Inicio Blog Página 132

UBOX “Ciudades”UBOX “Cidades”UBOX “Cities”

Del el 20 de Mayo al 1 de Junio el espacio UBox de la Fundación Adolfo Domínguez (c/Serrano 5), presenta la exposición colectiva “CIUDADES”, enmarcada en un ciclo de exposiciones que tiene como principal aspiración revisar tres facetas inherentes al ser humano: la ciudad, la naturaleza y la unión de ambas en la visión que el ser humano tiene de sí mismo.

Exposición colectiva: Diego Beneitez, Daniel Cebrian, Carolina Madruga, Tomás Castaño, María Burgaz, Frank Govin, José Javier González, Joan Soler.

TRANSITOS, Técnica mixta sobre tela, 30x40x3, Joan Soler

«Qué mejor que una conexión de ocho artistas con ocho estilos diferentes versando sobre la ciudad, para representar lo que ésta realmente es. Una mezcla maravillosa de culturas, personas, caras, calles, luces… De la ciudad el artista se nutre, pues ésta es puro arte. La ciudad es un lienzo inacabado, en el que cada suceso diario pinta una nueva pincelada sobre otra ya dada;  en la que cada uno quita o añade a su antojo, desde el graffiti que recorre paredes a las escaparates de cada tienda, los colores de las chaquetas de los viandantes, la basura esparcida en la vetas donde se unen la calzada y la acera; el renacer de ésta, por la noche, cuando el ocaso roba el color para teñirlo todo de gris, y enciende sus faros para iluminarlo todo y guiar a cada barco a buen puerto. Esta exposición es un brillo talento, donde cada artista muestra, desde su prisma personal, su manera de ver la infinita metrópolis».

– Por Daniel Cebrián (pintor)

Ya está abierta al público y se podrá visitar hasta el sábado 1 de Junio.

Exposición colectiva “Ciudades”

Hasta el 1 de Junio de 2013
Inauguración: 22 de mayo de 2013, desde las 19:00 h.
Lugar: Espacio UBox de la Fundación Adolfo Domínguez
Dirección: Calle Serrano 5, 3ª planta (entrada por tienda), 28001 Madrid
Disciplinas: Pintura, técnica mixta y fotografía

Exposición colectiva “Retratos”

Del 3 al 15 de Junio de 2013
Inauguración: 5 de Junio de 2013, desde las 19:00 h.
Lugar: Espacio UBox de la Fundación Adolfo Domínguez
Dirección: Calle Serrano 5, 3ª planta (entrada por tienda), 28001 Madrid
Disciplinas: Pintura, técnica mixta y fotografía

Exposición colectiva “Paisajes”

Del 17 al 30 de Junio de 2013
Inauguración: 19 de mayo de 2013, desde las 19:00 h.
Lugar: Espacio UBox de la Fundación Adolfo Domínguez
Dirección: Calle Serrano 5, 3ª planta (entrada por tienda), 28001 Madrid
Disciplinas: Pintura, técnica mixta y fotografía

Do o 20 de Maio ao 1 de Xuño o espazo UBox da Fundación Adolfo Domínguez (c/Serrano 5), presenta a exposición colectiva “CIDADES”, enmarcada nun ciclo de exposicións que ten como principal aspiración revisar tres facetas inherentes ao ser humano: a cidade, a natureza e a unión de ambas na visión que o ser humano ten de si mesmo.

Exposición colectiva: Diego Beneitez, Daniel Cebrian, Carolina Madruga, Tomás Castaño, María Burgaz, Frank Govin, José Javier González, Joan Soler.

TRANSITOS, Técnica mixta sobre tela, 30x40x3, Joan Soler

«Que mellor que unha conexión de oito artistas con oito estilos diferentes versando sobre a cidade, para representar o que esta realmente é. Unha mestura marabillosa de culturas, persoas, caras, rúas, luces… Da cidade o artista nútrese, pois esta é pura arte. A cidade é un lenzo inacabado, no que cada suceso diario pinta unha nova pincelada sobre outra xa dada; na que cada un quita ou engade ao seu antojo, desde o graffiti que percorre paredes ás escaparates de cada tenda, as cores das chaquetas dos viandantes, o lixo esparcida en vétala onde se unen a calzada e a beirarrúa; o renacer desta, pola noite, cando o ocaso rouba a cor para tinguilo todo de gris, e acende os seus faros para iluminalo todo e guiar a cada barco a bo porto. Esta exposición é un brillo talento, onde cada artista mostra, desde o seu prisma persoal, o seu xeito de ver a infinita metrópolis».

– Por Daniel Cebrián (pintor)

Xa está aberta ao público e poderase visitar ata o sábado 1 de Xuño.

Exposición colectiva “Cidades”
Ata o 1 de Xuño de 2013
Inauguración: 22 de maio de 2013, desde as 19:00 h.
Lugar: Espazo UBox da Fundación Adolfo Domínguez
Dirección: Rúa Serrano 5, 3ª planta (entrada por tenda), 28001 Madrid
Disciplinas: Pintura, técnica mixta e fotografía

Exposición colectiva “Retratos”
Do 3 ao 15 de Xuño de 2013
Inauguración: 5 de Xuño de 2013, desde as 19:00 h.
Lugar: Espazo UBox da Fundación Adolfo Domínguez
Dirección: Rúa Serrano 5, 3ª planta (entrada por tenda), 28001 Madrid
Disciplinas: Pintura, técnica mixta e fotografía

Exposición colectiva “Paisaxes”
Do 17 ao 30 de Xuño de 2013
Inauguración: 19 de maio de 2013, desde as 19:00 h.
Lugar: Espazo UBox da Fundación Adolfo Domínguez
Dirección: Rúa Serrano 5, 3ª planta (entrada por tenda), 28001 Madrid
Disciplinas: Pintura, técnica mixta e fotografía

From May 20 to June 1 the space UBox of the Adolfo Domínguez Foundation (c/Serrano 5), presents the collective exhibition «CITIES», placed in a cycle of exhibitions that has as principal aspiration check three facets inherent in the human being: the city, the nature and the union of both in the vision that the human being has of yes same.

Collective exhibition: Diego Beneitez, Daniel Cebrian, Carolina Madruga, Tomás Castaño, María Burgaz, Frank Govin, José Javier González, Joan Soler.

TRANSITOS, Mixed technology on fabric, 30x40x3, Joan Soler

«What better that a connection of eight artists with eight different styles turning on the city, to represent what this one really is. A wonderful mixture of cultures, persons, faces, streets, lights … Of the city the artist is nourished, since this one is a pure art. The city is an unfinished linen, in which every daily event paints a new brushstroke on other one already given; in that each one removes or adds to his whim, from the graffiti that crosses walls to the escaparates of every shop, the colors of the jackets of the viandantes, the merry garbage in the vetas where the causeway and the sidewalk join; the revival of this one, in the night, when the west steals the color for teñirlo quite of grey, and it ignites his beacons to illuminate everything and to guide to every ship to good port. This exhibition is a sheen talent, where every artist shows, from his personal prism, his way of seeing the infinite metropolis».

– By Daniel Cebrián (painter)

Already it is opened for the public and it will be possible visit until Saturday, the 1st of June.

Collective exhibition “Cities”
Until 1 June 2013
Inauguration: 22 May 2013, from the 19:00 h.
Place: Space UBox of the Foundation Adolfo Domínguez
Direction: Street Serrano 5, 3ª plant (entrance by shop), 28001 Madrid
Discipline: Painting, mixed technician and photography

Collective exhibition “Portraits”
Of the 3 to 15 June 2013
Inauguration: 5 June 2013, from the 19:00 h.
Place: Space UBox of the Foundation Adolfo Domínguez
Direction: Street Serrano 5, 3ª plant (entrance by shop), 28001 Madrid
Discipline: Painting, mixed technician and photography

Collective exhibition “Landscapes”
Of the 17 to 30 June 2013
Inauguration: 19 May 2013, from the 19:00 h.
Place: Space UBox of the Foundation Adolfo Domínguez
Direction: Street Serrano 5, 3ª plant (entrance by shop), 28001 Madrid
Discipline: Painting, mixed technician and photography

Centro de salud en Monterroso | Abalo Alonso ArquitectosCentro de saude en Monterroso | Abalo Alonso ArquitectosHealth Center in Monterroso | Abalo Alonso Arquitectos

Monterroso es una pequeña villa del interior de la provincia de Lugo famosa por su feria anual, de más de quinientos años de antigüedad, que se celebra el día de difuntos.

Como suele ocurrir en estos casos, el servicio del centro de salud cubre un área mayor que el propio núcleo principal del Ayuntamiento, y con una población sensiblemente envejecida.

Adquiere, por tanto, una importancia significativa el apeadero de autobuses, ubicado en el extremo noroeste de la manzana, y quizás no tanto la posible relación con la cercana sede municipal, al noreste.

El inmueble ocupa la totalidad de la parcela. Linda al este y sur con vías urbanas y al oeste con una pequeña zona verde compartida con el mencionado apeadero. Tanto la pendiente existente, como la ubicación de dicho apeadero nos sugieren acceder, a nivel, por la esquina suroeste, de tal forma que el edificio se hunde ligeramente y favorece no solo el soleamiento de la calle superior, sino su lectura como tapia, más acorde en cuestión de escala con el entorno rural en que nos encontramos.

En esta planta de acceso se encuentran, hacia el sur, pediatría, hacia el norte, las consultas generales, y en el centro, la recepción, con los servicios auxiliares detrás. Dos volúmenes emergen de la compacta construcción; el área privada de médicos, con un vacío a doble altura sobre el acceso principal, y un lucernario que, con los entrantes en el alzado oeste, animan la zona de espera.

Cuatro patios matizan el contacto con el exterior. En la planta sótano se sitúan las áreas de mujer, fisioterapia, odontología e instalaciones, iluminadas y ventiladas por estos patios ingleses para favorecer la intimidad de vistas.

Una piel continua de pizarra cubre fachadas y cubiertas, con roturas estratégicas de acero galvanizado en acceso, patios y huecos principales, y contrasta con el cálido interior forrado de roble.

Obra:  Centro de salud
Situación:  Monterroso. Lugo. Galicia. España
Fechas de redacción:  Concurso 2006, proyecto 2009, fin de obra 2012
Autores del proyecto:  abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Colaboradores: David Lareo, Manuel Sanmartín, Francisco Vázquez, arquitectos
Estructura:  Carlos Bóveda, arquitecto
Instalaciones:  Inaec ingeniería
Arquitecto técnico:  Francisco González Varela
Promotor: Sergas, Xunta de Galicia
Construcción:  Ute. Jefe de obra, Samuel Requejo
Fotografía:  Héctor Santos-Díez | BISimages
+ abaloalonso.es

Monterroso is a small villa of the interior of the famous province of Lugo for his annual fair, of more than five hundred years of antiquity, which is celebrated the day of deceased.

Since it is in the habit of happening in these cases, the service of the center of health covers a major area that the own principal core of the Town hall, and with a sensitively aged population.

A significant importance acquires, therefore, the alighting-place of buses, located in the extreme northwest of the apple, and probably not so much the possible relation with the nearby municipal headquarters, to the North-East.

The building occupies the totality of the plot. It adjoins in the eastern part and south with urban routes and in the western part with a small green space shared with the mentioned alighting-place. Both the existing slope, and the location of the above mentioned alighting-place they suggest us to accede, to level, for the corner southwest, in such a way that the building sinks lightly and favors not only the soleamiento of the top street, but his reading as wall, more identical concerning scale with the rural environment in which we are.

In this plant of access they find, towards the south, pediatrics, towards the north, the general consultations, and in the center, the receipt, with the auxiliary services behind. Two volumes emerge of the compact construction; the area deprived of doctors, with an emptiness to double height on the principal access, and a lucernario that, with the inlets in the gathering west, they encourage the zone of wait.

Four courts tint the contact with the exterior. In the plant basement there place the woman’s areas, physical therapy, odontolgy and facilities, illuminated and ventilated for these English courts to favor the intimacy of conference.

A constant skin of slate covers fronts and covers, with strategic breaks of steel galvanized in access, courts and principal hollows, and contrasts with the hot interior lined with oak.

Work: Health Center

Location: Monterroso. Lugo. Galicia. Spain

Dates of draft: I compete 2006, project 2009, end of work 2012

Authors of the project: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso

Collaborators: David Lareo, Manuel Sanmartín, Francisco Vázquez, architects

Structure: Carlos Bóveda, architect

Facilities: Inaec ingeniería

Technical architect: Francisco González Varela

Promoter: Sergas, Xunta de Galicia

Construction: Ute. Chief of work, Samuel Requejo

Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ abaloalonso.es

Monterroso é unha pequena vila do interior da provincia de Lugo famosa pola súa feira anual, de máis de cincocentos anos de antigüidade, que se celebra o día de defuntos.

Como adoita ocorrer nestes casos, o servizo do centro de saúde cobre un área maior que o propio núcleo principal do Concello, e cunha poboación sensiblemente envellecida.

Adquire, xa que logo, unha importancia significativa o apeadero de autobuses, situado no extremo noroeste da mazá, e quizais non tanto a posible relación coa próxima sé municipal, ao noreste.

O inmueble ocupa a totalidade da parcela. Linda ao leste e sur con vías urbanas e ao oeste cunha pequena zona verde compartida co mencionado apeadero. Tanto a pendente existente, como a ubicación de devandito apeadero suxírennos acceder, a nivel, pola esquina suroeste, de tal forma que o edificio afúndese ligeramente e favorece non só o soleamiento da rúa superior, senón a súa lectura como tapia, máis acorde en cuestión de escala coa contorna rural en que nos atopamos.

Nesta planta de acceso atópanse, cara ao sur, pediatría, cara ao norte, as consultas xerais, e no centro, a recepción, cos servizos auxiliares detrás. Dous volumes emergen de compáctaa construción; a área privada de médicos, cun baleiro a dobre altura sobre o acceso principal, e un lucernario que, cos entrantes no alzado oeste, animan a zona de espera.

Catro patios matizan o contacto co exterior. Na planta sótano sitúanse as áreas de muller, fisioterapia, odontología e instalacións, iluminadas e ventiladas por estes patios ingleses para favorecer a intimidade de vistas.

Unha pel continua de pizarra cobre fachadas e cubertas, con roturas estratéxicas de aceiro galvanizado en acceso, patios e ocos principais, e contrasta co cálido interior forrado de carballo.

Obra: Centro de saude

Emplazamento: Monterroso. Lugo. Galicia. España

Datas de redacción: Concurso 2006, proxecto 2009, fin de obra 2012

Autores do proxecto: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso

Colaboradores: David Lareo, Manuel Sanmartín, Francisco Vázquez, arquitectos

Estructura: Carlos Bóveda, arquitecto

Instalacións: Inaec ingeniería

Arquitecto técnico: Francisco González Varela

Promotor: Sergas, Xunta de Galicia

Construcción: Ute. Xefe de obra, Samuel Requejo

Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ abaloalonso.es

Evolución histórica del Edificio del Museo Arqueológico Provincial de OrenseEvolución histórica do Edificio do Museo Arqueolóxico Provincial de OurenseHistorical evolution of the Building of the Archaeological Provincial Museum of Orense

0

El musarqourense presenta el vídeo con la reconstrucción en 3D «Evolución histórica del edificio del Museo Provincial de Ourense». Este film refleja los resultados de las excavaciones e investigaciones que durante años fueron llevadas a cabo en el inmueble.

El edificio conocido como Pazos, Torres y Corral del obispo es uno de los escasos ejemplos de arquitectura románica civil conservada al que se le fueron añadiendo soportes representativos de cada tiempo histórico.

http://vimeo.com/66543082

O musarqourense presenta o vídeo coa reconstrución en 3D «Evolución histórica do edificio do Museo Provincial de Ourense». Este filme reflexa os resultados das escavacións e investigacións que durante anos foron levadas a cabo no inmoble.

O edificio coñecido como Pazos, Torres e Curral do bispo é un dos escasos exemplos de arquitectura románica civil conservada ao que se foron engadindo soportes representativos de cada tempo histórico.

The musarqourense presents the video with the reconstruction in 3D «Historical Evolution of the building of Ourense’s Provincial Museum». This film reflects the results of the excavacións and investigations that for years were carried out in the building.

The building known as Country houses, Towers and Corral of the bishop is one of the scanty examples of Romanesque civil architecture preserved to that him were added representative supports of every historical time.

Fenómenos concretos en territorios difusosFenómenos concretos en territorios difusosConcrete phenomena in diffuse territories

“Fenómenos concretos en territorios difusos” son unas jornadas divulgativas sobre investigación urbana que se desarrollarán el jueves 30 y el viernes 31 de mayo de 2013 en el salón de actos de la ETSA de A Coruña.

El objetivo de las jornadas es dar conocer una serie de prácticas investigadoras que, desde diversas formas de ruptura con la estabilidad de los dualismos clásicos como teoría-práctica, objetivismo-subjetivismo o academia-sociedad, se han acercado a la cuestión urbana de una forma tan ilusionante como plenamente científica.

No se trata por lo tanto de investigaciones abordadas desde el instrumental y las metodologías más vinculadas a las prácticas urbanísticas como la planificación territorial o el proyecto urbano (y que en la actualidad giran en torno al optimismo despertado por la generalización del uso de los SIG, y el pesimismo derivado de la deslegitimación profesional post-burbuja inmobiliaria), sino de búsquedas inmersas en las propias derivas personales de cada uno de los invitados (César Losada, Maurici Pla, Xoán Mosquera y Álvaro Domingues) a través de campos y conceptos como la filosofía, el lenguaje, el activismo o lo ordinario.

En un momento en el que alrededor del urbanismo, la geografía o la cartografía se reúnen numerosas disciplinas y agentes sociales interrogándose por su incapacidad para comprender las dinámicas delfilos territorio actual, estas jornadas tratarán de incentivar el interés por la investigación urbana como medio de análisis de las formas de vida contemporáneas, a través de sus correlatos espaciales, y como lanzadera de propuestas materializables en discursos, procesos o cosas urbanas no limitadas exclusivamente a las lógicas del capital.

+ info

“Fenómenos concretos en territorios difusos” son unhas xornadas divulgativas sobre investigación urbana que se desenvolverán o xoves 30 e o venres 31 de maio de 2013 no salón de actos da ETSA da Coruña.

O obxectivo das xornadas é dar coñecer unha serie de prácticas investigadoras que, desde diversas formas de ruptura coa estabilidade dos dualismos clásicos como teoría-práctica, obxetivismo-subxetivismo ou academia-sociedade, achegáronse á cuestión urbana dunha forma tan ilusionante como plenamente científica.

Non se trata polo tanto de investigacións abordadas desde o instrumental e as metodoloxías máis vinculadas ás prácticas urbanísticas como a planificación territorial ou o proxecto urbano (e que na actualidade viran en torno ao optimismo espertado pola generalización do uso dos SIG, e o pesimismo derivado da deslegitimación profesional post-burbulla inmobiliaria), senón de procuras inmersas nas propias derivas persoais de cada un dos invitados (César Losada, Maurici Pla, Xoán Mosquera e Álvaro Domingues) a través de campos e conceptos como a filosofía, a linguaxe, o activismo ou o ordinario.

Nun momento no que ao redor do urbanismo, a xeografía ou a cartografía reúnense numerosas disciplinas e axentes sociais interrogándose pola súa incapacidade para comprender as dinámicas delfilos territorio actual, estas xornadas tratarán de incentivar o interese pola investigación urbana como medio de análise das formas de vida contemporáneas, a través das súas correlatos espaciais, e como lanzadera de propostas materializables en discursos, procesos ou cousas urbanas non limitadas exclusivamente ás lóxicas do capital.

+ info

“Concrete phenomena in diffuse territories” they are a few divulgative days of urban investigation that they will develop on Thursday, the 30th and Friday, the 31st of May, 2013 in the assembly hall of the ETSA de A Coruña.

The aim of the days is to give to know a series of investigative practices that, from diverse forms of break with the stability of the classic dualisms as theory – practice, objetivismo-subjetivismo or academy – company, have approached the urban question of a form so ilusionante as fullly scientific.

It is not a question therefore of investigations approached from the set of instruments and the methodologies most linked to the urban development practices as the territorial planning or the urban project (and that at present they turn concerning the optimism woken up by the generalization of the use of the SIG, and the pessimism derived from the professional deslegitimación real-estate post-bubble), but of immersed searches in the own personal drifts of each one of the guests (César Losada, Maurici Pla, Xoán Mosquera and Álvaro Domingues) across fields and concepts as the philosophy, the language, the activismo or the ordinary thing.

In a moment in which about the urbanism, the geography or the cartography numerous disciplines and social agents meet being interrogated by his disability to understand the dynamics delfilos current territory, these days will try to stimulate the interest for the urban investigation as way of analysis of the contemporary forms of life, across his spatial correlatos, and as shuttle of offers materializables in speeches, processes or urban things not limited exclusively to the logics of the capital.

+ info

[:es]Chicago – Cinco Grandes Edificios[:gl]Chicago – Cinco Grandes Edificios[:en]Chicago – Five Great Buildings[:]

0

[:es]

Chicago tiene grandes edificios y es el lugar de nacimiento del rascacielos. Al Boardman traslada sus pensamientos en la creación de un corto sobre solamente cinco edificios de esta ciudad.

Creación y animación: Al Boardman
Música: Vimeo Music «Prelude No. 3» by Chris Zabriskie
Diseño de sonido: Noted in its absence!

Al Boardman es un reconocido diseñador y animador británico especializado en motion graphics y animación. Ha trabajado en una variedad de proyectos para clientes de renombre mundial, incluidos Google, Apple, The New York Times, The Guardian, y muchas otras marcas prominentes. Su estilo distintivo se caracteriza por su uso creativo de formas geométricas, colores vibrantes y animaciones fluidas.

Además de su trabajo comercial, Al Boardman también es conocido por compartir su conocimiento y experiencia a través de conferencias, talleres y en línea a través de plataformas como Vimeo y su propio sitio web. Es un contribuyente activo a la comunidad de diseño y animación, inspirando a otros con su creatividad y habilidades técnicas.

[:gl]

Chicago ten grandes edificios e é o lugar de nacemento do rañaceos. Al Boardman traslada os seus pensamentos na creaciónde un curto sobre soamente cinco edificios desta cidade.

Creación e animación Al Boardman (alboardman.com)

Música: Vimeo Music «Prelude No. 3» by Chris Zabriskie (chriszabriskie.com)

Deseño de son: Noted in its absence!

[:en]

Chicago has many truly great buildings. It sits firmly on the map of global architecture and is the birthplace of the skyscraper. Creating a short video about just five great buildings is doing this city a massive disservice, as there are many and this is simply my thoughts. I hope you enjoy it. I loved creating it.

Creative and Animation: Al Boardman (alboardman.com)

Music: Vimeo Music «Prelude No. 3» by Chris Zabriskie (chriszabriskie.com)

Sound design: Noted in its absence!

[:]

Eso dicen · trespes arquitectosEso din · trespes arquitectosSo they say · trespes arquitectos

0

El próximo jueves 6 de junio tendrá lugar la segunda jornada del ciclo Eso dicen; en esta ocasión, el invitado será trespes arquitectos. La sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto y otros treinta minutos de coloquio informal con el público.

Eso dicen es un ciclo de sesiones-coloquio que se celebra el primer y tercer jueves de cada mes entre las 20:00h y las 21:00h en la planta baja del Taller Creativo No Importa (calle San Andrés, 46); en él participan arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina, siempre con una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual como telón de fondo.

Trespes Arquitectos es un equipo formado por Carlos Mosquera del Palacio, Alberte Pérez Rodríguez y Enrique Iglesias Lima. Entiende el oficio de arquitecto de manera transversal, desde lo estrictamente profesional hasta la divulgación cultural. Su trabajo fue objeto de reconocimento siendo premiados en la categoria de arquitectura efímera de los premios A+, finalistas en los V Premios ENOR y seleccionados en los premios ARQUIA/Próxima 2010. Coordinan desde  2008  el programa de difusión y divulgación cultural INTEMCIOM de la librería Formatos de A Coruña.
+ trespesarquitectos.com

ESO DICEN · trespes arquitectos
Jueves 2 de junio 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita
[NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
La Coruña [España]

Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

On Thursday, the 6nd of Juny them 20:00h, in the ground floor of  [NO IMPORTA] the first session of the So they say cycle, the guest will be trespes arquitectos. The session will divide in the half hour of presentation of the architect and other thirty minutes of informal colloquium with the public.

So they say is a cycle of meetings – colloquia in which there will take part Galician architects belonging to different generations with the intention of presenting a wide spectrum of approaches of the discipline: construction, teaching, spreading, investigation and hybridization with other fields. In all the cases, the backdrop will be a reflection it brings over of the paper of the architect in the current moment and his multiple redefinitions.

Trespes Arquitectos is an equipment formed by Carlos Mosquera del Palacio, Alberte Pérez Rodríguez and Enrique Iglesias Lima. He understands the architect’s trade of a transverse way, from the strictly professional thing up to the cultural spreading. His work was an object of recognition being rewarded in the category of ephemeral architecture of the prizes To +, finalists in the V PREMIOS ENOR and selected in the prizes ARQUIA/Próxima 2010. They coordinate from 2008 the program of diffusion and cultural spreading INTEMCIOM of the bookshop Formats of To Corunna.

+ trespesarquitectos.com

SO THEY SAY · trespes arquitectos

Thursday on Juny 16 20:00 – 21:00h

Limited appraisal – admission free

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 planta Baja

La Coruña [Spain]

Organize:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

O vindeiro xoves 6 de xuño terá lugar a segunda xornada do ciclo Iso din; nesta ocasión, o invitado será trespes arquitectos. A sesión dividirase en media hora de presentación do arquitecto e outros trinta minutos de coloquio informal co público.

Iso din é un ciclo de sesións-coloquio no que participarán arquitectos galegos pertencentes a distintas xeracións coa intención de presentar un amplo espectro de enfoques da disciplina: construción, docencia, divulgación, investigación e hibridación con outros campos. En todos os casos, o telón de fondo será unha reflexión achega do papel do arquitecto no momento actual e os seus múltiples redefiniciones.

Trespes Arquitectos é un Equipo formado por Carlos Mosquera del Palacio, Alberte Pérez Rodríguez e Enrique Iglesias Lima. Entende o oficio de arquitecto de xeito tranversal, dende o estrictamente profesional até a divulgación cultural. O seu traballo foi obxecto de recoñecimento sendo siendo premiados na categoria de arquitectura efímera dos premios A+, finalistas nos V Premios ENOR e seleccionados nos premios ARQUIA/Próxima 2010. Coordinan dende  2008  o programa de difusión e divulgación cultural INTEMCIOM da librería Formatos da Coruña.

+ trespesarquitectos.com

ESO DIN · trespes arquitectos

Xoves 6 de xuño 20:00 – 21:00h

aforo limitado – entrada gratuita

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 planta Baixa

La Coruña [España]

Organiza:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Interiores externos [II] | Íñigo García Odiaga

[:es]Interiores externos [I] | Íñigo García Odiaga[:gl]Interiores externos [I] | Íñigo García Odiaga[:en]External interiors [I] | Íñigo García Odiaga[:]

La casa Moriyama, SANAA, 2005, Tokio | openbuildings.com

La casa Moriyama se sitúa en un barrio central de Tokio, un barrio residencial que mantiene un cierto grado de tranquilidad respecto de otros distritos más bulliciosos de la ciudad. El paisaje urbano está constituido por una gran acumulación de viviendas unifamiliares de baja densidad, que generan una estructura urbana que podríamos calificar de tradicional. En medio de este panorama urbano destacan de manera especial una colección de prismas abstractos que parecen establecer sus propias reglas dentro de una parcela alargada que da a dos calles.

El contraste con los edificios colindantes es radical, los ornamentos, remates o texturas de las arquitecturas tradicionales del barrio han desaparecido aquí por completo.  En un primer vistazo podría pensarse que los diez prismas blancos, de alturas y dimensiones diversas han sido colocados de forma azarosa, guiados por unas reglas aleatorias, casi como si se tratase más de  conjunto escultórico o un monumento que de una vivienda. Sin embargo el estudio de las relaciones entre los huecos y puertas de los diferentes volúmenes, aportan pistas sobre las leyes que relacionan las diferentes piezas, ya que unen algunas o separan otras, generando subconjuntos dentro del grupo inicial.

Y es que la casa Moriyama es en realidad un complejo de viviendas que comprende una concentración de  varias viviendas mínimas repartidas en el aleatorio paisaje de los diez prismas blancos. Algunas de esas viviendas son de una sola planta, algunas de dos pisos, otras tienen tres plantas, y algunas tienen un sótano. Algún día todas estas piezas, todas estas estancias o si se prefiere todos estos locales serán usados únicamente por la familia Moriyama, pero en la actualidad muchas de esas unidades se encuentran alquiladas a diversos usuarios. Por lo tanto la propia casa es una pequeña comunidad, un pequeño barrio dentro del barrio en el que se ubica. Cada una de estas mini casas se expande en el jardín exterior, un espacio común pero minuciosamente pautado para que cada porción del terreno sirva a un único habitante concreto. Toda la parcela se convierte así en un jardín comunitario, en un espacio exterior que en cierto modo es esencial para el funcionamiento de esa pequeña colectividad que conforma la casa Moriyama.

Pero sin lugar a dudas lo que más llama la atención de este espacio es su total continuidad con la calle, ni setos, ni vallas separan el lote de la parcela de las calles colindantes. Lo individual, la vida privada de los residentes no se mezcla únicamente con los otros residentes de la Moriyama, sino sin interrupción con la ciudad entera.

Si el espacio interior es el espacio de la vida privada, y la calle representa el espacio de lo público, en esta casa los límites entre estos mundos se muestran borrosos, difusos. De alguna manera ese mundo borroso se traslada incluso al modo de nombrar las cosas. La casa Moriyama es una casa, una vivienda unifamiliar, pero funciona como una agrupación de viviendas unifamiliares, por lo tanto podría constituir por sí sola un pequeño barrio. Un barrio en el que el pequeño jardín, no sería un huerto privado, sino más bien un espacio público, es decir una calle o una plaza de la colectividad.

Es mediante este proceso de multiplicación de escala en el que una unidad contiene al mismo tiempo la superior, por el que se desdibujan los límites entre la casa, el barrio y la propia ciudad. Una idea que remite directamente a la hipótesis enunciada hace años por Aldo Van Eyck:

«Árbol es hoja y hoja es árbol. Casa es ciudad y ciudad es casa. Una ciudad no es una ciudad a no ser que sea también una enorme casa, una casa es una casa sólo si es también una ciudad diminuta.»

Íñigo García Odiaga . arquitecto
San Sebastián. mayo 2013

Este texto es la segunda parte de un escrito que es la comparación entre dos casas la Azuma House construida por Tadao Ando en 1975 en Osaka y la Moriyama House finalizada en el año 2005 según un proyecto de SANAA, en el que se intenta reflexionar sobre lo ambiguo entre interior y exterior en ambas viviendas.

Le Corbusier: The Last Project · Dionisio GonzálezLe Corbusier: The Last Project · Dionisio GonzálezLe Corbusier: The Last Project · Dionisio González

El próximo 30 de mayo Dionisio González inaugurará su primera exposición en Ivorypress Space, bajo el título Le Corbusier: The Last Project. En esta muestra, que forma parte del Festival Off PHotoEspaña, el reconocido fotógrafo reflexiona sobre la utopía, la supervivencia y la destrucción a partir de veinte proyectos que el arquitecto Le Corbusier no llegó a realizar.

“Esta exposición pretende mostrar una labor de restitución de vestigios omitidos”, explica González. Es, por tanto, una labor de archivo “basada en procesar el objeto, para que el olvido no lo corrompa y se interprete en su escala y en su dimensión”. El artista ha seleccionado edificios que nunca llegaron a levantarse, como el Palacio del Gobernador en Chandigarh (India), la Villa Paul Prado en Buenos Aires (Argentina) o el Museo del Crecimiento Ilimitado (Argelia), para restituirlos y, a la vez, para destruirlos.

Dauphin XI | Dionisio González, 2012 | Cortesía de Ivorypress

El fotógrafo hace explotar los proyectos frustrados del maestro de la arquitectura moderna siguiendo la idea del filósofo Heidegger de que “todo proyecto no construido es una ruina”. La no ejecución se convierte, aquí, “en una destrucción silenciosa y silenciada, en una explosión que, en este caso, implosiona”.

Con esta serie, que podrá verse en Ivorypress Space hasta el 13 de julio, el artista aborda también el concepto del espacio, “un lugar-ninguna parte que nos remite al propio estado de la utopía que, en sí misma, se significa como ningún lugar, ninguna parte”, señala González.

La muestra también incluye varias obras de la serie Dauphin Island, realizada recientemente por el artista e inspirada en la isla del mismo nombre, perteneciente al estado de Alabama (EE.UU.). “Mi interés por Dauphin Island procede del estudio de arquitecturas acuáticas y palafíticas que tienen su origen en el Neolítico”, explica González. Se trata de una isla en el Golfo de México que ha sufrido numerosas catástrofes naturales y para la que el artista ha imaginado “proyectos propositivos que configuran nuevas estructuras habitativas en los vacíos de percepción de aquellos espacios previamente devastados”.

Dionisio González (Gijón, 1965) es profesor titular en la Facultad de Bellas Artes de la Universidad de Sevilla. A lo largo de su trayectoria artística ha recibido diversos reconocimientos como el Premio Pilar Juncosa y Sotheby’s de la Fundació Pilar i Joan Miró o el Premio Europeo de Fotografía Arendt Award en 2013. Ha expuesto en diversas instituciones y museos como el Museum of Contemporary Photography de Chicago, el Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía de Madrid (MNCARS), el Museu de Arte de São Paulo o el Museum of Contemporary Art de Toronto. Su obra se encuentra representada en destacadas colecciones como la ING Art Collection de ámsterdam, la del Centre National d’Art et de Culture Georges-Pompidou de París o la Margulies Collection at The Warehouse, en Miami.

Inauguración oficial con presencia del artista: 30 de mayo de 2013 a las 19:30 h
Exposición: Del 30 de mayo al 13 de julio de 2013
Horario: De lunes a viernes de 10:00 a 14:00 h y de 16:30 a 20:00 h. Sábados de 11:00 a 14:00 h
Lugar: Ivorypress – C/ Comandante Zorita 48 (Madrid)

O próximo 30 de maio Dionisio González inaugurará a súa primeira exposición en Ivorypress Space, baixo o título Le Corbusier: The Last Project. Nesta mostra, que forma parte do Festival Off PHotoEspaña, o recoñecido fotógrafo reflexiona sobre a utopía, a supervivencia e a destrución a partir de vinte proxectos que o arquitecto Le Corbusier non chegou a realizar.

“Esta exposición pretende mostrar un labor de restitución de vestixios omitidos”, explica González. É, xa que logo, un labor de arquivo “baseada en procesar o obxecto, para que o esquecemento non o corrompa e interprétese na súa escala e na súa dimensión”. O artista seleccionou edificios que nunca chegaron a levantarse, como o Palacio do Gobernador en Chandigarh (India), a Vila Paul Prado en Bos Aires (Arxentina) ou o Museo do Crecemento Ilimitado (Argelia), para restituílos e, á vez, para destruílos.

Dauphin XI | Dionisio González, 2012 | Cortesía de Ivorypress

O fotógrafo fai explotar os proxectos frustrados do mestre da arquitectura moderna seguindo a idea do filósofo Heidegger de que “todo proxecto non construído é unha ruína”. A non ejecución convértese, aquí, “nunha destrución silenciosa e silenciada, nunha explosión que, neste caso, implosiona”.

Con esta serie, que poderá verse en Ivorypress Space ata o 13 de xullo, o artista aborda tamén o concepto do espazo, “un lugar-ningunha parte que nos remite ao propio estado da utopía que, en si mesma, signifícase como ningún lugar, ningunha parte”, sinala González.

A mostra tamén inclúe varias obras da serie Dauphin Island, realizada recientemente polo artista e inspirada na illa do mesmo nome, pertencente ao estado de Alabama (EE.UU.). “O meu interese por Dauphin Island procede do estudo de arquitecturas acuáticas e palafíticas que teñen a súa orixe no Neolítico”, explica González. Trátase dunha illa no Golfo de México que sufriu numerosas catástrofes naturais e para a que o artista imaxinou “proxectos propositivos que configuran novas estruturas habitativas nos baleiros de percepción daqueles espazos previamente devastados”.

Dionisio González (Xixón, 1965) é profesor titular na Facultade de Belas Artes da Universidade de Sevilla. Ao longo da súa traxectoria artística recibiu diversos recoñecementos como o Premio Alicerce Juncosa e Sotheby’s da Fundació Alicerce i Joan Mirou ou o Premio Europeo de Fotografía Arendt Award en 2013. expuxo en diversas institucións e museos como o Museum of Contemporary Photography de Chicago, o Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía de Madrid (MNCARS), o Museu de Arte de Sãou Paulo ou o Museum of Contemporary Art de Toronto. A súa obra atópase representada en destacadas coleccións como a ING Art Collection de ámsterdam, a do Centre National d’Art et de Culture Georges-Pompidou de Parides ou a Margulies Collection at The Warehouse, en Miami.

Inauguración oficial con presenza do artista: 30 de maio de 2013 ás 19:30 h
Exposición: Do 30 de maio ao 13 de xullo de 2013
Horario: De luns a venres de 10:00 a 14:00 h e de 16:30 a 20:00 h. Sábados de 11:00 a 14:00 h
Lugar: Ivorypress – C/ Comandante Zorita 48 (Madrid) 

Next May 30 Dionisio González will inaugurate his first exhibition in Ivorypress Space, under the title Le Corbusier: The Last Project. In this sample, which forms a part of the Festival Off PHotoEspaña, the recognized photographer thinks about the Utopia, the survival and the destruction from twenty projects that the architect Le Corbusier did not manage to realize.

«This exhibition tries to show a labor of restitution of vestiges omitted», makes clear Gonzalez. It is, therefore, a labor of file «stocks in processing the object, in order that the oblivion not corrompa and it is interpreted in his scale and in his dimension». The artist has selected buildings that never managed to get up, as the Palace of the Governor in Chandigarh (India), the Villa Paul Prado in Buenos Aires (Argentina) or the Museum of the Unlimited Growth (Algeria), to return them and, simultaneously, to destroy them.

Dauphin XI | Dionisio González, 2012 | Ivorypress’s comity

The photographer makes exploit the frustrated projects of the teacher of the modern architecture following the idea of the philosopher Heidegger of that «any not constructed project is a ruin». Not execution turns, here, «into a silent and silenced destruction, into an explosion that, in this case, implosiona».

With this series, which will be able turn in Ivorypress Space until July 13, the artist approaches also the concept of the space, «a place no part that he us sends to the own condition of the Utopia that, in yes same, is meant as no place, no part», indicates Gonzalez.

The sample also includes several works of the series Dauphin Island, realized recently by the artist and inspired by the island of the same name, belonging to the condition of Alabama (USA). «My interest for Dauphin Island comes from the study of aquatic architectures and palafíticas that have his origin in the Neolithic one«, makes clear Gonzalez. It is a question of an island in the Gulf of Mexico that it has suffered numerous natural catastrophes and for the one that the artist has imagined «projects propositivos that form new structures habitativas in the emptinesses of perception of those before devastated spaces».

Dionysus Gonzalez (Gijon, 1965) is a titular teacher in the Faculty of Fine arts of the University of Seville. Along his artistic path Pilar Juncosa y Sotheby’s of the Fundació Pilar has received diverse recognitions as the Prize i Joan Miro or the European Prize of Photography Arendt Award in 2013. It has exposed in diverse institutions and museums as the Museum of Contemporary Photography of Chicago, the National Museum Center of Art Contemporary Art of Toronto Reigns Sofia of Madrid (MNCARS), the Museu of São Paulo’s Art or the Museum of. His work Art Collection is represented in out-standing collections as the ING of ámsterdam, of The Warehouse Centres National d’Art et of Culture Georges-Pompidou of Paris or the Margulies Collection at, in Miami.

Official inauguration with presence of the artist: on May 30, 2013 at 19:30 h
Exhibition: From May 30 to Hourly July 13, 2013
From Monday until Friday of 10:00 to 14:00 h and of 16:30 to 20:00 h. On Saturdays of 11:00 to 14:00 h
Place: Ivorypress – C/Comandante Zorita 48 (Madrid)

Interiores externos [I] | Íñigo García Odiaga

Este texto es la primera parte de una comparación entre dos casas que a los ojos de la mentalidad occidental tienen  al mismo tiempo algo de incomprensible y algo de enigma atrayente. Dos casas construidas con una diferencia de treinta años que resuelven una tipología similar, que podríamos denominar de «unifamiliar urbana», ambas en ciudades de Japón y por tanto deudoras del contexto urbano y cultural de aquel país.

En 1976 Tadao Ando finalizó la construcción de la Azuma House, Osaka | openbuildings.com

En 1976 Tadao Ando finalizó la construcción de la Azuma House en el denso barrio de Sumiyoshi de su ciudad natal Osaka. Un opaco prisma de hormigón ocupa la totalidad del solar. Dentro de la rigurosa retícula de cicatrices dejadas en el hormigón por berenjenos, pasadores y tableros de encofrado, se recorta centrada una estrecha puerta, únicamente dibujada por la sombra que se genera en el interior. En sentido estricto no existe la puerta, únicamente un umbral que parece conectar la calle con otro mundo.

Construida entre medianeras, ésta austera fachada es la única relación de la casa con la calle y por extensión con la ciudad. El interior se divide en tres partes iguales: dos volúmenes cerrados de dos plantas y un patio sobre el que se vuelcan los anteriores. En la planta baja se ubican una sala y una cocina, separadas por el patio, mientras que en la planta superior se sitúan los dormitorios que tiene la casa. El espacio central es la única fuente de luz natural de todas las estancias de la vivienda.

Toda la casa se organiza en relación a este patio descubierto ineludible. Patio insalvable en la vida cotidiana, ya que en este espacio central se encuentra la escalera y la pasarela que permite acceder y cruzar de una estancia a otra en el piso superior. El patio resuelve los elementos de distribución verticales y horizontales de la casa, lugares que en nuestros esquemas mentales son espacios irrenunciablemente interiores. En cambio en la Azuma House estos espacios que hay que cruzarlos bajo la lluvia o sintiendo el frío de la noche mientras se transita de la cocina al dormitorio, del salón al aseo, o de la habitación de los niños al espacio de los padres. A diferencia de los patios o claustros occidentales en el que los tránsitos se realizan a cubierto, este espacio impone su tiranía al obligar a los habitantes de la casa a moverse en la intemperie.

Desde una visión funcionalistas europea resulta incomprensible esta distribución. Si la casa es un ámbito de protección, un lugar en el que el hombre se cobija de las agresiones de la naturaleza, la Azuma House reinterpreta éste pensamiento y cobija al hombre protegiéndolo de la selva de la ciudad, obligándolo a convivir con los ciclos naturales.

El patio de la casa es un espacio exterior, un espacio en el que la lluvia, el sol, el frío, el día o la noche se hacen presentes según los dictados de la naturaleza, pero por contra es un espacio interior, un dominio privado cortocircuitado por completo del contexto urbano. Es este espacio por lo tanto, un espacio ambiguo, un interior dominado por las condiciones del exterior.

Para resumir esta casa habría que explicar este edificio mediante las condiciones de este patio y relatando la relación de la casa con la ciudad. El centro de la casa, su núcleo interior, es un vacío exterior, en el que los habitantes de la casa se relacionan directamente con la naturaleza y con el cielo, pero no con el exterior que supone la ciudad de Osaka.

Pero tal vez, aunque de forma involuntaria, la mejor definición de la Azuma House la elaboró Peter Zumthor cuando en su texto Atmósferas se remitía a la idea de tensión entre interior y exterior y afirmaba:

«Encuentro increíble que con la arquitectura arranquemos un trozo del globo terráqueo y construyamos con él una pequeña caja. De repente, nos encontramos con un dentro y un afuera. Estar dentro, estar fuera.»

Íñigo García Odiaga . arquitecto
San Sebastián. mayo 2013

Interiores externos [II] | Íñigo García Odiaga

 

Topias, utopias becoming real · 8ª Festival de arquitectura Eme3Topias, utopias becoming real · 8ª Festival de arquitectura Eme3Topias, utopias becoming real · 8ª Festival of architecture Eme3

Participarán 45 proyectos de 17 nacionalidades en los diferentes formatos del Festival. Se debatirá y reflexionará sobre la recuperación de espacios en desuso en el recinto de Fabra i Coats de Barcelona y en cómo todo aquello que hasta ahora era impensable en arquitectura, urbanismo y diseño, empieza a ser una praxis en evolución para y con la sociedad.

Barcelona, 22 de mayo de 2013.- Del 27 al 30 de junio, la Fabra i Coats – Fàbrica de Creació de Barcelona y el Districte de Sant Andreu acogerá la octava edición del festival de arquitectura Eme3 cuyo objetivo es descubrir, entender y compartir nuevas formas de arquitectura y urbanismo vinculadas a las realidades de las sociedades actuales, a través de la reflexión y los intercambios entre los profesionales que participan y el público asistente.

 

“Topias, utopias becoming real”, el paso de las utopías a la realidad, será el eje temático central de la edición de este año, analizando ámbitos como: los nuevos usos del espacio público (la autogestión, el empoderamiento y los procesos colaborativos); la vivienda en situaciones de crisis; y el espacio de trabajo en evolución, con ejemplos como el co-working como nuevo modelo de espacio.

La elección del recinto Fabra i Coats se enmarca en esta misma reflexión, ya que son varias naves y espacios exteriores, muchos de ellos actualmente en desuso. Con Eme3 se favorecerá también su dinamización cultural, no únicamente durante los días del festival, sino durante todo el mes de julio en que la exposición seguirá abierta y se realizarán actividades abiertas propuestas por vecinos y asociaciones  como espectáculos de danza, conciertos, talleres, video proyecciones, etc.

El festival acogerá la exposición Share-it y la sección build-it con intervenciones y workshops, debates y talks dinámicos en torno a la arquitectura y la sociedad con la participación de reconocidos profesionales del ámbito de la arquitectura y el arte.

El colectivo internacional MAP13 salió seleccionado de la llamada a proyectos en la categoría Build-it, con su proyecto BRICK-TOPIA. Éste, consiste en la construcción de estructuras  abovedadas de ladrillo en el patio exterior del recinto de la antigua fábrica Fabra i Coats, empleando el tradicional sistema constructivo de la bóveda tabicada (o volta de maó de pla) junto a nuevas herramientas digitales de optimización estructural  a través de la geometría. Esta intervención confiere a la plaza nuevas formas y texturas que configuran el espacio enseñándonos los accesos y los diversos ambientes para realizar las diferentes actividades tanto bajo la bóveda como en los espacios creados en su entorno.

La sección Share-it, reunirá las propuestas seleccionadas tras la convocatoria internacional de proyectos sobre nuevas formas de arquitectura y urbanismo. Paralelamente, se llevarán a cabo acciones con un marcado componente de intervención social que utilizarán como escenario principal el espacio público de Barcelona, especialmente de Fabra i Coats. Se trata de acciones que se desarrollarán antes, durante y después del festival con el fin de acercar al público nuevas formas de crear arquitectura y urbanismo a través de la participación ciudadana.

Presentados innovadores proyectos internacionales

La sección Share-it mostrará 45 proyectos de 17 países diferentes. Algunos de ellos se han seleccionado de la llamada internacional a proyectos, mientras que otros son invitados por el propio festival con el objetivo de dar visibilidad a equipos menos reconocidos junto con otros ya consolidados.

Entre ellos, destaca el proyecto de ZUS (Holanda), que se podrá ver en la sesión inaugural del Festival. “Yo hago Rotterdam” es una iniciativa de financiación colectiva en la creación de las ciudades, un nuevo modelo en el que los ciudadanos, a través de una web y otras aplicaciones digitales, proponen desarrollos privados a pequeña escala, no burocráticos y de bajo presupuesto. Se presenta como una alternativa al urbanismo a gran escala y el primer ejemplo es un puente de peatones que reconectará el distrito central de Rotterdam con el Hofbogen, devolviendo la calidad urbanística al barrio.

También estará presente Assemble Studio (UK), que desarrolla exitosos proyectos de espacios públicos en contextos urbanos complicados, ayudando a la conexión entre el público y el usuario final del espacio, con su uso real; el proyecto fotográfico “Instant Village” (Rumania) de Simona Rota, que muestra el sinsentido muchas veces de la planificación territorial, la improvisación que a veces crean situaciones de urbanismo precario; o Impossible Living (Italia), que presentará su proyecto de reactivaciones urbanas en que a través del crowdsourcing los propios ciudadanos proponen a través de la web edificios abandonados a los que se les puede dar nuevos usos.

De España también estarán presentes en esta sección otros proyectos.“Spanish Dream”, del equipo Cadelasverdes, es un proyecto que propone una reflexión crítica sobre la crisis económica y sus consecuencias, centrado en cómo la burbuja inmobiliaria y la especulación bancaria conllevaron un país lleno de obras sin acabar. “Spanish Dream” se acerca al problema desde un punto de vista emocional, recreando escenas familiares en obras sin rematar, con escenas cotidianas en espacios que no lo son. Otro caso es “Estonoesunsolar” del estudio Gravalosdimonte, que propone crear nuevos espacios contemporáneos en los solares abandonados pero contando con las necesidades reclamadas por asociaciones y vecinos y dando respuesta a problemáticas concretas.

Eme3 también acogerá algunas intervenciones como Kopf Kino (Alemania) de ON/OFF, en el que a través de un objeto diseñado, un carrito de la compra con un proyector que se va moviendo por la ciudad ante transeúntes curiosos que empiezan a ver el poder del objeto y espontáneamente actúan recíprocamente con él.

Sobre Eme3

Cuando Eme3 arrancó en 1999, su idea era convertirse en un espacio en el que arquitectos, urbanistas y creativos de diferentes disciplinas pudieran encontrarse y mostrar sus proyectos: trabajos innovadores, poco convencionales y que de alguna manera se escapaban de las tendencias mayoritarias en la construcción y la planificación urbana.

Hoy, 14 años después de la primera edición, Eme3 ya se ha posicionado como una plataforma de oportunidad para la expresión y presentación de propuestas e ideas arquitectónicas. Un espacio de exposición, debate y experimentación que actúa como foro de interacción y lanzadera de propuestas que conjugan la arquitectura, el arte y el diseño. Eme3 genera ideas que se materializan en diferentes formatos: instalaciones, proyectos urbanos, talleres, conferencias, debates y proyecciones audiovisuales y se desarrolla en varias localizaciones a través de su programación continua eme3_on  y su cita anual de referencia, festival Eme3, que en sus siete ediciones ha recibido un total de 70.000 visitantes.

+ info

Participarán 45 proxectos de 17 nacionalidades nos diferentes formatos do Festival. Debaterase e reflexionará sobre a recuperación de espazos en desuso no recinto de Fabra i Coats de Barcelona e en como todo aquilo que ata agora era impensable en arquitectura, urbanismo e deseño, empeza a ser unha praxe en evolución para e coa sociedade.

Barcelona, 22 de maio de 2013.- Do 27 ao 30 de xuño, a Fabra i Coats – Fàbrica de Creació de Barcelona e o Districte de Sant Andreu acollerá a oitava edición do festival de arquitectura Eme3 cuxo obxectivo é descubrir, entender e compartir novas formas de arquitectura e urbanismo vinculadas ás realidades das sociedades actuais, a través da reflexión e os intercambios entre os profesionais que participan e o público asistente.

“Topias, utopias becoming real”, o paso das utopías á realidade, será o eixe temático central da edición deste ano, analizando ámbitos como: os novos usos do espazo público (a autogestión, o empoderamiento e os procesos colaborativos); a vivenda en situacións de crises; e o espazo de traballo en evolución, con exemplos como o co-working como novo modelo de espazo.

A elección do recinto Fabra i Coats enmárcase nesta mesma reflexión, xa que son varias naves e espazos exteriores, moitos deles actualmente en desuso. Con Eme3 favorecerase tamén o seu dinamización cultural, non únicamente durante os días do festival, senón durante todo o mes de xullo en que a exposición seguirá aberta e realizaranse actividades abertas propostas por veciños e asociacións como espectáculos de danza, concertos, talleres, video proxeccións, etc.

O festival acollerá a exposición Share-it e a sección build-it con intervencións e workshops, debates e talks dinámicos en torno á arquitectura e a sociedade coa participación de recoñecidos profesionais do ámbito da arquitectura e a arte.

O colectivo internacional MAP13 saíu seleccionado da chamada a proxectos na categoría Build-it, co seu proxecto BRICK-TOPIA. Este, consiste na construción de estruturas abovedadas de ladrillo no patio exterior do recinto da antiga fábrica Fabra i Coats, empregando o tradicional sistema constructivo da bóveda tabicada (ou volta de maó de pla) xunto a novas ferramentas digitales de optimización estructural a través da geometría. Esta intervención confire á praza novas formas e texturas que configuran o espazo ensinándonos os accesos e os diversos ambientes para realizar as diferentes actividades tanto baixo a bóveda como nos espazos creados na súa contorna.

A sección Share-it, reunirá as propostas seleccionadas trala convocatoria internacional de proxectos sobre novas formas de arquitectura e urbanismo. Paralelamente, levaranse a cabo acciones cun marcado compoñente de intervención social que utilizarán como escenario principal o espazo público de Barcelona, especialmente de Fabra i Coats. Trátase de accións que se desenvolverán antes, durante e despois do festival co fin de achegar ao público novas formas de crear arquitectura e urbanismo a través da participación cidadá.

Presentados innovadores proxectos internacionais

A sección Share-it mostrará 45 proxectos de 17 países diferentes. Algúns deles seleccionáronse da chamada internacional a proxectos, mentres que outros son invitados polo propio festival co obxectivo de dar visibilidad a equipos menos recoñecidos xunto con outros xa consolidados.

Entre eles, destaca o proxecto de ZUS (Holanda), que se poderá ver na sesión inaugural do Festival. “Eu fago Rotterdam” é unha iniciativa de financiamento colectivo na creación das cidades, un novo modelo no que os cidadáns, a través dunha web e outras aplicacións digitales, propoñen desenvolvementos privados a pequena escala, non burocráticos e de baixo orzamento. Preséntase como unha alternativa ao urbanismo a gran escala e o primeiro exemplo é unha ponte de peatones que reconectará o distrito central de Rotterdam co Hofbogen, devolvendo a calidade urbanística ao barrio.

Tamén estará presente Assemble Studio (UK), que desenvolve exitosos proxectos de espazos públicos en contextos urbanos complicados, axudando á conexión entre o público e o usuario final do espazo, co seu uso real; o proxecto fotográfico “Instant Village” (Rumania) de Simona Rota, que mostra o sinsentido moitas veces da planificación territorial, a improvisación que ás veces crean situacións de urbanismo precario; ou Impossible Living (Italia), que presentará o seu proxecto de reactivaciones urbanas en que a través do crowdsourcing os propios cidadáns propoñen a través da web edificios abandonados aos que se lles pode dar novos usos.

De España tamén estarán presentes nesta sección outros proxectos.“Spanish Dream”, do equipo Cadelasverdes, é un proxecto que propón unha reflexión crítica sobre a crise económica e as súas consecuencias, centrado en como a burbulla inmobiliaria e a especulación bancaria conllevaron un país cheo de obras sen acabar. “Spanish Dream” achégase ao problema desde un punto de vista emocional, recreando escenas familiares en obras sen rematar, con escenas cotiás en espazos que non o son. Outro caso é “Estonoesunsolar” do estudo Gravalosdimonte, que propón crear novos espazos contemporáneos nos solares abandonados pero contando coas necesidades reclamadas por asociacións e veciños e dando resposta a problemáticas concretas.

Eme3 tamén acollerá algunhas intervencións como Kopf Kino (Alemania) de ON/OFF, no que a través dun obxecto deseñado, un carrito da compra cun proyector que se vai movendo pola cidade ante transeúntes curiosos que empezan a ver o poder do obxecto e espontáneamente actúan recíprocamente con el.

Sobre Eme3

Cando Eme3 arrincou en 1999, a súa idea era converterse nun espazo no que arquitectos, urbanistas e creativos de diferentes disciplinas puidesen atoparse e mostrar os seus proxectos: traballos innovadores, pouco convencionais e que dalgún xeito escapábanse das tendencias maioritarias na construción e a planificación urbana.

Hoxe, 14 anos logo da primeira edición, Eme3 xa se situou como unha plataforma de oportunidade para a expresión e presentación de propostas e ideas arquitectónicas. Un espazo de exposición, debate e experimentación que actúa como foro de interacción e lanzadera de propostas que conxugan a arquitectura, a arte e o deseño. Eme3 xera ideas que se materializan en diferentes formatos: instalacións, proxectos urbanos, talleres, conferencias, debates e proxeccións audiovisuales e desenvólvese en varias localizaciones a través da súa programación continua eme3_on e a súa cita anual de referencia, festival Eme3, que nos seus sete edicións recibiu un total de 70.000 visitantes.

+ info

They will participate 45 projects of 17 nationalities in the different formats of the Festival. It will debate  and reflexionará on the recovery of spaces into disuse in the enclosure of Fabra i Coats of Barcelona and in how all that that up to now was unthinkable in architecture, urbanismo and design, begins to be a praxis in evolution for and with the society.

Barcelona, 22 May 2013.- Of the 27 to 30 June, the Fabra i Coats – Fàbrica of Creació of Barcelona and the Districte of Sant Andreu will receive the eighth edition of the festival of architecture Eme3 whose aim is to discover, understand and share new forms of architecture and urbanismo linked to the realities of the current societies, through the reflection and the exchanges between the professionals that participate and the public assistant.

“Topias, utopias becoming real”, the step of the utopias to the reality, will be the central thematic axis of the edition of this year, analysing fields eat: the new uses of the public space (the autogestión, the empoderamiento and the processes colaborativos); the house in situations of crisis; and the space of work in evolution, with examples like the co-working as new model of space..

The election of the enclosure Fabra i Coats frames  in this same reflection, since they are several ships and external spaces, many of them at present into disuse. With Eme3 will favour  also his dinamización cultural, no only during the days of the festival, but during all the month of July in that the exhibition will follow opened and will realise  open activities proposals by neighbours and associations like shows of dance, concerts, workshops, video projections, etc.

The festival will receive the exhibition Share-it and the section build-it with interventions and workshops, debates and talks dynamic around the architecture and the society with the participation of recognised professionals of the field of the architecture and the art.

The international community MAP13 went out selected of the call to projects in the category Build-it, with his project BRICK-TOPIA. This, consists in the construction of structures abovedadas of brick in the external playground of the enclosure of the ancient factory Fabra i Coats, employing the traditional constructive system of the vault tabicada (or volta of maó of pla) beside new digital tools of structural optimisation through the geometry. This intervention confers to the new square forms and textures that configure the space teaching us the accesses and the diverse environments to realise the different activities so much under the vault as in the spaces created in his surroundings.

The section Share-it, will gather the proposals selected after the international announcement of projects on new forms of architecture and urbanismo. Simultaneously, will carry out actions with a marked component of social intervention that will use like main stage the public space of Barcelona, especially of Fabra i Coats. It treats  of actions that will develop  before, during and after the festival with the end to approach to the new public forms to create architecture and urbanismo through the citizen participation.

Presented innovative international projects

The section Share-it will show 45 projects of 17 different countries. Some of them have selected  of the international call to projects, whereas others are invited by the own festival with the aim to give visibility to teams less recognised together with others already consolidated.

Between them, it stands out the project of ZUS (Holland), that will be able to see  in the inaugural session of the Festival. “I do Rotterdam” is an initiative of collective finance in the creation of the cities, a new model in which the citizens, through a web and other digital applications, propose developments deprived in a small way, no bureaucratic and of low budget. It presents  like an alternative to the urbanismo on a large scale and the first example is a bridge of pedestrians that reconectará the central district of Rotterdam with the Hofbogen, giving back the quality urbanística to the neighbourhood.

Also it will be present Assemble Studio (UK), that develops successful projects of public spaces in urban contexts complicated, helping to the connection between the public and the final user of the space, with his real use; the photographic project “Instant Village” (Romania) of Simona Broken, that shows the sinsentido many times of the territorial planning, the improvisation that sometimes create situations of urbanismo precarious; or Impossible Living (Italy), that will present his project of urban reflations in that through the crowdsourcing the own citizens propose through the web abandoned buildings to which can them  give new uses.

Of Spain also will be presents in this section other projects.“Spanish Dream”, of the team Cadelasverdes, is a project that proposes a critical reflection on the economic crisis and his consequences, centred in how the bubble real estate and the banking speculation comported a full country of works without finishing. “Spanish Dream” Approaches to the problem from an emotional point of view, re-creating familiar scenes in works without finishing, with daily scenes in spaces that are not it. Another case is “Estonoesunsolar” of the study Gravalosdimonte, that proposes to create new contemporary spaces in the solar abandoned but having the needs demanded by associations and neighbours and giving answer to problematic concrete.

Eme3 also will receive some interventions like Kopf Kino (Germany) of ON/OFF, in which through an object designed, a shopping trolley with a projector that goes  moving by the city in front of transeúntes curious that begin to see the power of the object and spontaneously act reciprocally with him.

About Eme3

When Eme3 started in 1999, his idea was to turn into a space in which architects, urbanistas and creative of different disciplines could find and show his projects: innovative works, little conventional and that somehow escaped  of the majority tendencies in the construction and the urban planning.

Today, 14 years after the first edition, Eme3 already has positioned  like a platform of opportunity for the expression and presentation of proposals and architectural ideas. A space of exhibition, debate and experimentation that acts like forum of interaction and lanzadera of proposals that conjugan the architecture, the art and the design. Eme3 generates ideas that materialise  in different formats: installations, urban projects, workshops, conferences, debates and audiovisual projections and develops  in several locations through his continuous programming eme3_on and his annual appointment of reference, festival Eme3, that in his seven editions has received a total of 70.000 visitors.

+ info

Mauhaus | Xentes, Espazos e Lugares Mauhaus | Xentes, Espazos e Lugares Mauhaus | Xentes, Espazos e Lugares

0

Conferencia de Anabel Varona y Carlos Arruti, Mauhaus ‘MAUSHAUS, arquitectura para todos’ celebrada el 21 de septiembre de 2012, en la Fundación Barrié en A Coruña. Incluida dentro del ciclo Xentes, Espacios y Lugares del Proxecto Terra y organizada por el olexio de Arquitectos de Galicia.

http://youtu.be/YqbIEp2Sqow

Conferencia de Anabel Varona e Carlos Arruti, Mauhaus ‘MAUSHAUS, arquitectura para todos’ celebrada o 21 de setembro de 2012, na Fundación Barrié en A Coruña. Incluída dentro do ciclo Xentes, Espazos e Lugares do Proxecto Terra e organizada polo Colexio de Arquitectos de Galicia.

Conference of Anabel Varona and Carlos Arruti, Mauhaus ‘MAUSHAUS, architecture for all ‘ celebrated on September 21, 2012, in the Barrié Foundation in A Coruña. Included inside the cycle Xentes, Espazos e Lugares of the Proxecto Terra and organized by the Colexio de Arquitectos de Galicia.

Fanzine APROXIMACIONS. nº2. Des-pavimentarFanzine APROXIMACIONS. nº2. Des-pavimentarFanzine APROXIMACIONS. nº2. Des-paving

Ya tenemos el número 2 de la revista Aproximacions! Pronto la empezaran a distribuir gratuitamente por escuelas de arquitectura, colegios profesionales y librerías de toda Cataluña. Pero, de momento, ya la podéis encontrar digitalmente aquí:

+ info

Xa temos o número 2 da revista Aproximacions! Pronto empezarasen a distribuír gratuitamente por escolas de arquitectura, colexios profesionais e librerías de toda Cataluña. Pero, de momento, xa a podedes atopar digitalmente aquí:

+ info

Already we have the number 2 of the magazine Aproximacions! Soon they were starting it distributing free for schools of architecture, professional colleges and bookshops of the whole Catalonia. But, at the moment, already you can find her digitalmente here:

+ info

La arquitectura, la ciencia y Charles Jencks | Miquel Lacasta Codorniu

Bocetos de Frei Otto | luisantonio-grupopfc.blogspot.com.es

El paradigma de la complejidad aplicado en la arquitectura y su expresión en el binomio conceptual geometría y complejidad surge durante la década de los 60, contrariamente a la posición de Charles Jencks que lo sitúa a finales del siglo XX y principios del XXI.

El recorrido de este binomio arranca en un momento histórico de grandes convulsiones de la mano de autores que lúcidamente entienden el paso cambiado con el que a partir de ese momento la sociedad va a evolucionar y desarrollan un trabajo práctico, pero sobre todo teórico, que instaura una nueva manera de pensar y construir la arquitectura.

Jencks sin embargo se apoya fundamentalmente para sostener sus ideas en las ciencias de la complejidad y el carácter tradicionalmente mimético con la naturaleza que la arquitectura ha desarrollado y que ahora es de aplicación al conjunto de teorías circunscritas a esa denominación. Sin duda el éxito de ciertas arquitecturas que toman prestados algunos conceptos de las ciencias de la complejidad es bien conocido. También es bien conocido el papel del software y la socialización del ordenador de sobremesa para la aceleración de ciertas ideas y conceptos relacionados con las ciencias de la complejidad y aplicados a los proyectos de arquitectura a partir de la década de los 90 hasta hoy.

Todo ello no condiciona el hecho de que realmente la idea de complejidad y su cristalización geométrica sea una manera de pensar propia de los años 60 y no de la década de los 90. En todo caso la irrupción de las ciencias de la complejidad podría equilibrar la balanza a favor de Jencks y en contra de la posición que se defiende aquí.

Pero ¿qué son las ciencias de la complejidad, sino un conjunto de teorías interdependientes descubiertas, formuladas y aplicadas por científicos diferentes en años diferentes?

Ciertamente las ciencias de la complejidad tratan en todo caso de las interacciones entre diversas teorías científicas que provienen de la unión fructífera de la física, la química, la sociología, las matemáticas, etc., pero el dato relevante es que estas teorías curiosamente fueron formuladas en la década de los 60 y parte de la década de los 70.

Estas teorías surgen en paralelo a los hechos ocurridos en esa época, donde la lógica de la simplicidad dejó de ser funcional y precisó de herramientas que permitieran pensar de una manera no lineal y dar cuenta de las paradojas en el modo de experimentar la realidad con que la sociedad se enfrentaba en los convulsos años 60.

Tanto en la arquitectura como en la ciencia, esos años supusieron no solamente un replanteo general de muchos principios operativos, sino un sustrato nutritivo para el pensamiento creativo de primer orden. No hace falta decir que también en el arte, en el pensamiento y en otras tantas disciplinas, fueron años de auténtica efervescencia que acabaron provocando un clima de constante excitación neuronal.

No es de extrañar por tanto, que la reformulación de la teoría del caos se anunciara en 1963, que la teoría de la autoorganización y la cibernética en 1961, que la termodinámica del no-equilibrio se formulara en 1965, que la hipótesis Gaia lo hiciera en 1972, que la teoría de los hiperciclos catalíticos lo fuera en 1967 y más tarde en 1979, que la teoría de la autopoiesis lo fuera en 1973, que la teoría de los fractales y la autosemejanza se reformulara en 1977, que la teoría de las catástrofes lo hiciera en 1967 y la lógica borrosa se formulara en 1965. Un paquete temporal de poco más de una década que ejemplifica una autentica evolución en la ciencia en muy pocos años.

Es indudable que la socialización del ordenador de sobremesa y los avances en software CAD permitió a finales de los 80 y principios de los 90 cristalizar en edificios concretos toda una serie de soluciones complejas en arquitectura, pero es igualmente indudable que la construcción del paradigma de la complejidad cristalizó mucho antes que lo que Jencks quiere hacernos creer1 y que la arquitectura contemporánea y las investigaciones más avanzadas actuales beben directamente de las fuentes contraculturales de esa década prodigiosa donde al mundo se le dio la vuelta como a un calcetín.

Me gustaría matizar por eso, que geometría y complejidad o geometrías complejas o cualquier otra forma del lenguaje que sobre esta idea aparezca en este blog, tiene indudablemente el marco de referencia de la contemporaneidad. Las ideas que van surgiendo aquí, se enmarcan en la arquitectura desde el hoy, o lo que podría llamarse prácticas proyectuales contemporáneas, y es desde el hoy que pretende buscar el origen de la concepción geometría y complejidad como un todo en uno, como hermanos siameses indisociables, y no como la denominada arquitectura paramétrica, tan en boga hasta hace poco, que en el mejor de los casos ha hecho un uso, y en realidad un abuso, de principios pseudonaturalistas para justificar ciertas veleidades formales. Me refiero concretamente para clarificar posiciones, que la exuberancia de ciertas arquitecturas todavía hoy en práctica, responden más a una fascinación por la herramienta, y también hay que decirlo, a una moda, que a una reflexión profunda del link fundamental que tiene la arquitectura con el comportamiento de la naturaleza.

El campo de las reflexiones esbozadas aquí, es sin duda la arquitectura relacionada con la ciencia, más específicamente lo que Felix Guattari se refiere por ciencias duras en un artículo titulado Las tres ecologías: la termodinámica, la topología, la teoría de la información, la teoría de los sistemas, la lingüística, etc.2

También, ciertas ideas y conceptos que van desfilando por aquí, tienen un punto de anclaje en lo que Charles Jencks llama en sus textos como las ciencias de la complejidad en The new paradigm in Architecture. The Language of Post-Modernism3 y en el texto, The Architecture of the Jumping Universe: A Polemic: How Complexity Science is Changing Architecture and Culture.4

De hecho los dos textos de Jencks delimitan solamente una parte del campo de este blog. Algunos de los textos publicados aquí relacionan arquitectura y ciencias de la complejidad pautando una referencia temporal que se demuestra como imprecisa en Jencks, y por tanto inducen a un nuevo marco temporal de referencia. En otras palabras, la relación entre arquitectura y ciencias de la complejidad no surge como reflexión tardo-postmodernista, sino que amanece como una amalgama efervescente en los años 60 y entrados los 70 del siglo pasado.

Sin duda Charles Jencks ha sido uno de los críticos más influyentes de la segunda mitad del siglo XX en arquitectura, especialmente desde principios de los 70 hasta bien entrados los 90, pero aquí sus textos funcionan como una especie de guión inverso, es decir, sus escritos los utilizo para desandar sobre sus pasos y resituar en el tiempo algunas ideas que pretenden demostrar que el nuevo paradigma en arquitectura basado en el desarrollo de geometrías complejas surge como cuerpo de conocimiento en la década de los 60, concretamente entre 1960 y 1973.

Es más, la idea geometría compleja es tan solo la puerta acceso a una idea de ámbito mayor. En realidad la auténtica imbricación entre complejidad y geometría es la constatación de la evidencia de que toda arquitectura y por extensión toda ciudad tiene todavía mucho que aprender de los modelos de comportamiento del mundo natural.

Creo firmemente que eso es en esencia ecología urbana y que ese es el camino que apuntaban las ideas y los conceptos nacidos en los años 60 y que deberíamos seguir investigando hoy.

Miquel Lacasta Codorniu. Doctor arquitecto
Barcelona, abril 2013

Notas

1 Es interesante el apartado en el que Grillo crítica la postura oportunista de Jencks en la tesis doctoral GRILLO, Carlos D., La Arquitectura y la Naturaleza Compleja: Arquitectura, Ciencia y Mimesis a finales del Siglo XX, UPC Departament de Composició Arquitectònica, tesis doctoral dirigida por Dra. Marta Llorente, Barcelona 2005
2 Guattari, Felix, The Three Ecologies, Revista New Formations, núm 8, Verano, 1989, Londres, p. 131 (originalmente Les Tríos Écologies editado en francés por Gelilée 1989).
3 Jencks, Charles, The new paradigm in Architecture. The Language of Post-Modernism, Yale University Press, New Haven y Londres, 2002.
4 Jencks, Charles, The Architecture of the Jumping Universe: A Polemic: How Complexity Science is Changing Architecture and Culture, John Wiley and Sons, West Sussex, 1995.

[:es]GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco[:gl]GZ 10 · Prototipo de vivenda unifamiliar | Fermín G. Blanco[:en]GZ 10 · Prototype of one-family housing | Fermín G. Blanco[:]

[:es]

Hueso de Miguel Fisac
Hueso de Miguel Fisac

Investigación planteada como parte práctica y complementaria de la tesis doctoral: Los “huesos” de Fisac; la búsqueda de la pieza ideal. La tesis analiza los inventos patentados del arquitecto Miguel Fisac.

GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco

Un análisis exhaustivo de estas patentes permite descubrir la evolución de la obra y del pensamiento del maestro manchego que termina por condensarse en su última patente, un sistema aun vigente y que el arquitecto bautiza como arquitectura vertida.

Fisac fallece en 2006 sin ver la aplicación práctica de su ultimo invento. Este hecho servirá de base al presente trabajo que tiene por objetivo desarrollar esta patente en el campo de la vivienda unifamiliar de bajo coste.

Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco

Se plantea un caso práctico real que servirá como campo de pruebas para analizar las posibilidades y limitaciones del sistema.

Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco

La metodología y conclusiones permiten ver en conjunto, la evolución del pensamiento de Miguel Fisac y al tiempo establecer un recorrido por la tradición constructiva española más reciente y su estrecha relación con la realidad actual.

Obra: GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar
Autor: Fermín G. Blanco
Localización: Gronzo, A Coruña, España
Dirección de obra: Luis Miguel Fernández López, Javier López da Vila
Fabricación de paneles: Posteléctrica Fabricación
Montaje: Marcos Carreira
Carpintería de Alumino: Quintaplast
Seguimiento documental: Alex del Río -fotografía- David Plaza y Sonia Otero -edición- Eduardo Estévez -operador- Edilberto Viéito -diseño gráfico-
Fotos final de obra: Héctor Santos-Díez | BISimages + Estudio Fermín Blanco
+ ferminblanco.com

[:en]

Investigation raised as practical and complementary part of the doctoral thesis: Fisac’s “bones; the search of the ideal piece. The thesis analyzes the patent inventions of the architect Michael Fisac.

An exhaustive analysis of these patents allows to discover the evolution of the work and of the thought of the of La Mancha teacher who ends for becoming condensed in his last patent, a system even in force and who the architect baptizes as spilt architecture.

Fisac dies in 2006 without seeing the aplicaciónpráctica of his last invention. This fact will use as base to the present work that has for aim develop this patent in the field of the one-family housing of low cost.

There appears a practical royal case that will serve as testing ground to analyze the possibilities and limitations of the system.

The methodology and conclusions allow to see as a whole, the evolution of Michael Fisac’s thought and to the time to establish a tour for the most recent constructive Spanish tradition and his narrow relation with the current reality.

Work: GZ 10 · Prototype of one-family housing

Author: Fermín G. Blanco

Localition: Gronzo, A Coruña, Spain

Direction of work:Luis Miguel Fernández López, Javier López da Vila

Manufacture of panels:Posteléctrica Fabricación

Assembly: Marcos Carreira

Alumino’s carpentry: Quintaplast

Documentary follow-up: Alex of the Rio – photography – David Plaza and Sonia Otero – edition – Eduardo Estévez – operator – Edilberto Viéito – graphical design-

Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages + Estudio Fermín Blanco

+ ferminblanco.com[:gl]

Investigación suscitada como parte práctica e complementaria da tese doctoral: Os “ósos” de Fisac; a procura da peza ideal. A tese analiza os inventos patentados do arquitecto Miguel Fisac.

Unha análise exhaustivo destas patentes permite descubrir a evolución da obra e do pensamento do mestre manchego que termina por condensarse na súa última patente, un sistema aínda vigente e que o arquitecto bautiza como “arquitectura vertida”.

Fisac falece en 2006 sen ver a aplicaciónpráctica da súa ultimo invento. Este feito servirá de base ao presente traballo que ten por obxectivo desenvolver esta patente no campo da vivenda unifamiliar de baixo custo.

Suscítase un caso práctico real que servirá como campo de probas para analizar as posibilidades e limitacións do sistema.

A metodoloxía e conclusións permiten ver en conxunto, a evolución do pensamento de Miguel Fisac e ao tempo establecer un percorrido pola tradición constructiva española máis recente e a súa estreita relación coa realidade actual.

Obra: GZ 10 · Prototipo de vivenda unifamiliar

Autor: Fermín G. Blanco

Localización: Gronzo, A Coruña, España

Dirección de obra: Luis Miguel Fernández López, Javier López da Vila

Fabricación de paneis: Posteléctrica Fabricación

Montaxe: Marcos Carreira

Carpintería de Alumino: Quintaplast

Seguimento documental: Alex del Río -fotografía- David Plaza e Sonia Otero -edición- Eduardo Estévez -operador- Edilberto Viéito -deseño gráfico-

Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages + Estudio Fermín Blanco

+ ferminblanco.com[:]

Casa WittgensteinCasa WittgensteinWittgenstein House

0

Esta casa, soporte de una verdad filosofica construida, queda más allá de la naturaleza y la ciudad. Es un ente que trata de reflejar la verdad, y esa limpieza y objetividad es su contenido interior. La Neue Sachlichkeit queda inagurada a la vez que la casa, y Hartlaub y Grosz encontraron en el Tractatus uno de sus soportes intelectuales. La casa, con esta forma de objetividad, se acerca a los dos extremos de lo personal en Wittgenstein midiendo, buscando que hay de todas y de cada persona en cada parte de la ciudad: las ideas que vagan hasta encontrar una mente fértil, los conceptos antes platónicos, lo universal y lo particular en la filosofía de Ludwig Wittgenstein.

http://youtu.be/tStwu7vx5Aw

Esta casa, soporte dunha verdade filosofica construída, queda máis aló da natureza e a cidade. É un ente que trata de reflectir a verdade, e esa limpeza e objetividad é o seu contido interior. A Neue Sachlichkeit queda inagurada á vez que a casa, e Hartlaub e Grosz atoparon no Tractatus un dos seus soportes intelectuais. A casa, con esta forma de objetividad, achégase aos dous extremos do persoal en Wittgenstein medindo, buscando que hai de todas e de cada persoa en cada parte da cidade: as ideas que vagan ata atopar unha mente fértil, os conceptos antes platónicos, o universal e o particular na filosofía de Ludwig Wittgenstein.

This house, support of a philosophical constructed truth, stays beyond the nature and the city. It is an entity that tries to reflect the truth, and this cleanliness and objectivity is his interior content. The Neue Sachlichkeit stays inagurada simultaneously that the house, and Hartlaub and Grosz found in the Tractatus one of his intellectual supports. The house, with this form of objectivity, approaches both ends of the personal thing in Wittgenstein measuring, looking that exists of all and of every person in every part of the city: the ideas that stroll around up to finding a fertile mind, the concepts before platonic, the universal thing and the particular thing in Ludwig Wittgenstein’s philosophy.

elcasc · centro históricoelcasc · centro históricoelcasc · historic center

Elcasc (certamen de activación socio-cultural) es un evento académico-institucional que se desarrollará en el centro histórico de Villena durante 10 días con la realización de pequeñas actuaciones arquitectónicas, artísticas, sociales… de bajo coste por equipos multidisciplinares formados por 200 estudiantes y recién titulados de todas partes del mundo y dirigidos por jóvenes profesionales con reconocida experiencia en cada uno de los ámbitos que se desarrollarán.

Su desarrollo consistirá en 12 talleres y un seminario teórico que estudiará las posibles formas de reactivar un centro histórico a través de diferentes disciplinas como la arquitectura, el diseño, el arte, el urbanismo, la rehabilitación, la sociología, la economía, la ingeniería o la comunicación audiovisual. Además ofrecerá distintas actividades para conocer la ciudad y su entorno y así comprender mejor la evolución y la situación actual del centro histórico.

+ info

Catacresis de arquitectura | Marcelo Gardinetti

La obra de Frank Gehry es deliberadamente singular. Se declara a favor de la representación de un ambiente confuso y disgregado que refleja su propia visión de la ciudad. Sus edificios refrendan esos caracteres mediante el montaje de elementos disimiles, fragmentados, decorativos, ajenos a cualquier orden establecido. Se vale de ambigüedades visuales, colores y texturas para componer el objet trouvé que identifica su particular lenguaje. Esta idea de arquitectura se cristaliza textualmente en su reciente trabajo para el Museo de la Biodiversidad de Panamá.

Gehry plantea esta obra alejada de cualquier referencia. Sobre un terreno irregular monta una estructura de planos agrupados, irregulares y coloridos que representa la espontaneidad de las fuerzas naturales. Pero además pone en evidencia el objetivo de quienes formalizaron el encargo, que buscaron captar la atención de los turistas erigiendo un objeto atípico, llamativo y polémico. Para este menester, la obra de Gehry es exacta.

Museo de la Biodiversidad de Panamá ©Victoria Murillo

El museo es un objeto indeterminado. Por fuera, visto desde cualquier ángulo, el edificio plantea una incertidumbre concluyente. Un sendero introduce al visitante desde la calle hasta un sitio que formula una clara ambigüedad para acceder al edificio: ingresar por debajo de los apilamientos coloridos al patio de planta baja o a través de una escalera a la circulación del primer nivel. Otros accesos sin jerarquía se encuentran en varias partes del perímetro. Dos rampas opuestas atraviesan el atrio central uniendo la bahía con el canal.

En el interior, el museo se focaliza a partir de un espacio central de planta cuadrada establecido como una plaza pública que vincula espacialmente los dos niveles. Cuatro columnas de hormigón elevan la cubierta a 30 metros del suelo, estableciendo la jerarquía de la plaza por sobre el resto de las salas. Una serie de estructuras etéreas solidarias construye la base de sostén de los planos de colores desordenados que completan la cubierta.

El patio central establece el inicio del paseo. Este espacio de intercambio se constituye en una de las de las pocas formas geométricas definidas. Sobre su extensión se distribuyen 16 columnas que muestran las relaciones entre la actividad humana y los escenarios naturales de Panamá. Confluyen radialmente en él ocho galerías que se constituyen en acuerdo con el contenido que alojan, aunque desentendiendo este criterio varias salas repiten el carácter caótico del exterior.

La forma radial del museo obliga al visitante a pasar por el patio para ingresar a cada sala. La más cercana al acceso, la Sala de la Biodiversidad está dominada por un plano transparente que permite visualizar desde la calle la actividad interior. La rampa de la vida muestra la abundancia y variedad de vida de la tierra. El Panamarama es un espacio de proyección de tres alturas. Construyendo el puente exhibe rocas de 14 metros de altura que representan las fuerzas de la tierra que formaron el istmo. Océanos divididos muestra en dos acuarios semicilíndricos la evolución de las especies después de producirse la división del mar. La Sala de la interdependencia exhibe las formas de competencia de los seres vivos. Por último, Panamá es el museo muestra las relaciones entre la biodiversidad de Panamá y el mundo.

Interior del Museo de la Biodiversidad de Panamá ©Biomuseo

Panamá estaba constituido por un grupo de islas que hace tres millones de años se unieron producto de los procesos volcánicos para establecer la geografía actual. El museo de la biodiversidad representa este proceso.

Las características formuladas por el trabajo de Gehry establecen una atmosfera de incertidumbre innecesaria. Las formas instituidas en el exterior cristalizan una imagen escultórica cuya única finalidad asequible resulta acrecentar la confusión del ambiente urbano. La variedad de tensiones y ambigüedades visuales que se producen en el interior del museo dificultan la atención sobre los elementos expuestos, exégesis de una informalidad que solo se justifica en la obsesión de imponer una condición particular a la obra.

A modo de conclusión, las características narradas respecto al Museo de la Biodiversidad de Frank Gehry nos permiten inferir que para esta obra la denominación de arquitectura resulta sólo una catacresis.

Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. mayo 2013

Lucia Ruíz de Aguirre · Moda | Peka´s World

Lucia Ruíz de Aguirre · Moda | Peka´s World
Lucia Ruíz de Aguirre

«Algún día conseguiremos concienciar a la sociedad de que hacer las cosas por uno mismo, trabajar con las manos y creer en nuestras capacidades nos hace más libres y sobretodo más felices»

Lucía Ruiz de Aguirre Rodríguez

¿Cuál ha sido tu formación y tu trayectoria profesional previa a este proyecto?

Estudié arquitectura en la ETSAC, trabajé durante años en el ámbito del urbanismo, y posteriormente co-fundé 7i arquitectura dedicándome a la planificación, gestión de estudio y al ámbito proyectual, pero esta vez dentro del ámbito de la edificación.

¿Te planteaste en algún momento, presente, pasado o futuro, buscar trabajo en el extranjero?

Me lo planteo cada día, pero por circunstancias personales en este momento lo veo inviable.

¿Qué te llevó a poner en marcha Peka´s World?

Peka’s World surgió casi de manera casual. Ante la falta de trabajo dentro del ámbito de la arquitectura y teniendo en cuenta que el diseño en general me apasiona, me fui empapando de “moda”.

¿Te encontraste con muchas dificultades en su puesta en marcha?

Peka’s World ha sido una experiencia muy dura y a la vez muy gratificante.
Ponerlo en marcha fue complicado, pero lo realmente difícil fue mantenerlo, porque una empresa de moda no sólo vive del diseño, la gestión es muy muy complicada.

¿Estás contenta con los objetivos alcanzados?

Sinceramente, lo estuve, pero en la actualidad Peka’s World es un proyecto parado.
Para sacarlo adelante en estos momentos sería necesaria una inversión enorme que no poseo y unas miras a muy largo plazo, ya que la moda de “precio medio” es la que más está sufriendo la crisis.

¿Crees que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más “tradicional” de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Creo que no sólo deberíamos, sino que no cabe otra opción. Obviamente la arquitectura como tal en este momento no es viable. Hay muchas formas de arquitectura, la moda para mí lo es, y cada uno debe buscar que forma de arquitectura cree más conveniente en este momento para salir adelante.

¿Qué opinas de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Me parece estupendo. Hay que buscar salidas profesionales, y si para ello hay que emigrar, ¡pues se emigra! Además por mi experiencia propia, vivir en el extranjero hace que la visión que uno tiene del mundo, de la profesión y de la vida sean muy distintas a las que tenemos en este país y eso enriquece.

Lucia Ruíz de Aguirre · Peka´s World | Como molo
Mayo 2013

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Lucia, tanto su ayuda como su predisposición mostrada con este pequeño espacio.

Taller construcción naturalObradoiro construción naturalWorkshop natural construction

Este taller sobre revestimentos constituye el segundo de una serie de cursos específicos que estamos activando desde Hábitat Social, y que van orientados a la recuperación y difusión de técnicas naturales tradicionales (paja, adobe, cubiertas vegetales, etc.). Se trata de sistemas experimentados con una larga trayectoria (no siempre local) que en las últimas décadas fueron desplazados por otros industriales, más suponen una opción de futuro cara una edificación sostenible.

En el caso de este taller ahondaremos en el conocimiento de los revestimentos de barro y de las pinturas naturales, (silicatos, resinas vegetales, etc.), materias todas ellas de origen local, renovables, con interesantes cualidades, que exigen poca transformación, y que por distintos intereses e inercias no ocupan el lugar que merecen dentro de las técnicas habituales. Bien en interiores o exteriores, en obra nueva o rehabilitación, en aplicación por profesionales o por autoconstrutores, estos revestimentos son una clara alternativa a cementos, yesos, resinas sintéticas, etc.

Dirigido a profesionales del sector de la construcción (técnicos, estudiantes, obreros) y autoconstrutores, el taller está abierto al público en general, ya que no se requiere experiencia previa. Se estructurará en dos módulos que se pueden cursar conjunta o independentemente: uno primero centrado en revocos de barro que incluye también un acercamiento a la cal, y otro posterior dedicado a las pinturas naturales. En ambos se combina la teoría y la práctica, y se aporta material didáctico.

+ info

Este obradoiro sobre revestimentos constitúe o segundo dunha serie de cursos específicos que estamos activando dende Hábitat Social, e que van orientados á recuperación e difusión de técnicas naturais tradicionais (palla, adobe, cubertas vexetais, etc.). Trátase de sistemas experimentados cunha larga traxectoria (non sempre local) que nas últimas décadas foron desprazados por outros industriais, máis que supoñen unha opción de futuro cara unha edificación sostible.

No caso deste obradoiro afondaremos no coñecemento dos revestimentos de barro e das pinturas naturais, (silicatos, resinas vexetais, etc.), materias todas elas de orixe local, renovables, con interesantes cualidades, que esixen pouca transformación, e que por distintos intereses e inercias non ocupan o lugar que merecen dentro das técnicas habituais. Ben en interiores ou exteriores, en obra nova ou rehabilitación, en aplicación por profesionais ou por autoconstrutores, estes revestimentos son unha clara alternativa a cementos, xesos, resinas sintéticas, etc.

Dirixido a profesionais do sector da construción (técnicos, estudantes, operarios) e autoconstrutores,o obradoiro está aberto ó público en xeral, xa que non se precisa experiencia previa. Estrutúrase en dous módulos que se poden cursar conxunta ou independentemente:un primeiro centrado en revocos de barro que inclúe tamén un achegamento á cal, e outro posterior dedicado a pinturas naturais. En ambos combínase a teoría e a práctica, e apórtase material didáctico.

+ info

This workshop on revestimentos constitutes the second one of a series of specific courses that we are activating from Social Habitat, and that are orientated to the recovery and diffusion of natural traditional technologies (straw, adobe, vegetable covers, etc.). It is a question of systems experienced with a long path (not always place) that in the last decades were displaced by other manufacturers, more suppose an expensive option of future a sustainable building.

In case of this workshop we will go deeply into the knowledge of the revestimentos of mud and of the natural paintings, (silicates, vegetable resins, etc.), matters all of them of local origin, renewable, with interesting qualities, which demand few transformation, and that for different interests and inertias they do not occupy the place that they deserve inside the habitual technologies. Well in interiors or exteriors, in new work or rehabilitation, in application for professionals or for autoconstrutores, these revestimentos are an alternative white of egg to cements, plasters, synthetic resins, etc.

Directed professionals of the sector of the construction (technical personnel, students, workers) and autoconstrutores, the workshop is opened the public in general, since previous experience is not needed. It will be constructed in two modules that can be dealed it combines or independentemente: the first one centred in revocos of mud that includes also an approximation to the lime, and other one later dedicated to the natural paintings. In both the theory and the practice is combined, and didactic material is contributed.

+ info

La guía de lad rutas inciertas · Clara Nubiola A guía das rutas incertas · Clara Nubiola The guide of lad uncertain routes · Clara Nubiola

Cada lunes, Clara Nubiola recibe unas coordenadas por parte de Bside books. Un punto de salida desde el que empezar a caminar y deambular generando una boligrafía de Barcelona con 0,25 mm de tinta. Cada miercoles Clara camina y dibuja. Sin ruta. Sin objetivos concretos.



LA GUÍA DE LAS RUTAS INCIERTAS
es un libro imprevisible.

Cada semana Clara envía la ruta ilustrada en una libreta que Bside Books va guardando cuidadosamente.
Una vez acabadas las diez rutas, Bside Books tendrá la libertad absoluta para diseñar y editar el libro.

LA GUÍA DE LAS RUTAS INCIERTAS surge de un interés común, tanto de Bside Books como de Clara Nubiola, de conocer la ciudad bajo otro prisma, de registrarla huyendo de tópicos turísticos, de conocerla más intimamente, de registrar centros y periferias, de observar el trayecto y las distintas percepciones de ciudad. En Bside Books tenemos estos temas como ideario y Clara Nubiola los comparte y los aporta magistralmente en este proyecto.

Clara Nubiola + Bside books

Podéis adquirir la publicación digital en:
+ ubicuostudio.com
+ bsidebooks.bigcartel.com

Cada luns, Clara Nubiola recibe unhas coordenadas por parte de Bside books. Un punto de saída desde o que empezar a camiñar e deambular xerando unha boligrafía de Barcelona con 0,25 mm de tinta. Cada miercoles Clara camiña e debuxa. Sen ruta. Sen obxectivos concretos.



A GUÍA DAS RUTAS INCERTAS
é un libro imprevisible.

Cada semana Clara envía a ruta ilustrada nunha libreta que Bside Books vai gardando cuidadosamente.
Unha vez acabadas as dez rutas, Bside Books terá a liberdade absoluta para deseñar e editar o libro.

A GUÍA DAS RUTAS INCERTAS xorde dun interese común, tanto de Bside Books como de Clara Nubiola, de coñecer a cidade baixo outro prisma, de rexistrala fuxindo de tópicos turísticos, de coñecela máis intimamente, de rexistrar centros e periferias, de observar o traxecto e as distintas percepcións de cidade. En Bside Books temos estes temas como ideario e Clara Nubiola compárteos e apórtaos magistralmente neste proxecto.

Clara Nubiola + Bside books

Podedes adquirir a publicación dixital en:
+ ubicuostudio.com
+ bsidebooks.bigcartel.com

Every Monday, Clara Nubiola receives some coordinates from Bside books: A starting point for a walk . Clara must create a walking route to Barcelona using a 0,25 mm ballpoint pen in a notebook. Clara walks every Wednesday and traces her route. No plan. No particular aim. At the end of every week Clara sends her ilustrated route in to someone at Bside Books who is collecting them. Once Clara has submitted ten routes, Bside Books has the rights to design and publish the book entitled, UNCERTAIN ROUTES GUIDE .

The idea for UNCERTAIN ROUTES GUIDE stemmed from a common interest between Bside Books and Clara Nubiola, to see the city in a different light, to experience it more intimately, to avoid the common tourist traps, to record both the attractions of the city centre and the outskirts, to present walking routes and the diverse perceptions of the city. All these issues belong to the Bside Books ideology and Clara Nubiola not only shares them but represents them brilliantly in this project.

Clara Nubiola + Bside books

You can acquire the digital publication in:
+ ubicuostudio.com
+ bsidebooks.bigcartel.com

La adecuación de la arquitectura moderna al Perú [II] | Fernando Freire Forga

[:es]La adecuación de la arquitectura moderna al Perú [I] | Fernando Freire Forga[:gl]A adecuación da arquitectura moderna al Perú [I] | Fernando Freire Forga[:en]The adequacy of the modern architecture to Peru [I] | Fernando Freire Forga[:]

Las costumbres locales

Las costumbres y tradiciones peruanas en todo momento se verán reflejadas en la proyección de edificaciones modernas. Costumbres que muestran una realidad nacional, una manera de vivir particular y distinta a los lugares donde se gestó esta arquitectura moderna, lo que permitirá dotar, a los proyectos modernos desarrollados en el Perú, de una identidad local inminente.

El arquitecto español José Luís Sert y su socio Paúl Lester Wiener en el proyecto para el Plan Regulador de Chimbote hacia 1948, luego de varios estudios, desarrollan una serie de propuestas arquitectónicas y urbanas modernas que se adecuaban a las costumbres locales que encontraron en Chimbote. Estas costumbres lleva a los proyectistas a proponer un tipo de hábitat nuevo basado en el “tapiz urbano”, esto es, un compacto tejido de casas de una, dos y tres plantas con patios cerrados por muros. Estos patios suelen ser mayores que las propias viviendas, apropiados para que los habitantes conserven sus hábitos de vida al exterior. Los viales de servicio y calles de peatones se definen con los muros de escasa altura y prácticamente sin aberturas.

Se introdujo un nuevo tipo de vivienda urbana, eran casas basadas en las casas con patio de la arquitectura local, cuyo origen se remonta a la antigüedad. Estas simples estructuras de ladrillo requerían menos sofisticación tecnológica y causaban menos alteración social que la ordenación en bloques, y más factibles para viviendas de bajo costo. Como estaba previsto que los residentes de Chimbote procedieran de regiones rurales montañosas, se incluyo un espacio en las casas para guardar animales. Giedion aludió posteriormente a estas casas como “formas transitorias entre el pasado y el futuro”, pero en su propia presentación del proyecto, Wiener y Sert, subrayan la estrecha relación con las costumbres locales.

Casa patio, Chimbote

En el Perú, gracias a sus costumbres que demandan necesidades arquitectónicas específicas, se ha desarrollado una arquitectura moderna con características tipológicas y funcionales propias de una determinada sociedad y lugar. Como factor importante de esta identidad en la arquitectura nacional –y quizás la más importante dentro del movimiento moderno, ya que se da por motivos de función y no de forma- es la distribución de las viviendas modernas desarrolladas a nivel nacional, la cual muestra espacios destinados al personal de servicio; aquellos espacios que pudieron ser excluidos en las viviendas modernas del primer mundo.

El área de servidumbre, a diferencia de los países desarrollados, es hasta la fecha un requerimiento indispensable para la proyección de viviendas en el Perú. Dentro de las clases media y alta de la sociedad peruana la existencia de personal de servicio en las viviendas es un hecho cotidiano que ha generado una particularidad arquitectónica de nuestro medio. Hecho que demuestra una realidad económica nacional, donde la mano de obra sigue siendo muy barata, permitiendo el acceso a tener personal de servicio dentro de las viviendas, generando de esta manera soluciones funcionales propias de la arquitectura local.

Finalmente, el auge arquitectónico moderno se observa en el primer gobierno del Presidente Fernando Belaúnde Terry 1963 – 1968, el cual fue interrumpido por el golpe militar en el año 1968.

Con Juan Velasco Alvarado como presidente del Perú, las principales obras arquitectónicas cambiaron de rubro, pasando de la vivienda al edificio institucional. Se proyectaron y construyeron ministerios, observándose el uso de concreto caravista perteneciente a la etapa llamada “Brutalista”.

Fernando Freire Forga · Doctor Arquitecto
Lima · mayo 2013 · Autor del Blog La Forma Moderna en Latinoamérica

Nota:

Ensayos Personales, 2012. Esta  segunda parte forma parte de un texto que se expone el resultado de casi 10 años de estudios relacionados al desarrollo de la arquitectura moderna en el Perú. Es importante mencionar que para lograr completar este ensayo relacionado a la arquitectura moderna en el Perú se han utilizado estudios y opiniones de destacados profesionales. Al final se hace una breve reseña bibliográfica.

Fuentes Bibliográficas

1. Córdova, Adolfo “La Agrupación Espacio y la Arquitectura Peruana” – 2005.
2. blog.pucp.edu.pe
3. Ludeña, Wiley «Piqueras – Belaunde – La Agrupación Espacio: TRES BUENOS TIGRES. Vanguardia y Urbanismo en el Perú del Siglo XX». Editado por el CAP Regional Junín y Urbe ediciones – Huancayo 2004. Pag. 186.
4. José Bentín Diez Canseco Extracto de Libro: Enrique Seoane Ros, Una Búsqueda de raíces peruanas. Lima, 1989.
5. arqandina.com

La fallida tumbona de Mies… | Rodrigo Almonacid

Imagen del Catálogo de la exposición del M.O.P.U. celebrada en Madrid en 1987: Mies van der Rohe: Su Arquitectura y Sus Discípulos

Para un individuo nómada, la guerra es un escenario familiar pues contiene muchos materiales vitales. Durante una guerra se suspenden las reglas de convivencia que la sociedad civil se ha dado a sí misma y se adoptan otras normas ajenas que, de repente, dirigen toda la frenética actividad del momento bélico. El campo de batalla es un espacio definido pero móvil, de extensión y posición inciertas, las reglas no son visibles ni reconocibles, y la supervivencia se convierte en el único objetivo.

Afortunadamente no conozco la guerra por experiencia propia (ni siquiera hice la “mili”). Aunque sea poco conocido, el arquitecto tampoco ha sido a tales circunstancias, e incluso hemos tomado un papel activo aprovechando nuestra formación técnica. Baste recordar aquí a eminencias como Vitruvio o Leonardo, como arquitectos-ingenieros-militares.

Mies van der Rohe en plena época prebélica

En el pasado siglo XX hay historias realmente interesantes como la de Buckminster Fuller con su refugio de emergencia bélico DDU (“Dymaxion Deployment Unit”) encargado por el ejército norteamericano en 1942 y luego paradójicamente exhibida en los jardines del MoMA cual obra de arte. Y, más recientemente, alguna solución más trivial como la propuesta de “Virtual House” de Alejandro Zaera para la ANY Corporation en 1997, un intento de trasladar el capítulo “Tratado de Nomadología: la máquina de guerra” del Mil Plateaux de Deleuze y Guattari al campo teórico de la Arquitectura. De todos esos magníficos episodios he querido rescatar uno que ocupó la mente de Mies van der Rohe en plena época prebélica.

En 1935 Mies van der Rohe, perseguido por el nazismo (aunque a veces el maestro alemán intentase flirtear con él por mera supervivencia antes de su exilio), realiza unos estudios de mobiliario para unas sillas partiendo de sus experiencias precedentes de Barcelona y Brno entre 1928 y 1930. Junto a unos bocetos suyos, aparece un recorte de prensa de la época recogido por Mies: en él vemos a un militar en actitud vigilante del espacio aéreo, cómodamente echado en una extrañan tumbona. Esta ha perdido su habitual estado sedentario en una oficina del III Reich por uno mucho más activo, propio de tiempos de guerra.

La tumbona ya no posee su apoyo estable y su apariencia doméstica que todos conocemos sino que, desnuda de toda esa indumentaria, se revela dramáticamente útil sin perder apenas comodidad. Un punto de apoyo central modo de pivote permite al guardia divisar el vuelo de bombarderos en cualquier trayectoria, sin perjuicio para su ergonomía.

Teoría Nómada de la Arquitectura

Mies, quizá después de haber pensado en diseñar otra silla más (por cierto, cada cual más aburguesada), cambia de estrategia al reflexionar sobre esta foto y opta por trabajar a partir de este modelo de tumbona, seguramente atraído por la ruptura de los convencionalismos. La modernidad de su proyecto  reside en la estrategia de pensamiento y el método de trabajo. Así leemos notas en alemán junto a los bocetos de tumbonas donde escribe cosas como “posible también en posición adaptable” / “montada en el suelo sobre un pie” / “pero móvil” / “metal ligero prensado, cromado”. Notas que serían casi mandamientos de una eventual Teoría Nómada de la Arquitectura: adaptabilidad, sencillez de montaje, movilidad, ligereza… Por cierto que el redactor del pie de foto fue terriblemente certero al describirla como

“Der Liegestuhl wird Kriegsgerät”,

o sea,

“la tumbona se convierte en material de guerra”.

Imagen del Catálogo de la exposición del M.O.P.U. celebrada en Madrid en 1987: Mies van der Rohe: Su Arquitectura y Sus Discípulos
La tumbona de Mies

Nunca sabremos cómo podría haberse desarrollado industrialmente la tumbona de Mies, apenas deducible de sus pocos bocetos acerca de la cuestión. Lo que sí sabemos es que, incluso en situaciones tan adversas como los períodos de crisis que entonces y ahora vivimos, el arquitecto es capaz de seguir soñando con “desaforados gigantes” (parafraseando a Cervantes), de ver nuevas posibilidades allá donde otros no ven más que molinos de viento. Fuller convirtió silos de grano de la época del New Deal en sus domésticas DDU; y Mies soñaba con otra nueva y exquisita pieza de mobiliario a partir de una máquina de guerra. No caigamos en el desánimo generalizado y banalicemos nuestras capacidades. Los arquitectos tenemos una formación tan amplia que seguiremos proyectando el futuro incluso sin tener encargos.

¿Qué otra cosa si no sabemos hacer mejor que nadie?

Rodrigo Almonacid [r-arquitectura] · doctor arquitecto
valladolid. mayo 2013

Nota:

Imágenes cedidas por A.James Speyer para el Catálogo de la exposición del M.O.P.U. celebrada en Madrid en 1987: Mies van der Rohe: Su Arquitectura y Sus Discípulos

En el principio fue el verso. Rosalía de CastroNo principio foi o verso. Rosalía de CastroIn the beginning it was the verse. Rosalía de Castro

Se inaugura en la Fundación Barrié de Vigo la exposición que conmemora el 150 aniversario de la publicación de ‘Cantares gallegos’ en la imprenta de Juan Copañel en la calle Real de Vigo. Fue el 17 de mayo de 1863, una fecha que fue elegida además para celebrar el Día de las Letras por su importancia cultural e histórica, dado que esta obra abre el proceso que se dio en llamar Resurgimento de la literatura y de la cultura gallega. La exposición, titulada, ‘En el principio fue el verso. Rosalía de Castro’ está comisariada por el diseñador e investigador Xosé Barro.

La publicación de ‘Cantares gallegos’ fue el suceso que marcó para siempre jamás, según Anxo Faena, “el inicio de un proyecto de dignidad, de un camino compartido, de una esperanza de avance para nuestro pueblo que nos fue modelando y nos trajo hasta aquí”. “Ese hecho no fue una guerra ni una descubrimiento sino un libro” publicado en Vigo y cuya autora, Rosalía de Castro, se convertiría en nuestra poeta nacional, afirmó Faena.

En esta muestra se explica el contexto en el que se publica ‘Cantar’, los círculos democráticos y progresistas de Vigo alrededor del periódico ‘La Oliva’ y los protagonistas del hito: Juan Compañel (editor), los hermanos Alejandro y Eduardo Chao (ideólogos y políticos), José Ramón Fernández (mecenas), Manuel Murguía (el líder intelectual) y Rosalía de Castro (la autora excepcional).

La muestra mezcla la exposición de documentos singulares, fotografías, objetos, muebles, obras de arte y montajes audiovisuales, para conseguir que la muestra interese por igual a un público erudito y popular. Ocupa las dos salas del edificio y se vertebra en ocho espacios temáticos:
1. La Rosa y la Oliva. Pensar Galicia en la ciudad de Vigo: Rosalía, Murguía y los amigos de Vigo.
2. Del folclore a la literatura nacional. En los cantares populares están nuestros clásicos.
3. El primer canto: Cantares gallegos.
4. Vigo, capital editorial. De Compañel al siglo XXI.
5. Una factoría cultural. La familia De Castro-Murguía.
6. Los padres del país. Rosalía y Murguía conforman el país que somos.
7. Rosalía, mujer intelectual gallega. Voces e imágenes en una proyección audiovisual alrededor del histórico retrato de Rosalía por Modesto Brocos.
8. Mujer bandera. Hitos, documentos y objetos de un proceso de mitificación.

Actividades paralelas

En paralelo a la exposición, la Fundación Barrié programará un completo programa educativo, gratuito para el público, compuesto por visitas guiadas, campamentos de verano para niños, y talleres didácticos para familias y para grupos. Las reservas podrán efectuarse en el teléfono 986 110 220. Los dossieres didácticos podrán consultarse en www.fundacionbarrie.org.

A exposición está organizada por la Fundación Rosalía de Castro, la Real Academia Galega, la Fundación Barrié y la Universidad de Vigo; y cuenta con el patrocinio de la Junta de Galicia y el Ayuntamiento de Vigo, y con la colaboración del Consorcio de la Zona Franca de Vigo.

150 aniversario de Cantares Gallegos

Con esta exposición continúan los actos y celebraciones del 150 aniversario de la publicación de Cantar Gallegos. La Fundación Rosalía, la RAG y la Universidad de Vigo, contando con el apoyo del Gobierno gallego y de otras entidades, está a celebrar esta efeméride con diversas actividades (exposiciones, ciclos de conferencias, conciertos, publicaciones, eventos a pie de calle, etc.) a realizar en toda Galicia, y con la pretensión de que tengan réplica en varios lugares del mundo. También muchas otras instituciones, como la AELG o el Consejo de la Cultura Gallega, además de múltiples asociaciones y ayuntamientos, celebran múltiples actos en memoria de los 150 años de Cantares Gallegos.

Reinauguración de la Casa de Rosalía

Más allá de las actividades, en diciembre contamos con reinaugurar la Casa de Rosalía. Ahora incluso ya están acabadas las obras de avance de las condiciones de conservación y accesibilidad, realizadas con fondos FEDER a través de la Xunta de Galicia, y en breve atacaremos la renovación del proyecto museológico y museográfico.

+ info

Inaugúrase na Fundación Barrié de Vigo a exposición que conmemora o 150 aniversario da publicación de ‘Cantares gallegos’ na imprenta de Juan Copañel na rúa Real de Vigo. Foi o 17 de maio de 1863, unha data que foi elixida ademais para celebrar o Día das Letras pola súa importancia cultural e histórica, dado que esta obra abre o proceso que se deu en chamar Rexurdimento da literatura e da cultura galega. A exposición, titulada, ‘No principio foi o verso. Rosalía de Castro’ está comisariada polo deseñador e investigador Xosé Barro.

A publicación de ‘Cantares gallegos’ foi o suceso que marcou para sempre, segundo Anxo Angueira, “o inicio dun proxecto de dignidade, dun camiño compartido, dunha esperanza de mellora para o noso pobo que nos foi modelando e nos trouxo ata aquí”. “Ese feito non foi unha guerra nin unha descoberta, senón un libro” publicado en Vigo e cuxa autora, Rosalía de Castro, se convertería na nosa poeta nacional, afirmou Angueira.

Nesta mostra explícase o contexto no que se publica ‘Cantares’, os círculos democráticos e progresistas de Vigo arredor do xornal ‘La Oliva’ e os protagonistas do fito: Juan Compañel (editor), os irmáns Alejandro e Eduardo Chao (ideólogos e políticos), José Ramón Fernández (mecenas), Manuel Murguía (o líder intelectual) e Rosalía de Castro (a autora excepcional).

A mostra mestura a exposición de documentos singulares, fotografías, obxectos, mobles, obras de arte e montaxes audiovisuais, para conseguir que a mostra interese por igual a un público erudito e popular. Ocupa as dúas salas do edificio e artéllase en oito espazos temáticos:
1. A Rosa e a Oliva. Pensar Galicia na cidade de Vigo: Rosalía, Murguía e os amigos de Vigo.
2. Do folclore á literatura nacional. Nos cantares populares están os nosos clásicos.
3. O primeiro canto: Cantares gallegos.
4. Vigo, capital editorial. De Compañel ao século XXI.

5. Unha factoría cultural. A familia De Castro-Murguía.
6. Os pais do país. Rosalía e Murguía conforman o país que somos.
7. Rosalía, muller intelectual galega. Voces e imaxes nunha proxección audiovisual arredor do histórico retrato de Rosalía por Modesto Brocos.
8. Muller bandeira. Fitos, documentos e obxectos dun proceso de mitificación.

Actividades paralelas

En paralelo á exposición, a Fundación Barrié programará un completo programa educativo, gratuito para o público, composto por visitas guiadas, campamentos de verán para nenos, e talleres didácticos para familias e para grupos. As reservas poderán efectuarse no teléfono 986 110 220. Os dossieres didácticos poderán consultarse en www.fundacionbarrie.org.

A exposición está organizada pola Fundación Rosalía de Castro, a Real Academia Galega, a Fundación Barrié e a Universidade de Vigo; e conta co patrocinio da Xunta de Galicia e o Concello de Vigo, e coa colaboración do Consorcio da Zona Franca de Vigo.

150 aniversario de Cantares Gallegos

Con esta exposición continúan os actos e celebracións do 150 aniversario da publicación de Cantares Gallegos. A Fundación Rosalía, a RAG e a Universidade de Vigo, contando co apoio do Goberno galego e de outras entidades, está a celebrar esta efeméride con diversas actividades (exposicións, ciclos de conferencias, concertos, publicacións, eventos a pé de rúa, etc.) a realizar en toda Galicia, e coa pretensión de que teñan réplica en varios lugares do mundo. Tamén moitas outras institucións, como a AELG ou o Consello da Cultura Galega, ademais de múltiples asociacións e concellos, celebran múltiples actos en memoria dos 150 anos de Cantares Gallegos.

Reinauguración da Casa de Rosalía

Alén das actividades, en decembro contamos con reinaugurar a Casa de Rosalía. Agora mesmo xa están rematadas as obras de mellora das condicións de conservación e accesibilidade, realizadas con fondos FEDER a través da Xunta de Galicia, e en breve acometeremos a renovación do proxecto museolóxico e museográfico.

+ info

It inaugurates  in the Foundation Barrié of Vigo the exhibition that conmemora the 150 anniversary of the publication of ‘Sang Galician’ in the printing of Juan Copañel in the Real street of Vigo. It was on 17 May 1863, a date that was chosen besides to celebrate the Day of the Letters by his cultural and historical importance, since this work opens the process that gave  in calling Resurgimento of the literature and of the Galician culture. The exhibition, titled, ‘In the principle was the verse. Rosalía de Castro’ is curated by the designer and researcher Xosé Barro.

The publication of ‘Sang Galician’ was the event that marked for ever never, according to Anxo Fishes, “the start of a project of dignity, of a way shared, of a hope of advance for our village that was us modelando and brought us until here”. “This fact was not a war neither a discovery but a book” published in Vigo and whose author, Rosalía de Castro, would turn into ours national poet, affirmed Work.

In this sample explains  the context in which it publishes  ‘Sing’, the democratic and progressive circles of Vigo around the newspaper ‘The Olive’ and the protagonists of the milestone: Juan Compañel (editor), the brothers Alejandro and Eduardo Chao (ideologists and politicians), José Ramón Fernández (mecenas), Manuel Murguía (the intellectual leader) and Rosalía de Castro (the exceptional author).

The sample mixes the exhibition of singular documents, photographies, objects, pieces of furniture, works of art and audiovisual settings, to achieve that the sample interest by the same to a scholarly and popular public. It occupies the two rooms of the building and  vertebra in eight thematic spaces:
1. The Rose and the Olive. Think Galicia in the city of Vigo: Rosalía, Murguía and the friends of Vigo.
2. Of the folklore to the national literature. In you sang them popular are our classical.
3. The first singing: you Sang Galicians.
4. Vigo, publishing capital. Of Compañel to the 21st century.
5. A cultural factory. The family Of Castro-Murguía.
6. The parents of the country. Rosalía and Murguía conform the country that are.
7. Rosalía, Galician intellectual woman. Voices and images in an audiovisual projection around the historical portrait of Rosalía by Modesto Brocos.
8. Woman flag. Milestones, documents and objects of a process of mitificación.

Parallel activities

In parallel to the exhibition, the Foundation Barrié will program a complete educational program, free for the public, composed by visits guided, summer camps for boys, and didactic workshops for families and for groups. The reservations will be able to effect in the telephone 986 110 220. The didactic dossiers will be able to consult in www.fundacionbarrie.org.

To exhibition is organised by the Foundation Rosalía de Castro, the Galician Royal Academy, the Foundation Barrié and the University of Vigo; and it has the sponsorship of the Board of Galicia and the City council of Vigo, and with the collaboration of the Consortium of the Frank Zone of Vigo.

150 anniversary of Sang Galicians

With this exhibition continue the acts and celebrations of the 150 anniversary of the publication to Sing Galicians. The Foundation Rosalía, the RAG and the University of Vigo, having the support of the Galician Government and of other entities, is to celebrate this ephemeris with diverse activities (exhibitions, cycles of conferences, concerts, publications, events on foot of street, etc.) to realise in all Galicia, and with the pretence that they have reply in several places of the world. Also many other institutions, like the AELG or the Council of the Galician Culture, in addition to multiple associations and city councils, celebrate multiple acts in memory of the 150 years of Sang Galicians.

Reinauguration Of the House of Rosalía

Further of the activities, in December have reinaugurar the House of Rosalía. Now even already they are finished the works of advance of the conditions of conservation and accessibility, realised with bottoms FEDER through the Xunta de Galicia, and in brief will attack the renewal of the munseum activity project.

+ info

Patrizia di Monte, Ignacio Grávalos | Xentes, Espazos e Lugares Patrizia di Monte, Ignacio Grávalos | Xentes, Espazos e Lugares Patrizia di Monte, Ignacio Grávalos | Xentes, Espazos e Lugares

0

Conferencia de Patricia di Monte, Ignacio Grávalos «Esto no es un solar» celebrada el 20 de septiembre, a las 20:00 h, y que tuvo lugar en el salón de actos de la Galería Sargadelos de Ferrol. Incluida dentro del ciclo Xentes, Espazos e Lugares del Proxecto Terra y organizada por el Colexio de Arquitectos de Galicia.

http://youtu.be/4rXO5vqESQY

Conferencia de Patricia di Monte, Ignacio Grávalos «Isto non é un solar» celebrada o 20 de setembro, ás 20:00 h, e que tuvo lugar no salón de actos da Galería Sargadelos de Ferrol. Incluída dentro do ciclo Xentes, Espazos e Lugares do Proxecto Terra e organizada polo Colexio de Arquitectos de Galicia.

Conference by Patricia di Monte, Ignacio Grávalos «This is not a lot» celebrated on September 20, at 20:00 h, and that took place in the assembly hall of the Gallery Sargadelos de Ferrol. Included inside the Xentes, Espazos e Lugares cycle of the Proxecto Terra and organized by Colexio de Arquitectos de Galicia.

Ciudad, dibujo y café con hielo · Taller de verano 2013Cidade, debuxo e café con xeo · Obradoiro de verán 2013City, drawing and coffee with ice · Summer workshop 2013

2

El taller de verano Ciudad, dibujo y café con hielo propone una reflexión crítica acerca de las posibilidades del dibujo a mano alzada como herramienta de análisis y proyecto a escala urbana.

A lo largo de tres días (26, 27 y 28 de junio) los arquitectos Toni Gironés, Juan Creus, Concepción García (Pescadería 20), Carlos Pita y Borja López Cotelo ofrecerán cinco ponencias en torno al dibujo y la ciudad. Simultáneamente se desarrollará un ejercicio práctico centrado en el barrio coruñés de la Pescadería; el boceto será la única herramienta utilizada tanto en el análisis como en el desarrollo de las propuestas.

Junto con las actividades académicas se llevarán a cabo otras más informales que contribuyan al intercambio de ideas entre ponentes y alumnos; así, tras la finalización de cada jornada se compartirá un café con hielo mientras se debate de manera distendida acerca de lo expuesto en las ponencias y ejercicios.

Una vez concluido el curso, los resultados serán recogidos en una publicación digital de descarga gratuita. Asimismo se llevarán a cabo dos exposiciones de los trabajos realizados, en la ETSAC y en la planta baja de No Importa (c/ San Andrés n.46) respectivamente. Ambas estarán abiertas al público con la intención de establecer un diálogo con los habitantes de la ciudad sobre la que se trabaja.

Calendario

Sesión 1. Mañana del miércoles 26 de junio de 2013
10:00h-10:30h Presentación del curso
10:30h-11:30h Ponencia de Borja López Cotelo: La perfecta imitación
11:30h-14:00h Presentación del área de estudio y primeros bocetos

Sesión 2. Tarde del miércoles 26 de junio de 2013
16:00h-17.00h Ponencia de Juan Creus: Cartografías del paisaje
17:00h-20:00h Visita al área de estudio y realización de secuencias urbanas

Sesión 3. Mañana del jueves 27 de junio de 2013
10:00h-11:00h Ponencia de Concepción García (Pescadería 20) y Carlos Pita: La ciudad: miradas tangentes
11:00h-14:00h Realización de esbozos interpretativos del área de estudio

Sesión 4. Tarde del jueves 27 de junio de 2013
16:00h-17:00h Ponencia de Borja López Cotelo: La ciudad imaginada
17:00h-20:00h Realización de cartografías subjetivas y esbozos propositivos

Sesión 5. Mañana del viernes 28 de junio de 2013
10:00h-11:00h Ponencia de Toni Gironés: Dibujo y lugar
11:00h-14:00h Propuesta para el área de estudio

Sesión 6. Tarde del jueves 28 de junio de 2013
16:00h-20:00h Puesta en común de los trabajos desarrollados

Ponentes
Concepción García (Pescadería 20), arquitecta
Toni Gironés, arquitecto
Carlos Pita Abad, arquitecto
Juan Creus, doctor arquitecto
Borja López Cotelo, doctor arquitecto

Lugar:
COAG – Delegación A Coruña (c/Federico Tapia, n. 64)

Modalidades del curso:
Curso completo: incluye ponencias y taller
Curso parcial: incluye solo ponencias

Créditos:
1,5 créditos de libre elección (curso completo)

Cuotas:
Curso completo: 50 euros
Curso parcial: 20 euros

Plazas:
Máximo 50 plazas
*La celebración del curso está supeditada a la confirmación de un número mínimo de 15 plazas cubiertas antes de la finalización del plazo de matrícula establecido.

Plazo de inscripción:
Hasta el 24 de junio de 2013
*La aceptación de solicitudes se realizará por riguroso orden de recepción

Descargar documentación:
Programa
Formulario de inscripción

Contacto:
tallerdeverano@veredes.es

Coordinadores
Maria Olmo Béjar, arquitecta
Alberto Alonso Oro, arquitecto
Borja López Cotelo, doctor arquitecto

Colaboran:
Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña
Universidad de A Coruña
Delegación de A Coruña del Colexio de Arquitectos de Galicia
Fundación Caja de Arquitectos

The summer workshop City, drawing and coffee with ice proposes a critical reflection brings over from the possibilities of the drawing to hand lifted as tool of analysis and project to urban scale.

Throughout three days (June 26, 27 and 28) the architects Toni Gironés, Juan Creus, Concepción García (pescadería20), Carlos Pita y Borja Lopez Cotelo will offer five presentations concerning the drawing and the city. Simultaneously native of Corunna of the Fish market will develop a practical exercise centred on the neighborhood; the sketch will be the only tool used so much in the analysis as in the development of the offers.

Together with the academic activities others more informal will carry out that they contribute to the exchange of ideas between referees and pupils; this way, after the ending of every day a we  will be shared coffee with ice while it is debated in a distended way it brings over of exposed in the presentations and exercises.

Once concluded the course, the results will be gathered in a digital publication of free exhaust. Likewise they will take to themselves to end two exhibitions of the realized works, in the ETSAC and in the ground floor of No Importa (c/San Andrés n.46) respectively. Both will be opened the public by the intention of establishing a dialogue with the inhabitants of the city on the one that one works.

Calendar

Session 1. Morning of the Wednesday 26 June 2013

10:00h-10:30h Presentation of the course

10:30h-11:30h Report of Borja López Cotelo: The perfect imitation

11:30h-14:00h Presentation of the area of study and first outlines

Session 2. Late of the Wednesday 26 June 2013

16:00h-17.00h Report of Juan Creus: Cartographies of the landscape

17:00h-20:00h Visit to the area of study and realisation of urban sequences

Session 3. Morning of the Thursday 27 June 2013

10:00h-11:00h Report of Concepción García (pescaderia20) and Carlos Pita: The city: looks tangentes

11:00h-14:00h Realisation of interpretative outlines of the area of study

Session 4. Late of the Thursday 27 June 2013

16:00h-17:00h Report of Borja López Cotelo: The city imagined

17:00h-20:00h Realisation of subjective cartographies and outlines propositivos

Session 5. Morning of the Friday 28 June 2013

10:00h-11:00h Report of  Toni Gironés: Drawing and place

11:00h-14:00h Proposal for the area of study

Session 6. Late of the Thursday 28 June 2013

16:00h-20:00h Put in common of the works developed

Speakers

Concepción García (Pescadería 20), architect

Toni Gironés, architect

Carlos Pita Abad, architect

Juan Creus, doctor architect

Borja López Cotelo, doctor architect

Place:

COAG – Delegation A Coruña (c/Federico Tapia, n. 64)

Modalities of the course:

Complete course: it includes reports and workshop

Partial course: it includes only reports

Credits:

1,5 credits of free election (complete course)

Quotas:

Complete course: 50 euros

Partial course: 20 euros

Squares:

Máximo 50 squares

*The celebration of the course is supeditada to the confirmation of a minimum number of 15 squares covered before the ending of the term of matrícula established.

Term of registration:

Until 24 June 2013

*The acceptance of applications will realise  by rigorous order of reception

Download documentation:

Program

Form of registration

Contact:

tallerdeverano@veredes.es

Coordinators

Maria Elm Béjar, architect

Alberto Alonso Gold, architect

Borja López Cotelo, doctor architect

Collaborate:

Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña

Universidad de A Coruña

Delegación de A Coruña del Colexio de Arquitectos de Galicia

Fundación Caja de Arquitectos

O obradoiro de verán Cidade, debuxo e café con xeo propón unha reflexión crítica achega das posibilidades do debuxo a man alzada como ferramenta de análise e proxecto a escala urban.

Ao longo de tres días (26, 27 e 28 de xuño) os arquitectos Toni Gironés, Juan Creus, Concepción García (Pescadería 20), Carlos Pita e Borja López Cotelo ofrecerán cinco relatorios en torno ao debuxo e a cidade. Simultáneamente desenvolverase un exercicio práctico centrado no barrio coruñés da Pescadería; o boceto será a única ferramenta utilizada tanto na análise como no desenvolvemento das propostas.

Xunto coas actividades académicas levaranse a cabo outras máis informales que contribúan ao intercambio de ideas entre ponentes e alumnos; así, trala finalización de cada xornada compartirase un café con xeo mentres se debate de xeito distendida achega do exposto nos relatorios e exercicios.

Unha vez concluído o curso, os resultados serán recolleitos nunha publicación digital de descarga gratuita. Así mesmo levaranse a cabo dúas exposicións dos traballos realizados, na ETSAC e na planta baixa de Non Importa (c/ San Andrés n.46) respectivamente. Ambas estarán abertas ao público coa intención de establecer un diálogo cos habitantes da cidade sobre a que se traballa.

Calendario

Sesión 1. Mañá do mércores 26 de xunio de 2013

10:00h-10:30h Presentación do curso

10:30h-11:30h Ponencia de Borja López Cotelo: A perfecta imitación

11:30h-14:00h Presentación do área de estudio e primeiros esbozos

Sesión 2. Tarde del mércores 26 de xunio de 2013

16:00h-17.00h Ponencia de Juan Creus: Cartografías da paisaxe

17:00h-20:00h Visita ol área de estudo e realización de secuencias urbáns

Sesión 3. Mañá doxoves 27 de xunio de 2013

10:00h-11:00h Ponencia de Concepción García (Pescadería 20) e Carlos Pita: A cidade: miradas tanxentes

11:00h-14:00h Realización de esbozos interpretativos do área de estudio

Sesión 4. Tarde do xoves 27 de xunio de 2013

16:00h-17:00h Ponencia de Borja López Cotelo: A ciudad imaxinada

17:00h-20:00h Realización de cartografías subxetivas e esbozos propositivos

Sesión 5. Mañá do venres 28 de xunio de 2013

10:00h-11:00h Ponencia de Juan Domingo Santos: A ciudad proxectada a través do debuxo

11:00h-14:00h Proposta para o área de estudo

Sesión 6. Tarde do xoves 28 de xunio de 2013

16:00h-20:00h Posta en común dos traballos desenrolados

Ponentes

Concepción García (Pescadería 20), arquitecta

Toni Gironés, arquitecto

Carlos Pita Abad, arquitecto

Juan Creus, doutor arquitecto

Borja López Cotelo, doutor arquitecto

Lugar:

COAG – Delegación A Coruña (c/Federico Tapia, n. 64)

Modalidades do curso:

Curso completo: inclue ponencias e obradoiro

Curso parcial: inclue solo ponencias

Créditos:

1,5 créditos de libre elección (curso completo)

Cuotas:

Curso completo: 50 euros

Curso parcial: 20 euros

Plazas:

Máximo 50 plazas

*A celebración do curso está supeditada a confirmación dun número mínimo de 15 plazas cubertas antes da finalización do plazo de matrícula establecido.

Plazo de inscripción:

Ata o 24 de xunio de 2013

*A aceptación de solicitudes realizarase por riguroso orden de recepción

Descargar documentación:

Programa

Formulario de inscripción

Contacto:

tallerdeverano@veredes.es

Coordinadores

Maria Olmo Béjar, arquitecta

Alberto Alonso Oro, arquitecto

Borja López Cotelo, doutor arquitecto

Colaboran:

Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña

Universidade de A Coruña

Delegación de A Coruña do Colexio de Arquitectos de Galicia

Fundación Caja de Arquitectos

31 viviendas para jóvenes y mayores y centro de día | Abalo Alonso Arquitectos31 vivendas para xoves e maiores e centro de día | Abalo Alonso Arquitectos31 housings for young and major and day center | Abalo Alonso Arquitectos

El edificio ocupa el final de un largo bloque, con fachadas a este y oeste, previsto en el desarrollo urbanístico del Bosque de los Desamparados.

La fuerte pendiente de la futura calle, de más de una planta y media en nuestro solar, la obligatoriedad de soportal y la necesidad de ubicar un pequeño centro de día en planta baja condicionan la propuesta.

La compleja interpretación de la normativa urbanística por parte de los servicios técnicos municipales hace el resto. El presupuesto, como suele ocurrir en estos casos, exiguo.

Los accesos tanto al centro de día como a las viviendas se ubican aproximadamente en el medio de la fachada, de tal forma que legalmente conseguimos que toda la planta baja sea habitable salvo espacios auxiliares que tendrían la consideración de sótano. Resulta evidente señalar que un centro de día de estas dimensiones no funcionaría con desniveles o diferentes plantas. En la parte más baja se sitúa el acceso al garaje para minimizar el recorrido de la rampa. Se desarrolla en dos sótanos.

En las plantas superiores un pasillo central distribuye las viviendas a ambos lados. Las situadas en los extremos se componen de una sala comedor cocina separada del dormitorio por el vestíbulo de acceso y el baño. En el resto se agrupan baño y cocina en el cuerpo central, con independencia de que esta última se pudiese llegar a incorporar a la sala. A las viviendas situadas junto al núcleo de comunicaciones se les añade un dormitorio en el espacio posterior a éste.

La normativa urbanística permite viviendas independientes en el volumen comprendido en la envolvente inclinada de cubierta. En este caso, el juego se produce al tener el edificio consideración de baja más tres en una zona y baja más tres y bajocubierta en otra. La presencia del soportal y la coronación señalada provoca la aparición tanto en la primera planta como en la última de una serie de espacios susceptibles de ser aprovechados, en un edificio como éste, como zonas comunes de estancia, juegos, lavandería… En el exterior dicha presencia se significa tanto en el remate escalonado, acompañado del juego de chimeneas, como de la resolución formal aplicada al soportal.

Obra: 31 viviendas para jóvenes y mayores y centro de día
Situación: Villagarcía de Arosa, Pontevedra, España.
Fechas de redacción: Concurso 2007, proyecto 2007, fin de obra 2010.
Autores del proyecto: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Arquitecto técnico: Francisco González Varela.
Colaboradores: Carlos Bóveda, Francisco J. Vazquez. Arquitecto.
Estructura: Inaec ingeniería, Jacobo Valido.
Instalaciones: Inaec ingeniería, Federico Valido.
Promotor: Instituto Galego de Vivenda e Solo. Xunta de Galicia
Empresa Constructora:    Indeza. Jefe de obra: Luis Paz.
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ abaloalonso.es

Reconocimientos
Premio Gran de Area 2011. Vigo

The building occupies the end of a long block, with fronts to this one and west foreseen in the urban development development of the Forest of the Helpless ones.

The fuerte dependent on the future street, on more than one plant and a half in our lot, the obligatiry nature of porch and the need to locate a small day center in ground floor they determine the offer.

The complex interpretation of the urban development regulation on the part of the technical municipal services does the rest. The budget, since it is in the habit of happening in these cases, exiguous.

The accesses both to the day center and to the housings are located approximately in the way of the front, in such a way that legally we achieve that the whole ground floor is inhabitable except auxiliary spaces that would have the consideration of basement. It turns out to be evident to indicate that a day center of these dimensions would not work with differences or different plants. In the lowest part the access to the garage places to minimize the tour of the ramp. It develops in two basements.

In the top floors a central corridor distributes the housings to both sides. The placed ones in the ends consist of a room dining room he cooks separated from the bedroom for the foyer of access and the bath. In the rest bath and kitchen are grouped in the central body, with independence of which the latter could manage to join to the room. To the housings placed together with the core of communications they a bedroom is added in the space later to this one.

The urban development regulation allows independent housings in the volume understood in the surrounding one inclined of cover. In this case, the game takes place when the building has consideration of fall more three in a zone and lowers more three and bajocubierta in other one. The presence of the porch and the notable coronation provokes the appearance both in the first plant and in the last one of a series of spaces capable of being taken advantage, in a building as this one, as common zones of stay, games, laundry … In the exterior the above mentioned presence is meant so much in the auction staggered, accompanied of the game of chimneys, since of the formal resolution applied to the porch.

Work: 31 housings for young and major and day center
Locationn: Villagarcía de Arosa, Pontevedra, Spain.
Dates of draft: I compete 2007, project 2007, end of work 2010.
Authors of the project:abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Technical architect:Francisco González Varela.
Collaborators: Carlos Bóveda, Francisco J. Vazquez. Architect.
Structure: Inaec ingeniería, Jacobo Valido.
Facilities: Inaec ingeniería, Federico Valido.
Promoter: Instituto Galego de Vivenda e Solo. Xunta de Galicia
Construction company: Indeza. Chief of work: Luis Paz.
Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ abaloalonso.es

Recognitions
Gran de Area 2011 Award. Vigo

O edificio ocupa o final dun longo bloque, con fachadas a leste e oeste, previsto no desenvolvemento urbanístico do Bosque dos Desamparados.

A forte pendente da futura rúa, de máis dunha planta e media no noso solar, a obligatoriedad de soportal e a necesidade de situar un pequeno centro de día en planta baixa condicionan a proposta.

A complexa interpretación da normativa urbanística por parte dos servizos técnicos municipais fai o resto. O orzamento, como adoita ocorrer nestes casos, exiguo.

Os accesos tanto ao centro de día como ás vivendas sitúanse aproximadamente no medio da fachada, de tal forma que legalmente conseguimos que toda a planta baixa sexa habitable salvo espazos auxiliares que terían a consideración de sótano. Resulta evidente sinalar que un centro de día destas dimensións non funcionaría con desniveles ou diferentes plantas. Na parte máis baixa sitúase o acceso ao garaje para minimizar o percorrido da rampa. Desenvólvese en dous sótanos.

Nas plantas superiores un corredor central distribúe as vivendas a ambos os dous lados. As situadas nos extremos compóñense dunha sala comedor cociña separada do dormitorio polo vestíbulo de acceso e o baño. No resto agrúpanse baño e cociña no corpo central, con independencia de que esta última puidésese chegar a incorporar á sala. Ás vivendas situadas xunto ao núcleo de comunicacións engádeselles un dormitorio no espazo posterior a este.

A normativa urbanística permite vivendas independentes no volume comprendido na envolvente inclinada de cuberta. Neste caso, o xogo prodúcese ao ter o edificio consideración de baixa máis tres nunha zona e baixa máis tres e bajocubierta noutra. A presenza do soportal e a coronación sinalada provoca a aparición tanto na primeira planta como na última dunha serie de espazos susceptibles de ser aproveitados, nun edificio como este, como zonas comúns de estancia, xogos, lavandería… No exterior dita presenza signifícase tanto no remate escalonado, acompañado do xogo de chemineas, como da resolución formal aplicada ao soportal.

Obra: 31 vivendas para xoves e maiores e centro de día
Situación: Villagarcía de Arosa, Pontevedra, España.
Datas de redacción: Concurso 2007, proxecto 2007, fin de obra 2010.
Autores do proxecto: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Arquitecto técnico: Francisco González Varela.
Colaboradores: Carlos Bóveda, Francisco J. Vazquez. Arquitecto.
Estructura: Inaec ingeniería, Jacobo Valido.
Instalacións: Inaec ingeniería, Federico Valido.
Promotor: Instituto Galego de Vivenda e Solo. Xunta de Galicia
Empresa Constructora: Indeza. Jefe de obra: Luis Paz.
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ abaloalonso.es

Recoñecementos
Premio Gran de Area 2011. Vigo

Ruina y reconstrucción del oficio del arquitectoRuina y reconstrucción do oficio do arquitectoRuin and reconstruction of the trade of the architect

Actualmente los jóvenes arquitectos y arquitectas estamos luchando por iniciar y continuar nuestra actividad profesional en una situación de enorme dificultad económica y profesional. Si eres de los que trabajan cada día para vencer esta situación, de los que proponen nuevas ideas, de los que buscan alternativas… En definitiva, si quieres compartir con nosotros tu punto de vista de cómo ves el futuro de la profesión de arquitecto, participa en esta encuesta y asiste al debate “Ruina y reconstrucción del oficio del arquitecto” el próximo 16 de mayo a las 19:30h en el Colegio Oficial de Arquitectos de Córdoba.

Accede a la encuesta

En los últimos años, la actividad constructora se ha desplomado en España hasta mínimos nunca antes conocidos, arruinando la demanda de trabajo de nuestra profesión. El panorama se complica por la saturación de la oferta de arquitectos, por la pérdida de campos profesionales que vienen siendo ocupados por otros técnicos, y por la amenaza de la futura Ley de Servicios Profesionales, que podría afectar de forma importante a nuestro trabajo.

En esta situación, es fundamental que reflexionemos sobre nuestro modelo tradicional de ejercicio profesional para poder superar la crisis ¿sigue siendo válido, o debemos adaptarlo para afrontar con éxito los retos de una realidad que ha cambiado radicalmente? ¿Qué nuevas ocupaciones van a sostener la actividad de los nuevos arquitectos? ¿Como recuperar campos de trabajo perdidos? ¿Producen las escuelas de arquitectura el tipo de profesional que demanda hoy la sociedad? ¿Qué iniciativas podemos adoptar ante la futura Ley de Servicios Profesionales? En resumen, ¿Cómo debemos reconstruir nuestro oficio para encarar el futuro con confianza?

La mesa de tertulia está compuesta por compañeros de tres generaciones profesionales, LUIS GIMÉNEZ SOLDEVILLA, RAFAEL SUÁREZ MEDINA y ANTONIO LARA MORCILLO, y será moderada por Joaquín Gómez de Hita.

+ info

Actualmente os novos arquitectos e arquitectas estamos loitando por iniciar e continuar a nosa actividade profesional nunha situación de enorme dificultade económica e profesional. Si es dos que traballan cada día para vencer esta situación, dos que propoñen novas ideas, dos que buscan alternativas… En definitiva, si queres compartir connosco o teu punto de vista de como ves o futuro da profesión de arquitecto, participa nesta enquisa e asiches ao debate “Ruína e reconstrución do oficio do arquitecto” o próximo 16 de maio ás 19:30h no Colexio Oficial de Arquitectos de Córdoba.

Accede a enquisa

Nos últimos anos, a actividade constructora esborrallouse en España ata mínimos nunca antes coñecidos, arruinando a demanda de traballo da nosa profesión. O panorama complícase pola saturación da oferta de arquitectos, pola perda de campos profesionais que veñen sendo ocupados por outros técnicos, e pola ameaza da futura Lei de Servizos Profesionais, que podería afectar de forma importante ao noso traballo.

Nesta situación, é fundamental que reflexionemos sobre o noso modelo tradicional de exercicio profesional para poder superar a crise ¿segue sendo válido, ou debemos adaptalo para afrontar con éxito os retos dunha realidade que cambiou radicalmente? ¿Que novas ocupacións van soster a actividade dos novos arquitectos? ¿Como recuperar campos de traballo perdidos? ¿Producen as escolas de arquitectura o tipo de profesional que demanda hoxe a sociedade? ¿Que iniciativas podemos adoptar ante a futura Lei de Servizos Profesionais? En resumo, ¿Como debemos reconstruír o noso oficio para encarar o futuro con confianza?

A mesa de faladoiro está composta por compañeiros de tres xeracións profesionais, LUÍS GIMÉNEZ SOLDEVILLA, RAFAEL SUÁREZ MEDINA e ANTONIO LARA MORCILLO, e será moderada por Joaquín Gómez de Fita.

+ info

Nowadays the young architects and arquitectas are fighting to initiate and continue our professional activity in a situation of enormous economic and professional difficulty. If you are of those who work every day to conquer this situation, of that they propose new ideas, of that alternatives search … Definitively, if you want to share with us your point of view of how you see the future of the architect’s profession, it takes part in this survey and is present at the debate «Ruin and reconstruction of the trade of the architect» next May 16 them 19:30h in the Architects’ Official College of Cordova.

Access to the survey

In the last years, the construction activity has never collapsed in Spain up to minimums before known, ruining the demand of work of our profession. The panorama is complicated by the saturation of the architects’ offer, for the loss of professional fields that come being occupied by other technical personnel, and by the threat of the future Law of Professional Services, which might concern from important form to our work.

In this situation, it is fundamental that we think about our traditional model of professional exercise to be able to overcome the crisis it continues being valid, or we must adapt it to confront successfully the challenges of a reality that has changed radically? What new occupations are going to support the activity of the new architects? Since lost work camps recover? Do the schools of architecture produce the type of professional who demands today the company? What initiatives do we can adopt before the future Law of Professional Services? In short, how must we reconstruct our trade to face the future with confidence?

The table of gathering is composed by companions of three professional generations, LUIS GIMÉNEZ SOLDEVILLA, RAFAEL SUÁREZ MEDINA and ANTONIO LARA MORCILLO, and it will be moderated by Joaquín Gómez de Hita.

+ info

Jacques Gubler | Jornadas Arquitectura y Crítica 2012 Jacques Gubler | Xornadas Arquitectura e Crítica 2012 Jacques Gubler | Days Architecture and Critique 2012

0

Conferencia de Jacques Gubler titulada «Jean Tschumi» en el Centro Gallego de Arte Contemporánea (CGAC), Santiago de Compostela, 2 de agosto de 2012, dentro del ciclo «Jornadas Arquitectura y Crítica 2012» organizadas por la Fundación Compostela Arquitectura, una iniciativa que intenta acercar a la ciudadanía la opinión y la visión de críticos internacionales en unas conferencias planteadas como foro de debate. Con la colaboración del Ayuntamiento de Santiago, la Universidad de Santiago, el Colegio de Arquitectos de Galicia y el CGAC.

http://youtu.be/GriyzhjA4H8

Conferencia de Jacques Gubler titulada «Jean Tschumi» no Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC), Santiago de Compostela, 6 de agosto de 2012, dentro do ciclo Jornadas Arquitectura y Crítica 2012 organizadas por la Fundación Compostela Arquitectura, unha iniciativa que intenta achegar á cidadanía a opinión e a visión de críticos internacionais nunhas conferencias plantexadas como foro de debate. Coa colaboración do Concello de Santiago, a Universidade de Santiago, o Colexio de Arquitectos de Galicia e o CGAC.

Jacques Gubler’s conference titled «Jean Tschumi» in the Galician Center of Contemporary Art (CGAC), Santiago de Compostela, August 2, 2012, inside the cycle «Days Architecture and Critique 2012» organized by the Compost Arquitectura Foundation, an initiative that tries to bring over to the citizenship the opinion and the vision of international critics in a few conferences raised as forum of debate. With the collaboration of the Town hall of Santiago, the University of Santiago, Colexio de Arquitectos de Galicia and the CGAC.

The Food Axis · Elizabeth Collins CromleyThe Food Axis · Elizabeth Collins CromleyThe Food Axis · Elizabeth Collins Cromley

La comida se  ha convertido en los últimos años en un tema muy popular, tratado de manera particular desde diferentes ámbitos: la gastronomía, la dietética, la ecología o incluso la política. Sorprende que todavía hoy sean escasos los estudios que ponen en relación la comida con la arquitectura, especialmente con la configuración de nuestros hogares.

Una de las revisiones más recientes del tema ha sido la que ha llevado a cabo Elizabeh C. Cromley en su libro “The Food Axis: cooking, eating and the architecture of American houses”, publicado por la Universidad de Virginia. En él Cromley, profesora de historia de la arquitectura en Northeastern University, repasa de manera cronológica la evolución de la vivienda en América desde los primeros asentamientos de los colonos europeos.

No se trata de una mirada extensa, sino de un enfoque preciso sobre una función del hogar que Cromley ha definido como The Food Axis (el “eje de la comida”): “utilizo el concepto ‘food axis’ para explorar el modo en que las viviendas evolucionan por el desplazamiento histórico de los usos asociados con la ‘cocina’ o el ‘comedor’”.

[…]

David H. Falagán

The Food Axis: cooking, eating and the architecture of American houses
Elizabeth Collins Cromley
University of Virginia Press, 2010

+ artículo publicado en arquilecturas

A comida converteuse nos últimos anos nun tema moi popular, tratado de xeito particular desde diferentes ámbitos: a gastronomía, a dietética, a ecología ou ata a política. Sorprende que aínda hoxe sexan escasos os estudos que poñen en relación a comida coa arquitectura, especialmente coa configuración dos nosos fogares.

Unha das revisiones máis recentes do tema foi a que levou a cabo Elizabeh C. Cromley no seu libro “The Food Axis: cooking, eating and the architecture of American houses”, publicado pola Universidade de Virginia. Nel Cromley, profesora de historia da arquitectura en Northeastern University, repasa de xeito cronolóxico a evolución da vivenda en América desde os primeiros asentamientos dos colonos europeos.

Non se trata dunha mirada extensa, senón dun enfoque preciso sobre unha función do fogar que Cromley definiu como The Food Axis (o “eixe da comida”): “utilizo o concepto ‘food axis’ para explorar o modo en que as vivendas evolucionan polo desprazamento histórico dos usos asociados coa ‘cociña’ ou o ‘comedor’”.

[…]

David H. Falagán

The Food Axis: cooking, eating and the architecture of American houses

Elizabeth Collins Cromley

University of Virginia Press, 2010

+ artigo publicado en arquilecturas

Food has become in recent years a hot topic, particularly treated from different areas: gastronomy, diet, ecology or even politics. Surprisingly there are still few studies that relate the food to the architecture, particularly to the configuration of our homes.

One of the latest revisions of the issue has been done by Elizabeh C. Cromley in her book «The Food Axis: cooking, eating and the architecture of American houses», published by University of Virginia Press. In this book, Cromley, Professor of Architectural History at Northeastern University, looks at housing developments in America in chronological order, from the first settlements of European settlers.

There is not an extensive look, but a precise focus on a home function that Cromley has defined as The Food Axis: «I use the concept ‘food axis’ to explore the way houses are shaped instead of the usual “kitchen” and “dining room” because of the historical migration of the uses associated with those room names.”

[…]

David H. Falagán

The Food Axis: cooking, eating and the architecture of American houses

Elizabeth Collins Cromley

University of Virginia Press, 2010

+ artículo publicado en arquilecturas

La arquitectura popular gallega | Pedro de LlanoA arquitectura popular galega | Pedro de LlanoThe popular Galician architecture | Pedro de Llano

0

Galarq entrevista a Pedro de Llano, arquitecto por la universidad de Madrid en el año 1976. Dedicó buena parte de su vida profesional a la investigación de la arquitectura popular gallega, sobre la que escribió varias obras. Por lo que, actualmente, es considerado un gran referente de este tipo de arquitectura. Además, es profesor en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña.

En esta entrevista, el profesor ofrece su visión sobre la arquitectura popular, sus características constructivas, su situación actual en Galicia y su influencia en la arquitectura contemporánea.

http://vimeo.com/61707401

Galarq entrevista a Pedro de Llano, arquitecto pola universidade de Madrid no ano 1976. Dedicou boa parte da súa vida profesional á investigación da arquitectura popular galega, sobre a que escribiu varias obras. Polo que, actualmente, é considerado un gran referente deste tipo de arquitectura. Ademais, é profesor na Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña.

Nesta entrevista, o profesor ofrece a súa visión sobre a arquitectura popular, as súas características constructivas, a súa situación actual en Galicia e a súa influencia na arquitectura contemporánea.

Galarq interviews Pedro of Plain, architect for the university of Madrid in the year 1976. He dedicated good part of his professional life to the investigation of the popular Galician architecture, on which he wrote several works. For what, nowadays, is considered to be a great modal of this type of architecture. In addition, he is a teacher in the Technical Top School of Architecture of A Coruña.

In this interview, the teacher offers his vision on the popular architecture, his constructive characteristics, his current situation in Galicia and his influence in the contemporary architecture.