Loos nos seus edificios e, sobre todo, no American Bar, unha auténtica xoia, perfectamente proporcionada e ben construída, posiblemente -e con permiso Del Diego madrileño- o máis belo local no que estiven (e xuro que xa estiven en multitude), ademais cun Dry Martini aceptable, aínda que peor que o preparado por Fernando ou os seus fillos no bar madrileño antes mencionado.
O edificio Secession que segue vivo grazas ás súas exposicións temporais. Otto Wagner, en particular o seu indispensable edificio para a Postparkasse cun pequeno museito onde se poden ver curiosidades sobre o edificio. O curioso intento de volver dar vida a uns gasómetros con intervencións de Jean Nouvel, a Cooperativa Himmelblau, Manfred Wehdorn e Wilhelm Holzbauer, onde é difícil destacar o mellor destes arquitectos e si é posible ver o descarado egocentrismo da cooperativa pegando unha torre torcida (como non podía ser menos) a un dos cilindros orixinais, neles rodouse parte da pouco notable 007: alta tensión, e ao lado o centro comercial con multicines, chamado Hollywood Megaplex, con dezaoito salas e pintado por dentro con cores rechamantes, onde proxectaban A pel que habito (Die Haut, in der ich wohne en alemán) e pola mañá cando fun, estaba cheo de nenos acompañados por profesores, mostrando que nese país se coida a educación cinematográfica dos mozos.
A última planta do Hotel Sofitel Vienna Stephansdom deseñado tamén por Nouvel, con moitos detalles interesantes e cunha vista espectacular sobre a cidade nesa última planta, cuxa cuberta é obra de Pipilotti Rist. O interesante edificio do mumok, un «museo» só con exposicións temporais, dentro das antigas cortes imperiais no chamado Museums Quartier, onde tamén están o Leopold Museum (nun edificio anódino) e o máis interesante interior do Kunsthalle onde agora hai unha boa exposición de fotografía de moda.
A exposición sobre Glenn Murcutt no Architektuzentrum -tamén no Museums Quartier- cunhas estupendas maquetas, planos e fotografías das súas fantásticas casas e dos seus non tan interesantes edificios colectivos, como unha mesquita bastante dubidosa. Outra exposición, A_show, tamén interesante, no mesmo centro sobre a arquitectura austríaca. Comprobar que o Film Museum só é un cine, cunha estupenda programación, cun bar no que hai unhas vitrinas cos libros que editaron, pero que non poden follearse.
O MAK, un museo de artes decorativas cunha pequena sección de arquitectura e cun gran restaurante ao que se lle fixo unha estupenda ampliación no xardín. Un guía turístico ensinándolle a un matrimonio estadounidense o que son a arquitectura románica e a gótica, imitando os seus respectivos arcos coas súas mans. A actuación do Lee Konitz New Quartet en Porgy and Bess, un antigo cine moi ben reconvertido en sala de concertos, demostrando como aos oitenta e catro anos aínda se pode innovar, grazas ademais a contar cuns músicos novos e entusiastas.
A actuación do mítico Benny Golson, co xenial trío austríaco de Fritz Pauer, sentado en primeira fila no Jazzland, un espazo pequeno e abovedado como os que se ven nas películas cando tocan músicos de jazz en París, e con Benny contando divertidas anécdotas sobre os seus amigos, Clifford, Miles, Lionel, Dizzy, etc., antes de meterse entre peito e costas un gran prato de macarróns no descanso para despois seguir tocando e contando novas anécdotas, por certo, tocou as súas fantásticas composicións Whisper Not e I Remember Clifford.
Por último, pero non menos importante un descubrimento o enorme establecemento dedicado ao cine Satyr Filmwelt, libraría, bandas sonoras, DVDs e carteis, unha auténtica perdición para calquera afeccionado, con miles de libros, por certo ningún en español, o que me fai pensar de novo que a difusión dos nosos traballos é moi curta neste mundo anglófono; desgraciadamente non teñen páxina web, pero si correo electrónico: satyr.filmwelt@netway.at
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad
Hace unas semanas encontré una entrevista con Abbas Kiarostami en la que, cuando le preguntaban sobre las limitaciones en su trabajo contestaba:
«No quiero dar a entender que estas limitaciones son buenas y deberían existir, pero hemos sido educados con ellas y están en nuestra mentalidad. Esto no se limita a mi profesión, sucede en todas las profesiones: la limitación hace a la gente más creativa. Tengo un amigo que es arquitecto. Él me dice que profesionalmente lo mejor es cuando diseña estructuras para parcelas extrañas, ya que estos trozos de terreno no encajan en el patrón normal y tiene que trabajar dentro de un marco muy limitado. Por lo que, debe ser creativo y disfruta. Estas son las restricciones que proporcionan una oportunidad para que la gente sea creativa».
En estos momentos en que los ciudadanos estamos siendo atacados desde diversos frentes, este texto recuerda, primero que no se debe perder la fe en la lucha y segundo que sometido bajo presión el ser humano es capaz de superarse y sacar lo mejor de sí mismo.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, agosto 2012
A few weeks ago I found an interview with Abbas Kiarostami in the one that, when they were asking him on the limitations in his work was answering:
«I do not want to give to understand that these limitations are good and they should exist, but we have been educated by them and they are in our mentality. This does not limit itself to my profession, happens in all the professions: the limitation does the most creative people. I have a friend who is an architect. He says to me that professionally the better thing is when he designs structures for strange plots, since these chunks of area do not fit in the normal boss and has to work inside a very limited frame. For what, it must be creative and enjoys. These are the restrictions that provide an opportunity in order that the people are creative».
In these moments in which the citizens we are being attacked from diverse fronts, this text remembers, first that must not get lost the fe in the struggle and second that submitted under pressure the human being is capable of the better thing overcoming and being extracted of yes same.
Jorge Gorostiza, architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Hai unhas semanas encontrei unha entrevista con Abbas Kiarostami na que, cando lle preguntaban sobre as limitacións no seu traballo contestaba:
«Non quero dar a entender que estas limitacións son boas e deberían existir, pero fomos educados con elas e están na nosa mentalidade. Isto non se limita á miña profesión, sucede en todas as profesións: a limitación fai a xente máis creativa. Teño un amigo que é arquitecto. El dime que profesionalmente o mellor é cando deseña estruturas para parcelas estrañas, xa que estes anacos de terreo non encaixan no patrón normal e ten que traballar dentro dun marco moi limitado. Polo que, debe ser creativo e goza. Estas son as restricións que proporcionan unha oportunidade para que a xente sexa creativa».
Nestes momentos en que os cidadáns estamos a ser atacados dende diversas frontes, este texto recorda, primeiro que non se debe perder a fe na loita e segundo que sometido baixo presión o ser humano é capaz de superarse e sacar o mellor de si mesmo.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad
Es una pregunta que todos nos hemos hecho, los que escribimos más a menudo y los que garabatean unas notas íntimas en una hoja de papel. Los críticos, los periodistas, los escritores, historiadores, blogueros, arquitectos y filósofos. Los que son remunerados por el hecho de escribir y los que -casi siempre- lo hacemos sin cobrar. ¿Por qué? ¿Qué es lo que nos motiva a utilizar garabatos llamados letras que se unen conformando palabras y éstas, a su vez, frases? Las frases, como todos sabemos, forman pensamientos y textos. Ya sea por medio del ordenador, a mano, con pluma, boli, lápiz o con máquina de escribir. ¿Por qué? ¿Cúal es el motivo? ¿Qué pretendemos?
La respuesta me la dio un escritor amigo que hace tiempo no veo y que desde aquí le mando un abrazo. Escribimos, me dijo, para que nos quieran. Así de sencillo.
Podemos escribir de arquitectura, los arquitectos. De cine, poesía, historia o filosofía…. los que entienden sobre estas materias. Podemos escribir de política o de ciencia, de psicología, arte, sobre las nuevas tecnologías, de costura o de cocina. Podemos intentar desmembrar los intrincados vericuetos del ser humano en su relación con el otro, analizar por qué estamos aquí o relacionar a los hombres y a las mujeres en un intento vano de descubrir sus diferencias, similitudes y/o discrepancias. Podemos extasiarnos en el mundo onírico de los sueños -donde la realidad demasiadas veces se confunde con el deseo- o vagar sin equipaje por distintos países jamás visitados, países que nuestra imaginación es capaz de describir como si hubiéramos estado allí.
Y sobre todo, podemos fabular, contar historias, pretender hacer literatura, inventar personajes, hacer reír, sonreír e -incluso- llorar o emocionar. Conmover, extasiar, hacer pensar, hacer que el lector se identifique con lo que estamos diciendo y -por medio de nuestros escritos- sea feliz durante un rato o, por contra, sumirlo en un mayúsculo enfado que le haga pensar en contestarnos o en matarnos. Que también ocurre.
Vuelvo a lo mismo, escribimos para que nos reconozcan, nos consideren, nos aplaudan y sobre todo nos quieran, como ya he dicho. Necesitamos al «otro», aquel distinto a uno para reflejarnos en sus ojos y que este espejo nos ayude a descubrir quienes somos.
Escribo para ti, sobre todo, lector amigo y es por ello que necesito que me leas. Así, sin apenas imágenes, susurrándote al oído, agradeciendo tu compañía, animándote a que no me abandones, presagiándote nuevas entradas que te hagan reflexionar. Dicéndote al oído, muy quedo: estoy aquí, no me he ido, yo también te quiero…
Cristina García-Rosales. arquitecta
madrid. agosto 2012
[:en]Photography: Cristina García-Rosales
It is a question that we we all have done to ourselves, which we write more often and those who scribble a few intimate notes in a leaf of paper. The critics, the journalists, the writers, historians, blogueros, architects and philosophers. Those who are remunerated by the fact of writing and those that – almost always – we it do without charging. Why? What is what motivates us to using scrawls called letters that join shaping words and these, in turn, phrases? The phrases, we know since all, they form thoughts and texts. Already be by means of the computer, to hand, with pen, boli, pencil or with typewriter. Why? Is Cúal the motive? What do we claim?
The response a writer gave it to me friend that some time ago I do not see and that from here I order him an embrace. We write, he said to me, in order that they should love us. This way of simple.
We can write of architecture, the architects. Of cinema, poetry, history or philosophy …. those who deal on these matters. We can write of politics or of science, of psychology, art, on the new technologies, of seam or of kitchen. We can try to dismember the dense rough terrain of the human being in his relation with other one, analyze why we are here or to relate the men and the women in a vain attempt of discovering his differences, similarities and / or discrepancies. We can rhapsodize in the oneiric world of the dreams – where the reality too many times gets confused with the desire – or to never stroll around without baggage for different visited countries, countries that our imagination is capable of describing as if we had been there.
And especially, we can fabular, tell histories, try to make literature, invent prominent figures, make laugh, smile and – even – to cry or to thrill. To affect, to captivate, to make think, do that the reader identifies what we are saying and – by means of way of our writings – being happy during awhile or, for against, to plunge it in a capital anger that it makes to him think of answering or of killing ourselves to us. That also happens.
I return to the same thing, we write in order that they recognize us, think us, applaud us and especially love us, since already I have said. We need to «other one», that one different from one to be reflected in his eyes and that this mirror helps us to discover who we are.
I write for you, especially, reading friend and it is for it that I need that you read me. This way, without scarcely images, being rumoured to the ear, being grateful for your company, encouraging that you me do not leave, you presaging new income that they make you think over. Dicéndote to the ear, very I stay: I am here, have not gone away, I also love you…
Cristina García-Rosales. architect
madrid. august 2012
[:gl]Fotografía: Cristina García-Rosales
É unha pregunta que todos fixémonos/fixémosnos, os que escribimos máis a miúdo e os que garabatean unhas notas íntimas nunha folla de papel. Os críticos, os xornalistas, os escritores, historiadores, blogueros, arquitectos e filósofos. Os que son remunerados polo feito de escribir e os que case sempre o facemos sen cobrar. ¿Por que? ¿Que é o que nos motiva a utilizar garabatos chamados letras que se unen conformando palabras e estas, á súa vez, frases? As frases, como todos sabemos, forman pensamentos e textos. Xa sexa por medio do ordenador, a man, con pluma, boli, lápiz ou con máquina de escribir. ¿Por que? ¿Cúal é o motivo?¿Que pretendemos?
A resposta deuma un escritor amigo que fai tempo non vexo e que desde aquí lle mando un abrazo. Escribimos, díxome, para que nos queiran. Así de sinxelo.
Podemos escribir de arquitectura, os arquitectos. De cine, poesía, historia ou filosofía…. os que entenden sobre estas materias. Podemos escribir de política ou de ciencia, de psicoloxía, arte, sobre as novas tecnoloxías, de costura ou de cociña. Podemos intentar desmembrar os intricados camiños do ser humano na súa relación co outro, analizar por que estamos aquí ou relacionar os homes e as mulleres nun intento van de descubrir as súas diferenzas, similitudes e/ou discrepancias. Podemos extasiar nos no mundo onírico dos sonos -onde a realidade demasiadas veces se confunde co desexo- ou vagar sen equipaxe por distintos países xamais visitados, países que a nosa imaxinación é capaz de describir coma se tivésemos estado alí.
E sobre todo, podemos fabular, contar historias, pretender facer literatura, inventar personaxes, facer rir, sorrir e -mesmo- chorar ou emocionar. Conmover, extasiar, facer pensar, facer que o lector se identifique co que estamos a dicir e -por medio dos nosos escritos- sexa feliz durante un anaco ou, pola contra, sumilo nun maiúsculo enfado que lle faga pensar en contestarnos ou en matarnos. Que tamén acontece.
Volvo ao mesmo, escribimos para que nos recoñezan, nos consideren, nos aplaudan e sobre todo nos queiran, como xa dixen. Necesitamos ao «outro», aquel distinto a un para reflectirnos nos seus ollos e que este espello nos axude a descubrir os que somos.
Escribo para ti, sobre todo, lector amigo e é por iso que necesito que me leas. Así, sen apenas imaxes, murmurándote ao oído, agradecendo a túa compañía, animándote a que non me abandones, presaxiándoche novas entradas que te fagan reflexionar. Dicíndote ao oído, moi quedo: estou aquí, non me fun, eu tamén te quero…
Vivienda de 100m2 construidos en forma cúbica, desarrollado en una sola planta y distribuido en un espacio principal de Salón-comedor-cocina tipo “open space”, dos habitaciones y un baño. Ubicado en la naturaleza de una pequeña urbanización de la provincia de Tarragona el proyecto está pensado como segunda vivienda de ocio que sea de uso fácil y eficiente, y aprovechando al máximo su entorno natural.
La casa está pensada como una “caja de vivir” ;”living box” que se puede “abrir”, “cerrar”, “encender”, “apagar” , “calentar”, “enfriar “ de manera eficiente y rápida. Se apostó por un diseño cúbico, racional, funcional, en el que la transición entre los espacios interiores y exteriores fuera lo más fluido posible. La estética de la casa está marcada por el contraste entre la luminosidad ocre de su fachada de acero corten y el verde de su entorno natural.
Las contraventanas en acero corten perforado, completamente integradas en la fachada, personalizan el diseño mediante hojas de menta y proyectan forma luminosas en el interior de día y en el exterior de noche, cual “caja de luz”.
Estando las ventanas abiertas las perforaciones de las contraventanas permiten una ligera circulación de aire mientras protegen el interior de los rayos solares directos. La forma cúbica de la casa se distorsiona ligeramente gracias a un retranqueo en la parte norte, creando rincones que dan, durante los diferentes momentos del día, zonas de sombra natural en el exterior.
El proyecto sigue los conceptos de la arquitectura bioclimática mediante su diseño solar pasivo, su fachada “inteligente” que se abre y se cierra; el aprovechamiento de los árboles circundantes a la vivienda; su sistema de ventilación cruzada, etc…
El sistema constructivo tradicional de Infiniski mediante contenedores marítimos ha sido sustituido en este caso por un sistema modular fabricado en taller. Éste permite un mejor aprovechamiento del espacio y una mayor optimización de los materiales siendo empleados 3 módulos metálicos (ISO- transporte) que sirven como estructura del edifico.
Una construcción industrializada y modular permite gestionar de una forma más eficaz los residuos, la introducción de materiales reciclados, y pensar en un proceso más integrado de construcción.
También permite reducir los costes, los tiempos y las contaminaciones medioambientales, logrando una alta calidad arquitectónica y de diseño. El cerramiento interior está conformado por aislamiento de lana de oveja (Marca: Rmt-Nita Distribució Sostenible Aïllants Renovables) así como paneles de fibra de celulosa y yeso natural para los parámetros interiores (sustituyendo el tradicional Pladur por una composición ecológica. Marca: Fermacell).
Con la acción conjunta de la arquitectura bioclimática, el uso de materiales ecológicos y aislamientos de alta calidad, la integración de sistemas de energías renovables (Calefacción de Biomasa y paneles solares para el agua caliente) el edificio logra un alto confort térmico. Así mismo el proyecto entra a formar parte de la selectiva “categoría A de eficiencia energética” con el reconocimiento oficial del Instituto Catalán de Energía ICAEN.
Estos 100m² han tenido un coste de 100.000 euros y un tiempo de ejecución de 3 meses, así mismo esta casa podría llegar a ser ampliable fácilmente en 30m² si el cliente así lo necesitara en el futuro.
Obra: Menta House [alias Mentaniski]
Autor: Jaime Gaztelu González- Camino y Mauricio Galeano Escobar [James & Mau]
Lugar:Reus,Tarragona,España
Superficie contruida: 100 m2
Constructor: Infiniski ( www.infiniski.com)
Año: 2011
Tiempo de construcción: 3 meses
Coste: 100.000 euros
Fotografía: Juliette Frey +www.jamesandmau.com
Housing of 100m2 constructed in cubic form, developed in an alone plant and distributed in Salón-comedor-cocina’s principal space type » open space «, two rooms and a bath. Located about the nature of a small urbanization of the province of Tarragona the project is thought as the second housing of leisure that is of easy and efficient use, and taking advantage to the maximum of his natural environment.
The house is thought as a » box of living «; » living stall » that can «open», «close», «to «ignite», «to «extinguish», «to «warm», «to «cool» in an efficient and rapid way. He competed for a cubic, rational, functional design, in that the transition between the interior and exterior spaces was as fluid as possible. The aesthetics of the house are marked by the contrast between the luminosity ocher of his front of steel cut and the green one of his natural environment.
The shutters in steel cut perforated, completely integrated to the front, they personalize the design by means of leaves of mint and project form luminous inside day and in the exterior by night, which » box of light «.
Being the opened windows the perforations of the shutters allow a light traffic of air while they protect the interior of the solar direct beams. The cubic form of the house is distorted lightly thanks to a retranqueo in the north part, creating corners that give, during the different moments of the day, zones of natural shade in the exterior.
The project follows the concepts of the architecture bioclimática by means of his solar passive design, his «intelligent» front that is opened and is closed; the utilization of the surrounding trees to the housing; his system of crossed ventilation, etc…
Infiniski’s constructive traditional system by means of maritime containers has been replaced in this case with a modular system made of workshop. This one allows a better utilization of the space and a major optimization of the materials being used 3 metallic modules (ISO – transport) that serve as structure of I build. An industrialized and modular construction allows to manage of a more effective form the residues, the introduction of recycled materials, and to think about a more integrated process of construction.
Also it allows to reduce the costs, the times and the environmental pollutions, achieving a high architectural quality and of design. The interior closing is shaped by isolation of wool of sheep (It Marks: Sustainable Rmt-Nita Distribució Aïllants Renovables) as well as panels of cellulose fiber and natural plaster for the interior parameters (replacing the traditional Pladur with an ecological composition. It marks: Fermacell).
With the joint action of the architecture bioclimática, the use of ecological materials and isolations of high quality, the system integration of renewable energies (Heating of Biomass and solar panels for the warm water) the building achieves a high thermal comfort. Likewise the project begins to form a part of selective » category To of energy efficiency » with the official recognition of the Catalan Institute of Energy ICAEN.
These 100m ² have had a cost of 100.000 Euros and a time of execution of 3 months, likewise this house might manage to be extendable easily in 30m ² if the client like that needed it in the future.
Vivenda de 100m2 construídos en forma cúbica, desenvolvido nunha soa planta e distribuído nun espazo principal de Salón-comedor-cociña tipo “open space”, dúas habitacións e un baño. Situado na natureza dunha pequena urbanización da provincia de Tarragona o proxecto está pensado como segunda vivenda de lecer que sexa de uso fácil e eficiente, e aproveitando ao máximo a súa contorna natural.
A casa está pensada como unha “caixa de vivir” ;”living box” que se pode “abrir”, “pechar”, “acender”, “apagar” , “quentar”, “arrefriar “ de xeito eficiente e rápida. Apostouse por un deseño cúbico, racional, funcional, no que a transición entre os espazos interiores e exteriores fose o máis fluído posible. A estética da casa está marcada polo contraste entre a luminosidad ocre da súa fachada de aceiro corten e o verde da súa contorna natural.
As contraventanas en aceiro corten perforado, completamente integradas na fachada, personalizan o deseño mediante follas de menta e proxectan forma luminosas no interior de día e no exterior de noite, cal “caixa de luz”.
Estando as fiestras abertas as perforaciones das contraventanas permiten unha lixeira circulación de aire mentres protexen o interior dos raios solares directos. A forma cúbica da casa se distorsiona ligeramente grazas a un retranqueo en pártea norte, creando recunchos que dan, durante os diferentes momentos do día, zonas de sombra natural no exterior.
O proxecto segue os conceptos da arquitectura bioclimática mediante o seu deseño solar pasivo, a súa fachada “intelixente” que se abre e péchase; o aprovechamiento das árbores circundantes á vivenda; o seu sistema de ventilación cruzada, etc…
O sistema constructivo tradicional de Infiniski mediante contenedores marítimos foi substituído neste caso por un sistema modular fabricado en taller. Este permite un mellor aprovechamiento do espazo e unha maior optimización dos materiais sendo empregados 3 módulos metálicos (ISO- transporte) que serven como estrutura do edifico.
Unha construción industrializada e modular permite gestionar dunha forma máis eficaz os residuos, a introdución de materiais reciclados, e pensar nun proceso máis integrado de construción. Tamén permite reducir os custos, os tempos e as contaminaciones medioambientales, logrando unha alta calidade arquitectónica e de deseño.
O cerramiento interior está conformado por illamento de la de ovella (Marca: Rmt-Nita Distribució Sostenible Aïllants Renovables) así como paneles de fibra de celulosa e yeso natural para os parámetros interiores (substituíndo o tradicional Pladur por unha composición ecolóxica. Marca: Fermacell).
Coa acción conxunta da arquitectura bioclimática, o uso de materiais ecolóxicos e illamentos de alta calidade, a integración de sistemas de enerxías renovables (Calefacción de Biomasa e paneles solares para a auga quente) o edificio logra un alto confort térmico. Así mesmo o proxecto entra a formar parte da selectiva “categoría A de eficiencia energética” co recoñecemento oficial do Instituto Catalán de Enerxía ICAEN.
Estes 100m² han ter un custo de 100.000 euros e un tempo de ejecución de 3 meses, así mesmo esta casa podería chegar a ser ampliable fácilmente en 30m² si o cliente así o necesitase no futuro.
We use cookies on our website to give you the most relevant experience by remembering your preferences and repeat visits. By clicking “Accept”, you consent to the use of ALL the cookies.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
Functional cookies help to perform certain functionalities like sharing the content of the website on social media platforms, collect feedbacks, and other third-party features.
Cookie
Duración
Descripción
mailmunch_second_pageview
never
Mailmunch sets this cookie to manage subscription service to mailing lists.
_mailmunch_visitor_id
never
Mailmunch sets this cookie to create a unique visitor ID for the Mailmunch mailing list software.
Performance cookies are used to understand and analyze the key performance indexes of the website which helps in delivering a better user experience for the visitors.
Analytical cookies are used to understand how visitors interact with the website. These cookies help provide information on metrics the number of visitors, bounce rate, traffic source, etc.
Cookie
Duración
Descripción
CONSENT
2 years
YouTube sets this cookie via embedded youtube-videos and registers anonymous statistical data.
_ga
2 years
The _ga cookie, installed by Google Analytics, calculates visitor, session and campaign data and also keeps track of site usage for the site's analytics report. The cookie stores information anonymously and assigns a randomly generated number to recognize unique visitors.
_gat_gtag_UA_11257418_2
1 minute
Set by Google to distinguish users.
_gid
1 day
Installed by Google Analytics, _gid cookie stores information on how visitors use a website, while also creating an analytics report of the website's performance. Some of the data that are collected include the number of visitors, their source, and the pages they visit anonymously.
Advertisement cookies are used to provide visitors with relevant ads and marketing campaigns. These cookies track visitors across websites and collect information to provide customized ads.
Cookie
Duración
Descripción
NID
6 months
NID cookie, set by Google, is used for advertising purposes; to limit the number of times the user sees an ad, to mute unwanted ads, and to measure the effectiveness of ads.
VISITOR_INFO1_LIVE
5 months 27 days
A cookie set by YouTube to measure bandwidth that determines whether the user gets the new or old player interface.
YSC
session
YSC cookie is set by Youtube and is used to track the views of embedded videos on Youtube pages.
yt-remote-connected-devices
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.
yt-remote-device-id
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.