Inicio Blog Página 123

La funcionalidad, la comodidad, la moda y el lenguaje de los arquitectos | Antón Capitel

El manantial, de King Vidor (EE.UU, 1949)

¿Funcionalidad es lo mismo que comodidad? No señor, pueden perfectamente ser opuestos. En la etapa que vivimos se lleva la comodidad, y no tanto la funcionalidad, y así se sacrifica con frecuencia ésta a la otra, con malos resultados globales.

Un ejemplo expresivo es como, en muchos edificios, una de las puertas de un cortavientos, concebida para estar siempre cerrada, se bloquea por parte de los usuarios para que permanezca abierta y, así, pasar con comodidad; es decir, sin tener que abrirla, aún a pesar de que estas puertas se construyen para que sean de fácil apertura y se cierren solas. Con ello, el efecto de cortavientos desaparece y, así, la funcionalidad del pensado mecanismo se deshace. Pero no importa, pues la comodidad triunfa en esta época, sucesora de la moderna, que era funcional.

Puede verse el ejemplo en nuestra propia Escuela, donde el vestíbulo inmediato a la puerta principal, antes del grande, hace las veces de cortavientos de éste, con varias puertas de vaivén que funcionan perfectamente. Las de los dos extremos están normalmente bloqueadas para que permanezcan abiertas. Yo las cierro cuando paso, pero al rato, o al día siguiente –cuando yo las vuelvo a ver- están igual. En realidad, han sido ya tan forzadas que se quedan abiertas.

La sublimación de la comodidad y de la falta de funcionalidad son las puertas eléctricas que se abren ante la presencia de alguien, y que son una gran perversión arquitectónica y climática. Lo son porque quitan el efecto cortavientos, a no ser que lo sustituyan por una cortina de aire acondicionado. Es decir, gastan energía, a base de despreciar la mecánica al alcance de todo humano. Además funcionan fatal, porque si estás algo cerca se abren sin venir a cuento. Cuando uno espera en un aeropuerto, puede entretenerse paseando y viendo como la estúpida puerta se abre una y otra vez a tu paso, no muy cercano. Estas puertas deberían de prohibirse por ser tan idiotas como antiecológicas.

Pero vayamos a la moda. Hoy está de moda vestir mal, en aras de la comodidad, y para presumir de moderno y de no convencional, aunque uno sea más conservador y autoritario que la Aguirre, pues se lleva mucho el disfraz.

Como yo voy vestido –en invierno- más o menos de señor de los años 40 o 50, y como casi nadie va a así, me he preguntado porqué lo hago, y he analizado mi forma de vestir, pues no ha sido muy consciente, sino fruto del uso. En primer lugar está la americana, prenda elegante y cómoda, que se quita y cuelga con facilidad, y que se abrocha y desabrocha con botones, esto es que permite, controlar los matices de lo que te abrigas con mucha facilidad. Tiene, al menos, dos bolsillos grandes exteriores y otros dos interiores, en los que cabe el contenido de un bolso de señora de tamaño medio. Cierto es que muchísimos llevan americana, pero otros muchos no la llevan. ¿Qué hacen con las cosas? ¿Las llevan todas en el pantalón? Bien es cierto también que bastantes portan mochila, artefacto que ha emigrado del deporte a la vida ciudadana; pero, ¡vaya latazo!

Luego está la corbata o el pañuelo, que, alternativamente, llevo en invierno, para proteger la garganta y dar adecuado remate a la camisa que, sin uno de ellos, no lo tiene. Si no, tendrías que llevar camisa de cura, como hacen algunos orientales, o ir descamisado, cosa que sólo queda bien durante el clima benigno. Algunos llevan el botón superior de la camisa abrochado, lo que no quita el frío, pero trasmite una dignidad algo anticuada y rural. La corbata la llevo cuando me conviene, pero porque es una bufanda ligera, y como es funcional aunque algo incómoda, la sustituyo cuando me conviene por el pañuelo, una prenda masculina que casi se ha perdido, y que se puede quitar y guardar, o dejar colgando, con facilidad extrema. Observo que muchos llevan bajo la americana un jersey de cuello más o menos alto, en vez de corbata o pañuelo, pero eso supone que en los interiores has de quitarte la chaqueta o pasar calor, al menos yo, que no soy friolero. La corbata o el pañuelo permiten que no exista la bufanda, o que ésta se use sólo en casos extremos. Si no se llevan, la bufanda ha de usarse siempre si hace frío, aunque no haga mucho, y de ahí esas ostentosas bufandas, anudadas por fuera del abrigo, cosa que se ha convertido en una cuestión estilística, sustitutiva de la bufanda colgada o metida dentro del abrigo.

Luego está el abrigo. Tengo 4 o 5 piezas de abrigo distintas, pero, cuando hace verdadero frío –y como, por funcionalidad y por comodidad no llevo jersey- he decidido llevar uno de paño azul, el que tiene la imagen más convencional, pero porque es el que más abriga al ser de lana, y porque tiene botones, en vez de cremallera, artefactos muy funcionales pero muy incómodos con los que siempre mantengo encendidas peleas. La funcionalidad se deshace si la incomodidad es extrema.

Por último está el sombrero, flexible y de alas, que tantísimo se utilizaba antes, como vemos en las películas y conservamos en el recuerdo, y que ahora apenas se usa. A mí me encanta, y lo uso constantemente en invierno y cuando llueve. Para los que somos calvos es imprescindible en invierno, y en la lluvia es lo mejor. Mucho mejor que un paraguas y mejor que cualquier otro gorro, pues el ala completa te protege con extraordinaria eficacia.

Así, pues, voy en invierno disfrazado de señor de los años 40 o 50, pues he descubierto (sin darme mucha cuenta) que es lo más funcional y bastante cómodo. Es decir, parezco disfrazado porque casi nadie va así, pero, en realidad, no lo estoy. Los que van disfrazados son los demás. Van disfrazados de proletarios y de trabajadores manuales, de jóvenes, de excursionistas en el campo, de viajeros de domingo, de deportistas, de militares y policías en traje de faena,… Siguen una excesiva comodidad, poco funcional, pretexto que usan para buscar una imagen que les parece moderna y poco convencional, y que proclama sin embargo su cierta perplejidad. No van tan ridículos como los pobres ejecutivos que han de ir en el tórrido verano con chaqueta y corbata, pero están peligrosamente cerca de ellos, pues son igualmente esclavos de su propia imagen. Esto es, obedecen igualmente, sin demasiadas ventajas, a una cuestión de estilo. (Además, se pierden el buen trato que funcionarios y otros personajes suelen dar a quien va vestido de “señor”, por si acaso.)

Resulta, en fin, muy curiosa la moda de esta época, en la que casi todo el mundo va mal vestido precisamente por prejuicios estilísticos y sin conseguir con ello otra cosa que una imagen generalmente algo torpe, engañosa e ineficaz. Aunque hay muchas excepciones, desde luego, y desde distintos puntos de vista.

¿Será el espíritu de la época? Esta cosa rara, sin duda debe existir,…

Pero vamos ahora a otra cuestión, esta vez de lenguaje escrito. Siguiendo, naturalmente, la escritura inglesa –aunque esto sea propio de cualquier lengua- muchísima gente evita poner el signo de admiración al principio, incluso el de interrogación, como si esto fuera de una gran comodidad. Que es contrario a lo funcional resulta evidente. El castellano es el único idioma del mundo que pone dos signos de admiración y de interrogación, al principio y al final, y esto avisa del sentido de la frase desde el principio, acotándola además convenientemente, y evitando los equívocos y los retrasos de información que se producen en las demás lenguas. Quitar el del principio, como está ahora de moda, no da comodidad y quita funcionalidad. Eso sí, hace moderno. Pero no es elegante desde luego. No hay cosa más hortera que imitar a ingleses y a yanquis.

Cuadernos Summa-Nueva Visión

Sigamos, ahora con los errores de bulto en el lenguaje. “Concretizar”, se oye decir a veces. Casi todo el mundo sabe que este verbo no existe y que el único que vale es algo más corto, concretar. Creer que es más fino, o más expresivo, alargar las palabras, es una superstición, y casi siempre acaba en un error.

Entre los arquitectos se oye a veces “complejizar”, que también es errónea, además de muy fea, y que ha de sustituirse por “complicar”, si se quiere, o por “hacer más complejo”, si se empeña uno en emplear esta última forma. En castellano, si se quieren alargar las cosas para ser más retórico, generalmente se ha de aumentar la frase, no la palabra.

Pero esto merece mayor comentario, pues la palabras “complejidad” y “complejo” están mitificadas por los arquitectos, quizá desde que aquellos famosos cuadernos argentinos de Summa-Nueva Visión dedicaron uno a la complejidad y, desde luego, desde el libro de Venturi. Es decir, desde que la simplicidad racionalista dejó de ser un mito para ser sustituida por su contrario.

Sin embargo, y se crea lo que se crea, complicado y complejo son sinónimos. A parir del siglo XVI, algunos escritores culteranos duplicaron las palabras, generalmente basadas en los participios, inventando así “complejo”, directamente sacado del latín, para duplicar con un cultismo el castellano “complicado”, evolucionado desde la lengua latina. Hay muchos otros, como abstraído y abstracto, estrecho y estricto, etc.

Lo cierto es que complicado y complejo tienen su primera acepción como sinónima, aunque tengan también otras que les son específicas. El diccionario de la academia lo aclara así, y da como sinónimos también a las palabras “complicación” y “complejidad”, a las que define como “Dificultad o enredo procedentes de la concurrencia y encuentro de cosas diversas”.

Complicado se define como “de difícil comprensión” o “compuesto de gran número de piezas”. Complejo como “que se compone de elementos diversos”, “complicado” y “conjunto o unión de dos o más cosas”. Como bien se ve, muy parecidos, prácticamente iguales. Las diferencias son de matiz, que casi nunca se atiende; y son también, como siempre, una cuestión de estilo. La verdadera diferencia es que lo complicado es más dificultoso o intrincado y lo complejo es solamente compuesto.

Complejo tiene otras acepciones, y de ahí su uso diferenciado y no supersticioso. Tiene una acepción arquitectónica: complejo es un conjunto de edificios, por las buenas; y, más específicamente, industriales o fabriles y deportivos, o de lo que sea. Complejo es también un término psicológico o psicoanalítico, como es bien conocido.

Lo cierto es que complejo y complicado es lo mismo. Y me atrevería a decir que complicado resulta incluso casi siempre más adecuado para la arquitectura, que tiende a ser, en efecto, “de difícil comprensión” y “compuesta por gran número de piezas”. Y, también, que –como sabemos los proyectistas- es complicada en el sentido de difícil, no fácil de resolver, pues atiende a demasiados requisitos que no casan fácilmente entre sí. Sea como fuere, voy prefiriendo hablar más bien de complicado que de complejo al referirme a la arquitectura.

(Por cierto, decir “requerimientos” en vez de requisitos, que es la única palabra correcta, es otro error típico de los arquitectos. Es un anglicismo, que no se ha admitido en castellano, y que procede, creo yo, de la desafortunada traducción del libro “Complejidad y privacidad”, de Alexander y Chermaief. Al menos, en él está abundantemente. También ha de advertirse que “privacidad” es otro anglicismo, aunque éste se ha acabado admitiendo por el uso. Más correcto es decir “vida privada”. Ya lo decía Sáenz de Oíza al hablar del título de ese libro.)

Pero donde los arquitectos rizan el rizo es al emplear la palabra “tipología”. Dicen, sin pudor, cosas tales como: “éstas son las tipologías de las viviendas”, al enseñar, simplemente, las diversas plantas de las unidades de vivienda de un edificio. Cometen dos errores. El primero es que la terminación “logía” se refiere sin excepción a un estudio o tratado, o, acaso, y como mucho, a una clasificación. No se trata, pues, de tipologías, sino de una colección de unidades diversas. No hay estudio, ni tratado, ni siquiera clasificación.

El segundo error es que tampoco de trata de tipos, en cuanto esta palabra se refiere solo a algo genérico o esquemático, a un conjunto de características, más bien abstractas, de la que participan varios modelos o unidades distintas. Puede considerarse, para aclararnos, que tipo es, más o menos, sinónimo de clase, y que, así, nunca se refiere a individuos. Si se dice: estos son los tipos de las viviendas, para no ser un error se trataría de que nos estamos refiriendo a unas unidades que, aunque concretas, representan a otras que son distintas, pero que tienen las mismas características de disposición general. Si nos referimos sólo a unidades diversas hemos de decir: éstas son las diferentes viviendas del edificio.

Cuando, en cambio, un promotor enseña la vivienda “tipo” no se equivoca siempre, pues aunque muestra un modelo concreto muchas veces pretende con él representar a más viviendas que no son exactamente iguales. O, si no lo hace así, se equivoca igualmente.

Olvidemos, pues, las tipologías y los tipos, a no ser que, verdaderamente, nos estemos refiriendo a ellos. Oír estos errores en el mundo universitario resulta verdaderamente algo insólito.

Antón Capitel · Doctor arquitecto · catedrático en ETSAM
Madrid · mayo 2009

Reforma y Ampliación de la Lonja de Vilanova de Arousa | 2C ArquitectosReforma e Ampliación da Lonxa de Vilanova de Arousa | 2C ArquitectosReform and Extension of Vilanova de Arousa’s Strap | 2C Architects

El objetivo del proyecto era ampliar y transformar el edificio de la LONJA de Vilanova de Arousa. Se trataba de un edificio formado por una nave de exposición y venta y un pequeño edificio administrativo anexo.

Hemos intentado aprovechar la oportunidad de la ampliación del espacio de ventas, para dotar a la Lonja de nuevas funciones y una imagen más contemporánea y adecuada a lo que entendemos que debe ser un edificio semiindustrial que configura la fachada de un núcleo urbano en un borde marítimo.

 

Nuestra propuesta consistió en la construcción de una nueva cubierta que envuelve los dos volúmenes del edificio existente, modifica radicalmente su morfología y le otorga un papel protagonista y referencial en el espacio portuario de Vilanova.

En este aspecto tienen especial importancia las diferentes texturas y los acabados metalizados que ofrecen percepciones diferentes según la luz y la distancia.

Para ello se construyó una estructura de acero sobrepuesta a la estructura original de madera laminada y una serie de muros de hormigón armado que ayudaron a conformar el nuevo volumen.

En la cubierta se optó por la utilización de chapa de aluminio gofrado, con juntas continuas según sistema Kalzip.  El material de la cubierta reviste también los alzados norte y sur, en una solución de continuidad que refuerza la definición del volumen principal.

Para el revestimiento de los dos volúmenes menores se empleó chapa deployé de aluminio galvanizado, que colocada sobre las fábricas del cerramiento, integra las nuevas y las preexistentes. En la configuración del revestimiento, es especialmente importante el formato de las chapas de deployé y la materialización y expresividad de sus juntas.

Los espacios interiores se han resuelto mediante la aplicación de revestimientos continuos tanto en suelo como pared, de color blanco, para dar luminosidad al espacio así como ofrecer todo el protagonismo al producto del mar que se expone ante curiosos y compradores.

En cuanto al uso, pasa de ser un edificio puramente funcional vinculado a la venta y subasta del marisco de la ría, a ser un equipamiento más del área urbana, al que se puede acceder y visitar, para conocer los trabajos que allí se realizan así como disfrutar de unas fantásticas vistas de la ría. Esto es posible gracias a una pasarela elevada de acceso al público que recorre el interior de la nave y a una nueva terraza situada bajo esta gran cubierta.

Obra: Reforma y Ampliación de la Lonja de Vilanova de Arousa
Localización: Porto de Vilanova de Arousa
Autores: 2C ARQUITECTOS (Angel Cid y Silvia Diz)
Colaboradores: Maite Gómez, Cristina Sánchez, Elisa Rodríguez, María Rodríguez, Carlos Perandones, arquitectos. Samuel Fernández, arquitecto técnico. Jorge Cebreiro, cálculo estructura. GAIA Enxeñería, instalaciones. Marta Boga, delineante.
Fecha: 2010/2012
Promotor: Portos de Galicia
Empresa Constructora: Civisglobal S.L.
Presupuesto: 628.493,47€
Superficie: 1.298 m2
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ 2carquitectos.com

Reconocimientos:
Premio GRAN DE AREA 2013

The aim of the project was to extend and to transform the building of Vilanova de Arousa’s STRAP. It was a question of a building formed by a ship of exhibition and sale and a small administrative attached building.

We have tried to take advantage of the opportunity of the extension of the space of sales, to provide to the Strap of new functions and the most contemporary and suitable image to what we understand that it is necessary to to be a semiindustrial building that forms the front of an urban core in a maritime edge.

Our offer consisted of the construction of a new cover that wraps both volumes of the existing building, it modifies radically his morphology and protagonist grants a paper to him and referential in Vilanova’s port space.

In this aspect they have special importance the different textures and the metallized finished ones that offer different perceptions according to the light and the distance.

For it there was constructed a structure of steel recovered from the original structure of laminated wood and a series of walls of reinforced concrete that helped to shape the new volume.

In the cover it was chosen for the utilization of sheet of embossed aluminium, with constant meetings according to system Kalzip. The material of the cover re-dresses also the gatherings north and south, in a solution of continuity that reinforces the definition of the principal volume.

For the coating of both minor volumes sheet used deployé of galvanized aluminium, that placed on the factories of the closing, integrates the new ones and the preexisting ones. In the configuration of the coating, the format of the sheets is specially important of deployé and the materialization and expressiveness of his meetings.

The interior spaces have been solved by means of the application of constant coatings so much in soil as wall, of white color, to give luminosity to the space as well as to offer all the protagonism to the product of the sea that is exposed before onlookers and buyers.

As for the use, it happens of being a purely functional building linked to the sale and auction of the shellfish of her laugh, to being one more equipment of the urban area, to which it is possible to accede and visit, know the works that there are realized as well as enjoy of a few fantastic conference of her laugh. This is possible thanks to a high gangplank of access to the public who crosses the interior of the ship and to a new terrace placed under this great cover.

Work: Reform and Extension of Vilanova de Arousa’s Strap

Location: Porto de Vilanova de Arousa

Authors: 2C ARQUITECTOS (Angel Cid and Silvia Diz)

Collaborators: Maite Gómez, Cristina Sánchez, Elisa Rodríguez, María Rodríguez, Carlos Perandones, architects. Samuel Fernández, technical architect. Jorge Cebreiro, calculation structures. GAIA Enxeñería, facilities. Marta Boga, draughtsman.

Dates: 2010/2012

Promoter: Portos de Galicia

Construction company: Civisglobal S.L.

Budget: 628.493,47€

Superface: 1.298 m2

Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ 2carquitectos.com

Award:

GRAN DE AREA 2013 Award

O obxectivo do proxecto era ampliar e transformar o edificio da LONXA de Vilanova de Arousa. Tratábase dun edificio formado por unha nave de exposición e venda e un pequeno edificio administrativo anexo.

Intentamos aproveitar a oportunidade da ampliación do espazo de vendas, para dotar á Lonxa de novas funcións e unha imaxe máis contemporánea e axeitada ao que entendemos que debe ser un edificio semiindustrial que configura a fachada dun núcleo urbano nun bordo marítimo.

A nosa proposta consistiu na construción dunha nova cuberta que envolve os dous volumes do edificio existente, modifica radicalmente a súa morfoloxía e lle outorga un papel protagonista e referencial no espazo portuario de Vilanova.

Neste aspecto teñen especial importancia as diferentes texturas e os acabados metalizar que ofrecen percepcións diferentes segundo a luz e a distancia.

Para iso construíuse unha estrutura de aceiro sobreposta á estrutura orixinal de madeira laminada e unha serie de muros de formigón armado que axudaron a conformar o novo volume.

Na cuberta optouse pola utilización de chapa de aluminio gofrado, con xuntas continuas segundo sistema Kalzip. O material da cuberta reviste tamén os alzados norte e sur, nunha solución de continuidade que reforza a definición do volume principal.

Para o revestimento dos dous volumes menores empregouse chapa deployé de aluminio galvanizado, que colocada sobre as fábricas do cerramento, integra as novas e as preexistentes. Na configuración do revestimento, é especialmente importante o formato das chapas de deployé e a materialización e expresividade das súas xuntas.

Os espazos interiores resolvéronse mediante a aplicación de revestimentos continuos tanto en chan como parede, de cor branca, para dar luminosidade ao espazo así como ofrecer todo o protagonismo ao produto do mar que se expón ante curiosos e compradores.

En canto ao uso, pasa de ser un edificio puramente funcional vinculado á venda e poxa do marisco da ría, a ser un equipamento máis da área urbana, á que se pode acceder e visitar, para coñecer os traballos que alí se realizan así como gozar dunhas fantásticas vistas da ría. Isto é posible grazas a unha pasarela elevada de acceso ao público que percorre o interior da nave e a unha nova terraza situada baixo esta gran cuberta.

Obra: Reforma e Ampliación da Lonxa de Vilanova de Arousa

Localización: Porto de Vilanova de Arousa

Autores: 2C ARQUITECTOS (Angel Cid e Silvia Diz)

Colaboradores: Maite Gómez, Cristina Sánchez, Elisa Rodríguez, María Rodríguez, Carlos Perandones, arquitectos. Samuel Fernández, arquitecto técnico. Jorge Cebreiro, cálculo estructura. GAIA Enxeñería, instalacións. Marta Boga, delineante.

Data: 2010/2012

Promotor: Portos de Galicia

Empresa Constructora: Civisglobal S.L.

Presuposto: 628.493,47€

Superficie: 1.298 m2

Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ 2carquitectos.com

Recoñecementos:

Premio GRAN DE AREA 2013

Ensayos de cualidad Ensaios de cualidadeA Question of Qualities

0

A Question of Qualities es una recopilación de once artículos y pequeños ensayos del crítico norteamericano Jeffrey Kipnis (1951) sobre algunos de los arquitectos más reconocidos de la actualidad. Los textos, escritos entre 1990 y 2008, aunque no presentados cronológicamente, abordan –y desbordan-  aspectos clave de la arquitectura contemporánea.

Para muchos el nombre de Jeffrey Kipnis está asociado a los de Peter Eisenman y Jacques Derrida, junto a quienes participó en su mítico proyecto del concurso para el Parc de la Villette en París. De hecho él mismo fue el co-editor, junto a Thomas Leeser, del libro Chora L Works, que documenta la relación del intercambio intelectual entre Eisenman y Derrida. En cierta manera, la interpretación postestructuralista de la arquitectura que cultivaron Eisenman y Derrida continúa viva en los escritos de Kipnis.

La concepción de la arquitectura para Kipnis claramente supera el ámbito disciplinar. Su crítica no desprecia ninguna aproximación. Él mismo lo describe así:

“Sin entrar en detalle e independientemente de cuestiones estéticas, la historia de la arquitectura ha desarrollado tres aproximaciones diferentes para considerar los caminos que utiliza la arquitectura para decir algo sobre el mundo: intelectual, social y fenomenológica. Una aproximación intelectual concibe el edificio como un objeto de contemplación formal que comunica a través del entendimiento y la interpretación consciente (…) La aproximación social se centra en como un edificio comunica a través de su papel institucional (…) La aproximación fenomenológica ve el edificio como un nudo de percepciones mezcladas que se comunican simultáneamente a través de la sensación, la intuición y la comprensión para producir un lugar en el mundo.”

[…]

David H. Falagan

A Question of Qualities: Essays in Architecture
Jeffrey Kipnis
MIT Press, 2013

+artículo publicado en arquilecturas

A Question of Qualities é unha recompilación de once artigos e pequenos ensaios do crítico norteamericano Jeffrey Kipnis (1951) sobre algúns dos arquitectos máis recoñecidos da actualidade. Os textos, escritos entre 1990 e 2008, aínda que non presentados cronoloxicamente, abordan -e desbordan- aspectos clave da arquitectura contemporánea.

Para moitos o nome de Jeffrey Kipnis está asociado aos de Peter Eisenman e Jacques Derrida, xunto aos cales participou no seu mítico proxecto do concurso para o Parc de la Villette en París. De feito el mesmo foi o co-editor, xunto a Thomas Leeser, do libro Chora L Works, que documenta a relación do intercambio intelectual entre Eisenman e Derrida. En certo xeito, a interpretación postestruturalista da arquitectura que cultivaron Eisenman e Derrida continúa viva nos escritos de Kipnis.

A concepción da arquitectura para Kipnis claramente supera o ámbito disciplinar. A súa crítica non despreza ningunha aproximación. El mesmo descríbeo así:

“Sen entrar en detalle e independentemente de cuestións estéticas, a historia da arquitectura desenvolveu tres aproximacións diferentes para considerar os camiños que utiliza a arquitectura para dicir algo sobre o mundo: intelectual, social e fenomenolóxica. Unha aproximación intelectual concibe o edificio como un obxecto de contemplación formal que comunica a través do entendemento e a interpretación consciente (…) La aproximación social céntrase en como un edificio comunica a través do seu papel institucional (…) La aproximación fenomenolóxica ve o edificio como un nó de percepcións mesturadas que se comunican simultáneamente a través da sensación, a intuición e a comprensión para producir un lugar no mundo.”

[…]

David H. Falagan

A Question of Qualities: Essays in Architecture

Jeffrey Kipnis

MIT Press, 2013

+artigo publicado en arquilecturas

A Question of Qualities is a collection of eleven articles and short essays from American critic Jeffrey Kipnis (1951) on some of the most renowned architects today. The texts, written between 1990 and 2008, but not presented chronologically, address -and overflow- key aspects of current architecture.

For many people, the name of Jeffrey Kipnis remains associated with Peter Eisenman and Jacques Derrida, alongside whom participated in their legendary project for the Parc de la Villette Competition in Paris. In fact, he was the co-editor, with Thomas Leeser, of Chora L Works, the book that documents the relationship of intellectual exchange between Eisenman and Derrida. In a way, poststructuralist interpretation of architecture cultivated by Eisenman and Derrida remains alive in the writings of Kipnis.

For Kipnis, the conception of architecture clearly outperforms the disciplinary field. His criticism does not despise any approximation. He describes it like that:

“Broadly speaking and independent of aesthetic issues, architectural history has developed three distinct approaches to consider the ways in which architecture can say something about the world: intellectual, social, and phenomenological. An intellectual approach conceives of the building as an object of formal contemplation that communicates through conscious understanding and interpretation (…) The social approach focuses on how a building communicates through its institutional role (…) The phenomenological approach sees the building as a knot of blended perceptions that communicate simultaneously through sensation, intuition, and comprehension to produce a place in the world.”

[…]

David H. Falagan

A Question of Qualities: Essays in Architecture

Jeffrey Kipnis

MIT Press, 2013

+article is published in arquilecturas

Premio Juana de Vega de Arquitectura 2013. Juan Creus y Covadonga CarrascoPremio Juana de Vega de Arquitectura 2013. Juan Creus y Covadonga CarrascoJuana de Vega of Architecture Award 2013. Juan Creus y Covadonga Carrasco

1

El jurado del Premio Juana de Vega de Arquitectura, falló la décima edición del premio. El jurado hizo una primera selección entre las 21 obras presentadas. Después de la selección, quedaron 6 trabajos que se visitaron el mismo día en el que se falló el premio. Tras una amplia deliberación.

Conceder el Premio Juana de Vega de Arquitectura, en su décima edición, a la vivienda situada en Redonda (Corcubión) de la que son autores Juan Creus y Covadonga Carrasco. Un proyecto maduro que consigue integrar muy bien un edificio nuevo en un espacio de una edificación preexistente, respetando el volumen y la fachada originales y la harmonía del conjunto de casa, terreno y edificaciones auxiliares. Cabe destacar varios aspectos: (1) la galería posterior en mármol, que sustituye a la del volumen original, que ofrece soluciones adecuadas a la distribución de los usos y abre espacios interiores al espléndido paisaje sobre el Cabo Finisterre, (2) la sutil eficacia con la que funcionan los patios y terrazas situados a ambos lados de la casa que facilitan los accesos y circulaciones y se relacionan con naturalidad con su entorno de huerta y jardines que descienden hasta el mar y (3) la inclusión de elementos preexistentes, -hórreo, muros- cuidando su valor histórico y aprovechando las posibilidades de uso de la casita del jardín. Un cuidado que también se aprecia en el diseño de la escalera, mobiliario y elementos decorativos interiores y en la fachada principal, que, teniendo un lenguaje popular, no renuncia a una personalidad especial en los elementos decorativos.

Casa en Redonda | CREUSeCARRASCO | Fotografía: XoanPiñon

Conceder un accésit a cada una de las siguientes viviendas:

Casa unifamiliar situada en la Urbanización Pazo de Ramirás, 61 (Ourense), del arquitecto Manuel Jorreto. Se trata de una obra nueva, con vistas al Miño, que combina muy bien una presencia plástica poderosa con un uso racional de los espacios interiores de la vivienda, limpia y bien distribuida. Un paralelepípedo alargado encajado entre un estrecho jardín interior, situado entre la vivienda y el muro de contención de hormigón, y la poderosa vista exterior sobre el valle y el río. Los sistemas de cierre de las superficies cristaleras permiten a los habitantes de la casa seleccionar varios ambientes, entre la total apertura y el recogimiento presidido por los pequeños arces del jardín interior. El agua de la piscina, sobre la cubierta y a los lados de la pérgola de entrada, es también un elemento constructivo más, que dialoga con el hormigón, vidrio y acero.

Vivienda sobre el río Miño | Manuel Jorreto

Casa en el lugar de Portanova, Coeses (Lugo) del arquitecto Emilio Rodríguez. Confluyen en ella dos usos: vivienda y taller para sus ocupantes que se dedican a las artes plásticas. El edificio ocupa el espacio de una casa rural integrada en una aldea de gran valor etnográfico y, en este sentido, contribuye a dar nueva vida a estos lugares que están siendo abandonados. El proyecto resuelve bien los usos previstos por los propietarios (dotando de luz cenital al taller, por ejemplo) y combina la recuperación de los muros de piedra de la finca, con una construcción de hormigón recubierta de una fachada transventilada de madera de arce, que va adquiriendo un color gris característico y que armoniza con los muros de losas de esquisto. La eficacia energética de la obra se completa con el diseño de huecos pequeños al norte y la apertura de ventanas amplias al pequeño jardín situado a mediodía.

Vivienda y taller en Coese | Emilio Rodríguez

Resaltar como obras de interés especial dos viviendas que no entraron en el apartado premios. Ambas tienen en común el uso de materiales que se emplean en las respectivas comarcas para otras funciones:

Vivienda unifamiliar en la Ribeiriña (Pobra do Caramiñal) del arquitecto Iñaki Leite. Una construcción abierta al mar, limitada por un solar pequeño y con fuerte pendiente, que dificulta la consecución de los diversos objetivos de la obra. Es un proyecto de calidad que destaca especialmente por el uso de madera reciclada proveniente de las bateas de mejillón que pueblan la ría vecina y por la eficacia del tratamiento energético.

Vivienda en A Ribeiriña, “mirando las bateas” | Iñaki Leite | Fotografía: Adrián Vázquez

Casa en Tebra (Tomiño) de los arquitectos Guadalupe Piñera y Jesús Irisarri. Edificio singular por el elegante diseño de la planta baja y la integración de los muros de piedra de una casa preexistente, que complican algo la resolución de los espacios interiores. Resulta destacable el empleo de diversas capas de materiales que envuelven la casa, y dan pie a juegos de luces y temperatura que se adaptan al clima. Destaca una cortina envolvente exterior, una falda que se agita con el viento, hecha de aluminio, que se asemeja a las que se usan en los invernaderos de la zona.

Casa en Tebra (Tomiño) | Guadalupe Piñera y Jesús Irisarri | Fotografía: Héctor Santos-Díez

Por último, el jurado quiere subrayar que, durante la década que lleva existiendo el premio, se observa una continua mejora de las soluciones empleadas para crear viviendas unifamiliares, lo que refleja el esfuerzo de los arquitectos por ofrecer soluciones de diseño moderno, adaptadas la realidad de cada caso, -incluido en muchos casos el respeto a edificaciones preexistentes-, pero también la evolución de las pautas sociales que hacen que los promotores de las casas conecten a menudo con las nuevas tendencias de la arquitectura gallega. En esta confluencia está la clave de que, a pesar de la crisis del sector de la construcción, el número de obras presentadas al premio se mantenga alto y que la tarea del jurado para tomar decisiones sea, cada vez, más complicada por la alta calidad de los trabajos.

+ info

O xurado do Premio Juana de Vega de Arquitectura, fallou a décima edición do premio. O xurado fixo unha primeira selección entre as 21 obras presentadas. Despois da selección, quedaron 6 traballos que se visitaron o mesmo día no que se fallou o premio. Tras unha ampla deliberación.

Conceder o Premio Juana de Vega de Arquitectura, na súa décima edición, á vivenda situada en Redonda (Corcubión) da que son autores Juan Creus e Covadonga Carrasco. Un proxecto maduro que consegue integrar moi ben un edificio novo nun espazo dunha edificación preexistente, respectando o volume e a fachada orixinais e a harmonía do conxunto de casa, terreo e edificacións auxiliares. Cabe destacar varios aspectos: (1) a galería posterior en mármore, que substitúe á do volume orixinal, que ofrece solucións axeitadas á distribución dos usos e abre espazos interiores á espléndida paisaxe sobre o Cabo Finisterre, (2) a sutil eficacia coa que funcionan os patios e terrazas situados a ambos os dous lados da casa que facilitan os accesos e circulacións e se relacionan con naturalidade co seu ámbito de horta e xardíns que descenden ata o mar e (3) a inclusión de elementos preexistentes, -hórreo, muros- coidando o seu valor histórico e aproveitando as posibilidades de uso da casiña do xardín. Un coidado que tamén se aprecia no deseño da escaleira, mobiliario e elementos decorativos interiores e na fachada principal, que, tendo unha linguaxe popular, non renuncia a unha personalidade especial nos elementos decorativos.

Casa en Redonda | CREUSeCARRASCO | Fotografía: XoanPiñon

Conceder un accésit a cada unha das seguintes vivendas:

Casa unifamiliar situada na Urbanización Pazo de Ramirás, 61 (Ourense), do arquitecto Manuel Jorreto. Trátase dunha obra nova, con vistas ao Miño, que combina moi ben unha presenza plástica poderosa cun uso racional dos espazos interiores da vivenda, limpa e ben distribuída. Un paralelepípedo alongado encaixado entre un estreito xardín interior, situado entre a vivenda e o muro de contención de formigón, e a poderosa vista exterior sobre o val e o río. Os sistemas de peche das superficies cristaleiras permiten aos habitantes da casa seleccionar varios ambientes, entre a total apertura e o recollemento presidido polos pequenos pradairos do xardín interior. A auga da piscina, sobre a cuberta e aos lados da pérgola de entrada, é tamén un elemento construtivo máis, que dialoga co formigón, vidro e aceiro.

Vivenda sobre o río Miño | Manuel Jorreto

Casa no lugar de Portanova, Coeses (Lugo) do arquitecto Emilio Rodríguez. Conflúen nela dous usos: vivenda e taller para os seus ocupantes que se dedican ás artes plásticas. O edificio ocupa o espazo dunha casa rural integrada nunha aldea de gran valor etnográfico e, neste sentido, contribúe a dar nova vida a estes lugares que están a ser abandonados. O proxecto resolve ben os usos previstos polos propietarios (dotando de luz cenital ao taller, por exemplo) e combina a recuperación dos muros de pedra do terreo, cunha construción de formigón recuberta dunha fachada transventilada de madeira de pradairo, que vai adquirindo unha cor gris característica e que harmoniza cos muros de lousas de xisto. A eficacia enerxética da obra complétase co deseño de ocos pequenos ao norte e a apertura de ventás amplas ao pequeno xardín situado a mediodía.

Vivienda y taller en Coese | Emilio Rodríguez

Resaltar como obras de interese especial dúas vivendas que non entraron no apartado premios. Ambas as dúas teñen en común o uso de materiais que se empregan nas respectivas bisbarras para outras funcións:

Vivenda unifamiliar na Ribeiriña (Pobra do Caramiñal) do arquitecto Iñaki Leite. Unha construción aberta ao mar, limitada por un soar pequeno e con forte pendente, que dificulta a consecución dos diversos obxectivos da obra. É un proxecto de calidade que destaca especialmente polo uso de madeira reciclada proveniente das bateas de mexillón que poboan a ría veciña e pola eficacia do tratamento enerxético.

Vivenda en A Ribeiriña, “mirando las bateas” | Iñaki Leite | Fotografía: Adrián Vázquez

Casa en Tebra (Tomiño) dos arquitectos Guadalupe Piñera e Jesús Irisarri. Edificio singular polo elegante deseño da planta baixa e a integración dos muros de pedra dunha casa preexistente, que complican algo a resolución dos espazos interiores. Resulta destacable o emprego de diversas capas de materiais que envolven a casa, e dan pé a xogos de luces e temperatura que se adaptan ao clima. Destaca unha cortina envolvente exterior, unha faldra que se axita co vento, feita de aluminio, que se asemella ás que se usan nos invernadoiros da zona.

Casa en Tebra (Tomiño) | Guadalupe Piñera e Jesús Irisarri | Fotografía: Héctor Santos-Díez

Por último, o xurado quere subliñar que, durante a década que leva existindo o premio, se observa unha continua mellora das solucións empregadas para crear vivendas unifamiliares, o que reflicte o esforzo dos arquitectos por ofrecer solucións de deseño moderno, adaptadas a realidade de cada caso, -incluído en moitos casos o respecto a edificacións preexistentes-, pero tamén a evolución das pautas sociais que fan que os promotores das casas conecten a miúdo coas novas tendencias da arquitectura galega. Nesta confluencia está a clave de que, a pesar da crise do sector da construción, o número de obras presentadas ao premio se manteña alto e que a tarefa do xurado para tomar decisións sexa, cada vez, máis complicada pola alta calidade dos traballos.

+ info

The juror of the Prize Juana of Vega of Architecture, trumped the tenth edition of the prize. The juror did the first selection between 21 presented works. After the selection, there stayed 6 works that were visited the same day in which the prize was trumped. After a wide deliberation.

Awards the Prize Juana of Vega of Architecture, in his tenth edition, to the housing placed in Redonda (Corcubión) of which they are authors Juan Creus y Covadonga Carrasco. A mature project that manages to integrate very well a new building in a space of a preexisting building, respecting the original volume and the front and the harmony of the set of house, area and auxiliary buildings. It is necessary to emphasize several aspects: (1) the later gallery in marble, which substitutes that of the original volume, which offers solutions adapted to the distribution of the uses and opens interior spaces for the splendid landscape on the End Finisterre, (2) the subtle efficiency with which the courts and terraces work placed on both sides of the house that the accesses and traffics facilitate and are related to naturalness to his environment of garden and gardens that get down up to the sea and (3) the incorporation of preexisting elements, – barn, walls – taking care of his historical value and taking advantage of the possibilities of use of the little house of the garden. A care that also it appreciates in the design of the stairs, furniture and decorative interior elements and in the main face, which, having a popular language, he does not resign a special personality in the decorative elements.

House in Redonda | CREUSeCARRASCO | Photography: XoanPiñon

To grant a second prize to each of the following housings:

One-family house placed in the Urbanization Country house of Ramirás, 61 (Ourense), of the architect Manuel Jorreto. It is a question of a new work, with a view to the Miño, that it combines very well a plastic powerful presence with a rational use of the interior spaces of the housing, cleans and distributed well. An elongated paralelepípedo fitted between a narrow interior garden, placed between the housing and the wall of containment of concrete, and the powerful exterior sight on the valley and the river. The systems of closing of the surfaces windows allow to the inhabitants of the house to select several environments, between the total opening and the concentration presided by the small maples of the interior garden. The water of the swimming pool, on the cover and to the sides of the pergola of entry, is also one more constructive element, which he composes in a dialogue with the concrete, glass and steel.

House over the river Miño | Manuel Jorreto

House in the place of Portanova, Coeses (Lugo) of the architect Emilio Rodríguez. Two uses come together in her: housing and workshop for his occupants who devote themselves to the plastic arts. The building occupies the space of a rural house integrated to a village of great ethnographic value and, in this respect, it helps to give new life to these places that are being left. The project solves well the uses foreseen by the owners (providing with zenithal light to the workshop, for example) and combines the recovery of the walls of stone of the estate, with a construction of concrete covered with a front transventilada of wood of maple, which is acquiring a gray typical color and which harmonizes with the walls of slabs of schist. The energy efficiency of the work is completed by the design of small hollows in the northern part and the opening of wide windows to the small garden placed to midday.

Housing and workshop in Coeses | Emilio Rodríguez

To highlight as works of special interest two housings that did not enter the paragraph prizes. Both have jointly the use of materials that are used in the respective regions for other functions:

One-family housing in the Ribeiriña (Pobra do Caramiñal) of the architect Iñaki Leite. A construction opened for the sea, limited by a small lot and with hanging fort, which impedes the attainment of the diverse aims of the work. It is a qualit project that emphasizes specially for the use of recycled wood from the trays of mussel that they populate her neighbor laughs and for the efficiency of the energetic treatment.

House in A Ribeiriña, “mirando las bateas” | Iñaki Leite | Photography: Adrián Vázquez

House in Tebra (Tomiño) of the architects Guadalupe Piñera and Jesus Irisarri. Singular building for the elegant design of the ground floor and the integration of the walls of stone of a preexisting house, which complicate a little the resolution of the interior spaces. There turns out to be prominent the employment of diverse caps of materials that wrap the house, and they give course for games of lights and temperature that they adapt to the climate. Stands out a surrounding exterior curtain, a skirt that is waved by the wind, done of aluminium, which is alike those who are used in the greenhouses of the zone.

House in Tebra (Tomiño) | Guadalupe Piñera and Jesús Irisarri | Photography: Héctor Santos-Díez

Finally, the juror wants to underline that, during the decade that goes existing the prize, a continuous improvement of the solutions is observed used to create one-family housings, which reflects the effort of the architects for offering solutions of modern design, adapted the reality of every case, – included in many cases the respect to preexisting buildings-, but also the evolution of the social guidelines that do that the promoters of the houses connect often with the new trends of the Galician architecture. In this confluence there is the key of which, in spite of the crisis of the sector of the construction, the number of works presented to the prize is kept high and which the task of the juror to take decisions is, every time, more complicated by the high quality of the works.

+ info

Aprendiendo de las Cuencas Aprendendo das Cuencas Learning from the Cuencas

0

El proyecto de investigación Aprendiendo de las Cuencas tiene como objetivo ofrecer una nueva mirada del paisaje cultural de las Cuencas Mineras Centrales de Asturias. Para ello, se sitúa en correspondencia con algunos de los manifiestos arquitectónicos más importantes de las últimas décadas, surgidos como resultado de afortunados análisis vertidos sobre lugares antaño menospreciados. Las interpretaciones que Reyner Banham, Robert Venturi y Denise Scott Brown, Rem Koolhaas y el Atelier Bow-Wow realizaron sobre Los Ángeles, Las Vegas, Nueva York y Tokio, respectivamente, constituyen referentes indispensables para su desarrollo.

Al igual que estas ciudades, las Cuencas se han visto sensiblemente alteradas en un breve periodo de tiempo. Sometidas a un fuerte proceso de industrialización, han pasado, en pocas décadas, de ser unos valles naturales de estructuras económicas y sociales fundamentalmente rurales a incorporar en su seno pujantes aglomeraciones urbanas de inesperada densidad. Si bien no pueden competir en renombre con los anteriores ejemplos, su herética configuración urbana también es consecuencia del impacto, en un espacio concreto y en un periodo de tiempo relativamente breve, de intereses económicos. En consecuencia, la coexistencia de los paisajes natural, rural, industrial y urbano no se produce en ellas de un modo regulado o planificado. Los límites entre unos y otros están vagamente definidos, lo que impide precisar sus áreas de influencia. En conjunto, las Cuencas se perciben como un magma de identidades contrapuestas pero entremezcladas. Esto ha propiciado la aparición en su seno de modelos edificatorios profundamente heterodoxos que llevan inscrito en su código genético el conflicto sobre el que se levantan. Se trata de arquitecturas híbridas, artefactos mutantes, que, a pesar de la invisibilidad que les otorga su inevitable condición marginal, hoy en día son capaces de ofrecer interesantísimas lecciones arquitectónicas.

Con su estudio se pretende ensayar nuevas áreas de oportunidad en el pensamiento arquitectónico contemporáneo y reconvertir la imagen convencional que se tiene de las Cuencas, un lugar tradicionalmente denostado pero que, examinado desde una mirada desprejuiciada, conforma un entorno único en la estructura urbana europea.

En la Sala de Exposiciones SabadellHerrero, Artefactos de la memoria ofrecen una muestra representativa de la labor de documentación y catalogación realizada durante el proceso investigador. Su contenido se desarrolla a partir del análisis de 40 de los artefactos más singulares identificados en este territorio. En LABoral Centro de Arte y Creación Industrial la reflexión se extiende a modo de especulación onírica a partir de los contenidos elaborados en la investigación a través de tres apartados: espectros, proyecciones y ensoñaciones.

Aprendiendo de las Cuencas
29.09.13 – 23.02.14
Lugar: Sala de Exposiciones SabadellHerrero, Oviedo y LABoral, Gijón
España

+ info

O proxecto de investigación Aprendiendo de las Cuencas ten como obxectivo ofrecer unha nova mirada da paisaxe cultural das Concas Mineiras Centrais de Asturias. Para iso, sitúase en correspondencia con algúns dos manifestos arquitectónicos máis importantes das últimas décadas, xurdidos como resultado de afortunadas análises vertidas sobre lugares antano menosprezadas. As interpretacións que Reyner Banham, Robert Venturi e Denise Scott Brown, Rem Koolhaas e o Atelier Bow-Wow realizaron sobre Los Ángeles, Las Vegas, Nova York e Tokyo, respectivamente, constitúen referentes indispensables para o seu desenvolvemento.

Ao igual que estas cidades, as Concas víronse sensiblemente alteradas nun breve período de tempo. Sometidas a un forte proceso de industrialización, pasaron, en poucas décadas, de ser uns vales naturais de estruturas económicas e sociais fundamentalmente rurais a incorporar no seu seo puxantes aglomeracións urbanas de inesperada densidade. Se ben non poden competir en renome cos anteriores exemplos, a súa herética configuración urbana tamén é consecuencia do impacto, nun espazo concreto e nun período de tempo relativamente breve, de intereses económicos. En consecuencia, a coexistencia das paisaxes natural, rural, industrial e urbana non se produce nelas dun modo regulado ou planificado. Os límites entre uns e outros están vagamente definidos, o que impide precisar as súas áreas de influencia. En conxunto, as Concas percíbense como un magma de identidades contrapostas pero mesturadas. Isto propiciou a aparición no seu seo de modelos edificatorios profundamente heterodoxos que levan inscrito no seu código xenético o conflito sobre o que se erguen. Trátase de arquitecturas híbridas, artefactos mutantes, que, a pesar da invisibilidade que lles outorga a súa inevitable condición marxinal, hoxe en día son capaces de ofrecer interesantes leccións arquitectónicas.

Co seu estudo preténdese ensaiar novas áreas de oportunidade no pensamento arquitectónico contemporáneo e reconverter a imaxe convencional que se ten das Concas, un lugar tradicionalmente deostado pero que, examinado dende unha mirada desprejuiciada, conforma un ámbito único na estrutura urbana europea.

Na Sala de Exposicións SabadellHerrero, Artefactos da memoria ofrecen unha mostra representativa do labor de documentación e catalogación realizada durante o proceso investigador. O seu contido desenvólvese a partir da análise de 40 dos artefactos máis singulares identificados neste territorio. En LABoral Centro de Arte e Creación Industrial a reflexión esténdese a xeito de especulación onírica a partir dos contidos elaborados na investigación a través de tres apartados: espectros, proxeccións e fantasías.

Aprendiendo de las Cuencas

29.09.13 – 23.02.14

Lugar: Sala de Exposicións SabadellHerrero, Oviedo e LABoral, Xixón

España

+ info

The purpose of the research project Aprendiendo de las Cuencas [Learning from the Cuencas] is to offer a new gaze on the cultural landscape of the Cuencas or coal mining areas of central Asturias. To this end, the project aligns itself with some of the key architectural manifestos of recent decades, arising as a result of seminal analyses of places which had once been overlooked. The interpretations made by Reyner Banham, Robert Venturi and Denise Scott Brown, Rem Koolhaas and Atelier Bow-Wow about Los Angeles, Las Vegas, New York and Tokyo, respectively, are now considered key turning points in their subsequent evolution.

As happened with these cities, the Cuencas or mining areas have changed considerably over a brief period of time. After undergoing an intense process of industrialisation, in just a few decades what were once natural valleys with basically rural economic and social structures came to host busy urban agglomerations of unexpected density in their very heart. While it obviously cannot rival the reputation of the above-mentioned examples, this heretical urban configuration is equally the result of the impact of economic interests in a specific space and in a relatively short lapse of time. Consequently, the co-existence of natural, rural, industrial and urban landscapes came about in a totally uncontrolled and unplanned fashion. The fuzzy limits between the different landscapes foreclose the possibility of identifying their areas of influence. The Cuencas are perceived as a mesh of opposing yet interconnected identities. This has given rise to incredibly heterodox building patterns that contain the conflict on which they are erected embedded in their genetic code. These are hybrid architectures, mutating artefacts which, despite the invisibility of their inevitable marginality, can offer really interesting lessons in architecture today.

In analysing them we endeavour to rehearse new windows of opportunity in contemporary architectural thought and to transform the conventional image of the Cuencas, a place which has been systematically overlooked yet which, when analysed from an unprejudiced point of view, represents a unique environment within Europe’s urban structure.

The show Los artefactos de la memoria [Artefacts of Memory] at the SabadellHerrero exhibition hall showcases a cross-section of the documentation and cataloguing carried out during the research process. The exhibition content is based on a study of 40 of the most outstanding artefacts identified in this territory. The reflection is expanded at LABoral Centro de Arte y Creación Industrial in a dreamlike speculation based on the contents of the research process divided into three categories: spectres, projections and fantasies.

Learning from the Cuencas

29.09.13 – 23.02.14

Location: Sala de Exposiciones SabadellHerrero, Oviedo y LABoral, Gijón

Spain

+ info

Eso dicen · Jorge CaoEso din · Jorge CaoSo they say · Jorge Cao

0

El próximo jueves 7 de noviembre tendrá lugar una nueva sesión de la sesión coloquio de arquitectura, Eso dicen. En esta ocasión, el invitado será Jorge Cao. La sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto y otros treinta minutos de coloquio informal con el público.

Eso dicen es un ciclo de sesiones-coloquio que se celebra el primer y tercer jueves de cada mes entre las 20:00h y las 21:00h en la planta baja del Taller Creativo No Importa (calle San Andrés, 46); en él participan arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina, siempre con una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual como telón de fondo.

Jorge Cao. Arquitecto coruñés, autor del Hotel A Miranda en Feás, Cariño, obra por la que fue seleccionado para el número de 2G dedicado a Jóvenes Arquitectos Españoles en el año 2009. Aunque no se prodiga demasiado, ha expuesto su obra en las jornadas Intemción, organizadas desde 2010 por la librería Formatos en Coruña. Ofreció también una memorable charla en las ‘Olladas de Preto’ del año 2010, en la ETSAC. Ha participado como ponente en el curso ‘Envolventes de Madera. Teoría, tecnología y aplicación práctica’, organizado con el COAG.

+ jorgecao.blogspot.com.es

ESO DICEN · Jorge Cao
Jueves 7 de noviembre 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita
[NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
A Coruña [España]

Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Apoya:
Grupo Desarrolla Works

Next Thursday, the 7th of November a new session of the session will take place colloquium of architecture, So they say. In this occasion, the guest will be Jorge Cao. The session will divide in the half hour of presentation of the architect and other thirty minutes of informal colloquium with the public.

So they say is a cycle of meetings – colloquia that is celebrated on the first and third Thursday of every month between them 20:00h and them 21:00h in the ground floor of the No Importa Creative Workshop (street San Andrés, 46); in him there take part Galician architects belonging to different generations with the intention of presenting a wide spectrum of approaches of the discipline, always with a reflection it brings over of the paper of the architect in the current moment as backdrop.

Jorge Cao. Architect native of Corunna, author of the Hotel To Elevated place in Feás, Fondness, work for the one that was selected for the number of 2G dedicated to Young women Spanish Architects in the year 2009. Though it does not show itself too much, it has exposed his work in the days Intemción, organized from 2010 by the bookshop Formats in Corunna. It offered also a memorable chat in the ‘Olladas de Preto’ of the year 2010, in the ETSAC. It has taken part as referee in the course ‘ Surrounding of Madeira. Theory, technology and practical application ‘, organized with the COAG.

+ jorgecao.blogspot.com.es

SO THEY SAY · Jorge Cao

Thursday on November 17, 20:00 – 21:00h

Limited appraisal – admission free

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 planta Baja

A Coruña [Spain]

Organize:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Support:

Grupo Desarrolla Works

O próximo xoves 7 de novembro terá lugar unha nova sesión de sesións coloquio de arquitectura, Eso din. Nesta ocasión, o convidado será Jorge Cao. A sesión dividirase en media hora de presentación do arquitecto e outros trinta minutos de coloquio informal co público.

Iso din é un ciclo de sesións-coloquio que se celebra o primeiro e terceiro xoves de cada mes entre as 20:00h e as 21:00h na planta baixa do Taller Creativo No Importa (rúa San Andrés, 46); nel participan arquitectos galegos pertencentes a distintas xeracións coa intención de presentar un amplo espectro de enfoques da disciplina, sempre cunha reflexión acerca do papel do arquitecto no momento actual como pano de fondo.

Jorge Cao. Arquitecto coruñés, autor do Hotel A Miranda en Feás, Cariño, obra pola que foi seleccionado para o número de 2 G dedicado a Novos Arquitectos Españois no ano 2009. Aínda que non se prodiga demasiado, expuxo a súa obra nas xornadas Intemción, organizadas dende 2010 pola libraría Formatos en Coruña. Ofreceu tamén unha memorable charla nas ‘Olladas de Preto’ do ano 2010, na ETSAC. Participou como relator no curso ‘Envolventes de Madeira. Teoría, tecnoloxía e aplicación práctica’, organizado co COAG.

+ jorgecao.blogspot.com.es

ESO DIN · Jorge Cao

Xoves 7 de novembro 20:00 – 21:00h

aforo limitado – entrada gratuita

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 planta Baja

A Coruña [España]

Organiza:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Apoia:

Grupo Desarrolla Works

Xardín desordenadoXardín desordenadoXardín desordenado

Espacio SIRVENT, como apoyo a la música y a la divulgación de la poesía gallega, os invita el próximo jueves 31 de Octubre, a las 20,30 horas al concierto que efectuará XARDIN DESORDENADO.

Este grupo, es un proyecto de cinco músicos con distintos orígenes y estilos, como el Jazz, el Fado o el Rhytm & Blues, que decidieron juntarse para recorrer librerías y bibliotecas en la búsqueda de poemas y palabras a los que ponerle música. En el año 2012 editan su primer disco con textos de autores masculinos, y ahora están desarrollando un segundo trabajo con poemas escritos por mujeres.
Nos van a ofrecer canciones en Swing, Blues, Boleros, con letras de Pepe Cáccamo, Uxío Novoneira, Manuel María, etc., que están contenidas en su primer CD, además de otras inéditas, que conformarán el próximo disco de mujeres poetas, como Yolanda Castaño, Carmen Krukemberg, Marta Dacosta…,  la interpretación correrá a cargo de MARLENE RODRIGUES (voz), SANTIAGO FERRAGUD (guitarra y voz) e ISAAC GARABATOS (guitarra).

Este evento se realiza fuera de la programación de nuestro Espacio,por ello no pondremos en funcionamiento nuestro Ambigú.
El acceso es GRATUITO Y ABIERTO A TODO EL PÚBLICO, y no se necesita invitación.

+ info

Espazo SIRVENT, como apoio a música e á divulgación da poesía galega, vos invita o próximo xoves 31 de Outubro, ás 20,30 horas ao concerto que efectuará XARDIN DESORDENADO.

Este grupo, é un proxecto de cinco músicos con distintas orixes e estilos, como o Jazz, o Fado ou o Rhytm & Blues, que decidiron xuntarse para percorrer librarías e bibliotecas na busca de poemas e palabras aos que poñerlle música. No ano 2012 editan o seu primeiro disco con textos de autores masculinos, e agora están a desenvolver un segundo traballo con poemas escritos por mulleres.
Vannos ofrecer cancións en Swing, Blues, Boleros, con letras de Pepe Cáccamo, Uxío Novoneira, Manuel María, etc., que están contidas no seu primeiro CD, ademais doutras inéditas, que conformarán o próximo disco de mulleres poetas, como Yolanda Castaño, Carmen Krukemberg, Marta Dacosta…, a interpretación correrá a cargo de MARLENE RODRIGUES (voz), SANTIAGO FERRAGUD (guitarra e voz) e ISAAC GARABATOS (guitarra).

Este evento realízase fóra da programación do noso Espacio,por iso non poñeremos en funcionamento noso Ambigú.
O acceso é GRATUÍTO Y ABERTO A TODO O PÚBLICO, e non se necesita convite.

+ info

Espacio SIRVENT, s support to the music and to the spreading of the Galician poetry, invites you next Thursday, the 31st of October, at 20:30 to the concert that XARDIN DESORDENADO.

This group, it is a project of five musicians with different origins and styles, as the Jazz, the Fado or the Rhytm and Blues, which decided to be joined to cross bookshops and libraries in the search of poems and words to which to make him musical. In the year 2012 they edit his first disc with texts of masculine authors, and now they are developing the second work with poems written by women.They are going to offer us songs in Swing, Blues, Boleros, with letters of Pepe Cáccamo, Uxío Novoneira, Manuel Maria, etc., that are contained in his first CD, besides unpublished others, that poets will shape the women’s near disc, as Yolanda Castaño, Carmen Krukemberg, Marta Dacosta …, the interpretation will be chargeable to MARLENE RODRIGUES (voice), SANTIAGO FERRAGUD (guitar and voice) and ISAAC GARABATOS (guitar).

This event is realized out of the programming of our Space, for it we will not put in functioning our Ambigú.
The access is FREE AND OPENED TO ALL THE PUBLIC, and invitation is not needed.

+ info

[:es]Los orígenes de la arquitectura (II) | epR[:gl]As orixes da arquitectura (II) | epR[:en]The origins of the architecture (II) | epR[:]

[:es]https://veredes.es/blog/los-origenes-de-la-arquitectura-i-epr/

Existe una fisura entre el arquitecto y la sociedad.

No es exactamente un abismo, no es una fosa profunda, pero hay algo que lo separa de aquéllos para quienes, en última instancia, concibe sus proyectos.

No se trata de averiguar quién tiene razón sino de asumir que existe un problema de comunicación y que, hasta fechas recientes, poco importaba; al fin y cabo, con tanto trabajo sobre la mesa, ¿quién iba a pararse a escuchar?

Los orígenes de la arquitectura (II) epR
Los orígenes de la arquitectura (II) | epR

El primo Ramón
Amberes, otoño de 2013

https://veredes.es/blog/los-origenes-de-la-arquitectura-iii-epr/[:gl]

Existe unha fisura entre o arquitecto e a sociedade.

Non é exactamente un abismo, non é unha foxa profunda, pero hai algo que o separa daqueles para os cales, en última instancia, concibe os seus proxectos.

Non se trata de descubrir quen ten razón senón de asumir que existe un problema de comunicación e que, ata datas recentes, pouco importaba; á fin e cabo, con tanto traballo sobre a mesa, ¿quen ía pararse a escoitar?

Los orígenes de la arquitectura (II) epR

El primo Ramón
Amberes, outono de 2013

[:en]

A fissure exists between the architect and the company.

It is not exactly an abyss, is not a deep pit, but there is something that separates it from those for whom, in last instance, he conceives his projects.

There is not a question himself to quarrel the one who has reason but of assuming that a problem of communication exists and that, up to recent dates, little was mattering; to the end and end, with so much work on the table, who was going to stop to be been listened?

Los orígenes de la arquitectura (II) epR

El primo Ramón
Amberes, autumn 2013

[:]

Visitando “el César Carlos”… (Sota, 1967-70) | Rodrigo Almonacid

Colegio Mayor César Carlos, Alejandro de la Sota

“Pero, profesor… no entiendo por qué nos han llevado a ver ‘el César Carlos‘. ¿Me lo podría explicar?”

Volvíamos en autobús de regreso a Valladolid. Era ya de noche, y el día había sido intenso. Pero no podía quedarme sin ese regalo que los estudiantes te entregan con generosidad impagable cuando eres su profesor: sus pensamientos. Me dirigí al final del bus, allí donde se suelen siempre reunir los más “rebeldes” en cualquier excursión (como todos sabemos), con la intención de saber qué les había gustado más de ese viaje de estudios a Madrid a ver a Fisac (Centro de Formación del Profesorado), Oíza (torre Banco Bilbao) y Sota (colegio Mayor César Carlos), y la exposición en paralelo de la obra de Fisac y Sota en el Museo ICO (magnífica, por cierto). El resultado de la encuesta concluyó sin unanimidad; pero en medio del cruce de comentarios, uno de los estudiantes alzó la voz y formuló la pregunta citada al comienzo de este post. La inocente pregunta era, en realidad, un “dardo envenenado” para cualquier profesor de una Escuela de Arquitectura (como es mi caso), si bien he de reconocer que quien la formulaba no parecía mostrar “aviesas intenciones”.

Sí, querido lector, en realidad la cuestión era dilucidar los valores arquitectónicos de un edificio que nadie discutiría por su calidad. Debo confesar que siempre me pareció una insensatez hablar de una obra si haberla visitado, sobre todo si la opinión no es favorable. Yo, como un estudiante más, acababa de visitar el edificio de don Alejandro por vez primera, y, por tanto no tenía una opinión muy formada hasta entonces. No sé si la tengo ahora, tras la visita, pero al menos pude responder a la pregunta con conocimiento de causa, casi con las sensaciones y emociones a flor de piel…

No pretendo convertir a este post en una explicación de una obra tan insigne como el colegio mayor César Carlos, que hasta tiene libro monográfico propio. Pero sí compartir contigo una de las lecciones que aprendí cuando era estudiante universitario: la mejor clase de Arquitectura se recibe visitando los edificios, no leyendo libros. No me malinterpretes, no estoy lanzando un ataque a ese maravilloso compañero de viaje que es y será siempre un libro… En absoluto. Pero es cierto que a menudo la crítica y la docencia arquitectónica se ha elaborado desde un despacho, sin haber pisado el edificio en cuestión. Ese, desgraciadamente, ha sido uno de los grandes males de la divulgación en Arquitectura, y, en mi opinión, debiera ser combatido con firmeza para revalorizar el auténtico ejercicio crítico. Comentar y, aún peor, criticar una obra sin haberla visto en su lugar es una necedad. Cualquier análisis pasaría por alto temas tan decisivos como el paisaje circundante (vistas, orografía, entorno natural), la relación con la ciudad (accesos, morfología urbana), el clima local (orientación solar, vientos dominantes). Y otros, no menos importantes pero a menudo “grandes olvidados” factores como la calidad de la luz solar (tipo de cielo), la relación con el vecindario (sociología urbana, niveles acústicos del entorno), y, lo más importante, sus usuarios o propietarios.

En “el César Carlos”, Sota demuestra una clara voluntad de dar un sentido a un solar, más allá incluso de los edificios que lo ocupan. El entorno de tranquilidad en la Ciudad Universitaria madrileña, el desnivel del solar, las bellas vistas disponibles y un colectivo de jóvenes opositores a los que se ofrecía alojamiento y servicios colectivos (culturales, deportivos, de esparcimiento) son claves en el resultado final. Es aquí donde el maestro Alejandro de la Sota nos enseña cómo una idea de arquitectura está al servicio de una comunidad tan peculiar, para la que el arquitecto procura unos espacios presididos por el recogimiento, por el silencio preciso para cada individuo. Pero al tiempo, un conjunto arquitectónico que favorezca los vínculos entre los habitantes, como si se tratase de monjes dentro de un monasterio. Como él mismo reconoció:

“El destino de un Colegio Mayor es el de bien estudiar y bien convivir en él. El definir tan claramente el fin de las cosas ayuda a su resolución.”

“Se intenta desmasificar dividiendo y dividiendo los grupos humanos hasta llegar al grupo cuyo número permite la relación directa. Esto permite que dentro de una posible serie de crecimiento indefinido, no se deshumanicen las relaciones

(véase la memoria del proyecto en el archivo digital de la Fundación Alejandro de la Sota)

Es así como entendemos la manipulación del terreno en diferentes plataformas, la voluntad de dispersar los volúmenes por el solar (en vez de unificarlo todo en un único volumen), la importancia de las plantaciones de árboles (hoy enormes y hermosos castaños estratégicamente situados en el solar), la ubicación de cada actividad en los edificios (cada pieza es mezcla de usos individuales y colectivos, no hay segregación funcional estricta), las cubiertas como privilegiadas terrazas habitables… y hasta temas tan aparentemente menores como el paso subterráneo entre los edificios, la distribución de masas arboladas y su escala respecto a los edificios, los desembarcos a media altura entre pisos de dormitorios, la forma escalonada y jerarquizada en planta de las habitaciones, o el tratamiento del plano del suelo en los recintos exteriores (el tallado del patio rehundido junto a la biblioteca, las calzadas diagonales hacia los bloques de apartamentos o el peldañeado en derrame hacia la piscina y la cancha de tenis son, por citar algunos, verdaderamente modélicos).

Colegio Mayor César Carlos, Alejandro de la Sota

Estas (y otras muchas) apreciaciones son imposibles de contemplar de no haber visitado esta obra, que ahora admiro “por voluntad propia”, no por la borreguil asunción opiniones ajenas… Escuchar a sus actuales usuarios hablar con orgullo del colegio mayor César Carlos, asombrarse antes las particularidades de las diversas habitaciones que ellos llaman “ratonera“, “salchicha“, y “suites” (gobernadas todas por un máximo aprovechamiento del espacio disponible en base a un compromiso mueble-habitación admirable), asistir a la vida en sus espacios colectivos, y observar cómo se apropian de sus espacios al aire libre proporcionan suficientes argumentos para responder a la pregunta que, como profesor, debía atender.

Reconozco que, tras mi breve explicación, muchos de los estudiantes quedaron bastante convencidos del interés de esta obra, pero no por mis argumentos sino porque cada cual comenzó a reconocer los valores arquitectónicos de una manera más consciente de lo que lo habíamos hecho durante la visita. Reivindico esta experiencia como ineludible para crecer como arquitecto, y más aún como estudiante (pese a que los actuales planes de estudios no favorezcan esta labor en absoluto en la actualidad), cuando las ideas preconcebidas aún no ahogan la capacidad de juicio y sorpresa. Dejarse llevar hasta emocionarse al visitar la Arquitectura es una experiencia que no nos pueden hurtar, por mucho que el Código Técnico sea un vademecum para el profesional de turno, o por más que los pedagogos del Plan Bolonia no sepan entender nuestra particular forma de aprendizaje. Y actualmente, sumidos en una atmósfera de baja autoestima y descrédito, ¿qué mejor reclamo que la buena Arquitectura para reconsiderar nuestro papel social y cultural como arquitectos?

Rodrigo Almonacid [r-arquitectura] · doctor arquitecto
valladolid. octubre 2013

Casa Muros | ARKB-Arrokabe arquitectosCasa Muros | ARKB-Arrokabe arquitectosMuros House | ARKB-Arrokabe arquitectos

La construcción ocupa una parcela junto a las trazas de la antigua muralla medieval de Muros. Se trata de una tipología reconocible de vivienda marinera, de reducidas dimensiones, con dos plantas y cubierta a tres aguas.

La planta baja estaba dedicada a almacén de aperos de pesca y la planta alta a las estancias vivideras.

El uso, junto con la configuración de la parcela dio lugar a una disposición de huecos de fachada localizada únicamente en el frente lo que dificultaba la habitabilidad del conjunto.

La nueva vivienda se desarrolla en dos plantas, con un único espacio dedicado a cocina, comedor y zona de estar en planta baja y dos dormitorios y un baño en la planta alta. El volumen interior que genera la cubierta permite contar con altillos que sirven como espacios de almacenamiento.

La solución para dotar todos los espacios de una iluminación y ventilación adecuadas consistió en la inclusión de un pequeño patio pegado a la zona ciega de la fachada lateral y a continuación del hueco longitudinal de la escalera y el vestíbulo de entrada.

Esta organización espacial permite esponjar la planta, incorporando luz y minimizando los efectos adversos de la reducida escala. Además define un orden estructural que forma un continuo con el resto de elementos constructivos haciendo que toda la obra, desde su concepción hasta su ejecución, se asemeje a la inserción de un mueble.

En el exterior, la pintura de la carpintería y el encalado directo sobre la piedra de fachada relaciona la protección de estos elementos con una tradición local que se está perdiendo.

Obra: Casa Muros
Autores: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela]
Emplazamiento: Centro histórico de Muros. A Coruña. Galicia. España
Año: 2008
Fotografías: Arrokabe Arquitectos
+ www.arrokabe.com

The construction occupies a plot close to the traces of the former medieval wall of Muros. It is a question of a recognizable typology of seaworthy housing, of limited dimensions, with two plants and cover to three waters.

The ground floor was dedicated to store of equipment of fishing and the high plant to the stays vivideras.

The use, together with the configuration of the plot place gave to a disposition of hollows of front located only in the front what was impeding the habitability of the set.

The new housing develops in two plants, with the only space dedicated to kitchen, dining room and zone of being in ground floor and two bedrooms and a bath in the high plant. The interior volume that generates the cover allows to rely on hillocks that they serve as spaces of storage.

The solution to endow all the spaces of a lighting and ventilation adapted consisted of the incorporation of a small court stuck to the blind zone of the lateral front and later of the longitudinal hollow of the stairs and the front hall.

This spatial organization allows to fluff the plant, incorporating light and minimizing the adverse effects of the limited scale. In addition it defines a structural order that the continuous one forms with the rest of constructive elements doing that the whole work, from his conception up to his execution, is alike the insertion of a furniture.

In the exterior, the painting of the carpentry and whitewashed direct on the stone of front it relates the protection of these elements to a local tradition that is getting lost.

Work: Muros House

Authors: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela]

Location: Historical Center of  Muros. A Coruña. Galicia. Spain

Year: 2008

Photography: Arrokabe Arquitectos

+ www.arrokabe.com

A construción ocupa unha parcela xunto ás trazas da antiga muralla medieval de Muros. Trátase dunha tipoloxía recoñecible de vivenda mariñeira, de reducidas dimensións, con dúas plantas e cuberta a tres augas.

A planta baixa estaba dedicada a almacén de apeiros de pesca e a planta alta ás estanzas vivideras.

O uso, xunto coa configuración da parcela deu lugar a unha disposición de ocos de fachada localizada unicamente na fronte o que dificultaba a habitabilidade do conxunto.

A nova vivenda desenvólvese en dúas plantas, cun único espazo dedicado a cociña, comedor e zona de estar en planta baixa e dous dormitorios e un baño na planta alta. O volume interior que xera a cuberta permite contar con alzadeiros que serven como espazos de almacenamento.

A solución para dotar todos os espazos dunha iluminación e ventilación axeitadas consistiu na inclusión dun pequeno patio pegado á zona cega da fachada lateral e a continuación do oco lonxitudinal da escaleira e o vestíbulo de entrada.

Esta organización espacial permite esponxar a planta, incorporando luz e minimizando os efectos adversos da reducida escala. Ademais define unha orde estrutural que forma un continuo co resto de elementos construtivos facendo que toda a obra, dende a súa concepción ata a súa execución, se asemelle á inserción dun moble.

No exterior, a pintura da carpintaría e o encalado directo sobre a pedra de fachada relaciona a protección destes elementos cunha tradición local que se está a perder.

Obra: Casa Muros

Autor: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela]

Emplazamento: Centro histórico de Muros. A Coruña. Galicia. España

Año: 2008

Fotografías: Arrokabe Arquitectos

+ www.arrokabe.com

Mujeres y la fabricación de la Casa ModernaMulleres e a fabricación da Casa ModernaWomen and the Making of the Modern House

0

En este innovador libro, Alice T. Friedman investiga cómo las mujeres mecenas de la arquitectura fueron catalizadoras esenciales para la innovación en el diseño arquitectónico doméstico. Friedman explora los retos que las actitudes y las formas de vida no convencionales aportaron al pensamiento arquitectónico, y a los propios arquitectos.

Women and the Making of the Modern House: A Social and Architectural History
Alice T. Friedman
Yale University Press, 2006

+ artículo publicado en arquilecturas

Neste innovador libro, Alice T. Friedman investiga como as mulleres mecenas da arquitectura foron catalizadoras esenciais para a innovación no deseño arquitectónico doméstico. Friedman explora os retos que as actitudes e as formas de vida non convencionais achegaron ao pensamento arquitectónico, e aos propios arquitectos.

Women and the Making of the Modern House: A Social and Architectural History

Alice T. Friedman

Yale University Press, 2006

+ artículo publicado en arquilecturas

In this groundbreaking book, Alice T. Friedman investigates how women patrons of architecture were essential catalysts for innovation in domestic architectural design. Friedman explores the challenges that unconventional attitudes and ways of life presented to architectural thinking—and to the architects themselves.

Women and the Making of the Modern House: A Social and Architectural History

Alice T. Friedman

Yale University Press, 2006

+ artículo publicado en arquilecturas

Urbanismo, experiencia, vida cotidiana | Álvaro Sevilla BuitragoUrbanismo, experiencia, vida cotiá | Álvaro Sevilla BuitragoUrbanism, experience, daily life | Álvaro Sevilla Buitrago

0

El urbanismo tiene una deuda histórica con la vida. Sus técnicas han recortado paulatinamente los grados de libertad que articulaban la experiencia cotidiana a las formaciones urbanas, a la producción del sentido y contenido de la ciudad.

http://vimeo.com/76510491

O urbanismo ten unha débeda histórica coa vida. As súas técnicas recortaron paulatinamente os graos de liberdade que articulaban a experiencia cotiá ás formacións urbanas, á produción do sentido e contido da cidade.

The urbanism has a historical debt with the life. His technologies have cut away gradually the degrees of freedom that were articulating the daily experience to the urban formations, to the production of the sense and content of the city.

[:es]«El día en que murió la arquitectura moderna» | Íñigo García Odiaga[:gl]«O día en que morreu a arquitectura moderna» | Íñigo García Odiaga[:en]«The day in which the modern architecture died» | Íñigo García Odiaga[:]

[:es]

Presentación de Pruitt-Igoe por parte de la empresa Leinweber, Yamasaki & Hellmuth

Pruitt-Igoe fue un gran proyecto urbanístico desarrollado entre 1954 y 1955 en la ciudad estadounidense de San Luis, Missouri.

En 1950, la ciudad encargó a la empresa Leinweber, Yamasaki & Hellmuth diseñar Pruitt-Igoe, un nuevo complejo urbanístico que debía su nombre a Wendell O. Pruitt, un piloto afroamericano natural de San Luis que luchó en la Segunda Guerra Mundial, y William L. Igoe, antiguo congresista estadounidense.

La ciudad planificó dos divisiones: los hogares del capitán W. O. Pruitt para los residentes negros, y los apartamentos William L. Igoe para los blancos. Anteriormente a la construcción del complejo, el terreno era conocido como el barrio De Soto-Carr, un gueto de la comunidad negra de extrema pobreza. El complejo urbanístico Pruitt-Igoe estaba compuesto de 33 edificios de once plantas cada uno situados cerca del norte de San Luis, Missouri.

El proyecto fue diseñado por el arquitecto Minoru Yamasaki

El proyecto fue diseñado por el arquitecto Minoru Yamasaki, quien más tarde diseñaría el World Trade Center de Nueva York. Este fue el primer gran trabajo de Yamasaki, realizado bajo la supervisión y las restricciones impuestas por la Autoridad Federal de Vivienda Pública (PHA, Public Housing Authority). La propuesta inicial consistía en una mezcla de edificios de gran altura, mediana y baja. Fue aceptado por las autoridades de San Luis, pero sobrepasaba los límites presupuestarios federales impuestos por la PHA. La agencia intervino e impuso un edificio uniforme de once plantas. La escasez de materiales provocadas por la Guerra de Corea y las tensiones en el Congreso hicieron más estrictos los controles de la PHA.

En 1951, Architectural Forum alabó la propuesta original de Yamasaki y la calificó como «el mejor apartamento de gran altura» del año. La densidad total fue fijada en un nivel moderado de 50 unidades por acre, de acuerdo con los principios de planificación de Le Corbusier y el Congreso Internacional de Arquitectura Moderna, los edificios fueron organizados en once plantas en un intento de destinar los jardines y la planta baja para zonas comunes.

Pruitt-Igoe se planificó bajo un diseño de segración | Fuente: The Pruitt-Igoe Myth
Pruitt-Igoe se planificó bajo un diseño de segración | Fuente: The Pruitt-Igoe Myth

Finalizado en 1955, Pruitt-Igoe contenía 33 edificios de once plantas cada uno en un área de 23 hectáreas. El complejo albergaba 2.870 apartamentos, convirtiéndose en uno de los más grandes de los Estados Unidos. Los apartamentos eran extremadamente pequeños, con reducidos accesorios de cocina. Los ascensores skip-stop sólo paraban en la primera, cuarta, séptima y décima planta, obligando a los vecinos a utilizar las escaleras en un intento de descongestionar el uso del ascensor. Las plantas bajas fueron equipadas con grandes corredores, lavanderías, salas comunes y conductos de basura.

Pruitt-Igoe, 1953 | U.S. Department of Housing and Urban Development
Pruitt-Igoe, 1953 | U.S. Department of Housing and Urban Development

Pese a los recortes iniciales del gobierno federal, el coste final de Pruitt-Igoe se elevó a 36 millones de dólares, un 60% por encima de la media nacional en vivienda pública en ese momento. Los conservadores atribuyeron el exceso de coste a los salarios inflados de los trabajadores por la influencia de los sindicatos, y a la innecesaria instalación de un costoso sistema de calefacción; estos sobrecostes provocaron una serie de recortes arbitrarios en otras partes fundamentales de los edificios.

No obstante, Pruitt-Igoe tuvo, al principio, buenas críticas ya que era visto como un gran avance en la renovación urbana. Pese a la pobre calidad de los edificios, los proveedores de materiales hacían referencia a Pruitt-Igoe en sus anuncios publicitarios, aprovechando la exposición nacional del proyecto urbanístico.

El complejo urbanístico Pruitt-Igoe estaba compuesto de 33 edificios de once plantas cada uno situados cerca del norte de San Luis, Missouri | U.S.D.H.U.D
El complejo urbanístico Pruitt-Igoe estaba compuesto de 33 edificios de once plantas cada uno situados cerca del norte de San Luis, Missouri | U.S.D.H.U.D

Poco tiempo después de haberse construido, las condiciones de vida en Pruitt-Igoe comenzaron a decaer; y en la década de 1960, la zona se encontraba en extrema pobreza, con altos índices de criminalidad y segregación, lo que provocó la reacción de los medios internacionales ante el espectacular declive del barrio.

A las tres de la tarde del 16 de marzo de 1972 —menos de 20 años después de su construcción— el primero de los 33 gigantescos edificios fue demolido por el gobierno federal. Los otros 32 restantes fueron derruidos en los siguientes dos años. Las dimensiones del fracaso de Pruitt-Igoe, que se convirtió en un icono emblemático, provocó un intenso debate sobre política de vivienda pública.

Pruitt-Igoe, 1974 | U.S. Department of Housing and Urban Development
Pruitt-Igoe, 1974 | U.S. Department of Housing and Urban Development

El proyecto Pruitt-Igoe fue una de las primeras demoliciones de edificios de arquitectura moderna y su destrucción fue descrita por el arquitecto paisajista, teórico e historiador de la arquitectura Charles Jencks como «el día en que murió la arquitectura moderna».

El material grabado de la demolición fue incluido en la película Koyaanisqatsi, de Godfrey Reggio con música de Philip Glass, que compuso una pieza de ocho minutos de duración y que recibió el nombre del proyecto.

Abril de 1972. La segunda demolición de Pruitt-Igoe fue televisada y la siguió otra el 16 de marzo | U.S. Department of Housing and Urban Development
Abril de 1972. La segunda demolición de Pruitt-Igoe fue televisada y la siguió otra el 16 de marzo | U.S. Department of Housing and Urban Development

íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. octubre 2013

[:en]

Pruitt-Igoe’s presentation on the part of the company Leinweber, Yamasaki & Hellmuth

Pruitt-Igoe was a great urban development project developed between 1954 and 1955 in San Luis’ American city, Missouri.

In 1950, the city entrusted to the company Leinweber, Yamasaki & Hellmuth to design Pruitt-Igoe, a new urban development complex that owed his name to Wendell Or. Pruitt, an Afro-American natural pilot of San Luis who fought in the Second World war, and William L. Igoe, former American Congressmember.

The city planned two divisions: the homes of the captain W. O. Pruitt for the black residents, and the apartments William L. Igoe for the whites. Previously to the construction of the complex, the area was known as Soto-Carr’s neighborhood, a ghetto of the black community of extreme poverty. The complex urban development Pruitt-Igoe was composed of 33 buildings of eleven plants each one placed near San Luis’ north, Missouri.

The project was designed by the architect Minoru Yamasaki

The project was designed by the architect Minoru Yamasaki, who later would design the World Trade Center of New York. This one was the Yamasaki’s first great work, realized under the supervision and the restrictions imposed by the Federal Authority of Public Housing (PHA, Public Housing Authority). The initial offer was consisting of a building mixture of great height, median and fall. It was accepted by the authorities of San Luis, but it was exceeding the budgetary federal limits imposed by the PHA. The agency controlled and imposed a uniform building of eleven plants. The shortage of materials provoked by the War of Korea and the tensions in the Congress they made the controls of the PHA more strict.

In 1951, Architectural Forum praised Yamasaki’s original offer and qualified it as «the best apartment of great height» of the year. The total density was fixed in a moderate level of 50 units by acre, in agreement with the beginning of planning of Him Corbusier and the International Congress of Modern Architecture, the buildings were organized in eleven plants in an attempt of destining the gardens and the ground floor for common zones.

Pruitt-Igoe were originally designed as separate, segregated housing projects | Source: The Pruitt-Igoe Myth

Finalizado en 1955, Pruitt-Igoe contenía 33 edificios de once plantas cada uno en un área de 23 hectáreas. El complejo albergaba 2.870 apartamentos, convirtiéndose en uno de los más grandes de los Estados Unidos. Los apartamentos eran extremadamente pequeños, con reducidos accesorios de cocina. Los ascensores skip-stop sólo paraban en la primera, cuarta, séptima y décima planta, obligando a los vecinos a utilizar las escaleras en un intento de descongestionar el uso del ascensor. Las plantas bajas fueron equipadas con grandes corredores, lavanderías, salas comunes y conductos de basura.

Pruitt-Igoe, 1953 | U.S. Department of Housing and Urban Development

Pese a los recortes iniciales del gobierno federal, el coste final de Pruitt-Igoe se elevó a 36 millones de dólares, un 60% por encima de la media nacional en vivienda pública en ese momento. Los conservadores atribuyeron el exceso de coste a los salarios inflados de los trabajadores por la influencia de los sindicatos, y a la innecesaria instalación de un costoso sistema de calefacción; estos sobrecostes provocaron una serie de recortes arbitrarios en otras partes fundamentales de los edificios.

No obstante, Pruitt-Igoe tuvo, al principio, buenas críticas ya que era visto como un gran avance en la renovación urbana. Pese a la pobre calidad de los edificios, los proveedores de materiales hacían referencia a Pruitt-Igoe en sus anuncios publicitarios, aprovechando la exposición nacional del proyecto urbanístico.

El complejo urbanístico Pruitt-Igoe estaba compuesto de 33 edificios de once plantas cada uno situados cerca del norte de San Luis, Missouri | U.S.D.H.U.D

Poco tiempo después de haberse construido, las condiciones de vida en Pruitt-Igoe comenzaron a decaer; y en la década de 1960, la zona se encontraba en extrema pobreza, con altos índices de criminalidad y segregación, lo que provocó la reacción de los medios internacionales ante el espectacular declive del barrio.

A las tres de la tarde del 16 de marzo de 1972 —menos de 20 años después de su construcción— el primero de los 33 gigantescos edificios fue demolido por el gobierno federal. Los otros 32 restantes fueron derruidos en los siguientes dos años. Las dimensiones del fracaso de Pruitt-Igoe, que se convirtió en un icono emblemático, provocó un intenso debate sobre política de vivienda pública.

Pruitt-Igoe, 1974 | U.S. Department of Housing and Urban Development

The project Pruitt-Igoe was one of the first demolitions of buildings of modern architecture and his destruction was described by the landscape architect, theoretically and historian of the architecture Charles Jencks as «the day in which the modern architecture died».

The engraved material of the demolition was included in the movie Koyaanisqatsi, of Godfrey Reggio with Philip Glass’s music, which composed a piece of eight minutes of duration and which received the name of the project.

April, 1972. The Pruitt-Igoe’s second demolition was televised and followed other one on March 16 | U.S. Department of Housing and Urban Development

íñigo garcía odiaga . architect

san sebastián. october 2013

[:gl]

Presentación de Pruitt-Igoe por parte da empresa Leinweber, Yamasaki & Hellmuth

Pruitt-Igoe foi un gran proxecto urbanístico desenvolvido entre 1954 e 1955 na cidade estadounidense de San Luis, Missouri.

En 1950, a cidade encargou á empresa Leinweber, Yamasaki & Hellmuth deseñar Pruitt-Igoe, un novo complexo urbanístico que debía o seu nome a Wendell O. Pruitt, un piloto afroamericano natural de San Luis que loitou na Segunda Guerra Mundial, e William L. Igoe, antigo congresista estadounidense.

A cidade planificou dúas divisións: os fogares do capitán W. O. Pruitt para os residentes negros, e os apartamentos William L. Igoe para os brancos. Anteriormente á construción do complexo, o terreo era coñecido como o barrio De Soto-Carr, un gueto da comunidade negra de extrema pobreza. O complexo urbanístico Pruitt-Igoe estaba composto de 33 edificios de once plantas cada un situados preto do norte de San Luis, Missouri.

O proxecto foi deseñado polo arquitecto Minoru Yamasaki

O proxecto foi deseñado polo arquitecto Minoru Yamasaki, quen máis tarde deseñaría o World Trade Center de Nova York. Este foi o primeiro gran traballo de Yamasaki, realizado baixo a supervisión e as restricións impostas pola Autoridade Federal de Vivenda Pública (PHA, Public Housing Authority). A proposta inicial consistía nunha mestura de edificios de grande altura, mediana e baixa. Foi aceptado polas autoridades de San Luis, pero superaba os límites presupostarios federais impostos pola PHA. A axencia interveu e impuxo un edificio uniforme de once plantas. A escaseza de materiais provocadas pola Guerra de Corea e as tensións no Congreso fixeron máis estritos os controis da PHA.

En 1951, Architectural Forum gabou a proposta orixinal de Yamasaki e cualificouna como «o mellor apartamento de grande altura» do ano. A densidade total foi fixada nun nivel moderado de 50 unidades por acre, de acordo cos principios de planificación de Le Corbusier e o Congreso Internacional de Arquitectura Moderna, os edificios foron organizados en once plantas nun intento de destinar os xardíns e a planta baixa para zonas comunes.cada un situados preto do norte de San Luis, Missouri.

Pruitt-Igoe planificouse baixo un deseño de segración | Fonte: The Pruitt-Igoe Myth

Finalizado en 1955, Pruitt-Igoe contiña 33 edificios de once plantas cada un nunha área de 23 hectáreas. O complexo albergaba 2.870 apartamentos, converténdose nun dos máis grandes dos Estados Unidos. Os apartamentos eran extremadamente pequenos, con reducidos accesorios de cociña. Os ascensores skip-stop só paraban na primeira, cuarta, sétima e décima planta, obrigando os veciños a utilizar as escaleiras nun intento de desconxestionar o uso do ascensor. As plantas baixas foron equipadas con grandes corredores, lavandarías, salas comúns e condutos de lixo.

Pruitt-Igoe, 1953 | U.S. Department of Housing and Urban Development

Malia os recortes iniciais do goberno federal, o custo final de Pruitt-Igoe elevouse a 36 millóns de dólares, un 60% por enriba da media nacional en vivenda pública nese momento. Os conservadores atribuíron o exceso de custo aos salarios inflados dos traballadores pola influencia dos sindicatos, e á innecesaria instalación dun custoso sistema de calefacción; estes sobrecostes provocaron unha serie de recortes arbitrarios noutras partes fundamentais dos edificios.

Non obstante, Pruitt-Igoe tivo, ao principio, boas críticas xa que era visto como un grande avance na renovación urbana. Malia a pobre calidade dos edificios, os provedores de materiais facían referencia a Pruitt-Igoe nos seus anuncios publicitarios, aproveitando a exposición nacional do proxecto urbanístico.

O complexo urbanístico Pruitt-Igoe estaba composto de 33 edificios de once plantas cada un situados cerca do norte de San Luis, Missouri | U.S.D.H.U.D

Pouco tempo despois de construírse, as condicións de vida en Pruitt-Igoe comezaron a decaer; e na década de 1960, a zona encontrábase en extrema pobreza, con altos índices de criminalidade e segregación, o que provocou a reacción dos medios internacionais ante o espectacular declive do barrio.

Ás tres da tarde do 16 de marzo de 1972 -menos de 20 anos despois da súa construción- o primeiro dos 33 xigantescos edificios foi demolido polo goberno federal. Os outros 32 restantes foron derruídos nos seguintes dous anos. As dimensións do fracaso de Pruitt-Igoe, que se converteu nunha icona emblemática, provocou un intenso debate sobre política de vivenda pública.

Pruitt-Igoe, 1974 | U.S. Department of Housing and Urban Development

O proxecto Pruitt-Igoe foi unha das primeiras demolicións de edificios de arquitectura moderna e a súa destrución foi descrita polo arquitecto paisaxista, teórico e historiador da arquitectura Charles Jencks como «o día en que morreu a arquitectura moderna».

O material gravado da demolición foi incluído na película Koyaanisqatsi, de Godfrey Reggio con música de Philip Glass, que compuxo unha peza de oito minutos de duración e que recibiu o nome do proxecto.

Abril de 1972. A segunda demolición de Pruitt-Igoe foi televisada e seguiuna outra o 16 de marzo | U.S. Department of Housing and Urban Development

íñigo garcía odiaga . arquitecto

san sebastián. outubro 2013

[:]

2º Open Air Festival2º Open Air Festival2º Open Air Festival

2º edición del Open Air Festival, un festival de música, diseño y arquitectura el sábado 26 de octubre, en el Castillo de Montjuïc. La primera edición tuvo lugar este verano en el marco de la programación contniua de eme3 de Julio en el Fabra i Coats de Barcelona.

Eme3 apuesta por un evento multidisciplinar, donde la música, el diseño y la arquitectura se mezclan, un evento gratuito abierto a todos los públicos, desde niños hasta mayores, con una gran diversidad de actividades culturales y de diversión.

A raiz de nuestra experiencia con el festival eme3, partimos de una serie de preguntas :
¿Cómo hacer descubrir la arquitectura y el urbanismo a gente que no es del oficio?¿Cómo sensibilizar de una disciplina que parece lejana y poco entendible, pero que afecta a todo el mundo en su vida cotidiana?¿Como acercar los nuevos creadores y productores de arquitecturas emergentes a los ciudadanos, que son en definitiva sus usuarios finales?

Open Air Festival ofrece entretenimiento diurno, cultural y gratuito, con el objetivo de lograr el acercamiento,  a través de lo que más nos moviliza: la música, para dar a conocer diferentes disciplinas artísticas. De esta manera, la esperanza de activar la promoción de artistas y productores emergentes, se convierte en una potente herramienta para dar oportunidad de desarrollo y evolución a los mismos y ofrecer al público el disfrute gratuito de la cultura de la ciudad.

+ info

2º edición do Open Air Festival, un festival de música, deseño e arquitectura o sábado 26 de outubro, no Castelo de Montjuïc. A primeira edición tivo lugar este verán no marco da programación contniua de eme3 de Xullo no Fabra i Coats de Barcelona.

Eme3 aposta por un evento multidisciplinar, onde a música, o deseño e a arquitectura se mesturan, un evento gratuíto aberto a todos os públicos, dende nenos ata maiores, cunha gran diversidade de actividades culturais e de diversión.

A raiz da nosa experiencia co festival eme3, partimos dunha serie de preguntas:
¿Como facer descubrir a arquitectura e o urbanismo a xente que non é do oficio?¿Como sensibilizar dunha disciplina que parece afastada e pouco entendible, pero que afecta a todo o mundo na súa vida cotiá?¿Como achegar os novos creadores e produtores de arquitecturas emerxentes aos cidadáns, que son en definitiva os seus usuarios finais?

Open Air Festival ofrece entretemento diúrno, cultural e gratuíto, co obxectivo de lograr o achegamento, a través do que máis nos mobiliza: a música, para dar a coñecer diferentes disciplinas artísticas. Deste xeito, a esperanza de activar a promoción de artistas e produtores emerxentes, convértese nunha potente ferramenta para dar oportunidade de desenvolvemento e evolución a estes e ofrecer ao público o desfrute gratuíto da cultura da cidade.

+ info

2 º edition of the Open Air Festival, a festival of music, design and architecture on Saturday, the 26th of October, in Montjuïc’s Castle. The first edition took place this summer in the frame of the programming contniua of eme3 of July in the Fabra i Coats of Barcelona.

Eme3 bets for a multidisciplinary event, where the music, the design and the architecture are mixed, a free event opened all the public ones, from children up to major, with a great diversity of cultural activities and of amusement.

Immediately after our experience with the festival eme3, we depart from to series of questions:
How to make discover the architecture and the urbanism to people who is not of the trade? How to sensitize of a discipline that seems to be distant and slightly understandable, but that concerns the whole world in his daily life? Since bring over the new creators and producers of emergent architectures the citizens, who are definitively his final users?

Open Air Festival offers diurnal, cultural and free entertainment, with the aim to achieve the approximation, across what more it mobilizes us: the music, to announce different artistic disciplines. Hereby, the hope to activate the promotion of artists and emergent producers, turns into a powerful tool to give opportunity of development and evolution to the same ones and to offer to the public the free enjoyment of the culture of the city.

+ info

[:es]¿Cuánto gana un arquitecto? | Stepienybarno[:gl]¿Canto gaña un arquitecto? | Stepienybarno[:en]How much does architect gain? | Stepienybarno[:]

[:es]

Frank Lloyd Wright y sus alumnos | stepienybarno.es

Que los arquitectos estamos forrados es algo que todo el mundo sabe; pero no unos cuantos, ¡todos! Sin excepción. Han sido años de gran provecho para la arquitectura y para sus ejecutores, es decir, nosotros los arquitectos; así que, ahora, no nos podemos quejar de nada!

Estas palabras no serán la primera ni la última vez que las oigamos y, desgraciadamente, gran parte de la sociedad todavía sigue pensando que esto es así.

Sin embargo, la realidad es, y ha sido, bien distinta. Si llevas un tiempo en esto, sabes bien de lo que hablamos; si eres un joven estudiante que con toda la ilusión del mundo está estudiando arquitectura, quizás no sea bueno que sigas leyendo y si no eres ni lo uno ni lo otro, esperamos que nuestro pensamiento en voz alta pueda servir para aclarar un poco este complicado tema.

El dinero que se ha generado con la maldita burbuja inmobiliaria lo han ganado cuatro. Por un lado, unos cuantos promotores (no todos) se han forrado hasta decir basta, unos pocos estudios de arquitectura han ganado lo que no estaba escrito y, de paso, con las contribuciones urbanísticas de tanto ladrillo mal puesto, más de un acalde se ha colgado medallas en las inauguraciones de rotondas y urbanizaciones infernales.

De esta forma, gran parte de las obras derivadas del efecto guggenheim han sido realizadas por el star system; así que, Nouvel y compañía no hay duda que tienen el riñón cubierto.

Pero si, durante estos años, has sido un estudio pequeño o un arquitecto tipo el llanero solitario, seguramente, no habrás hecho mucho más que partirte los cuernos, sacrificar muchos fines de semana y ganar un dinero que tampoco te ha permitido demasiadas ostentaciones. Es así como se ha vivido, con normalidad y sin grandes alardes. Eso sí, los arquitectos que han tenido suerte, porque los que no, a pesar del gran auge constructivo del país, vivían con una mano delante y otra detrás, asumiendo como algo normal el ser un falso autónomo.

En este sentido, no ayuda nada la práctica de algunos estudios relevantes del país, como cuando se le pregunta a Benedetta Tagliabue:

“Tengo entendido que tienes muchos estudiantes en su estudio que trabajan de manera totalmente altruista sólo por el hecho de poder ponerlo en el curriculum. ¿Es cierto?” 1

Y ella responde:

“Esto es cierto y creo que con la experiencia del despacho profesional he aprendido que los becarios me aportan muchísimo. (…) Ahora somos prácticamente mitad y mitad. Me gustaría que los becarios realmente tuviesen una beca. Esto es algo que pedimos muchas veces… y muchas veces no es posible.” 2

De esta forma, un gran grueso del colectivo no ganaba ni 1.000 euros al mes, haciendo un trabajo más que cualificado. Cuando llegó la crisis, ya saben… palmadita en la espalda, patada en el culo y a rezar lo que se supiera.

Eso sí, mientras tanto los arquitectos, todos, hemos tenido un desinterés enorme por conectar con la sociedad. Los arquitectos hablamos en arquitecto y para arquitectos. Por ello, entre otras cosas (el ego con patas de más de uno), la sociedad nos vio como bichos raros que de vez en cuando ocupaban portadas de periódico, como un objeto más de la sociedad de consumo,  pensando que vivamos, todos, como marqueses.

Para más inri, la aparición estelar de algún arquitecto con fular en programas televisivos no ayuda a que sepan cómo somos y ni que hacemos, realmente.

Así, mientras se terminó de macizar España y se despilfarró el dinero (no es nada la pasta enterrada en edificios, como la enterrada en autopistas y demás, con la mirada hacia otro lado de la propia administración), la mayoría de los arquitectos con la llegada de la crisis no han sabido cómo reaccionar.

La realidad, como bien indica el último informe del Sindicato de arquitectos, es que mucho más de la mitad de la profesión está temblando y sin muchas posibilidades de mejorar.

Cada vez que aparece un encargo, hay demasiados candidatos para que no haya navajazos por el mismo; así, a buen seguro, la mayoría de propietarios pedirán varias ofertas de honorarios, que no ofertas de servicios. Es decir, le darán el encargo a quien lo haga más barato. De esta  forma, lo poco que a día de hoy sale al terreno de juego se hace, para el afortunado que lo consiga, con unos honorarios que justo cubren gastos y poco más.

A todo ello, hay que sumar que, si todavía se te ocurre mantenerte activo como arquitecto; levantar el trimestre, después del pago del estudio, la hermandad, la couta colegial, IVAs, Impuesto de actividad y demás “zarandajas”, es cosa de locos. ¡Ah!! y no te olvides del extracto bancario de Asemas que acudirá fiel a su cita, no solo durante el ejercicio de la profesión sino durante los 10 años siguientes a la jubilación o abandono de la profesión por exigencias del guión. Porque si hay algo claro en todo este tinglado es que, a los 10 años de entregar un proyecto, pasan “cosas” y de repente… la promotora ¿qué promotora?, el constructor ha desaparecido y ahí quedan los dos pelaos, el arquitecto y el aparejador (su seguro irá contra ti, ¡no lo dudes!), con la mirada del juez, que no entendió nada de lo que ocurría, pero le da igual, esperando para ejecutar la sentencia con “responsabilidad solidaria” para los técnicos. En este caso, nosotros siempre perdemos, pase lo que pase.

Con este panorama, no nos digáis que no hay que estar loco para ser arquitecto. Pues sí, hay que estarlo, porque por si no fuera poco todo ello, la que se nos viene encima con la LSP, gracias al amigo de Guindos, va terminar de dejar todo patas arriba.

Y lo “peor” de todo, es que, aun con todo, hay más de un chiflado que sigue queriendo  ser arquitecto porque tenemos la extraña cualidad de no ver nada de todo esto; o mejor dicho, lo vemos pero seguimos pensando que la arquitectura es nuestra vida y que la vida de los demás depende, en parte, de lo buena que sea la arquitectura que lleguemos  a hacer.

Ojalá para conseguirlo no tuviéramos que pasarlas tan canutas; ojalá, a pesar de lo que se vislumbra en nuestra reflexión, podamos seguir siendo arquitectos o por lo menos soñar con un mañana en el que la arquitectura de a la sociedad un futuro mejor.

¡Que así sea!

Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, octubre 2013

Notas:
1 Entrevista a Benedetta Tagliabue en DiarioDesign
2 Altruismo: Diligencia en procurar el bien ajeno a costa del propio (Según RAE)[:en]

Frank Lloyd Wright and his pupils | stepienybarno.es

That the architects we are lined is something that the whole world knows; but not a few, all! Without exception. They have been years of great profit for the architecture and for his executors, that is to say, we the architects; so, now, we cannot complain about anything!

These words will be neither the first one nor the last time that we hear them and, unfortunately, great part of the company still continues thinking that this is like that.

Nevertheless, the reality is, and has been, different well. If you go a time in this, you know well about what we speak; if you are a young person student who with all the illusion of the world is studying architecture, probably it is not good that you continue reading and if you are not neither one nor the different thing, we hope that our thought loudly could serve to clarify a bit this complicated topic.

The money that has been generated by the damned real-estate bubble four have gained. On the one hand, a few promoters (not all) have stuffed themselves up to saying coarse sewing, a few studies of architecture have gained what was not written and, of step, with the urban development contributions of so much brick evil put, more than one acalde has hung medals on the inaugurations of rotundas and infernal urbanizations.

Of this form, great part of the works derived from the effecto guggenheim have been realized by them for star system; so, Nouvel and company there is no doubt that they have the covered kidney.

[…]

Stepienybarno_Agnieszka Stepien and Lorenzo Barnó, architects

Estella, october 2013

[:gl]

Frank Lloyd Wright e os seus alumnos | stepienybarno.es

Que os arquitectos estamos forrados é algo que todo o mundo sabe; pero non uns cantos, ¡todos! Sen excepción. Foron anos de gran proveito para a arquitectura e para os seus executores, é dicir, nós os arquitectos; así que, agora, non nos podemos queixar de nada!

Estas palabras non serán a primeira nin a última vez que as oiamos e, desgraciadamente, gran parte da sociedade aínda segue pensando que isto é así.

Non obstante, a realidade é, e foi, ben distinta. Se levas un tempo nisto, sabes ben do que falamos; se es un novo estudante que con toda a ilusión do mundo está a estudar arquitectura, quizais non sexa bo que sigas lendo e se non es nin o un nin o outro, esperamos que o noso pensamento en voz alta poida servir para aclarar un pouco este complicado tema.

O diñeiro que se xerou coa maldita burbulla inmobiliaria gañárono catro. Por un lado, uns cantos promotores (non todos) forráronse ata dicir basta, uns poucos estudos de arquitectura gañaron o que non estaba escrito e, de paso, coas contribucións urbanísticas de tanto ladrillo mal posto, máis dun acalde colgouse medallas nas inauguracións de rotondas e urbanizacións infernais.

Desta forma, gran parte das obras derivadas do efecto guggenheim foron realizadas polo star system; así que, Nouvel e compañía non hai dúbida que teñen o ril cuberto.

[…]

Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos

Estella, outubro 2013

[:]

Hacer CiudadFacer CiudadMaking City

0

¿Qué es hacer ciudad hoy? ¿Quiénes están operando en la ciudad, en qué lugares, desde cuáles ideas y visiones? Hacer Ciudad parte de estas preguntas para realizar una aproximación a una serie de proyectos desarrollados. Proyectos que abordan el papel de la arquitectura frente a la Ciudad de México, como un espacio diverso y complejo, poniendo el acento en lo posible y en la utopía, en la búsqueda por mejorar las condiciones de vida de quienes habitan en esta megalópolis.

Mejor largometraje documental internacional en el ArqFilmFest 2013, Santiago de Chile.
Realizado con Amanda de la Garza y Hugo Royer, con un apoyo del FONCA.

¿Que é facer cidade hoxe? ¿Quen están a operar na cidade, en que lugares, dende cales ideas e visións? Hacer Ciudad parte destas preguntas para realizar unha aproximación a unha serie de proxectos desenvolvidos. Proxectos que abordan o papel da arquitectura fronte á Cidade de México, como un espazo diverso e complexo, poñendo o acento no posible e na utopía, na busca por mellorar as condicións de vida dos que habitan nesta megalópole.

Mejor largometraje documental internacional en el ArqFilmFest 2013, Santiago de Chile.
Realizado con Amanda de la Garza y Hugo Royer, con un apoyo del FONCA.

What is to do city today? Those who are operating in the city, in what places, from which ideas and visions? Hacer Ciudad departs from these questions to realize an approximation to a series of developed projects. Projects that approach the paper of the architecture opposite to the Mexico City, as a diverse and complex space, putting the accent in the possible thing and in the Utopia, in the search for improving the living conditions of those who live in this megalopolis.

Better documentary international full-lenght film in the ArqFilmFest 2013, Santiago de Chile.
Realized with Amanda de la Garza and Hugo Royer, with a support of the FONCA.

[:es]Conferencia Rafael Moneo. Una reflexión teórica desde la profesión. Materiales de archivo (1961-2013)[:gl]Conferencia Rafael Moneo. Unha reflexión teórica dende a profesión. Materiais de arquivo (1961-2013)[:en]Conference Rafael Moneo. A theoretical reflection from the profession. Materials of file (1961-2013)[:]

1

[:es]

La Escuela de Arquitectura de A Coruña acogerá la conferencia de Rafael Moneo. Una reflexión teórica desde la profesión. Materiales de archivo (1961-2013).

El acto tendrá lugar el viernes 25 a las 11:00 horas en el Salón de Actos en la planta 0 de la ETSAC.

Conferencia Rafael Moneo. Una reflexión teórica desde la profesión. Materiales de archivo (1961-2013)
Conferencia Rafael Moneo. Una reflexión teórica desde la profesión. Materiales de archivo (1961-2013)

Conferencia Rafael Moneo. Una reflexión teórica desde la profesión. Materiales de archivo (1961-2013)
Escuela de Arquitectura de A Coruña
Galicia, España
25 de octubre a las 11:00.

José Rafael Moneo Vallés

Nace en Tudela (Navarra) en mayo de 1937. Realiza sus estudios en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid, obteniendo la titulación en 1961. En 1963 es becado por la Academia de España en Roma, permaneciendo en esta ciudad hasta 1965. A su vuelta a España inicia su trabajo profesional en Madrid, así como su relación con la enseñanza como profesor en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid (1966-1970).

En 1970 obtiene la Cátedra de Elementos de Composición en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona, donde enseñará hasta 1980, año en el que se encarga de la Cátedra de Composición de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid hasta 1985. En 1985 es nombrado Chairman de la Graduate School of Design de la Universidad de Harvard, posición que mantiene hasta julio de 1990.

En la actualidad Rafael Moneo conserva su condición de Professor of Architecture en la Graduate School of Design de la Universidad de Harvard, siendo titular de la Sert Professorship. La actividad de Rafael Moneo como arquitecto va acompañada por la que desarrolla como conferenciante y crítico. Co-fundador de la revista Arquitecturas Bis, sus escritos se han publicado en las más destacadas revistas profesionales y la presentación de su trabajo, mediante exposiciones y conferencias, le ha llevado a numerosas instituciones a uno y otro lado del Atlántico.

[:gl]

A Escola de Arquitectura da Coruña acollerá a conferencia de Rafael Moneo. Unha reflexión teórica dende a profesión. Materiais de arquivo (1961-2013). O acto terá lugar o venres 25 ás 11:00 horas no Salón de Actos na planta 0 da ETSAC.

Conferencia Rafael Moneo. Una reflexión teórica desde la profesión. Materiales de archivo (1961-2013)
Escuela de Arquitectura de A Coruña
Galicia, España
25 de octubre a las 11:00.

[:en]

La Escuela de Arquitectura de A Coruña acogerá la conferencia de Rafael Moneo. Una reflexión teórica desde la profesión. Materiales de archivo (1961-2013). El acto tendrá lugar el viernes 25 a las 11:00 horas en el Salón de Actos en la planta 0 de la ETSAC.

Conference Rafael Moneo. A theoretical reflection from the profession. Materials of file (1961-2013)
Escuela de Arquitectura de A Coruña
Galicia, Spain
October 25 at 11:00.

[:]

ReconversãoReconversãoReconversão

1

“Reconversão” retrata 17 edificios y proyectos del arquitecto portugués Eduardo Souto Moura, acompañados por lo general por sus propias escrituras. Esto es una búsqueda de su arquitectura, sin comentario crítico. Sólo un guía de viaje por el Estadio de Braga ofrece generalizaciones, que encajan en aquel trabajo bastante bien, pero esto puede ser la excepción, no la regla. Souto Moura tiene la última palabra: “Si no hay nada allí, invento una preexistencia.” Técnicamente, “Reconversão” combina la crudeza del proto-cine con el hiperrealismo de cine digital, devolviéndonos a los ideales def Dziga Vertov.

RECONVERSÃO
Thom Andersen, Portugal, 67’, 2012

“Reconversão” retrata 17 edificios e proxectos do arquitecto portugués Eduardo Souto Moura, acompañados polo xeral polas súas propias escrituras. Isto é unha busca da súa arquitectura, sen comentario crítico. Só un guía de viaxe polo Estadio de Braga ofrece xeneralizacións, que encaixan naquel traballo bastante ben, pero isto pode ser a excepción, non a regra. Souto Moura ten a última palabra: “Se non hai nada alí, invento unha preexistencia.” Tecnicamente, “Reconversão” combina a crueza do proto-cine-cine co hiperrealismo de cine dixital, devolvéndonos aos ideais def Dziga Vertov.

RECONVERSÃO
Thom Andersen, Portugal, 67’, 2012

“Reconversão” portrays 17 buildings and projects by Portuguese architect Eduardo Souto Moura, accompanied usually by his own writings. It is a search for his architecture, without critical commentary. Only the tour guide at Braga Stadium offers generalizations, which fit that work well enough, but it may be the exception, not the rule. Souto Moura has the last word: “If there is nothing there, I invent a pre-existence.” Technically, “Reconversão” combines the crudeness of proto-cinema with the hyperrealism of digital cinema, bringing us back to the ideals of Dziga Vertov. Shooting only one or two frames per second and animating the images, in the manner of Muybridge, produces greater resolution, although not necessarily a greater sense of reality, and brings attention to the movements of water and vegetation that generally pass unnoticed.

RECONVERSÃO
Thom Andersen, Portugal, 67’, 2012

[:es]Rafael Moneo. Una reflexión teórica desde la profesión. Materiales de archivo (1961-2013)[:gl]Rafael Moneo. Unha reflexión teórica dende a profesión. Materiais de arquivo (1961-2013)[:en]Rafael Moneo. A theoretical reflection from the profession. Materials of file (1961-2013)[:]

[:es]

La Fundación Barrié presenta su nuevo proyecto cultural y educativo: Rafael Moneo. Una Reflexión Teórica desde la Profesión. Materiales de archivo 1961-2013, la primera gran retrospectiva del arquitecto. La exposición, comisariada por Francisco González de Canales de la Architectural Association de Londres, es una producción propia de la Fundación Barrié, organizada en colaboración con el estudio de Rafael Moneo.

José María Arias, presidente de la Fundación Barrié, sitúa la muestra en el marco de la línea expositiva de la Fundación dedicada a la Arquitectura:

Mies Van der Rohe, Le Corbusier, David Chipperfield, Gonçalo Byrne… y ahora Rafael Moneo. Con este nuevo proyecto, la Fundación Barrié sigue rindiendo homenaje a aquellos que entienden, como nosotros, la arquitectura no como un espectáculo o un alarde técnico y estético, sino como un nexo entre los habitantes de la ciudad y la experimentación del espacio”.

La exposición, que se podrá visitar en A Coruña hasta el 30 marzo de 2014, se organiza en cinco secciones biográficas que abordan toda su carrera, donde se mostrarán 46 proyectos a través de 18 maquetas, entre las que se encuentra la del Museo Nacional de Arte Romano (Mérida), una de sus obras más emblemáticas; 142 fotografías y 98 dibujos originales.

La selección de materiales pone especial énfasis en la importancia del dibujo como herramienta fundamental de la cual el arquitecto se ha valido para desarrollar su trabajo y como medio para definir su pensamiento. Acompañan a los dibujos, maquetas y fotografías del archivo que ayudan a ilustrar las obras seleccionadas. Esta es la primera ocasión en la que un conjunto tan significativo de dibujos originales ven la luz para mostrar el oficio y el pensamiento de Rafael Moneo.

Desde la primera obra expuesta en la muestra, su propuesta para la Plaza del Obradoiro en Santiago de Compostela (1962) que le valió el Premio de Roma, la arquitectura de Rafael Moneo ha demostrado resistir la tentación de crear un estilo reconocible propio o de caer demasiado fácilmente en las tendencias de cada época, implicando profundamente sus proyectos con la problemática específica a la que se enfrentan. Es difícil también separar los escritos y docencia de Rafael Moneo de su propio trabajo profesional como arquitecto. Ideas sobre composición, tipología, construcción o lugar han ocupado un plano relevante a lo largo de su carrera. Pero es quizá  la reflexión sobre cómo los edificios se engarzan con la historia de la arquitectura y de la ciudad la reflexión pedagógica que resultará más determinante en el desarrollo de su trabajo y el de distintas generaciones de arquitectos educadas por él.

Rafael Moneo: Una Reflexión Teórica desde la Profesión. Materiales de archivo (1961-2013) narra la historia profesional de un arquitecto que buscó definir una aproximación al proyecto arquitectónico sobre una base disciplinar estable en medio de las condiciones cambiantes de su época, tomando la difícil posición de reivindicar la arquitectura como cultura y como forma específica de conocimiento. Esta narración no sólo extiende ante nuestros ojos la obra de un arquitecto en particular, sino que también refleja una parte importante de la historia de la arquitectura reciente a través de su mirada. Desde las tendencias organicistas y estructuralistas de los 1950s-60s, a los discursos italianos sobre la ciudad en los 1960s-1970s, a la ansiedad teórica de los arquitectos de la costa este americana en los 1970s-1980s, a la creación del star system global de los 1990s, la exposiciónmuestra en sus cinco secciones biográficas cómo el arquitecto resiste, refleja y absorbe estos intereses diversos de su época para conformar una reflexión cultural propia. Hoy en día, tras los excursos interdisciplinares de las últimas dos décadas, la revisión de la carrera de Moneo aparece como una ocasión oportuna para discutir cuál es el trabajo del arquitecto, qué puede ofrecer a la sociedad de su época y qué tipo de conocimiento implica.

Rafael Moneo. Una reflexión teórica desde la profesión. Materiales de archivo (1961-2013)
Fundación Barrié. A Coruña
Del 24 de octubre de 2013 al 30 de marzo de 2014

+ info

[:gl]

A Fundación Barrié presenta o seu novo proxecto cultural e educativo: Rafael MoneoUnha Reflexión Teórica dende a Profesión. Materiais de arquivo 1961-2013, a primeira gran retrospectiva do arquitecto. A exposición, comisariada por Francisco González de Canales da Architectural Association de Londres, é unha produción propia da Fundación Barrié, organizada en colaboración co estudio de Rafael Moneo.

José María Arias, presidente da Fundación Barrié, sitúa a mostra no marco da liña expositiva da Fundación dedicada á Arquitectura:

Mies Van der Rohe, Le Corbusier, David Chipperfield, Gonçalo Byrne… e agora Rafael Moneo. Con este novo proxecto, a Fundación Barrié segue a render homenaxe a aqueles que entenden, coma nós, a arquitectura non como un espectáculo ou un alarde técnico e estético, senón como un nexo entre os habitantes da cidade e a experimentación do espazo

La exposición, que se podrá visitar en A Coruña hasta el 30 marzo de 2014, se organiza en cinco secciones biográficas que abordan toda su carrera, donde se mostrarán 46 proyectos a través de 18 maquetas, entre las que se encuentra la del Museo Nacional de Arte Romano (Mérida), una de sus obras más emblemáticas; 142 fotografías y 98 dibujos originales.

A exposición, que se poderá visitar na Coruña ata o 30 marzo de 2014, organízase en cinco seccións biográficas que abordan toda a súa carreira, onde se amosarán 46 proxectos a través de 18 maquetas, entre as que se encontra a do Museo Nacional de Arte Romana (Mérida), unha das súas obras máis emblemáticas; 142 fotografías e 98 debuxos orixinais.

A selección de materiais pon especial énfase na importancia do debuxo como ferramenta fundamental da cal o arquitecto se valeu para desenvolver o seu traballo e como medio para definir o seu pensamento. Acompañan aos debuxos, maquetas e fotografías do arquivo que axudan a ilustrar as obras seleccionadas. Esta é a primeira ocasión en que un conxunto tan significativo de debuxos orixinais ven a luz para amosar o oficio e o pensamento de Rafael Moneo.

Dende a primeira obra exposta na mostra, a súa proposta para a Praza do Obradoiro en Santiago de Compostela (1962) que lle valeu o Premio de Roma, a arquitectura de Rafael Moneo ten demostrado resistir a tentación de crear un estilo recoñecible propio ou de caer demasiado facilmente nas tendencias de cada época, implicando profundamente os seus proxectos coa problemática específica á cal se enfrontan. É difícil tamén separar os escritos e docencia de Rafael Moneo do seu propio traballo profesional como arquitecto. Ideas sobre composición, tipoloxía, construción ou lugar ocuparon un plano relevante ao longo da súa carreira. Mais é quizais a reflexión sobre como os edificios se engarzan coa historia da arquitectura e da cidade a reflexión pedagóxica que resultará máis determinante no desenvolvemento do seu traballo e o de distintas xeracións de arquitectos educadas por el.

Rafael Moneo: Unha Reflexión Teórica dende a Profesión. Materiais de arquivo (1961-2013) narra a historia profesional dun arquitecto que buscou definir unha aproximación ao proxecto arquitectónico sobre unha base disciplinar estable no medio das condicións cambiantes da súa época, tomando o difícil posicionamento de reivindicar a arquitectura como cultura e como forma específica de coñecemento. Esta narración non só estende ante os nosos ollos a obra dun arquitecto en particular, senón que tamén reflicte unha parte importante da historia da arquitectura recente a través da súa ollada. Dende as tendencias organicistas e estruturalistas dos 1950s-60s, aos discursos italianos sobre a cidade nos 1960s-1970s, á ansiedade teórica dos arquitectos da costa este americana nos 1970s-1980s, á creación do star system global dos 1990s, a exposición amosa nas súas cinco seccións biográficas como o arquitecto resiste, reflicte e absorbe estes intereses diversos da súa época para conformar unha reflexión cultural propia. Hoxe en día, tras os excursos interdisciplinares das últimas dúas décadas, a revisión da carreira de Moneo aparece como unha ocasión oportuna para discutir cal é o traballo do arquitecto, que pode ofrecer á sociedade da súa época e que tipo de coñecemento implica.

Rafael Moneo. Unha reflexión teórica dende a profesión. Materiais de arquivo (1961-2013)

Fundación Barrié. A Coruña

Do 24 de outubro de 2013 ao 30 de marzo de 2014

+ info

[:en]

The Foundation Barrié presents his new cultural and educational project: Rafael Moneo. A theoretical reflection from the profession. Materials of file (1961-2013), the first great retrospective of the architect. The exhibition, curator for Francisco González de Canales of the Architectural Association of London, is an own production of the Foundation Barrié, organized in collaboration with Rafael Moneo’s study.

Jose Maria Arias, president of the Foundation Barrié, places the sample in the frame of the explanatory line of the Foundation dedicated to the Architecture:

Mies Van der Rohe, Le Corbusier, David Chipperfield, Gonçalo Byrne… now Rafael Moneo. With this new project, the Foundation Barrié continues producing honoring to those who understand, as us, the architecture not as a spectacle or a technical and aesthetic ostentation, but as a link between the inhabitants of the city and the experimentation of the space”.

The exhibition, which it will be possible visit in To Corunna until March 30, 2014, is organized in five biographical sections that approach all his career, where 46 projects will appear across 18 models, between which one finds that of the National Museum of Roman Art (Merida), one of his more emblematic works; 142 photographies and 98 original drawings.

The selection of materials puts special emphasis in the importance of the drawing as fundamental tool of which the architect has used to develop his work and as way to define his thought. They accompany to the drawings, models and photographies of the file that help to illustrate the selected works. This one is the first occasion in which such a significant set of original drawings see the light to show the trade and Rafael Moneo’s thought.

From the first work exposed in the sample, his offer for the Plaza of the Obradoiro in Santiago de Compostela (1962) that cost the Prize of Rome him, Rafael Moneo’s architecture has demonstrated to resist the temptation of creating a recognizable own style or of falling down too easily in the trends of every epoch, implying deeply his projects with the specific problematics which they face. It is difficult also to separate the writings and Rafael Moneo’s teaching of his own professional work as architect. You design on composition, typology, construction or place have occupied a relevant plane along his career. But it is probably the reflection on how the buildings get stuck with the history of the architecture and of the city the pedagogic reflection that will turn out to be more determinant in the development of his work and that of different generations of architects educated by him.

Rafael Moneo: Una Reflexión Teórica desde la Profesión. Materiales de archivo (1961-2013) narrates the professional history of an architect who sought to define an approximation to the architectural project on a base to discipline stablly in the middle of the changeable conditions of his epoch, taking the difficult position to claim the architecture as culture and as specific form of knowledge. This story not only extends before our eyes the work of an architect especially, but also it reflects an important part of the history of the recent architecture across his look. From the trends organicisms and structuralists of 1950s-60s, to the Italian speeches on the city in 1960s-1970s, to the theoretical anxiety of the architects of the American east coast in 1970s-1980s, to the creation of star system global of 1990s, the exhibition in his five biographical sections how the architect resists, reflects and absorbs these diverse interests of his epoch to shape a cultural own reflection. Nowadays, after the excursos you will interdiscipline of last two decades, the review of the career of Moneo around it appears as an opportune occasion to discuss which is the work of the architect, what can offer to the company of his epoch and what type of knowledge it implies.

Rafael Moneo. A theoretical reflection from the profession. Materials of file (1961-2013)

Barrié Fundation. A Coruña

From October 24, 2013 to March 30, 2014

+ info

[:]

Casa en Silleda | terceroderecha arquitectosCasa en Silleda | terceroderecha arquitectosHouse in Silleda | terceroderecha arquitectos

La renovación de una vivienda unifamiliar en una parcela entre medianeras de carácter urbano, requiere el análisis de lo existente y su valoración como elemento esencial que dota al edificio de su carácter.

En la actuación no se propone un proyecto que quiera imponerse ni dominar su entorno, más bien se busca la convivencia y el respeto.

La inserción de una vivienda unifamiliar, en una parcela entre medianeras de carácter urbano, que dé respuesta a las necesidades funcionales actuales, requiere de una importante intervención, tanto a nivel de distribución como estructural o de instalaciones.

En este sentido, la propuesta incorpora como apoyo, en el comienzo de su reflexión, el análisis de lo existente y su valoración como elemento esencial que dota al edificio de su carácter. En la actuación no se propone un proyecto que quiera imponerse ni dominar su entorno, más bien se busca la convivencia y el respeto.

La intervención será una lectura libre y singular tanto del momento actual como del pasado, haciendo una interpretación del material existente y una propuesta libre e imaginativa que fusionará pasado y presente. Por un lado se respeta la lectura de los edificios y por otro se persigue la clara diferenciación de lo antiguo y lo nuevo, utilizando un lenguaje claramente contemporáneo.

El elemento generador y articulador del conjunto, la esencia de la casa, es el patio. La propuesta, girará por lo tanto, en torno a la recuperación de la idea del patio como eje vertebrador en torno al cual se organiza el funcionamiento de la vivienda.

Para ello se propone la construcción de dos volúmenes abstractos, respetando las alineaciones exteriores, pero quebrándose hacia el interior, confiriéndole a ese patio un carácter de unidad, que emana la esencia de lo que fue.

De este modo, el volumen de la vivienda se organiza abriendo completamente todas sus estancias hacia el patio, en busca de la intimidad necesaria, así como de una óptima relación con el espacio exterior.

El soleamiento también es un factor fundamental a la hora de organizar la vivienda, por ello y teniendo en cuenta que los huecos hacia el patio tienen orientación norte, para lograr la entrada de luz sur a la zona de día se abre un gran hueco en la fachada principal.

Se configura un edificio que integra en su funcionalidad un adecuado equilibrio entre confort, sostenibilidad y eficiencia energética.

Obra: Casa en Silleda
Autor: terceroderecha arquitectos [Jorge Álvarez Rúa – Laura Arias Pardo – Jose C. Álvarez Rodríguez]
Año: 2013
Emplazamiento: R/ Pontevedra 5. Silleda – Pontevedra – España
Fotografías: Baku Akazawa
+ terceroderecha.com

The renovation of an one-family housing in a plot between dividing of urban character, needs the analysis of the existing thing and his valuation as essential element that provides to the building of his character.

In the action one does not propose a project that wants to be imposed nor to dominate his environment, rather the conviviality and the respect is looked.

The insertion of an one-family housing, in a plot between dividing of urban character, which gives response to the functional current needs, needs of an important intervention, so much to distribution level as structural or of facilities.

In this respect, the offer incorporates as support, in the beginning of his reflection, the analysis of the existing thing and his valuation as essential element that provides to the building of his character. In the action one does not propose a project that wants to be imposed nor to dominate his environment, rather the conviviality and the respect is looked.

The intervention will be a free and singular reading both of the current moment and of the past, doing an interpretation of the existing material and a free and imaginative offer that will fuse past and present. On the one hand the reading of the buildings is respected and by other one there is chased the clear differentiation of the ancient thing and the new thing, using a clearly contemporary language.

The generating element and articulador of the set, the essence of the house, it is the court. The offer, it will turn therefore, concerning the recovery of the idea of the court as axis vertebrador concerning which one organizes the functioning of the housing.

For it one proposes the construction of two abstract volumes, respecting the exterior alignments, but breaking towards the interior, confiriéndole to this court a character of unit, which comes the essence from what was.

Thus, the volume of the housing is organized opening completely all his stays towards the court, in search of the necessary intimacy, as well as of an ideal relation with the exterior space.

The soleamiento also is a fundamental factor at the moment of organizing the housing, for it and bearing in mind that the hollows towards the court have north orientation, to achieve the entry of south light to the zone by day a great hollow is opened in the main face.

There is formed a building that integrates in his functionality a suitable balance between comfort, sustainability and energy efficiency.

Work: House in Silleda
Author: terceroderecha arquitectos [Jorge Álvarez Rúa – Laura Arias Pardo – Jose C. Álvarez Rodríguez]
Year: 2013
Location: R/ Pontevedra 5. Silleda – Pontevedra – Spain
Photography: Baku Akazawa
+ terceroderecha.com

A renovación dunha vivenda unifamiliar nunha parcela entre medianeiras de carácter urbano, require a análise do existente e a súa valoración como elemento esencial que dota ao edificio do seu carácter.

Na actuación non se propón un proxecto que queira impoñerse nin dominar o seu ámbito, máis ben se busca a convivencia e o respecto.

A inserción dunha vivenda unifamiliar, nunha parcela entre medianeiras de carácter urbano, que dea resposta ás necesidades funcionais actuais, require dunha importante intervención, tanto a nivel de distribución como estrutural ou de instalacións.

Neste sentido, a proposta incorpora como apoio, no comezo da súa reflexión, a análise do existente e a súa valoración como elemento esencial que dota ao edificio do seu carácter. Na actuación non se propón un proxecto que queira impoñerse nin dominar o seu ámbito, máis ben se busca a convivencia e o respecto.

A intervención será unha lectura libre e singular tanto do momento actual coma do pasado, facendo unha interpretación do material existente e unha proposta libre e imaxinativa que fusionará pasado e presente. Por un lado respéctase a lectura dos edificios e por outro perséguese a clara diferenciación do antigo e o novo, utilizando unha linguaxe claramente contemporánea.

O elemento xerador e articulador do conxunto, a esencia da casa, é o patio. A proposta, xirará polo tanto, en torno á recuperación da idea do patio como eixe vertebrador en torno ao cal se organiza o funcionamento da vivenda.

Para iso proponse a construción de dous volumes abstractos, respectando as aliñacións exteriores, pero quebrándose cara ao interior, conferíndolle ese patio un carácter de unidade, que emana a esencia do que foi.

Deste modo, o volume da vivenda organízase abrindo completamente todas as súas estanzas cara ao patio, en busca da intimidade necesaria, así como dunha óptima relación co espazo exterior.

O soleamiento tamén é un factor fundamental á hora de organizar a vivenda, por iso e tendo en conta que os ocos cara ao patio teñen orientación norte, para lograr a entrada de luz sur á zona de día ábrese un grande oco na fachada principal.

Configúrase un edificio que integra na súa funcionalidade un axeitado equilibrio entre confort, sostibilidade e eficiencia enerxética.

Obra: Casa en Silleda
Autor: terceroderecha arquitectos [Jorge Álvarez Rúa – Laura Arias Pardo – Jose C. Álvarez Rodríguez]
Ano: 2013
Emprazamento: R/ Pontevedra 5. Silleda – Pontevedra – España
Fotografías: Baku Akazawa
+ terceroderecha.com

Viana en análisis: 8 visiones entre el contexto y la utopíaViana en análise: 8 visóns entre o contexto e a utopíaViana in analysis: 8 visions between the context and the Utopia

0

La ETSAC presenta la exposición de la Universidad del Minho, VIANA EN ANÁLISIS: 8 VISONES ENTRE EL CONTEXTO y la UTOPÍA, elaborada con trabajos académicos de alumnos del Master Integrado de la Escuela de Arquitectura.

Comisario: Paulo Lago de Carvalho, profesor da Universidade do Minho.
Lugar: Espacio de exposiciones, planta 0, ETSAC
Fechas: 18 octubre-18 deciembre 2013

A ETSAC presenta a exposición da Universidade do Minho, VIANA EN ANÁLISE: 8 VISÓNS ENTRE O CONTEXTO E A UTOPÍA, elaborada con traballos académicos de alumnos do Mestrado Integrado da Escola de Arquitectura.

Comisario: Paulo Lago de Carvalho, profesor da Universidade do Minho.

Lugar: Espazo de exposicións, andar 0, ETSAC

Datas: 18 outubro-18 decembro 2013

The ETSAC presents the exhibition of the Minho University, VIANA IN ANALYSIS: 8 MINKS BETWEEN THE CONTEXT and the UTOPIA elaborated with pupils’ academic works of the Master Integrado of the School of Architecture.

Curator: Paulo Lago de Carvalho,  teacher of the Universidade do Minho.

Location: exhibitions room, floor 0, ETSAC

Date: on October 18 18 deciembre 2013

Premios Manuel Gómez Román 2013Premios Manuel Gómez Román 2013Manuel Gómez Román 2013 Award

0

El proyecto de rehabilitación del Centro de Recursos para Personas con Discapacidad de Silleda, a cargo del estudio Arrokabe Arquitectos, y el proyecto de reintegración del patrimonio cultural de A Chaínza (Noia), del estudio Salgado e Liñares, fueron elegidos por el jurado de la Asociación de Amigos do Castelo de Maceda ‘Setestrelo’ como ganadores de la cuarta edición de los premios ‘Manuel Vázquez Román’.

Centro de Recursos para Personas con Discapacidad | ARKB-Arrokabe arquitectos

Estos premios anuales, que se dividen en las modalidades de ‘Edificacións tradicionais rehabilitadas ou restauradas’, que ganó el trabajo de Silleda, y ‘Construcción adxectivas rehabilitadas ou reconstruidas’, con la elección del proyecto noiés, pretenden poner en valor la rehabilitación del patrimonio arquitectónico gallego.

Reintegración urbana del patrimonio cultural de A Chaínza (fase1) | Salgado+Liñares

Según informó el jurado, integrado, entre otros, por el presidente de Setestrelo, Francisco Nóvoa, o el alcalde de Maceda, Xabier Oviedo, se reconoció el trabajo del Centro de Recursos para Personas con Discapacidad por ‘definir claramente una construcción rural sin distorsionar las peculiaridades sociales de la obra’. En cuanto al proyecto de A Chaínza, el jurado alabó ‘la calidad de la intervención global y el mimo en los detalles’.

Fundación Rubido Romero | Abalo Alonso Arquitectos

Setestrelo quiso hacer además una mención especial al proyecto de la Fundación Rubido Romero en el Lugar de Padín (Negreira).

+ info

O proxecto de rehabilitación do Centro de Recursos para Persoas con Minusvalidez de Silleda, a cargo do estudo Arrokabe Arquitectos, e o proxecto de reintegración do patrimonio cultural da Chaínza (Noia), do estudo Salgado e Liñares, foron elixidos polo xurado da Asociación de Amigos do Castelo de Maceda ‘Setestrelo’ como gañadores da cuarta edición dos premios ‘Manuel Vázquez Román’.

Centro de Recursos para Persoas con Discapacidade | ARKB-Arrokabe arquitectos

Estes premios anuais, que se dividen nas modalidades de ‘Edificacións tradicionais rehabilitadas ou restauradas’, que gañou o traballo de Silleda, e ‘Construción adxectivas rehabilitadas ou reconstruídas’, coa elección do proxecto noiés, pretenden poñer en valor a rehabilitación do patrimonio arquitectónico galego.

Reintegración urbana do patrimonio cultural de A Chaínza (fase1) | Salgado+Liñares

Segundo informou o xurado, integrado, entre outros, polo presidente de Setestrelo, Francisco Nóvoa, ou o alcalde de Maceda, Xabier Oviedo, recoñeceuse o traballo do Centro de Recursos para Persoas con Minusvalidez por ‘definir claramente unha construción rural sen distorsionar as peculiaridades sociais da obra’. En canto ao proxecto da Chaínza, o xurado gabou ‘a calidade da intervención global e o mimo nos detalles’.

Fundación Rubido Romero | Abalo Alonso Arquitectos

Setestrelo quixo facer ademais unha mención especial ao proxecto da Fundación Rubido Romero no Lugar de Padín (Negreira).

+ info

The project of rehabilitation of the Center of Resources for Persons with Silleda’s Disability, at the expense of the study Arrokabe Arquitectos, and the project of reimbursement of the cultural heritage of To Chaínza (Noia), of the study Salgado and Liñares, was chosen by the juror of the Friends’ Association do Castelo de Maceda ‘Setestrelo’ as winners of the fourth edition of the prizes ‘Manuel Vázquez Roman’.

Center of Resources for Persons with Disability | ARKB-Arrokabe arquitectos

These annual prizes, which divide in the modalities of ‘Edificacións tradicionais rehabilitadas ou restauradas’, that gained Silleda’s work, and ‘Construcción adxectivas rehabilitadas ou reconstruidas’, with the choice of the project noiés, try to put in value the rehabilitation of the architectural Galician heritage.

Urban reimbursement of the cultural heritage of To Chaínza (phase1) | Salgado+Liñares

As the juror reported, integrated, between others, for the president of Setestrelo, Francisco Nóvoa, or the mayor of Maceda, Xabier Oviedo, was recognized the work of the Center of Resources for Persons by Disability for ‘defining clearly a rural construction without distorting the social peculiarities of the work’. As for the project of A Chaínza, the juror praised ‘the quality of the global intervention and the caress in the details’.

Rubido Romero Fundation | Abalo Alonso Arquitectos

Setestrelo wanted to do in addition a special mention to the project of the Foundation Rubido Romero in Padín’s Place (Negreira).

+ info

MissbehaveMissbehaveMissbehave

0

Missbehave busca sacar a la luz los lazos subterráneos entre las series Big Exit y Ostalgia de Simona Rota. Aparentemente muy diferentes entre sí, ambos trabajos comparten una preocupación idéntica acerca de la posibilidad de la libertad individual frente a entornos que silenciosamente nos afectan y limitan. Asimismo la idea de que las cosas, los objetos, los edificios, conviven con nosotros y tienen una vida propia. Pero estas son solamente algunas de las muchas conexiones que las entrelazan.

La edición incluye, junto a las series, el cuento ‘Así un Perro’ del escritor Agustín Fernández Mallo y los textos ‘Ostalgia’, ‘Apartamento’, e ‘Intâmplare’ de Simona Rota, este último basado en una entrevista a la artista realizada por la editora, Paula V. Álvarez. ‘Missbehave’ consiste en una serie limitada de 100 ejemplares, numerados y firmados por la artista. Publicado por Vibok Works, arte de la financiación de este libro ha sido posible gracias al apoyo recibido a través de la plataforma de micromecenazgo Book-a.

Simona Rota estudió Ciencias Políticas en Bucarest y fotografía profesional en Madrid. Desde que inició su carrera como fotógrafa en 2009 ha recibido numerosos premios y reconocimientos nacionales e internacionales, entre ellos el Premio de Fotografía Arkitektur Zentrum, 2009. Su trabajo ha sido expuesto en destacadas instituciones internacionales, encomo el Museo de Arte Moderno de Medellín (Colombia); el Museo de Arquitectura de Viena (Austria); el Museo de Arte de Sevastopol (Ucrania) o el Stadt Museum de Graz (Austria), así como en numserosas galerías, festivales y bienales. Su trabajo ha sido publicado en destacados medios internacionales.

+ info

Missbehave busca sacar á luz os lazos subterráneos entre as series Big Exit e Ostalgia de Simona Rota. Aparentemente moi diferentes entre si, ambos os dous traballos comparten unha preocupación idéntica acerca da posibilidade da liberdade individual fronte a ámbitos que silenciosamente nos afectan e limitan. Así mesmo a idea de que as cousas, os obxectos, os edificios, conviven connosco e teñen unha vida propia. Pero estas son soamente algunhas das moitas conexións que as entrelazan.

A edición inclúe, xunto ás series, o conto ‘Así un Can’ do escritor Agustín Fernández Mallo e os textos ‘Ostalgia’, ‘Apartamento’, e ‘Intâmplare’ de Simona Rota, este último baseado nunha entrevista á artista realizada pola editora, Paula V. Álvarez. ‘Missbehave’ consiste nunha serie limitada de 100 exemplares, numerados e asinados pola artista. Publicado por Vibok Works, arte do financiamento deste libro foi posible grazas ao apoio recibido a través da plataforma de micromecenado Book-a.

Simona Rota estudou Ciencias Políticas en Bucarest e fotografía profesional en Madrid. Dende que iniciou a súa carreira como fotógrafa en 2009 recibiu numerosos premios e recoñecementos nacionais e internacionais, entre eles o Premio de Fotografía Arkitektur Zentrum, 2009. O seu traballo foi exposto en destacadas institucións internacionais, encomo o Museo de Arte Moderna de Medellín (Colombia); o Museo de Arquitectura de Viena (Austria); o Museo de Arte de Sevastopol (Ucraína) ou o Stadt Museum de Graz (Austria), así como en numserosas galerías, festivais e bienais. O seu traballo foi publicado en destacados medios internacionais.

+ info

Missbehave seeks to extract to the light the underground bows between the series Big Exit and Ostalgia by Simona Rota. Seemingly very different between yes, both works share an identical worry it brings over of the possibility of the individual freedom opposite to environments that silently they us affect and limit. Likewise the idea of that the things, the objects, the buildings, coexist with us and they have an own life. But these are only some of many connections that interlace them.

The edition includes, close to the series, the story ‘ This way a Dog ‘ of the writer Agustín Fernandez Mallo and the texts ‘Ostalgia’, ‘Apartment’, and Simona Rota’s ‘Intâmplare’, the latter based on an interview to the artist realized by the publisher, Paula V. Álvarez. ‘Missbehave’ consists of a limited series of 100 copies, numbered and signed by the artist. Published by Vibok Works, art of the financing of this book has been possible thanks to the support received across the platform of micropatronage Book – A.

 Simona Rota studied Political Sciences in Bucharest and professional photography in Madrid. Since it initiated his career as photographer in 2009 it has received numerous prizes and national and international recognitions, between them the Prize of Photography Arkitektur Zentrum, 2009. His work has been exposed in out-standing international institutions, encomo the Museum of Modern Art of Medellin (Colombia); the Museum of Architecture of Vienna (Austria); the Museum of Sevastopol’s Art (Ukraine) or the Stadt Museum of Graz (Austria), as well as in numserosas galleries, festivals and biennial shows. His work has been published in out-standing international means.

+ info

13+1 Hechos construidos · Iago Seara13+1 Feitos construidos · Iago Seara13+1 Constructed facts · Iago Seara

0

La Delegación del Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia en A Coruña, en colaboración con la empresa DESARROLLA, inicia con “13+1 Hechos construidos” su primer ciclo de conferencias sobre la realidad construida de la arquitectura gallega contemporánea.

Esta primera sesión correrá a cargo de Iago Seara, «Sala de armas del arsenal de Ferrol» y «Restauración de las cubiertas del Pórtico de la Gloria» serán las obras que expondrá. La conferencia tendrá lugar el 23 de octubre de 2013 a las 20:00h en la sala de cultura de la delegación del Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia en A Coruña, en Federico Tapia 64.

13+1 Hechos construidos · Iago Seara
Sala de armas del arsenal de Ferrol
Restauración de las cubiertas del Pórtico de la Gloria
23 Octubre de 2013 a las 20:00h
c/ Federico Tapia 64, A Coruña, Galicia, España
Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia · Delegación de A Coruña

A Delegación do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia en A Coruña, en colaboración coa empresa DESARROLLA, inicia con “Feitos construidos” seu primeiro ciclo de conferencias sobre a realidade construïda da arquitectura galega contemporánea.

Nesta primeira sesión correrá a cargo de Iago Seara, «Sala de armas do arsenal de Ferrol» e «Restauración das cubertas do Pórtico da Gloria» serán as obras que expoñerá. A conferencia terá lugar o 23 de outubro de 2013 ás 20:00h na sala de cultura da delegación do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia na Coruña, en Federico Tapia 64.

13+1 Hechos construidos · Iago Seara
Sala de armas do arsenal de Ferrol
Restauración de las cubertas del Pórtico da Gloria
23 Outubro de 2013 as 20:00h
c/ Federico Tapia 64, A Coruña, Galicia, España
Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia · Delegación de A Coruña

The Delegation of the Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia in A Coruña,  in collaboration with the company DESARROLLA,initiates with “13+1 Constructed facts” his first cycle of conferences on the reality constructed of the Galician contemporary architecture.

This first session it will be chargeable to Iago Seara, «Room of weapon of Ferrol’s arsenal» and «Restoration of the covers of the Portico of the Glory» will be the works that it will expose. The conference will take place on October 23, 2013 to them 20:00h in the room of culture of the delegation of the Architects’ Colexio Oficial of Galicia in A Coruña, in Federico Tapia 64.

13+1 Constructed facts · Iago Seara
Room of weapon of Ferrol’s arsenal
Restoration of the covers of the Portico de the Gloria
23 October, 2013 to them 20:00h
c/ Federico Tapia 64, A Coruña, Galicia, España
Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia · Delegación de A Coruña

[:es]Sobre el dibujo en arquitectura | Santiago Carvajal[:gl]Sobre o debuxo en arquitectura | Santiago Carvajal[:en]On the drawing in architecture | Santiago Carvajal[:]

[:es]

Boceto del muro de Casa Butantã de Paulo Mendes da Rocha, 1964-66

En los distintos oficios, hay herramientas imprescindibles para su desarrollo, sin estas sería difícil y casi imposible que se lleven a cabo, estas son la substancia del oficio, ¿acaso alguien puede imaginarse a una costurera sin hilo y aguja?

Así como la tiza es al sastre, el plomo y el nivel es al albañil, el martillo es al carpintero, el DIBUJO es al arquitecto. El arquitecto piensa a través del dibujo. Dibujando, el arquitecto pone a prueba sus ideas de proyecto. Dibuja, observa, afina, corrige, vuelve a dibujar.

El momento en el que uno dibuja, poco a poco, trazo a trazo, se va desvelando la construcción del proyecto; uno asiste como el primer testigo de esta creación, puede ver ya, sus aciertos y errores en términos de proyecto. El dibujo no solo deja ver el proyecto a quien lo dibuja, sino también le sirve, junto con una mirada atenta y una capacidad de juicio adquirida, como herramienta que sugiere uno u otro camino. Es el instrumento básico e imprescindible que le permite desarrollar los proyectos y tomar decisiones desde su concepción hasta su construcción.

Dibujar, es estar sumergido en un acto consciente de construcción, permite recapacitar las relaciones entre los materiales, sus medidas, sus uniones, en definitiva, el cometido que cada elemento tiene tanto en la estructura del edificio como en su configuración espacial y visual.

 “Cuando un arquitecto raya en el papel una anotación formal, un croquis, está convocando todo el saber necesario, mecánica de los fluidos, mecánica de los sólidos, máquinas y cálculos que existen para realizar aquello.1

Paulo Mendes da Rocha.

El dibujo en arquitectura no tiene por qué ser un motivo más o menos pintoresco, esperando a ser colgado en la pared; el dibujo es un hecho consciente de construcción, donde, quien dibuja y proyecta, deja trazado, y por lo tanto proyectado, las virtudes espaciales y constructivas de una obra. Se evidencia así, a través del dibujo, el nivel de comprensión y entendimiento por parte de quien proyecta.

Hay que estar conscientes que los dibujos NO SON UN FIN en sí, sino una herramienta imprescindible, tanto para el entendimiento personal de los proyectos, como para la comunicación de un proyecto a otras personas, sean clientes, ingenieros o constructores. En este sentido, el dibujo es el ÚNICO documento que permitirá un correcto vínculo entre las distintas especialidades involucradas en el proyecto, sean, ingenierías sanitarias, estructurales, eléctricas, como diseño de mobiliario e interiores, etc.; por ello todos y cada uno de los involucrado en el proyecto deben estar en la capacidad de comunicarse a través del dibujo y al nivel requerido, para garantizar una coherencia entre la distinta información del proyecto.

Caso contrario, el trabajo del día a día con los involucrados en el proyecto se vuelve tortuoso y desgastante, siendo la calidad del proyecto la que sufra las consecuencias. Poner especial atención al dibujo del proyecto junto con los profesionales involucrados, no es una opción, es un requerimiento imprescindible.

Santiago Carvajal. arquitecto
Cuenca (Ecuador). octubre 2013

Notas:
1 Cosac & Naify. Paulo Mendes da Rocha. Sao Paulo: Cosac & Naify ediciones, 2002. p. 7

[:en]

Sketch of the wall of Butantã House by Paulo Mendes da Rocha, 1964-66

In the different trades, there are indispensable tools for his development, without these it would be difficult and almost impossible that are carried out, these are the substance of the trade, perhaps can someone imagine a seamstress without thread and needle?

As well as the chalk is to the tailor, the lead and the level is to the bricklayer, the hammer is to the carpenter, the DRAWING is to the architect. The architect thinks across the drawing. Drawing, the architect tests his ideas of project. It draws, observes, is precise, corrects, returns to draw.

The moment in which it draws one, little by little, I plan to outline, one is revealing the construction of the project; one represents as the first witness of this creation, can see already, his successes and mistakes in project terms. The drawing not only stops to see the project to whom it it draws, but also it serves him, together with an attentive look and a capacity of judgment acquired, as tool that suggests one or other one I walk. It is the basic and indispensable instrument that allows him to develop the projects and to take decisions from his conception up to his construction.

To draw, it is to be immersed in a conscious act of construction, allows to reflect the relations between the materials, his measures, his unions, definitively, the assignment that every element has both in the structure of the building and in his spatial and visual configuration.

When an architect borders on the paper a formal annotation, a sketch, it is summoning everything to know necessarily, mechanics of the fluids, mechanics of the solid ones, machines and calculations that exist to realize that one.1

Paulo Mendes da Rocha.

The drawing in architecture does not have for what being a more or less picturesque motive, expecting to be hung on the wall; the drawing is a conscious fact of construction, where, the one who draws and projects, it leaves tracing, and therefore projected, the spatial and constructive virtues of a work. There is demonstrated this way, across the drawing, the level of comprehension and understanding on the part of whom it projects.

It is necessary to be conscious that the drawings ARE NOT AN END in yes, but an indispensable tool, so much for the personal understanding of the projects, since for the communication of a project to other persons, be clients, engineers or builders. In this respect, the drawing is the ONLY document that will allow a correct link between the different specialities involved in the project, be, sanitary, structural, electrical engineerings, like a design of furniture and interiors, etc.; for it each and every of them involved in the project must be in the aptitude to communicate across the drawing and to the needed level, to guarantee a coherence between the different information of the project.

Opposite case, the work of day after day with the involved ones in the project becomes tortuous and desgastante, being the quality of the project the one that suffers the consequences. To put special attention to the drawing of the project together with the involved professionals, it is not an option, is an indispensable requirement.

Santiago Carvajal. architect

Cuenca (Ecuador). octuber 2013

Notes:

1 Cosac & Naify. Paulo Mendes da Rocha. Sao Paulo: Cosac & Naify ediciones, 2002. p. 7

[:gl]

Croquis do muro da Casa Butantã de Paulo Mendes da Rocha, 1964-66

Nos distintos oficios, hai ferramentas imprescindibles para o seu desenvolvemento, sen estas sería difícil e case imposible que se leven a cabo, estas son a substancia do oficio, ¿acaso alguén pode imaxinarse unha costureira sen fío e agulla?

Así como o xiz é ao xastre, o chumbo e o nivel é ao albanel, o martelo é ao carpinteiro, o DEBUXO é ao arquitecto. O arquitecto pensa a través do debuxo. Debuxando, o arquitecto pon a proba as súas ideas de proxecto. Debuxa, observa, afina, corrixe, volve debuxar.

O momento no que un debuxa, pouco a pouco, trazo a trazo, vaise desvelando a construción do proxecto; un asiste como a primeira testemuña desta creación, pode ver xa, os seus acertos e erros en termos de proxecto. O debuxo non só deixa ver o proxecto a quen o debuxa, senón tamén lle serve, xunto cunha mirada atenta e unha capacidade de xuízo adquirida, como ferramenta que suxire un ou outro camiño. É o instrumento básico e imprescindible que lle permite desenvolver os proxectos e tomar decisións dende a súa concepción ata a súa construción.

Debuxar, é estar mergullado nun acto conscente de construción, permite recapacitar as relacións entre os materiais, as súas medidas, as súas unións, en definitiva, o labor que cada elemento ten tanto na estrutura do edificio coma na súa configuración espacial e visual.

Cando un arquitecto raia no papel unha anotación formal, un esbozo, está a convocar todo o saber necesario, mecánica dos fluídos, mecánica dos sólidos, máquinas e cálculos que existen para realizar aquilo.1

Paulo Mendes da Rocha.

O debuxo en arquitectura non ten por que ser un motivo máis ou menos pintoresco, esperando a ser colgado na parede; o debuxo é un feito conscente de construción, onde, quen debuxa e proxecta, deixa trazado, e polo tanto proxectado, as virtudes espaciais e construtivas dunha obra. Evidénciase así, a través do debuxo, o nivel de comprensión e entendemento por parte de quen proxecta.

Hai que estar conscientes que os debuxos NON SON UN FIN en si, senón unha ferramenta imprescindible, tanto para o entendemento persoal dos proxectos, como para a comunicación dun proxecto a outras persoas, sexan clientes, enxeñeiros ou construtores. Neste sentido, o debuxo é o ÚNICO documento que permitirá un correcto vínculo entre as distintas especialidades involucradas no proxecto, sexan, enxeñarías sanitarias, estruturais, eléctricas, como deseño de mobiliario e interiores, etc.; por iso todos e cada un dos involucrado no proxecto deben estar na capacidade de comunicarse a través do debuxo e ao nivel requirido, para garantir unha coherencia entre a distinta información do proxecto.

Caso contrario, o traballo do día a día cos involucrados no proxecto vólvese tortuoso e desgastante, sendo a calidade do proxecto a que sufra as consecuencias. Poñer especial atención ao debuxo do proxecto xunto cos profesionais involucrados, non é unha opción, é un requirimento imprescindible.

Santiago Carvajal. arquitecto

Cuenca (Ecuador). outubre 2013

Notas:

1 Cosac & Naify. Paulo Mendes da Rocha. Sao Paulo: Cosac & Naify ediciones, 2002. p. 7

[:]

13+1 Hechos construidos13+1 Feitos construidos13+1 Constructed facts

0

La Delegación del Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia en A Coruña, en colaboración con la empresa DESARROLLA, inicia con “13+1 Hechos construidos” su primer ciclo de conferencias sobre la realidad construida de la arquitectura gallega contemporánea. Desde el 23 de octubre de 2013 hasta el 29 de enero de 2014, con una periodicidad bisemanal, por la sala de la Delegación pasarán 7 equipos de arquitectos, de distintas generaciones, que nos mostrarán su trabajo centrándose en dos únicas obras, seleccionadas y construidas  por ellos mismos, como exponente de su hacer y pensamiento arquitectónico.

El nombre de este ciclo de conferencias procede de un pie de foto que aparece en el libro «Une petit maison», publicado por Le Corbusier en Editions Girsberger de Zurich en 1954. Libro que,como ustedes saben,el maestro dedica a la “enorme” casa que construyó para sus padres a orillas del lago Leman. Existe una edición en español publicada en 2005 por Ediciones Infinito de Buenos Aires. Este mismo pie de foto, con el  hondo significado que contiene,  dió título al libro «Los hechos de la arquitectura», que Ediciones ARQ de Santiago de Chile publicó en 1999, y donde Alejandro Aravena, Fernando Pérez y José Quintanilla realizan uno de los, tal vez, más interesantes ejercicios escritos sobre historia de la arquitectura.

Hechos de la arquitectura – Hechos construidos. El matiz, si bien es importante, tampoco quiere decir más de lo que evidentemente todos entendemos. Sobran explicaciones.

El ciclo de conferencias “13+1 Hechos construidos” nace con la voluntad de ser una cita fija en la agenda cultural gallega,  que con los años se vaya afirmando como un espacio donde el hecho arquitectónico encuentre el lugar que le corresponde en la definición de la construcción de una realidad mejor para Galicia.

La junta directiva de la Delegación del COAG en A Coruña quiere agradecer la generosa colaboración de todos los participantes, así como del inestimable e imprescindible apoyo recibido, desde el primer momento,  por la empresa Desarrolla, sin la cual este ciclo no hubiera sido posible.

Carlos Pita.- Presidente de la Delegación del COAG en A Coruña

A Delegación do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia en A Coruña, en colaboración coa empresa DESARROLLA, inicia con “Feitos construidos” seu primeiro ciclo de conferencias sobre a realidade construïda da arquitectura galega contemporánea. Dende o 23 de  outubro de 2013 ata o 29 de xaneiro de 2014, cada dúas semanas, pola sala da Delegación pasarán  7 equipos de arquitectos, de distintas xeracións, pra amosarnos o seu traballo fixándose en dúas únicas obras, seleccionadas e construídas por eles mesmos, como expoñente do seu facer e pensamento arquitectónico.

O nome de este ciclo de conferencias ven dun pé de foto que atópase no libro «Une petit maison», publicado por Le Corbusier en Editions Girsberger de Zurich no ano 1954. Libro que, como vostedes coñecen, o mestre dedica a enorme casiña feita pra os seus país nas ribeiras do lago Leman. Ediciones Infinito de Buenos Aires publicou, no 2005, unha edición en español. Este mesmo pé de foto, coa fondura do significado que contén, deu titulo ao libro  «Los hechos de la arquitectura», que Ediciones ARQ de Santiago de Chile publicou no 1999, onde Alejandro  Aravena, Fernando Pérez e José Quintanilla fan un dos máis interesantes exercicios  escritos sobre historia da arquitectura.

Feitos da arquitectura – Feitos construídos. O matiz, si ben é importante, tampouco quere  dicir máis do que evidentemente todos entenden . Sobran explicacións.

O ciclo de conferencias “13+1 Feitos construidos” nace coa vontade de ser unha cita fixa na axenda  cultural galega,  que cos anos váiase  afirmando como un espazo  onde o feito arquitectónico atope o lugar que lle corresponde na definición da construcción dunha realidade  mellor pra Galicia.

A xunta directiva da Delegación do COAG na A Coruña quere  agradecer a xenerosa colaboración de todos os participantes, así como do inestimable apoio recibido, dende  o primeiro momento,  pola empresa Desarrolla; esteo imprescindible sen o cal este ciclo non tería sido posible. Os nosos máis agarimosos recoñecementos.

Carlos Pita.- Presidente de la Delegación del COAG en A Coruña

The Delegation of the Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia in A Coruña,  in collaboration with the company DESARROLLA,initiates with “13+1 Constructed facts” his first cycle of conferences on the reality constructed of the Galician contemporary architecture. From October 23, 2013 until January 29, 2014, with a twice-weekly periodicity, for the room of the Delegation there will happen 7 equipments of architects, of different generations, who will show us his work centring on two only works selected and constructed by them themselves, as exponent of his to do and architectural thought.

The name of this cycle of conferences comes from a foot of photo that appears in the book «Une petit maison», published by Him Corbusier in Editions Girsberger of Zurich in 1954. Book that, since you know, the teacher dedicates to the «enormous» house that constructed for his parents on the banks of the Leman lake. An edition exists in Spanish published in 2005 by Editions Immensely of Buenos Aires. The same foot of photo, with the important depth that it contains, gave title to the book » The facts of the architecture», which Editions ARQ of Santiago of Chile published in 1999, and where Alejandro Aravena, Fernando Perez and Jose Quintanilla realize one of them, maybe, more interesting exercises written on history of the architecture.

Facts of the architecture – Facts constructed. The shade, though it is important, does not also want to say any more than evidently we all deal. They exceed explanations.

The cycle of conferences  “13+1 Constructed facts” is born with the will to be a fixed appointment in the cultural Galician agenda, which with the years is steadying itself as a space where the architectural fact should find the place that corresponds to him in the definition of the best construction of a reality for Galicia.

The board of directors of the Delegation of the COAG in A Coruña wants to be grateful for the generous collaboration of all the participants, as well as of the inestimable and indispensable received support, from the first moment, for the company DESARROLLA, without which this cycle had not been possible.

Carlos Pita.- President of the Delegation of the COAG in A Coruña

taller Crea tu calleobradoiro Crea a túa rúaworkshop Creat your street

0

Dentro de las actividades programadas para contribuir a la conmemoración del Día Mundial de la Arquitectura, el Colegio Oficial de Arquitectos de Córdoba desarrollará la actividad infantil CREA TU CALLE. Tendrá lugar el próximo sábado, 26 de octubre, de 10,00h a 14,00h, en la sala polivalente del Colegio Oficial de Arquitectos de Córdoba, Av. Gran Capitán nº 32, de Córdoba.

Crea tu calle es una actividad creada por aLm arquitectura (basada en la actividad “crea tu ciudad” desarrollada por aLm arquitectura, Colaborativa, LAP arquitectos y Tercera Piel Arquitectura). Tiene como misión principal trasladar a los niños de edades comprendidas entre los 7 y los 10 años conceptos básicos sobre los elementos que componen la ciudad en la que viven, así como iniciarles en las herramientas para su creación.

Los niños utilizarán paneles de cartón y otros materiales para crear una calle ideal en la que la relación entre los edificios existentes y el espacio público adquiera la dimensión que ellos deseen. Los monitores ayudarán a los niños a diseñar las fachadas de los edificios y agruparlas en calles y manzanas, así como en el diseño y construcción de los elementos de relación y de espacio público que compondrán la maqueta final.

La flexibilidad de los materiales elegidos permitirá a los niños dar rienda suelta a su imaginación. Podrán pintar, recortar y modificar y agrupar las cajas, dando lugar a una gran variedad de creaciones y agrupaciones, enriqueciendo su conocimiento sobre la arquitectura.

Para participar en la actividad será necesario inscribirse en el Colegio Oficial de Arquitectos de Córdoba, en el teléfono 957475212 o el email secretaria@coacordoba.net.

Crea tu calle.
Lugar de realización: Colegio Oficial de Arquitectos de Córdoba, Avda. Gran Capitán, 32; Córdoba.
Fecha: 26 de octubre de 2013; de 10:00 a 14:00h.
Promueve: Colegio Oficial de Arquitectos de Córdoba.
Coordinación y ejecución: Antonio Lara Morcillo (aLm arquitectura).
Inscripción: Colegio Oficial de Arquitectos de Córdoba, email: secretaria@coacordoba.net, tel: 957475212.

Dentro das actividades programadas para contribuír á conmemoración do Día Mundial da Arquitectura, o Colexio Oficial de Arquitectos de Córdoba desenvolverá a actividade infantil CREA a TÚA RÚA. Terá lugar o próximo sábado, 26 de outubro, de 10,00h a 14,00h, na sala polivalente do Colexio Oficial de Arquitectos de Córdoba, Avda. Gran Capitán n.º 32, de Córdoba.

Crea a túa rúa é unha actividade creada por aLm arquitectura (baseada na actividade «crea a túa cidade» desenvolvida por aLm arquitectura, Colaborativa, LAP arquitectos e Terceira Pel Arquitectura). Ten como misión principal trasladar aos nenos de idades comprendidas entre os 7 e os 10 anos conceptos básicos sobre os elementos que compoñen a cidade na que viven, así como inicialos nas ferramentas para a súa creación.

Os nenos utilizarán paneis de cartón e outros materiais para crear unha rúa ideal na que a relación entre os edificios existentes e o espazo público adquira a dimensión que eles desexen. Os monitores axudarán aos nenos a deseñar as fachadas dos edificios e agrupalas en rúas e mazás, así como no deseño e construción dos elementos de relación e de espazo público que compoñerán a maqueta final.

A flexibilidade dos materiais elixidos permitirá aos nenos dar renda solta á súa imaxinación. Poderán pintar, recortar e modificar e agrupar as caixas, dando lugar a unha gran variedade de creacións e agrupacións, enriquecendo o seu coñecemento sobre a arquitectura.

Para participar na actividade será necesario inscribirse no Colexio Oficial de Arquitectos de Córdoba, no teléfono 957475212 ou o email secretaria@coacordoba.net.

Crea a túa rúa.
Lugar de realización: Colexio Oficial de Arquitectos de Córdoba, Avda. Gran Capitán, 32; Córdoba.
Data: 26 de outubro de 2013; de 10:00 a 14:00h.
Promove: Colexio Oficial de Arquitectos de Córdoba.
Coordinación e execución: Antonio Lara Morcillo (aLm arquitectura).
Inscrición: Colexio Oficial de Arquitectos de Córdoba, email: secretaria@coacordoba.net, tel: 957475212.

Inside the activities programmed to contribute to the commemoration of the World Day of the Architecture, the Architects’ Official College of Cordova will develop the infantile activity CREAT YOUR STREET. It will take place next Saturday, the 26th of October, of 10,00h to 14,00h, in the polyvalent room of the Architects’ Official College of Cordova, Av. Great Captain n º 32, of Cordova.

It creates your street is an activity created for aLm architecture (based on the activity » believe your city » developed for aLm architecture, Collaborative, LAP architects and Third Skin Architecture). It has as principal mission move the children of ages understood between the 7 and 10 years basic concepts on the elements that compose the city in which they live, as well as initiate them in the tools for his creation.

The children will use cardboard panels and other materials to create an ideal street in which the relation between the existing buildings and the public space acquires the dimension that they wish. The monitors will help the children to design the fronts of the buildings and to group them in streets and apples, as well as in the design and construction of the elements of relation and of public space that will compose the final model.

The flexibility of the chosen materials will allow to the children to give free rein to his imagination. They will be able to do, to cut away and to modify and to group the boxes, giving place to a great variety of creations and groups, enriching his knowledge on the architecture.

To take part in the activity will be necessary to register in the Architects’ Official College of Cordova, in the telephone 957475212 or the e-mail secretaria@coacordoba.net.

Creat your street
Location: Colegio Oficial de Arquitectos de Córdoba, Avda. Gran Capitán, 32; Córdoba.
Dates: on October 26, 2013; of 10:00 to 14:00h.
Promoter: Colegio Oficial de Arquitectos de Córdoba.
Coordination and execution: Antonio Lara Morcillo (aLm arquitectura).
Inscription: Colegio Oficial de Arquitectos de Córdoba, email: secretaria@coacordoba.net, tel: 957475212.

Aliviaderos en los ríos Barbaña y Miño | Hermo Iglesias Veiga ArquitectosVertedoiros nos ríos Barbaña e Miño | Hermo Iglesias Veiga ArquitectosOverflow pipes in the Barbaña and Miño rivers | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos

El prototipo de edificio de acceso a aliviaderos de aguas residuales en el Barbaña y Miño, se sitúa en diferentes localizaciones urbanas, periurbanas, rurales…

Son edificios en los que se busca una envolvente antivandálica, antigraffiti, y que además dialogue con un entorno tanto natural como urbano.

Así, se dispone de dos tipos de pieza de piedra, una clara y otra oscura que colocados desalineados impiden la planeidad de fachada, aportan robustez y funcionan como elemento estructural del edificio, esta pieza se adapta a las diferentes dimensiones de la instalación, con doble módulo.

El volumen se desplaza para permitir el acceso y la entrada de luz por cubierta y por fachada. Esta disposición de piezas de pizarra y granito, con la misma estrategia, forman bancos, barandillas… y demás elementos necesarios a lo largo de los márgenes.

Obra: Aliviaderos en los ríos Barbaña y Miño
Autor: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío, Iván López Veiga).
Colaboradores: Ignacio Sánchez Martínez
Año: 2004-2005
Emplazamiento: ríos Barbaña y Miño, Ourense, España
Promotor: Confederación hidrográfica del Miño-Sil
Estructura: Iglesias y Veiga Arquitectos
Fotografías: Iglesias y Veiga Arquitectos
+ iglesiasveiga.es

Reconocimiento
Proyecto ganador del  3º Premio en la 4ª edición de los Premios Menhir de Arquitectura para Jóvenes arquitectos 2004.

The building prototype of access to overflow pipes of waste water in the Barbaña and Miño, places in different urban locations, periurbanas, rural…

They are buildings in which a surrounding antivandálica looks, antigraffiti, and that in addition dialogue with a both natural and urban environment.

This way, he arranges of two types of piece of stone, a white of egg and other one dark that placed misaligned they prevent the planeidad of front, they contribute hardiness and work as structural element of the building, this piece adapts to the different dimensions of the installation, with double module.

The volume moves to allow the access and the entry of light for cover and for front. This disposition of pieces of slate and granite, with the same strategy, they form banks, rails … and other necessary elements along the margins.

WOrk: Overflow pipes in the Barbaña and Miño rivers

Author: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío, Iván López Veiga).

Collaborators: Ignacio Sánchez Martínez

Year: 2004-2005

Location: Barbaña river and Miño river, Ourense, Spain

Promoter: Miño-Sil Hydrographic federation

Structure: Iglesias y Veiga Arquitectos

Photography: Iglesias y Veiga Arquitectos

+ iglesiasveiga.es

Reconocimiento

Proyecto ganador del 3º Premio en la 4ª edición de los Premios Menhir de Arquitectura para Jóvenes arquitectos 2004.

O prototipo de edificio de acceso a vertedoiros de augas residuais no Barbaña e Miño, sitúase en diferentes localizacións urbanas, periurbanas, rurais…

Son edificios nos que se busca unha envolvente antivandálica, antigraffiti, e que ademais dialogue cun ámbito tanto natural coma urbano.

Así, disponse de dous tipos de peza de pedra, unha clara e outra escura que colocados desaliñados impiden a planidade de fachada, achegan robustez e funcionan como elemento estrutural do edificio, esta peza se adapta ás diferentes dimensións da instalación, con dobre módulo.

O volume desprázase para permitir o acceso e a entrada de luz por cuberta e por fachada. Esta disposición de pezas de lousa e granito, coa mesma estratexia, forman bancos, varandas… e demais elementos necesarios ao longo das marxes.

Obra: Vertedoiros nos ríos Barbaña e Miño

Autor: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío, Iván López Veiga).

Colaboradores: Ignacio Sánchez Martínez

Ano: 2004-2005

Emplazamento: ríos Barbaña e Miño, Ourense, España

Promotor: Confederación hidrográfica del Miño-Sil

Estructura: Iglesias e Veiga Arquitectos

Fotografías: Iglesias e Veiga Arquitectos

+ iglesiasveiga.es

Reconocimiento

Proyecto ganador del 3º Premio en la 4ª edición de los Premios Menhir de Arquitectura para Jóvenes arquitectos 2004.

Aprobado en Alemania el baremo obligatorio de honorarios para ingenieros y arquitectosAprobado en Alemaña o baremo obrigatorio de honorarios para enxeñeiros e arquitectosPass in Germany the obligatory scale of fees for engineers and architects

2

De izda. a dcha.: Sr. Irmscher, Presidente del Sindicato Alemán de Arquitectos en ejercicio Liberal; Sr. Vivier, Presidente de la Maf y Sr. Avilés, Presidente del CA de ASEMAS | noticiasasemas.es

Con motivo de la reunión anual del GEAAC (Grupo de Interés económico de arquitectos y proyectistas), presidido por ASEMAS desde 2011, hemos tenido información directa del Compañero Arquitecto, Matthias Irmscher, presidente del VFA (Vereinigung Freischaffender Architekten Deutschlands e. V.), Sindicato Alemán de Arquitectos en Ejercicio Libre, sobre esta interesante noticia que transcribimos directamente:

[…] Nach intensiven Beratungen sowohl mit den Kammern und Verbänden, als auch in den zuständigen Ministerien selbst, wurde am 7. Juni 2013 vom Bundesrat die Modifizierung der HOAI (Honorarordnung für Architekten- und Ingenieurleistungen) beschlossen.

In der jährlichen Sitzung des GEAACs (Groupement Europèen pour lAssurance des Architectes et des Concepteurs / Europäische Gruppe für die Sicherung von Architekten und Designers) hat uns der Präsident der VFA (Vereinigung Freischaffender Architekten Deutschlands e. V.), Matthias Irmscher, über den Ablauf dieser wichtigen Verabschiedung informiert.

Federführend bei diesem Thema sind der AHO (Ausschuss der Verbände und Kammern der Ingenieure und Architekten für die Honorarordnung e. V.), die BAK (Bundesarchitektenkammer) sowie die BIngK (Bundesingenieurkammer).

Aufgrund der extrem komplexen und schwierigen Materie wurde die Überarbeitung der HOAI (Honorarordnung für Architekten- und Ingenieurleistungen) in sehr enger Zusammenarbeit mit dem federführenden Wirtschaftsministerium, aber auch mit dem Bauministerium erarbeitet. Selbstverständlich wurde auch die sonstige Fachöffentlichkeit an diesem Prozess beteiligt, so z. B. die Kommunalen Spitzenverbände.

Trotz intensiver Bemühungen ist es aber nicht gelungen, den zuständigen Wirtschaftsminister dazu zu bringen, einige berechtigte Forderungen auch umzusetzen.

Trotzdem ist es gelungen z. B. bei den Architektenhonoraren eine ca. 20%-ige Tafelwerterhöhung durchzusetzen, wobei hier ca. 10% geforderte Mehrleistungen geschuldet sind und weitere 10% tatsächliche Honoraranpassungen darstellen. Der Vollständigkeit halber sei aber angemerkt, dass es im Jahr 2009 vorab eine Erhöhung der Honorare von 10% gegeben hat.

Insgesamt ist man sich in Deutschland quer durch die Parteienlandschaft, aber auch unter den Architekten und Ingenieuren einig, dass ein verbindliches Preisrecht, also eine staatlich festgelegte HOAI, der Garant für eine notwendige Qualität in der Planung und letztlich auch für die Baukultur insgesamt darstellt, aber auch als Verbraucherschutz zu verstehen ist.

Das staatliche Preisrecht gilt für alle Gebäude, deren Herstellkosten zwischen 25.000 Euro und 25.000.000 Euro liegen. Darunter und darüber kann frei verhandelt werden.[…]

Traducción al castellano:

[…] Tras intensas reuniones y deliberaciones con Cámaras y asociaciones, así como en los propios Ministerios competentes, fue aprobada por el Senado, el pasado 7 de junio de 2013, la modificación del HOAI.Los responsables de este asunto son AHO (Asamblea o Comisión de las cámaras y asociaciones de Ingenieros y Arquitectos para el baremo de honorarios), la BAK (Cámara federal de arquitectos), así como BINGK( Cámara federal de Ingenieros).

Debido a la complejidad y la extensión de la materia, la revisión y preparación de la HOAI (baremo de honorarios profesionales para Arquitectos e Ingenieros) ha sido realizada en estrecha colaboración con el Ministerio de Economía competente, pero también con el Ministerio de Obras. Lógicamente, también han participado a modo de publicidad otros agentes, como por ejemplo, las asociaciones punteras en la materia.

A pesar de los intensos esfuerzos, no se ha conseguido que el Ministro de Economía implemente algunas reclamaciones que son legítimas.

No obstante, sí que ha sido posible conseguir, por ejemplo, un aumento en los honorarios de los arquitectos de aproximadamente un 20% en la tabla de valores (baremo de honorarios), donde cerca de un 10% se corresponde con aumentos de rendimiento o productividad adeudados y el otro 10% con ajustes reales de los honorarios. Para ser exhaustivo se ha señalado que en el año 2009 ya se produjo un aumento de los honorarios de un 10%.

En esencia, en Alemania se está de acuerdo, tanto el conjunto de los Partidos, como los Arquitectos e Ingenieros , en que una normativa vinculante sobre precios, es decir un baremo obligatorio aprobado a nivel estatal, debe entenderse como una garantía de calidad en los Proyectos y para la ¿cultura de la construcción¿ en general, así como una protección del consumidor.

El baremo estatal es aplicable a todos los edificios, cuyo coste de ejecución se sitúe entre los 25.000 y los 25.000.000 de euros. Por debajo y por encima de este coste, pueden acordarse los honorarios libremente. […]

Desde el GEAAC estudiamos acciones de colaboración con el CAE (Consejo de Arquitectos de Europa) y los Consejos Superiores de Colegios para adaptar esta interesante noticia a nuestras legislaciones, con el convencimiento de que unos honorarios dignos garantizan la calidad del producto y la seguridad de los ciudadanos.

Fdo. Fulgencio Avilés Inglés, Arquitecto
Presidente del CA de ASEMAS

+ artículo publicado en noticias asemas

Of izda. To dcha.: Mr. Irmscher, President of the German Union of Architects in Liberal exercise; Mr. Vivier, President of the Maf and Mr. Avilés, President of the CA of ASEMAS | noticiasasemas.es

With reason of the annual meeting of the GEAAC (Group of economic Interest of architects and proyectistas), chaired by ASEMAS from 2011, have had direct information of the Mate Architect, Matthias Irmscher, president of the VFA (Vereinigung Freischaffender Architekten Deutschlands and. V.), German Union of Architects in Free Exercise, on this interesting news that transcribe directly:

[…] Nach intensiven Beratungen sowohl mit den Kammern und Verbänden, als auch in den zuständigen Ministerien selbst, wurde am 7. Juni 2013 vom Bundesrat die Modifizierung der HOAI (Honorarordnung für Architekten- und Ingenieurleistungen) beschlossen.

In der jährlichen Sitzung des GEAACs (Groupement Europèen pour lAssurance des Architectes et des Concepteurs / Europäische Gruppe für die Sicherung von Architekten und Designers) hat uns der Präsident der VFA (Vereinigung Freischaffender Architekten Deutschlands e. V.), Matthias Irmscher, über den Ablauf dieser wichtigen Verabschiedung informiert.

Federführend bei diesem Thema sind der AHO (Ausschuss der Verbände und Kammern der Ingenieure und Architekten für die Honorarordnung e. V.), die BAK (Bundesarchitektenkammer) sowie die BIngK (Bundesingenieurkammer).

Aufgrund der extrem komplexen und schwierigen Materie wurde die Überarbeitung der HOAI (Honorarordnung für Architekten- und Ingenieurleistungen) in sehr enger Zusammenarbeit mit dem federführenden Wirtschaftsministerium, aber auch mit dem Bauministerium erarbeitet. Selbstverständlich wurde auch die sonstige Fachöffentlichkeit an diesem Prozess beteiligt, so z. B. die Kommunalen Spitzenverbände.

Trotz intensiver Bemühungen ist es aber nicht gelungen, den zuständigen Wirtschaftsminister dazu zu bringen, einige berechtigte Forderungen auch umzusetzen.

Trotzdem ist es gelungen z. B. bei den Architektenhonoraren eine ca. 20%-ige Tafelwerterhöhung durchzusetzen, wobei hier ca. 10% geforderte Mehrleistungen geschuldet sind und weitere 10% tatsächliche Honoraranpassungen darstellen. Der Vollständigkeit halber sei aber angemerkt, dass es im Jahr 2009 vorab eine Erhöhung der Honorare von 10% gegeben hat.

Insgesamt ist man sich in Deutschland quer durch die Parteienlandschaft, aber auch unter den Architekten und Ingenieuren einig, dass ein verbindliches Preisrecht, also eine staatlich festgelegte HOAI, der Garant für eine notwendige Qualität in der Planung und letztlich auch für die Baukultur insgesamt darstellt, aber auch als Verbraucherschutz zu verstehen ist.

Das staatliche Preisrecht gilt für alle Gebäude, deren Herstellkosten zwischen 25.000 Euro und 25.000.000 Euro liegen. Darunter und darüber kann frei verhandelt werden.[…]

Translation to the Spanish:

[…] After intense meetings and deliberations with Cameras and associations, as well as in the own competent Ministries, was approved by the Senate, the past 7 June 2013, the modification of the HOAI.The managers of this subject are AHO (Assembly or Commission of the cameras and associations of Engineers and Architects for the scale of honorarios), the BAK (federal Camera of architects), as well as BINGK( federal Camera of Engineers).

Because of the complexity and the extension of the matter, the review and preparation of the HOAI (scale of honorarios professional for Architects and Engineers) has been realised in narrow collaboration with the Ministry of competent Economy, but also with the Ministry of Works. Logically, also they have participated to way of advertising other agents, as for example, the leading associations in the matter.

In spite of the intense efforts, has not achieved  that the Minister of Economy implement some claims that are legitimate.

Nevertheless, himself that has been possible to achieve, for example, an increase in the honorarios of the architects of roughly 20% in the table of values (scale of honorarios), where near of 10% corresponds  with increases of performance or productivity owed and the another 10% with adjust real of the honorarios. To be exhaustive has signalled  that in the year 2009 already produced  an increase of the honorarios of 10%.

In essence, in Germany agrees , so much the group of the Parties, like the Architects and Engineers , in that a normative vinculante on prices, that is to say a compulsory scale approved to state level, has to understand like a guarantee of quality in the Projects and for the culture of the construction in general, as well as a protection of the consumer.

The state scale is applicable to all the buildings, whose cost of execution situate  between the 25.000 and the 25.000.000 of euros. Underneath and above this cost, can agree the honorarios freely. […]

From the GEAAC study actions of collaboration with the FALL (Council of Architects of Europe) and the Upper Councils of Schools to adapt this interesting news to our legislations, with the convencimiento that some honorarios worthy guarantee the quality of the product and the security of the citizens.

Fdo. Fulgencio Avilés Inglés, Arquitecto

President of the CA of ASEMAS

+ article is published in noticias asemas

De esqda. a dereita.: Sr. Irmscher, Presidente do Sindicato Alemán de Arquitectos no exercicio Liberal; Sr. Vivier, Presidente da Maf e Sr. Avilés, Presidente do CA de ASEMAS | noticiasasemas.es

Con motivo da reunión anual do GEAAC (Grupo de Interese económico de arquitectos e proxectistas), presidido por ASEMAS dende 2011, tivemos información directa do Compañeiro Arquitecto, Matthias Irmscher, presidente do VFA (Vereinigung Freischaffender Architekten Deutschlands e. V.), Sindicato Alemán de Arquitectos en Exercicio Libre, sobre esta interesante noticia que transcribimos directamente:

[…] Nach intensiven Beratungen sowohl mit den Kammern und Verbänden, als auch in den zuständigen Ministerien selbst, wurde am 7. Juni 2013 vom Bundesrat die Modifizierung der HOAI (Honorarordnung für Architekten- und Ingenieurleistungen) beschlossen.

In der jährlichen Sitzung des GEAACs (Groupement Europèen pour lAssurance des Architectes et des Concepteurs / Europäische Gruppe für die Sicherung von Architekten und Designers) hat uns der Präsident der VFA (Vereinigung Freischaffender Architekten Deutschlands e. V.), Matthias Irmscher, über den Ablauf dieser wichtigen Verabschiedung informiert.

Federführend bei diesem Thema sind der AHO (Ausschuss der Verbände und Kammern der Ingenieure und Architekten für die Honorarordnung e. V.), die BAK (Bundesarchitektenkammer) sowie die BIngK (Bundesingenieurkammer).

Aufgrund der extrem komplexen und schwierigen Materie wurde die Überarbeitung der HOAI (Honorarordnung für Architekten- und Ingenieurleistungen) in sehr enger Zusammenarbeit mit dem federführenden Wirtschaftsministerium, aber auch mit dem Bauministerium erarbeitet. Selbstverständlich wurde auch die sonstige Fachöffentlichkeit an diesem Prozess beteiligt, so z. B. die Kommunalen Spitzenverbände.

Trotz intensiver Bemühungen ist es aber nicht gelungen, den zuständigen Wirtschaftsminister dazu zu bringen, einige berechtigte Forderungen auch umzusetzen.

Trotzdem ist es gelungen z. B. bei den Architektenhonoraren eine ca. 20%-ige Tafelwerterhöhung durchzusetzen, wobei hier ca. 10% geforderte Mehrleistungen geschuldet sind und weitere 10% tatsächliche Honoraranpassungen darstellen. Der Vollständigkeit halber sei aber angemerkt, dass es im Jahr 2009 vorab eine Erhöhung der Honorare von 10% gegeben hat.

Insgesamt ist man sich in Deutschland quer durch die Parteienlandschaft, aber auch unter den Architekten und Ingenieuren einig, dass ein verbindliches Preisrecht, also eine staatlich festgelegte HOAI, der Garant für eine notwendige Qualität in der Planung und letztlich auch für die Baukultur insgesamt darstellt, aber auch als Verbraucherschutz zu verstehen ist.

Das staatliche Preisrecht gilt für alle Gebäude, deren Herstellkosten zwischen 25.000 Euro und 25.000.000 Euro liegen. Darunter und darüber kann frei verhandelt werden.[…]

Traducción o castelán:

[…] Tras intensas reuniones y deliberaciones con Cámaras y asociaciones, así como en los propios Ministerios competentes, fue aprobada por el Senado, el pasado 7 de junio de 2013, la modificación del HOAI.Los responsables de este asunto son AHO (Asamblea o Comisión de las cámaras y asociaciones de Ingenieros y Arquitectos para el baremo de honorarios), la BAK (Cámara federal de arquitectos), así como BINGK( Cámara federal de Ingenieros).

Debido a la complejidad y la extensión de la materia, la revisión y preparación de la HOAI (baremo de honorarios profesionales para Arquitectos e Ingenieros) ha sido realizada en estrecha colaboración con el Ministerio de Economía competente, pero también con el Ministerio de Obras. Lógicamente, también han participado a modo de publicidad otros agentes, como por ejemplo, las asociaciones punteras en la materia.

A pesar de los intensos esfuerzos, no se ha conseguido que el Ministro de Economía implemente algunas reclamaciones que son legítimas.

No obstante, sí que ha sido posible conseguir, por ejemplo, un aumento en los honorarios de los arquitectos de aproximadamente un 20% en la tabla de valores (baremo de honorarios), donde cerca de un 10% se corresponde con aumentos de rendimiento o productividad adeudados y el otro 10% con ajustes reales de los honorarios. Para ser exhaustivo se ha señalado que en el año 2009 ya se produjo un aumento de los honorarios de un 10%.

En esencia, en Alemania se está de acuerdo, tanto el conjunto de los Partidos, como los Arquitectos e Ingenieros , en que una normativa vinculante sobre precios, es decir un baremo obligatorio aprobado a nivel estatal, debe entenderse como una garantía de calidad en los Proyectos y para la ¿cultura de la construcción¿ en general, así como una protección del consumidor.

El baremo estatal es aplicable a todos los edificios, cuyo coste de ejecución se sitúe entre los 25.000 y los 25.000.000 de euros. Por debajo y por encima de este coste, pueden acordarse los honorarios libremente. […]

Dende o GEAAC estudamos accións de colaboración co CAE (Consello de Arquitectos de Europa) e os Consellos Superiores de Colexios para adaptar esta interesante noticia ás nosas lexislacións, co convencemento de que uns honorarios dignos garanten a calidade do produto e a seguridade dos cidadáns.

Fdo. Fulgencio Avilés Inglés, Arquitecto

Presidente do CA de ASEMAS

+ artigo publicado en noticias asemas

ara arquitectura – ara crítica · Fredy Massadara arquitectura – ara crítica · Fredy Massadara arquitectura – ara crítica · Fredy Massad

0

Con esta sesión, se abre un paréntesis llamado ARA CRÍTICA, que tendrá lugar de junio a diciembre, para volver luego al formato habitual.

Si hasta el momento se han  invitado a 20 equipos de arquitectos que han explicado su manera de hacer y pensar la arquitectura, ahora se  hace una pausa para ver qué piensan seis arquitectos, críticos, divulgadores,… del panorama actual y, de alguna manera, del estado general de la cuestión.

Ciclo de conferencias ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA
Sesión 13 – Septiembre 2013: FREDY MASSAD
Organizado por ArquinFAD y TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona
Comiariado por Eugeni Bach

Con esta sesión, ábrese un paréntesis chamado ARA CRÍTICA, que terá lugar de xuño a decembro, para volver logo ao formato habitual.

Si ata o momento invitáronse a 20 equipos de arquitectos que explicaron o seu xeito de facer e pensar a arquitectura, agora faise unha pausa para ver que pensan seis arquitectos, críticos, divulgadores,… do panorama actual e, dalgún xeito, do estado xeral da cuestión.

Ciclo de conferencias ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA

Sesión 13 – Setembro 2013: FREDY MASSAD

Organizado por ArquinFAD e TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona

Comiariado por Eugeni Bach

With this session, there is opened a parenthesis called ARA CRÍTICA, which will take place from June to December, to return then to the habitual format.

If up to the moment they have been invited to 20 equipments of architects who have explained his way of making and thinking the architecture, now a pause is done to see what think six architects, critics, utterers, … of the current panorama and, somehow, of the general condition of the question.

Cycle of conferences ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA

Session 13 – September, 2013: FREDY MASSAD

Organized for ArquinFAD and TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona

Commissary for Eugeni Bach