Inicio Blog Página 131

Arquitectura atemporal | Fernando Freire Forga

Profundizando en temas relacionados a las investigaciones del desarrollo de la Arquitectura Moderna encontré que existe un talante sugestivo que diferencia y destaca la calidad arquitectónica de las obras estudiadas. La cualidad a la que me refiero es aquella que permite apreciar la vigencia en la Arquitectura Moderna: “La Atemporalidad”.

Cierto es que una de las características de la Arquitectura Moderna es lo atemporal del objeto arquitectónico, pero cierto es también, que no todas las obras modernas gozan de una atemporalidad inminente y destacable. A mi parecer, una de las obras modernas “más atemporales” -por así decirlo- es el Pabellón Alemán para la Exposición Universal de 1929 en la ciudad de Barcelona, del arquitecto Mies Van Der Rohe. Una obra extraordinaria que ha sido reconocida como uno de los íconos más destacados de la Arquitectura Moderna, donde se observa un impecable manejo del espacio: los materiales, la luz, las circulaciones, las relaciones espaciales (interiores y exteriores) y un sinfín de atributos que exponen las cualidades de esta “Forma” de abordar un encargo arquitectónico, una Forma Moderna.

Pabellón Alemán de la Exposición Universal de 1929 en Barcelona, Mies Van Der Rohe | Fotografía: Fernando Freire Forga

Una de las comparaciones, que solía hacer, para demostrar esta atemporalidad a mis alumnos es comparar el Pabellón de Mies con un vehículo del año en que se construyó, por ejemplo un Ford de 1929. Luego lo comparaba con otros vehículos de años posteriores y finalmente lo comparaba con el último modelo de diversas marcas de autos «tipo futurista». Y lo que evidenciaba dichas comparaciones era que el Pabellón se veía «más moderno» que los autos descontinuados y en relación al último modelo se veía vigente, sin notarse que hay una diferencia de 83 años.

El hecho que me motivó a elaborar este artículo fue la publicación del modelo Giulietta de la marca Alfa Romeo, en el año 2011, donde se muestra el vehículo sobre el espejo de agua del Pabellón en Barcelona, evidenciando lo atemporal del edificio y revelando una evidente respuesta a mis interrogantes: ¿Que es, específicamente, lo que hace atemporal al pabellón de Mies y a la Arquitectura Moderna en general? La respuesta estaba en la evolución de los vehículos a través de los años, correspondiente al avance tecnológico, permitiendo así mayores beneficios para el usuario. Esto sucede porque la tecnología para la fabricación de autos ha permitido el uso de nuevos materiales, reducir el consumo de combustible y lograr mayor potencia en relación al consumo. La comodidad de los vehículos a través de los años es cada vez mayor y ello se lo permite los avances alcanzados por la industria automotriz, evidenciando que la evolución seguirá de acuerdo a los avances tecnológicos en los años venideros. Caso contrario sucede con el Pabellón de Mies, el avance tecnológico no permite lo mismo en la arquitectura. El avance tecnológico no ha desarrollado un material o sistema estructural que desplace a los materiales utilizados en el Pabellón, así como tampoco se han logrado relaciones espaciales que superen la limpieza y perfección de la espacialidad en este ejemplo arquitectónico. La Arquitectura Moderna no tiene mucho espacio hacia donde evolucionar y es por ello que resulta evidentemente atemporal, ya que llegó al tope en cuanto a solución espacial arquitectónica como consecuencia de la utilización de los principios que rigen al Movimiento Moderno.

Imagen encontrada en internet con la publicidad del vehículo

Fernando Freire Forga · Doctor Arquitecto
Lima · junio 2013 · Autor del Blog La Forma Moderna en Latinoamérica

Rock Paper PixelRock Paper PixelRock Paper Pixel

Jornada de Comunicación sobre Diseño. El 4 de julio tendrá lugar en el Disseny Hub Barcelona, la jornada Rock Paper Pixel que contará con la presencia de medios como Yorokobu, Gestalten, Huffington Post, Gràffica o Diario Design.

¿Cómo hablar sobre una disciplina física e intangible a la vez como es el diseño en un entorno comunicativo cada vez más híbrido? ¿Qué nuevos formatos, servicios y modelos de negocio están apareciendo? Blogueros, revistas y medios en línea, tanto locales como internacionales, contrastarán sus puntos de vista en la primera jornada de comunicación sobre diseño: Rock Paper Pixel.

A lo largo del día 4 de julio entre las 9:30 y las 20:00 tendrán lugar en el Disseny Hub Barcelona, ponencias, una mesa redonda, presentaciones y un workshop de la mano de Adobe sobre cómo realizar una App. La jornada contará con la presencia de medios como Yorokobu, Gestalten, Huffington Post, Gràffica o Diario Design. Además los medios que asistan a la jornada como público tendran la oportunidad de entrevistar a diseñadores de referencia de ámbito estatal.

Las ponencias internacionales daran el pistoletazo de salida a esta jornada y grandes referentes mundiales de la comunicación sobre diseño compartiran su experiencia con los asistentes.

+ info

Xornada de Comunicación sobre Deseño. O 4 de xullo terá lugar no Disseny Hub Barcelona, a xornada Rock Paper Pixel que contará coa presenza de medios como Yorokobu, Gestalten, Huffington Post, Gràffica ou Diario Design.

¿Como falar sobre unha disciplina física e intangible á vez como é o deseño nunha contorna comunicativo cada vez máis híbrido? ¿Que novos formatos, servizos e modelos de negocio están aparecendo? Blogueros, revistas e medios en liña, tanto locais como internacionais, contrastarán os seus puntos de vista na primeira xornada de comunicación sobre deseño: Rock Paper Pixel.

Ao longo do día 4 de xullo entre as 9:30 e as 20:00 terán lugar no Disseny Hub Barcelona, relatorios, unha mesa redonda, presentacións e un workshop da man de Adobe sobre como realizar unha App. A xornada contará coa presenza de medios como Yorokobu, Gestalten, Huffington Post, Gràffica ou Diario Design. Ademais os medios que asistan á xornada como público tendran a oportunidade de entrevistar a diseñadores de referencia de ámbito estatal.

Os relatorios internacionais daran o pistoletazo de saída a esta xornada e grandes referentes mundiais da comunicación sobre deseño compartiran a súa experiencia cos asistentes.

+ info

Day of Communication on Design. On July 4 Barcelona will take place in the Disseny Hub, the day Rock Paper Pixel that will possess the presence of means as Yorokobu, Gestalten, Huffington Post, Gràffica o Diario Design.

Is how to speak on a physical and intangible discipline simultaneously since the design in a communicative environment increasingly hybrid? What new formats, services and models of business are appearing? Blogueros, magazines and both local and international means, will confirm his points of view in the first day of communication on design: Rock Paper Pixel.

Throughout July 4 between 9:30 and 20:00 they will take place in the Disseny Hub Barcelona, presentations, a round table, presentations and a workshop of the hand of Adobe on how realizing an App. The day will possess the presence of means as Yorokobu, Gestalten, Huffington Post, Gràffica or Diary Design. In addition the means that are present at the day as public tendran the opportunity to interview designers of reference of state area.

The international presentations daran the shot of exit to this day and big world modals of the communication on design compartiran his experience with the assistants.

+ info

Bendito anonimato | José Ramón Hernández Correa

En los años noventa el por entonces alcalde de Madrid, Agustín Rodríguez Sahagún, tuvo una idea que me pareció muy hermosa: A cada niño que naciera en Madrid se le asignaría un árbol. A los pies de éste se colocaría una placa con el nombre y la fecha de nacimiento del bebé, y al neonato se le daría la información precisa sobre su árbol.

Así, ciudadano y árbol crecerían juntos. Desde sus primeros días de vida, la criatura humana iría con sus padres a ver a la criatura arbórea y la tomaría cariño, hasta, de alguna manera, corresponsabilizarse de ella y, por extensión, amar a cada uno de los árboles (tan necesarios) de su contaminada ciudad.

Pero aquí lo normal es que las ideas nazcan y mueran con una persona o con un equipo, y que nadie las continúe. Aquello se quedó en nada, y sólo unos pocos miles de madrileños, nacidos durante unos pocos años, tienen su árbol. Pero es que, además, casi todas las placas de azulejo se han borrado.

Placa árbol | José Ramón Hernández Correa

Bueno, pues a mí, que aplaudí y sigo aplaudiendo aquella idea, y que celebro que miles de veinteañeros tengan “su” árbol y lo sigan visitando y atendiendo, lo de que las placas se borren me parece muy bien.

Eso de salir del portal de Fernández de la Hoz, 28 (es un poner) y encontrarte con el azulejo de “Paola González Almendros, 9-1-91” (es otro poner) me parece inquietante. (A ver si me explico: Me parece estupendo que Paola sepa que ese es su árbol, e incluso que haya una relación pública y publicada de correspondencias entre árboles y ciudadanos, pero no sé si está bien que el árbol exhiba la etiqueta).

Esto lo pensé el otro día paseando por la Calle de la Basílica, en Madrid. A un lado tenía el templo “de Oíza”, y al otro las viviendas “de Cano Lasso”. Y vi uno de estos árboles con el azulejo borrado.

Entonces pensé que ese templo sólo era “de Oíza” y esas casas “de Cano Lasso” para los arquitectos. Para “la gente normal” son “una iglesia” y “unas casas”. Y a lo mejor –lo más seguro- hasta les gustan y les parecen bien pensadas y bien construidas.

Del mismo modo, el árbol ese es un plátano, o un castaño, o lo que sea, y da buena sombra, y alegra el paseo; pero que sea de Juan Antonio Múgica Rodríguez o de Alicia Huidobro Gómez sólo les interesa a los mencionados y a sus allegados más directos.

Nosotros admiramos a los autores de los edificios, y les seguimos, y aprendemos de ellos. Eso está muy bien. Pero los edificios han de ser anónimos. Los edificios deben disolverse como un azucarillo en la ciudad. La forman y la conforman, pero por eso mismo se deben difuminar en el edificio de enfrente, en la manzana de más allá, en este paseo arbolado, como lo hacen, sabiamente, los dos edificios que he mencionado. Como lo hace el árbol con el azulejo borrado.

Tengo el privilegio de disfrutar habitualmente como usuario anónimo de un edificio que proyecté y dirigí. No está nada mal. No es nada, pero funciona bien. Tendrá unos diez o doce años y le han hecho algunas pequeñas reformas, no tanto de obras, sino de usos. Unas me gustan más y otras menos; pero ¿quién soy yo? Preví una entrada principal que sigo pensando que está bien diseñada, y que tiene hasta una pérgola que la enfatiza suavemente. Pero se entra por otro lado. Pues porque hace falta menos personal, o porque se aparca mejor en la calle lateral, o por lo que sea. No me gusta eso, pero me encanta que la gente use ese edificio que no ha hecho nadie, que no ha diseñado nadie, que se ha hecho solo y sigue funcionando. Todo lo demás son ganas de marear y de amargarse la vida.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · junio 2013

Ostalgia · Simona RotaOstalgia · Simona RotaOstalgia · Simona Rota

0

Ost [‘ᴐst], alemán, substantivo: Este
Algos [álgos], griego antiguo, substantivo: dolor

Ostalgia es una serie fotográfica que desarrollé durante más de dos años y que surgió a raíz de un trabajo de documentación para el Architekturzentrum de Viena. Como fotógrafa formaba parte de un grupo de investigación coordinado por el centro cuya misión consistía en localizar, rescatar y estudiar los archivos relacionados con la arquitectura promovida por la antigua Unión Soviética en sus quince repúblicas desde 1960 a 1990; el proyecto recibió el nombre de Soviet Modernism. La serie se construye como un catálogo subjectivo de edificios monumentales que mostraban testimonios heroicos, intenciones de un pasado, pero que llegan incluso el presente destilando cierto optimismo erosionado y cierta decepción. Construidos para ser iconos del triunfo y del progreso, fueron cómplices de la propaganda política dentro de la dinámica legitimizadora de un régimen totalitario: casas de la cultura de los sindicatos, casas de cultura de los pioneiros socialistas, palacio de los obreros, palacios de Lenin, circos y palacios de deportes, museos y mausoleos…

[…] «Nadie podía confíar en nadie», son las las palabras que mi padre, Teodor Kurz, utiliza a menudo para describir la atmósfera que impregnaba el día a día en la República Socialista Rumana (RSR). Nembargantes, las fotografías que él tomó en la Rumanía de las décadas de 1970 y 1980 transmiten algo muy diferente a la desconfianza; transmiten incluso felicidad. Cálidas y con colores vivos, muestran gentes que asemejan vivir una vida de bienestar. Dentro del ritmo rutinario en el que discurre Ostalgia, los fragmentos que tiré del archivo fotográfico de mi padre, que a su vez forman parte de mi biografía, irrumpen con un ritmo distinto, vivo. ¿Cuál de los dos ritmos es el ruido y cuál es la música? ¿De verdad que éramos felices, padre? ¿O, por el contrario, mimamos todos una ficción del bienestar? ¿Se podía ser feliz sin libertad? ¿Puede darse una vida privada llena en ausencia de vida pública? ¿Puede alguien ser feliz aún sabiéndose rodeado de límites, mentiras y amenazas? ¿Qué pasaría si no hubiese existido la Revolución Rumana y yo habría seguido viviendo en un sistema cerrado? ¿Podría llegar a ser feliz? ¿Echo de menos vivir en la RSR? ¿Echamos de menos la URSS?

Simona Rota (Rumanía, 1979) estudia Ciencias Políticas en Bucarest y Barcelona y Fotografía en Madrid. Durante los estudios, escribe y colabora con revistas de ciencias políticas en Bucarest: Studia Politica y Revista de Politica Internacional. Después de los estudios se traslada a Tenerife, donde, durante cinco años, trabaja como Office Manager en el estudio de arquitectura de Fernando Menis y al mismo tiempo, como freelance, coordina proyectos de producción cultural. Más tarde se traslada a Madrid y comienza a trabajar independentemente como consultora de comunicación para Menis Arquitectos, Miralles+Tagliabue Arquitectos y Office fuere Strategic Spaces.

Como fotógrafa profesional, su trabajo más importante fue una misión de documentación fotográfica para el Museo de Arquitectura de Viena sobre la arquitectura moderna soviética en las repúblicas ex soviéticas (2012–2012). Premiada en el Festival Emergent – Pati de la Llotja (2011), finalista en el Premio Purificación García (2012) y seleccionada en PhotoEspaña Descubrimientos (2012), ha expuesto, entre otros lugares, en la Kursala (Cádiz, 2013), en el Museo de Arte de Sebastopol (Ucrania, 2012), en el StadtMuseum de Graz (Austria, 2012), en el Architektur Zentrum Wien (Austria, 2009, 2012), en el Museo de Arte Moderno de Medellín (Colombia, 2010), en el CdC – Museo de él Traje (Madrid, 2012). Su obra fue seleccionada y mostrada en el Art Week Vienna 12, SCAN 12, Bienal Fotonoviembre 11, etc. En el 2013 se publican el fotolibro Ostalgia (Fabulatorio – Kursala) y el libro Missbehave (Vibok Works – Book.a)

+ info

Ost [‘ᴐst], alemán, substantivo: Leste

Algos [álgos], grego antigo, substantivo: dor

Ostalgia é unha serie fotográfica que desenvolvín durante máis de dous anos e que xurdiu a raíz dun traballo de documentación para o Architekturzentrum de Viena. Como fotógrafa formaba parte dun grupo de investigación coordinado polo centro cuxa misión consistía en localizar, rescatar e estudar os arquivos relacionados coa arquitectura promovida pola antiga Unión Soviética nas súas quince repúblicas desde 1960 a 1990; o proxecto recibiu o nome de Soviet Modernism. A serie constrúese como un catálogo subxectivo de edificios monumentais que semellan testemuñar heroicas intencións dun pasado, pero que chegan ata o presente destilando certo optimismo erosionado e certa decepción. Construídos para seren iconas do triunfo e do progreso, foron cómplices da propaganda política dentro da dinámica lexitimadora dun réxime totalitario: casas da cultura dos sindicatos, casas de cultura dos pioneiros socialistas, pazos dos obreiros, pazos de Lenin, circos e pazos de deportes, museos e mausoleos…

[…] «Ninguén podía confíar en ningúen», son as palabras que meu pai, Teodor Kurz, utiliza a miúdo para describir a atmosfera que impregnaba o día a día na República Socialista Rumana (RSR). Nembargantes, as fotografías que el tomou na Rumanía das décadas de 1970 e 1980 transmiten algo moi diferente á desconfianza; transmiten mesmo felicidade. Cálidas e con cores vivas, mostran xentes que semellan vivir unha vida de benestar. Dentro do ritmo monótono no que discorre Ostalgia, os fragmentos que tirei do arquivo fotográfico do meu pai, que a súa vez forman parte da miña biografía, irrompen cun ritmo distinto, vivo. ¿Cal dos dous ritmos é o ruído e cal é a música? ¿De verdade que eramos felices, pai? ¿Ou, pola contra, mimamos todos unha ficción do benestar? ¿Pódese ser feliz sen liberdade? ¿Pode darse unha vida privada chea en ausencia de vida pública? ¿Pode alguén ser feliz aínda sabéndose rodeado de límites, mentiras e ameazas? ¿Que pasaría se non existira a Revolución Rumana e eu seguira vivindo nun sistema pechado? ¿Podería chegar a ser feliz? Boto de menos vivir na RSR? ¿Botamos de menos a URSS?

Simona Rota (Rumanía, 1979) estuda Ciencias Políticas en Bucarest e Barcelona e Fotografía en Madrid. Durante os estudos, escribe e colabora con revistas de ciencias políticas en Bucarest: Studia Politica e Revista de Politica Internacional. Despois dos estudos trasládase a Tenerife, onde, durante cinco anos, traballa como Office Manager no estudio de arquitectura de Fernando Menis e ao mesmo tempo, como freelance, coordina proxectos de produción cultural. Máis tarde trasládase a Madrid e comeza a traballar independentemente como consultora de comunicación para Menis Arquitectos, Miralles+Tagliabue Arquitectos e Office for Strategic Spaces.

Como fotógrafa profesional, o seu traballo máis importante foi unha misión de documentación fotográfica para o Museo de Arquitectura de Viena sobre a arquitectura moderna soviética nas repúblicas ex soviéticas (2012–2012). Premiada no Festival Emergent – Pati de la Llotja (2011), finalista no Premio Purificación García (2012) e seleccionada en PhotoEspaña Descubrimientos (2012), ten exposto, entre outros lugares, na Kursala (Cádiz, 2013), no Museo de Arte de Sebastopol (Ucrania, 2012), no StadtMuseum de Graz (Austria, 2012), no Architektur Zentrum Wien (Austria, 2009, 2012), no Museo de Arte Moderno de Medellín (Colombia, 2010), no CdC – Museo del Traje (Madrid, 2012). A súa obra foi seleccionada e amosada no Art Week Vienna 12, SCAN 12, Bienal Fotonoviembre 11, etc. No 2013 publícanse o fotolibro Ostalgia (Fabulatorio – Kursala) e o libro Missbehave (Vibok Works – Book.a)

+ info

Ost [‘ᴐst], German, noun: East

Algos [álgos], Ancient greek, noun: pain

Ostalgia is a photographic series developed for over 2 years. It was born in the wake of a documentation work for the Museum of Architecture in Vienna. I was a photographer in a research team set up by the Museum whose mission was to locate and study the official Soviet architecture promoted in its 15 satellite republics between 1960 and 1990. The series is a subjective catalogue of monumental buildings that testify to a past of heroic intentions, but which reach the present completely eroded with disappointment. They were icons of success and progress and, therefore, complicit in political propaganda and the dynamics of legitimization of a totalitarian ideology. Houses of Culture of the Trade Unions, Houses of Culture of the Socialist Pioneers, Congress Centers of the Workers, Lenin Palaces, Circuses and Sports Palaces, Museums, Memorials and Mausoleums…

[…] “Nobody could trust anybody,” are the words my father, Teodor Kurz, often uses to describe the atmosphere that permeated day-to-day life in the Socialist Republic of Romania (SRR). Yet his photographs, taken in the Romania of the 1970s and 1980s, transmit something different from mistrust, something that could even be taken for happiness. Warm and colorful, they show people who seem to live a life of welfare. These fragments of life that I have subtracted from my father’s archives (and from my biography), interrupt the monotonous rhythm with which Ostalgia runs. Which of these two rhythms is noise and which is music? Were we really happy, Dad? Or rather, have we all played a massive fiction of welfare? Can you be happy without freedom? Are there fulfilled private lives in the absence of public life? Can a person be happy even if she knows she is surrounded by limits, lies and menaces? What would I have been if the Romanian revolution did not happen and I kept on living in a closed system? Could I be happy then? Do I miss living in the SRR? Do we miss the USSR?

Simona Rota (Rumanía, 1979). MA in Political Sciences in Bucharest and Barcelona, she studies Photography in Madrid. During her studied, she collaborates with writings for magazines of political sciences: Studia Politica and Revista de Politica Internacional. After her studies, she moves to Tenerife where, during 5 years, she works as an Office Manager for Fernando Menis’s office of architecture. At the same time, she freelances as a coordinator or assistant for producing cultural events. In 2009, already in Madrid, she starts to work as a Communications consultant for Menis Arquitectos, Miralles+Tagliabue, Office for Strategic Spaces.

Commissioned by the Museum of Architecture from Vienna, Rota achieves a large mission of photographic documentation of the Soviet Modern architecture in the former Soviet republics (2010 -2012). Awarded at the Festival Emergent – Pati de la Llotja (2011), finalist at the Prize Purificación García (2012), shortlisted at PhotoEspaña Descubrimientos (2012), she exhibited, among others, at the Kursala (Spain 2013), at the Sevastopol Museum of Art (Ukraine, 2012), at the StadtMuseum Graz (Austria, 2012), at the Architektur Zentrum Wien (Austria 2009, 2012), at the Medellin Museum of Modern Art (Colombia, 2010), at the CdC (Spain, 2012). Her works have been shown at Art Week Vienna 12, SCAN 12, and Biennial Fotonoviembre 11 etc. She published the photo book “Ostalgia” (Fabulatorio – Kursala, 2013) and the book “Missbehave” (Vibok Works – Book. a, 2013).

+ info

Enrique Padial-Sonia Sanz-Carlos Rincón · Turismo | arquiRUTAS

Enrique Padial-Sonia Sanz-Carlos Rincón · Turismo | arquiRUTAS
De Izqda a Dcha -Enrique Padial, Sonia Sanz y Carlos Rincón

Sonia Sanz Gavián y Enrique Padial Hidalgo cursaron sus estudios de Arquitectura en Madrid y desde hace más de una década, dirigen su propio Estudio de Arquitectura, “Estudio Padial Gavián.Arquitectura y Urbanismo,S.L” y Carlos Rincón Pérez, Arquitecto Técnico, ha ido colaborando, cada vez con más asiduidad.

¿Cuál ha sido vuestra formación y  trayectoria profesional previa a Arquirutas?

Enrique Padial Hidalgo (44 años) y Sonia Sanz Gavián (40 años) cursaron sus estudios de Arquitectura en Madrid y desde 1996 dirigen su propio Estudio de Arquitectura, “Estudio Padial Gavián. Arquitectura y Urbanismo,S.L”, con el que Carlos Rincón Pérez (45 años), Arquitecto Técnico, ha ido colaborando, cada vez con más asiduidad, desde que se conocieron a comienzos de la década pasada.

El Estudio Padial Gavián se ha caracterizado por realizar proyectos encargados por clientes privados y por la participación en numerosos concursos de Arquitectura, nunca de licitación, de los que han ganado algunos de ellos, siendo el 95% de su obra, proyectos de obra nueva, aunque en ocasiones excepcionales se han llevado a cabo proyectos de ampliación, acondicionamiento y reforma.

Quizás el hecho de habernos mantenido al margen de las grandes promociones que se han realizado en nuestro país años atrás, así como de las tentaciones de convertirnos en arquitectos-promotores-constructores a la que sucumbieron tantos de nuestros compañeros, han hecho que nuestro Estudio, a día de hoy,siga teniendo trabajo.No tanto como antes,ya que la convocatoria de concursos de Arquitectura cada vez son más inexistentes y si antes era difícil ganarlos, en estas condiciones, ni te planteas concursar, ya que en muchos de ellos, las garantías del mismo son escasas, el número de inscritos es abrumadora y el objeto del concurso, en la mayoría de los casos de poco interés…pero sigue quedando el cliente privado. Bien es cierto que los encargos se realizan con mucha cautela y están impreganados de las inseguridades que produce la incertidumbre económica en la que trístemente está sumergida nuestro País, pero a pesar de todo, se sigue encargando.

¿Os planteasteis en algún momento, presente, pasado o futuro, buscar trabajo en el extranjero?

Si. Rotundamente sí, ya que a principios de 2011, a pesar de tener varias obras en marcha y estar redactando algunos proyectos en el Estudio, comenzábamos a recibir las primeras llamadas de otros amigos arquitectos que nos solicitaban trabajo ya que en los diferentes Estudios en los que estuvieron trabajando, o no podían mantener sus contratos o bien, lamentablemente estaban condenados al cierre y lógicamente tenían que prescindir de ellos.

Esta situación que inicialmente era esporádica, con el transcurrir de los primeros meses de aquel 2011 fue haciéndose cada vez más constante, y lo que inicialmente fueron llamadas de amigos, se fueron alternando con más llamadas y cientos de mails de arquitectos, amigos o no, que solicitaban trabajo en nuestro Estudio o en cualquier otro del que pudiéramos tener conocimiento que necesitaban a Arquitectos, Ingenieros o Aparejadores, y a todo ésto se sumaba el ver como Estudios, para nosotros consagrados, echaban el cierre y cómo comenzaban a caer grandes empresas y constructoras, con algunas de las cuáles habíamos trabajado en alguna de nuestras obras, … Es entonces cuando preocupado y temeroso te planteas :

¿Y nosotros, hasta cuándo vamos a aguantar…?

Comenzamos a barajar varias posibilidades por si todo se venía abajo, ya que somos de la opción de que hay que tener la posible solución buscada antes de que comience a entrar agua en el barco, ya que si tratamos de comenzar a buscarla cuando éste está inundado, raramente es buena la opción barajada como alternativa, puesto que la angustia de la situación y las prisas en el hacer las cosas a veces, creémos, nos llevan a agarrarnos a un clavo ardiendo.

Entre las posibilidades que barajamos la que más fuerza cobró fue la de abandonar España y trasladarnos a la Costa Oeste de Estados Unidos, tratando de buscar hasta que llegara el momento de emigrar, algunos contactos profesionales que nos permitieran ir trabajando allí, pero siempre con el objetivo, tan pronto como fuera posible, de instalar allí nuestro Estudio, defender el concepto de Arquitectura en el que creemos y que proyectamos y abrir nuevo mercado en el continente americano.

¿Qué os llevó a poner en marcha este proyecto?

Ante todas estas reflexiones y la posibilidad de emigrar había una serie de factores que inclinaban la balanza al lado contrario de donde debe inclinarse todo el peso del emprendimiento -que entendemos que ha de estar al 100% en el mismo lado- pero que por razones, principalmente de edad, tenemos una serie de lazos: mujeres, marido e hijos, a lo que hemos de sumar al equipo formado durante años en el Estudio y que se encuentra en la misma situación familiar que hace que, tomar una decisión tan aparentemente fácil, no lo sea, ya que no es fácil trasladar a otro País en busca, inicialmente, de una aventura incierta, a esta pequeña familia que entendemos que somos en el Estudio.

Con la preocupación de qué hacer en caso de que las cosas vinieran mal dadas y con el convencimiento de que salir del País quizás no era la solución idónea, al menos de momento, seguimos barajando posibilidades, tratando de dar respuesta a esa pregunta que nos atormentaba interiormente:

“¿Y si yo no me dedico a la Arquitectura,…a qué puedo dedicarme?”

y en uno de esos días, ya de Junio de 2011, saliendo de una Dirección de Obra, se me vino (Enrique) una frase del genial Francisco Javier Sáenz de Oíza a la cabeza que más o menos decía:

“La mejor Escuela de Arquitectura sería aquella en la que hubiera un autobús en la puerta en la que pusiera: “Viajes”…”

Y tras ésto, nos planteamos :

“¿Y si no pudiéramos seguir trabajando como hasta ahora lo hemos venido haciendo con nuestro Estudio, por qué no aunamos nuestras dos grandes pasiones, la Arquitectura y el Viajar?”

y así nació lo que fue el embrión de arquiRUTAS, que tras año y medio de trabajo se convirtió en una agencia de viajes creada por varios Arquitectos (Enrique, Sonia y Carlos) que nació con la voluntad de dar a conocer a todo tipo de públicos la Arquitectura Contemporánea de un modo cercano, divulgativo, educativo y siempre, ameno.

Para hacer realidad este objetivo, elaboramos una selección de Itinerarios Arquitectónicos que siempre, a excepción de los arquiPASEOS, se realizarán en microbús, desde los más sencillos y de más corta duración, en los que damos a conocer  a “pie de edificio” cada una de las obras seleccionadas, hasta los de mayor duración, que comienzan tomando un Café de Bienvenida  antes de encaminarnos a visitar interiormente los proyectos que integran cada arquiRUTA y que además, enriqueceremos con un almuerzo en uno de los restaurantes elegidos por nuestro equipo, en los que gastronomía e interiorismo harán a buen seguro, las delicias de nuestros clientes.

Por el carácter internacional con el que nació arquiRUTAS, hemos realizado una compleja selección en la que intervienen muchos factores hasta haber creado un fantástico equipo de arquiGUÍAS que son, Guías Arquitectos y que además podrán realizar los itinerarios ofertados en diferentes idiomas además del español: inglés, francés, alemán, italiano y portugués, lo que nos permite recibir al turismo de las más diferentes nacionalidades.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades en su puesta en marcha?

La principal dificultad que nos encontramos fue el negociar con los responsables de cada uno de los edificios que queríamos incluír en nuestras rutas para poder visitarlo y recorrerlo interiormente de una forma continua a lo largo del año, ya que en este País, a diferencia de otros, no hay tradición de mostrar y muchas veces, ni de valorar, la Arquitectura Contemporánea con la que convivimos a diario. Una vez vencido -en casi todos los casos- esta dificultad y dar vueltas de un lado para otro tratando de asesorarnos de cómo qué teníamos que constituirnos en esta nueva empresa, nos encontramos con que para poder funcionar, como lo hacemos actualmente, debíamos constituirnos como Agencia de Viajes y a partir de ahí nos encontramos pisando un mundo inicialmente desconocido para nosotros, el del Turismo…

Como muchas veces decimos, desde el momento en que conocimos que arquiRUTAS sería una Agencia de Viajes, estamos haciendo día a día un auténtico master en turismo, ya que desde la Presentación Oficial que hicimos de nuestra empresa en el espacio de coworking Studio Banana el pasado mes de Septiembre y la acogida que tuvo desde ese día nuestro “producto” por todos los medios de comunicación: prensa escrita y digital, radio y televisión, de ámbitos nacionales e internacionales, arquiRUTAS ha ido evolucionando, adaptándose a las diferentes demandas que hemos ido teniendo para satisfacer a los diferentes sectores que engloban el Turismo Internacional, y a comienzo de año, al igual que en el Estudio contamos con un arquitecto especializado en calcular estructuras y con dos ingenieros que calculan las instalaciones, en arquiRUTAS contratamos a profesionales del turismo que son los que a día de hoy llevan nuestra Consejería y Dirección Comercial, apostamos por tener nuestro propio stand en la Feria Internacional del Turismo que se realiza en Madrid, FITUR 2013 y gracias a estas dos últimas apuestas, arquiRUTAS comenzó a entrar en contacto con el Turismo Profesional Internacional,…Siglas como DMC, MICE u OPC, que nos eran completamente desconocidas son con las que más familiarizados estamos a día de hoy, pues son los responsables del Turismo Receptivo (DMC), Turismo de Incentivos, Reuniones y Eventos (MICE) y de la Organización Internacional de Congresos (OPC) y todo lo que ello representa, ésto es, son los profesionales que mueven el turismo internacional a gran escala en nuestro país y para los que estamos cotizando, cada vez, más asiduamente y con los que seguimos aprendiendo, tambien casi a diario, nuevos aspectos y conceptos de este apasionante mundo del Turismo en el que disfrutamos día a día de la Arquitectura Contemporánea.

¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?

Totalmente.
Han sucedido muchas cosas en muy pocos meses y ante tal intensidad de acontecimientos, una cosa nos va llevando a otra…Es como una carrera de fondo en la que no puedes distraerte ni un sólo minuto y además es, y ésto es lo más importante para nosotros, totalmente apasionante. Cada día disfrutamos más de la Arquitectura y aprendemos más de ella y de ese aprendizaje, en arquiRUTAS,  tratamos de compartir esta manera de disfrutar de la Primera de las Bellas Artes, de un modo atractivo, didáctico y ameno con personas procedentes de los más diversos ámbitos culturales y profesionales, muchas veces venidas, desde diferentes partes del mundo.

En apenas ocho meses arquiRUTAS ya ofrece sus destinos en Madrid, Tenerife y la Isla de El Hierro, pero en los próximos meses podremos disfrutar de esta Experiencia Arquitectónica en Granada, Oviedo, Bilbao y Barcelona , además brindaremos la posibilidad de conocer a través de las explicaciones de unos de nuestros magníficos arquiGUÍAS ciudades como Madrid y Tenerife desde El Aire, a bordo de helicópteros; sobrevolaremos y explicaremos algunos ejemplos de la mejor Arquitectura en globo y conoceremos y saborearemos la mejor Arquitectura del Vino que se ha proyectado en la Ribera del Duero y La Rioja.

En el aspecto internacional, estamos preparando una serie de viajes de varios días de duración en los que además de conocer la historia, cultura y mejor gastronomía de diferentes países, también visitaremos interiormente una importante selección de la Arquitectura Contemporánea. Oporto, París, Londres, Milán, Chicago, Berlín y Beijing, son algunos de los destinos en los que actualmente estamos trabajando.

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más “tradicional” de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Estamos totalmente convencidos, pero lo bueno es que en España, en las Escuelas de Arquitectura, nos dan una formación técnica y humanística que nos diferencia de otros países y el resultado es que cada uno de nosotros, puede desarrollarse profesionalmente en los más diversos ámbitos de la Arquitectura, aunque tan sólo, en estos años pasados, estas otras disciplinas arquitectónicas las han llevado a cabo muy pocos.

De cualquier modo, lo que si está claro es que el panorama arquitectónico español, durante años, no va a demandar, para proyectar, ni una mínima parte de los profesionales que existen en nuestro País, colectivo  que sigue creciendo, año a año, con las numerosas titulaciones procedentes de las numerosas Escuelas de Arquitectura que se han creado en España en las últimas décadas, pero es tal nuestra preparación, no sólo a nivel académico sino a nivel personal, donde el espíritu de trabajo, la constancia, el riesgo, la valentía, la apuesta, el saber ganar y sobre todo, el saber perder y volverse a levantarse, que todos éstos factores nos impregnan de una pátina que ostentamos de un modo natural, a casi todos los que hemos pasado por las aulas de una Escuela de Arquitectura, y con esa pátina además de la formación que todos tenemos, estamos convencidos que somos capaces de hacer con mayor o menor esfuerzo todo lo que nos propongamos y disfrutemos de la Arquitectura, de otro modo, como lo hacemos en arquiRUTAS, como vemos que disfrutan muchos arquitectos que, como se dice ahora, “se han reinventado”, y han creado empresas interesantísimas donde disfrutan, si cabe más que proyectando,de su profesión.

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Pues pensamos que si los tres socios de arquiRUTAS actualmente tuviéramos veintitantos años, estuviéramos recién titulados o teniendo más edad, no tuviéramos las ataduras de las que antes hablamos, como es el estar casado, habernos hecho nuestras casas sobre las que pesan importantes hipotecas y tener hijos de corta edad, es decir, si fuéramos completamente libres, sin ningún género de dudas que hubiéramos apostado por abandonar el País y lanzarnos a la aventura de desarrollarnos profesional y personalmente en el extranjero. Si no fuéramos tan libres, que no lo somos, pero no hubiera más remedio, con más o menos “ataduras”, intentaríamos desarrollar nuestro futuro profesional fuera de España, hubiera que renunciar a lo que se renunciase, pero de momento, gracias a Dios, aquella frase de Oíza ha hecho que exista arquiRUTAS, y que dediquemos todo nuestro tiempo y esfuerzo a seguir manteniendo vivo nuestro Estudio y a ver cómo se va materializando, día a día, esta nueva empresa que hace ,casi dos años, tan sólo era un sueño.

Enrique Padial Hidalgo · arquiRUTAS
Julio 2013

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Enrique Padial, Sonia Sanz y Carlos Rincón, por compartir su experencia y por su predisposición con este pequeño espacio.

Eso dicen · Carlos Quintáns EirasEso din · Carlos Quintáns EirasSo they say · Carlos Quintáns Eiras

0

El próximo jueves 20 de junio tendrá lugar la segunda jornada del ciclo Eso dicen; en esta ocasión, el invitado será Carlos Quintáns Eiras. La sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto y otros treinta minutos de coloquio informal con el público.

Eso dicen es un ciclo de sesiones-coloquio que se celebra el primer y tercer jueves de cada mes entre las 20:00h y las 21:00h en la planta baja del Taller Creativo No Importa (calle San Andrés, 46); en él participan arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina, siempre con una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual como telón de fondo.

Carlos Quintáns Eiras. Sus labores
+ carlosquintans.es

ESO DICEN · Carlos Quintáns Eiras
Jueves 20 de junio 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita
[NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
La Coruña [España]

Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

On Thursday, the 20nd of Juny them 20:00h, in the ground floor of  [NO IMPORTA] the first session of the So they say cycle, the guest will be Carlos Quintáns Eiras. The session will divide in the half hour of presentation of the architect and other thirty minutes of informal colloquium with the public.

So they say is a cycle of meetings – colloquia in which there will take part Galician architects belonging to different generations with the intention of presenting a wide spectrum of approaches of the discipline: construction, teaching, spreading, investigation and hybridization with other fields. In all the cases, the backdrop will be a reflection it brings over of the paper of the architect in the current moment and his multiple redefinitions.

Carlos Quintáns Eiras. His labors

+ carlosquintans.es

SO THEY SAY · Carlos Quintáns Eiras

Thursday on Juny 20 20:00 – 21:00h

aforo limitado – entrada gratuita

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 planta Baja

La Coruña [Spain]

Organize:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

O vindeiro xoves 20 de xuño terá lugar a segunda xornada do ciclo Iso din; nesta ocasión, o invitado será Carlos Quintáns Eiras. A sesión dividirase en media hora de presentación do arquitecto e outros trinta minutos de coloquio informal co público.

Iso din é un ciclo de sesións-coloquio no que participarán arquitectos galegos pertencentes a distintas xeracións coa intención de presentar un amplo espectro de enfoques da disciplina: construción, docencia, divulgación, investigación e hibridación con outros campos. En todos os casos, o telón de fondo será unha reflexión achega do papel do arquitecto no momento actual e os seus múltiples redefiniciones.

Carlos Quintáns Eiras. As suas labores

+ carlosquintans.es

ESO DIN · Carlos Quintáns Eiras

Xoves 20 de xuño 20:00 – 21:00h

aforo limitado – entrada gratuita

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 planta Baixa

La Coruña [España]

Organiza:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

[:es]Empire State a pluma[:gl]Empire State a pluma[:en]Empire State of Pen[:]

0

[:es]

Empire State a pluma, timelapse vídeo del artista Patrick Vale en el que dibuja el horizonte de Manhattan desde el Empire State Building. Música – Moanin ‘ por Carlos Mingus.

Patrick Vale

Es un artista británico conocido por sus impresionantes dibujos a mano alzada de ciudades y paisajes urbanos. Es reconocido por su habilidad para capturar la esencia y la energía de los lugares que retrata, utilizando principalmente tinta y lápices de colores. Vale ha ganado renombre por su serie de dibujos titulada «Empire State of Pen», en la cual representa la ciudad de Nueva York desde distintos ángulos y perspectivas, mostrando su amor por la arquitectura y la vida urbana.

Su trabajo ha sido exhibido en diversas galerías de arte y ha sido destacado en medios de comunicación de todo el mundo. Vale también ha colaborado en proyectos comerciales, realizando trabajos para marcas reconocidas y eventos importantes. En resumen, Patrick Vale es un talentoso artista cuyas obras ofrecen una visión única y cautivadora de los entornos urbanos.

[:gl]

Timelapse vídeo do artista Patrick Vale no que debuxa o horizonte de Manhattan desde o Empire State Building. Music – Moanin’ by Charles Mingus.

[:en]

Timelapse video of artist Patrick Vale drawing the view of the Manhattan skyline from the Empire State Building. Music – Moanin’ by Charles Mingus.

[:]

Concurso Archallenge Barcelona Youth Hostel 2013 Concurso Archallenge Barcelona Youth Hostel 2013 Archallenge Barcelona Youth Hostel 2013 Competition

1

Barcelona es una de las ciudades más estudiadas del mundo. Conocida ya de largo, des del “Pla d’Eixample” de Cerdà hasta nuestros días, por ser un ejemplo de investigación e innovación especialmente en arquitectura y urbanidad. Es precisamente en este contexto en el que nace la familia de concursos para estudiantes de arquitectura Archallenge. En colaboración con el Ayuntamiento de Barcelona, que es quien propone el tema de concurso, generando así un círculo de máximo interés entre los estudiantes que compiten y el ayuntamiento que podrá gozar de un plantel de propuestas entorno a un tema.

Este primer concurso se sitúa en una zona algo olvidada por la ciudad, pero de gran potencial y con diversos planes de mejora urbana en marcha. Ese lugar es Torre Baró, un barrio del distrito barcelonés de Nou Barris, y una de los más singulares de la ciudad. El barrio surge a mediados del siglo XX en una parte de la sierra de Collserola de diferentes iniciativas de urbanización en forma de ciudad jardín que no llegaron a prosperar. La zona, que en principio debía ser residencial, se convertiría en un barrio de autoconstrucción, provocado por la necesidad de vivienda de muchas personas llegadas de diversos lugares de la península Ibérica durante las décadas de 1950-1960.

Es en este contexto que Archallenge, junto con el Ayuntamiento de Barcelona propone proyectar el “Barcelona Youth Hostel”. Un albergue para gente joven situado en una parcela del ayuntamiento reservada con ese fin. Este equipamiento forma parte del plan de recuperación de Torre Baró, que el ayuntamiento está planteando.

El albergue será un lugar de encuentro entre paseantes, clientes, gente del barrio y el gran entorno natural, a la vez que un potenciador del barrio, que disfruta de la tranquilidad y belleza de su situación sin olvidar el ajetreo de una ciudad como Barcelona.

+ info

Barcelona é unha das cidades máis estudadas do mundo. Coñecida xa de longo, deas do “Pla d’Eixample” de Cerdà ata os nosos días, por ser un exemplo de investigación e innovación especialmente en arquitectura e urbanidad. É precisamente neste contexto no que nace a familia de concursos para estudantes de arquitectura Archallenge. En colaboración co Concello de Barcelona, que é quen propón o tema de concurso, xerando así un círculo de máximo interese entre os estudantes que compiten e o concello que poderá gozar dun plantel de propostas contorna a un tema.

Este primeiro concurso sitúase nunha zona algo esquecida pola cidade, pero de gran potencial e con diversos plans de mellora urbana en marcha. Ese lugar é Torre Baró, un barrio do distrito barcelonés de Nou Barris, e unha dos máis singulares da cidade. O barrio xorde a mediados do século XX nunha parte da sierra de Collserola de diferentes iniciativas de urbanización en forma de cidade xardín que non chegaron a prosperar. A zona, que en principio debía ser residencial, converteríase nun barrio de autoconstrucción, provocado pola necesidade de vivenda de moitas persoas chegadas de diversos lugares da península Ibérica durante as décadas de 1950-1960.

É neste contexto que Archallenge, xunto co Concello de Barcelona propón proxectar o “Barcelona Youth Hostel”. Un albergue para xente nova situado nunha parcela do concello reservada con ese fin. Este equipamiento forma parte do plan de recuperación de Torre Baró, que o concello está suscitando.

O albergue será un lugar de encontro entre paseantes, clientes, xente do barrio e a gran contorna natural, á vez que un potenciador do barrio, que goza da tranquilidade e beleza da súa situación sen esquecer o ajetreo dunha cidade como Barcelona.

+ info

Barcelona is one of the most studied cities of the world. Known already about length, des of Cerdà’s «Pla d’Eixample» to the present day, for being an example of investigation and innovation specially in architecture and urbanity. It is precisely in this context in which the family of contests is born for students of architecture Archallenge. In collaboration with the Town hall of Barcelona, which is the one who proposes the topic of contest, generating this way a circle of maximum interest between the students who compete and the town hall that it will be able to enjoy of a nursery of offers I half-close to a topic.

This first contest places in a zone a little forgotten by the city, but of great potential and with diverse plans of urban improvement in march. This place is A Tower Baró, a neighborhood of Nou Barris’s Barcelonian district, and one of the most singular of the city. The neighborhood arises in the middle of the 20th century in a part of Collserola’s saw of different initiatives of urbanization in the shape of city garden that they did not manage to prosper. The zone, which at first had to be residential, would turn into a neighborhood of autoconstruction, provoked by the need of housing of many persons come from diverse places of the Iberian peninsula during the decades of 1950-1960.

It is in this context that Archallenge, together with the Town hall of Barcelona proposes to project » Barcelona Youth Hostel «. A lodging for young people placed in a plot of the town hall reserved with this end. This equipment forms a part of the plan of recovery of Tower Baró, which the town hall is raising.

The lodging will be a place of meeting between walkers, clients, people of the neighborhood and the great natural environment, simultaneously that a potenciador of the neighborhood, who enjoys the tranquility and beauty of his situation without forgetting the bustle of a city as Barcelona.

+ info

Museo de Vedra | Fermín G. BlancoMuseo de Vedra | Fermín G. BlancoVedra Museum | Fermín G. Blanco

Se proyecta en una localización muy peculiar, las traseras del cementerio parroquial. El iglesiario conforma una unidad atrio, templo y cementerio situado en un promontorio fuera del núcleo. El museo se apoya en una antigua edificación (a casa da fábrica) para acceder, y se proyecta un volumen nuevo alargado que será la nueva fachada del cementerio.

El proyecto se plantea como complemento práctico a una Escuela taller, la parte teórica se realiza en colaboración con el equipo didáctico del obradoiro de emprego de Vedra adaptando así los módulos didácticos de jardinería, albañilería-cantería y carpintería.

Situación
Dada su peculiar situación la actuación se basa en completar el alzado del cementerio tratando de dar coherencia a la fachada del conjunto mediante el uso de un muro continuo de piedra de la zona. Fruto de las excavaciones arqueológicas se descubren restos y huellas de asentamientos celtas que hablan de los orígenes del núcleo y de la peculiar situación del iglesiario fuera del núcleo urbano de Vedra.

La construcción y la didáctica
Constructivamente se proyecta una edificación asequible, capaz de ser ejecutada por una escuela taller. Jardinería, albañilería y carpintería serán los talleres que realicen el grueso de la obra, de igual modo el proyecto se realiza orientado a dar respuesta didáctica a dichos talleres.

De este modo la estructura de cubierta se basa en una sucesión de vigas de madera que incluyen las instalaciones eléctricas siguiendo todas ellas un mismo módulo lo que permitió ejecutar la obra con rapidez.

La gran sala se ilumina y ventila por las ventanas de fachada y por los patios interiores. La tabiquería permite flexibilizar su distribución interior para poder hacer frente a diferentes usos.

El edificio se plantea con dos accesos para mantener un posible uso reversible del mismo.

Los detalles constructivos.
Las escuelas taller Frente a la simplicidad constructiva de la obra se estudian los encuentros y detalles, siempre como soluciones seriadas en coordinación con el plan de formación de la didáctica dentro de los módulos de albañilería y carpintería principalmente, lo que favorece la realización de elementos repetidos para que todos los alumnos participen del aprendizaje. Las ventanas de fachada, fijas y practicables, las puertas de los patios, las vigas de cubierta, los cubre radiadores… Todo se realiza por parejas o tríos de modo secuencial.

Obra: Museo de Vedra
Autor: Fermín G. Blanco
Lugar: Vedra, A Coruña, Galicia, España
Año: 2008-2010
Promotor: Ayuntamiento de Vedra
Dirección de obra: Carlos Lortes -arq.técnico-
Colaboradores: Borja Díaz, Nuria Fernández, Luis Miguel Fernández Programa didáctico: Cruz Vilas
Carpintería: Mucarce
Constructora: Obradoiro de emprego Val do Ulla
Presupuesto: 120.000e 300.000e -urbanización
Fotografía: Alex del Río + Estudio Fermín Blanco
+ ferminblanco.com

It is projected in a very peculiar location, the backs of the parochial cemetery. The iglesiario shapes a unit porch, temple and cemetery placed in a promontory out of the core. The museum rests on a former building (to house it gives factory) to accede, and there is projected a new elongated volume that will be the new front of the cemetery.

The project appears as practical complement to a School workshop, the theoretical part is realized in collaboration with the didactic equipment of the obradoiro of emprego of Vedra adapting this way the didactic modules of gardening, masonry – hewn stone and carpentry.

Situation

Given his peculiar situation the action is based in completing the gathering of the cemetery trying to give coherence to the front of the set by means of the use of a constant wall of stone of the zone. Fruit of the archaeological excavations there are discovered remains and fingerprints of Celtic accessions that they speak about the origins of the core and about the peculiar situation of the iglesiario out of Vedra’s urban core.

The construction and the didactics

Constructivly there is projected an attainable building, capable of workshop being executed by a school. Gardening, masonry and carpentry will be the workshops that realize the thickness of the work, of equal way the project is realized orientated to giving didactic response to the above mentioned workshops.

Thus the structure of cover is based on a succession of girders of wood that include the electrical facilities following all of them the same module what allowed to execute the work with rapidity.

The great room is illuminated and ventilates by the windows of front and by the interior courts. The tabiquería allows to adapt his interior distribution to be able to face to different uses.

The building appears with two accesses to support a possible reversible use of the same one.

The constructive details

The schools workshop Opposite to the constructive simplicity of the work study the meetings and details, always as solutions seriadas in coordination with the plan of formation of the didactics inside the modules of masonry and carpentry principally, which favors the accomplishment of repeated elements in order that all the pupils take part of the learning. The windows of front, fixed and practicable, the doors of the courts, the girders of cover, it covers radiators … Everything is realized in pairs or trioes of a sequential way.

Work: Vedra Museum

Author: Fermín G. Blanco

Location: Vedra, A Coruña, Galicia, Spain

Year: 2008-2010

Promoter: Vedra Council

Direction of work: Carlos Lortes – Technical architect-

Collaborator: Borja Díaz, Nuria Fernández, Luis Miguel Fernández Programa didáctico: Cruz Vilas

Carpentry: Mucarce

Construction: Obradoiro de emprego Val do Ulla

Budget: 120.000e 300.000e -Urbanization

Photography: Alex del Río + Estudio Fermín Blanco

+ ferminblanco.com

Proxéctase nunha localización moi peculiar, as traseiras do cemiterio parroquial. O igresiario conforma unha unidade atrio, templo e cemiterio situado nun promontorio fose do núcleo. O museo apóiase nunha antiga edificación (a casa dá fábrica) para acceder, e proxéctase un volume novo alargado que será a nova fachada do cemiterio.

O proxecto suscítase como complemento práctico a unha Escola obradoiro, a parte teórica realízase en colaboración co equipo didáctico do obradoiro de emprego de Vedra adaptando así os módulos didácticos de xardinería, albañilería-cantería e carpintería.

Situación

Dada a súa peculiar situación a actuación baséase en completar o alzado do cemiterio tratando de dar coherencia á fachada do conxunto mediante o uso dun muro continuo de pedra da zona. Froito das excavaciones arqueológicas descóbrense restos e pegadas de asentamientos celtas que falan das orixes do núcleo e da peculiar situación do iglesiario fose do núcleo urbano de Vedra.

A construción e a didáctica

Constructivamente proxéctase unha edificación asequible, capaz de ser executada por unha escola taller. Jardinería, albañilería e carpintería serán os talleres que realicen o groso da obra, de igual modo o proxecto realízase orientado a dar resposta didáctica a devanditos talleres.

Deste xeito a estrutura de cuberta baséase nunha sucesión de vigas de madeira que inclúen as instalacións eléctricas seguindo todas elas un mesmo módulo o que permitiu executar a obra con rapidez.

A gran sala ilumínase e ventila polas fiestras de fachada e polos patios interiores. A tabiquería permite flexibilizar a súa distribución interior para poder facer fronte a diferentes usos.

O edificio suscítase con dous accesos para manter un posible uso reversible do mesmo.

Os detalles constructivos.

As escolas taller Fronte á simplicidad constructiva da obra estúdanse os encontros e detalles, sempre como solucións seriadas en coordinación co plan de formación da didáctica dentro dos módulos de albañilería e carpintería principalmente, o que favorece a realización de elementos repetidos para que todos os alumnos participen da aprendizaxe. As fiestras de fachada, fixas e practicables, as portas dos patios, as vigas de cuberta, cóbreos radiadores… Todo realízase por parellas ou tríos de modo secuencial.

Obra: Museo de Vedra

Autor: Fermín G. Blanco

Lugar: Vedra, A Coruña, Galicia, España

Ano: 2008-2010

Promotor: Concello de Vedra

Dirección de obra: Carlos Lortes -arq.técnico-

Colaboradores: Borja Díaz, Nuria Fernández, Luis Miguel Fernández Programa didáctico: Cruz Vilas

Carpintería: Mucarce

Constructora: Obradoiro de emprego Val do Ulla

Presuposto: 120.000e 300.000e -urbanización

Fotografía: Alex del Río + Estudio Fermín Blanco

+ ferminblanco.com

Álvaro Siza. Obra completa 1952-2013

«La arquitectura es cada vez más complicada. Surgen numerosos problemas. No se la acepta como un arte. Es casi tabú decir que la arquitectura es un arte. Hoy en día, la calidad en la arquitectura suele provocar una reacción negativa. Por eso, a veces tengo la necesidad de detenerme y hacer croquis. También siento un peligroso interés por la escultura. Sé que Richard Meier esculpe. Otros también lo hacen. Probablemente sientan la necesidad de expresarse con más libertad de la que pueden desarrollar en la arquitectura«

Álvaro Siza, 1998

La editorial Taschen publica en edición multilingüe, Álvaro Siza. Complete Works 1952-2013, una recopilación de los 61 años de profesión del maestro portugués Ávaro Siza. Esta monografía de 500 páginas aloja en su interior bocetos, planos y fotografías de una exquisita calidad.

El propio Álvaro Siza participa activamente en esta publicación. Ésta se divide en dos partes, una primera, donde se realiza un acercamiento a la personal forma de ver y entender la arquitectura de Álvaro Siza. Para ello, se apoya en diferentes entrevistas y artículos realizados al célebre arquitecto. Y una segunda, la «simplemente original» prolífica carrera de este excelso arquitecto portugués a lo largo y ancho del planeta.

Álvaro Siza. Obra completa 1952-2013
Álvaro Siza. Obra completa 1952-2013

Cuando Álvaro Siza, una de las principales figuras de la arquitectura contemporánea, ganó el prestigioso Premio Pritzker en 1992, el jurado destacó sus formas como

«moldeadas por la luz, [con] una engañosa sencillez: son honestas. Solucionan directamente los problemas de diseño […]. Sin embargo, tras un examen más atento, esta sencillez se revela como una gran complejidad. Una sutil maestría subraya lo que parecen ser creaciones naturales».

Siza nació en Matosinhos (Portugal) en 1933 y fundó su propio despacho en 1954 en Oporto, ciudad en cuya universidad imparte clases de construcción desde 1976. En 1988 recibió el Premio Mies van der Rohe de la Unión Europea, en 1997 el Praemium Imperiale en Japón, en 2009 la Medalla de Oro del RIBA y en 2012 el León de Oro por su trayectoria profesional en la Bienal de Arquitectura de Venecia.

Ha realizado un gran número de proyectos en Portugal y ha trabajado en la reestructuración del barrio lisboeta de Chiado tras el devastador incendio de 1988. También diseñó el pabellón portugués de la Expo de Lisboa 98 y el pabellón de la Serpentine Gallery de Londres en 2005, en colaboración con Eduardo Souto de Moura. Entre otros muchos proyectos, ha completado la Fundación Serralves (Oporto, 1998) y el Museo de la Fundación Iberê Camargo en Porto Alegre (Brasil, 2008).

Como todas las monografías sobre arquitectos de TASCHEN, este libro ha sido elaborado en estrecha colaboración con el arquitecto e incluye un catálogo completo de todas sus obras hasta la fecha.

Philip Jodidio (nacido en 1954)

Estudió historia del arte y economía en la Universidad de Harvard y fue editor jefe de la revista Connaissance des Arts durante más de veinte años. Entre sus publicaciones, encontramos la serie Architecture Now! de TASCHEN, así como las monografías sobre Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel y Zaha Hadid. Es reconocido en todo el mundo como uno de los escritores de arquitectura más populares.

Convocatoria abierta revista R.I.T.A.Convocatoria aberta revista R.I.T.A.Opened summons R.I.T.A. Magazine

0

¿QUÉ ES R.I.T.A.? (Revista indexada de textos académicos). La revista R.I.T.A. es una publicación semestral, iniciativa de ediciones fundamentos-conarquitectura dentro de Redfundamentos y pretende ser la revista asociada a las más importantes Escuelas de Arquitectura de España e Iberoamérica.

Se nutre principalmente de la publicación de textos académicos escritos por profesores y estudiantes de posgrado así como de textos y obras sobre un país Iberoamericano destacado en cada número.

Se quiere convertir en un medio natural de publicación de textos de arquitectura y obtener su mejor difusión y valor académico. Para ello se incorporará a los índices internacionales de mayor prestigio cuando se vayan cumpliendo sus requerimientos.

Se trata de una publicación en formato papel y digital, que publicará trabajos originales no difundidos anteriormente en otras revistas, libros, congresos o seminarios.

La revista va dirigida a arquitectos, estudiantes, investigadores y profesionales relacionados con el proyecto y la realización de la obra de arquitectura en todas sus variantes incluido el urbanismo. Se enviará en formato papel a todos los profesores de las Escuelas de Arquitectura asociadas y a un porcentaje de sus alumnos. Todos los alumnos podrán recibir gratuitamente la revista en su formato digital.

CONVOCATORIA ABIERTA. PRESENTE CONVOCATORIA
20 DE SEPTIEMBRE DE 2013 A LAS 24.00 H HORARIO PENINSULAR_CIERRE DEL PERIODO DE RECEPCIÓN DE TEXTOS PARA EL Nº 01

LA CONVOCATORIA ESTÁ ABIERTA A LOS SIGUIENTES TIPOS DE TEXTOS:
_Texto de investigación LIBRE reducido. 4.000 palabras
_Texto investigación LIBRE extendido. 7.000 palabras
_Análisis de una obra reducido. 3.000 palabras
_Texto sobre estrategias para la docencia. 4.000 palabras
_Reseña de libro. 600 palabras

CONSULTA EN EL APARTADO NORMAS EL PROCEDIMIENTO A SEGUIR PARA EL ENVÍO DE TEXTOS

+ redfundamentos.com

¿QUÉ E R.I.T.A.? (Revista indexada de textos académicos).  A revista R.I.T.A. é unha publicación semestral, iniciativa de edicións fundamentos-conarquitectura dentro de Redfundamentos e pretende ser a revista asociada ás máis importantes Escolas de Arquitectura de España e Iberoamérica.

Nútrese principalmente da publicación de textos académicos escritos por profesores e estudantes de posgrado así como de textos e obras sobre un país Iberoamericano destacado en cada número.

Quérese converter nun medio natural de publicación de textos de arquitectura e obter a súa mellor difusión e valor académico. Para iso incorporarase aos índices internacionais de maior prestixio cando se vaian cumprindo os seus requerimientos.

Trátase dunha publicación en formato papel e digital, que publicará traballos orixinais non difundidos anteriormente noutras revistas, libros, congresos ou seminarios.

A revista vai dirixida a arquitectos, estudantes, investigadores e profesionais relacionados co proxecto e a realización da obra de arquitectura en todas as súas variantes incluído o urbanismo. Enviarase en formato papel a todos os profesores das Escolas de Arquitectura asociadas e a unha porcentaxe dos seus alumnos. Todos os alumnos poderán recibir gratuitamente a revista na súa formato digital.

CONVOCATORIA ABERTA. PRESENTE CONVOCATORIA
20 DE SEPTEMBRO DE 2013 AS 24.00 H HORARIO PENINSULAR_PECHE DO PERIODO DE RECEPCIÓN DE TEXTOS PARA O Nº 01

A CONVOCATORIA ESTÁ ABERTA OS SIGUINTES TIPOS DE TEXTOS:
_Texto de investigación LIBRE reducido. 4.000 palabras
_Texto investigación LIBRE extendido. 7.000 palabras
_Análise dunha obra reducido. 3.000 palabras
_Texto sobre estratexias para a docencia. 4.000 palabras
_Reseña de libro. 600 palabras

CONSULTA NO APARTADO NORMAS O PROCEDEMENTO A SEGUIR PARA O ENVÍO DE TEXTOS

+ redfundamentos.com

WHAT IS R.I.T.A.? (Magazine indexed of academic texts). The magazine R.I.T.A. is a half-yearly, initiatory publication of editions foundations – conarquitectura inside Redfundamentos and tries to be the magazine associated with the most important Schools of Architecture of Spain and Latin America.

It is nourished principally of the publication of academic texts written by teachers and students of posgrado as well as of texts and works on a Latin-American country emphasized in every number.

It wants to turn into a natural way of publication of texts of architecture and to obtain his better diffusion and academic value. For it it will join to the international indexes of major prestige when his requirements are fulfilled.

There treats itself about a publication in format paper and foxglove, which will publish original works not spread previously in other magazines, books, congresses or seminars.

The magazine is directed architects, students, investigators and professionals related to the project and the accomplishment of the work of architecture in all his variants included the urbanism. Paper will be sent in format to all the teachers of the associate Schools of Architecture and to a percentage of his pupils. All the pupils will be able to receive free the magazine in his digital format.

OPENED SUMMONS. PRESENT SUMMONS
20 GIVE SEPTEMBER THERE GIVE 01 2013 TO THE 24.00 H SCHEDULE PENINSULAR_CIERRE OF THE PERIOD OF RECEIPT OF TEXTS FOR THE N º 01

THE SUMMONS ARE OPENED FOR THE FOLLOWING TYPES OF TEXTS:
_Text of FREE investigation reduced. 4.000 words
_Text FREE investigation extended. 7.000 words
_Analysis of a work reduced. 3.000 words
_Text on strategies for the teaching. 4.000 words
_Review of book. 600 words

IT CONSULTS IN THE PARAGRAPH PROCEDURE THE PROCEDURE TO CONTINUE FOR THE SENDING OF TEXTS

+ redfundamentos.com

Contaminación visual en nuestras ciudades | Fernando Freire Forga

Como arquitectos resulta un suplicio tener que lidiar con los cables aéreos que encontramos en muchas de nuestras ciudades latinoamericanas, las visuales exteriores quedan obstruidas por una maraña de cables que han sido colocados por diversos servicios públicos y en los últimos años ha ido aumentando, desmereciendo el ornato y la salud pública.

De que nos sirven las regulaciones si se permite este cableado abusivo y desconsiderado en nuestras calles. Es lamentable habitar un espacio donde la visual es desmerecida por los cables de diversos servicios que continuan colocándolos y desmejorando la salud urbana.

Tengamos en cuenta esta situación para evitar esta tendencia y promover la necesidad de soterrarlos a la brevedad, permitiendo una mejor salubridad en nuestras calles.

A continuación se exponen unas imágenes referenciales producto de esta contaminación…

Fernando Freire Forga · Doctor Arquitecto
Lima · junio 2013 · Autor del Blog La Forma Moderna en Latinoamérica

DISuEÑOS del arquitecto León Lopez de la OsaDISuEÑOS do arquitecto León Lopez de la OsaDISuEÑOS of the architect León Lopez de la Osa

0

Inauguracion de la exposición de mobiliario y maquetas, DISuEÑOS del arquitecto León López de la Osa, 12 de Junio a las 20:00 horas, en el Ambigú SIRVENT, Gran Via 129, Vigo (Galicia, España). León López de la Osa hará la presentación de su obra y a continuación realizará una visita guiada a la misma. Esta muestra permanecerá expuesta en nuestro escaparate y en una nave central de nuestro Espacio, desde el 12 de Junio hasta el 12 de Julio de 2.013.

Al final, como ya es costumbre, tomaremos un aperitivo en el Ambigú SIRVENT.

+ info

Inauguracion da exposición de mobiliario e maquetas, DISuEÑOS do arquitecto León López da Osa, 12 de Xuño ás 20:00 horas, no Ambigú SIRVENT, Gran Via 129, Vigo (Galicia, España). León López da Osa fará a presentación da súa obra e a continuación realizará unha visita guiada á mesma. Esta mostra permanecerá exposta no noso escaparate e nunha nave central do noso Espazo, desde o 12 de Xuño ata o 12 de Xullo de 2.013.

Ao final, como xa é costume, tomaremos un aperitivo no Ambigú SIRVENT.

+ info

Inauguration of the exhibition of furniture and models, DISuEÑOS of the architect León López de la Osa, On June 12 at 20:00, in the Ambigú SIRVENT, Great Route 129, Vigo (Galicia, Spain). León López de la Osa will do the presentation of his work and later it will realize a visit guided to the same one. This sample will remain exposed in our shop window and in a central ship of our Space, from June 12 until July 12 of 2.013.

Ultimately, since already it is a custom, we will take an appetizer in the Ambigú SIRVENT.

+ info

Carta de un arquitecto a Luis de Guindos | Stepienybarno

Hoy volvemos con un nuevo post de nuestra serie “cartas de un arquitecto a …”. ¡Esperamos que sea de vuestro interés!

Luis de Guindos | Photo: Aron Urb (EU2017EE) | Fuente: wikipedia

Aunque, a veces lo parezca, los arquitectos no nos hemos caído de un guindo. Vaya… que no le ha hecho gracia el comienzo de mi carta; pues a mí tampoco me está haciendo ninguna gracia la nueva Ley de Servicios Profesionales que, desde su MIniSTERIO de Economía, quiere sacar adelante. El motivo de esta carta no es otro que mostrar mi absoluto rechazo a ello e intentar explicar por qué creo que es un sin sentido hacerlo.

Usted dice que nos tenemos que modernizar y aumentar la competencia entre profesionales para que el mercado sea más competitivo. Vayamos por partes. ¿modernizar? Es decir ¿ser más europeos? Pues le comunico, señor MINIstro, que los alemanes, sí esos que se supone que son tan avanzados y con quien el jefe de su partido hace tan buenas migas, no tienen ninguna Ley de Servicios Profesionales como la que quiere usted meternos con calzador; ni la tienen ni la tendrán. Es más, al contrario que en España, donde en nombre de un neoliberalismo absurdo se eliminaron hace años las tarifas de honorarios de los arquitectos, el país teutón las conservó y bien conservadas. De esta forma, se garantiza que un arquitecto cobrará lo necesario para poder realizar su trabajo con dignidad y responsabilidad.

Lo contrario, a ello, se llama darse navajazos por un chándal. Ahora mismo, por desgracia y, en parte, por culpa de quienes nos gobiernan, sufrimos una de las crisis más violentas de la historia y nuestro gremio, los arquitectos, somos especialmente perjudicados por ello. Ahora mismo, hay unas bajadas de honorarios bestiales para realizar cualquier trabajo de arquitectura; así que, aumentar todavía más la competencia no llevará a ningún sitio más allá de la ruina de miles de profesionales. Porque quienes se llevarán el trabajo serán grandes ingenierías que son las más rápidas y baratas del mundo. Eso sí, sobre la calidad de lo que vayan a hacer mejor no me pronuncio.

Así, los arquitectos españoles que, no por casualidad, han sido reconocidos por medio mundo como altamente cualificados, no podrán optar ni a las migajas del pastel. De esta forma, en vez de encontrar la manera de que  estos arquitectos, con una formación técnica mucho más potente que en la mayoría Europa, pudieran optar a la doble titulación de arquitectos e ingenieros, va a suceder, justo lo contrario. Por desgracia, los ingenieros, sin ningún tipo de formación específica en arquitectura, podrán, si un milagro no lo impide, hacer de arquitectos. ¡!De traca!!

De todas formas, no tiene usted más que darse una vuelta por cualquier extrarradio de nuestras ciudades y ver cómo son nuestros polígonos industriales. Edificaciones una al lado de otra, sin ningún orden ni concierto. Como para hablarle a usted de que la arquitectura llena de alma los edificios y ayuda a que las personas sean más felices. Sin duda, es mucho mejor que “cualquier técnico competente en edificación” pueda hacer la arquitectura de nuestras ciudades y convierta a éstas en los estafermos industriales de los que le venía hablando.

¡Ah! antes de que se me pase. También, ya puestos, quiero entonar un mea culpa de nuestro sector. No, no le voy a pedir perdón por los desastres urbanísticos que se han cometido macizando nuestro país. Eso, es cierto, lo firmaron arquitectos; pero, eran cuatro y solo hacían de mano ejecutora de una sucia alianza entre el sector inmobiliario y los políticos que alentaron y permitieron tal desaguisado.

El mea culpa que quiero entonar es porque los arquitectos, durante todos estos años, no nos hemos preocupado de contar qué es lo que hacíamos o para qué servíamos.

Por esta razón, la sociedad no tiene ni idea de lo que es un arquitecto o cuáles son las ventajas de que un buen arquitecto realice un proyecto de arquitectura. Así, usted como parte de esta sociedad, corrobora esta idea y nos pega una patada en el culo, para vender una moto que no es, pero que seguramente le dará más votos. Porque en política el voto importa, otra cosa es cómo se consigue, ¿no?

Sin embargo, la mayoría de nosotros somos arquitectos porque nacimos con la arquitectura en la sangre; en nuestro ADN ya venía impreso nuestro amor por la arquitectura. Porque, aunque le parezca mentira, a la arquitectura se le puede amar y ésta se ha de realizar con amor; es más, si no se hace así, serán unos cuantos tipos haciendo como que hacen arquitectura y mirando el reloj para no dibujar ni una raya de más de la cuenta. La eficiencia es la eficiencia y el tiempo, en este caso más que nunca, es oro.

Además, ahora tengo otro problema, y no es que con cincuenta años casi no tenga trabajo y no sepa muy bien qué va a ser de mi. Mi problema es que uno de mis dos hijos, después del verano, va a entrar a la universidad; y ¿sabe lo que quiere estudiar? Efectivamente: ARQUITECTURA. Ya ve que ni aun viéndome en la cuerda más floja que jamás hubiera podido imaginar, he podido camuflar mi pasión por lo que hago.

Aun con todo, un adolescente como él quiere entregar su vida a la profesión más bella del mundo. Pero a usted ¡qué le importa! Como ve, un casi niño es capaz de entender, mucho mejor que usted, que los arquitectos y la arquitectura serán siempre necesarios y que con “políticas” como las suyas, no solo perdemos los arquitectos, que puede dar más o menos igual; quien pierde de verdad, y pierde mucho, es la sociedad a que se supone que usted debiera servir. Ya sabe que servidor y servil no son lo mismo, ¿no?

Ojalá mis palabras no caigan en el saco roto y otras más de 50.000 voces podamos unirnos para GRITAR fuerte y claro: #NOalaLSP

Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, junio 2013

Manifiestos ausentes | bRijUNi

Manifiestos ausentes | bRijUNi
Gráfico de Manifiestos | bRijUNi

En el año 2007 la revista Icon, para celebrar su número 50, encarga 50 manifiestos a otros tantos artistas, diseñadores, urbanistas y arquitectos entre los que podemos mencionar a Rem Koolhaas, Greg Lynn, Zaha Hadid o Steven Holl. Su editorial, que empezaba con la sentencia:

“La era del manifiesto ha terminado”,

terminaba reivindicando la necesidad de estos escritos radicales, violentos y que siempre buscan la ruptura con lo anterior, para acabar con la apatía y el relativismo que reinan en nuestro comienzo de siglo.

Un año después, Patrick Schumacher presenta en el club Dark Side de Londres su Manifiesto Parametricista. Independientemente de su contenido, la utilización de la palabra “manifiesto” no hay duda que lo convirtió, de principio, en algo ya polémico.

Aunque, a priori, la idea de un manifiesto en pleno siglo 21 suena extemporánea, la verdad es que, si atendemos a los libros sobre manifiestos que han escrito Conrad Ulrich, Charles Jencks y Karl Kropf, estos no han dejado de producirse a lo largo de todo el siglo pasado, con la única interrupción que supusieron las dos guerras mundiales, especialmente la segunda. Es más, conforme nos íbamos acercando al siglo actual, su número se iba multiplicando.

Tampoco las sucesivas crisis económica parecen haber afectado a su libre desarrollo. Sin embargo, si atendemos a su temática y estilo sí podemos ver que existe una gran evolución.

A principios del siglo XX había menos manifiestos, pero eran mucho más radicales. El formato se había tomado de la política cuyos grandes manifiestos, por ejemplo, el famoso manifiesto del partido comunista, iban a conseguir una verdadera revolución tras la cual, efectivamente, se cambiaría el sistema  político y social de la URSS. Es la época de las vanguardias, movimientos que también pretenden romper con todo lo anterior y que ven en el manifiesto un excelente aliado. En arquitectura, además de los manifiestos de las vanguardias [De Stijl, Futurista, Positivista o Suprematista] se suceden los manifiestos y programas arquitectónicos destinados a encontrar el “lenguaje arquitectónico”, la arquitectura que sea capaz de reflejar los cambios económicos, políticos y sociales de este siglo.

Alrededor de los años 20 de ese siglo esa nueva arquitectura parece haberse encontrado en el movimiento moderno y los manifiestos y teorías arquitectónicas se homogeneizan y, por unos años, el estilo internacional parece ser el único tema que les ocupa. Pero, tras la reconstrucción de Europa, que tuvo lugar al terminar la segunda guerra mundial y en la que se pusieron en práctica las principales ideas de esta movimiento, los manifiestos se centra entonces en la crítica de las ciudades que se han construido.

Esta crítica se va a expresar según ideas muy distintas, aunque se podrían distinguir cuatro grandes grupos temáticos: la crítica postmoderna, muy influida por la filosofía y que empieza a tratar de nuevo las ya olvidadas cuestiones de estilo, los tradicionalistas, que proponen una vuelta a la ciudad tradicional, los revisores del movimiento moderno, que buscan mejorar este y que han derivado en dos tendencias fundamentales: los que buscan una ciudad más humana [ahí entrarían temas de regionalismos, accesibilidad, género o infancia] y los que buscan una ciudad más poética e influirán a las teorías fenomenológicas y, por último, dentro de las tendencias principales podríamos destacar todas aquellas, que, a raíz de la crisis del petróleo de 1973, comienzan a tratar cuestiones de sostenibilidad, arquitectura veráncula y ecología y que derivarán en el denominado paradigma de lo termodinámico.

Sin embargo, teorías aparte, lo que resulta más llamativo de los manifiestos de la última mitad del pasado siglo es que ya no son esos radicales posicionamientos personales [o de un grupo] que llamaban a una revolución contra la realidad existente. Más bien son pequeñas piezas de un puzzle, de algo así como un manifiesto collage que, más que romper con lo anterior, piensa cambiarlo un poco, reflejando un cierto conformismo con la situación existente.

Beatriz Villanueva Cajide. Arquitecta y Master en Proyectos Arquitectónicos Avanzados (ETSAM). Co-fundadora de bRijUNi arquitectos y comisaria de las jornadas «Al borde de la crítica» organizadas por la Universidad Europea de Madrid en abri-mayo 2013.

Laboratorio Narni · progettare il paesaggio storico urbanoLaboratorio Narni · progettare il paesaggio storico urbanoLaboratorio Narni · progettare il paesaggio storico urbano

La identidad cultural y los bienes materiales de nuestras ciudades históricas son elementos fundamentales para un futuro compartido y sostenible del Viejo Continente: proyectar la conservación, la transformación, el reciclaje, dirigiendo las políticas a la participación activa en las dinámicas de la vida contemporánea, es el desafío que tenemos delante para los próximos años. De un modo especial los centros históricos de pequeñas y medianas dimensiones cuentan con un potencial enorme que es subestimado en la actualidad. Solo el proyecto entendido como visión estratégica de amplio espectro puede orientar, en el presente, el futuro de la ciudad del pasado.

objetivos y temas

El workshop tiene el objetivo de profundizar en la relación entre la teoría y la práctica del proyecto arquitectónico para el paisaje histórico urbano. Los temas han sido seleccionados de forma que, tomando como ejemplo la ciudad de Narni, con su historia urbana, su elevado valor ambiental y paisajístico y la moderna actividad de ciudad industrial, se planteen cuestiones relevantes que se podrían generalizar en el debate interdisciplinar. El Laboratorio Internacional está estrechamente conectado a la actividad del Máster PARES.

programa

El workshop se desarrolla en Narni (TR). Se articula con la formación de distintos equipos de proyectos que trabajarán sobre los temas propuestos favoreciendo un debate interdisciplinar sobre los mismos. Los grupos de trabajo coordinados por el equipo docente serán orientados a una máxima apertura y colaboración entre los participantes. La última jornada será dedicada a la exposición de los trabajos y a la entrega de premios con una posterior celebración final. Participarán docentes, arquitectos, personal de la administración pública, expertos en el sector del proyecto de conservación y transformación de la ciudad histórica, italianos y extranjeros. Están previstas intervenciones, encuentros y conferencias sobre los temas relacionados con los proyectos a desarrollar.

como participar

El workshop está destinado a jóvenes profesionales arquitectos o ingenieros y a los estudiantes de los últimos cursos de dichas escuelas, interesados en los temas del proyecto en la ciudad existente. Al final se entregará un certificado de participación, los estudiantes obtendrán créditos universitarios. Es posible inscribirse al seminario con o sin alojamiento, el alojamiento esta previsto en el centro histórico de Narni. Las actividades se desarrollarán en el Centro de Estudios Universitarios de Narni con espacios dedicados para los diversos grupos de trabajo y  las conferencias en los lugares más significativos de la ciudad.

inscripción

La solicitud de inscripción dirigida a la ASSOCIAZIONE CITTÀ DI NARNI PER LA FORMAZIONE SUPERIORE, GLI STUDI UNIVERSITARI E LA RICERCA se debe enviar antes del 10 de Julio 2013 a las siguientes direcciones de correo electrónico: lab_narni@uniroma1.it; masterpares@uniroma1.it. Debe constar el formulario de inscripción debidamente completado junto con el recibo de haber abonado la cuota correspondiente a la inscripción. Se debe adjuntar un curriculum vitae con imágenes, título académico y certificado de notas, para los estudiantes certificado de notas de las materias aprobadas. En caso de que el número de solicitudes supere la disponibilidad de puestos se procederá a una selección.

Cuota de inscripción:
Antes del 28 de junio
con alojamiento   280 euros
sin alojamiento   130 euros

Después del 28 de junio
con alojamiento   350 euros
sin alojamiento   200 euros

Iniciativa de:
ASSOCIAZIONE CITTÀ DI NARNI PER LA FORMAZIONE SUPERIORE GLI STUDI UNIVERSITARI E LA RICERCA – Narni
Master P.A.R.E.S. – Dipartimento di Architettura e Progetto – Sapienza Università di Roma

con la participación de:
Dottorato di Ricerca in Architettura e Costruzione – Dipartimento di Architettura e Progetto – Sapienza Università di Roma
Centro Reatino di Ricerche di Ingegneria per la Tutela e la Valorizzazione dell’Ambiente e del Territorio -CRITEVAT
Escuela Técnica Superior de Arquitectura de La Coruña
Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Sevilla
Facultad de Arquitectura – Universidad Nacional de Córdoba
Facultade de Arquitectura – Universitade Tecnica de Lisboa

Comité científico:
Fernando Agrasar Quiroga, Monica Bertolino, Alessandra Capuano, Carlo Cecere, Jorge Cruz Pinto, Edoardo Currà, Maria Piera Sette, Giuseppe Strappa, Antonio Tejedor, Fabrizio Toppetti.

Dirección: Fabrizio Toppetti (coordinador), Jorge Cruz Pinto, Edoardo Currà, Giuseppe Strappa.
Organización: Cecilia Battistini, Simona Buscella, Davide Luca.
Información: lab_narni@uniroma1.it ; masterpares@uniroma1.it – Cecilia Battistini +39 340 4019860 – Ana Jiménez +34 610789072 – Ana Cabo +34 629464865

A identidade cultural e os bens materiais das nosas cidades históricas son elementos fundamentais para un futuro compartido e sostenible do Vello Continente: proxectar a conservación, a transformación, o reciclaje, dirixindo as políticas á participación activa nas dinámicas da vida contemporánea, é o desafío que temos diante para os próximos anos. Dun modo especial os centros históricos de pequenas e medianas dimensións contan cun potencial enorme que é subestimado na actualidade. Só o proxecto entendido como visión estratéxica de amplo espectro pode orientar, no presente, o futuro da cidade do pasado.

obxetivos e temas

O workshop ten o obxectivo de profundar na relación entre a teoría e a práctica do proxecto arquitectónico para a paisaxe histórica urbano. Os temas foron seleccionados de forma que, tomando como exemplo a cidade de Narni, coa súa historia urbana, o seu elevado valor ambiental e paisajístico e a moderna actividade de cidade industrial, suscítense cuestións relevantes que se poderían xeneralizar no debate interdisciplinar. O Laboratorio Internacional está estrechamente conectado á actividade do Máster PARES.

programa

O workshop desenvólvese en Narni (TR). Se articula coa formación de distintos equipos de proxectos que traballarán sobre os temas propostos favorecendo un debate interdisciplinar sobre os mesmos. Os grupos de traballo coordinados polo equipo docente serán orientados a unha máxima apertura e colaboración entre os participantes. A última xornada será dedicada á exposición dos traballos e á entrega de premios cunha posterior celebración final. Participarán docentes, arquitectos, persoal da administración pública, expertos no sector do proxecto de conservación e transformación da cidade histórica, italianos e estranxeiros. Están previstas intervencións, encontros e conferencias sobre os temas relacionados cos proxectos a desenvolver.

como participar

O workshop está destinado a mozos profesionais arquitectos ou enxeñeiros e aos estudantes dos últimos cursos de devanditas escolas, interesados nos temas do proxecto na cidade existente. Ao final entregarase un certificado de participación, os estudantes obterán créditos universitarios. É posible inscribirse ao seminario con ou sen aloxamento, o aloxamento esta previsto no centro histórico de Narni. As actividades desenvolveranse no Centro de Estudos Universitarios de Narni con espazos dedicados para os diversos grupos de traballo e as conferencias nos lugares máis significativos da cidade.

inscripción

A solicitude de inscripción dirixida á ASSOCIAZIONE CITTÀ DEI NARNI PER A FORMAZIONE SUPERIORE, GLI STUDI UNIVERSITARI E A RICERCA débese enviar antes do 10 de Xullo 2013 ás seguintes direccións de correo electrónico: lab_narni@uniroma1.it; masterpares@uniroma1.it. Debe constar o formulario de inscripción debidamente completado xunto co recibo de abonar a cota correspondente á inscripción. Débese achegar un curriculum vitae con imaxes, título académico e certificado de notas, para os estudantes certificado de notas das materias aprobadas. No caso de que o número de solicitudes supere a disponibilidad de postos procederase a unha selección.

Cota de inscripción:
Antes do 28 de xuño
con aloxamento 280 euros
sen aloxamento 130 euros

Despois do 28 de xuño
con aloxamento 350 euros
sen aloxamento 200 euros

Iniciativa de:
ASSOCIAZIONE CITTÀ DI NARNI PER LA FORMAZIONE SUPERIORE GLI STUDI UNIVERSITARI E LA RICERCA – Narni
Master P.A.R.E.S. – Dipartimento di Architettura e Progetto – Sapienza Università di Roma

ca participación de:
Dottorato di Ricerca in Architettura e Costruzione – Dipartimento di Architettura e Progetto – Sapienza Università di Roma
Centro Reatino di Ricerche di Ingegneria per la Tutela e la Valorizzazione dell’Ambiente e del Territorio -CRITEVAT
Escola Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña
Escola Técnica Superior de Arquitectura de Sevilla
Facultade de Arquitectura – Universidade Nacional de Córdoba
Facultade de Arquitectura – Universitade Tecnica de Lisboa

Comité científico:
Fernando Agrasar Quiroga, Monica Bertolino, Alessandra Capuano, Carlo Cecere, Jorge Cruz Pinto, Edoardo Currà, Maria Piera Sette, Giuseppe Strappa, Antonio Tejedor, Fabrizio Toppetti.

Dirección: Fabrizio Toppetti (coordinador), Jorge Cruz Pinto, Edoardo Currà, Giuseppe Strappa.
Organización: Cecilia Battistini, Simona Buscella, Davide Luca.
Información: lab_narni@uniroma1.it ; masterpares@uniroma1.it – Cecilia Battistini +39 340 4019860 – Ana Jiménez +34 610789072 – Ana Cabo +34 629464865

The cultural identity and the material goods of our historical cities are fundamental elements for a future shared and sustainable of the Old Continent: project the conservation, the transformation, the recycling, directing the politics to the active participation in the dynamics of the contemporary life, is the challenge that have in front for the next years. Of a special way the historical centres of small and average dimensions have an enormous potential that is subestimado in the actuality. Only the project understood like strategic vision of wide spectrum can orient, in the present, the future of the city of the past.

aims and subjects

The workshop has the aim to deepen in the relation between the theory and the practice of the architectural project for the urban historical landscape. The subjects have been selected so that, taking like example the city of Narni, with his urban history, his high environmental value and paisajístico and the modern activity of industrial city, pose  notable questions that could generalise  in the debate interdisciplinar. The International Laboratory is closely connected to the activity of the Máster PARES.

program

The workshop develops  in Narni (TR). It articulates  with the training of distinct teams of projects that will work on the subjects proposed favouring a debate interdisciplinar on the same. The groups of work coordinated by the educational team will be oriented to a maximum opening and collaboration between the participants. The last day will be devoted to the exhibition of the works and to the delivery of prizes with a back final celebration. They will participate educational, architects, personnel of the public administration, experts in the sector of the project of conservation and transformation of the historical city, Italians and foreigners. They are planned interventions, meetings and conferences on the subjects related with the projects to develop.

like participating

The workshop is allocated to professional youngsters architects or engineers and to the students of the last courses of said schools, interested in the subjects of the project in the existent city. At the end it will deliver  a certificate of participation, the students will obtain university credits. It is possible to inscribe to the seminar with or without accommodation, the accommodation this foreseen in the historical centre of Narni. The activities will develop  in the Centre of University Studies of Narni with spaces devoted for the diverse groups of work and the conferences in the most significant places of the city.

registration

The application of registration headed to the ASSOCIAZIONE CITTÀ GAVE NARNI PER THE FORMAZIONE SUPERIORE, GLI STUDI UNIVERSITARI And THE RICERCA has to send  before the 10 of Julio 2013 to the following email addresses: lab_narni@uniroma1.it; masterpares@uniroma1.it. It has to state the form of registration properly completed together with the receipt to having credited the corresponding quota to the registration. Has to attach  a curriculum vitae with images, academic title and certificate of notes, for the students certified of notes of the matters approved. In case that the number of applications surpass the availability of places will proceed  to a selection.

Quota of registration:
Before 28 June
with accommodation 280 euros
without accommodation 130 euros

After 28 June
with accommodation 350 euros
without accommodation 200 euros

initiative of:
ASSOCIAZIONE CITTÀ GAVE NARNI PER THE FORMAZIONE SUPERIORE GLI STUDI UNIVERSITARI And THE RICERCA – Narni
Master P.To.R.And.S. – Dipartimento Gave Architettura i Progetto – Sapienza Università di Rome

with the participation of:
Dottorato di Ricerca in Architettura e Costruzione – Dipartimento di Architettura e Progetto – Sapienza Università di Roma
Centro Reatino di Ricerche di Ingegneria per la Tutela e la Valorizzazione dell’Ambiente e del Territorio -CRITEVAT
Escuela Técnica Superior de Arquitectura de La Coruña
Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Sevilla
Facultad de Arquitectura – Universidad Nacional de Córdoba
Facultade de Arquitectura – Universitade Tecnica de Lisboa

scientific committee:
Fernando Agrasar Quiroga, Monica Bertolino, Alessandra Capuano, Carlo Cecere, Jorge Cruz Pinto, Edoardo Currà, Maria Piera Sette, Giuseppe Strappa, Antonio Tejedor, Fabrizio Toppetti.

Direction: Fabrizio Toppetti (coordinator), Jorge Cruz Paint, Edoardo Currà, Giuseppe Strappa.
Organisation: Cecilia Battistini, Simona Buscella, Davide Luca.
Information: lab_narni@uniroma1.it ; masterpares@uniroma1.it – Cecilia Battistini +39 340 4019860 – Ana Jiménez +34 610789072 – Ana Cape +34 629464865

José Fariña, ‘Zonas verdes en las ciudades’José Fariña, ‘Zonas verdes nas ciudades’Jose Fariña, ‘Green spaces in the cities’

0

Entrevista completa a José Fariña, Catedrático de Urbanismo y Ordenación del Territorio por la Universidad Politécnica de Madrid, fragmentos de la cual ilustraron el documental «Paraísos de barrio» producido por el equipo del escarabajo verde.

Entrevista completa a José Fariña, Catedrático de Urbanismo e Ordenación do Territorio pola Universidade Politécnica de Madrid, fragmentos da cal ilustraron o documental «Paraísos de barrio» producido polo equipo do escarabajo verde.

Interview completes Jose Fariña, Professor of Urbanism and Land management for the Technical University of Madrid, fragments of which they illustrated the documentary » Paradise of neighborhood » produced by the equipment of the green beetle.

[:es]Casa para Pau&Rocío | Arnau Tiñena[:gl]Casa para Pau&Rocío | Arnau Tiñena[:en]House for Pau&Rocio | Arnau Tiñena[:]

[:es]

La morfología urbana de Botarell, a los pies de la sierra de Prades, presenta unos límites muy difusos con el campo.

Esta casa se construye para una pareja muy joven y con pocos recursos en una parcela plana con vecinos a ambos lados situada en el límite entre un ensanche moderno del pueblo y el campo.

La estrategia de organización de la vivienda surge de la reactivación de la estructura geométrica latente de los campos de cultivo, pensados como eficientes sistemas de bandas paralelas. El paisaje como herramienta de proyecto.

Casa para Pau&Rocío | Arnau Tiñena
Casa para Pau&Rocío | Arnau Tiñena

La estructura social de las familias de este país ha cambiado en pocos años. Pau y Rocío son una pareja de jóvenes muy decididos que, recién cumplidos los 30, se embarcan en la aventura de construirse su propia casa.

Con la difícil situación económica en que vivimos parece algo sorprendente, pero este nuevo perfil de emprendedores es muy distinto al del modelo hipotecario que hizo estallar la burbuja inmobiliaria en España.

Esta es una pequeña casa pensada para ellos, dimensionada y contenida, sin excesos y en continua transformación… la escasez de recursos provoca la permanente inconclusión de la obra, que se irá completando con el tiempo… este carácter de indeterminación exige un proyecto de código abierto, receptivo al cambio.

Con los mínimos recursos económicos y energéticos posibles, se propone una estructura orgánica de crecimiento controlado mediante franjas de programa que sea capaz de crecer y adaptarse.

El haber trabajado en el campo explica su fuerte vínculo con la tierra, el paisaje agrícola del Baix Camp, y su determinación por vivir en este territorio. Desde el inicio son parte activa del proceso.

Una casa arraigada al territorio pero a la vez flexible y transformable, preparada para absorber los cambios familiares a lo largo del tiempo.

Botarell tiene una íntima relación con los campos de cultivo adyacentes. Situado a los pies de la sierra de Prades, la morfología urbana de esta población presenta unos límites muy difusos con el campo, tradicionalmente dedicado al cultivo de la vid, las almendras, las avellanas y los olivos. Un paisaje de secano caluroso y poco húmedo, con una luz intensa que confiere una atmósfera parecida a la de las pinturas letárgicas de De Chirico.

Esta casa se construye en una parcela plana con vecinos a ambos lados situada en el límite entre un ensanche moderno y el campo abierto, de manera que se entiende visualmente como una continuidad del paisaje agrícola.

La estrategia de organización de la vivienda surge de la reactivación de la estructura geométrica latente de los campos de cultivo, pensados como eficientes sistemas de bandas paralelas. El proyecto se piensa como un dispositivo que nace de un orden paisajístico ancestral que ha organizado el territorio desde su primera culturización.

El paisaje como herramienta de proyecto

La disposición del programa en bandas funcionales transformables que ocupan la máxima dimensión transversal permitida por la normativa persigue una solución lo más económica, lógica y eficiente posible.

La casa se organiza en gradientes de intimidad, se muestra introvertida por el lado de la calle y por los laterales, y se abre completamente al sur para garantizar luz natural, establecer una relación próxima con el exterior, minimizar las pérdidas térmicas y proteger la casa del fuerte viento del norte, que llega fácilmente a los 100km/h en numerosas ocasiones durante el año.

Estas elementales operaciones persiguen la materialización de un proyecto construido con los mínimos recursos energéticos posibles.

Con la utilización de materiales de siempre como la cerámica, el acero, el hormigón, o la madera, se intenta minimizar los transportes, utilizando a la vez las técnicas constructivas que dominan los industriales de la zona.

Con el aprovechamiento de las energías naturales se intenta minimizar el consumo de recursos energéticos del edificio, priorizando cuestiones como la orientación, la utilización de las aguas pluviales para el riego del huerto o los flujos de ventilación gracias a la posición de ventanas y puertas alineadas.

Esta casa está proyectada para un paisaje, una cultura, y unas personas concretas, vinculada con el territorio, y, a la vez, quiere ser sistema abierto y elástico, una estructura sencilla y flexible, multiplicable, reprogramable, que debería ser capaz de crecer junto a las necesidades de sus habitantes, completándose poco a poco, pensada para afrontar las turbulencias económico-sociales de los próximos años.

Obra: Casa para Pau&Rocío
Arquitecto: Arnau Tiñena
Arquitecto Técnico: Josep Anguera
Construcción: Construcciones Manuel Velarde MVC.
Localización: Botarell, España
Presupuesto Ejecución Material: 132.437€
Superfície: 148,18 m²
Año: 2010-2013.
Fotografias: Maria Rius, Jordi Ramos, Arnau Tiñena
+ translacions.blogspot.com.es

[:en]

Botarell’s urban morphology, to the feet of Prades’s saw, presents a few very diffuse limits with the field.

This house is constructed for a very young pair and with few resources in a flat plot with neighbors to both sides placed in the limit between a modern widening of the people and the field.

The strategy of organization of the housing arises from the reactivation of the geometric latent structure of the fields of culture, thought as efficient systems of parallel bands. The landscape like project tool.

The social structure of Spanish families has changed in a few years. Pau and Rocío are a young couple that having just turned 30 decide to built their own home.

It  may seem surprising given the difficult economic situation we are going through in Spain, but this new profile of entrepreneurs is quite different from the mortgage-based model that made the housing bubble burst.

This is a small house designed specifically for them, carefully dimensioned and contained, without excesses. The permanent incompletion of the work is due to the lack of resources, the building will be completed over time…. The economic and social indeterminacy requires an open project, receptive to changes…We propose a growing structure organized by program stripes using the minimum energy and economic resource.

Their working in the fields explains their strong link to the land and the agricultural landscape of the region of Baix Camp, and for that reason they want to live specifically in this territory. From the beginning they took an active part in the process.

It is a house rooted in the territory, but at the same time flexible and transformable, ready to grow and absorb the familiar changes over time.

Botarell has a very close relationship with nature. Located at the foot of the mountains of Prades the urban morphology of the village presents diffuse limits with the countryside, traditionally dedicated to the cultivation of wine, almonds, hazelnuts and olives. A dry and hot landscape, with an intense light, that creates an atmosphere similar to the lethargic paintings of De Chirico.

The House is built on a plot with neighbours on both sides. Situated on the boundary between a modern extension of the village and the countryside, it is visually seen as the continuity of the agricultural landscape.

The organization strategy arises from the reactivation of latent geometrical cropland structure, conceived as efficient systems of parallel bands. The project is a device born from an ancient landscape order, which has traditionally organized the territory.

Landscape as a designing tool.

La disposición del programa en bandas funcionales transformables que ocupan la máxima dimensión transversal permitida por la normativa persigue una solución lo más económica, lógica y eficiente posible.

The arrangement of the programme in transformable functional bands pursues the most economical, logical and efficient solution. The House is organized in layers of privacy, introverted on both sides and the side facing the street , and opened completely to the South to ensure quality light, establish an intimate indoor-outdoor relationship, minimize thermal losses and protect from the strong north wind.

The use of local materials  such as concrete, ceramic or wood, and local construction techniques try to minimize transportation costs.

The use of natural energies intends to minimize the consumption of energy resources of the building. Low-tech solutions such as a good orientation, the use of rainwater for the garden watering or the ventilation flows are priorities in the designing process.

This House is designed for a specific landscape, culture, and people.It is closely linked to the land, but, at the same time, it wants to be an open and elastic system, a simple, flexible, scalable and reprogrammable structure that should grow along with the needs of its inhabitants, in order to deal with economic and social turbulences in the coming years.

Work: Casa para Pau&Rocío

Architect: Arnau Tiñena

Technical Architect: Josep Anguera

Construction: Construcciones Manuel Velarde MVC.

Location: Botarell, Spain

Presupposed Material Execution: 132.437€

Area: 148.0 sqm

Year: 2010-2013.

Photography: Maria Rius, Jordi Ramos, Arnau Tiñena

+ translacions.blogspot.com.es

[:gl]

A morfología urbana de Botarell, aos pés da sierra de Prades, presenta uns límites moi difusos co campo.

Esta casa constrúese para unha parella moi nova e con poucos recursos nunha parcela plana con veciños a ambos os dous lados situada no límite entre un ensanche moderno do pobo e o campo.

A estratexia de organización da vivenda xorde da reactivación da estrutura geométrica latente dos campos de cultivo, pensados como eficientes sistemas de bandas paralelas. A paisaxe como ferramenta de proxecto.

A estrutura social das familias deste país cambiou en poucos anos. Pau e Rocío son unha parella de mozos moi decididos que, recentemente cumpridos os 30, embárcanse na aventura de construírse a súa propia casa.

Coa difícil situación económica en que vivimos parece algo sorprendente, pero este novo perfil de emprendedores é moi distinto ao do modelo hipotecario que fixo estalar a burbulla inmobiliaria en España.

Esta é unha pequena casa pensada para eles, dimensionada e contida, sen excesos e en continua transformación… a escaseza de recursos provoca a permanente inconclusión da obra, que se irá completando co tempo… este carácter de indeterminación esixe un proxecto de código aberto, receptivo ao cambio.

Cos mínimos recursos económicos e energéticos posibles, proponse unha estrutura orgánica de crecemento controlado mediante franxas de programa que sexa capaz de crecer e adaptarse.

O traballar no campo explica o seu forte vínculo coa terra, a paisaxe agrícola do Baix Camp, e o seu determinación por vivir neste territorio. Desde o inicio son parte activa do proceso.

Unha casa arraigada ao territorio pero á vez flexible e transformable, preparada para absorber os cambios familiares ao longo do tempo.

Botarell ten unha íntima relación cos campos de cultivo adxacentes. Situado aos pés da sierra de Prades, a morfología urbana desta poboación presenta uns límites moi difusos co campo, tradicionalmente dedicado ao cultivo da vide, as almendras, as avellanas e os olivos. Unha paisaxe de secano caluroso e pouco húmido, cunha luz intensa que confire unha atmosfera parecida á das pinturas letárgicas de De Chirico.

Esta casa constrúese nunha parcela plana con veciños a ambos os dous lados situada no límite entre un ensanche moderno e o campo aberto, de maneira que se entende visualmente como unha continuidade da paisaxe agrícola.

A estratexia de organización da vivenda xorde da reactivación da estrutura geométrica latente dos campos de cultivo, pensados como eficientes sistemas de bandas paralelas. O proxecto pénsase como un dispositivo que nace dunha orde paisajístico ancestral que organizou o territorio desde a súa primeira culturización.

El paisaxe como ferramenta de proxecto.

A disposición do programa en bandas funcionales transformables que ocupan a máxima dimensión transversal permitida pola normativa persegue unha solución o máis económica, lóxica e eficiente posible.

A casa organízase en gradientes de intimidade, móstrase introvertida polo lado da rúa e polos laterales, e ábrese completamente ao sur para garantir luz natural, establecer unha relación próxima co exterior, minimizar as perdas térmicas e protexer a casa do forte vento do norte, que chega fácilmente aos 100km/h en numerosas ocasións durante o ano.

Estas elementais operacións perseguen a materialización dun proxecto construído cos mínimos recursos energéticos posibles.

Coa utilización de materiais de sempre como a cerámica, o aceiro, o hormigón, ou a madeira, inténtase minimizar os transportes, utilizando á vez as técnicas constructivas que dominan os industriais da zona.

Co aprovechamiento das enerxías naturais inténtase minimizar o consumo de recursos energéticos do edificio, priorizando cuestións como a orientación, a utilización das augas pluviales para o rego do horto ou os fluxos de ventilación grazas á posición de fiestras e portas alineadas.

Esta casa está proxectada para unha paisaxe, unha cultura, e unhas persoas concretas, vinculada co territorio, e, á vez, quere ser sistema aberto e elástico, unha estrutura sinxela e flexible, multiplicable, reprogramable, que debería ser capaz de crecer xunto ás necesidades dos seus habitantes, completándose aos poucos, pensada para afrontar as turbulencias económico-sociais dos próximos anos.

Obra: Casa para Pau&Rocío

Arquitecto: Arnau Tiñena

Arquitecto Técnico: Josep Anguera

Construcción: Construcciones Manuel Velarde MVC.

Localización: Botarell, España

Presuposto Ejecución Material: 132.437€

Superfície: 148,18 m²

Ano: 2010-2013.

Fotografias: Maria Rius, Jordi Ramos, Arnau Tiñena

+ translacions.blogspot.com.es

[:]

[:es]Un susurro remoto · Pedro Cabrita Reis[:gl]Un rumoreo remoto · Pedro Cabrita Reis[:en]A remote whisper · Pedro Cabrita Reis[:]

[:es]

El artista portugués Pedro Cabrita Reis presentará, dentro del programa paralelo de la 55.a Bienal de Venecia, la instalación a remote whisper (un susurro remoto) en el Palazzo Falier. La exposición está comisariada por Sabrina van der Ley, directora de arte contemporáneo del Museo Nacional de Arte, Arquitectura y Diseño de Oslo.

Las paredes y suelos del piano nobile del Palazzo Falier, con una extensión total de 700 m2, han sido intervenidas por Cabrita Reis con tubos y vigas de aluminio, luces fluorescentes y cables, para redefinir el espacio. En a remote whisper el artista despliega una estructura rotunda, realizada a base de piezas industriales y restos de construcción, junto con materiales provenientes de su estudio. Fragmentos de trabajos anteriores, material documental, fotografías, dibujos y pinturas, además de desechos encontrados en la ciudad de Venecia han servido para componer la instalación. Así, en el Palazzo Falier se entremezcla el espacio de trabajo y el de exposición con el lenguaje brutalista característico de este artista portugués.

Vista de la instalación a remote whisper, 2013 | Pedro Cabrita Reis | © PCRSTUDIO/João Ferro Martins | Cortesía de Ivorypress
Vista de la instalación a remote whisper, 2013 | Pedro Cabrita Reis | © PCRSTUDIO/João Ferro Martins | Cortesía de Ivorypress

Con esta obra Cabrita Reis profundiza en su interés por la relación entre la obra de arte, el espacio y el observador. Los visitantes de a remote whisper encontrarán un laberinto intrincado con diferentes trayectorias por las que recorrer el palacio veneciano y, a través de las cuales, tener distintas maneras de percibir la obra.

Desde principios de los años noventa, Cabrita Reis ha explorado temas relacionados con las viviendas, la construcción y el territorio. Algunas de sus obras se componen de elementos cotidianos como mesas, puertas, ventanas o materiales de construcción, mientras que en otras instalaciones aborda el espacio expositivo con estructuras arquitectónicas sólidas de gran tamaño.

Tal y como explica la comisaria de la exposición, “una cantidad importante de sus obras han sido o están siendo creadas in situ”. Sus piezas sugieren “una concepción aleatoria del riesgo o del rigor intelectual y de la aleatoriedad visual o literaria” y de esta manera “cada obra nos propone un ‘inventario’ en desarrollo del mundo y a la vez un modelo para su percepción”.

Es la primera vez que Cabrita Reis vuelve a Venecia, desde que en 2003 realizara para el pabellón de Portugal la obra Longer journeys, cuya resonancia puede apreciarse en a remote whisper. También fue el encargado de realizar el pabellón portugués en la Bienal de 1995 junto con Rui Chafes y José Pedro Croft. En esta ocasión el artista regresa a la bienal veneciana de la mano de las cinco galerías internacionales que representan su obra: Ivorypress (España), Galerie Nelson-Freeman (Francia), Magazzino (Italia), Mai 36 (Suiza) y Peter Freeman Inc. (EE. UU.), con la colaboración de la Secretaría de Estado de Cultura de Portugal.

Boceto en el cuaderno de notas de Pedro Cabrita Reis, 2013 | © PCRSTUDIO/João Ferro Martins | Cortesía de Ivorypress
Boceto en el cuaderno de notas de Pedro Cabrita Reis, 2013 | © PCRSTUDIO/João Ferro Martins | Cortesía de Ivorypress

Coincidiendo con la exposición, Ivorypress ha editado un amplio catálogo titulado a remote whisper, que recorre la obra elaborada por Pedro Cabrita Reis desde 2010. La publicación incluye también un apéndice dedicado al proyecto realizado para esta edición de la Bienal de Venecia.

Pedro Cabrita Reis (Lisboa, 1956) vive y trabaja en Portugal. Su obra goza de un amplio reconocimiento internacional y resulta esencial para entender el nuevo paradigma escultórico que se inició aproximadamente a mediados de los años ochenta. Su trabajo está marcado por un discurso filosófico y poético altamente individual y abarca una gran variedad de soportes: pintura, escultura, fotografía e instalaciones específicas creadas con objetos encontrados y artesanales. Su obra aborda cuestiones como el espacio, la arquitectura y la memoria a través de metáforas de un sugerente poder de asociación que trascienden lo meramente visual. Referencia central dentro de la escena artística portuguesa, su obra ha sido objeto de exposiciones en destacados museos e instituciones como Tate Modern (Londres), Hamburger Kunsthalle (Hamburgo), MACRO Museo d’Arte Contemporanea (Roma), Carré d’Art-Musée d’art contemporain (Nîmes), Museu Coleção Berardo (Lisboa), Kunsthaus Graz (Graz), Museo Tamayo (México D.F.), M-Museum Leuven (Lovaina) y la Pinacoteca de São Paulo (São Paulo). Además, sus piezas forman parte de colecciones internacionales como la Tate Modern de Londres o el Centro Georges Pompidou de París.

Un susurro remoto · Pedro Cabrita Reis
Lugar: Palazzo Falier, No. 2906 Caller Falier, Venecia
Fechas: 30 de mayo – 24 de noviembre de 2013
Horario de apertura al público: De martes a domingo de 10:00 a 18:00 h (entrada gratuita)

+ palazzofalier.pedrocabritareis.com

[:gl]

The Portuguese artist Pedro Cabrita Reis will present, inside the parallel program of the 55.To Biennial of Venecia, the installation a remote whisper in the Palazzo Falier. The exhibition is curated by Sabrina go der Law, director of contemporary art of the National Museum of Art, Architecture and Design of Oslo.

The walls and floors of the piano nobile of the Palazzo Falier, with a total extension of 700 m2, have been taken part by Cabrita Reis with tubes and beams of aluminium, fluorescent lights and wires, to redefine the space. In a remote whisper the artist deploys a structure rotunda, realised to base of industrial pieces and rests of construction, together with materials from his study. Fragments of previous works, documentary material, photographies, drawings and paintings, in addition to wastes found in the city of Venecia have served to compose the installation. Like this, in the Palazzo Falier  entremezcla the space of work and the one of exhibition with the language brutalista characteristic of this Portuguese artist.

Sight of the installation a remote whisper, 2013 | Pedro Cabrita Reis | © PCRSTUDIO/João Ferro Martins | Courtesy of Ivorypress

With this work Cabrita Reis deepens in his interest by the relation between the work of art, the space and the observer. The visitors of to remote whisper will find an intricate labyrinth with different paths by which visit the Venetian palace and, through which, have distinct ways to perceive the work.

From principles of the years ninety, Cabrita Reis has explored subjects related with the houses, the construction and the territory. Some of his works compose  of daily elements like tables, doors, windows or materials of construction, whereas in other installations tackles the space expositivo with solid architectural structures of big size.

As it explains the commissioner of the exhibition, “an important quantity of his works have been or are being created in situ”. His pieces suggest “a random conception of the risk or of the intellectual rigour and of the aleatoriedad visual or literary” and of this way “each work proposes us a ‘inventory’ developing of the world and at the same time a model for his perception”.

It is the first time that Cabrita Reis goes back to Venecia, since in 2003 realised for the pavilion of Portugal the work Longer journeys, whose resonance can appreciate in to remote whisper. Also it was the attendant to realise the Portuguese pavilion in the Biennial of 1995 together with Rui Chafes and José Pedro Croft. In this occasion the artist returns to the biennial Venetian of the hand of the five international galleries that represent his work: Ivorypress (Spain), Galerie Nelson-Freeman (France), Magazzino (Italy), Mai 36 (Switzerland) and Peter Freeman Inc. (EE. UU.), with the collaboration of the Office of State of Culture of Portugal.

Outline in the fascicle of notes of Pedro Cabrita Reis, 2013 | © PCRSTUDIO/João Ferro Martins | Courtesy of Ivorypress

Coinciding with the exhibition, Ivorypress has edited a wide catalogue titled to remote whisper, that visits the work elaborated by Pedro Cabrita Reis from 2010. The publication includes also an appendix devoted to the project realised for this edition of the Biennial of Venecia.

Pedro Cabrita Reis (Lisbon, 1956) live and works in Portugal. His work enjoys of a wide international recognition and results essential to understand the new sculptural paradigm that initiated  roughly around the middle of the eighties. His work is marked by a philosophical and poetic speech highly individual and covers a big variety of supports: painting, sculpture, photography and specific installations created with objects found and artesanales. His work tackles questions like the space, the architecture and the memory through metaphors of a sugerente can of association that trascend the merely visual. Central reference inside the Portuguese artistic scene, his work has been object of exhibitions in stood out museums and institutions like Tate Modern (London), Hamburger Kunsthalle (Hamburg), MACRO Museum d’Art Contemporanea (Rome), Carré d’Art-Musée d’art contemporain (Nîmes), Museu Coleçãor Berardo (Lisbon), Kunsthaus Graz (Graz), Museum Tamayo (Mexico D.F.), M-Museum Leuven (Lovaina) and the Pinacoteca of São Paulo (São Paulo). Besides, his pieces form part of international collections like Tate Modern of London or the Centre Georges Pompidou of Paris.

A remote whisper · Pedro Cabrita Reis

Place: Palazzo Falier, No. 2906 Caller Falier, Venecia

Date: 30 May – 24 November 2013

Opening Schedule to the public: Of Tuesday to Sunday of 10:00 to 18:00 h (free entrance)

+ palazzofalier.pedrocabritareis.com

[:en]

El artista portugués Pedro Cabrita Reis presentará, dentro del programa paralelo de la 55.a Bienal de Venecia, la instalación a remote whisper (un susurro remoto) en el Palazzo Falier. La exposición está comisariada por Sabrina van der Ley, directora de arte contemporáneo del Museo Nacional de Arte, Arquitectura y Diseño de Oslo.

Las paredes y suelos del piano nobile del Palazzo Falier, con una extensión total de 700 m2, han sido intervenidas por Cabrita Reis con tubos y vigas de aluminio, luces fluorescentes y cables, para redefinir el espacio. En a remote whisper el artista despliega una estructura rotunda, realizada a base de piezas industriales y restos de construcción, junto con materiales provenientes de su estudio. Fragmentos de trabajos anteriores, material documental, fotografías, dibujos y pinturas, además de desechos encontrados en la ciudad de Venecia han servido para componer la instalación. Así, en el Palazzo Falier se entremezcla el espacio de trabajo y el de exposición con el lenguaje brutalista característico de este artista portugués.

Vista de la instalación a remote whisper, 2013 | Pedro Cabrita Reis | © PCRSTUDIO/João Ferro Martins | Cortesía de Ivorypress

Con esta obra Cabrita Reis profundiza en su interés por la relación entre la obra de arte, el espacio y el observador. Los visitantes de a remote whisper encontrarán un laberinto intrincado con diferentes trayectorias por las que recorrer el palacio veneciano y, a través de las cuales, tener distintas maneras de percibir la obra.

Desde principios de los años noventa, Cabrita Reis ha explorado temas relacionados con las viviendas, la construcción y el territorio. Algunas de sus obras se componen de elementos cotidianos como mesas, puertas, ventanas o materiales de construcción, mientras que en otras instalaciones aborda el espacio expositivo con estructuras arquitectónicas sólidas de gran tamaño.

Tal y como explica la comisaria de la exposición, “una cantidad importante de sus obras han sido o están siendo creadas in situ”. Sus piezas sugieren “una concepción aleatoria del riesgo o del rigor intelectual y de la aleatoriedad visual o literaria” y de esta manera “cada obra nos propone un ‘inventario’ en desarrollo del mundo y a la vez un modelo para su percepción”.

Es la primera vez que Cabrita Reis vuelve a Venecia, desde que en 2003 realizara para el pabellón de Portugal la obra Longer journeys, cuya resonancia puede apreciarse en a remote whisper. También fue el encargado de realizar el pabellón portugués en la Bienal de 1995 junto con Rui Chafes y José Pedro Croft. En esta ocasión el artista regresa a la bienal veneciana de la mano de las cinco galerías internacionales que representan su obra: Ivorypress (España), Galerie Nelson-Freeman (Francia), Magazzino (Italia), Mai 36 (Suiza) y Peter Freeman Inc. (EE. UU.), con la colaboración de la Secretaría de Estado de Cultura de Portugal.

Boceto en el cuaderno de notas de Pedro Cabrita Reis, 2013 | © PCRSTUDIO/João Ferro Martins | Cortesía de Ivorypress

Coincidiendo con la exposición, Ivorypress ha editado un amplio catálogo titulado a remote whisper, que recorre la obra elaborada por Pedro Cabrita Reis desde 2010. La publicación incluye también un apéndice dedicado al proyecto realizado para esta edición de la Bienal de Venecia.

Pedro Cabrita Reis (Lisboa, 1956) vive y trabaja en Portugal. Su obra goza de un amplio reconocimiento internacional y resulta esencial para entender el nuevo paradigma escultórico que se inició aproximadamente a mediados de los años ochenta. Su trabajo está marcado por un discurso filosófico y poético altamente individual y abarca una gran variedad de soportes: pintura, escultura, fotografía e instalaciones específicas creadas con objetos encontrados y artesanales. Su obra aborda cuestiones como el espacio, la arquitectura y la memoria a través de metáforas de un sugerente poder de asociación que trascienden lo meramente visual. Referencia central dentro de la escena artística portuguesa, su obra ha sido objeto de exposiciones en destacados museos e instituciones como Tate Modern (Londres), Hamburger Kunsthalle (Hamburgo), MACRO Museo d’Arte Contemporanea (Roma), Carré d’Art-Musée d’art contemporain (Nîmes), Museu Coleção Berardo (Lisboa), Kunsthaus Graz (Graz), Museo Tamayo (México D.F.), M-Museum Leuven (Lovaina) y la Pinacoteca de São Paulo (São Paulo). Además, sus piezas forman parte de colecciones internacionales como la Tate Modern de Londres o el Centro Georges Pompidou de París.

Un susurro remoto · Pedro Cabrita Reis

Lugar: Palazzo Falier, No. 2906 Caller Falier, Venecia

Fechas: 30 de mayo – 24 de noviembre de 2013

Horario de apertura al público: De martes a domingo de 10:00 a 18:00 h (entrada gratuita)

+ palazzofalier.pedrocabritareis.com

[:]

Premios FAD 2013: Arquitectura e Interiorismo · Pensamiento y Crítica Premios FAD 2013: Arquitectura e Interiorismo · Pensamiento y Crítica Prizes FAD 2013: Architecture and Interiorismo · Thought and Critique

0

Los miembros del jurado de los Premios FAD de Arquitectura e Interiorismo 2013 Dani Freixes (presidente) Eulàlia Aran, Jordi Farrando, Eva Prats, Nuno Sampaio i Maier Vélez (vocales) han escogido 27 obras finalistas (12 en la categoria de Arquitectura, 4 en la de Interiorismo, 5 en la de Ciudad y Paisaje y 6 en la de Intervenciones Efímeras) y 39 obras seleccionadas del total de las 401 obras presentadas.

El próximo 11 de julio, el día de entrega de los premios se darán a conocer los premiados de cada una de las categorías escogidos entre las 27 obras finalistas.

+ finalistas

El jurado del Premio FAD 2013 de Pensamiento y Crítica formado por Xavier Monteys (presidente), Ethel Baraona y Guillermo López (vocales) ha premiado tres libros y ha declarado 5 obras finalistas, entre las 40 obras presentadas en esta categoría.

+ finalistas y premiados

Os membros do xurado dos Premios FAD de Arquitectura e Interiorismo 2013 Dani Freixes (presidente) Eulàlia Aran, Jordi Farrando, Eva Prats, Nuno Sampaio i Maier Vélez (vocales) escolleron 27 obras finalistas (12 na categoria de Arquitectura, 4 na de Interiorismo, 5 na de Cidade e Paisaxe e 6 na de Intervencións Efémeras) e 39 obras seleccionadas do total das 401 obras presentadas.

O próximo 11 de xullo, o día de entrega dos premios daranse a coñecer os premiados de cada unha das categorías escollidos entre as 27 obras finalistas.

+ finalistas

O xurado do Premio FAD 2013 de Pensamento e Crítica formado por Xavier Monteys (presidente), Ethel Baraona e Guillermo López (vocales) premiou tres libros e declarou 5 obras finalistas, entre as 40 obras presentadas nesta categoría.

+ finalistas y premiados

The members of the juror of the Prizes FAD of Architecture and Interiorismo 2013 Dani Freixes (president) Eulàlia Aran, Jordi Farrando, Eve Prats, Nuno Sampaio i (vocal) Maier Vélez have chosen 27 works finalists (12 in the category of Architecture, 4 in that of Interiorismo, 5 in that of City and Landscape and 6 in that of Ephemeral Interventions) and 39 works selected of the total of 401 presented works.

Next July 11, the day of delivery of the prizes finalists will be announced rewarded of each of the categories chosen between 27 works.

+ finalists

The juror of the Prize FAD 2013 of Thought and Critique formed by Xavier Monteys (president), Ethel Baraona and Guillermo Lopez (members) has rewarded three books and has declared 5 works finalists, between 40 works presented in this category.

+ finalists and winners

¿Qué es arquitectura? ¿Qué é arquitectura? What is an architecture?

Presentamos el libro protesta resultado de la acción ¿QUÉ ES ARQUITECTURA? Señor Ministro, arquitectura es…

Este libro protesta forma parte de la acción #NoalaLSP: SEÑOR MINISTRO, ARQUITECTURA ES…
La acción tiene los siguientes objetivos:
-Recopilar definiciones de arquitectura
-Compilar todas estas definiciones y enviárselas al ministro de Economía y Competitividad del Gobierno de España para que las estudie, recapacite, rectifique y retire el Anteproyecto de Ley de Servicios Profesionales.

La acción es una tribuna abierta, que se nutre de una toma de datos colectiva. Así a la vez que se desarrolla la acción se cuenta con una visión panorámica de qué es arquitectura, en la historia pero principalmente hoy en día.

La participación es a través de la llamada abierta en Internet, lanzamos a la red la pregunta:  “¿Qué es arquitectura?” y solicitamos definiciones a partir de citas, respuestas personales o reflexiones.

Los medios usados son:
facebook: arquitecturaes
twitter: @EsArquitectura
e-mail: queesarquitectura2@gmail.com
El transcurso de la acción se puede seguir en el siguiente blog: queesarquitectura.blogspot.com.es

Esta acción es un proyecto ideado y coordinado por kauh arquitectos (Vincent Morales Garoffolo & Juan Antonio Sánchez Muñoz). La idea se inspiró en la pregunta “¿qué es arquitectura?” que lanzó al público la arquitecta Blanca Espigares Rooney durante una charla acerca del anteproyecto de Ley de Servicios Profesionales.

La acción se desarrolla mediante una llamada a la participación, todos los participantes son colaboradores del proyecto y autores de su propio trabajo.

La acción comenzó el viernes 25 de enero de 2013. Este libro protesta recoge la participación de los 75 días posteriores, más la que se produjo durante los días extra hasta la maquetación de este libro.

Los planteamientos y opiniones expresados en el blog y en este libro son de exclusiva responsabilidad de sus autores y no reflejan necesariamente los criterios que puedan mantener los coordinadores de la acción.

Queremos agradecer especialmente a todos aquellos que han participado y colaborado con la acción, también a los que la han difundido. Y a los amigos, ¡gracias!


Presentamos o libro protesta resultado da acción ¿QUE É ARQUITECTURA? Señor Ministro, arquitectura é…

Este libro protesta forma parte da acción #NoalaLSP: SEÑOR MINISTRO, ARQUITECTURA É…

A acción ten os seguintes obxectivos:

-Recompilar definicións de arquitectura

-Compilar todas estas definicións e enviarllas ao ministro de Economía e Competitividad do Governo de España para que as estude, recapacite, rectifique e retire o Anteproxecto de Lei de Servizos Profesionais..

A acción é unha tribuna aberta, que se nutre dunha toma de datos colectiva. Así á vez que se desenvolve a acción cóntase cunha visión panorámica de que é arquitectura, na historia pero principalmente hoxe en día.

A participación é a través da chamada aberta en Internet, lanzamos á rede a pregunta:  “Que é arquitectura?” e solicitamos definicións a partir de citas, respostas persoais ou reflexións.

Os medios usados son:

facebook: arquitecturaes

twitter: @EsArquitectura

e-mail: queesarquitectura2@gmail.com

O transcurso da acción pódese seguir no seguinte blogue: queesarquitectura.blogspot.com.es

Esta acción é un proxecto ideado e coordinado por kauh arquitectos (Vincent Morais Garoffolo & Juan Antonio Sánchez Muñoz). A idea inspirouse na pregunta “que é arquitectura?” que lanzou ao público a arquitecta Branca Espigares Rooney durante unha charla achega do anteproyecto de Lei de Servizos Profesionais.

A acción desenvólvese mediante unha chamada á participación, todos os participantes son colaboradores do proxecto e autores do seu propio traballo.

A acción comezou o venres 25 de xaneiro de 2013. Este libro protesta recolle a participación dos 75 días posteriores, máis a que se produciu durante os días extra ata a maquetación deste libro.

As formulacións e opinións expresados no blog e neste libro son de exclusiva responsabilidade dos seus autores e non reflicten necesariamente os criterios que poidan manter os coordinadores da acción.

Queremos agradecer especialmente a todos aqueles que participaron e colaborado coa acción, tamén aos que a difundiron. E aos amigos, ¡grazas!


We present the book protests resulted of the action WHAT IS ARCHITECTURE? Gentleman Minister, architecture is…

This book protests form splits of the action #NoalaLSP: GENTLEMAN MINISTER, ARCHITECTURE IS…

The action has the following aims:

-Recopilar definitions of architecture

-Compile all these definitions and send them to the minister of Economy and Competitiveness of the Government of Spain so that it study them, recapacite, rectify and withdraw the Preliminary draft of Law of Professional Services.

The action is an open grandstand, that nourishes  of a taking of collective data. Like this at the same time that it develops  the action has  a panoramic vision of what is architecture, in the history but mainly nowadays.

The participation is through the open call in Internet, launch to the network the question:  “What is architecture?” And we request definitions from appointments, personal answers or reflections.

The means used are:

facebook: arquitecturaes

twitter: @EsArquitectura

and-mail: queesarquitectura2@gmail.com

The transcurso of the action can be still in  the following blog: queesarquitectura.blogspot.com.es

This action is a project contrived and coordinated by kauh architects (Vincent Moral Garoffolo & Juan Antonio Sánchez Muñoz). The idea inspired  in the question “what is architecture?” That launched to the public the architect Blanca Espigares Rooney during a talk about the preliminary draft of Law of Professional Services.

The action develops  by means of a call to the participation, all the participants are collaborators of the project and authors of his own work.

The action began the Friday 25 January 2013. This book protests collects the participation of the 75 back days, more the one who produced  during the extra days until the maquetación of this book.

The approaches and opinions expressed in the blog and in this book are of exclusive responsibility of his authors and do not reflect necessarily the criteria that can keep the coordinators of the action.

We want to appreciate especially to all those that have participated and collaborated with the action, also to which have spread it. And to the friends, thank you!


VII Agasallo a Luis SeoaneVII Agasallo a Luis SeoaneVII Agasallo a Luis Seoane

Tras el ciclo de arquitectura bioclimática, continúa el programa cultural intemción 2013, con el acto anual del VII Agasallo a Luis Seoane.

En él, y con la participación del autor y director teatral Manuel Lourenzo, la diseñadora gráfica Marta Purriños y Rosa Espiñeira Pan como coordinadora; nos presentarán el próximo y nuevo Catálogo razonado de la obra de Luis Seoane, el dia 3 de Junio a partir de las 19:45h en la Librería Formatos.

Fecha: 3 de Junio de 2013-05-27
Lugar: Fernández Latorre 5. A Coruña
Hora: A partir de las 19:45h

Tralo ciclo de arquitectura bioclimática, continua o programa cultural intemción 2013, co acto anual do VII Agasallo a figura de Luis Seoane.

Nel, e coa participación do autor e director teatral Manuel Lourenzo, a deseñadora gráfica Marta Purriños e Rosa Espiñeira Pan como coordinadora; presentarannos o vindeiro e novo Catálogo razoado da obra de Luis Seoane, o día 3 de Xuño a partires das 19:45h na Librería Formatos.

Data: 3 de Xuño de 2013
Lugar: Fernández Latorre 5. A Coruña
Hora: A partires das 19:45h

After the cycle of architecture bioclimática, intemción continues the program cultural intemción 2013, with the annual act of the VII Agasallo a Luis Seoane.

In him, and with the participation of the author and the theatrical director Manuel Lourenzo, the graphical designer Marta Purriños and Rosa Espiñeira Pan like coordinator; they us will present the near and new reasoned Catalogue of Luis Seoane’s work, on June 3 from them 19:45h in the Librería Formatos.

Date: On June 3 of 2013-05-27
Place: Fernandez Latorre 5. Ao Coruña
Hour: From them 19:45h

Arquitectura Le CorbusierArquitectura Le CorbusierLe Corbusier´s architecture

0

Le Corbusier se convirtió a mediados de la década de 1920 en un profeta de la nueva arquitectura. En 1922 diseña la Planta de una ciudad contemporánea, una ciudad para tres millones de personas con un espacio central de rascacielos cruciformes, edificios en recodo y amplios espacios verdes, aportando una interesante zonificación por actividades.

En la Villa Saboye de 1929 resume sus «Cinco puntos para una nueva arquitectura»: soportes sobre pilotes a distancia regular; azoteas planas que se pueden utilizar como jardín; ventanas corridas y apaisadas que aportan iluminación al interior; estructura libre de la fachada; planta libre, eliminando los muros sostén.

Tras la Segunda Guerra Mundial se continua la brillante carrera de Le Corbusier. En la Unidad de Vivienda de Marsella, realizada en 1945, consigue materializar su sueño: construir una vivienda colectiva como un edificio compacto. Se trata de un gran prisma rectangular que se separa del suelo gracias a enormes pilares de hormigón armado, material favorito del arquitecto desde estos momentos, dejando el hormigón a la vista y mostrando el encofrado de madera.

Gracias al hormigón podía dejar volar su fecunda imaginación y trabajar de manera escultórica como se observa en la iglesia de Nôtre-Dame de Ronchamp, construida entre 1950 y 1955. Es un edificio de planta irregular que se eleva en una colina; presenta tres salientes en las esquinas, como si de torreones se tratara, mientras la cubierta se asemeja a la quilla de un barco, incluso a una lona levantada. El color blanco domina el conjunto, iluminando el interior a través de atractivas ventanas con cristales coloreados.

La síntesis de su carrera se halla en la ciudad de Chandigarh, capital del estado indio del Punjab. Se trata de una ciudad de nueva planta en la que destaca el Parlamento, un espectacular edificio que se encuentra precedido de un pórtico de hormigón que se remata con una estructura en forma de cono truncado, sustituyendo así a la tradicional cúpula de la arquitectura clásica.

http://vimeo.com/8572408

Le Corbusier converteuse a mediados da década de 1920 nun profeta da nova arquitectura. En 1922 deseña a Planta dunha cidade contemporánea, unha cidade para tres millóns de persoas cun espazo central de rascacielos cruciformes, edificios en recodo e amplos espazos verdes, aportando unha interesante zonificación por actividades.

Na Vila Saboye de 1929 resume os seus «Cinco puntos para unha nova arquitectura»: soportes sobre pilotes a distancia regular; azoteas planas que se poden utilizar como xardín; fiestras corridas e apaisadas que aportan iluminación ao interior; estrutura libre da fachada; planta libre, eliminando os muros sostén.

Trala Segunda Guerra Mundial se continua a brillante carreira de Lle Corbusier. Na Unidade de Vivenda de Marsella, realizada en 1945, consegue materializar o seu soño: construír unha vivenda colectiva como un edificio compacto. Trátase dun gran prisma rectangular que se separa do chan grazas a enormes alicerces de hormigón armado, material favorito do arquitecto desde estes momentos, deixando o hormigón á vista e mostrando o encofrado de madeira.

Grazas ao hormigón podía deixar voar o seu fecunda imaxinación e traballar de xeito escultórica como se observa na igrexa de Nôtre-Dáme de Ronchamp, construída entre 1950 e 1955. É un edificio de planta irregular que se eleva nun outeiro; presenta tres salientes nas esquinas, coma se de torreóns tratásese, mentres a cuberta aseméllase á quilla dun barco, ata a unha lona levantada. A cor branca domina o conxunto, iluminando o interior a través de atractivas fiestras con cristais coloreados.

A síntese da súa carreira áchase na cidade de Chandigarh, capital do estado indio do Punjab. Trátase dunha cidade de nova planta na que destaca o Parlamento, un espectacular edificio que se atopa precedido dun pórtico de hormigón que se remata cunha estrutura en forma de cono truncado, substituíndo así á tradicional cúpula da arquitectura clásica.

Le Corbusier turned in the middle of the decade of 1920 into a prophet of the new architecture. In 1922 he designs the Plant of a contemporary city, a city for three million persons with a central space of cruciform skyscrapers, buildings in bend and wide green spaces, contributing an interesting zoning for activities.

In the Villa Saboye of 1929 it summarizes his «Five points for a new architecture»: supports on piles distantly to regulate; flat roofs that can be in use as garden; continuous and oblong windows that contribute lighting to the interior; free structure of the front; free plant, eliminating the walls support.

After the Second World war Corbusier continues the brilliant career of Him. In the Unit of Housing of Marseilles, realized in 1945, it manages to materialize his dream: to construct a collective housing as a compact building. It is a question of a great rectangular prism that separates of the soil thanks to enormous props of reinforced concrete, material favorite of the architect from these moments, leaving the concrete at sight and showing the encofrado of wood.

Thanks to the concrete it could stop demolish his fecund imagination and work in a sculptural way as it is observed in Nôtre-Dame de Ronchamp’s church, constructed between 1950 and 1955. It is a building of irregular plant that rises in a hill; he presents three projections in the corners, as if about towers it was treating itself, while the cover is alike the keel of a ship, even to an elevated canvas. The white color dominates the set, illuminating the interior across attractive windows with colored crystals.

The synthesis of his career is situated in Chandigarh’s city, the capital of the Indian condition of the Punjab. It is a question of a city of new plant in which stands out the Parliament, a spectacular building that is preceded of a portico of concrete that is finished off by a structure in the shape of truncated cone, substituting this way the traditional dome of the classic architecture.

Bitácora | Antonio S. Río Vázquez

«Si pudiésemos cargar sobre la arquitectura las responsabilidades que pesan sobre la construcción de barcos, tendríamos desde hace tiempo edificios mejores que el Partenón».1

Horatio Greenough

Jørn Utzon, ópera de Sydney. Fotografía de Balthazar Korab (1988)

Para los arquitectos de la modernidad, la construcción naval ha sido una referencia constante. Peter Collins, en su ensayo Changing Ideals in Modern Architecture (1750-1950), nos recuerda cómo, ya en el siglo XIX, el escultor americano Horatio Greenough reclamaba que los arquitectos volviesen la vista hacia el diseño naval:

«Si nuestras construcciones sobre tierra firme se enfrentaran a las mismas pruebas que se realizan en los astilleros, poco más habría que añadir. En lugar de encajar a la fuerza las funciones de todo tipo de edificios en una forma general, dada previamente, y de adoptar una forma exterior sin considerar la distribución interior, empecemos por el corazón progresando desde ahí hacia fuera».2

Collins cita otros ejemplos dónde arquitectos en búsqueda de la modernidad hallan nuevos rumbos al estudiar la construcción naval: El historiador de arquitectura James Fergusson analizó la fabricación de barcos desde la época de Guillermo el Conquistador hasta el «último barco botado en nuestros muelles», mientras el escritor Prosper Mérimée lamentaba en varios artículos que se estuvieran diseñando barcos de vapor tomando como modelo las galeras antiguas, opinión que también compartían Eugène Viollet-le-Duc y su discípulo Anatole de Baudot, quién escribe:

«¿No tenemos uno de los más útiles e interesantes ejemplos en los nuevos vehículos terrestres y marítimos? ¿Se les dio a éstos las formas de los carruajes o barcos de la época de Luis XVI? De ninguna manera: las interrelaciones y la apariencia se deducían de datos científicos e industriales. ¿Por qué, entonces, los refugios fijos, es decir, los edificios, no se diseñan de una manera similar?».3

Los cuadernos de bitácora de los arquitectos modernos están llenos de diseños de barcos. Le Corbusier, además de ver en los navíos «el juego sabio, correcto y magnífico de los volúmenes reunidos bajo la luz»[4], transformó la barcaza Louise-Catherine en un asilo flotante sobre el Sena para el Ejército de Salvación. Alvar Aalto llamó a su bote Nemo propheta in patria, dedicando a su diseño la misma atención que a su refugio privado en Muraatsalo, sólo accesible atravesando las aguas del lago Päijänne, Ramón Vázquez Molezún daba forma, verano tras verano, a su casa-embarcadero en Bueu —desde dónde salía a navegar— y Ralph Erskine llegó a convertir un velero —La Verona— en su estudio temporal.

El caso de Jørn Utzon es todavía más singular: su padre, Aage Utzon, era ingeniero naval y trabajó en el proyecto de varios navíos a lo largo de su vida. Desde niño, el futuro arquitecto visitaba los astilleros de su ciudad natal y ayudaba a su padre a realizar los planos y las maquetas de los barcos. El último diseño de Aage es un velero que denominó Sisu, nombre que Utzon retomará para las vigas que sostienen las «velas» de la ópera de Sydney y que permanece como un sentido homenaje a los comienzos de su singladura arquitectónica.

antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. junio 2013

Notas

1 GREENOUGH, Horatio. «American Architecture». En: TUCKERMAN, Henry Theodore. A memorial of Horatio Greenough consisting of a memoir, selections from his writings, and tributes to his genius. New York: G.P. Putnam & Co., 1853, p. 125
2 GREENOUGH, Horatio. «American Architecture». En: TUCKERMAN, Henry Theodore. Op. Cit., p. 125
3 BAUDOT, Anatole de. L’architecture: Le passé. Le présent. París: H. Laurens, 1916, p. 3
4 En la página 79 de Vers une architecture aplica esta definición al paquebote Empress of Asia de la Canadian Pacific.

Las casas de John Lautner en el cineAs casas de John Lautner no cineJohn Lautner on Film

0

Las célebres casas californianas de John Lautner (1911-1994) han servido de escenario a muchas peliculas, como Diamonds Are Forever o The Big Lebowski.

John Lautner fue un influyente arquitecto de Estados Unidos, cuyo trabajo en el sur de California combinó la ingeniería con el diseño humano y un dramático estilo de la era espacial.

As soadas casas californianas de John Lautner (1911-1994) serviron de escenario a moitas peliculas, como Diamonds Are Forever o The Big Lebowski.

John Lautner foi un influyente arquitecto de Estados Unidos, cuxo traballo no sur de California combinou a ingeniería co deseño humano e un dramático estilo de éraa espacial.

The famous Californian houses of John Lautner (1911-1994) have used as scene to many movies, as Diamonds Are Forever o The Big Lebowski.

ohn Lautner was an influential architect of The United States, which work in the south of California combined the engineering with the human design and a dramatic style of the spatial age.

Scalae eBooks CollectionScalae eBooks CollectionScalae eBooks Collection

0

Desde la presentación editorial se explica que «la colección se apoya en las experiencias previas, editoriales y de relación, propuestas bajo el denominador común del cabecero Scalae: la iniciativa editorial de los pliegos en papel (scalae 0.0; 2003), radiofónica de los podcast mp3 (scalae 1.0; 2005) y documental rss en scalae.net (scalae 2.0; 2009), todas ellas complementarias y activas».

Sin duda, todo ello es debido en gran parte al empuje personal del arquitecto y editor riojano Félix Arranz, uno de los agitadores y activadores más inquietos del debate arquitectónico actual. Además de editor de Scalae, ha sido director de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Zaragoza, co-director de la XI Bienal Española de Arquitectura y Urbanismo, o co-comisario de Vogadors, el pabellón de Catalunya y Baleares en la Bienal de Arquitectura de Venecia de 2012.

[…]

David H. Falagán

Scalae eBooks Collection
Felix Arranz (ed.), Jaume Prat (ed. asociado)
Agencia documental de arquitectura SCALAE,  2013
Distribución gratuita y subscripciones: archbib.com

Desde a presentación editorial explícase que «a colección apóiase nas experiencias previas, editoriais e de relación, propostas baixo o denominador común do cabecero Scalae: a iniciativa editorial dos pliegos en papel (scalae 0.0; 2003), radiofónica dos podcast mp3 (scalae 1.0; 2005) e documental rss en scalae.net (scalae 2.0; 2009), todas elas complementarias e activas».

Sen dúbida, todo iso é debido en gran parte ao empuxe persoal do arquitecto e editor riojano Félix Arranz, un dos agitadores e activadores máis inquedos do debate arquitectónico actual. Ademais de editor de Scalae, foi director da Escola Técnica Superior de Arquitectura de Zaragoza, co-director da XI Bienal Española de Arquitectura e Urbanismo, ou co-comisario de Vogadors, o pabellón de Catalunya e Baleares na Bienal de Arquitectura de Venecia de 2012.

[…]

David H. Falagán

Scalae eBooks Collection

Felix Arranz (ed.), Jaume Prat (ed. asociado)

Axencia documental de arquitectura SCALAE, 2013

Distribución gratuita e subscripcións: archbib.com

From the publishing presentation it makes clear that «the collection rests on the previous, publishing experiences and of relation, proposed under the common denominator of the cabecero Scalae: the publishing initiative of the sheets in paper (scalae 0.0; 2003), wireless of the podcast mp3 (scalae 1.0; 2005) and documentary rss in scalae.net (scalae 2.0; 2009), complementary and active all of them».

Undoubtedly, all this is owed largely to the personal push of the architect and publisher riojano Félix Arranz, one of the agitators and more anxious activators of the architectural current debate. Besides publisher of Scalae, he has been the director of the Technical Top School of Architecture of Saragossa, codirector of the Biennial Spanish XIth of Architecture and Urbanism, or co-commissioner of Vogadors, Catalunya’s pavilion and Balearics in the Biennial one of Architecture of Venice of 2012.

[…]

David H. Falagán

Scalae eBooks Collection

Felix Arranz (ed.), Jaume Prat (ed. asociado)

Agencia documental de arquitectura SCALAE, 2013

Free distribution and subscriptions: archbib.com

Arquitectura y ciudadArquitectura e CidadeArchitecture and city

Arquitectura y Ciudad. Jordi Badia expone en Ljubljiana. El arquitecto Jordi Badia, comisario del pabellón Catalan y Balear de la pasada Bienal de Arquitectura de Venecia, es invitado a exponer su trabajo en la prestigiosa galería eslovena Dessa Gallery especializada en arquitectura.

La exposición, mediante 11 fotografías a gran escala acompañadas de una breve explicación del proyecto, que el visitante podrá ir recopilando para componer su propio catálogo, recorre el pasado, el presente y el futuro de BAAS Arquitectura. La propuesta se articula cronológicamente y plantea la existencia y la función del vacío en la arquitectura como valor a preservar en la fisionomía de las ciudades.

Según Badia “La arquitectura debe saber abandonar, cuando es necesario, su carácter singular para incorporarse a un contexto y trabajar en equipo. Debe acepta con modestia su condición. No es más que una pequeña pieza de un gran puzzle que ha ido creciendo a lo largo de los siglos.” “Muchas veces, lo más importante en arquitectura no es lo que se construye sino lo que no se construye. Estamos construyendo ciudad, no arquitectura”.

Jordi Badia, fundador de BAAS arquitectura despacho con sede en Barcelona y reconocido con premios como el Ciudad de Barcelona por El Museo Can Framis, presenta la exposición Architecture and City en la Galería DESSA de Ljubljana. Después de haber participado en Mayo 2012 en el Project Studio organizado por la University of Architecture Ljubljana Plečnik y editado el libro recopilatorio del workshop Shaping the City, Jordi Badia expone ahora en la ciudad de Ljubljana con una muestra que repasa su trayectoria a través de 11 obras, edificios públicos o privados que construyen ciudad desde el respeto al contexto y al usuario final. En definitiva, refleja la particular visión de Jordi Badia sobre la gestión del espacio urbano a través de la configuración del vacío.

Architectural gallery DESSA Ljubljana
Židovska steza 4, Ljubljana
+386 1 25 16 010
Inaguración Junio 3
Lunes a Viernes 10.00 am – 3.00 pm

Arquitectura e Cidade. Jordi Badia expón en Ljubljiana. O arquitecto Jordi Badia, comisario do pabellón Catalan e Balear da pasada Bienal de Arquitectura de Venecia, é invitado a expoñer o seu traballo na prestixiosa galería eslovena Dessa Gallery especializada en arquitectura.

A exposición, mediante 11 fotografías a gran escala acompañadas dunha breve explicación do proxecto, que o visitante poderá ir recompilando para compoñer o seu propio catálogo, percorre o pasado, o presente e o futuro de BAAS Arquitectura. A proposta se articula cronológicamente e suscita a existencia e a función do baleiro na arquitectura como valor a preservar na fisionomía das cidades.

Segundo Badia “A arquitectura debe saber abandonar, cando é necesario, o seu carácter singular para incorporarse a un contexto e traballar en equipo. Debe acepta con modestia a súa condición. Non é máis que unha pequena peza dun gran puzzle que ha ir crecendo ao longo dos séculos.” “Moitas veces, o máis importante en arquitectura non é o que se constrúe senón o que non se constrúe. Estamos construíndo cidade, non arquitectura”.

Jordi Badia, fundador de BAAS arquitectura despacho con sé en Barcelona e recoñecido con premios como o Cidade de Barcelona polo Museo Can Framis, presenta a exposición Architecture and City na Galería DESSA de Ljubljana. Logo de participar en mayo 2012 no Project Studio organizado pola University of Architecture Ljubljana Plečnik e editado o libro recopilatorio do workshop Shaping the City, Jordi Badia expón agora na cidade de Ljubljana cunha mostra que repasa a súa traxectoria a través de 11 obras, edificios públicos ou privados que constrúen cidade desde o respecto ao contexto e ao usuario final. En definitiva, reflicte a particular visión de Jordi Badia sobre a xestión do espazo urbano a través da configuración do baleiro.

Architectural gallery DESSA Ljubljana
Židovska steza 4, Ljubljana
+386 1 25 16 010
Inaguración Junio 3
Lunes a Viernes 10.00 am – 3.00 pm

Architecture and City. Jordi Badia exhibits in Ljubljiana. The architect Jordi Badia, commissioner of the Catalan and Balearic pavilion of the past Biennial show of Architecture of Venice, is invited to expose his work in the prestigious Slovene gallery Dessa Gallery specialized in architecture.

The exhibition, by means of 11 large-scale photographies accompanied of a brief explanation of the project, which the visitor will be able to be compiling to compose his own catalogue, crosses the past, the present and the future of BAAS Architecture. The offer is articulated chronologically and raises the existence and the function of the emptiness in the architecture as value to preserving in the physiognomy of the cities.

According to Badia The architecture must be able to retire, when it is necessary, his singular character to join to a context and to be employed at equipment. Debit accepts with modesty his condition. It is not any more than a small piece than a great puzzle that has been growing throughout the centuries.Often, the most important thing in architecture is not what is constructed but what is not constructed. We are constructing city, not architecture.

Jordi Badia, founder of BAAS architecture I do business with headquarters in Barcelona and recognized with prizes as the Ciudad of Barcelona for The Museum Khan Framis, he presents the exhibition Architecture and City in the Gallery DESSA of Ljubljana. After having taken part in May, 2012 in the Project Studio organized by the University of Architecture Ljubljana Plecnik and edited the book recopilatorio of the workshop Shaping the City, Jordi Badia exhibits now in the city of Ljubljana with a sample that revises his path across 11 works, public or private buildings that construct city from the respect the context and the final user. Definitively, it reflects Jordi Badia’s particular vision on the management of the urban space across the configuration of the emptiness.

Architectural gallery DESSA Ljubljana
Židovska steza 4, Ljubljana
+386 1 25 16 010
Inaguración June 3
Monday to Friday 10.00 am – 3.00 pm

Arquitectos para el s. XXI (I) | epR

Arquitectos para el s. XXI (I) | epR
Arquitectos para el s. XXI (I) | epR

Aún recuerdo cuando estudiar arquitectura te aseguraba un futuro. O eso creían todos: tus padres te miraban con aprobación y tus amigos te decían que, a partir de entonces, tú pagarías las cervezas.

Ahora, tras una crisis estructural y un cambio de ley en el horizonte, estudiar arquitectura parece haberse convertido en un capricho o -lo que es peor- en un vicio caro. Cada vez más caro.

El primo Ramón
Albuquerque, Nuevo México, Primavera de 2013

Arquitectos para el s. XXI (II) | epR