Inicio Blog Página 132

Saskia Sassen | Congreso Arquine No.14 Saskia Sassen | Congreso Arquine No.14 Saskia Sassen | Congreso Arquine No.14

0

Conversación con la socióloga neerlandesa Saskia Sassen.

http://youtu.be/YUyQpsW-tl8

Conversa coa socióloga neerlandesa Saskia Sassen.

Conversation with the Dutch socióloga Saskia Sassen.

Metagenesix_ARROKABE arquitectos Metagenesix_ARROKABE arquitectos Metagenesix_ARROKABE arquitectos

0

Conferencia de Iván Andrés de Arrokabe Arquitectos en el Colexio de Arquitectos de Galicia en Santiago de Compostela, como clausura de la de la exposición METAGÉNESIX, proyecto de difusión para poner en valor el trabajo realizado por los nuevos arquitectos; tiene como antecedente las Olladas de Perto organizadas en la ETSA A Coruña durante los últimos 5 años, materializa el intento de salir del ámbito académico y acercarse a la sociedad como consumidora y usuaria de arquitectura.

http://youtu.be/HmvBLnx24H4

Conferencia de Iván Andrés de Arrokabe Arquitectos no Colexio de Arquitectos de Galicia en Santiago de Compostela, como clausura da da exposición METAGÉNESIX, proxecto de difusión para por en valor o traballo realizado polos novos arquitectos; ten como antecedente as Olladas de Perto organizadas na ETSA da Coruña durante os últimos 5 anos, materializa a tentativa de saír do ámbito académico e achegarse á sociedade como consumidora e usuaria de arquitectura.

Conference of Arrokabe Arquitectos’s Iván Andrés in the Colexio de Arquitectos de Galicia in Santiago de Compostela, as closing of that of the exhibition METAGÉNESIX, project of diffusion to put in value the work realized by the new architects; it takes as a precedent the Olladas de Perto organized in the ETSA A Coruña during last 5 years, materializes the attempt of going out of the academic area and to approach the company as consuming and usuaria of architecture.

Casas modulares ADDOMO en Covas | Salgado+LiñaresCasas modulares ADDOMO en Covas | Salgado+LiñaresADDOMO modular houses in Covas | Salgado+Liñares

El proyecto tiene una naturaleza dual: global en la parte básica; individual en la parte ejecutiva. Es decir, se programa la ordenación de forma conjunta pero se desarrolla de manera individual o específica, según las exigencias de cada cliente y su circunstancia.

Quiere decirse con ello que tanto el proyecto como la obra se han alargado en el tiempo, pues la fase de ejecución ha ido incorporando nuevos clientes, que han demandado nuevas necesidades.

Presentamos aquí, pues, el proyecto completo y la obra ya terminada, es decir, con cada una de las siete viviendas ya rematada, ocupada por sus inquilinos y plenamente en servicio.

Por todo ello, al proyecto global le corresponden siete expedientes distintos, si bien tan sólo en el ámbito administrativo.

Dos sistemas en uno: de ocupación del territorio el primero, de construcción de viviendas modulares el segundo.

El modo de conducirse, que esta predeterminado y no se modifica; el modo de comportarse, que es adaptable y depende de las circunstancias.

El sistema de ocupación territorial: el uso de tramas de programación permite adaptarse a las circunstancias.

Un continuo que contempla todos los matices y permite diversos gradientes. Se contrae o se esponja a partir de su contacto con las preexistencias: interactúa. Un organismo vivo, programado, planificado, que reacciona por contacto.

El sistema de construcción modular: una trama de 4x4m sirve de pauta:
Sistema flexible, que se adapta a las condiciones específicas de la parcela, primero; a las demandas cambiantes del programa, después.

La junta seca preside todo el sistema constructivo.

Un entramado de muros prefabricados de hormigón constituye el esqueleto del organismo:

Una piel adaptable, variable, como una funda de quita y pon: hace las veces de membrana de transición entre exterior e interior, entre público y privado.

Un ente esencialmente uniforme aunque circunstancialmente multiforme.

Obra: Casas modulares ADDOMO en Covas
Arquitectos redactores: Alfonso Salgado Suárez, arquitecto + Francisco X. Liñares Túñez, arquitecto + Manuel A. Liñares Túñez, ingeniero industrial
Colaborador: Carla Agra, Miguel Raposo, Sergio Sánchez
Dirección de la obra: Alfonso Salgado, Francisco Liñares
Estructura: Manuel Liñares
Instalaciones: Manuel Liñares, Miguel Raposo
Dibujo: Sergio Sánchez y Carla Agra García
Promotor: ADDOMO_arquitectura modular
Empresa constructora: Tente Construcciones Modulares, S.L.
Precio m2 de vivienda:
⎯ Precio vivienda (superficie construida de 100m2) con SISTEMA ADDOMO HORMIGÓN: 70.000 euros (producto terminado).
⎯ Precio vivienda (superficie construida de 100m2)con SISTEMA ADDOM
Año: Fecha de finalización de la obra Abril 2011
Emplazamiento: Covas. Ames. A Coruña. España.
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages+ Javier Ramos
+ salgadoeliñares.com
+ addomo.es

The project has a dual nature: global in the basic part; individual in the executive part. That is to say, there is programmed the arrangement of joint form but it develops in an individual or specific way, according to the requirements of every client and his circumstance.

It wants to be said by it that both the project and the work have lengthened in the time, since the phase of execution has been incorporating new clients, who have demanded new needs.

Let’s sense beforehand here, so, the complete project and the work already finished, that is to say, with each of seven housings already complete, occupied for his tenants and fullly in service.

For all this, to the global project seven different processes correspond to him, though only in the administrative area.

 

Two systems in one: of occupation of the territory the first one, of construction of modular housings the second one.

The way of behaving, that this predetermined and is not modified; the way of behaving, that is adaptable and depends on the circumstances.

The system of territorial occupation: the use of plots of programming allows to adapt to the circumstances.

 

The continuous one who contemplates all the shades and allows diverse gradients. It contracts or gets spongy from his contact with the preexistences: it interacts. An alive, programmed, planned organism, which reacts for contact.

The system of modular construction: a plot of 4x4m uses as guideline:

Flexible system, which one adapts to the specific conditions of the plot, first; to the changeable demands of the program, later.

The dry meeting presides at the whole constructive system.

A studding of prefabricated walls of concrete constitutes the skeleton of the organism:

An adaptable, variable skin, as a case of acquittance and put: it does the membrane times of transition between exterior and interior, between publicly and privately.

An essentially uniform entity though circunstancialmente multiforme.

Work: ADDOMO Modular Houses in Covas

Architects redactores: Alfonso Salgado Suárez, architect + Francisco X. Liñares Túñez, architect + Manuel To. Liñares Túñez, industrial engineer

Collaborator: Carla Agra, Miguel Raposo, Sergio Sánchez

Direction of the work: Alfonso Salgado, Francisco Liñares

Structures: Manuel Liñares

Installations: Manuel Liñares, Miguel Raposo

Draw: Sergio Sánchez and Carla Agra García

Promoter: ADDOMO_modular architecture

Company constructor: Have you Modular Constructions, S.L.

Price m2 of house:

⎯ Price house (surface built of 100m2) with SYSTEM ADDOMO CONCRETE: 70.000 euros (product finished).

⎯ Price house (surface built of 100m2)with SYSTEM ADDOM

Year: Date of ending of the work Abril 2011

Emplazamiento: Covas. You love. A Coruña. Spain.

Photographys: Héctor Santos-Díez | BISimages+ Javier Ramos

+ salgadoeliñares.com

+ addomo.es

O proxecto ten unha natureza dual: global na parte básica; individual na parte executiva. É dicir, prográmase a ordenación de forma conxunta pero desenvólvese de xeito individual ou específica, segundo as esixencias de cada cliente e a súa circunstancia.

Quere dicirse con iso que tanto o proxecto como a obra alargáronse no tempo, pois a fase de ejecución ha ir incorporando novos clientes, que han demandado novas necesidades.

Presentamos aquí, pois, o proxecto completo e a obra xa terminada, é dicir, con cada unha das sete vivendas xa rematada, ocupada polas súas inquilinos e plenamente en servizo.

Por todo iso, ao proxecto global correspóndenlle sete expedientes distintos, aínda que tan só no ámbito administrativo.

 

Dous sistemas nun: de ocupación do territorio o primeiro, de construción de vivendas modulares o segundo.

O modo de conducirse, que esta predeterminado e non se modifica; o modo de comportarse, que é adaptable e depende das circunstancias.

O sistema de ocupación territorial: o uso de tramas de programación permite adaptarse ás circunstancias.

 

Un continuo que contempla todos os matices e permite diversos gradientes. Contráese ou se esponja a partir do seu contacto coas preexistencias: interactúa. Un organismo vivo, programado, planificado, que reacciona por contacto.

O sistema de construción modular: unha trama de 4x4m serve de pauta:

Sistema flexible, que se adapta ás condicións específicas da parcela, primeiro; ás demandas cambiantes do programa, despois.

A xunta seca preside todo o sistema constructivo.

Un entramado de muros prefabricados de hormigón constitúe o esqueleto do organismo:

Unha pel adaptable, variable, como unha funda facilmente substituíble: fai as veces de membrana de transición entre exterior e interior, entre público e privado.

Un ente esencialmente uniforme aínda que circunstancialmente multiforme.

Obra: Casas modulares ADDOMO en Covas

Arquitectos redactores: Alfonso Salgado Suárez, arquitecto + Francisco X. Liñares Túñez, arquitecto + Manuel A. Liñares Túñez, ingeniero industrial

Colaborador: Carla Agra, Miguel Raposo, Sergio Sánchez

Dirección da obra: Alfonso Salgado, Francisco Liñares

Estructura: Manuel Liñares

Instalacións: Manuel Liñares, Miguel Raposo

Debuxo: Sergio Sánchez y Carla Agra García

Promotor: ADDOMO_arquitectura modular

Empresa constructora: Tente Construcciones Modulares, S.L.

Precio m2 da vivenda:

⎯ Precio vivenda (superficie construida de 100m2) con SISTEMA ADDOMO HORMIGÓN: 70.000 euros (producto terminado).

⎯ Precio vivenda (superficie construida de 100m2)con SISTEMA ADDOM

Ano: Fecha de finalización da obra Abril 2011

Emplazamento: Covas. Ames. A Coruña. España.

Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages+ Javier Ramos

+ salgadoeliñares.com

+ addomo.es

Tectónica 40 [Estructuras: Alteraciones]Tectónica 40 [Estructuras: Alteracións]Tectónica 40 [Estructuras: Alterations]

El nuevo número monográfico de Tectónica está dedicado a las alteraciones estructurales en la arquitectura actual. El contenido teórico de la monografía ha sido elaborado por el ingeniero Alejandro Bernabeu, director de estructuras de arquitectura y edificación de Idom y profesor de la Escuela de Arquitectura de la UPM. El artículo analiza las estrategias que se abren al proyecto estructural cuando se consideran los condicionantes como oportunidades de diseño que incluyen distorsiones en la configuración habitual de la estructura.

La monografía se completa con el análisis constructivo de dos proyectos con diseños estructurales no convencionales: el edificio Thin Wall Office en Tokio, de Tezuka Architects, y el edificio Plug-in en Barcelona, proyectado por Josep Miàs. El primero presenta una delgada estructura a base de pórticos contiguos de chapa de 9 mm de espesor rigidizada por costillas de chapa. El segundo exhibe una volumetría prismática alterada por la aparición de grandes voladizos y espacios sin soportes, resueltos con la presencia de vigas en celosía, puntales y tirantes de arriostramiento que generan un complejo juego de diagonales.

Fuera de la sección monográfica se publica el análisis constructivo del Museo de Ciencia y Tecnología en A Coruña, proyectado por Victoria Acebo y Ángel Alonso y conformado por una estructura arbórea de cajas de hormigón y por los espacios exteriores a ella, confinados en una envolvente traslúcida. La presencia de elementos aleatorios en la estructura de la envolvente, relacionan este edificio con los proyectos de la sección monográfica y con el enfoque del artículo, cuyo autor es precisamente el ingeniero responsable de la estructura de este edificio.

A diferencia de otros números, el presente Dossier de Productos no contiene fichas relacionadas directamente con el tema de la monografía, ya que la ejecución de estructuras alteradas no requiere el desarrollo de productos específicos. Por tanto, en este caso el Dossier está formado íntegramente por una selección de productos innovadores provenientes de los distintos sectores que intervienen en un proceso constructivo.

+ info

O novo número monográfico de Tectónica está dedicado ás alteracións estructurales na arquitectura actual. O contido teórico da monografía foi elaborado polo enxeñeiro Alejandro Bernabeu, director de estruturas de arquitectura e edificación de Idom e profesor da Escola de Arquitectura da UPM. O artigo analiza as estratexias que se abren ao proxecto estructural cando se consideran os condicionantes como oportunidades de deseño que inclúen distorsiones na configuración habitual da estrutura.

A monografía complétase coa análise constructivo de dous proxectos con deseños estructurales non convencionais: o edificio Thin Wall Office en Tokio, de Tezuka Architects, e o edificio Plug-in en Barcelona, proxectado por Josep Miàs. O primeiro presenta unha delgada estrutura a base de pórticos contiguos de chapa de 9 mm de espesor rigidizada por costelas de chapa. O segundo exhibe unha volumetría prismática alterada pola aparición de grandes voladizos e espazos sen soportes, resoltos coa presenza de vigas en celosía, puntais e tirantes de arriostramiento que xeran un complexo xogo de diagonales.

Fóra da sección monográfica publícase a análise constructivo do Museo de Ciencia e Tecnoloxía na Coruña, proxectado por Vitoria Acebo e Anxo Alonso e conformado por unha estrutura arbórea de caixas de hormigón e polos espazos exteriores a ela, confinados nunha envolvente traslúcida. A presenza de elementos aleatorios na estrutura da envolvente, relacionan este edificio cos proxectos da sección monográfica e co enfoque do artigo, cuxo autor é precisamente o enxeñeiro responsable da estrutura deste edificio.

A diferenza doutros números, o presente Dossier de Produtos non contén fichas relacionadas directamente co tema da monografía, xa que a ejecución de estruturas alteradas non require o desenvolvemento de produtos específicos. Xa que logo, neste caso o Dossier está formado íntegramente por unha selección de produtos innovadores provenientes dos distintos sectores que interveñen nun proceso constructivo.

+ info

The new monographic number of Tectónica is dedicated to the structural alterations in the current architecture. The theoretical content of the monograph has been elaborated by the engineer Alejandro Bernabeu, the director of structures of architecture and building of Idom and teacher of the School of Architecture of the UPM. The article analyzes the strategies that are opened for the structural project when they are considered to be the determining ones as opportunities of design that include distortions in the habitual configuration of the structure.

The monograph is completed by the constructive analysis of two projects by structural not conventional designs: the building Thin Wall Scullery in Tokyo, of Tezuka Architects, and the building Plug-in in Barcelona, projected by Josep Miàs. The first one presents a thin structure based on contiguous porticoes of sheet of 9 mm of thickness rigidizada for ribs of sheet. The second one exhibits a prismatic volumetry altered by the appearance of big projecting and spaces without supports solved with the presence of girders in lattice, props and suspenders of arriostramiento that generate a complex game of diagonals.

Out of the monographic section is published the constructive analysis of the Museum of Science and Technology in To Corunna, projected by Victoria Acebo and Ángel Alonso and shaped by an arboreal structure of boxes of concrete and by the exterior spaces to her, confined in the surrounding translucent one. The presence of random elements in the structure of the surrounding one, they relate this building to the projects of the monographic section and with the approach of the article, which author is precisely the engineer responsible for the structure of this building.

Unlike other numbers, the present Dossier of Products does not contain cards related directly to the topic of the monograph, since the execution of upset structures does not need the development of specific products. Therefore, in this case the Dossier it is formed entirely by a selection of innovative products from the different sectors that intervene in a constructive process.

+ info

«Los estudios de Planificación y Gestión para el Desearrollo Territorial en Galicia»«Os estudos de Planificación e Xestión para o Desenvolvemento Territorial en Galicia»«The studies of Planning and Management for the Desearrollo Territorial in Galicia»

El próximo miércoles día 8 de mayo a las 20h, tendrá lugar en el Salón de Grados de la Facultad de Económicas de A Coruña, la charla/coloquio «Los estudios de Planificación y Gestión para el Desearrollo Territorial en Galicia», en la que participarán Rubén C. Lois (Catedrático de Análisis Geográfico y Regional de la USC) y Marcos Valcárcel (Profesor Titular del Área de Geografía de la USC).

El acceso será libre hasta completar el aforo.

+ info

O vindeiro mércores día 8 de maio ás 20h, terá lugar no Salón de Grados da Facultade de Económicas da Coruña, a charla/coloquio «Os estudos de Planificación e Xestión para o Desearrollo Territorial en Galicia», na que participarán Rubén C. Lois (Catedrático de Análise Xeográfica e Rexional da USC) e Marcos Valcárcel (Profesor Titular do Área de Xeografía da USC).

O acceso será libre ata completar o aforo.

+ info

Next Wednesday, the 8th from May to 20 a.m., it will take place in the Lounge of Degrees of the Faculty of Economic of To Corunna, the chat / colloquium «The studies of Planning and Management for the Desearrollo Territorial in Galicia», in that there will take part Rubén C. Lois (Professor of Geographical and Regional Analysis of the USC) and Marcos Valcárcel (Titular Teacher of the Area of Geography of the USC).

The access will be free up to completing the appraisal.

+ info

William J.R. Curtis | Jornadas Arquitectura y Crítica 2012 William J.R. Curtis | Xornadas Arquitectura e Crítica 2012 William J.R. Curtis | Days Architecture and Critique 2012

0

Conferencia de William Curtis titulada «Platforms and horizon» en el Centro Gallego de Arte Contemporánea (CGAC), Santiago de Compostela, 2 de agosto de 2012, dentro del ciclo «Jornadas Arquitectura y Crítica 2012» organizadas por la Fundación Compostela Arquitectura, una iniciativa que intenta acercar a la ciudadanía la opinión y la visión de críticos internacionales en unas conferencias planteadas como foro de debate. Con la colaboración del Ayuntamiento de Santiago, la Universidad de Santiago, el Colegio de Arquitectos de Galicia y el CGAC.

http://youtu.be/51RUlP84_Ko

Conferencia de William Curtis titulada «Platforms and horizon» no Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC), Santiago de Compostela, 2 de agosto de 2012, dentro do ciclo Jornadas Arquitectura y Crítica 2012 organizadas por la Fundación Compostela Arquitectura, unha iniciativa que intenta achegar á cidadanía a opinión e a visión de críticos internacionais nunhas conferencias plantexadas como foro de debate. Coa colaboración do Concello de Santiago, a Universidade de Santiago, o Colexio de Arquitectos de Galicia e o CGAC.

Conference of qualified William Curtis «Platforms and horizon» in the Galician Center of Contemporary Art (CGAC), Santiago de Compostela, August 2, 2012, inside the cycle «Days Architecture and Critique 2012» organized by the Compost Arquitectura Foundation, an initiative that tries to bring over to the citizenship the opinion and the vision of international critics in a few conferences raised as forum of debate. With the collaboration of the Town hall of Santiago, the University of Santiago, Colexio de Arquitectos de Galicia and the CGAC.

[:es]Todo tiene un comienzo | Jorge Meijide[:gl]Todo ten un comezo | Jorge Meijide[:en]Everything it has a beginning | Jorge Meijide[:]

[:es]

Todo tiene un comienzo | Jorge Meijide
La cabaña primitiva, Marc-Antoine Laugier, 1755.
Architecture comes from The Making of a Room, Louis I. Kahn, 1971.

Todo tiene un comienzo

La arquitectura comporta el habitar y el habitar comporta, inexcusablemente, al habitante. Sin éste podemos hablar de escultura, de ciertas instalaciones artísticas o de juegos formales, todos ellos de indiscutible valor propositivo, pero difícilmente podemos hablar de arquitectura en su más amplia y extensa expresión. Este habitar conlleva un uso básico, el uso del espacio, el uso de un espacio. Un uso asociado a menudo una o varias funciones específicas o a otro más indeterminado o cambiante; usos al fin y al cabo.

Desde la inicial cabaña primitiva hasta la tumba, pasando por el templo, la casa, la fábrica o el museo, las distintas funciones o usos que la arquitectura ha recorrido en su historia la han enriquecido y completado y especializado. Como los picos de los pinzones de Darwin, el tiempo, la experiencia y la experimentación, evolución a fin de cuentas, han decantado algunas, muchas, soluciones arquitectónicas, otras en cambio son carne de cañón de una continua e imparable evolución que a veces se torna en re-volución. La vivienda es una de ellas.

Tan cambiante como conservadora, la vivienda ha sufrido múltiples cambios a lo largo de su historia, algunos muy necesarios debidos a las nuevas condiciones sociales y económicas, como los impulsados por la revolución industrial, y otros debidos al estancamiento heredado y a las nuevas vanguardias del siglo XX, como los surgidos al amparo del Movimiento Moderno, tantas veces resucitado como enterrado. La vivienda es el paradigma del habitar.

Se habita el espacio, el espacio ocupado y por reducción a su “partícula elemental”, se habitan las estancias, las habitaciones. Decía Kahn, como me gusta recordar, que la arquitectura comienza con la habitación, o más bien haciendo -construyendo- una habitación. La habitación debe estar pues definida, construida. Debe ser espacio contenido y, como en el conocido dibujo de Kahn, con habitantes usándola, habitándola. En su boceto de 1971 aparecen dibujadas dos personas sentadas, hablando frente a frente al lado de una gran ventana –la luz– con un hogar encendido –el fuego– bajo una cúpula nervada –la estructura-. Tenemos pues en la habitación la luz, que define el espacio y ayuda a percibirlo, Kahn decía que

“una habitación sin luz natural no es una habitación”

y luz a través de una ventana, una gran ventana, un hueco que establece tanto la diferencia como la relación entre interior y exterior, separando más que uniendo uno del otro. Tenemos también el fuego, que ofrece la comodidad de la habitabilidad, elemento primitivo en torno al que reunirse y que nos retrotrae a la imagen de una cabaña primigenia construida para cobijar una comunidad y proteger el necesario y preciado fuego. Y por último contamos con una estructura, que construye el espacio material y lo contiene en su interior, y que mejor para ello que el espacio contenido bajo una cúpula, epítome del espacio central.

Kahn elige con cuidado sus imágenes y sus palabras, todos los elementos básicos de la arquitectura quedan representados en el dibujo. Sobre él escribe a modo de título la lapidaria y conocida frase:

“Architecture comes from The Making of a Room”,

dejando claro su ideario, basta con recorrer su arquitectura para confirmarlo. Pero Kahn también escribe otras cosas en el mismo, bajo el dibujo, y separando intencionadamente la palabra habitación de la siguiente línea, escribe:

“The Room is The Place of the mind”,

la habitación es el lugar de la mente. Si arriba Kahn nos inicia el origen de la arquitectura en la habitación, abajo nos relaciona ésta con el hombre. La mente del habitante tiene también su alojamiento en la estancia. La habitación requiere, necesita, la vida del habitante, pero también necesita de la percepción de éste hacia ella. La estancia se convierte así también en una construcción para la mente, siendo ésta la que no sólo la habita sino también la que la significa. La relación bidireccional enriquece a ambos.

Dos siglos antes, a mediados del XVIII, en 1752 -el mismo año en el que Benjamin Franklin realiza su famoso experimento con la cometa y la llave descubriendo la naturaleza de la electricidad en los rayos y abriendo así un incipiente camino hacia la luz artificial; no en vano estamos en El Siglo de las Luces que, a la luz clarificadora de la razón, iluminará las oscuridades en las que la humanidad habría caído en los siglos anteriores- Marc-Antoine Laugier, el abate Laugier, publica su conocido

Essai sur l’architecture”.

En el ensayo el jesuita -más tarde benedictino- establece el origen de la arquitectura en una bucólica, pastoral e idílica cabaña primitiva -el grabado no parece hasta 1775 en la segunda edición- surgida en base a la razón. El texto se convierte enseguida en la teoría arquitectónica de la Ilustración en el que, a diferencia de Vitruvio, y otros tratadistas clásicos, se establece una relación con los principios naturales en vez de la imitación de modelos.

En la cabaña primitiva de Laugier estructura y construcción se funden, se con-funden en medio de un sistema racional de pilares, vigas y cubierta, correspondientes a columnas, entablamento y frontón -estructura clásica donde las halla- todo pasado por el tamiz del dibujo naturalista en el que los elementos constructivos son troncos y ramas de árbol. El resto, muros, puertas o ventanas, necesarios para la habitabilidad, quedan descartados del modelo original por innecesarios. Son innecesarios porque lo son en la arquitectura del templo. La cabaña así mostrada, limpia de accesorios muestra la verdad pura de la arquitectura. El templo.

La arquitectura original, definida así por su cabaña primitiva es, ni más ni menos, que la casa, la morada, la habitación de un dios.

¿Cuál si no puede ser el origen de la arquitectura?

Según el abate, cual más noble y más lógico para los antiguos primitivos que la casa de un dios. El hombre, la humanidad entera, ahora iluminada por el pensamiento lógico-racional, encuentra el origen de su morada en la deshabitada, o despojada, desalojada, estancia de un dios. El hombre ya no precisa de los dioses, ocupa el lugar de éstos y lo habita. Del templo a la casa.

Kahn y Laugier se unen en el ideal del concepto de morada. La casa de la mente y la casa de un dios. Pero ambos saben también que es la casa del hombre y que en ellas se ha de vivir ya que la arquitectura comporta el habitar, y el habitar comporta, inexcusablemente, al habitante, y porque sin éste no existe aquella.

jorge meijide . arquitecto
a coruña. mayo de 2013

[:en]

La cabaña primitiva, Marc-Antoine Laugier, 1755.
Architecture comes from The Making of a Room, Louis I. Kahn, 1971.

Everything it has a beginning

The architecture endures to live and to live endures, inexcusably, the inhabitant. Without this one we can speak about sculpture, about certain artistic facilities or about formal games, all of them of indisputable value propositivo, but difficultly we can speak about architecture in his more wide and extensive expression. This one to live carries a basic use, the use of the space, the use of a space. An associate use often one or several specific functions or to more indeterminate or changeable other one; uses in the end.

From the initial primitive cabin up to the tomb, happening for the temple, the house, the factory or the museum, the different functions or uses that the architecture has crossed in his history her have enriched and completed and specialized. As the beaks of Darwin’s pumphandles, the time, the experience and the experimentation, evolution ultimately, some of them have praised, many, architectural solutions, others on the other hand are a cannon fodder of a continuous and unstoppable evolution that sometimes returns in revolution. The housing is one of them.

So changeable as conservative, the housing has suffered multiple changes along his history, very necessary some owed to the new social and economic conditions, since stimulated by the industrial revolution, and others owed to the inherited stagnation and to the new forefronts of the 20th century, as the arisen ones under the protection of the Modern Movement, so often revived like buried. The housing is the paradigm of to live.

The space, the busy space is lived and for reduction to his elementary particle”, the stays, the rooms are lived. Kahn was saying, since I like to remember, that the architecture begins with the room, or rather doing – constructing – a room. The room must be so definite, constructed. It is necessary to to be a space contained and, since in the acquaintance I draw of Kahn, with inhabitants using her, living it. In his sketch of 1971 drawn two seated persons appear, speaking opposite to opposite to the side of a great window – the light – with a flushed home – the fire – under a dome nervada – the structure-. We have so in the room the light, which defines the space and help to perceiving it-Kahn he was saying that a room without natural light is not a room” – and light across a window, a great window, a hollow that establishes both the difference and the relation between interior and exterior, separating more that joining one of other one. We have also the fire, which offers the comfort of the habitability, primitive element concerning which to meet and that carries us back to the image of an original cabin constructed to shelter a community and to protect the necessary and valued fire. And finally we rely on a structure, that he constructs the material space and contains it in his interior, and that better for it that the space contained under a dome, epitome of the central space.

Kahn chooses carefully his images and his words, all the basic elements of the architecture remain represented in the drawing. On him he writes like title the lapidary and known phrase: “Architecture comes from The Making of a Room”, clarifying his ideology, it is enough to cross his architecture to confirm it. Pero Kahn also writes other things in same, under the drawing, and separating meaningfully the word room of the following line, he writes: “The Room is The Place of the mind”, the room is the place of the mind. If above Kahn us initiates the origin of the architecture in the room, below this one relates us to the man. The mind of the inhabitant has also his housing in the stay. The room needs, needs, the life of the inhabitant, but also he needs from the perception from this one towards her. The stay turns this way also into a construction for the mind, being this one the one that not only lives but also the one that means it. The bidirectional relation enriches both.

Two centuries before, in the middle of the XVIIIth, in 1752 – the same year in which Benjamin Franklin realizes his famous experiment with her comet and the key discovering the nature of the electricity in the beams and opening this way an incipient way towards the artificial light; not uselessly we are in The Century of the Lights that, to the light clarificadora of the reason, it will illuminate the darknesses in which the humanity would have fallen in the previous centuries – Marc-Antoine Laugier, it brings down Laugier, publishes his acquaintance “Essai sur l’architecture”. In the test the Jesuit – later late Benedictine – it establishes the origin of the architecture in a bucolic, pastoral and idyllic primitive cabin – the engraving does not seem until 1775 in the second edition – arisen on the basis of the reason. The text turns immediately into the architectural theory of the Illustration into the one that, unlike Vitruvio, and other classic commentators, establishes a relation with the natural beginning instead of the imitation of models.

In Laugier’s primitive cabin he structures and construction they fuse, get confused in the middle of a rational system of props, girders and cover, correspondents to columns, entablamento and fronton – classic structure where all past finds them – for the sieve of the naturalistic drawing in which the constructive elements are trunks and branches of tree. The rest, walls, doors or windows, necessary for the habitability, remain rejected the original model for unnecessary. They are unnecessary because they it are in the architecture of the temple. The cabin like that showed, clean of accessories shows the pure truth of the architecture. The temple.

The original, defined like that architecture for his primitive cabin is, not more not less, that the house, the mansion, the room of a god. Which if it cannot be the origin of the architecture? As there brings down, more noble and more logical which for the former primitive ones that the house of a god. The man, the humanity informs, now illuminated by the logical – rational thought, finds the origin of his mansion in the uninhabited one, or cleared, removed, stay of a god. The man already is not necessary the gods, occupies the place of these and lives it. From the temple to the house.

The original, defined like that architecture for his primitive cabin is, not more not less, that the house, the mansion, the room of a god. Which if it cannot be the origin of the architecture? As there brings down, more noble and more logical which for the former primitive ones that the house of a god. The man, the humanity informs, now illuminated by the logical – rational thought, finds the origin of his mansion in the uninhabited one, or cleared, removed, stay of a god. The man already is not necessary the gods, occupies the place of these and lives it. From the temple to the house.

Kahn and Laugier join in the ideal one of the concept of mansion. The house of the mind and the house of a god. But both know also that it is the house of the man and that in them it has to be lived since the architecture endures to live, and to live endures, inexcusably, the inhabitant, and because without this one that one does not exist.

jorge meijide . architect

a coruña. may 2013

[:gl]

La cabaña primitiva, Marc-Antoine Laugier, 1755.
Architecture comes from The Making of a Room, Louis I. Kahn, 1971.

Todo ten un comezo

A arquitectura comporta o habitar e o habitar comporta, inexcusablemente, ao habitante. Sen este podemos falar de escultura, de certas instalacións artísticas ou de xogos formais, todos eles de indiscutible valor propositivo, pero difícilmente podemos falar de arquitectura na súa máis ampla e extensa expresión. Este habitar conlleva un uso básico, o uso do espazo, o uso dun espazo. Un uso asociado a miúdo unha ou varias funcións específicas ou a outro máis indeterminado ou cambiante; usos á fin e ao cabo.

Desde a inicial cabana primitiva ata a tumba, pasando polo templo, a casa, a fábrica ou o museo, as distintas funcións ou usos que a arquitectura percorreu na súa historia enriquecérona e completado e especializado. Como os picos dos pinzones de Darwin, o tempo, a experiencia e a experimentación, evolución a final de contas, han decantado algunhas, moitas, solucións arquitectónicas, outras en cambio son carne de canón dunha continua e imparable evolución que ás veces se torna en re-volución. A vivenda é unha delas.

Tan cambiante como conservadora, a vivenda sufriu múltiples cambios ao longo da súa historia, algúns moi necesarios debidos ás novas condicións sociais e económicas, como os impulsados pola revolución industrial, e outros debidos ao estancamento herdado e ás novas vanguardias do século XX, como os xurdidos ao amparo do Movemento Moderno, tantas veces resucitado como enterrado. A vivenda é o paradigma do habitar.

Habítase o espazo, o espazo ocupado e por redución á súa “partícula elemental”, habítanse as estancias, as habitacións. Dicía Kahn, como me gusta recordar, que a arquitectura comeza coa habitación, ou máis ben facendo -construíndo- unha habitación. A habitación debe estar pois definida, construída. Debe ser espazo contido e, como no coñecido debuxo de Kahn, con habitantes usándoa, habitándoa. No seu boceto de 1971 aparecen debuxadas dúas persoas sentadas, falando fronte a fronte á beira dunha gran fiestra –a luz– cun fogar acendido –o lume– baixo unha cúpula nervada –a estrutura-. Temos pois na habitación a luz, que define o espazo e axuda a percibilo -Kahn dicía que “unha habitación sen luz natural non é unha habitación”- e luz a través dunha fiestra, unha gran fiestra, un oco que establece tanto a diferenza como a relación entre interior e exterior, separando máis que unindo un do outro. Temos tamén o lume, que ofrece a comodidade da habitabilidad, elemento primitivo en torno ao que reunirse e que nos retrotrae á imaxe dunha cabana primigenia construída para acubillar unha comunidade e protexer o necesario e preciar lume. E para rematar contamos cunha estrutura, que constrúe o espazo material e conteno no seu interior, e que mellor para iso que o espazo contido baixo unha cúpula, epítome do espazo central.

Kahn elixe con coidado as súas imaxes e as súas palabras, todos os elementos básicos da arquitectura quedan representados no debuxo. Sobre el escribe a modo de título a lapidaria e coñecida frase: “Architecture comes from The Making of a Room”, deixando claro o seu ideario, basta con percorrer a súa arquitectura para confirmalo. Pero Kahn tamén escribe outras cousas no mesmo, baixo o debuxo, e separando intencionadamente a palabra habitación da seguinte liña, escribe: “The Room is The Place of the mind”, a habitación é o lugar da mente. Si arriba Kahn inícianos a orixe da arquitectura na habitación, abaixo relaciónanos esta con o home. A mente do habitante ten tamén o seu aloxamento na estancia. A habitación require, necesita, a vida do habitante, pero tamén necesita da percepción deste cara a ela. A estancia convértese así tamén nunha construción para a mente, sendo esta a que non só a habita senón tamén a que a significa. A relación bidireccional enriquece a ambos.

Dous séculos antes, a mediados do XVIII, en 1752 -o mesmo ano no que Benjamin Franklin realiza o seu famoso experimento con cométaa e a chave descubrindo a natureza da electricidade nos raios e abrindo así un incipiente camiño cara á luz artificial; non en balde estamos no Século das Luces que, á luz clarificadora da razón, iluminará as escuridades nas que a humanidade caería nos séculos anteriores- Marc-Antoine Laugier, o abate Laugier, publica o seu coñecido “Essai sur l’architecture”. No ensaio o jesuita -máis tarde benedictino- establece a orixe da arquitectura nunha bucólica, pastoral e idílica cabana primitiva -o gravado non parece ata 1775 na segunda edición- xurdida en base á razón. O texto convértese enseguida na teoría arquitectónica da Ilustración no que, a diferenza de Vitruvio, e outros tratadistas clásicos, establécese unha relación cos principios naturais no canto da imitación de modelos.

Na cabana primitiva de Laugier estrutura e construción fúndense, se con-funden no medio dun sistema racional de alicerces, vigas e cuberta, correspondentes a columnas, entablamento e frontón -estrutura clásica onde as acha- todo pasado polo tamiz do debuxo naturalista no que os elementos constructivos son troncos e ramas de árbore. O resto, muros, portas ou fiestras, necesarios para a habitabilidad, quedan descartados do modelo orixinal por innecesarios. Son innecesarios porque o son na arquitectura do templo. A cabana así mostrada, limpa de accesorios mostra a verdade pura da arquitectura. O templo.

A arquitectura orixinal, definida así pola súa cabana primitiva é, nin máis nin menos, que a casa, a morada, a habitación dun deus. Cal si non pode ser a orixe da arquitectura? Segundo o abate, cal máis nobre e máis lóxico para os antigos primitivos que a casa dun deus. O home, a humanidade enteira, agora iluminada polo pensamento lóxico-racional, atopa a orixe da súa morada na deshabitada, ou desposuída, desalojada, estancia dun deus. O home xa non precisa dos deuses, ocupa o lugar destes e habítao. Do templo á casa.

Kahn e Laugier únense no ideal do concepto de morada. A casa da mente e a casa dun deus. Pero ambos saben tamén que é a casa do home e que nelas se ha de vivir xa que a arquitectura comporta o habitar, e o habitar comporta, inexcusablemente, ao habitante, e porque sen este non existe aquela.

jorge meijide . arquitecto

a coruña. maio de 2013

[:]

intemción 2013· Promover y construir arquitectura bioclimáticaintemción 2013 · Promover e construir arquitectura bioclimáticaIntemción 2013 · Promoting and c constructing bioclimatic architecture

El Ciclo de Arquitectura Bioclimática –organizado desde el programa cultural intemción– nos acercará el próximo Miércoles 8 de Mayo la experiencia de Carmen Delgado como educadora y promotora de arquitectura bioclimática.

Licenciada en Química y tras una amplia trayectoria profesional como Técnica y Educacora Medioambiental, funda la empresa EntreEncinas Bioclimática, dando un nuevo paso hacia la promoción y la construcción de una arquitectura más eficiente y más respetuosa energética y medioambientalmente. Una arquitectura que ofrezca espacios más sostenibles y saludables para tod@s.

Su preocupación por nuestra responsabilidad con el entorno que compartimos y nuestras acciones sobre él, la llevan a formar parte –en la actualidad ser Vicepresidenta- de la Plataforma Española de la Edificación Passivhaus, sello de certificación energética bajo el cual promueve la construcción de la primera vivienda bio-pasiva de Asturias, la premiada Casa EntreEncinas.

Una vivienda de la cual podremos conocer desde su proceso de proyecto (realizado por el estudio DuqueyZamora Arqtos), pasando por su construcción y finalmente la certificación como vivienda Passivhaus por el Passivhaus Institut Alemán.

Os esperamos en la Librería Formatos, el día 8 de mayo a partir de las 19:45h

O Ciclo de Arquitectura Bioclimática -organizado dende o programa cultural intemción– achéganos o vindeiro Mércores 8 de Maio a experiencia de Carmen Delgado como educadora e promotora de arquitectura bioclimática.

Licenciada en Química e tras unha ampla traxectoria profesional como Técnica e Educadora Medioambiental, funda a empresa EntreEncinas Bioclimática, dando un novo paso cara a promoción e a construcción dunha arquitectura máis eficiente e máis respetuosa enerxetica e medioambientalmente. Unha arquitectura que ofreza espazos máis sostibles e saudables para tod@s.

A súa preocupación pola nosa responsabilidade co entorno que compartimos e as nosas accións sobre él, lévana a formar parte -e na actualidade ser Vicepresidenta- da Plataforma Española da Edificación Passivhaus, selo de certificación enerxética baixo o cal promove a construcción da primeira vivenda bio-pasiva de Asturias, a premiada Casa EntreEncinas.

Unha vivenda da cal poderemos coñecer dende o seu proceso de proxecto (a cargo do estudio DuqueyZamora Arqtos), pasando pola súa construcción e finalmente a certificación como vivenda Passivhaus polo Passivhaus Institut Alemán.

Vos agardamos na Librería Formatos, o dia 8 de maio a partires das 19:45h

The Cycle of Bioclimatic Architecture –organised from the cultural program intemción- will approach us next Wednesday 8 May the experience of Carmen Thin like educator and promoter of bioclimatic architecture.

Graduate in Chemistry and after a wide professional path like Technician and Educacora Environmental, founds the company EntreEncinas Bioclimatic, giving a new step to the promotion and the construction of a more efficient architecture and more respectful energetic and medioambientalmente. An architecture that offer spaces more sustainable and healthy for tod@s.

His worry by our responsibility with the surroundings that share and our actions on him, carry it to form part –in the actuality be Vice-president- of the Spanish Platform of the Edificación Passivhaus, stamp of energetic certification under which promotes the construction of the first house bio-passive of Asturias, the rewarded House EntreEncinas.

A house of which will be able to know from his process of project (realised by the study DuqueyZamora Arqtos), going through his construction and finally the certification like house Passivhaus by the Passivhaus Institut German.

We expect you in the Bookshop Formats, the day 8 May from the 19:45h

[:es]Elena Guim · Divulgación de la Arquitectura | Arquect[:gl]Elena Guim · Divulgación da Arquitectura | Arquect[:en]Elena Guim · Spreading of the Architecture | Arquect[:]

[:es]

Elena Guim · Divulgación de la Arquitectura | Arquect
Elena Guim · Divulgación de la Arquitectura | Arquect

Arquect, un novedoso proyecto de divulgación de la arquitectura en la ciudad, desde una vertiente sostenible.

Arquect difunde la cultura arquitectónica entre “no-arquitectos” de cualquier edad y perfil social, contribuyendo a la reflexión sobre el entorno construido y acercando la ciudad a sus ciudadanos de forma sencilla y amena.

Arquect es un proyecto impulsado por Elena Guim, arquitecta por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona, ETSAB (2001). Como Arquitecta Senior en EMBA_ESTUDI MASSIP-BOSCH ARQUITECTES, Elena ha sido la directora del proyecto Torre Diagonal ZeroZero, nueva sede corporativa de Telefonica en Barcelona, realizada para el Consorcio de la Zona Franca de Barcelona. Este vanguardista rascacielos es un hito en el inicio de la Avda. Diagonal de Barcelona, y está llamado a ser un referente en el skyline marítimo de la ciudad.

¿Cuál ha sido tu formación y tu trayectoria profesional previa a Arquect?

Estudié Arquitectura en la ETSAB, Barcelona, obteniendo el título de arquitecta en 2001. Durante mis estudios, obtuve una beca Erasmus en la KTH-Arkitektur de Estocolmo. Realicé un Postgrado en la Escola Sert del COAC titulado: “Del proyecto a la obra” en 2003.

Mi experiencia profesional empezó durante los últimos años de carrera, como estudiante colaboré en diversos despachos de arquitectura de Barcelona, mayoritariamente realizando edificios de viviendas. Ya como arquitecta, seguí colaborando en otros despachos de arquitectura, también en Barcelona, asumiendo más responsabilidades al ir teniendo más experiencia. He participado en obra privada y obra pública, desde edificios de viviendas, hoteles, oficinas y escuelas.

Mi última colaboración en un despacho de arquitectura fue del 2006 hasta el 2010, Estudi Massip-Bosch Arquitectes, ha sido como directora del proyecto de la sede corporativa de Telefónica en Barcelona, conocida como Torre Telefónica Diagonal ZeroZero.

Una vez finalizada la obra, me quedé sin trabajo y tras pocos meses inicié mi andadura emprendedora con Arquect.

¿Te planteaste en algún momento, presente, pasado o futuro, buscar trabajo en el extranjero?

 Si que me he planteado buscar trabajo en el extranjero. En 2010, al quedarme sin trabajo y viendo la situación de crisis en España barajé esa posibilidad pero me decanté por el emprendimiento de mi proyecto de divulgación de la arquitectura para no arquitectos en mi ciudad natal. He recibido ofertas de trabajo para trasladarme a Shanghai pero en ese momento seguí apostando por Arquect.

 Actualmente no descarto trabajar en el extranjero en un futuro a corto y medio plazo, ya que las expectativas aquí siguen siendo ínfimas y la falta de recursos en educación y cultura tanto a nivel público como privado hacen muy difícil la continuidad de mi proyecto.

¿Qué te llevó a poner en marcha este proyecto?

Una de las principales razones fue la constatación  del desconocimiento que la ciudadanía tenía del papel de la arquitectura en nuestra sociedad. Se relacionaba la arquitectura con la burbuja inmobiliaria y con el enriquecimiento que algunos arquitectos han obtenido en el período de bonanza económica. Al mismo tiempo tampoco me sentía identificada con el papel que el arquitecto estaba ejerciendo en la sociedad, los arquitectos estrellas y mediáticos se alejaban bastante de mi concepto de arquitecto y del por qué estudié esta carrera.

Siempre he creído que uno valora y respeta aquello que conoce y por eso creo que es muy importante la divulgación de la arquitectura. Sobretodo en el campo de la educación. Los niños son los ciudadanos del futuro y si ellos tienen conocimientos y desarrollan un espíritu crítico respecto a su entorno construido podrán decidir con más herramientas el tipo de ciudad y sociedad en la que  quieren vivir.

¿Te encontraste con muchas dificultades en su puesta en marcha?

En el proceso de definición del proyecto más que dificultades hablaría de retos. Fue un proceso lleno de ilusión, esfuerzo, constancia, optimismo y creer en uno mismo ya que se habla mucho de emprendimiento desde el ámbito político pero no se reciben ayudas concretas.

Ha sido un proceso lleno de aprendizaje porque aunque me mantenía en el campo de la arquitectura, cambiaba de sector pasando a la educación y a la divulgación. Eso ha requerido un aprendizaje continuo en gestión, marqueting y comunicación, relaciones comerciales, nuevas tecnologías y a exprimir día a día mucha creatividad. Lo que se llama salir de nuestra zona de confort.

¿Estás contenta con los objetivos alcanzados?

No a nivel empresarial. Como he mencionado anteriormente, la falta de recursos económicos en ámbitos tan fundamentales como son la educación y la cultura está afectando seriamente la viabilidad del proyecto. Si a nivel personal y profesional porque he aprendido mucho, tomando decisiones y buscando soluciones.

¿Crees que los arquitectos en España deberíamos abrir nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más “tradicional” de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Sin lugar a dudas. El papel que puede ejercer un arquitecto en nuestra sociedad es básico, para ello el colectivo de arquitectos como “colectivo” debe realizar un serio análisis de lo ocurrido y plantear soluciones. Pero siendo honestos y no tirando pelotas fuera. Hasta ahora, cinco años después del reconocimiento de la “crisis” pocos cambios estructurales he visto en los organismos oficiales.

Veo el papel del arquitecto en nuestra sociedad como un solucionador de problemas, un acompañante con capacidad de asesoramiento, gestión y visión tanto a nivel público como privado.

¿Qué opinas de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Me merecen mucho respeto porque han tomado un gran decisión, han buscado soluciones a su situación profesional y personal que aquí no han encontrado.

A nivel particular de los emigrantes, lo entiendo perfectamente. A nivel de país, lo veo con preocupación porque se está produciendo una fuga de gente joven y no tan joven que nos pasará factura a largo plazo. Es una de las consecuencias de la globalización, existen nuevas reglas de juego, el mercado laboral no entiende de fronteras.

Elena Guim · Arquect
Mayo 2013

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Elena, tanto su ayuda como su predisposición mostrada con este pequeño espacio.

[:en]

Elena Guim

Arquect, a new project of spreading of the architecture in the city, from a sustainable slope.

Arquect spreads the architectural culture between «non-architects» of any age and social profile, contributing to the reflection on the constructed environment and bringing the city over to his citizens of simple and pleasant form.

Arquect is a project stimulated by Elena Guim, arquitecta for the Technical Top School of Architecture of Barcelona, ETSAB (2001). As Arquitecta Senior in EMBA_ESTUDI MASSIP-BOSCH ARQUITECTES, Elena has been the director of the project Tower Diagonal ZeroZero, new corporate headquarters of Telefonica in Barcelona realized for the Consortium of the Duty-free zone of Barcelona. This ultramodern skyscraper is a milestone in the beginning of the Avda. Diagonal of Barcelona, and it is called to be a modal in the maritime skyline of the city.

Which has been your formation and your professional path before Arquect?

I studied Architecture in the ETSAB, Barcelona, obtaining the title of arquitecta in 2001. During my studies, I obtained a scholarship Erasmus in the KTH-Arkitektur of Stockholm. I realized a Postdegree in the Escola Sert of the qualified COAC: «From The project to the work» in 2003.

My professional experience began during the last years of career, since student I collaborated in diverse offices of architecture of Barcelona, for the most part realizing buildings of housings. Already like arquitecta, I continued collaborating in other offices of architecture, also in Barcelona, assuming more responsibilities on having been having more experience. I have taken part in private work and public work, from buildings of housings, hotels, offices and schools.

My last collaboration in an office of architecture was of 2006 until 2010, Estudi Massip-Bosch Arquitectes, she has been like a director of the project of the corporate headquarters of Telefonica in Barcelona known as Tower Diagonal Telefonica ZeroZero.

Once finished the work, I remained without work and after a few months I initiated my enterprising gait with Arquect.

Did you appear in some moment, present, past or future, to look for work abroad?

If that I have considered to look for work abroad. In 2010, on having remained without work and seeing the situation of crisis in Spain I shuffled this possibility but I praised myself for the emprendimiento of my project of spreading of the architecture for not architects in my natal city. I have received offers of work to move to Shanghai but in this moment I continued betting for Arquect.

Nowadays I do not reject to be employed abroad at a future in the short and medium term, since the expectations here continue being negligible and the lack of resources in education and culture so much to public level since privately they make very difficult the continuity of my project.

What did you lead to starting this project?

One of the principal reasons was the verification of the ignorance that the citizenship had of the paper of the architecture in our company. The architecture was related to the real-estate bubble and with the enrichment that some architects have obtained in the period of economic prosperity. At the same time I was not also feeling identified with the paper that the architect was exercising in the company, the architects you star and media they were removing enough of my architect’s concept and of why I studied this career.

Always I have believed that one values and respects that one that knows and because of it I believe that the spreading of the architecture is very important. Overcoat in the field of the education. The children are the citizens of the future and if they have knowledge and develop a critical spirit with regard to his constructed environment they will be able to decide with more tools the type of city and company in which they want to live.

Did you meet many difficulties in his putting in march?

In the process of definition of the project most that would speak difficulties about challenges. It was a process full of illusion, effort, witness, optimism and to believe in one itself since one speaks very much of emprendimiento from the political area but concrete helps are not received.

It has been a process full of learning because though I was kept in the field of the architecture, it was changing sector going on to the education and to the spreading. It has needed a constant learning in management, marqueting and communication, commercial relations, new technologies and is necessary to squeeze day after day many creativity. What calls to go out of our zone of comfort.

Are you satisfied with the reached aims?

Not to managerial level. Since I have mentioned previously, the lack of economic resources in areas as fundamental as it are the education and the culture it is affecting seriously the viability of the project. If at the personal level and professional because I have learned very much, taking decisions and looking for solutions.

Do you believe that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?

No doubt. The paper that an architect can exercise in our company is basic, for it the group of architects as «collective» must realize a serious analysis of the happened and raise solutions. But being honest and not throwing balls out. Till now, five years after the recognition of the «crisis» few structural changes I have seen in the official organisms.

I see the paper of the architect in our company as a solucionador of problems, an accompanist with capacity of advice, management and vision so much to public as private level.

What do you think of those that they have been going to work abroad?

They deserve very much theirs respect because they have taken one great decision, have looked for solutions to his professional and personal situation that here they have not found.

To particular level of the emigrants, I understand it perfectly. To level of country, I see it with worry because there is taking place an escape of people young and not so young who will spend long-term invoice to us. It is one of the consequences of the globalization, new rules of game exist, the labor market does not deal on borders.

Elena Guim · Arquect

May 2013

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. Be grateful for Elena, both his help and his predisposition showed with this small space.

[:gl]

Elena Guim

Arquect, un novidoso proxecto de divulgación da arquitectura na cidade, dende unha vertente sostible.

Arquect difunde a cultura arquitectónica entre «non-arquitectos» de calquera idade e perfil social, contribuíndo á reflexión sobre o ámbito construído e achegando a cidade aos seus cidadáns de forma sinxela e amena.

Arquect é un proxecto impulsado por Elena Guim, arquitecta pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona, ETSAB (2001). Como Arquitecta Sénior en EMBA_ESTUDI MASSIP-BOSCH ARQUITECTES, Elena foi a directora do proxecto Torre Diagonal ZeroZero, nova sede corporativa de Telefonica en Barcelona, realizada para o Consorcio da Zona Franca de Barcelona. Este vangardista rañaceos é un fito no inicio da Avda. Diagonal de Barcelona, e está chamado a ser un referente no skyline marítimo da cidade.

¿Cal foi a túa formación e a túa traxectoria profesional previa a Arquect?

Estudei Arquitectura na ETSAB, Barcelona, obtendo o título de arquitecta en 2001. Durante os meus estudos, obtiven unha bolsa Erasmus na KTH-Arkitektur de Estocolmo. Realicei un Postgrao na Escola Sert do COAC titulado: «Do proxecto á obra» en 2003.

A miña experiencia profesional empezou durante os últimos anos de carreira, como estudante colaborei en diversos despachos de arquitectura de Barcelona, maioritariamente realizando edificios de vivendas. Xa como arquitecta, seguín colaborando noutros despachos de arquitectura, tamén en Barcelona, asumindo máis responsabilidades ao ir tendo máis experiencia. Participei en obra privada e obra pública, dende edificios de vivendas, hoteis, oficinas e escolas.

A miña última colaboración nun despacho de arquitectura foi do 2006 ata o 2010, Estudi Massip-Bosch Arquitectes, foi como directora do proxecto da sede corporativa de Telefónica en Barcelona, coñecida como Torre Telefónica Diagonal ZeroZero.

Unha vez finalizada a obra, quedei sen traballo e tras poucos meses iniciei a miña andaina emprendedora con Arquect.

¿Formulácheste nalgún momento, presente, pasado ou futuro, buscar traballo no estranxeiro?

Se que me formulei buscar traballo no estranxeiro. En 2010, ao quedar sen traballo e vendo a situación de crise en España barallei esa posibilidade pero decanteime polo emprendimiento do meu proxecto de divulgación da arquitectura para non arquitectos na miña cidade natal. Recibín ofertas de traballo para trasladarme a Shangai pero nese momento seguín apostando por Arquect.

Actualmente non descarto traballar no estranxeiro nun futuro a curto e medio prazo, xa que as expectativas aquí seguen sendo ínfimas e a falta de recursos en educación e cultura tanto a nivel público como privado fan moi difícil a continuidade do meu proxecto.

¿Que levouche a poñer en marcha este proxecto?

Unha das principais razóns foi a constatación do descoñecemento que a cidadanía tiña do papel da arquitectura na nosa sociedade. Relacionábase a arquitectura coa burbulla inmobiliaria e co enriquecemento que algúns arquitectos obtiveron no período de bonanza económica. Ao mesmo tempo tampouco me sentía identificada co papel que o arquitecto estaba a exercer na sociedade, os arquitectos estrelas e mediáticos afastábanse bastante do meu concepto de arquitecto e do por que estudei esta carreira.

Sempre crin que un valora e respecta aquilo que coñece e por iso creo que é moi importante a divulgación da arquitectura. Abrigo no campo da educación. Os nenos son os cidadáns do futuro e se eles teñen coñecementos e desenvolven un espírito crítico respecto ao seu ámbito construído poderán decidir con máis ferramentas o tipo de cidade e sociedade na que queren vivir.

¿Encontrácheste con moitas dificultades na súa posta en marcha?

No proceso de definición do proxecto máis que dificultades falaría de retos. Foi un proceso cheo de ilusión, esforzo, constancia, optimismo e crer nun mesmo xa que se fala moito de emprendimiento dende o ámbito político pero non se reciben axudas concretas.

Foi un proceso cheo de aprendizaxe porque aínda que me mantiña no campo da arquitectura, cambiaba de sector pasando á educación e á divulgación. Iso requiriu unha aprendizaxe continua en xestión, marqueting e comunicación, relacións comerciais, novas tecnoloxías e espremer día a día moita creatividade. O que se chama saír da nosa zona de confort.

¿Estás contenta cos obxectivos alcanzados?

Non a nivel empresarial. Como mencionei anteriormente, a falta de recursos económicos en ámbitos tan fundamentais como son a educación e a cultura está a afectar seriamente a viabilidade do proxecto. Se a nivel persoal e profesional porque aprendín moito, tomando decisións e buscando solucións.

¿Cres que os arquitectos en España deberiamos abrir novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

Sen lugar a dúbidas. O papel que pode exercer un arquitecto na nosa sociedade é básico, para iso o colectivo de arquitectos como «colectivo» debe realizar unha seria análise do acontecido e formular solucións. Pero sendo honestos e non tirando pelotas fose. Ata agora, cinco anos despois do recoñecemento da «crise» poucos cambios estruturais vin nos organismos oficiais.

Vexo o papel do arquitecto na nosa sociedade como un solucionador de problemas, un acompañante con capacidade de asesoramento, xestión e visión tanto a nivel público como privado.

¿Que opinas dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

Merécenme moito respecto porque tomaron un grande decisión, buscaron solucións á súa situación profesional e persoal que aquí non encontraron.

A nivel particular dos emigrantes, enténdoo perfectamente. A nivel de país, véxoo con preocupación porque se está a producir unha fuga de xente nova e non tan nova que nos pasará factura a longo prazo. É unha das consecuencias da globalización, existen novas regras de xogo, o mercado laboral non entende de fronteiras.

Elena Guim · Arquect

Mayo 2013

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Elena, tanto su ayuda como su predisposición mostrada con este pequeño espacio.

[:]

[:es]Star Trek y Norman Foster | Jorge Gorostiza[:gl]Star Trek e Norman Foster | Jorge Gorostiza[:en]Star Trek and Norman Foster | Jorge Gorostiza[:]

[:es]

Fragmento de uno de los carteles de Star Trek into the Darkness

Hace unos meses escribí una entrada sobre el cartel de la película Los últimos días en el que aparecía la Torre Agbar de Jean Nouvel y bastante antes publiqué otra entrada sobre la persistencia del Edificio Gherkin en la realidad alternativa donde sucede La brújula dorada.

Ahora mirando detenidamente uno de los carteles de Star Trek into Darkness, he descubierto de nuevo la silueta del Gherkin, pero esta vez entre las monstruosas torres de un futuro Londres en ruinas.

Tanto este cartel como el mencionado de Los últimos días tienen una composición parecida con unos personajes de pie y de espaldas observando una metrópoli desvastada con una mirada, suponemos que perpleja, que busca la complicidad del espectador, porque también es su mirada.

Volviendo al Gherkin, es evidente que se ha convertido en un icono que representa a la ciudad como antaño podrían haberlo hecho la Catedral de San Pablo, la torre del Parlamento con el Big Ben o el Tower Bridge, por cierto, la primera aparece en uno de los trailers de esta película, empequeñecida entre los rascacielos futuristas, uno de ellos muy parecido y casi como una versión extendida de la Hearst Tower que construyó Norman Foster en Nueva York, sobre el teatro que había diseñado el gran escenógrafo Joseph Urban para William Randolph Hearst.

Es indudable la categoría icónica del Gherkin, creado por Lord Norman Foster, que incluso aparece en un reciente anuncio de ginebra, sin embargo, esta categoría no le garantiza su aparición en todos los medios, por ejemplo en uno de los carteles de Fast and Furious 6, se pueden ver a todos los personajes principales sobre una colina y detrás el skyline de Londres, con la Noria del Milenio, la Abadía de Westminster y otros edificios, pero no aparece aún -quizás lo haga en otros carteles posteriores- el Gherkin; también es significativo que en este cartel no se haya recurrido a un paisaje tinerfeño -la película también se rodó en la isla de Tenerife-, pero es lógico que frente a la Capital del antiguo Imperio, unos peñascos perdidos en medio del Atlántico tengan menos poder icónico.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, mayo 2013

[:en]

Cartels´one Fragment of  Star Trek into the Darkness

A few months ago I wrote an entry on the cartel of the Los últimos días movie in that was appearing the Agbar Tower by Jean Nouvel and enough before I published another entry on the persistence of the Gherkin Building  in the alternative reality where La brújula dorada.

Now looking held up one of caterls of Star Trek into Darkness, I have discovered again the silhouette of the Gherkin, but this time between the monstrous towers of a future London in ruins.

Both this cartel and the mentioned one of Los últimos díass have a similar composition with a few prominent figures of foot and of backs observing a metropolis desvastada with a look, we suppose that perplex, that it looks for the complicity of the spectator, because also it is his look.

Returning to the Gherkin, it is evident that it has turned into an icon that it represents to the city since long ago they it might have done San Paul’s Cathedral, the tower of the Parliament with the Big Ben or the Tower Bridge, certainly, the first one appears in one of the trailers of this movie minimized between the futurist skyscrapers, one of them very similarly and almost as a widespread version of the Hearst Tower that Norman Foster constructed in New York, on the theatre that there had designed the great set designer Joseph Urban for William Randolph Hearst.

The category is undoubted icónica of the Gherkin created by Lord Norman Foster, who enclosed appears in a recent advertisement of gin, nevertheless, this category does not guarantee his appearance in all the means, for example in one of the cartels of Fast and Furious 6, all the principal prominent figures can be seen on a hill and behind the skyline of London, with the Treadmill of the Millenium, the Abbey of Westminster and other buildings, but it does not appear still-probably do it in other later cartels – the Gherkin; also it is significant that in this cartel one has not resorted to a landscape tinerfeño – the movie also was rolled in the island of Tenerife-, but it is logical that opposite to the Capital of the former Empire, a few crags lost in the middle of the Atlantic Ocean have less power icónico.

Jorge Gorostiza, architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad

Santa Cruz de Tenerife, may 2013

[:gl]

Fragmento de uno de los carteles de Star Trek into the Darkness

Hai uns meses escribín unha entrada sobre o cartel da película Os derradeiros días no que aparecía a Torre Agbar de Jean Nouvel e bastante antes publiquei outra Jean Nouvel sobre a persistencia do Edificio Gherkin na realidade alternativa onde sucede A compás dourada.

Agora mirando detidamente un dos carteis de Star Trek into Darkness, descubrín de novo a silueta do Gherkin, pero esta vez entre as monstruosas torres dun futuro Londres en ruínas.

Tanto este cartel como o mencionado de Os derradeiros días teñen unha composición parecida cuns personaxes de pé e de costas observando unha metrópole desvastada cunha mirada, supoñemos que perplexa, que busca a complicidade do espectador, porque tamén é a súa mirada.

Volvendo ao Gherkin, é evidente que se converteu nunha icona que representa á cidade como antano poderían telo feito a Catedral de San Pablo, a torre do Parlamento co Big Ben ou o Tower Bridge, por certo, a primeira aparece nun dos trailers desta película, empequenecida entre os rañaceos futuristas, un deles moi parecido e case como unha versión estendida da Hearst Tower que construíu Norman Foster en Nova York, sobre o teatro que deseñara o grande escenógrafo Joseph Urban para William Randolph Hearst.

Es indudable la categoría icónica del Gherkin, creado por Lord Norman Foster, que incluso aparece en un reciente anuncio de ginebra, sin embargo, esta categoría no le garantiza su aparición en todos los medios, por ejemplo en uno de los carteles de Fast and Furious 6, se pueden ver a todos los personajes principales sobre una colina y detrás el skyline de Londres, con la Noria del Milenio, la Abadía de Westminster y otros edificios, pero no aparece aún -quizás lo haga en otros carteles posteriores- el Gherkin; también es significativo que en este cartel no se haya recurrido a un paisaje tinerfeño -la película también se rodó en la isla de Tenerife-, pero es lógico que frente a la Capital del antiguo Imperio, unos peñascos perdidos en medio del Atlántico tengan menos poder icónico.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad

Santa Cruz de Tenerife, mayo 2013

[:]

Reconquista | Antonio S. Río VázquezReconquista | Antonio S. Río VázquezReconquest | Antonio S. Rio Vázquez

En 1951, siendo todavía estudiante, Fernando Távora asiste al VIII Congreso Internacional de Arquitectura Moderna en Hoddesdon (Inglaterra), dónde coincide con Le Corbusier y Gropius. El título del congreso, «El corazón de la ciudad», avanza la superación de la Carta de Atenas y el interés por los problemas del contexto local, una búsqueda de la identidad del lugar que cristalizará en los encuentros siguientes de la mano de las generaciones más jóvenes.

Fernando Távora, Casa sobre el mar, 1952. (Revista DPA 14, 1998)

Estas preocupaciones estaban latentes en el también joven Távora años antes, recogidas en un ensayo publicado en noviembre de 1947 y titulado elocuentemente El problema de la casa portuguesa[i]. Como reacción a la enorme actividad constructiva que se estaba produciendo en su país propone «rehacer todo, comenzando por el principio». Frente a las bases de la arquitectura moderna internacional, defiende una arquitectura de carácter local e independiente, fiel al carácter regional. Un carácter que  debe buscarse tanto en la arquitectura portuguesa popular como en las posibilidades que permite la construcción del momento:

Los hombres de hoy no son iguales a los de ayer, ni los medios de que se sirven para desplazarse o vivir, como diferentes son también sus ideas sociales, políticas o económicas. Siendo tan fuerte el grado de estas variaciones, ¿Por qué no han de ser otras, muchas otras, las soluciones que hay que hallar hoy para los portugueses? ¿Por qué empeñarse en permanecer, cuando todo invita un camino diferente?[ii]

Un año después del congreso de Hoddesdon decide poner en práctica sus ideas en el proyecto para la obtención del título de arquitecto[iii], denominado «Una casa sobre el mar». La vivienda se ubicaría en la costa de Foz do Douro, próxima a la ciudad de Oporto, conquistando el límite entre la tierra y el mar[iv].

En la memoria que acompaña al proyecto, Távora destaca la poderosa influencia que tiene la proximidad del océano: desde la elección de los materiales hasta la distribución interna. Al tiempo, recupera la tradición constructiva y espacial de la zona, como el empleo del azulejo blanco y azul como revestimiento de fachada.

Dos fachadas opuestas: la de entrada, firme, majestuosa en la teoría de sus pilares, cerrada; la del mar, abierta, ligera, fluctuante, prolongándose en un último esfuerzo por una terraza y dejando ver, a través de sus vidrios toda la estructura y todo el capricho de las formas interiores de la casa. Revistiendo las fachadas el azulejo tradicional: observaremos su perfección, la belleza de su color, su brillo (nada como él sabe reflejar el poniente en Foz), uno de los elementos de mayor interés en esta construcción. No es difícil imaginar el efecto de la caja cerámica que será la casa, con sus reflejos, correcta, impecable, casi metálica, contrastando con el color blanco y tranquila de los elementos estructurales y de la roca de dónde brota o aliándose a la transparencia del vidrio.[v]

Távora finaliza la memoria escribiendo: «Una estructura partiendo de la roca sustenta el volumen dónde se habita y parece que quiere entregarlo al mar. Así se podría traducir en palabras el propio proyecto». Analizado años después por Kenneth Frampton se convertirá en piedra de toque de la Escuela de Oporto, por su «racionalismo topográficamente mediado»[vi].

antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. mayo 2013

Notas:
[i] TAVORA, F. «O problema da casa portuguesa» en TRIGUEIROS, L., Fernando Távora, Blau, 1993, Lisboa, pp. 11-13
[ii] Íd., p. 12
[iii] «Concurso para a obtençao do diploma de arquitecto», abreviado CODA.
[iv] TAVORA, F., Concurso para a obtençao do diploma de arquitecto. Uma casa sobre o mar., Archivo Facultade de Arquitectura. Universidade do Porto, p. 2
[v] Íd., p. 7
[vi] FRAMPTON, K., «En busca de una línea lacónica. Notas sobre la Escuela de Oporto» en AV 47, Madrid, 1994, p. 26

In 1951, being still a student, Fernando Távora is present at the VIII Internacional of modern Architecture Congress in Hoddesdonin (England), where Le Corbusier and Gropius coincides. The title of the congress, «The heart of the city», advances the overcoming of the Letter of Atenas and the interest for the problems of the local context, a search of the local identity that will crystallize in the following meetings of the hand of the youngest generations.

Fernando Távora, House on the sea, 1952. (DPA MAgazine 14, 1998)

These worries were latent in also young woman Távora years before, gathered in a test published in November, 1947 and titled eloquently The problem of the Portuguese house [i]. As reaction to the enormous constructive activity that was taking place in his country it proposes «to re-do everything, beginning for the beginning». Opposite to the bases of the modern international architecture, it defends an architecture of local and independent, faithful character to the regional character. A character that must be looked both in the Portuguese popular architecture and in the possibilities that the construction of the moment allows:

The today men are equal neither to those of yesterday, nor the means which they are served to displace or to be lived, since different they are also his social, political or economic ideas. Being so strong the degree of these variations, why do not others have to be different, great, the solutions that it is necessary to find today for the Portuguese? Why to pledge in remaining, when everything invites a different way?[ii]

One year after Hoddesdon’s congress decides to put into practice his ideas in the project for the obtaining of the architect’s title [iii], called «A house on the sea». The housing would be located on the coast of Foz do Douro, near the city of Oporto, conquering the limit between the land and the sea[iv].

In the memory that he accompanies on the project, Távora emphasizes the powerful influence that has the proximity of the ocean: from the choice of the materials up to the internal distribution. To the time, it recovers the constructive and spatial tradition of the zone, as the employment of the white and blue blue roller as coating front.

Two opposite fronts: that of entry, firm, majestic in the theory of his props, closed; that of the sea, opened, light, fluctuating, extending in a last effort for a terrace and stopping to see, across his glasses the whole structure and the whole caprice of the interior forms of the house. Re-dressing the fronts the traditional blue roller: we will observe his perfection, the beauty of his color, his sheen (not as at all him it can reflect the west one in Foz), one of the elements of major interest in this construction. It is not difficult to imagine the effect of the ceramic box that will be the house, with his reflections, correct, impeccable, almost metallic, contrasting with the white color and calm of the structural elements and of the rock wherefrom it appears or being allied to the transparency of the glass.[v]

Távora finishes the memory writing: «A structure departing from the rock it sustains the volume where one lives and seems that it wants to deliver it to the sea. This way it might translate in words the own project». Analyzed some years later for Kenneth Frampton it will turn into touchstone of the School of Oporto, for his «topographically half-full rationalism»[vi].

antonio s. río vázquez . architect

a coruña. may 2013

Notes:

[i] TAVORA, F. «O problema da casa portuguesa» en TRIGUEIROS, L., Fernando Távora, Blau, 1993, Lisboa, pp. 11-13

[ii] Íd., p. 12

[iii] «Concurso para a obtençao do diploma de arquitecto», abreviado CODA.

[iv] TAVORA, F., Concurso para a obtençao do diploma de arquitecto. Uma casa sobre o mar., Archivo Facultade de Arquitectura. Universidade do Porto, p. 2

[v] Íd., p. 7

[vi] FRAMPTON, K., «En busca de una línea lacónica. Notas sobre la Escuela de Oporto» en AV 47, Madrid, 1994, p. 26

En 1951, sendo aínda estudante, Fernando Távora asiste ol VIII Congreso Internacional de Arquitectura Moderna en Hoddesdon (Inglaterra), dónde coincide con Le Corbusier e Gropius. O título do congreso, «O corazón da cidade», avanza a superación da Carta de Atenas e o interese polos problemas do contexto local, unha procura da identidade do lugar que cristalizará nos encontros seguintes da man das xeracións máis novas.

Fernando Távora, Casa sobre a mar, 1952. (Revista DPA 14, 1998)

Estas preocupacións estaban latentes no tamén mozo Távora anos antes, recollidas nun ensaio publicado en novembro de 1947 e titulado elocuentemente O problema da casa portuguesa[i]. Como reacción á enorme actividade constructiva que se estaba producindo no seu país propón «rehacer todo, comezando polo principio». Fronte ás bases da arquitectura moderna internacional, defende unha arquitectura de carácter local e independente, fiel ao carácter rexional. Un carácter que debe buscarse tanto na arquitectura portuguesa popular como nas posibilidades que permite a construción do momento:

Os homes de hoxe non son iguais aos de onte, nin os medios de que se serven para desprazarse ou vivir, como diferentes son tamén as súas ideas sociais, políticas ou económicas. Sendo tan forte o grado destas variacións, ¿Por que non han de ser outras, moitas outras, as solucións que hai que achar hoxe para os portugueses? ¿Por que empeñarse en permanecer, cando todo invita un camiño diferente?[ii]

Un ano despois do congreso de Hoddesdon decide poñer en práctica as súas ideas no proxecto para a obtención do título de arquitecto[iii], denominado «Unha casa sobre a mar». A vivenda ubicaríase na costa de Foz do Douro, próxima a cidade de Oporto, conquistando o límite entre a tierra e a mar[iv].

Na memoria que acompaña ao proxecto, Távora destaca a poderosa influencia que ten a proximidade do océano: desde a elección dos materiais ata a distribución interna. Ao tempo, recupera a tradición constructiva e espacial da zona, como o emprego do azulexo branco e azul como revestimiento de fachada.

Dúas fachadas opostas: a de entrada, firme, majestuosa na teoría dos seus alicerces, pechada; a do mar, aberta, lixeira, fluctuante, prolongándose nun último esforzo por unha terraza e deixando ver, a través dos seus vidros toda a estrutura e todo o capricho das formas interiores da casa. Revestindo as fachadas o azulexo tradicional: observaremos a súa perfección, a beleza da súa cor, o seu brillo (nada como el sabe reflectir o poñente en Foz), un dos elementos de maior interese nesta construción. Non é difícil imaxinar o efecto da caixa cerámica que será a casa, cos seus reflexos, correcta, impecable, case metálica, contrastando coa cor branca e tranquila dos elementos estructurales e da roca de onde brota ou aliándose á transparencia do vidro.[v]

Távora finaliza a memoria escribindo: «Unha estrutura partindo da roca sustenta o volume onde se habita e parece que quere entregalo ao mar. Así se podería traducir en palabras o propio proxecto». Analizado anos despois por Kenneth Frampton se convertirase na pedra de toque da Escuela de Oporto, polo seu «racionalismo topográficamente mediado»[vi].

antonio s. río vázquez . arquitecto

a coruña. maio 2013

Notas:

[i] TAVORA, F. «O problema da casa portuguesa» en TRIGUEIROS, L., Fernando Távora, Blau, 1993, Lisboa, pp. 11-13

[ii] Íd., p. 12

[iii] «Concurso para a obtençao do diploma de arquitecto», abreviado CODA.

[iv] TAVORA, F., Concurso para a obtençao do diploma de arquitecto. Uma casa sobre o mar., Archivo Facultade de Arquitectura. Universidade do Porto, p. 2

[v] Íd., p. 7

[vi] FRAMPTON, K., «En busca de una línea lacónica. Notas sobre la Escuela de Oporto» en AV 47, Madrid, 1994, p. 26

2º Congreso Diseño Abierto/Creatividad Compartida2º Congreso Deseño Aberto/Creatividade Compartida2nd Open Design/Shared Creativity Conference

La segunda edición del congreso “Diseño Abierto / Creatividad Compartida” tendrá lugar el 5 y el 6 de julio en Barcelona, en el marco del festival de diseño y arquitectura FADfest. Tras el éxito de la pasada edición del Congreso Internacional Diseño Abierto / Creatividad compartida, el ODSC llega a su segunda edición con el objetivo de convertirse en un espacio de reflexión anual sobre la cultura del diseño abierto y su potencial en las profesiones creativas. El objetivo de este encuentro, comisariado por la historiadora del diseño Viviana Narotzky, es ofrecer un espacio privilegiado en el que abordar el nuevo escenario creativo que permite la tecnología digital, el mundo en red y la emergencia de la cultura libre.

Desde un enfoque global y multidisciplinario el congreso explorará como las industrias creativas y la sociedad en general pueden reinventarse desde las vías de comunicación abiertas y la transmisión libre de información, fenómenos en plena efervescencia, que están generando nuevos modelos de negocio, procesos creativos innovadores y prácticas de consumo participativas.

Las jornadas contarán con la participación de más de 20 ponentes y una variedad de proyectos que desde distintas areas trabajan la filosofía del diseño abierto y la colaboración creativa.

Algunos ponentes del congreso:
Ezio Manzini: uno de los mayores expertos en diseño sostenible a nivel mundial.
David Cuartielles: cofundador del proyecto Arduino: electrònica de código abierto de fácil uso para diseñadores de proyectos interactivos.
Daniel Charny: cofundador del proyecto creativo y social Fixperts.
Sam Muirhead, realizador neo zelandés que está documentando un año de vida lo más de código abierto posible: Year of Open Source
Cecilia Palmer, diseñadora de la marca de ropa de código abierto Pamoyo.

+ info

A segunda edición do congreso “Deseño Aberto/Creatividade Compartida” terá lugar o 5 e o 6 de xullo en Barcelona, no marco do festival de deseño e arquitectura FADfest. Tralo éxito da pasada edición do Congreso Internacional Deseño Aberto / Creatividade compartida, o ODSC chega á súa segunda edición co obxectivo de converterse nun espazo de reflexión anual sobre a cultura do deseño aberto e o seu potencial nas profesións creativas. O obxectivo deste encontro, comisariado pola historiadora do deseño Viviana Narotzky, é ofrecer un espazo privilexiado no que abordar o novo escenario creativo que permite a tecnoloxía digital, o mundo en rede e a urxencia da cultura libre.

Desde un enfoque global e multidisciplinario o congreso explorará como as industrias creativas e a sociedade en xeral poden reinventarse desde as vías de comunicación abertas e a transmisión libre de información, fenómenos en plena efervescencia, que están xerando novos modelos de negocio, procesos creativos innovadores e prácticas de consumo participativas.

As xornadas contarán coa participación de máis de 20 ponentes e unha variedade de proxectos que desde distintas areas traballan a filosofía do deseño aberto e a colaboración creativa.

Algúns ponentes do congreso:
Ezio Manzini: un dos maiores expertos en deseño sostenible a nivel mundial.
David Cuartielles: cofundador do proxecto Arduino: electrònica de código aberto de fácil uso para diseñadores de proxectos interactivos.
Daniel Charny: cofundador do proxecto creativo e social Fixperts.
Sam Muirhead, realizador neo celandés que está documentando un ano de vida o máis de código aberto posible: Year of Open Source
Cecilia Palmer, diseñadora da marca de roupa de código aberto Pamoyo.

+ info

The second edition of the congress » Opened Design / Shared Creativity » will take place 5 and on July 6 in Barcelona, in the frame of the festival of design and architecture FADfest. After the success of the past edition of the International Congress Opened Design / shared Creativity, the ODSC comes to his second edition with the aim to turn into a space of annual reflection on the culture of the opened design and his potential into the creative professions. The aim of this meeting, comisariado for the historian of the design Viviana Narotzky, is to offer a privileged space in which to approach the new creative scene that allows the digital technology, the world in network and the emergency of the free culture.

From a global and multidisciplinary approach the congress will explore as the creative industries and the company in general they can be reinvented from the opened road links and the free transmission of information, phenomena in full effervescence, which there are generating new models of business, creative innovative processes and participative practices of consumption.

The days will possess the participation of more than 20 referees and a project variety that from different areas they work the philosophy of the opened design and the creative collaboration.

Some referees of congreso:
Ezio Manzini: one of the major experts in sustainable design worldwide.
David Cuartielles: co-founder of the project Arduino: electrònica of code opened of easy use for designers of interactive projects.
Daniel Charny: co-founder of the creative project and social Fixperts
Sam Muirhead, producer neo Zealander that is documenting a year of life more of opened possible code: Year of Open Source
Cecilia Palmer, designer of the brand of clothes of opened code Pamoyo.

+ info

Juhani Pallasmaa · Minding Design Symposium Juhani Pallasmaa · Minding Design Symposium Juhani Pallasmaa · Minding Design Symposium

0

Juhani Pallasmaa habla sobre la conexión entre arquitectura y neurociencia en el Minding Design, un simposio desarrollado en Taliesin West el 10 noviembre de 2012. Este programa fue una colaboración entre la Frank Lloyd Wright Foundation/School of Architecture, y la  Academy of Neuroscience for Architecture.

http://youtu.be/maIH3e2dIT8

Juhani Pallasmaa fala sobre a conexión entre arquitectura e neurociencia no Minding Design, un simposio desenvolvido en Taliesin West o 10 novembro de 2012. Este programa foi unha colaboración entre a Frank Lloyd Wright Foundation/School of Architecture, e a  Academy of Neuroscience for Architecture.

Juhani Pallasmaa speaks on the connection between architecture and neuroscience at Minding Design, a symposium held at Taliesin West on November 10, 2012. This program was a collaboration between the Frank Lloyd Wright Foundation/School of Architecture, and the Academy of Neuroscience for Architecture.

El arte de la demolición · Niall BinnsA arte da demolición · Niall BinnsThe art of the demolition · Niall Binns

Conferencia de Niall Binns el jueves 2 mayo a las 11:30 en el salón de actos de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña, con el título «Nicanor Parra: Del antipoema al artefacto visual», dentro del I Seminario de Poesía y Conocimiento. Poesía en tiempos de miseria.

Los antipoemas de Nicanor Parra son herramientas para la disidencia creativa. Niall Binns aborda esta especial conexión conexión entre poesía, arte visual y arquitectura.

Conferencia de Niall Binns o xoves 2 maio ás 11:30 no salón de actos da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña, co título «Nicanor Parra: Do antipoema ao artefacto visual», dentro do I Seminario de Poesía e Coñecemento. Poesía en tempos de miseria.

Os antipoemas de Nicanor Parra son ferramentas para a disidencia creativa. Niall Binns aborda esta especial conexión conexión entre poesía, arte visual e arquitectura.

Niall Binns’s conference on Thursday, the 2nd May at 11:30 in the lounge of acts of the Technical Top School of Architecture of A Coruña, with the title «Nicanor Parra: From The antipoem to the visual appliance», inside the I Seminario of Poetry and Knowledge. Poetry in times of misery.

Nicanor Parra’s antipoems are tools for the creative dissent. Niall Binns approaches this special connection connection between poetry, visual art and architecture.

Revista 1:100 Nº 42Revista 1:100 Nº 42Revista 1:100 Nº 42

Transcurría el año 2007 cuando fuimos convocados por primera vez para organizar una muestra de arquitectura latinoamericana en la Bienal Internacional en Buenos Aires. Para nosotros, todavía estudiantes en formación, significaba una oportunidad inmejorable para dar a conocer nuestro emprendimiento editorial y nuestra visión de la arquitectura. Conocimos varios profesionales en la exposición y uno de ellos fue Ignacio Dahl Rocha quien mostró su entusiasmo e interés por 1:100.

Desde entonces, fuimos siguiendo el trabajo de RDR Arquitectos para poder realizar finalmente esta publicación. Por último, hemos decidido darle el papel protagónico en la edición a la serie de “Casas Blancas” construidas en Uruguay, dado que nos resulta admirable ver cómo trabaja un estudio especializado en asociar lo creativo y lo profesional abarcando proyectos de distintas magnitudes y en varias partes del mundo.

+ info

Transcorría o ano 2007 cando fomos convocados por primeira vez para organizar unha mostra de arquitectura latinoamericana na Bienal Internacional en Bos Aires. Para nós, aínda estudantes en formación, significaba unha oportunidade inmejorable para dar a coñecer o noso emprendimiento editorial e a nosa visión da arquitectura. Coñecemos varios profesionais na exposición e un deles foi Ignacio Dahl Rocha quen mostrou o seu entusiasmo e interese por 1:100.

Desde entón, fomos seguindo o traballo de RDR Arquitectos para poder realizar finalmente esta publicación. Para rematar, decidimos darlle o papel protagónico na edición á serie de “Casas Brancas” construídas en Uruguay, dado que nos resulta admirable ver como traballa un estudo especializado en asociar o creativo e o profesional abarcando proxectos de distintas magnitudes e en varias partes do mundo.

+ info

It was passing the year 2007 when we were summoned by the first time to organize a sample of Latin-American architecture in the International Biennial show in Buenos Aires. For us, still students in formation, it was meaning an unsurpassable opportunity to announce our publishing emprendimiento and our vision of the architecture. We knew several professionals in the exhibition and one of them was Ignacio Dahl Rocha who showed his enthusiasm and interest for 1:100.

Since then, we were following RDR’s work Architects to be able to realize finally this publication. Finally, we have decided to give him the leading paper in the edition to the series of » White Houses » constructed in Uruguay, provided that it turns out to be to us admirable to see how a specialized study works in associating the creative thing and professional including projects of different magnitudes and in several parts of the world.

+ info

II Concurso Iberoamericano PassivhausII Concurso Iberoamericano PassivhausThe IInd Latin American Passivhaus Competition

Tras el éxito de la primera convocatoria, y con motivo del creciente interés que en España e Iberoamérica existe por el estándar de edificación eficiente Passivhaus, la Plataforma de Edificación Passivhaus, con la colaboración de La Laboral Centro de Arte y Creación Industrial, convoca el II Concurso Iberoamericano Passivhaus, coincidiendo con la celebración de la 5ª Conferencia Española Passivhaus los días 17 y 18 de octubre de 2013 en el Palacio de Congresos del Recinto Ferial Luis Adaro de Gijón.

Inscripción
Hasta el 28 de Junio a las 24:00h, mediante correo electrónico a la dirección concurso@plataforma-pep.org,  y destacando como asunto: INSCRIPCIÓN. (Coste 30eu)
Consultas
Hasta el martes 3 de Septiembre en el siguiente correo electrónico: concurso@plataforma-pep.org, destacando como asunto: CONSULTA. Las respuestas se publicarán con la mayor brevedad en la página web www.plataforma-pep.org
Fecha Límite Entrega
Martes, 10 de Septiembre 2013 a las 12:00h.
Comunicación de finalistas
Martes, 24 de Septiembre 2013, 12:00h.
Fallo del Jurado
1 de Octubre. Se publicarán los resultados en la página web www.plataforma-pep.org y www.5cephgijon.wordpress.com
Más información
En  las bases del concurso que se adjuntan y en las siguientes páginas web:
+ plataforma-pep.org
+ 5cephgijon.wordpress.com

Tralo éxito da primeira convocatoria, e con motivo do crecente interese que en España e Iberoamérica existe polo estándar de edificación eficiente Passivhaus, a Plataforma de Edificación Passivhaus, coa colaboración da Laboral Centro de Arte e Creación Industrial, convoca o II Concurso Iberoamericano Passivhaus, coincidindo coa celebración da 5ª Conferencia Española Passivhaus os días 17 e 18 de outubro de 2013 no Palacio de Congresos do Recinto Ferial Luís Adaro de Xixón.

Inscripción

Ata o 28 de Xuño ás 24:00h, mediante correo electrónico á dirección concurso@plataforma-pep.org, e destacando como asunto: INSCRIPCIÓN. (Custo 30eu)

Consultas

Ata o martes 3 de Setembro no seguinte correo electrónico: concurso@plataforma-pep.org, destacando como asunto: CONSULTA. As respostas publicaranse con moita brevidade na páxina web www.plataforma-pep.org

Data Límite Entrega

Martes, 10 de Setembro 2013 ás 12:00h.

Comunicación de finalistas

Martes, 24 de Setembro 2013, 12:00h.

Fallo do Xurado

1 de Outubro. Publicaranse os resultados na páxina web www.plataforma-pep.org e www.5cephgijon.wordpress.com

Máis información

Nas bases do concurso que se achegan e nas seguintes páxinas web:

+ plataforma-pep.org

+ 5cephgijon.wordpress.com

After the success of the first summons, and on the occasion of the increasing interest that in Spain and Latin America exists for the standard of efficient building Passivhaus, the Platform of Building Passivhaus, with the collaboration of Labor Center of Art and Industrial Creation, it summons the Contest II Latin-American Passivhaus, coinciding with the celebration of 5 ª Spanish Conference Passivhaus on the 17th and 18th of October, 2013 with the Conference hall of the Fairground Enclosure Luis Adaro of Gijon.

Registration

Until 28 June at 24:00h, by means of email to the direction concurso@plataforma-pep.org, and standing out like subject: REGISTRATION. (Cost 30eu)

Queries

Until the Tuesday 3 September in the following email: concurso@plataforma-pep.org, standing out like subject: QUERY. The answers will publish  with the greater shortness in the page web www.plataforma-pep.org

Deadline Delivers

Tuesday, 10 September 2013 at 12:00h.

Communication of finalists

Tuesday, 24 September 2013, 12:00h.

Jury’s decision

1 October. They will publish  the results in the page web www.plataforma-pep.org and www.5cephgijon.wordpress.com

More information

In the bases of the contest that attach  and in the following pages web:

+ plataforma-pep.org

+ 5cephgijon.wordpress.com

Escuela infantil en el Campus Universitario de Orense | Abalo Alonso ArquitectosEscola infantil no Campus Universitario de Ourense | Abalo Alonso ArquitectosInfantile school in the Orense University Campus | Abalo Alonso Arquitectos

Es posible que las cabañas entre los árboles hayan estado en el origen del proyecto. Puede que nuestros hórreos también. Añoramos esos momentos de juegos infantiles. La propia configuración del terreno nos acompaña; en medio del parque, aislados, entre árboles, terreno en pendiente…

El campus universitario de Ourense, al noreste de la ciudad, se encuentra dividido en dos partes por una avenida de seis carriles con alta intensidad de tráfico. La zona más urbana ocupa unas antiguas instalaciones militares reutilizadas como en tantos otros campus españoles. Al otro lado la situación es más de parque urbano.

Un proyecto de Mangado, parcialmente ejecutado, incide en este planteamiento; incluso con el soterramiento del vial para favorecer la integración entre ambos campus y de estos con la ciudad, un aumento significativo de la vegetación y un dibujo más orgánico de los recorridos. La pieza que nos ocupa es uno de los edificios previstos en el nuevo plan, y por ahora el único completado. Se añade a los ya existentes en esta zona.

La facultad de derecho y económicas, el mayor de todos ellos, con seis plantas y una impronta imponente. La biblioteca central, de Acxt. Las piscinas cubiertas, del propio Mangado y un centro estudiantil y administrativo de Manuel Gallego, todavía en fase de proyecto.

La guardería se plantea en una sola planta por razones de uso y accesibilidad. El acceso en el encuentro con el punto más alto del terreno, a modo de puente levadizo, pero fijo. Zaguán habilitado para dejar los carritos y cortavientos nos introducen en el edificio, que se organiza en cinco franjas funcionales paralelas. Una sala de usos varios reparte juego; hacia el norte, los espacios servidores, con acceso independiente; despacho, vestuario de personal, cocina y sala de instalaciones. Un primer filtro con roperos y aseos, aulas, y balcón-zona de juegos hacia el sur, dominando el campus universitario. Los cerramientos flexibles entre las aulas permiten diferentes posiciones, desde la total independencia entre ellas a la posibilidad de una sala conjunta. Los quiebros en planta, añadidos a los reflejos de algunos espejos y vidrios, y la utilización de materiales similares en el interior y exterior favorecen la sensación de amplitud, a pesar del ajustado tamaño del inmueble.

Cuatro pantallas de hormigón abujardado soportan el edificio. Llevan embebidas las instalaciones de abastecimiento de agua, pluviales, saneamiento, electricidad, telecomunicaciones y geotermia, tan significativa esta última en la ciudad de las Burgas. Dos losas horizontales, también de hormigón, resuelven suelo y techo. Se aprovechan los necesarios refuerzos estructurales para generar juegos volumétricos en las partes vistas, recuerdo de los soportes (“tornarratos”) de los hórreos gallegos. Así, las zonas de encuentro con las pantallas tienen mayor espesor, 60cm; 40cm la losa central y 20cm los vuelos perimetrales. Economía estructural traducida en formalización arquitectónica con reminiscencias autóctonas. La posición relativa del edificio genera en sección un espacio inferior abierto, de altura suficiente, susceptible de ser utilizado tanto en tiempo de lluvias como, sobre todo, en el habitualmente caluroso verano local.

El cerramiento de fachada es de bloques de arcilla aligerada de 19cm de espesor. El aislamiento se coloca por el interior, continuo, incluyendo suelo y techos. De esta forma se evitan puentes térmicos. Se remata con trasdosado de cartón yeso en los paramentos verticales, recrecido de mortero y linóleo en los suelos y falso techo acústico de virutas de madera pintado en el falso techo. La cubierta se refuerza con otra capa de aislamiento, esta vez por encima de la losa, con una solución constructiva más habitual. Y se remata con lascas de pizarra negra entre cintas que reproducen las quebradas divisiones interiores

Se revoca el exterior con mortero hidrófugo pintado de verde oscuro. Una celosía de madera de cedro tratada con una mano de lasur, también verde, envuelve toda la pieza. Potencia la abstracción de la pieza al actuar como un velo que unifica su imagen. Matiza tanto las partes ciegas como los diferentes tipos de huecos existentes, ventanas a haces interiores o exteriores, terraza, entrantes, patios….

La elección de la madera tiene que ver con su tala controlada, su poco peso, importante en este caso para no sobrecargar el vuelo precisamente en punta y su estabilidad ante los cambios de temperatura. El clima de Orense es continental, con saltos térmicos que llegan a alcanzar los 40º de diferencia entre verano e invierno, al contrario que la franja atlántica de Galicia, con un contraste menos acusado. Al tiempo que le confiere la imagen final al edificio colabora en su acondicionamiento, al actuar como parasol tanto en la parte ciega como en los diferentes huecos. Se reduce de esta forma el aporte solar a todo el cerramiento y se genera un filtro ventilado. Los huecos en planta, y sobre todo el patio central, facilitan la generación de ventilaciones cruzadas, no solo entre fachadas sino también con el suelo, que permiten la reducción de consumo energético artificial en verano. La buena orientación de las aulas actúa a la inversa en invierno, al favorecer el aporte solar. La situación de la terraza resulta así mismo interesante, con la combinación del vuelo de la cubierta, la estructura de soporte de la celosía, que permite la instalación de toldos en verano, pero también de juegos infantiles colgados y la propia celosía, con su contraste de luces y sombras. La parte inferior se protege con una barandilla de vidrio para evitar los peligros del posible contacto de los niños con un cerramiento de madera colocado en bruto, sin cepillar.

Se eligen los acabados en tonos verdes, color asociado con el relax, pero también con el parque en que nos encontramos. El arbolado seleccionado colabora con esta sensación. Un ejemplar por patio, esbeltos todos ellos, asomando sus copas por la cubierta. La sensación, a tres metros de altura, se asemeja a la que describíamos al inicio de la memoria, de juego entre los árboles. De hoja caduca, para reflejar el paso de las estaciones. La posición de alguno de ellos colabora también en la reducción del soleamiento directo. Se completa con otras especies la teórica parcela, sin solución de continuidad con el resto del parque.

Obra: Escuela infantil.
Situación: Campus universitario. Ourense, España.
Redacción: Proyecto 2009, fin de obra 2011.
Autores del proyecto: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Colaboradores: Berta Peleteiro, arquitecto.
Estructura: Carlos Bóveda, arquitecto.
Instalaciones: Fernando Gago. Ingeniero industrial.
Geotermia: Xeoaquis
Arquitecto técnico: Francisco González Varela
Promotor: Universidade de Vigo, Vicerreitoría de Ourense. Arquitecto Javier Suances.
Construcción: Construcciones Paraxe S. L. Jefe de obra Fernando Soengas.
Presupuesto total: 400.000,00 €
Superficie construida: 327 m2
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ abaloalonso.es

It is possible that the cabins between the trees have been in the origin of the project. It is possible that our barns also. We long for these moments of infantile games. The own configuration of the area accompanies us; in the middle of the park, isolated, between trees, area in earring …

The university campus of Ourense, northeast of the city, finds  divided in two parts by an avenue of six lanes with high intensity of traffic. The most urban zone occupies some ancient military installations reutilizadas as in so many other Spanish campora. To the another side the situation is more than urban park.

A project of Mangado, partially executed, incide in this approach; even with the burial of the vial to favour the integration between both campora and of these with the city, a significant increase of the vegetation and a more organic drawing of the routes. The piece that occupies us is one of the planned buildings in the new plan, and for now the only completed. It adds  to the already existent in this zone.

The faculty of right and economic, the elder of all they, with six plants and a print imponente. The central library, of Acxt. The swimming pools covered, of the own Mangado and a studient centre and official of Manuel Gallego, still in phase of project.

The kindergarten poses  in an alone plant by reasons of use and accessibility. The access in the meeting with the highest point of the terrain, to way of bridge levadizo, but fixed. Zaguán Enabled to leave the carritos and cortavientos enter us in the building, that organises  in five functional bands parallel. A room of varied uses delivers game; to the north, the spaces servers, with independent access; dispatch, changing room of personnel, kitchen and room of installations. A first filter with roperos and aseos, classrooms, and balcony-zone of southward games, dominating the university campus. The flexible closings between the classrooms allow different positions, from the total independence between them to the possibility of a conjoint room. The dodges in plant, added to the reflections of some mirrors and glasses, and the utilisation of similar materials in the interior and external favour the feeling of amplitude, in spite of the adjusted size of the inmueble.

Four screens of concrete abujardado support the building. They take absorbed the facilities of water supply, rain, reparation, electricity, telecommunications and geothermics, so significant the latter in the city of the Burgas. Two horizontal slabs, also of concrete, solve soil and ceiling. They take advantage of the necessary structural reinforcements to generate volumetric games in the seen parts, recollection of the supports («tornarratos») of the Galician barns. This way, the zones of meeting with the screens have major thickness, 60cm; 40cm the central slab and 20cm the flights perimetrales. Structural economy translated in architectural formalization with autochthonous reminiscences. The relative position of the building generates in section a low opened space, of sufficient height, capable of being used so much in time of rains like, especially, in the habitually warm local summer.

The closing front is of blocks of clay lightened of 19cm of thickness. The isolation is placed by the interior, constant, including soil and ceilings. Of this form thermal bridges are avoided. Plaster is finished off with trasdosado of carton in the vertical paraments, re-grown of mortar and linoleum in the soils and false acoustic ceiling of shavings of wood identical with the false ceiling. The cover is reinforced by another cap of isolation, this time over the slab, by a more habitual constructive solution. And it is finished off by stone chips of black slate between tapes that reproduce the broken interior divisions.

The exterior is revoked by water-repellent identical mortar of dark green. A lattice of wood of cedar treated with a hand of lasur, also green, wraps the whole piece. It promotes the abstraction of the piece on having acted as a veil that unifies his image. It tints so much the blind parts like the different types of existing hollows, windows to interior or exterior faeces, terrace, inlets, courts ….

The choice of the wood has to see with his controlled felling, his little I weigh, importantly in this case not to overload the flight precisely in top and his stability before the changes of temperature. The climate of Orense is continental, with thermal jumps that manage to reach the 40 º of difference between summer and winter, unlike the Atlantic band of Galicia, with a less marked contrast. At the time that he awards the final image to the building he collaborates in his conditioning, on having acted as parasol so much in the part blocks up like in the different hollows. The solar contribution diminishes from this form to the whole closing and a drafty filter is generated. The hollows in plant, and especially the central court, facilitate the generation of crossed ventilations, not only between fronts but also with the soil, which they allow the reduction of energetic artificial consumption in summer.The good orientation of the classrooms acts inversely in winter, on having favored the solar contribution. The situation of the terrace turns out to be likewise interesting, with the combination of the flight of the cover, the structure of support of the lattice, which allows the installation of tents in summer, but also of infantile hung games and the own lattice, with his contrast of lights and shades. The low part is protected by a glass rail to avoid the dangers of the possible contact of the children with a closing of wood placed in brute, without brushing.

They are chosen ended in green tones, color associated with the relaxation, but also with the park in which we are. The selected woodland collaborates with this sensation. A copy for court, slender all of them, putting his glasses out for the cover. The sensation, to three meters of height, is alike the one that we were describing to the beginning of the memory, of game between the trees. Of expired leaf, to reflect the step of the stations. The position of someone of them collaborates also in the reduction of the direct soleamiento. The theoretical plot is completed by other species, without solution of continuity by the rest of the park.

Work: childish School.

Situation: university Campus. Ourense, Spain.

Editorial: Project 2009, end of work 2011.

Authors of the project: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso

Collaborators: Berta Peleteiro, architect.

Structure: Carlos Bóveda, architect.

Installations: Fernando Gago. Industrial engineer.

Geotermia: Xeoaquis

Technical architect: Francisco González Varela

Promoter: Universidade of Vigo, Vicerreitoría of Ourense. Architect Javier Suances.

Construction: Constructions Paraxe S. L. Boss of work Fernando Soengas.

Total budget: 400.000,00 €

Surface built: 327 m2

Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ abaloalonso.es

É posible que as cabanas entre as árbores estean na orixe do proxecto. Poida que os nosos hórreos tamén. Añoramos eses momentos de xogos infantís. A propia configuración do terreo acompáñanos; no medio do parque, illados, entre árbores, terreo en pendente…

O campus universitario de Ourense, ao noreste da cidade, atópase dividido en dous partes por unha avenida de seis carriles con alta intensidade de tráfico. A zona máis urbana ocupa unhas antigas instalacións militares reutilizadas como en tantos outros campus españois. Alén a situación é máis de parque urbano.

Un proxecto de Mangado, parcialmente executado, incide nesta formulación; ata co soterramiento do vial para favorecer a integración entre ambos campus e destes coa cidade, un aumento significativo da vegetación e un debuxo máis orgánico dos percorridos. A peza que nos ocupa é un dos edificios previstos no novo plan, e por agora o único completado. Engádese aos xa existentes nesta zona.

A facultade de dereito e económicas, o maior de todos eles, con seis plantas e unha impronta imponente. A biblioteca central, de Acxt. As piscinas cubertas, do propio Mangado e un centro estudiantil e administrativo de Manuel Galego, aínda en fase de proxecto.

A guardería suscítase nunha soa planta por razóns de uso e accesibilidad. O acceso no encontro co punto máis alto do terreo, a modo de ponte levadizo, pero fixo. Zaguán habilitado para deixar os carritos e cortavientos introdúcennos no edificio, que se organiza en cinco franxas funcionales paralelas. Unha sala de usos varios reparte xogo; cara ao norte, os espazos servidores, con acceso independente; despacho, vestuario de persoal, cociña e sala de instalacións. Un primeiro filtro con roupeiros e aseos, aulas, e balcón-zona de xogos cara ao sur, dominando o campus universitario. Os cerramientos flexibles entre as aulas permiten diferentes posicións, desde a total independencia entre elas á posibilidade dunha sala conxunta. Os quiebros en planta, engadidos aos reflexos dalgúns espellos e vidros, e a utilización de materiais similares no interior e exterior favorecen a sensación de amplitud, a pesar do axustado tamaño do inmueble.

Catro pantallas de formigón abujardado soportan o edificio. Levan embebidas as instalacións de abastecemento de auga, pluviales, saneamiento, electricidade, telecomunicaciones e geotermia, tan significativa esta última na cidade das Burgas. Dous losas horizontales, tamén de hormigón, resolven chan e teito. Aprovéitanse os necesarios refuerzos estructurales para xerar xogos volumétricos nas partes vistas, recordo dos soportes (“tornarratos”) dos hórreos galegos. Así, as zonas de encontro coas pantallas teñen maior espesor, 60cm; 40cm a losa central e 20cm os voos perimetrales. Economía estructural traducida en formalización arquitectónica con reminiscencias autóctonas. A posición relativa do edificio xera en sección un espazo inferior aberto, de altura suficiente, susceptible de ser utilizado tanto en tempo de choivas como, sobre todo, no habitualmente caluroso verán local.

O cerramento de fachada é de bloques de arcilla alixeirada de 19cm de espesor. O illamento colócase polo interior, continuo, incluíndo chan e teitos. Desta forma evítanse pontes térmicos. Remátase con trasdosado de cartón yeso nos paramentos verticais, recrecido de mortero e linóleo nos chans e falso teito acústico de virutas de madeira pintado no falso teito. A cuberta refórzase con outra capa de illamento, esta vez por encima da losa, cunha solución constructiva máis habitual. E remátase con lascas de pizarra negra entre cintas que reproducen as crebadas divisións interiores.

Revógase o exterior con mortero hidrófugo pintado de verde escuro. Unha celosía de madeira de cedro tratada cunha man de lasur, tamén verde, envolve toda a peza. Potencia a abstracción da peza ao actuar como un veo que unifica a súa imaxe. Matiza tanto as partes cegas como os diferentes tipos de ocos existentes, fiestras a fas interiores ou exteriores, terraza, entrantes, patios….

A elección da madeira ten que ver coa súa talla controlada, o seu pouco peso, importante neste caso para non sobrecargar o voo precisamente en punta e a súa estabilidade ante os cambios de temperatura. O clima de Orense é continental, con saltos térmicos que chegan a alcanzar os 40º de diferenza entre verán e inverno, ao contrario que a franxa atlántica de Galicia, cun contraste menos acusado. Á vez que lle confire a imaxe final ao edificio colabora no seu acondicionamiento, ao actuar como parasol tanto na parte cega como nos diferentes ocos. Redúcese desta forma o aporte solar a todo o cerramiento e xérase un filtro ventilado. Os ocos en planta, e sobre todo o patio central, facilitan a xeración de ventilaciones cruzadas, non só entre fachadas senón tamén co chan, que permiten a redución de consumo energético artificial no verán. A boa orientación das aulas actúa á inversa no inverno, ao favorecer o aporte solar. A situación da terraza resulta así mesmo interesante, coa combinación do voo da cuberta, a estrutura de soporte da celosía, que permite a instalación de toldos no verán, pero tamén de xogos infantís colgados e a propia celosía, co seu contraste de luces e sombras. A parte inferior protéxese cunha barandilla de vidro para evitar os perigos do posible contacto dos nenos cun cerramiento de madeira colocado en bruto, sen cepillar.

Elíxense os acabados en tons verdes, cor asociada co relax, pero tamén co parque en que nos atopamos. O arbolado seleccionado colabora con esta sensación. Un exemplar por patio, esveltos todos eles, asomando as súas copas pola cuberta. A sensación, a tres metros de altura, aseméllase á que describiamos ao comezo da memoria, de xogo entre as árbores. De folla caduca, para reflectir o paso das estacións. A posición dalgún deles colabora tamén na redución do soleamiento directo. Complétase con outras especies a teórica parcela, sen solución de continuidade co resto do parque.

Obra: Escuela infantil.

Situación: Campus universitario. Ourense, España.

Redacción: Proxecto 2009, fin de obra 2011.

Autores del proxecto: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso

Colaboradores: Berta Peleteiro, arquitecto.

Estructura: Carlos Bóveda, arquitecto.

Instalacións: Fernando Gago. Inxeñeiro industrial.

Xeotermia: Xeoaquis

Arquitecto técnico: Francisco González Varela

Promotor: Universidade de Vigo, Vicerreitoría de Ourense. Arquitecto Javier Suances.

Construcción: Construcciones Paraxe S. L. Xefe de obra Fernando Soengas.

Presuposto total: 400.000,00 €

Superficie construida: 327 m2

Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ abaloalonso.es

Denise Scott Brown | Congreso Arquine No.14

1

[:es]http://youtu.be/oSrYbrkbkUE

Conversación con la arquitecta y urbanista Denise Scott Brown, socia del estudio Venturi Scott Brown and Associates y autora del libro ‘Armada de palabras’ (Arquine, 2013).

[:gl]http://youtu.be/oSrYbrkbkUE

Conversa coa arquitecta e urbanista Denise Scott Brown, socia do estudio Venturi Scott Brown and Associates e autora do libro ‘Armada de palabras’ (Arquine, 2013).

[:en]http://youtu.be/oSrYbrkbkUE

Conversation with the arquitecta and urbanista Denise Scott Brown, socia of the study Venturi Scott Brown and Associates and authoress of the book ‘Navy of words’ (Arquine, 2013).

[:]

Premio Juana de Vega de Arquitectura 2013 [convocatoria]Premio Juana de Vega de Arquitectura 2013 [convocatoria]Juana de Vega Award of Architecture 2012 · summons

0

La Fundación Juana de Vega dedica sus esfuerzos a colaborar en la mejora de las condiciones de vida del ámbito rural gallego y en el respeto de su entorno natural, y a promover la formación orientada a las actividades económicas que en él se realizan.

En ese contexto y teniendo en cuenta que la dispersión característica de las viviendas en Galicia, está llevando a la pérdida de calidad paisajística del territorio, la Fundación, a través de la Escuela Gallega del Paisaje, convoca un premio anual de arquitectura con la mejor dotación de los que se conceden en Galicia.

Se premiará la mejor vivienda unifamiliar, tanto de nueva planta como de rehabilitación, terminada el año natural anterior en Galicia, según el criterio del jurado. Éste valorará especialmente la capacidad de la obra para convertirse en una referencia social que pueda influir favorablemente en los tipos de vivienda que se construyen en el medio no urbano.

A esta decima convocatoria podrán concursar las viviendas unifamiliares terminadas en Galicia en el 2012. La fecha límite de presentación de los proyectos realizados es el 31 de Mayo. El importe del premio es de 6.000,00 euros y el jurado podrá conceder además dos accesits dotados con 1.500,00 euros cada uno.

+ info

A Fundación Juana de Vega dedica os seus esforzos a colaborar na mellora das condicións de vida do ámbito rural galego e no respecto do seu entorno natural, e a promover a formación orientada ás actividades económicas que nel se realizan.

Neste contexto e tendo en conta que a dispersión característica das vivendas en Galicia, está levando á perda de calidade paisaxística do territorio, a Fundación, a través da Escola Galega da Paisaxe, convoca un premio anual de arquitectura coa mellor dotación dos que se conceden en Galicia.

Premiarase a mellor vivenda unifamiliar, tanto de nova planta como de rehabilitación, rematada o ano natural anterior en Galicia, segundo o criterio do xurado. Este valorará especialmente a capacidade da obra para converterse nunha referencia social que poida influír favorablemente nos tipos de vivenda que se constrúen no medio non urbano.

A esta décima convocatoria poderán concursar as vivendas unifamiliares rematadas en Galicia no 2012. A data límite de presentación dos proxectos realizados é o 31 de maio. O importe do premio é de 6.000,00 euros e o xurado poderá conceder ademais dous accesits dotados con 1.500,00 euros cada un.

+ info

The Foundation Juana of Vega dedicates his efforts to collaborating in the improvement of the living conditions of the rural Galician area and in the respect of his natural environment, and to promoting the formation orientated to the economic activities that in him are realized.

In this context and bearing in mind that the dispersion typical of the housings in Galicia, is taking to the loss of landscape quality of the territory, the Foundation, across the Galician School of the Landscape, it summons an annual prize of architecture with the best endowment of those who are granted in Galicia.

The best one-family housing will be rewarded, both of new plant and of rehabilitation, finished the previous natural year in Galicia, according to the criterion of the juror. This one will value specially the capacity of the work to turn into a social reference that could influence favorably the types of housing that is constructed in the not urban way.

To this tenth summons they will be able to compete for the one-family housings finished in Galicia in 2012. The deadline of presentation of the realized projects is A May 31. The amount of the prize is 6.000,00 Euros and the juror will be able to grant in addition two second prizes endowed with 1.500,00 Euros each one.

+ info

[:es]La ciudad (IV) | epR[:gl]A cidad (IV) | epR[:en]The city (IV) | epR[:]

[:es]https://veredes.es/blog/la-ciudad-iii-epr/

‘Mientras hay muerte hay esperanza’,

afirmaba Fabrizio Corbera, el lacónico príncipe de la novela de Lampedusa.

Sin embargo los cementerios, esas ciudades de los muertos, reproducen los mismos excesos y desigualdades que sus análogas ciudades de vivos: unos han de apilarse o compartir un exiguo pedazo de tierra para que a su lado puedan florecer las grandes obras de la Humanidad.

Quizá Corbera fuese, en el fondo, un hombre optimista.

La ciudad (IV) epR

El primo Ramón
Spanish Town, Jamaica. Primavera de 2013

[:gl]

La ciudad (IV) epR

‘Mentres hai morte hai esperanza’, afirmaba Fabrizio Corbera, o lacónico príncipe da novela de Lampedusa.

Con todo os cemiterios, esas cidades dos mortos, reproducen os mesmos excesos e desigualdades que as súas análogas cidades de vivos: uns han de apilarse ou compartir un exiguo pedazo de terra para que ao seu lado poidan florezcer as grandes obras da Humanidade.

Quizá Corbera fose, no fondo, un home optimista.

El primo Ramón
Spanish Town, Xamaica. Primaveira de 2013

[:en]

La ciudad (IV) epR

‘While there is death there is hope’, was affirming Fabrizio Corbera, the terse prince of Lampedusa’s novel.

Nevertheless the cemeteries, these cities of the dead men, reproduce the same excesses and desigualdades that his analogous cities of alive: some have to be piled up or to share an exiguous piece of land in order that to his side the big works of the Humanity could florezcer.

Probably Corbera was, in the bottom, an optimistic man.

El primo Ramón
Spanish Town, Jamaica. Spring of 2013

[:]

“Una arquitectura posible”. Anne Holtrop“Unha arquitectura posible”. Anne Holtrop“A possible architecture”. Anne Holtrop

0

El arquitecto holandés Anne Holtrop participa invitado en los FOROS ESARQ 2013 con la conferencia titulada “Una arquitectura posible”,  en la que mostrará una arquitectura intuitiva e imaginativa, cuyo resultado se presta a diversas interpretaciones por parte del observador.

Una arquitectura posible. Anne Holtrop parte de formas o materiales que a menudo son ajenos a la lógica de la  arquitectura. En la convicción de que las cosas siempre pueden ser revisadas y reinterpretadas, y pueden convertirse en arquitectura. Interesado en una cierta manera de hacer y ver, como en los dibujos de Rorschach en los que puedes ver tanto una mariposa como un lago; su forma de trabajo con estos materiales es intuitiva, casi sin un plan preconcebido, sin saber el resultado final de antemano.

Como sugería el arquitecto belga Jaques Gillet “La función está en el proceso”. Para Holtrop, es un proceso en el que el accidente, junto con la coincidencia, toman la delantera. El arquitecto persigue que su trabajo siga siendo interpretable, de la misma manera que se originó. No llegar a una conclusión única incluso después de terminar el proyecto. De esta manera, la arquitectura emerge imaginando el siguiente paso, basado siempre en los pasos previos que se han tomado.

Acerca de Anne Holtrop
Anne Holtrop (1977, Holanda), se graduó cum laude en arquitectura en la Academia de Arquitectura de Amsterdam en 2005. Inició su práctica en el mismo año y obtuvo varias becas del Fonds BKVB, además de recibir el Premio Charlotte Kohler de Arquitectura de la Fundación Cultural Prince Bernhard. Ha hecho residencias en Tokio en 2009, en 2011 en Seúl y en 2012 en Copenhague. Es director de curso para el máster de espacios cercanos en el Sandberg Instituut Amsterdam, y es editor de OASE, una revista de arquitectura independiente. Su obra abarca  proyectos de arquitectura para edificios temporales y permanentes, y colabora en ocasiones con los artistas Krijn de Koning y Bas Princen.

Fecha: Martes, 30 de marzo de 2013
Hora:  19.00 h
Lugar: Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC). Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

O arquitecto holandés Anne Holtrop participa invitado nos FOROS ESARQ 2013 coa conferencia titulada “Unha arquitectura posible”, na que mostrará unha arquitectura intuitiva e imaginativa, cuxo resultado prestar a diversas interpretacións por parte do observador.

Unha arquitectura posible. Anne Holtrop parte de formas ou materiais que a miúdo son alleos á lóxica da arquitectura. Na convicción de que as cousas sempre poden ser revisadas e reinterpretadas, e poden converterse en arquitectura. Interesado nun certo xeito de facer e ver, como nos debuxos de Rorschach nos que podes ver tanto unha bolboreta como un lago; a súa forma de traballo con estes materiais é intuitiva, case sen un plan preconcibido, sen saber o resultado final de antemán.

Como suxería o arquitecto belga Xaques Gillet “A función está no proceso”. Para Holtrop, é un proceso no que o accidente, xunto coa coincidencia, toman a dianteira. O arquitecto persegue que o seu traballo siga sendo interpretable, da mesma xeito que se orixinou. Non chegar a unha conclusión única ata logo de terminar o proxecto. Deste xeito, a arquitectura emerge imaxinando o seguinte paso, baseado sempre nos pasos previos que se tomaron.

Acerca de Anne Holtrop

Anne Holtrop (1977, Holanda), se graduó cum laude en arquitectura na Academia de Arquitectura de Amsterdam en 2005. Iniciou a súa práctica no mesmo ano e obtivo varias becas do Fonds BKVB, ademais de recibir o Premio Charlotte Kohler de Arquitectura da Fundación Cultural Prince Bernhard. fixo residencias en Tokio en 2009, en 2011 en Seúl e en 2012 en Copenhague. É director de curso para o máster de espazos próximos no Sandberg Instituut Amsterdam, e é editor de OASE, unha revista de arquitectura independente. A súa obra abarca proxectos de arquitectura para edificios temporais e permanentes, e colabora en ocasións cos artistas Krijn de Koning e Bas Princen.

Data: Martes, 30 de marzo de 2013

Hora: 19.00 h

Lugar: Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC). Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

The Dutch architect Anne Holtrop informs guest in the FORUMS ESARQ 2013 with the qualified conference “A possible architecture”, in the one that will show an intuitive and imaginative architecture, which result lends to diverse interpretations on the part of the observer.

A possible architecture. Anne Holtrop departs from forms or materials that often are foreign to the logic of the architecture. In the conviction of which the things always can be checked and reinterpreted, and they can turn into architecture. Interested in a certain way of making and seeing, as in Rorschach’s drawings in which you can see both a butterfly and a lake; his form of work with these materials is intuitive, almost without a preconceived plan, without knowing the final result in advance.

As was suggesting the Belgian architect Jaques Gillet » The function is in the process «. For Holtrop, it is a process in which the accident, together with the coincidence, they take the forward. The architect chases that his work continues being interpretable, in the same way as it originated. Not to come to the only conclusion even after finishing the project. Hereby, the architecture emerges imagining the following step, based always on the previous steps that have taken.

About Anne Holtrop

Anne Holtrop (1977, Holland), it graduated cum laude in architecture in the Academy of Architecture of Amsterdam in 2005. It initiated his practice in the same year and obtained several scholarships of the Fonds BKVB, beside received the Prize Charlotte Kohler of Architecture of the Cultural Foundation Prince Bernhard. It has done residences in Tokyo in 2009, in 2011 in Seoul and in 2012 in Copenhagen. He is the director of course for the máster of nearby spaces in the Sandberg Instituut Amsterdam, and is a publisher of OASE, a magazine of independent architecture. His work includes projects of architecture for temporary and permanent buildings, and collaborates in occasions with the artists Krijn de Koning and Bas Princen.

Date: On Tuesday, 20, march 2013

Hour: 19.00 h

Location: Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC). Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

[:es]La realidad del arquitecto | Stepienybarno[:gl]A realidade do arquitecto | Stepienybarno[:en]The reality of the architect | Stepienybarno[:]

[:es]

Son malos tiempos para la lírica. Para la lírica y para casi todo; pero, para nosotros, los arquitectos, son tiempos de los peores. Esta realidad, a veces, no sabemos muy bien por qué, no termina de hacerse evidente.

Hoy, no vamos a hacer un post optimista, no hablaremos sobre las fortalezas del arquitecto, ni tan siquiera sobre nuevas salidas profesionales; esto ya lo hemos hecho y lo seguiremos haciendo; hoy toca un post diferente, quizás más duro, pero, a lo mejor, más real.

La economía del país va de cráneo, más bien la de medio mundo, pero la nuestra ya lleva seis años en picado y lo que nos queda. Uno de los sectores más tocado por la crisis es, sin duda, el de la construcción. También, es cierto que, los malditos recortes están dejando temblando a otros muchos, pero lo del nuestro es de traca. No hay trabajo; o hay muy poco, ínfimo, para los que somos y cada vez somos más; 50.000 colegiados, más otros ¿25.000? sin colegiar y los más de 30.000 futuros arquitectos, hoy en las escuelas de arquitectura, no son ninguna tontería.

A su vez, no es menos cierto que, ante ello, de nada sirve llorar. Los afortunados que puedan seguir realizando proyectos de arquitectura a por ellos, pero otros muchos tendremos que emigrar a la periferia de la arquitectura o usar nuestras fortalezas para ser útiles en otros campos de batalla.

Nuestra precariedad laboral, ahora elevada a la máxima potencia gracias a determinados Ministerios, no es nada nuevo; curiosamente, ni en tiempos de bonanza la situación del arquitecto era para tirar cohetes.

Quitando a los “macizadores”, al resto nos podía ir, como mucho, entre medio mal y medio bien. Los que han sido la mano ejecutora del sector inmobiliario eran el 10% del total de los arquitectos. A estos, les fue muy bien, demasiado bien, y, seguramente, ahora son los que más se quejan. Si hicieran un balance de resultados de los últimos 15 años, no tendrían nada de que llorar y a lo mejor algo de lo que avergonzarse.

Pero, la inmensa mayoría de la profesión estuvo intentando mantener pequeños estudios, de la manera más digna posible. Si te interesaba, realmente, la arquitectura y en consecuencia tu cliente, el proyecto llevaba una cantidad de horas ingente. Muchos estudios han funcionado con la típica tabla de horas y veían cómo una sencilla unifamiliar siempre costaba mucho más de lo previsto. Eso, sin contar que, por naturaleza, somos “esplendidos” e innumerables anteproyectos se hicieron by the face y el total de estudios han pringado, sin cesar, noches y fines de semana para dejar las entregas niqueladas. Habría que ir pensando un homenaje para las sacrificadas familias de la mayoría de los arquitectos!

La cara oculta de los estudios de arquitectura, siempre fue un tema poco tratado. La desorganización se apoderaba del estudio (por muy organizado que fueras) y cuadrar las cuentas para que quien calculase la estructura no ganase más que tú no era tan fácil como pudiera parecer. Pero bueno, digamos que más o menos,  se podían hacer cosas majas y cobrar de una manera relativamente justa, aunque al cliente casi siempre le pareciera demasiado.

Los gastos de tener la oficina abierta eran ya de por sí altos, y colegiaciones (más derramas), cursos del CTE, o la aseguradora de Asemas se presentan sin demora a la cita  trimestre tras trimestre.

Otros muchos compañeros han formado durante años el grueso de los falsos autónomos, en  condiciones poco mejores que los, hoy casi envidiados, mileuristas, y, por supuesto, metiendo todas las horas del mundo, sin reconocimiento de su trabajo,  pagándose la seguridad social, sin vacaciones pagadas ni posterior derecho paro y mejor no hablar del tema de las horas extras. De esta forma, muchos estudios fueron creciendo a base de mano de obra barata que con la llegada de la crisis eliminaron de un plumazo a cambio de una sonrisa de despedida, pues, en estos casos, no había ni indemnizaciones ni nada parecido. Así, además de un abuso hacia muchos compañeros, algunos estudios de arquitectura realizaban competencia desleal al poder ofertar honorarios más bajos a sus clientes gracias a este tipo de prácticas.

Por otro lado, sobre los concursos de arquitectura, también hemos hablado mucho por estos lares digitales. Ni siquiera en tiempo de bonanza eran tan buena salida, pues más de uno estaba dado y, en general, había que competir con aquellos estudios descritos en el párrafo anterior; con lo cual, la igualdad de condiciones era solo un sueño. Si, a esto, sumamos la cantidad de profesores que han tirado de alumnos para desarrollar proyectos hechos en una servilleta, nos muestra un  triste panorama. Los becarios de arquitectura han sido mucho más que becarios a cambio de conseguir una línea más en el currículum.

Y, ya que hablamos de profesores, vamos a darnos una vuelta por la Universidad para ver cómo está el plan. Bueno, del plan de estudios, mejor ni hablamos; de lo que fueron las escuelas de arquitectura hace un tiempo, tampoco. No eran para sacar pecho, pero, siempre había algún profesor con verdadera vocación que te contagiaba la ilusión por la arquitectura.

Aún así, en un panorama anterior a la crisis, el que nuestra carrera, en España, tuviera una gran carga técnica hacía aumentar nuestra visión global de la jugada y, gracias a ello, han salido profesionales bien formados. La pena es que, ahora, si se quiere salir fuera de nuestras fronteras esta formación tiene difícil reconocimiento oficial.

Pero, a día de hoy, la realidad de nuestras escuelas clama al cielo por su total desconexión de la realidad del resto del mundo. Cierto es que, la universidad no puede estar a expensas del mercado, pero de ahí a pasar, olímpicamente, del mundo real va un trecho. Si hay una crisis de caballo, las escuelas la tendrán que tener en cuenta a la hora de formar a sus alumnos; si hay una nueva era digital y sus alumnos son nativos digitales, no es de recibo que miren para otro lado y hagan cómo que nada ha cambiado.

Aunque podíamos seguir, vamos terminando con un tema que no queremos que se nos pase: la seguridad de las obras. De esto, no se habla mucho, pero, aquí también, estamos vendidos. La cosa viene de largo y, nuevamente, no tiene nada que ver con la crisis.

Que seamos responsables de lo que se hace por todos los agentes de la obra, durante las 24 horas del día,  es algo que, realmente, nos supera. Si, encima, eres coordinador de seguridad y salud, ya es de locos. La responsabilidad es tremenda y ni siquiera antes del estallido de la burbuja los honorarios podían hacer justicia. Si a esto sumamos lo complicado que es que las constructoras pequeñas entiendan la importancia de tener todo en orden, nos encontramos ante un panorama complicadísimo. Para rematarlo, si ocurre algún percance durante la obra (las llegadas de la comida, a ritmo de “sol y sombra”, siempre son momentos curiosos), el juez poco va  a hacer por saber quién era el verdadero responsable y, casi siempre, el arquitecto acabará siendo culpado.

A día de hoy, la realidad todavía empeora y, ante honorarios de risa, el arquitecto sigue asumiendo un mundo lleno de riesgos.

Para aquellos que aunque quizás no lo reconozcan pero están en paro y no van hacer proyectos en los próximos años, la cuota de la aseguradora seguirá pasando por su entidad bancaria sin piedad. Con lo cual, encima de volverse locos para conseguir algún ingreso, han de empezar el mes con números negativos. Ah! y como dejes de pagar el seguro y al típico abogado desquehacerado se le ocurra buscar la típica fisurilla en alguna obra del arquitecto, no es complicado encontrarla y, ya de paso, encontrará que  falta alguna tontería del mamotreto del CTE y el arquitecto en cuestión ya puede ir rezando lo que sepa para el juicio que tendrá a la vuelta de la esquina.

Sí, que ya, que estamos muy negativos; pero un post de estos, de vez en cuando, tampoco hace daño a nadie,  y, por lo menos, a nosotros nos sirve de desahogo.

¡Ahora es vuestro turno; o bien echáis más leña al fuego, a modo de terapia mutua, o bien nos contáis alguna historia con final feliz para levantar el ánimo!

Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, abril 2013[:en]

They are bad times for the poetry. For the poetry and for almost quite; but, for us, the architects, are times of the worst. This reality, sometimes, we do not know very well why, it does not stop become evident.

Today, we are not going to do an optimistic post, we will not speak on the fortresses of the architect, not so even on new professional exits; this already we have done it and we will continue doing it; today it touches a different post, probably harder, but, probably, more royal.

The economy of the country goes of cranium, rather that of half a world, but ours already takes six years in punctured and what we still have. One of the sectors more touched by the crisis is, undoubtedly, that of the construction. Also, it is true that, the damned clippings are leaving trembling to great others, but it of our one it is of strake. There is no work; or it is very small, negligible, for that we are and every time we are more; 50.000 become a member of  association ones, more different 25.000? Without becoming a member of  association and any more than 30.000 future architects, today in the schools of architecture, they are not any bilge.

In turn, it is not less true that, before it, as anything it uses to cry. The lucky ones that could continue realizing projects of architecture for them, but others many we will have to emigrate to the periphery of the architecture or use our fortresses to be useful in other fields of battle.

Our labour precariousness, now raised up to the maximum power thanks to certain Departments, is not not new at all; curiously, not in times of prosperity the situation of the architect was to throw rockets.

Removing the “macizadores”, to the rest it us could go, as much, between half an evil and I happen well. Those who have been the executing hand of the real-estate sector were 10 % of the whole of the architects. To these, it they was OK, too much good, and, surely, now they are those who more complain. If they were doing an income statement of last 15 years, they would not have anything of which to cry and probably anything of what to be ashamed.

But, the immense majority of the profession was trying to support small studies, in an as worthy as possible way. If you were interested, really, in the architecture and in consequence your client, the project was taking an enormous quantity of hours. Many studies have worked with the typical table of hours and they saw how the simple one-family one always was costing much more of the foreseen. It, without telling that, for nature, we are “splendid” and innumerable preliminary designs they were done by the face and the total of studies have taken a beating, continuously, in the nights and weekends to leave the nickel-plated deliveries. It would be necessary to go thinking an honoring for the sacrificed families of the majority of the architects!

The face conceals of the studies of architecture, always it was a little treated topic. The disorganization was getting hold of the study (for very organized that you were) and to square the accounts in order that the one who was calculating the structure was not winning any more than you was not so easy as to be able to seem. But good, let’s say that more or less, handsome things could be made and charge in a relatively just way, though almost always it seemed to the client to be too much.

The expenses of having the opened office were already of for yes high places, and colegiaciones (more assessments), courses of the CTE, or the Asemas’s insurance one they present without delay to the appointment quarter after quarter.

ther many companions have formed for years the thickness of the false autonomous ones, in conditions little better that them, today almost envied, mileuristas, and, certainly, putting every hour of the world, without recognition of his work, the social safety being paid, without full vacations or later right unemployment and better not to speak about the topic of the overtime. Of this form, many studies were growing based on cheap workforce that with the arrival of the crisis they eliminated of a stroke of the pen in exchange for a smile of farewell, so, in these cases, there was neither indemnifications nor anything similar. This way, besides an abuse towards many companions, some studies of architecture realized competition disloyal to it be able to offer lower fees to his clients thanks to this type of practices.

On the other hand, on the contests of architecture, also we have spoken very much for these digital homes. Not at least in time of prosperity they were a so good exit, since more of one was given and, in general, it was necessary to compete with those studies described in the previous paragraph; with which, the equality of conditions was alone a dream. If, to this, we add the teachers’ quantity that they have pulled pupils to develop projects done in a napkin, it shows us a sad panorama. The scholars of architecture have been much more than scholars in exchange for obtaining one more line in the curriculum.

And, since we speak about teachers, we are going to give us a return for the University to see how the plan is. Well, of the study plan, better we do not even speak; of what they were the schools of architecture a time ago, neither. They were not to extract chest, but, always there was some teacher with real vocation that was infecting the illusion for the architecture.

Nonetheless, in a panorama previous to the crisis, the fact that our career, in Spain, had a great technical load it was making increase our global vision of the play and, thanks to it, they have worked out professional formed well. A sorrow is that, now, if it wants to leave out of our borders this formation has difficult official recognition.

But, a today, the reality of our schools cries out to the sky for his total disconnection of the reality of the rest of the world. Certain it is that, the university cannot be at the expense of the market, but of there to happening, olímpicamente, of the real world a span goes. If there is a crisis of horse, the schools will have to bear it in mind at the moment of forming his pupils; if it is a new digital age and his pupils are native digital, it is not of receipt at that they look for another side and do how that nothing has changed.

Though we could continue, we are ending with a topic that we do not want that it us passes: the safety of the works. Of this, one does not speak very much, but, here also, we are sold. The thing comes from length and, again, it does not have anything to see with the crisis.

That we are responsible for what is done by all the agents of the work, during 12 p.m. of the day, it is something that, really, overcomes us. If, it raises, you are a coordinator of safety and health, already it belongs to madmen. The responsibility is tremendous and not at least before the snap of the bubble the fees could do justice. If to this we add the complicated thing that is that the construction small ones understand the importance of having everything in order, we are before the most complicated panorama. To finish off it, if some mishap happens during the work (the arrivals of the food, to pace of » the Sun and shade «, always are curious moments), the judge little is going to do for knows the one who was the real person in charge and, almost always, the architect will end up by being a culprit.

A today, the reality still deteriorates and, before fees of laugh, the architect continues assuming a world full of risks.

For those that though probably they do not recognize it but they are in unemployment and do not go to do projects in the next years, the quota of the insurance one will continue happening for his bank company mercilessly. With which, on becoming mad to obtain some revenue, they have to begin the month with negative numbers. Ah! And since stop paying the insurance and to the typical attorney desquehacerado it happens to him to look for the typical fisurilla in some work of the architect, it is not complicated to find her and, already of step, he will think that there is absent some bilge of the memorandum book of the CTE and the architect in question already can be saying what knows for the judgment that it will have to the return of the corner.

Yes, that already, that we are very negative; but a post of these, occasionally, does not damage to anybody either, and, at least, it uses us as alleviation.

Now it is your shift; or you throw more fuelwood to the fire, like mutual therapy, or tell us some history with happy end to raise the spirit!

Stepienybarno_Agnieszka Stepien and Lorenzo Barnó, architects
Estella, april 2013

[:gl]

 grazas a determinados Ministerios,

 “macizadores”,

[…]

Son malos tempos para a lírica. Para a lírica e para case todo; pero, para nós, os arquitectos, son tempos dos peores. Esta realidade, ás veces, non sabemos moi ben por que, non termina de facerse evidente.

Hoxe, non imos facer un post optimista, non falaremos sobre as fortalezas do arquitecto, nin tan sequera sobre novas saídas profesionais; isto xa o fixemos e seguirémolo facendo; hoxe toca un post diferente, quizais máis duro, pero, se cadra, máis real.

A economía do país vai de cráneo, máis ben a de medio mundo, pero a nosa xa leva seis anos en picado e o que nos queda. Un dos sectores máis tocado pola crise é, sen dúbida, o da construción. Tamén, é certo que, os malditos recortes están deixando tremendo a outros moitos, pero o do noso é de traca. Non hai traballo; ou hai moi pouco, ínfimo, para os que somos e cada vez somos máis; 50.000 colegiados, máis outros ¿25.000? sen colegiar e os máis de 30.000 futuros arquitectos, hoxe nas escolas de arquitectura, non son ningunha tontería.

Á súa vez, non é menos certo que, ante iso, de nada serve chorar. Os afortunados que poidan seguir realizando proxectos de arquitectura a por eles, pero outros moitos teremos que emigrar á periferia da arquitectura ou usar as nosas fortalezas para ser útiles noutros campos de batalla.

A nosa precariedad laboral, agora elevada á máxima potencia grazas a determinados Ministerios, non é nada novo; curiosamente, nin en tempos de bonanza a situación do arquitecto era para tirar foguetes.

Quitando aos “macizadores”, ao resto podíanos ir, como moito, entre medio mal e medio ben. Os que foron a man ejecutora do sector inmobiliario eran o 10% do total dos arquitectos. A estes, foilles moi ben, demasiado ben, e, seguramente, agora son os que máis se queixan. Si fixesen un balance de resultados dos últimos 15 anos, non terían nada de que chorar e se cadra algo do que avergoñarse.

Pero, a inmensa maioría da profesión estivo a intentar manter pequenos estudos, do xeito máis digno posible. Se te interesaba, realmente, a arquitectura e en consecuencia o teu cliente, o proxecto levaba unha cantidade de horas inxente. Moitos estudos funcionaron coa típica táboa de horas e vían como unha sinxela unifamiliar sempre custaba moito máis do previsto. Iso, sen contar que, por natureza, somos “esplendidos” e innumerables anteproxectos se fixeron by the face e o total de estudos pringado, sen cesar, noites e fins de semana para deixar as entregas niqueladas. ¡Habería que ir pensando unha homenaxe para as sacrificadas familias da maioría dos arquitectos!

A cara oculta dos estudos de arquitectura, sempre foi un tema pouco tratado. A desorganización apoderábase do estudo (por moi organizado que foses) e cadrar as contas para que quen calculara a estrutura non gañase máis ca ti non era tan doado como puidera parecer. Pero ben, digamos que máis ou menos, se podían facer cousas bonitas e cobrar dun xeito relativamente xusto, aínda que ao cliente case sempre lle parecese demasiado.

Os gastos de ter a oficina aberta eran xa de por si altos, e colegiaciones (máis derramas), cursos do CORRENTE, ou a aseguradora de Asemas preséntanse sen demora á cita trimestre tras trimestre.

Outros moitos compañeiros formaron durante anos o groso dos falsos autónomos, en condicións pouco mellores que os, hoxe case envexados, mileuristas, e, por suposto, metendo todas as horas do mundo, sen recoñecemento do seu traballo, pagándose a seguridade social, sen vacacións pagadas nin posterior dereito paro e mellor non falar do tema das horas extras. Desta forma, moitos estudos foron crecendo a base de man de obra barata que coa chegada da crise eliminaron dun plumazo a cambio dun sorriso de despedida, pois, nestes casos, non había nin indemnizacións nin nada parecido. Así, ademais dun abuso cara a moitos compañeiros, algúns estudos de arquitectura realizaban competencia desleal ao poder ofertar honorarios máis baixos aos seus clientes grazas a este tipo de prácticas.

Por outro lado, sobre os concursos de arquitectura, tamén falamos moito por estes lares dixitais. Nin sequera en tempo de bonanza eran tan boa saída, pois máis dun estaba dado e, en xeral, había que competir con aqueles estudos descritos no parágrafo anterior; co cal, a igualdade de condicións era só un sono. Se, a isto, sumamos a cantidade de profesores que tiraron de alumnos para desenvolver proxectos feitos nun pano da mesa, móstranos un triste panorama. Os bolseiros de arquitectura foron moito máis que bolseiros a cambio de conseguir unha liña máis no currículo.

E, xa que falamos de profesores, imos darnos unha volta pola Universidade para ver como está o plan. Ben, do plan de estudos, mellor nin falamos; do que foron as escolas de arquitectura hai un tempo, tampouco. Non eran para sacar peito, pero, sempre había algún profesor con verdadeira vocación que te contaxiaba a ilusión pola arquitectura.

Aínda así, nun panorama anterior á crise, que a nosa carreira, en España, tivese unha gran carga técnica facía aumentar a nosa visión global da xogada e, grazas a iso, saíron profesionais ben formados. A pena é que, agora, se se quere saír fóra das nosas fronteiras esta formación ten difícil recoñecemento oficial.

Pero, a día de hoxe, a realidade das nosas escolas clama ao ceo pola súa total desconexión da realidade do resto do mundo. Certo é que, a universidade non pode estar a expensas do mercado, pero de aí a pasar, olimpicamente, do mundo real vai un treito. Se hai unha crise de cabalo, as escolas terana que ter en conta á hora de formar os seus alumnos; se hai unha nova era dixital e os seus alumnos son nativos dixitais, non é de recibo que miren para outro lado e fagan como que nada cambiou.

Aínda que podiamos seguir, imos rematando cun tema que non queremos que se nos pase: a seguridade das obras. Disto, non se fala moito, pero, aquí tamén, estamos vendidos. A cousa vén de longo e, novamente, non ten nada que ver coa crise.

Que sexamos responsables do que se fai por todos os axentes da obra, durante as 24 horas do día, é algo que, realmente, nos supera. Se, enriba, es coordinador de seguridade e saúde, xa é de tolos. A responsabilidade é tremenda e nin sequera antes do estalido da burbulla os honorarios podían facer xustiza. Se a isto sumamos o complicado que é que as construtoras pequenas entendan a importancia de ter todo en orde, encontrámonos ante un panorama complicado. Para rematalo, se acontece algún contratempo durante a obra (as chegadas da comida, a ritmo de “sol e sombra”, sempre son momentos curiosos), o xuíz pouco vai facer por saber quen era o verdadeiro responsable e, case sempre, o arquitecto acabará sendo culpado.

A día de hoxe, a realidade aínda empeora e, ante honorarios de risa, o arquitecto segue asumindo un mundo cheo de riscos.

Para aqueles que aínda que quizais non o recoñezan pero están no paro e non van facer proxectos nos próximos anos, a cota da aseguradora seguirá pasando pola súa entidade bancaria sen piedade. Co cal, enriba de volverse tolos para conseguir algún ingreso, han de empezar o mes con números negativos. Ah! e como deixes de pagar o seguro e ao típico avogado desquehacerado se lle ocorra buscar a típica fisurilla nalgunha obra do arquitecto, non é complicado encontrala e, xa de paso, encontrará que falta algunha parvada do mamotreto do CORRENTE e o arquitecto en cuestión xa pode ir rezando o que saiba para o xuízo que terá á volta da esquina.

Si, que xa, que estamos moi negativos; pero un post destes, de cando en vez, tampouco fai dano a ninguén, e, polo menos, a nós sérvenos de desafogo.

¡Agora é a vosa quenda; ou ben botades máis leña ao lume, a xeito de terapia mutua, ou ben nos contades algunha historia con final feliz para levantar o ánimo!

Stepienybarno_Agnieszka Stepien e Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, abril 2013

[:]

Al borde de la crítica · Sesión 2: Manifiestos ausentesO borde da crítica · Sesión 2: Manifestos ausentesAt the edge of the critique · Session 2: Absent manifests

0

“…todos los historiadores del arte de orientación tradicional, padece una tendencia a valorar exageradamente el efecto de los libros y las teorías en la creación real del arte y la arquitectura…”

Sybil Moholy-Nagy sobre Reyner Banham

La primera mitad del siglo XX fue un periodo donde los manifiestos proliferaron en un horizonte de cambios históricos y sociales donde el Movimiento Moderno quiso ser protagonista y motor. Muchas de las vanguardias, desde el futurismo al neoplasticismo de De Stijl utilizaron la prensa o las revistas como vehículos de difusión de ideas y certidumbres que hoy han desaparecido, instalados en la duda continua postestructuralista y la certeza de que no hay asideros y referencias en las que apoyarse más allá de la propia duda.
¿Es posible, en este contexto, fabricar algunas posiciones aceptables que sirvan de referencia para el futuro? Si, como sostiene Panayotis Tournikiotis en La historiografía de la arquitectura moderna, las más importantes de las historias de la arquitectura que han llegado hasta nosotros y aún hoy conocemos, se han realizado sin la suficiente distancia y, aún más, adaptando quizá en muchos casos los hechos a la tesis que se quería defender en ellas, deformando por tanto así el corpus y la posibilidad de conocer las verdaderas intenciones de los protagonistas de nuestro pasado más cercano, ¿se puede entonces hablar de Historia con mayúsculas (History) o sería más adecuado renunciar a ello y observar simplemente la maraña de historias (stories) que cada autor ha escrito?

Sesión 2
-Introducción histórica y presentación
Beatriz Villanueva (profesora ETSAZ-USJ)
– Invitados mesa redonda
Beatriz Colomina (Directora do Media and Modernity Program Director. Princeton University)
Nacho Martín (Profesor Architectural Association School of Architecture London. Profesor Universidad Alcalá de Henares)
Andrés Perea (Profesor UEM. Profesor Ad Honorem ETSA Madrid)
Milla Hernández Pezzi (Profesora titular ETSAM. Departamento de Composición)
-Modera
Pedro Pablo Arroyo. Director Departamento de Proxectos UEM

Lugar: Espacio Trapézio. Mercado San Antón. Calle de Augusto Figueroa 24. 28004 Madrid.
Data: Lunes, 29 de abril de 2013
Hora: 20:00 horas
Comisarios: Francisco J. Casas, Beatriz Villanueva y Ramiro Losada, Departamento de Proyectos da Universidade Europea de Madrid

Jornadas de teoría y crítica «Al borde de la crítica» organizadas por la Universidad Europea de Madrid

“…todos os historiadores da arte de orientación tradicional, padece unha tendencia a valorar exageradamente o efecto dos libros e as teorías na creación real da arte e a arquitectura…”

Sybil Moholy-Nagy sobre Reyner Banham

A primeira metade do século XX foi un periodo onde os manifestos proliferaron nun horizonte de cambios históricos e sociais onde o Movemento Moderno quixo ser protagonista e motor. Moitas das vanguardias, desde o futurismo ao neoplasticismo de De Stijl utilizaron a prensa ou as revistas como vehículos de difusión de ideas e certidumbres que hoxe desapareceron, instalados na dúbida continua postestructuralista e a certeza de que non hai asideros e referencias nas que apoiarse máis aló da propia dúbida.

¿É posible, neste contexto, fabricar algunhas posicións aceptables que sirvan de referencia para o futuro? Si, como sostén Panayotis Tournikiotis na historiografía da arquitectura moderna, as máis importantes das historias da arquitectura que chegaron ata nós e aínda hoxe coñecemos, realizáronse sen a suficiente distancia e, aínda máis, adaptando quizá en moitos casos os feitos á tese que se quería defender nelas, deformando xa que logo así o corpus e a posibilidade de coñecer as verdadeiras intencións dos protagonistas do noso pasado máis próximo, ¿pódese entón falar de Historia con mayúsculas (History) ou sería máis adecuado renunciar a iso e observar simplemente a maraña de historias (stories) que cada autor escribiu?

Sesión 2

-Introducción histórica y presentación

Beatriz Villanueva (profesora ETSAZ-USJ)

– Invitados mesa redonda

Beatriz Colomina (Directora del Media and Modernity Program Director. Princeton University)

Nacho Martín (Profesor Architectural Association School of Architecture London. Profesor Universidad Alcalá de Henares)

Andrés Perea (Profesor UEM. Profesor Ad Honorem ETSA Madrid)

Milla Hernández Pezzi (Profesora titular ETSAM. Departamento de Composición)

-Modera

Pedro Pablo Arroyo. Director Departamento de Proyectos UEM

Lugar: Espacio Trapézio. Mercado San Antón. Calle de Augusto Figueroa 24. 28004 Madrid.

Día: Luns, 29 de abril de 2013

Hora: 20:00 horas

Comisarios: Francisco J. Casas, Beatriz Villanueva e Ramiro Losada, Departamento de Proxectos de la Universidad Europea de Madrid

Xornadas de teoría e crítica «O borde da crítica» organizadas pola Universidad Europea de Madrid

“…all the historians of the art of traditional orientation, he suffers a trend to value excessively the effect of the books and the theories for the royal creation of the art and the architecture…”

Sybil Moholy-Nagy about Reyner Banham

The first half of the 20th century was a period where the manifests proliferated in a horizon of historical and social changes where the Modern Movement wanted to be protagonist and engine. Many of the forefronts, from the futurism of Of Stijl the press or the magazines used the neoplasticismo as vehicles of diffusion of ideas and certainties that today have eliminated, installed in the constant doubt postestructuralista and the certainty of which there are no handles and references on which to rest beyond the own doubt. Is it possible, in this context, to make some acceptable positions that use as reference to the future?If, as Panayotis Tournikiotis supports in The historiography, most important of the modern architecture of the histories of the architecture that have come up to us and still today we know, they have been realized without the sufficient distance and, furthermore, adapting probably in many cases the facts to the thesis that wanted to defend in them, deforming therefore this way the corpus and the possibility of knowing the real intentions of the protagonists of our most nearby past, it is possible then speak about History with capital letters (History) or it would be more suitable to resign it and the tangle of histories observes simply (stories) that every author has written?

Session 2

-historical Introduction and presentation

Beatriz Villanueva (professor ETSAZ-USJ)

– Invited round table

Beatriz Colomina (Director of the Average and Modernity Program Director. Princeton University)

Nacho Martín (Professor Architectural Association School of Architecture London. Professor University Alcalá de Henares)

Andrés Perea (Professor UEM. Professor Ad Honorem ETSA Madrid)

Mile Hernández Pezzi (Professor title ETSAM. Department of Composition)

-Moderate

Pedro Pablo Arroyo. Director Department of Projects UEM

Location: Espacio Trapézio. Mercado San Antón. Calle de Augusto Figueroa 24. 28004 Madrid.

Date: Monday, on April 29, 2013

Hour: 20:00 h

Commissioners: Francisco J. Houses, Beatriz Villanueva and Ramiro Losada, Project department of the European University of Madrid

Days of theory and critique «At the edge of the critique» organized by the European University of Madrid

Barón Dandy | Sra. FarnsworthBarón Dandy | Sra. FarnsworthBarón Dandy | Sra. Farnsworth

Según el diccionario, la palabra “detalle” sirve para hacer referencia a cada uno de aquellos hechos o acontecimientos, en apariencia secundarios, pero que con su presencia contribuyen a definir y perfilar los múltiples matices de la realidad que nos rodea.

Recuerdo por ejemplo que cuando era pequeña, mi abuelo Pepe tenía la curiosa costumbre de pasarse todas las mañanas horas y horas delante del espejo abrillantándose la calva a base de unas cantidades realmente escandalosas de una colonia, con la que yo ahora además -y ya de adulta- he desarrollado un curioso vínculo sentimental que me permite, cada vez que la huelo, retroceder casi 20 años en el tiempo.

Y es que la vida está así -por definición- llena de “detalles”, de aspectos aparentemente accesorios y triviales que forman parte de nuestra rutina diaria pero que a veces -con el paso del tiempo y el ejercicio de la memoria- se vuelven depositarios de ciertos lazos afectivos, desarrollan la curiosa capacidad de elevar lo cotidiano a la categoría de excepcional y se convierten entonces en indispensables.

En la Arquitectura, el “detalle” es el “medio” que nos permite dotar al proyecto de múltiples matices, objetivos y significados, y como en la vida, es en lo imprescindible de este “medio”, donde reside la clave que convierte lo habitual de un proyecto en algo extraordinario.

Cuando el objetivo es por tanto el construir, el detalle resulta así indispensable en la relación entre la idea de forma, materialidad y ejecución del proceso constructivo. Puede ser entonces estandarizado o singular, sutil o evidente, aparentemente accesorio en el planteamiento general del proyecto, pero siempre elocuente y decisivo a la hora de perfilar la imagen final del mismo.

Cuando el objetivo es el uso, los detalles resultan imprescindibles para poder utilizar los espacios con el propósito para el que han sido diseñados. Los detalles son entonces los objetos -mobiliario, decoración, iluminación- que el “usuario” introduce en el proyecto de arquitectura y que convertidos en símbolos de quien los posee o los disfruta, transforman así el espacio arquitectónico en espacio habitado.

Sin embargo, a veces ocurre que, ante necesidades concretas, el uso necesita ser construido y es entonces cuando el detalle se posiciona a medio camino entre el objeto y la arquitectura, convirtiéndose así en un recurso que -hábilmente utilizado- permite dotar al proyecto arquitectónico de una dimensión humana que lo transforma nuevamente, en algo excepcional.

Alvar Aalto | Fundación Alvar Aalto | alvaraalto.fi

Este planteamiento resulta especialmente evidente -por ejemplo- en la obra del arquitecto finlandés Alvar Aalto, donde el detalle se entiende como la “respuesta concreta” a lo “concreto del encargo” y es en la singularidad de todo este proceso, donde reside precisamente la fuerza que transforma el resultado final en algo único, excepcional y al servicio (siempre) de las necesidades del usuario.

Es el propio Aalto quien reconoce, en su escrito “La Trucha y el Torrente de la Montaña”, que es en la resolución (detalle) de una aparente paradoja (lo concreto como pregunta y respuesta) donde reside la clave de su método proyectual.

Un procedimiento que se pone de manifiesto -por ejemplo- en el diseño de las habitaciones del Hospital de Tuberculosos de Paimio, donde Aalto utiliza las particulares condiciones físicas y psicológicas de los pacientes (lo concreto) como punto de partida del proyecto (problema) y como tema central en torno al cual se define todo el diseño interior (solución).

Y así en Paimio, pintar de verde los techos de las habitaciones para que el paciente -tumbado- pueda “disfrutar” de un color relajante, utilizar luminarias de pared para que no se produzcan deslumbramientos o diseñar específicamente el lavamanos para que el agua al caer lo haga de la manera más silenciosa posible (no interrumpiendo así el descanso del enfermo), son “detalles imprescindibles” que surgen precisamente a partir de las exigencias concretas del proyecto (enfermo-reposo), pero que además poseen la capacidad de humanizar y singularizar de tal forma el edificio que este adquiere casi, una identidad propia.

Aalto construyó este hospital hace casi 100 años, y murió hace aproximadamente 40. Desde entonces la arquitectura ha evolucionado por muchos y diferentes caminos, pero últimamente parece acercarse peligrosamente a aquello de que lo Aalto precisamente renegó: una arquitectura que se compra por catálogo, donde lo importante es el precio y el tiempo de ejecución, una arquitectura estandarizada, que evita el detalle (en relación a lo concreto) y que ignora lo particular de las necesidades reales de quien la habita, que queda convertido así, en un mero consumidor.

En definitiva, una arquitectura que -volviendo al símil de lo cotidiano- bien podría parecer una especie de “ducha rápida” de usos y modos de agregación, que puede que limpie, pero nunca reconforta, porque -en el fondo- el ejercicio de la arquitectura es casi como las personas, que para “oler bien” y “sentirse a gusto”, necesitan tomarse las cosas con calma.

Sra. Farnsworth
Vigo. abril 2013

According to the dictionary, the word “detail” it serves to refer to each of those facts or events, by all appearances secondary, but that with his presence help to define and outline the multiple shades of the reality that surrounds us.

I remember for example that when it was small, my grandfather Pepe had the curious habit of hours and hours passing every morning in front of the mirror the patch being polished based on a few really scandalous quantities of a colony, with which I now in addition – and already of adult – I have developed a curious sentimental link that allows me, whenever I smell her, to move back almost 20 years in the time.

And it is that the life is like that – for definition – full of  “details”, of seemingly incidental and trivial aspects that form a part of our daily routine but that sometimes – with the passage of time and the exercise of the memory – there turn depositories of certain affective bows, they develop the curious aptitude to raise the daily thing to the category of exceptionally and turn then in essentials.

In the Architecture, the “detail” is the “way” that allows us to provide to the project of multiple shades, aims and meanings, and as in the life, is in the indispensable of this “way”, where there resides the key that turns the habitual of a project into something extraordinary..

When the aim is therefore to construct, the detail turns out to be like that indispensably in the relation between the idea of form, materiality and execution of the constructive process. It can be at the time standardized or singular, subtle or evident, seemingly incidental in the general exposition of the project, but always eloquently and decisively at the moment of outlining the final image of the same one.

When the aim is the use, the details turn out to be indispensable to be able to use the spaces with the intention for the one that they have been designed. The details are at the time the objects – furniture, decoration, lighting – that the «user» introduces in the project of architecture and that of whom it possesses them or he them enjoys, transform this way the architectural space into inhabited space.

Nevertheless, sometimes it happens that, before concrete needs, the use needs to be constructed and to be at the time when the detail is positioned to half a way between the object and the architecture, turning this way into a resource that – skilfully used – allows to provide to the architectural project of a human dimension that transforms it again, in something exceptional.

Alvar Aalto | Alvar Aalto Fundation | alvaraalto.fi

This exposition turns out to be specially evident – for example – in the work of the Finnish architect Alvar Aalto, where the detail is understood as the “oncrete response” to “concrete of the order” and it is in the singularity of all this process, where there resides precisely the force that transforms the final result into only something, exceptional and to the service (always) of the needs of the user.

It is the own Aalto who admits, in his writing “The Trout and the Torrent of the Mountain”, that it is in the resolution (detail) of an apparent paradox (the concrete thing like question and response) where there resides the key of his method proyectual.

A procedure that is revealed – by example – in the design of the rooms of the Hospital of Tubercular of Paimio, where Aalto uses the particular physical and psychological conditions of the patients (the concrete thing) as point of item of the project (problem) and as central topic concerning which there is defined the whole interior design (solution).

And this way in Paimio, to paint of green the ceilings of the rooms in order that the patient – knocked down – could “enjoy” a relaxing color, use lights of wall in order that dazzles do not take place or to design specifically the wash basin in order that the water on having fallen down does it in an as silent as possible way (not interrupting this way the rest of the patient), they are “indispensable details” that arise precisely from the concrete requirements of the project (patient – rest), but that in addition possess the aptitude to humanize and distinguish of such a form the building that this one acquires almost, an own identity.

Aalto constructed this hospital almost 100 years ago, and died it does approximately 40. Since then the architecture has evolved for great and different ways, but lately it seems to approach dangerously that one which Aalto precisely renounced: an architecture that is bought by catalogue, where the important thing is the price and the time of execution, a standardized architecture, which avoids the detail (in relation to the concrete thing) and that ignores the particular of the royal needs of the one who lives, that remains turned this way, in a mere consumer.

Definitively, an architecture that – turning to the similar one of the daily thing – good might look like a species of “rapid shower” of uses and manners of aggregation, which can that it cleans, but it never encourages, because – in the bottom – the exercise of the architecture is almost like the persons, who “smelling well” and “feeling to taste”, need to think the things calmly.

Sra. Farnsworth

Vigo. april 2013

Según el diccionario, la palabra “detalle” sirve para hacer referencia a cada uno de aquellos hechos o acontecimientos, en apariencia secundarios, pero que con su presencia contribuyen a definir y perfilar los múltiples matices de la realidad que nos rodea.

Recordo por exemplo que cando era pequena, o meu avó Pepe tiña o curioso costume de pasarse todas as mañás horas e horas diante do espello abrillantándose a calva a base dunhas cantidades realmente escandalosas dunha colonia, coa que eu agora ademais -e xa de adulta- desenvolvín un curioso vínculo sentimental que me permite, cada vez que a cheiro, retroceder case 20 anos no tempo.

E é que a vida está así -por definición- chea de “detalles”, de aspectos aparentemente accesorios e triviais que forman parte da nosa rutina diaria pero que ás veces -co paso do tempo e o exercicio da memoria- vólvense depositarios de certos lazos afectivos, desenvolven a curiosa capacidade de elevar o cotián á categoría de excepcional e convértense entón en indispensables.

Na Arquitectura, o “detalle” é o “medio” que nos permite dotar ao proxecto de múltiples matices, obxectivos e significados, e como na vida, é no imprescindible deste “medio”, onde reside a clave que converte o habitual dun proxecto en algo extraordinario.

Segundo o dicionario, a palabra “detalle” sirve para facer referencia a cada un daqueles feitos ou acontecementos, en aparencia secundarios, pero que coa súa presenza contribúen a definir e perfilar os múltiples matices da realidade que nos rodea.

Recuerdo por ejemplo que cuando era pequeña, mi abuelo Pepe tenía la curiosa costumbre de pasarse todas las mañanas horas y horas delante del espejo abrillantándose la calva a base de unas cantidades realmente escandalosas de una colonia, con la que yo ahora además -y ya de adulta- he desarrollado un curioso vínculo sentimental que me permite, cada vez que la huelo, retroceder casi 20 años en el tiempo.

E é que a vida está así -por definición- chea de “detalles”, de aspectos aparentemente accesorios e triviais que forman parte de nosa rutina diaria pero que as veces -co paso do tempo e o exercicio da memoria- se vólvese depositarios de certos lazos afectivos, desarrolan a curiosa capacidade de elevar o cotidiá a  categoría de excepcional e convértese entón en indispensables.

Na Arquitectura, o “detalle” é o “medio” que nos permite dotar o proxecto de múltiples matices, obxetivos e significados, e como na vida, é no imprescindible deste “medio”, donde reside a clave que converte o habitual dun proxecto en algo extraordinario.

Cando o obxectivo é xa que logo o construír, o detalle resulta así indispensable na relación entre a idea de forma, materialidad e ejecución do proceso constructivo. Pode ser entón estandarizado ou singular, sutil ou evidente, aparentemente accesorio na formulación xeral do proxecto, pero sempre elocuente e decisivo á hora de perfilar a imaxe final do mesmo.

Cando o obxectivo é o uso, os detalles resultan imprescindibles para poder utilizar os espazos co propósito para o que foron deseñados. Os detalles son entón os obxectos -mobiliario, decoración, iluminación- que o “usuario” introduce no proxecto de arquitectura e que convertidos en símbolos de quen os posúe ou os goza, transforman así o espazo arquitectónico en espazo habitado.

Con todo, ás veces ocorre que, ante necesidades concretas, o uso necesita ser construído e é entón cando o detalle sitúase a medio camiño entre o obxecto e a arquitectura, converténdose así nun recurso que -hábilmente utilizado- permite dotar ao proxecto arquitectónico dunha dimensión humana que o transforma nuevamente, en algo excepcional.

Alvar Aalto | Fundación Alvar Aalto | alvaraalto.fi

Esta formulación resulta especialmente evidente -por exemplo- na obra do arquitecto finlandés Alvar Aalto, onde o detalle enténdese como a “resposta concreta” ao “concreto do encargo” e é na singularidade de todo este proceso, onde reside precisamente a forza que transforma o resultado final en algo único, excepcional e ao servizo (sempre) das necesidades do usuario.

É o propio Aalto quen recoñece, no seu escrito “A Troita e o Torrente da Montaña”, que é na resolución (detalle) dunha aparente paradoja (o concreto como pregunta e resposta) onde reside a clave do seu método proyectual.

Un procedemento que se pon de manifesto -por exemplo- no deseño das habitacións do Hospital de Tuberculosos de Paimio, onde Aalto utiliza as particulares condicións físicas e psicolóxicas dos pacientes (o concreto) como punto de partida do proxecto (problema) e como tema central en torno ao cal defínese todo o deseño interior (solución).

E así en Paimio, pintar de verde os teitos das habitacións para que o paciente -tumbado- poida “gozar” dunha cor relaxante, empregar luminarias de parede para que non se produzan deslumbramentos ou deseñar específicamente o lavamáns para que a auga ao caer fágao do xeito máis silencioso posible (non interrompendo así o descanso do enfermo), son “detalles imprescindibles” que xorden precisamente a partir das esixencias concretas do proxecto (doente-repouso), pero que ademais posúen a capacidade de humanizar e singularizar de tal forma o edificio que este adquire case, unha identidade propia.

Aalto construíu este hospital fai case 100 anos, e morreu fai aproximadamente 40. Desde entón a arquitectura ha evolucionado por moitos e diferentes camiños, pero últimamente parece achegarse peligrosamente a aquilo de que o Aalto precisamente renegou: unha arquitectura que se compra por catálogo, onde o importante é o prezo e o tempo de ejecución, unha arquitectura estandarizada, que evita o detalle (en relación ao concreto) e que ignora o particular das necesidades reais de quen a habita, que queda convertido así, nun mero consumidor.

En definitiva, unha arquitectura que -volvendo ao símil do cotián- ben podería parecer unha especie de “ducha rápida” de usos e modos de agregación, que poida que limpe, pero nunca reconforta, porque -no fondo- o exercicio da arquitectura é case como as persoas, que para “cheirar ben” e “sentirse a gusto”, necesitan tomarse as cousas con calma.

Sra. Farnsworth

Vigo. abril 2013

Concurso de Arquitectura Intervención Urbana 2013 Concurso de Arquitectura Intervención Urban 2013 Architecture Urban Intervention 2013 Competition

0

Escuela Digital, centro de entrenamiento en diseño digital convoca a todos los estudiantes y jóvenes arquitectos al segundo concurso de arquitectura Intervención Urbana 2013 para desarrollar una propuesta de mejora del espacio público, contribuyendo a la campaña mundial I am a City Changer.

Abierto a todos los profesionistas relacionados con la Arquitectura (arquitectos, urbanistas, ingenieros, etc) así como a los estudiantes de carreras afines (arquitectura, urbanismo, paisajismo, arquitectos del paisaje, y diseñadores). Equipos interdisciplinarios pueden también tomar parte en el concurso.

+ info

Escuela Digital, centro de adestramento en deseño digital convoca a todos os estudantes e novos arquitectos ao segundo concurso de arquitectura Intervención Urbana 2013 para desenvolver unha proposta de mellora do espazo público, contribuíndo á campaña mundial I am a City Changer.

Aberto a todos os profesionistas relacionados coa Arquitectura (arquitectos, urbanistas, enxeñeiros, etc) así como aos estudantes de carreiras afines (arquitectura, urbanismo, paisajismo, arquitectos da paisaxe, e diseñadores). Equipos interdisciplinarios poden tamén tomar parte no concurso.

+ info

Escuela Digital, center of training in digital design summons for all the students and young architects for the second contest of architecture Urban Intervention 2013 to develop an offer of improvement of the public space, contributing to the world campaign I am to City Changer.

Opened all the profesionistas related to the Architecture (architects, town planners, engineers, etc) as well as to the students of related careers (architecture, urbanism, landscape painting, architects of the landscape, and designers). Interdisciplinary equipments can take also part in the contest.

+ info

PhotocertamenPhotocertamenPhotocertamen

0

Photocertamen tiene como objetivo en la presente edición, la organización de un concurso de fotografía exclusivo para estudiantes y jóvenes titulados, apoyando de esta manera la formación continua de los futuros profesionales de cada disciplina. Photocertamen pone al alcance de estos una beca que les brinda la posibilidad de complementar su formación o labores de investigación, o en su caso, consolidar su situación en el mercado laboral, al mismo tiempo que se pone a su disposición la posibilidad de participar en certámenes académicos bajo condiciones similares a la de los concursos profesionales.

QUIÉN PUEDE PARTICIPAR
Esta convocatoria es de carácter público y está dirigida a todos los estudiantes que, a la fecha de apertura del plazo indicado en el calendario como especial, puedan acreditar de alguna manera su condición de estudiante.
Igualmente, podrán participar jóvenes titulados que hayan finalizado sus estudios con posterioridad al 7 de marzo de 2008.

JURADO
Fernando Alda, Fotógrafo
Juan Pedro Donaire, Arquitecto
Alexander Gümbel, Fotógrafo
Kavi Sánchez, Fotógrafo.

PREMIOS
Beca con dotación económica de 1.000 €
9 Menciones de Honor

Tanto el trabajo premiado como los mencionados formarán parte de una exposición gratuita que, dedicada en exclusiva a este certamen, tendrá lugar en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Sevilla (ETSAS) durante el mes de Junio de 2013.

+ info

Photocertamen ten como obxectivo na presente edición, a organización dun concurso de fotografía exclusivo para estudantes e novas titulados, apoiando deste xeito a formación continua dos futuros profesionais de cada disciplina. Photocertamen pon ao alcance destes unha beca que lles brinda a posibilidade de complementar a súa formación ou labores de investigación, ou no seu caso, consolidar a súa situación no mercado laboral, ao mesmo tempo que se pon á súa disposición a posibilidade de participar en certámenes académicos baixo condicións similares á dos concursos profesionais.

QUEN PODE PARTICIPAR

Esta convocatoria é de carácter público e está dirixida a todos os estudantes que, á data de apertura do prazo indicado no calendario como especial, poidan acreditar dalgún xeito a súa condición de estudante.

Igualmente, poderán participar novos titulados que finalicen os seus estudos con posterioridad ao 7 de marzo de 2008.

XURADO

Fernando Alda, Fotógrafo

Juan Pedro Donaire, Arquitecto

Alexander Gümbel, Fotógrafo

Kavi Sánchez, Fotógrafo.

PREMIOS

Beca con dotación económica de 1.000 €

9 Menciones de Honor

Tanto o traballo premiado como os mencionados formarán parte dunha exposición gratuita que, dedicada en exclusiva a este certamen, terá lugar na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Sevilla (ETSAS) durante o mes de Xuño de 2013.

+ info

Photocertamen takes graduates as an aim in the present edition, the organization of an exclusive contest of photography for students and young women, supporting hereby the permanent training of the professional futures of every discipline. Photocertamen puts within reach of these a scholarship that offers to them the possibility of complementing his formation or labors of investigation, or in his case, to consolidate his situation on the labor market, at the same time as it puts to his disposition on the possibility of taking part in academic contests under conditions similar to that of the professional contests.

THE ONE WHO CAN INFORM

These summons is of public character and is directed for all the students who, to the date of opening of the term indicated in the calendar as special, could accredit somehow his student’s condition. Equally, there will be able to take part qualified young persons who have finished his studies with posteriority on March 7, 2008.

JUROR

Fernando Alda, Photographer

Juan Pedro Donaire, Architect

Alexander Gümbel, Photographer

Kavi Sánchez, Photographer

PRIZES

Scholarship with economic endowment of 1.000 € 9

Honor’s Mentions

Tanto el trabajo premiado como los mencionados formarán parte de una exposición gratuita que, dedicada en exclusiva a este certamen, tendrá lugar en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Sevilla (ETSAS) durante el mes de Junio de 2013.

+ info

Eso dicen · Jorge Meijide TomásEso din · Jorge Meijide TomásSo they say · Jorge Meijide Tomás

0

El jueves día 2 de mayo a las 20:00h, en la planta baja de [NO IMPORTA] tendrá lugar la primera sesión del ciclo Eso dicen, el invitado será Jorge Meijide Tomás, de meijidedemarichalar arquitectos.

Eso dicen es un ciclo de sesiones-coloquio en el que participarán arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina: construcción, docencia, divulgación, investigación e hibridación con otros campos. En todos los casos, el telón de fondo será una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual y sus múltiples redefiniciones.

Cada sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto invitado y otros treinta minutos de coloquio entre los asistentes y el ponente. Tanto la charla como la conversación posterior tendrán un carácter informal y distendido.

Jorge Meijide desarrolló sus estudios de arquitectura en la ETSAC y completó su formación en Madrid, donde realizó el máster de proyectos integrados de la Fundación Camuñas al tiempo que colaboraba con el estudio de Juan Navarro Baldeweg. Tras regresar a Coruña, se incorporó al estudio de Carlos Meijide Calvo, del que formó parte hasta 2001. Posteriormente trabajó en colaboración con Fernando Martínez y Patricia de Marichalar; con ella fundó en 2009 meijidedemarichalar-arquitectos, estudio en el que actualmente desempeña su actividad profesional. Desde 1997 compagina esta labor con la docencia en el departamento de proyectos arquitectónicos de la ETSAC.
+ meijidedemarichalar.com

ESO DICEN · Jorge Meijide Tomás
Jueves 2 de mayo 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita
[NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
La Coruña [España]

Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

On Thursday, the 2nd of May to them 20:00h, in the ground floor of  [NO IMPORTA] the first session of the So they say cycle, the guest will be Jorge Meijide Tomás, of meijidedemarichalar architects.

So they say is a cycle of meetings – colloquia in which there will take part Galician architects belonging to different generations with the intention of presenting a wide spectrum of approaches of the discipline: construction, teaching, spreading, investigation and hybridization with other fields. In all the cases, the backdrop will be a reflection it brings over of the paper of the architect in the current moment and his multiple redefinitions.

Every session will divide in the half hour of presentation of the invited architect and other thirty minutes of colloquium between the assistants and the referee. Both the chat and the later conversation will have an informal and distended character.

Jorge Meijide developed his studies of architecture in the ETSAC and completed his formation in Madrid, where it fulfilled the máster of integrated projects of the Foundation Camuñas at the time that he was collaborating with Juan Navarro Baldeweg’s study. After returning to Corunna, it joined to Carlos Meijide Calvo’s study, of which it formed a part until 2001. Later it was employed at collaboration with Fernando Martínez and Patricia de Marichalar; with her it founded in 2009 meijidedemarichalar-architects, study in the one that nowadays recovers his professional activity. From 1997 he reconciles this labor with the teaching in the department of architectural projects of the ETSAC.

+ meijidedemarichalar.com

So they say · Jorge Meijide Tomás

Thursday on May 2 20:00 – 21:00

Limited appraisal – admission free

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 ground floor

La Coruña [Spain]

Organize:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

O xoves día 2 de maio as 20:00h, na planta baixa de [NO IMPORTA] terá lugar a primeira sesión do ciclo Eso dicen, o invitado será Jorge Meijide Tomás, de meijidedemarichalar arquitectos.

Iso din é un ciclo de sesións-coloquio no que participarán arquitectos galegos pertencentes a distintas xeracións coa intención de presentar un amplo espectro de enfoques da disciplina: construción, docencia, divulgación, investigación e hibridación con outros campos. En todos os casos, o telón de fondo será unha reflexión achega do papel do arquitecto no momento actual e os seus múltiples redefiniciones.

Cada sesión dividirase en media hora de presentación do arquitecto invitado e outros trinta minutos de coloquio entre os asistentes e o ponente. Tanto a charla como a conversación posterior terán un carácter informal e distendido.

Jorge Meijide desenvolveu os seus estudos de arquitectura na ETSAC e completou a súa formación en Madrid, onde realizou o máster de proxectos integrados da Fundación Camuñas á vez que colaboraba co estudo de Juan Navarro Baldeweg. Tras regresar a Coruña, incorporouse ao estudo de Carlos Meijide Calvo, do que formou parte ata 2001. Posteriormente traballou en colaboración con Fernando Martínez e Patricia de Marichalar; con ela fundou en 2009 meijidedemarichalar-arquitectos, estudo no que actualmente desempeña a súa actividade profesional. Desde 1997 compaxina este labor coa docencia no departamento de proxectos arquitectónicos da ETSAC.

+ meijidedemarichalar.com

Eso dicen · Jorge Meijide Tomás

Xoves 2 de maio 20:00 – 21:00

aforo limitado – entrada gratuita

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 planta Baja

La Coruña [España]

Organiza:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Eso dicenEso dinSo they say

0

Eso dicen es un ciclo de sesiones-coloquio en el que participarán arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina: construcción, docencia, divulgación, investigación e hibridación con otros campos. En todos los casos, el telón de fondo será una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual y sus múltiples redefiniciones.

Cada sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto invitado y otros treinta minutos de coloquio entre los asistentes y el ponente. Tanto la charla como la conversación posterior tendrán un carácter informal y distendido.

El ciclo se celebrará el primer y tercer jueves de cada mes entre las 20:00h y las 21:00h en la planta baja del taller creativo No Importa (c/ San Andrés, 46) a partir de mayo de 2013.

Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

So they say is a cycle of meetings – colloquia in which there will take part Galician architects belonging to different generations with the intention of presenting a wide spectrum of approaches of the discipline: construction, teaching, spreading, investigation and hybridization with other fields. In all the cases, the backdrop will be a reflection it brings over of the paper of the architect in the current moment and his multiple redefinitions.

Every session will divide in the half hour of presentation of the invited architect and other thirty minutes of colloquium between the assistants and the referee. Both the chat and the later conversation will have an informal and distended character.

The cycle will be celebrated on the first and third Thursday of every month between them 20:00h and them 21:00h in the ground floor of the creative workshop No Importa (c/San Andrés, 46) from May, 2013.

Organize:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Iso din é un ciclo de sesións-coloquio no que participarán arquitectos galegos pertencentes a distintas xeracións coa intención de presentar un amplo espectro de enfoques da disciplina: construción, docencia, divulgación, investigación e hibridación con outros campos. En todos os casos, o telón de fondo será unha reflexión achega do papel do arquitecto no momento actual e os seus múltiples redefiniciones.

Cada sesión dividirase en media hora de presentación do arquitecto invitado e outros trinta minutos de coloquio entre os asistentes e o ponente. Tanto a charla como a conversación posterior terán un carácter informal e distendido.

O ciclo celebrarase o primeiro e terceiro xoves de cada mes entre as 20:00h e as 21:00h na planta baixa do taller creativo No Importa (c/ San Andrés, 46) a partir de maio de 2013.

Organiza:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

[:es]Arquitectura Moderna en el Perú [II] | Fernando Freire Forga[:gl]Arquitectura Moderna no Perú [II] | Fernando Freire Forga[:en]Modern architecture in Peru [II] | Fernando Freire Forga[:]

[:es]https://veredes.es/blog/arquitectura-moderna-en-el-peru-i-fernando-freire-forga/

Las unidades vecinales. La Corporación Nacional de Vivienda fue la que impulsó la creación de unidades vecinales para resolver el problema de la vivienda en nuestra ciudad. Se acordó la construcción de 7 unidades vecinales, cuatro en Lima y tres en el Callao. Se trataba de complejos habitacionales autónomos; por ello, contaban con mercado, posta médica, comisaría, centro cívico o local comunal, oficina de correos, escuelas primarias para niños y niñas, cine-teatro, cancha de fútbol, piscina y, lógicamente, una iglesia; además, tenían un sistema de circulación peatonal y vehicular propio. Recién, en 1955, se construyó la unidad vecinal de Mirones, diseñada por el arquitecto Santiago Agurto Calvo, sobre la avenida Colonial, ex carretera del Callao.

Unidad Vecinal Matute, Lima. Arq. Santiago Agurto, 1952 – 1953 | divagarquitectura.blogspot.com

La adopción de la Unidad Vecinal, como modelo urbano autónomo, había sido recomendado por los Congresos Internacionales de Arquitectura Moderna, y en Latinoamérica, la labor de difusión la cumpliría los Congresos Panamericanos, influyente en el caso peruano, el realizado en su sede en 1947. Gracias a la Corporación Nacional de la Vivienda, y los fondos económicos correspondientes, se dio inicio a la primera Unidad vecinal: la UV 3 (1950), en la Av. Colonial, que abriría paso a un grupo importante de conjuntos vecinales que abarcan hasta 1985.

El plan regulador de chimbote. El desarrollo de los recursos mineros del norte del Perú requería la creación de un puerto apropiado. Chimbote en esos momentos era una aldea de pescadores que disponía de un buen puerto natural en su bahía. Para ese entonces Chimbote tenía 4000 habitantes y estos pobladores vivían bajo un trazado desarrollado por Henry Meiggs, ingeniero norteamericano, en el año 1860, donde se encontraban las llamadas “chozas de barro” que eran las viviendas precarias de los pobladores.

Perspectiva del plan regulador de Chimbote

Se planteó un tipo de hábitat nuevo basado en el “tapiz urbano”, esto es, un compacto tejido de casas de una, dos y tres plantas con patios cerrados por muros. Estos patios suelen ser mayores que las propias viviendas, apropiados para que los habitantes conserven sus hábitos de vida al exterior. Los viales de servicio y calles de peatones se definen con los muros de escasa altura y prácticamente sin aberturas.

Se introdujo un nuevo tipo de vivienda urbana, estas casas basadas en las casas con patio de la arquitectura local eran nuevas versiones de la arquitectura mediterránea, cuyo origen se remonta a la antigüedad. Estas simples estructuras de ladrillo requerían menos sofisticación tecnológica y causaban menos alteración social que la ordenación en bloques, y eran mucho más factibles económicamente para viviendas de bajo coste. Como estaba previsto que los residentes de Chimbote procedieran de regiones rurales montañosas, se incluyo un espacio en las casas para guardar animales. Giedion aludió posteriormente a estas casas como “formas transitorias entre el pasado y el futuro”, pero en su propia presentación del proyecto, Wiener y Sert, subrayan la estrecha relación con las costumbres locales.

El “tapiz urbano” conformado por estas viviendas patio constituyo el primer ejemplo de una modalidad de hábitat de alta densidad y baja altura que resulta ideal para situaciones donde el suelo tiene un precio bajo y el clima es árido, es decir, donde los posibles espacios dejados entre los edificios no estarían cubiertos por un manto vegetal, sino por polvo y matorrales. Este plan de Chimbote se presentó al VII CIAM de 1949, celebrado en Bergamo, al que asistieron arquitectos jóvenes, de la tercera generación del movimiento moderno.

Las visitas de José Luis Sert al Perú para el desarrollo del Plan Regulador de Chimbote sirvió también para relacionarse con los proyectistas del «Plan Regulador de Lima», el cual sólo fue construido en lo que es hoy es el Centro Cívico, varios años después.

Desde 1950, en el Perú, la arquitectura moderna fue aceptada e ingresó a su periodo de consolidación. Con el desarrollo de los medios de comunicación se acortaron rápidamente las distancias, respecto a lo que se hacía en arquitectura a nivel mundial, llegando su auge hacia década de 1960.

Fernando Freire Forga · Doctor Arquitecto
Lima · abril 2013 · Autor del Blog La Forma Moderna en Latinoamérica

Nota:
Ensayos Personales, 2012. Esta  segunda parte forma parte de un texto que se expone el resultado de casi 10 años de estudios relacionados al desarrollo de la arquitectura moderna en el Perú. Es importante mencionar que para lograr completar este ensayo relacionado a la arquitectura moderna en el Perú se han utilizado estudios y opiniones de destacados profesionales. Al final se hace una breve reseña bibliográfica.

Fuentes Bibliográficas
1. Córdova, Adolfo “La Agrupación Espacio y la Arquitectura Peruana” – 2005.
2. blog.pucp.edu.pe
3. Ludeña, Wiley «Piqueras – Belaunde – La Agrupación Espacio: TRES BUENOS TIGRES. Vanguardia y Urbanismo en el Perú del Siglo XX». Editado por el CAP Regional Junín y Urbe ediciones – Huancayo 2004. Pag. 186.
4. José Bentín Diez Canseco Extracto de Libro: Enrique Seoane Ros, Una Búsqueda de raíces peruanas. Lima, 1989.
5. arqandina.com[:en]

The local units. The National Corporation of Housing was the one that stimulated the creation of local units to solve the problem of the housing in our city. One reminded the construction of 7 local units, four in Lima and three in the Callao. It was a question of complexes habitacionales autonomous; for it, they were possessing market, medical relay, police station, civic center or communal place, post office, primary schools for children and girls, cinema – theatre, field of football, swimming pool and, logically, a church; in addition, they had an own system of traffic pedestrian and traffic. Newly, in 1955, there was constructed the local unit of Lookers-on, designed by the architect Santiago Agurto Calvo, on the Colonial avenue, ex-road of the Callao.

Matute Local unit, Lima. Arq. Santiago Agurto, 1952 – 1953 | divagarquitectura.blogspot.com

The adoption of the Local Unit, as urban autonomous model, had been recommended by the International Congresses of Modern Architecture, and in Latin America, the labor of diffusion her would fulfill the Pan-American Congresses, influential in the Peruvian case, the realized one in his headquarters in 1947. Thanks to the National Corporation of the Housing, and the economic corresponding funds, it was given beginning to the first local Unit: the UV 3 (1950), in the Av. Colonial, that would make way to an important group of local sets that they include until 1985.

The regulatory plan of Chimbote. The development of the mining resources of the north of Peru was needing the creation of an appropriate port. Chimbote in these moments was a fishermen’s village that was having a good natural port in his bay. For this Chimbote at the time it had 4000 inhabitants and these settlers were living under a tracing developed by Henry Meiggs, North American engineer, in the year 1860, where they were finding so called » huts of mud » that were the precarious housings of the settlers.

Perspective of Chimbote’s regulatory plan

There appeared a type of new habitat based on the «urban tapestry», this is, a compact fabric of houses of one, two and three plants with courts closed by walls. These courts are in the habit of being major that the own housings, adapted in order that the inhabitants preserve his habits of life on the outside. The road ones of service and pedestrians’ streets are defined by the walls of scanty height and practically without openings.

There interfered a new type of urban housing, these houses based on the houses with court of the local architecture were new versions of the Mediterranean architecture, which origin goes back to the antiquity. These simple structures of brick were needing less technological sophistication and were causing less social alteration than the arrangement in blocks, and were much more feasible economically for housings of low cost. Since it was foreseen that the residents of Chimbote were coming from rural mountainous regions, I include a space in the houses to guard animals. Giedion alluded later to these houses as » transitory forms between the past and the future «, but in his own presentation of the project, Wiener and Sert, they underline the narrow relation with the local customs.

The » urban tapestry » shaped by these housings court I constitute the first example of a modality of habitat of high density and low height that turns out to be ideal for situations where the soil has a low price and the climate is arid, that is to say, where the possible spaces left between the buildings would not be covered by a vegetable mantle, but by powder and bushes. This Chimbote’s plan appeared to the VIIth CIAM of 1949 celebrated in Bergamo, at which young architects were present, of the third generation of the modern movement.

Jose Luis Sert’s visits to Peru for the development of Chimbote’s Regulatory Plan it served also to relate to the designers of the » Regulatory Plan of Lima «, who only was constructed in what is today is the Civic Center, several years later.

From 1950, in Peru, the modern architecture was accepted and entered to his period of consolidation. With the development of the mass media the distances were slow rapidly, with regard to what it was done in architecture worldwide, coming his summit about decade of 1960.

Fernando Freire Forga · Doctor Architect

Lima · april 2013 · Author of the Blog La Forma Moderna en Latinoamérica

Note:

Personal tests, 2012. This second part forms a part of a text that exposes the result of almost 10 years of studies related to the development of the modern architecture in Peru. It is important to mention that to manage to complete this test related to the modern architecture in Peru there have been in use studies and opinions of out-standing professionals. Ultimately a brief bibliographical review is done.

Bibliographical sources

1. Córdova, Adolfo “La Agrupación Espacio y la Arquitectura Peruana” – 2005.

2. blog.pucp.edu.pe

3. Ludeña, Wiley «Piqueras – Belaunde – La Agrupación Espacio: TRES BUENOS TIGRES. Vanguardia y Urbanismo en el Perú del Siglo XX». Editado por el CAP Regional Junín y Urbe ediciones – Huancayo 2004. Pag. 186.

4. José Bentín Diez Canseco Extracto de Libro: Enrique Seoane Ros, Una Búsqueda de raíces peruanas. Lima, 1989.

5. arqandina.com

[:gl]

As unidades vecinales. A Corporación Nacional de Vivenda foi a que impulsou a creación de unidades vecinales para resolver o problema da vivenda na nosa cidade. Acordouse a construción de 7 unidades vecinales, catro en Lima e tres no Callao. Tratábase de complexos habitacionales autónomos; por iso, contaban con mercado, posta médica, comisaría, centro cívico ou local comunal, oficina de correos, escolas primarias para nenos e pícaras, cine-teatro, cancha de fútbol, piscina e, lógicamente, unha igrexa; ademais, tiñan un sistema de circulación peatonal e vehicular propio. Recentemente, en 1955, construír a unidade vecinal de Mirones, deseñada polo arquitecto Santiago Agurto Calvo, sobre a avenida Colonial, ex estrada do Callao.

Unidade Veciñal Matute, Lima. Arq. Santiago Agurto, 1952 – 1953 | divagarquitectura.blogspot.com

A adopción da Unidade Vecinal, como modelo urbano autónomo, fora recomendado polos Congresos Internacionais de Arquitectura Moderna, e en Latinoamérica, o labor de difusión cumpriríaa os Congresos Panamericanos, influyente no caso peruano, o realizado na súa sé en 1947. Grazas á Corporación Nacional da Vivenda, e os fondos económicos correspondentes, deuse inicio á primeira Unidade vecinal: a UV 3 (1950), na Av. Colonial, que abriría paso a un grupo importante de conxuntos vecinales que abarcan ata 1985.

O plan regulador de chimbote. O desenvolvemento dos recursos mineros do norte do Perú requiría a creación dun porto apropiado. Chimbote neses momentos era unha aldea de pescadores que dispoñía dun bo porto natural no seu bahía. Para ese entón Chimbote tiña 4000 habitantes e estes pobladores vivían baixo un trazado desenvolvido por Henry Meiggs, enxeñeiro norteamericano, no ano 1860, onde se atopaban as chamadas “chozas de barro” que eran as vivendas precarias dos pobladores.

Perspectiva do plan regulador de Chimbote

Suscitouse un tipo de hábitat novo baseado no “tapiz urbano”, isto é, un compacto tecido de casas dunha, dúas e tres plantas con patios pechados por muros. Estes patios adoitan ser maiores que as propias vivendas, apropiados para que os habitantes conserven os seus hábitos de vida ao exterior. Os viales de servizo e rúas de peatones defínense cos muros de escasa altura e prácticamente sen aberturas.

Introduciuse un novo tipo de vivenda urbana, estas casas baseadas nas casas con patio da arquitectura local eran novas versións da arquitectura mediterránea, cuxo orixe remontar á antigüidade. Estas simples estruturas de ladrillo requirían menos sofisticación tecnolóxica e causaban menos alteración social que a ordenación en bloques, e eran moito máis factibles económicamente para vivendas de baixo custo. Como estaba previsto que os residentes de Chimbote procedesen de rexións rurales montañosas, incluír un espazo nas casas para gardar animais. Giedion aludiu posteriormente a estas casas como “formas transitorias entre o pasado e o futuro”, pero na súa propia presentación do proxecto, Wiener e Sert, subliñan a estreita relación cos costumes locais.

O “tapiz urbano” conformado por estas vivendas patio constitúo o primeiro exemplo dunha modalidade de hábitat de alta densidad e baixa altura que resulta ideal para situacións onde o chan ten un prezo baixo e o clima é árido, é dicir, onde os posibles espazos deixados entre os edificios non estarían cubertos por un manto vegetal, senón por po e matorrales. Este plan de Chimbote presentouse ao VII CIAM de 1949, celebrado en Bergamo, ao que asistiron arquitectos novos, da terceira xeración do movemento moderno.

As visitas de José Luís Sert ao Perú para o desenvolvemento do Plan Regulador de Chimbote serviu tamén para relacionarse cos proyectistas do «Plan Regulador de Lima», o cal só foi construído no que é hoxe é o Centro Cívico, varios anos despois.

Desde 1950, no Perú, a arquitectura moderna foi aceptada e ingresou á súa periodo de consolidación. Co desenvolvemento dos medios de comunicación acurtáronse rápidamente as distancias, respecto de o que se facía en arquitectura a nivel mundial, chegando o seu auxe cara a década de 1960.

Fernando Freire Forga · Doutor Arquitecto

Lima · abril 2013 · Autor do Blogue La Forma Moderna en Latinoamérica

Nota:

Ensaios Persoais, 2012. Esta segunda parte forma parte dun texto que se expón o resultado de case 10 anos de estudos relacionados ao desenvolvemento da arquitectura moderna no Perú. É importante mencionar que para lograr completar este ensaio relacionado á arquitectura moderna no Perú utilizáronse estudos e opinións de destacados profesionais. Ao final faise unha breve apunta bibliográfica.

Fontes Bibliográficas

1. Córdova, Adolfo “La Agrupación Espacio y la Arquitectura Peruana” – 2005.

2. blog.pucp.edu.pe

3. Ludeña, Wiley «Piqueras – Belaunde – La Agrupación Espacio: TRES BUENOS TIGRES. Vanguardia y Urbanismo en el Perú del Siglo XX». Editado por el CAP Regional Junín y Urbe ediciones – Huancayo 2004. Pag. 186.

4. José Bentín Diez Canseco Extracto de Libro: Enrique Seoane Ros, Una Búsqueda de raíces peruanas. Lima, 1989.

5. arqandina.com

[:]

XII Bienal de Arquitectura Española, convocatoriaXII Bienal de Arquitectura Española, convocatoriaThe Biennial XIIth of Spanish Architecture, summons

Desde su primera edición la Bienal Española de Arquitectura y Urbanismo, antes Bienal de Arquitectura Española, ha ido integrando un conjunto de actividades específicamente relacionadas con la Arquitectura, organizadas por las diversas instituciones colaboradoras, una exposición itinerante que recoge en cada una de sus ediciones aquellas obras que por sus cualidades han sido merecedoras de ser finalistas en la Bienal y los premios establecidos en cada una de sus categorías.

El Ministerio de Fomento, a través de la Dirección General de Arquitectura, Vivienda y Suelo, en colaboración con el Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España (CSCAE) y la Fundación Caja de Arquitectos y la Unión de Agrupaciones de Arquitectos Urbanistas (UAAU), convoca la XII Bienal Española de Arquitectura y Urbanismo correspondiente al bienio 2011-2012.

La XII edición de la BIENAL ESPAÑOLA -coordinada a partir de esta ocasión con la Bienal Iberoamericana de Arquitectura y Urbanismo – se concibe no solo como un evento sino como un proceso abierto durante los dos años correspondientes que abarca su plazo.

+ info

Desde a súa primeira edición a Bienal Española de Arquitectura e Urbanismo, antes Bienal de Arquitectura Española, ha ir integrando un conxunto de actividades específicamente relacionadas coa Arquitectura, organizadas polas diversas institucións colaboradoras, unha exposición itinerante que recolle en cada unha das súas edicións aquelas obras que polas súas calidades foron merecedoras de ser finalistas na Bienal e os premios establecidos en cada unha das súas categorías.

O Ministerio de Fomento, a través da Dirección Xeral de Arquitectura, Vivenda e Chan, en colaboración co Consello Superior dos Colexios de Arquitectos de España (CSCAE) e a Fundación Caixa de Arquitectos e a Unión de Agrupaciones de Arquitectos Urbanistas (UAAU), convoca a XII Bienal Española de Arquitectura e Urbanismo correspondente ao bienio 2011-2012.

A XII edición da BIENAL ESPAÑOLA -coordinada a partir desta ocasión coa Bienal Iberoamericana de Arquitectura e Urbanismo – concíbese non só como un evento senón como un proceso aberto durante os dous anos correspondentes que abarca o seu prazo.

+ info

From his first edition the Spanish Biennial show of Architecture and Urbanism, before Biennial show of Spanish Architecture, has been integrating a set of activities specifically related to the Architecture, organized by the diverse institutions collaborators, an itinerant exhibition that gathers in each of his editions those works that for his qualities have been deserving of being finalists in the Biennial show and the prizes established in each of his categories.

The Department of Promotion, across the Headquarter of Architecture, Housing and Soil, in collaboration with the Top Advice of the Architects’ Colleges of Spain (CSCAE) and the Foundation Architects’ Box and the Union of Architects’ Groups Town planners (UAAU), summons the Biennial show XII Spanish of Architecture and Urbanism corresponding to the period of two years 2011-2012.

The edition XII of the BIENNIAL SHOW SPANISH – coordinated from this occasion with the Latin-American Biennial show of Architecture and Urbanism – is conceived not only as an event but as an open session during two corresponding years that it includes his term.

+ info