La casa Moriyama, SANAA, 2005, Tokio | openbuildings.com
La casa Moriyama se sitúa en un barrio central de Tokio, un barrio residencial que mantiene un cierto grado de tranquilidad respecto de otros distritos más bulliciosos de la ciudad. El paisaje urbano está constituido por una gran acumulación de viviendas unifamiliares de baja densidad, que generan una estructura urbana que podríamos calificar de tradicional. En medio de este panorama urbano destacan de manera especial una colección de prismas abstractos que parecen establecer sus propias reglas dentro de una parcela alargada que da a dos calles.
El contraste con los edificios colindantes es radical, los ornamentos, remates o texturas de las arquitecturas tradicionales del barrio han desaparecido aquí por completo. En un primer vistazo podría pensarse que los diez prismas blancos, de alturas y dimensiones diversas han sido colocados de forma azarosa, guiados por unas reglas aleatorias, casi como si se tratase más de conjunto escultórico o un monumento que de una vivienda. Sin embargo el estudio de las relaciones entre los huecos y puertas de los diferentes volúmenes, aportan pistas sobre las leyes que relacionan las diferentes piezas, ya que unen algunas o separan otras, generando subconjuntos dentro del grupo inicial.
Y es que la casa Moriyama es en realidad un complejo de viviendas que comprende una concentración de varias viviendas mínimas repartidas en el aleatorio paisaje de los diez prismas blancos. Algunas de esas viviendas son de una sola planta, algunas de dos pisos, otras tienen tres plantas, y algunas tienen un sótano. Algún día todas estas piezas, todas estas estancias o si se prefiere todos estos locales serán usados únicamente por la familia Moriyama, pero en la actualidad muchas de esas unidades se encuentran alquiladas a diversos usuarios. Por lo tanto la propia casa es una pequeña comunidad, un pequeño barrio dentro del barrio en el que se ubica. Cada una de estas mini casas se expande en el jardín exterior, un espacio común pero minuciosamente pautado para que cada porción del terreno sirva a un único habitante concreto. Toda la parcela se convierte así en un jardín comunitario, en un espacio exterior que en cierto modo es esencial para el funcionamiento de esa pequeña colectividad que conforma la casa Moriyama.
Pero sin lugar a dudas lo que más llama la atención de este espacio es su total continuidad con la calle, ni setos, ni vallas separan el lote de la parcela de las calles colindantes. Lo individual, la vida privada de los residentes no se mezcla únicamente con los otros residentes de la Moriyama, sino sin interrupción con la ciudad entera.
Si el espacio interior es el espacio de la vida privada, y la calle representa el espacio de lo público, en esta casa los límites entre estos mundos se muestran borrosos, difusos. De alguna manera ese mundo borroso se traslada incluso al modo de nombrar las cosas. La casa Moriyama es una casa, una vivienda unifamiliar, pero funciona como una agrupación de viviendas unifamiliares, por lo tanto podría constituir por sí sola un pequeño barrio. Un barrio en el que el pequeño jardín, no sería un huerto privado, sino más bien un espacio público, es decir una calle o una plaza de la colectividad.
Es mediante este proceso de multiplicación de escala en el que una unidad contiene al mismo tiempo la superior, por el que se desdibujan los límites entre la casa, el barrio y la propia ciudad. Una idea que remite directamente a la hipótesis enunciada hace años por Aldo Van Eyck:
«Árbol es hoja y hoja es árbol. Casa es ciudad y ciudad es casa. Una ciudad no es una ciudad a no ser que sea también una enorme casa, una casa es una casa sólo si es también una ciudad diminuta.»
Íñigo García Odiaga . arquitecto
San Sebastián. mayo 2013
A casa Moriyama, SANAA, 2005, Tokio | openbuildings.com
A casa Moriyama sitúase nun barrio central de Tokio, un barrio residencial que mantén un certo grado de tranquilidade respecto doutros distritos máis bulliciosos da cidade. A paisaxe urbana está constituído por unha gran acumulación de vivendas unifamiliares de baixa densidad, que xeran unha estrutura urbana que poderiamos cualificar de tradicional. No medio deste panorama urbano destacan de xeito especial unha colección de prismas abstractos que parecen establecer as súas propias regras dentro dunha parcela alargada que dá a dúas rúas.
O contraste cos edificios colindantes é radical, os ornamentos, remates ou texturas das arquitecturas tradicionais do barrio desapareceron aquí por completo. Nunha primeira ollada podería pensarse que os dez prismas brancos, de alturas e dimensións diversas foron colocados de forma azarosa, guiados por unhas regras aleatorias, case coma se tratásese máis de conxunto escultórico ou un monumento que dunha vivenda. Con todo o estudo das relacións entre os ocos e portas dos diferentes volumes, aportan pistas sobre as leis que relacionan as diferentes pezas, xa que unen algunhas ou separan outras, xerando subconjuntos dentro do grupo inicial.
E é que a casa Moriyama é en realidade un complexo de vivendas que comprende unha concentración de varias vivendas mínimas repartidas no aleatorio paisaxe dos dez prismas brancos. Algunhas desas vivendas son dunha soa planta, algunhas de dous pisos, outras teñen tres plantas, e algunhas teñen un sótano. Algún día todas estas pezas, todas estas estancias ou si prefírese todos estes locais serán usados únicamente pola familia Moriyama, pero na actualidade moitas desas unidades atópanse alugadas a diversos usuarios. Polo tanto a propia casa é unha pequena comunidade, un pequeno barrio dentro do barrio no que se sitúa. Cada unha destas mini casas se expande no xardín exterior, un espazo común pero minuciosamente pautado para que cada porción do terreo sirva a un único habitante concreto. Toda a parcela convértese así nun xardín comunitario, nun espazo exterior que en certo xeito é esencial para o funcionamento desa pequena colectividad que conforma a casa Moriyama.
Pero sen dúbida o que máis chama a atención deste espazo é a súa total continuidade coa rúa, nin setos, nin valas separan o lote da parcela das rúas colindantes. O individual, a vida privada dos residentes non se mestura únicamente cos outros residentes da Moriyama, senón sen interrupción coa cidade enteira.
Si o espazo interior é o espazo da vida privada, e a rúa representa o espazo do público, nesta casa os límites entre estes mundos móstranse borrosos, difusos. Dalgún xeito ese mundo borroso trasládase ata ao modo de nomear as cousas. A casa Moriyama é unha casa, unha vivenda unifamiliar, pero funciona como unha agrupación de vivendas unifamiliares, polo tanto podería constituír por si soa un pequeno barrio. Un barrio no que o pequeno xardín, non sería un horto privado, senón máis ben un espazo público, é dicir unha rúa ou unha praza da colectividad.
É mediante este proceso de multiplicación de escala no que unha unidade contén ao mesmo tempo a superior, polo que se desdibujan os límites entre a casa, o barrio e a propia cidade. Unha idea que remite directamente á hipótese enunciada fai anos por Aldo Van Eyck:
«Árbore é folla e folla é árbore. Casa é cidade e cidade é casa. Unha cidade non é unha cidade a non ser que sexa tamén unha enorme casa, unha casa é unha casa só si é tamén unha cidade diminuta.»
Íñigo García Odiaga . arquitecto
San Sebastián. maio 2013[:en]
The Moriyama house, SANAA, 2005, Tokyo | openbuildings.com
La casa Moriyama se sitúa en un barrio central de Tokio, un barrio residencial que mantiene un cierto grado de tranquilidad respecto de otros distritos más bulliciosos de la ciudad. El paisaje urbano está constituido por una gran acumulación de viviendas unifamiliares de baja densidad, que generan una estructura urbana que podríamos calificar de tradicional. En medio de este panorama urbano destacan de manera especial una colección de prismas abstractos que parecen establecer sus propias reglas dentro de una parcela alargada que da a dos calles.
El contraste con los edificios colindantes es radical, los ornamentos, remates o texturas de las arquitecturas tradicionales del barrio han desaparecido aquí por completo. En un primer vistazo podría pensarse que los diez prismas blancos, de alturas y dimensiones diversas han sido colocados de forma azarosa, guiados por unas reglas aleatorias, casi como si se tratase más de conjunto escultórico o un monumento que de una vivienda. Sin embargo el estudio de las relaciones entre los huecos y puertas de los diferentes volúmenes, aportan pistas sobre las leyes que relacionan las diferentes piezas, ya que unen algunas o separan otras, generando subconjuntos dentro del grupo inicial.
And it is that the house Moriyama is actually a complex of housings that understands a concentration of several minimal housings distributed in the random landscape of ten white prisms. Some of these housings are of an alone plant, some of two floors, others have three plants, and some of them have a basement. Some day all these pieces, all these stays or if all these places are preferred they will be used only by the family Moriyama, but at present great of these units they are rented to diverse users. Therefore the own house is a small community, a small neighborhood inside the neighborhood in the one that is located. Each of these mini houses expands in the exterior garden, a common but meticulously ruled space in order that every portion of the area serves the only concrete inhabitant. The whole plot turns this way into a community garden, in an exterior space that in certain way is essential for the functioning of this small collectivity that shapes the house Moriyama.
But no doubt what more calls the attention of this space is his total continuity neither with the street, nor hedges, not even fences separate the lot of the plot of the adjacent streets. The individual thing, the life deprived of the residents is not mixed only by other residents of the Moriyama, but without interruption by the entire city.
If the interior space is the space of the private life, and the street represents the space of the public thing, in this house the limits between these worlds prove to be blurry, diffuse. Somehow this blurry world moves even like naming the things. The house Moriyama is a house, an one-family housing, but it works as a group of one-family housings, therefore it might constitute for yes alone a small neighborhood. A neighborhood in which the small garden, it would not be a private garden, but rather a public space, that is to say a street or a square of the collectivity.
It is by means of this process of multiplication on a large scale in that a unit there contains at the same time Superior, for whom the limits get blurred between the house, the neighborhood and the own city. An idea that he sends directly to the hypothesis enunciated years ago by Aldo Van Eyck:
«Tree is a leaf and leaf is a tree. House is a city and city is a house. A city is not a city unless it is also an enormous house, a house is a house only if it is also a tiny city.»
Íñigo García Odiaga . architect
San Sebastián. may 2013[:]
El próximo 30 de mayo Dionisio González inaugurará su primera exposición en Ivorypress Space, bajo el título Le Corbusier: The Last Project. En esta muestra, que forma parte del Festival Off PHotoEspaña, el reconocido fotógrafo reflexiona sobre la utopía, la supervivencia y la destrucción a partir de veinte proyectos que el arquitecto Le Corbusier no llegó a realizar.
“Esta exposición pretende mostrar una labor de restitución de vestigios omitidos”, explica González. Es, por tanto, una labor de archivo “basada en procesar el objeto, para que el olvido no lo corrompa y se interprete en su escala y en su dimensión”. El artista ha seleccionado edificios que nunca llegaron a levantarse, como el Palacio del Gobernador en Chandigarh (India), la Villa Paul Prado en Buenos Aires (Argentina) o el Museo del Crecimiento Ilimitado (Argelia), para restituirlos y, a la vez, para destruirlos.
Dauphin XI | Dionisio González, 2012 | Cortesía de Ivorypress
El fotógrafo hace explotar los proyectos frustrados del maestro de la arquitectura moderna siguiendo la idea del filósofo Heidegger de que “todo proyecto no construido es una ruina”. La no ejecución se convierte, aquí, “en una destrucción silenciosa y silenciada, en una explosión que, en este caso, implosiona”.
Con esta serie, que podrá verse en Ivorypress Space hasta el 13 de julio, el artista aborda también el concepto del espacio, “un lugar-ninguna parte que nos remite al propio estado de la utopía que, en sí misma, se significa como ningún lugar, ninguna parte”, señala González.
La muestra también incluye varias obras de la serie Dauphin Island, realizada recientemente por el artista e inspirada en la isla del mismo nombre, perteneciente al estado de Alabama (EE.UU.). “Mi interés por Dauphin Island procede del estudio de arquitecturas acuáticas y palafíticas que tienen su origen en el Neolítico”, explica González. Se trata de una isla en el Golfo de México que ha sufrido numerosas catástrofes naturales y para la que el artista ha imaginado “proyectos propositivos que configuran nuevas estructuras habitativas en los vacíos de percepción de aquellos espacios previamente devastados”.
Dionisio González (Gijón, 1965) es profesor titular en la Facultad de Bellas Artes de la Universidad de Sevilla. A lo largo de su trayectoria artística ha recibido diversos reconocimientos como el Premio Pilar Juncosa y Sotheby’s de la Fundació Pilar i Joan Miró o el Premio Europeo de Fotografía Arendt Award en 2013. Ha expuesto en diversas instituciones y museos como el Museum of Contemporary Photography de Chicago, el Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía de Madrid (MNCARS), el Museu de Arte de São Paulo o el Museum of Contemporary Art de Toronto. Su obra se encuentra representada en destacadas colecciones como la ING Art Collection de ámsterdam, la del Centre National d’Art et de Culture Georges-Pompidou de París o la Margulies Collection at The Warehouse, en Miami.
Inauguración oficial con presencia del artista: 30 de mayo de 2013 a las 19:30 h Exposición: Del 30 de mayo al 13 de julio de 2013 Horario: De lunes a viernes de 10:00 a 14:00 h y de 16:30 a 20:00 h. Sábados de 11:00 a 14:00 h Lugar: Ivorypress – C/ Comandante Zorita 48 (Madrid)
O próximo 30 de maio Dionisio González inaugurará a súa primeira exposición en Ivorypress Space, baixo o título Le Corbusier: The Last Project. Nesta mostra, que forma parte do Festival Off PHotoEspaña, o recoñecido fotógrafo reflexiona sobre a utopía, a supervivencia e a destrución a partir de vinte proxectos que o arquitecto Le Corbusier non chegou a realizar.
“Esta exposición pretende mostrar un labor de restitución de vestixios omitidos”, explica González. É, xa que logo, un labor de arquivo “baseada en procesar o obxecto, para que o esquecemento non o corrompa e interprétese na súa escala e na súa dimensión”. O artista seleccionou edificios que nunca chegaron a levantarse, como o Palacio do Gobernador en Chandigarh (India), a Vila Paul Prado en Bos Aires (Arxentina) ou o Museo do Crecemento Ilimitado (Argelia), para restituílos e, á vez, para destruílos.
Dauphin XI | Dionisio González, 2012 | Cortesía de Ivorypress
O fotógrafo fai explotar os proxectos frustrados do mestre da arquitectura moderna seguindo a idea do filósofo Heidegger de que “todo proxecto non construído é unha ruína”. A non ejecución convértese, aquí, “nunha destrución silenciosa e silenciada, nunha explosión que, neste caso, implosiona”.
Con esta serie, que poderá verse en Ivorypress Space ata o 13 de xullo, o artista aborda tamén o concepto do espazo, “un lugar-ningunha parte que nos remite ao propio estado da utopía que, en si mesma, signifícase como ningún lugar, ningunha parte”, sinala González.
A mostra tamén inclúe varias obras da serie Dauphin Island, realizada recientemente polo artista e inspirada na illa do mesmo nome, pertencente ao estado de Alabama (EE.UU.). “O meu interese por Dauphin Island procede do estudo de arquitecturas acuáticas e palafíticas que teñen a súa orixe no Neolítico”, explica González. Trátase dunha illa no Golfo de México que sufriu numerosas catástrofes naturais e para a que o artista imaxinou “proxectos propositivos que configuran novas estruturas habitativas nos baleiros de percepción daqueles espazos previamente devastados”.
Dionisio González (Xixón, 1965) é profesor titular na Facultade de Belas Artes da Universidade de Sevilla. Ao longo da súa traxectoria artística recibiu diversos recoñecementos como o Premio Alicerce Juncosa e Sotheby’s da Fundació Alicerce i Joan Mirou ou o Premio Europeo de Fotografía Arendt Award en 2013. expuxo en diversas institucións e museos como o Museum of Contemporary Photography de Chicago, o Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía de Madrid (MNCARS), o Museu de Arte de Sãou Paulo ou o Museum of Contemporary Art de Toronto. A súa obra atópase representada en destacadas coleccións como a ING Art Collection de ámsterdam, a do Centre National d’Art et de Culture Georges-Pompidou de Parides ou a Margulies Collection at The Warehouse, en Miami.
Inauguración oficial con presenza do artista: 30 de maio de 2013 ás 19:30 h
Exposición: Do 30 de maio ao 13 de xullo de 2013
Horario: De luns a venres de 10:00 a 14:00 h e de 16:30 a 20:00 h. Sábados de 11:00 a 14:00 h
Lugar: Ivorypress – C/ Comandante Zorita 48 (Madrid)
Next May 30 Dionisio González will inaugurate his first exhibition in Ivorypress Space, under the title Le Corbusier: The Last Project. In this sample, which forms a part of the Festival Off PHotoEspaña, the recognized photographer thinks about the Utopia, the survival and the destruction from twenty projects that the architect Le Corbusier did not manage to realize.
«This exhibition tries to show a labor of restitution of vestiges omitted», makes clear Gonzalez. It is, therefore, a labor of file «stocks in processing the object, in order that the oblivion not corrompa and it is interpreted in his scale and in his dimension». The artist has selected buildings that never managed to get up, as the Palace of the Governor in Chandigarh (India), the Villa Paul Prado in Buenos Aires (Argentina) or the Museum of the Unlimited Growth (Algeria), to return them and, simultaneously, to destroy them.
Dauphin XI | Dionisio González, 2012 | Ivorypress’s comity
The photographer makes exploit the frustrated projects of the teacher of the modern architecture following the idea of the philosopher Heidegger of that «any not constructed project is a ruin». Not execution turns, here, «into a silent and silenced destruction, into an explosion that, in this case, implosiona».
With this series, which will be able turn in Ivorypress Space until July 13, the artist approaches also the concept of the space, «a place no part that he us sends to the own condition of the Utopia that, in yes same, is meant as no place, no part», indicates Gonzalez.
The sample also includes several works of the series Dauphin Island, realized recently by the artist and inspired by the island of the same name, belonging to the condition of Alabama (USA). «My interest for Dauphin Island comes from the study of aquatic architectures and palafíticas that have his origin in the Neolithic one«, makes clear Gonzalez. It is a question of an island in the Gulf of Mexico that it has suffered numerous natural catastrophes and for the one that the artist has imagined «projects propositivos that form new structures habitativas in the emptinesses of perception of those before devastated spaces».
Dionysus Gonzalez (Gijon, 1965) is a titular teacher in the Faculty of Fine arts of the University of Seville. Along his artistic path Pilar Juncosa y Sotheby’s of the Fundació Pilar has received diverse recognitions as the Prize i Joan Miro or the European Prize of Photography Arendt Award in 2013. It has exposed in diverse institutions and museums as the Museum of Contemporary Photography of Chicago, the National Museum Center of Art Contemporary Art of Toronto Reigns Sofia of Madrid (MNCARS), the Museu of São Paulo’s Art or the Museum of. His work Art Collection is represented in out-standing collections as the ING of ámsterdam, of The Warehouse Centres National d’Art et of Culture Georges-Pompidou of Paris or the Margulies Collection at, in Miami.
Official inauguration with presence of the artist: on May 30, 2013 at 19:30 h Exhibition: From May 30 to Hourly July 13, 2013 From Monday until Friday of 10:00 to 14:00 h and of 16:30 to 20:00 h. On Saturdays of 11:00 to 14:00 h Place: Ivorypress – C/Comandante Zorita 48 (Madrid)
Este texto es la primera parte de una comparación entre dos casas que a los ojos de la mentalidad occidental tienen al mismo tiempo algo de incomprensible y algo de enigma atrayente. Dos casas construidas con una diferencia de treinta años que resuelven una tipología similar, que podríamos denominar de «unifamiliar urbana», ambas en ciudades de Japón y por tanto deudoras del contexto urbano y cultural de aquel país.
En 1976 Tadao Ando finalizó la construcción de la Azuma House, Osaka | openbuildings.com
En 1976 Tadao Ando finalizó la construcción de la Azuma House en el denso barrio de Sumiyoshi de su ciudad natal Osaka. Un opaco prisma de hormigón ocupa la totalidad del solar. Dentro de la rigurosa retícula de cicatrices dejadas en el hormigón por berenjenos, pasadores y tableros de encofrado, se recorta centrada una estrecha puerta, únicamente dibujada por la sombra que se genera en el interior. En sentido estricto no existe la puerta, únicamente un umbral que parece conectar la calle con otro mundo.
Construida entre medianeras, ésta austera fachada es la única relación de la casa con la calle y por extensión con la ciudad. El interior se divide en tres partes iguales: dos volúmenes cerrados de dos plantas y un patio sobre el que se vuelcan los anteriores. En la planta baja se ubican una sala y una cocina, separadas por el patio, mientras que en la planta superior se sitúan los dormitorios que tiene la casa. El espacio central es la única fuente de luz natural de todas las estancias de la vivienda.
Toda la casa se organiza en relación a este patio descubierto ineludible. Patio insalvable en la vida cotidiana, ya que en este espacio central se encuentra la escalera y la pasarela que permite acceder y cruzar de una estancia a otra en el piso superior. El patio resuelve los elementos de distribución verticales y horizontales de la casa, lugares que en nuestros esquemas mentales son espacios irrenunciablemente interiores. En cambio en la Azuma House estos espacios que hay que cruzarlos bajo la lluvia o sintiendo el frío de la noche mientras se transita de la cocina al dormitorio, del salón al aseo, o de la habitación de los niños al espacio de los padres. A diferencia de los patios o claustros occidentales en el que los tránsitos se realizan a cubierto, este espacio impone su tiranía al obligar a los habitantes de la casa a moverse en la intemperie.
Desde una visión funcionalistas europea resulta incomprensible esta distribución. Si la casa es un ámbito de protección, un lugar en el que el hombre se cobija de las agresiones de la naturaleza, la Azuma House reinterpreta éste pensamiento y cobija al hombre protegiéndolo de la selva de la ciudad, obligándolo a convivir con los ciclos naturales.
El patio de la casa es un espacio exterior, un espacio en el que la lluvia, el sol, el frío, el día o la noche se hacen presentes según los dictados de la naturaleza, pero por contra es un espacio interior, un dominio privado cortocircuitado por completo del contexto urbano. Es este espacio por lo tanto, un espacio ambiguo, un interior dominado por las condiciones del exterior.
Para resumir esta casa habría que explicar este edificio mediante las condiciones de este patio y relatando la relación de la casa con la ciudad. El centro de la casa, su núcleo interior, es un vacío exterior, en el que los habitantes de la casa se relacionan directamente con la naturaleza y con el cielo, pero no con el exterior que supone la ciudad de Osaka.
Pero tal vez, aunque de forma involuntaria, la mejor definición de la Azuma House la elaboró Peter Zumthor cuando en su texto Atmósferas se remitía a la idea de tensión entre interior y exterior y afirmaba:
«Encuentro increíble que con la arquitectura arranquemos un trozo del globo terráqueo y construyamos con él una pequeña caja. De repente, nos encontramos con un dentro y un afuera. Estar dentro, estar fuera.»
Íñigo García Odiaga . arquitecto
San Sebastián. mayo 2013
Este texto é a primeira parte dunha comparación entre dúas casas que aos ollos da mentalidad occidental teñen ao mesmo tempo algo de incomprensible e algo de enigma atrayente. Dúas casas construídas cunha diferenza de trinta anos que resolven unha tipología similar, que poderiamos denominar de «unifamiliar urbana», ambas en cidades de Xapón e xa que logo deudoras do contexto urbano e cultural daquel país.
En 1976 Tadao Ando finalizou a construcción da Azuma House, Osaka | openbuildings.com
En 1976 Tadao Ando finalizou a construción da Azuma House no denso barrio de Sumiyoshi da súa cidade natal Osaka. Un opaco prisma de hormigón ocupa a totalidade do solar. Dentro da rigorosa retícula de cicatrices deixadas no hormigón por berenxenos, pasadores e taboleiros de encofrado, recórtase centrada unha estreita porta, únicamente debuxada pola sombra que se xera no interior. En sentido estrito non existe a porta, únicamente un limiar que parece conectar a rúa con outro mundo.
Construída entre medianeras, esta austera fachada é a única relación da casa coa rúa e por extensión coa cidade. O interior divídese en tres partes iguais: dous volumes pechados de dúas plantas e un patio sobre o que se envorcan os anteriores. Na planta baixa sitúanse unha sala e unha cociña, separadas polo patio, mentres que na planta superior sitúanse os dormitorios que ten a casa. O espazo central é a única fonte de luz natural de todas as estancias da vivenda.
Toda a casa organízase en relación a este patio descuberto ineludible. Patio insalvable na vida cotiá, xa que neste espazo central atópase a escaleira e a pasarela que permite acceder e cruzar dunha estancia a outra no piso superior. O patio resolve os elementos de distribución verticais e horizontales da casa, lugares que nos nosos esquemas mentais son espazos irrenunciablemente interiores. En cambio na Azuma House estes espazos que hai que cruzalos baixo a choiva ou sentindo o frío da noite mentres se transita da cociña ao dormitorio, do salón ao aseo, ou da habitación dos nenos ao espazo dos pais. A diferenza dos patios ou claustros occidentais no que os tránsitos realízanse a cuberto, este espazo impón a súa tiranía ao obrigar aos habitantes da casa a moverse na intemperie.
Desde unha visión funcionalistas europea resulta incomprensible esta distribución. Si a casa é un ámbito de protección, un lugar no que o home acubíllase das agresións da natureza, a Azuma House reinterpreta este pensamento e acubilla ao home protexéndoo da selva da cidade, obrigándoo a convivir cos ciclos naturais.
O patio da casa é un espazo exterior, un espazo no que a choiva, o sol, o frío, o día ou a noite fanse presentes segundo os dictados da natureza, pero por contra é un espazo interior, un dominio privado cortocircuitado por completo do contexto urbano. É este espazo polo tanto, un espazo ambiguo, un interior dominado polas condicións do exterior.
Para resumir esta casa habería que explicar este edificio mediante as condicións deste patio e relatando a relación da casa coa cidade. O centro da casa, o seu núcleo interior, é un baleiro exterior, no que os habitantes da casa relaciónanse directamente coa natureza e co ceo, pero non co exterior que supón a cidade de Osaka.
Pero tal vez, aínda que de forma involuntaria, a mellor definición da Azuma House elaborouna Peter Zumthor cando no seu texto Atmosferas remitíase á idea de tensión entre interior e exterior e afirmaba:
«Encontro incrible que coa arquitectura arrinquemos un anaco do globo terráqueo e construamos con el unha pequena caixa. De súpeto, atopámosno cun dentro e un fóra. Estar dentro, estar fóra.»
Íñigo García Odiaga . arquitecto
San Sebastián. maio 2013
This text is the first part of a comparison between two houses that to the eyes of the western mentality have at the same time something of incomprehensibly and something of attractive crux. Two houses constructed with a difference of thirty years that solve a similar typology, which we might name of «one-family urban», both in cities of Japan and therefore debtors of the urban and cultural context of that country.
In 1976 Tadao Ando it finished the construction of the Azuma House, Osaka | openbuildings.com
In 1976 Tadao Ando the construction of the Azuma House finished in Sumiyoshi’s dense neighborhood of his natal city Osaka. An opaque prism of concrete occupies the totality of the lot. Inside the rigorous reticle of scars left in the concrete for berenjenos, pins and boards of encofrado, a narrow door stands out centred, only drawn by the shade that is generated in the interior. In strict sense the door does not exist, only a threshold that seems to connect the street with another world.
Constructed between dividing, this one austere front is the only relation of the house with the street and for extension with the city. The interior divides in three equal parts: two closed volumes of two plants and a court on which the previous ones are overturned. In the ground floor there are located a room and a kitchen separated by the court, whereas in the top floor there place the bedrooms that the house has. The central space is the only natural light source of all the stays of the housing.
The whole house is organized in relation to this disclosed unavoidable court. Insurmountable court in the daily life, since in this central space one finds the stairs and the gangplank that allows to accede and to cross from a stay to other one in the top floor. The court solves the vertical and horizontal elements of distribution of the house, places that in our mental schemes are spaces irrenunciablemente interior. On the other hand in the Azuma House these spaces that it is necessary to cross under the rain or feeling the cold of the night while one travels from the kitchen to the bedroom, from the lounge to the bathroom, or from the room of the children to the space of the parents. Unlike the courts or western cloisters in that the tránsitos carry out to cutlery, this space imposes his tyranny on having forced the inhabitants of the house to move in the outdoors.
From a vision funcionalistas European this distribution turns out to be incomprehensible. If the house is an area of protection, a place in which the man hides of the aggressions of the nature, the Azuma House reinterprets this one thought and shelters the man protecting it from the jungle of the city, forcing it to coexist with the natural cycles.
The court of the house is an exterior space, a space in which the rain, the Sun, the cold, the day or the night they become present according to the dictations of the nature, but for against it is an interior space, a private domain short-circuited completely of the urban context. It is this space therefore, an ambiguous space, an interior dominated by the conditions of the exterior.
To summarize this house there would be necessary to explain this building by means of the conditions of this court and reporting the relation of the house with the city. The center of the house, his interior core, is an exterior emptiness, in which the inhabitants of the house relate directly to the nature and to the sky, but not with the exterior that supposes the city of Osaka.
But maybe, though of involuntary form, Peter Zumthor elaborated the best definition of the Azuma House when in his text Atmospheres it was sent to the tension idea between interior and exterior and was affirming:
«Incredible meeting that with the architecture we start a chunk of the terrestrial globe and construct with him a small box. Suddenly, we meet one inside and one out. To be inside, to be out.»
Íñigo García Odiaga . architect
San Sebastián. may 2013
Participarán 45 proyectos de 17 nacionalidades en los diferentes formatos del Festival. Se debatirá y reflexionará sobre la recuperación de espacios en desuso en el recinto de Fabra i Coats de Barcelona y en cómo todo aquello que hasta ahora era impensable en arquitectura, urbanismo y diseño, empieza a ser una praxis en evolución para y con la sociedad.
Barcelona, 22 de mayo de 2013.- Del 27 al 30 de junio, la Fabra i Coats – Fàbrica de Creació de Barcelona y el Districte de Sant Andreu acogerá la octava edición del festival de arquitectura Eme3 cuyo objetivo es descubrir, entender y compartir nuevas formas de arquitectura y urbanismo vinculadas a las realidades de las sociedades actuales, a través de la reflexión y los intercambios entre los profesionales que participan y el público asistente.
“Topias, utopias becoming real”, el paso de las utopías a la realidad, será el eje temático central de la edición de este año, analizando ámbitos como: los nuevos usos del espacio público (la autogestión, el empoderamiento y los procesos colaborativos); la vivienda en situaciones de crisis; y el espacio de trabajo en evolución, con ejemplos como el co-working como nuevo modelo de espacio.
La elección del recinto Fabra i Coats se enmarca en esta misma reflexión, ya que son varias naves y espacios exteriores, muchos de ellos actualmente en desuso. Con Eme3 se favorecerá también su dinamización cultural, no únicamente durante los días del festival, sino durante todo el mes de julio en que la exposición seguirá abierta y se realizarán actividades abiertas propuestas por vecinos y asociaciones como espectáculos de danza, conciertos, talleres, video proyecciones, etc.
El festival acogerá la exposición Share-it y la sección build-it con intervenciones y workshops, debates y talks dinámicos en torno a la arquitectura y la sociedad con la participación de reconocidos profesionales del ámbito de la arquitectura y el arte.
El colectivo internacional MAP13 salió seleccionado de la llamada a proyectos en la categoría Build-it, con su proyecto BRICK-TOPIA. Éste, consiste en la construcción de estructuras abovedadas de ladrillo en el patio exterior del recinto de la antigua fábrica Fabra i Coats, empleando el tradicional sistema constructivo de la bóveda tabicada (o volta de maó de pla) junto a nuevas herramientas digitales de optimización estructural a través de la geometría. Esta intervención confiere a la plaza nuevas formas y texturas que configuran el espacio enseñándonos los accesos y los diversos ambientes para realizar las diferentes actividades tanto bajo la bóveda como en los espacios creados en su entorno.
La sección Share-it, reunirá las propuestas seleccionadas tras la convocatoria internacional de proyectos sobre nuevas formas de arquitectura y urbanismo. Paralelamente, se llevarán a cabo acciones con un marcado componente de intervención social que utilizarán como escenario principal el espacio público de Barcelona, especialmente de Fabra i Coats. Se trata de acciones que se desarrollarán antes, durante y después del festival con el fin de acercar al público nuevas formas de crear arquitectura y urbanismo a través de la participación ciudadana.
Presentados innovadores proyectos internacionales
La sección Share-it mostrará 45 proyectos de 17 países diferentes. Algunos de ellos se han seleccionado de la llamada internacional a proyectos, mientras que otros son invitados por el propio festival con el objetivo de dar visibilidad a equipos menos reconocidos junto con otros ya consolidados.
Entre ellos, destaca el proyecto de ZUS (Holanda), que se podrá ver en la sesión inaugural del Festival. “Yo hago Rotterdam” es una iniciativa de financiación colectiva en la creación de las ciudades, un nuevo modelo en el que los ciudadanos, a través de una web y otras aplicaciones digitales, proponen desarrollos privados a pequeña escala, no burocráticos y de bajo presupuesto. Se presenta como una alternativa al urbanismo a gran escala y el primer ejemplo es un puente de peatones que reconectará el distrito central de Rotterdam con el Hofbogen, devolviendo la calidad urbanística al barrio.
También estará presente Assemble Studio (UK), que desarrolla exitosos proyectos de espacios públicos en contextos urbanos complicados, ayudando a la conexión entre el público y el usuario final del espacio, con su uso real; el proyecto fotográfico “Instant Village” (Rumania) de Simona Rota, que muestra el sinsentido muchas veces de la planificación territorial, la improvisación que a veces crean situaciones de urbanismo precario; o Impossible Living (Italia), que presentará su proyecto de reactivaciones urbanas en que a través del crowdsourcing los propios ciudadanos proponen a través de la web edificios abandonados a los que se les puede dar nuevos usos.
De España también estarán presentes en esta sección otros proyectos.“Spanish Dream”, del equipo Cadelasverdes, es un proyecto que propone una reflexión crítica sobre la crisis económica y sus consecuencias, centrado en cómo la burbuja inmobiliaria y la especulación bancaria conllevaron un país lleno de obras sin acabar. “Spanish Dream” se acerca al problema desde un punto de vista emocional, recreando escenas familiares en obras sin rematar, con escenas cotidianas en espacios que no lo son. Otro caso es “Estonoesunsolar” del estudio Gravalosdimonte, que propone crear nuevos espacios contemporáneos en los solares abandonados pero contando con las necesidades reclamadas por asociaciones y vecinos y dando respuesta a problemáticas concretas.
Eme3 también acogerá algunas intervenciones como Kopf Kino (Alemania) de ON/OFF, en el que a través de un objeto diseñado, un carrito de la compra con un proyector que se va moviendo por la ciudad ante transeúntes curiosos que empiezan a ver el poder del objeto y espontáneamente actúan recíprocamente con él.
Sobre Eme3
Cuando Eme3 arrancó en 1999, su idea era convertirse en un espacio en el que arquitectos, urbanistas y creativos de diferentes disciplinas pudieran encontrarse y mostrar sus proyectos: trabajos innovadores, poco convencionales y que de alguna manera se escapaban de las tendencias mayoritarias en la construcción y la planificación urbana.
Hoy, 14 años después de la primera edición, Eme3 ya se ha posicionado como una plataforma de oportunidad para la expresión y presentación de propuestas e ideas arquitectónicas. Un espacio de exposición, debate y experimentación que actúa como foro de interacción y lanzadera de propuestas que conjugan la arquitectura, el arte y el diseño. Eme3 genera ideas que se materializan en diferentes formatos: instalaciones, proyectos urbanos, talleres, conferencias, debates y proyecciones audiovisuales y se desarrolla en varias localizaciones a través de su programación continua eme3_on y su cita anual de referencia, festival Eme3, que en sus siete ediciones ha recibido un total de 70.000 visitantes.
Participarán 45 proxectos de 17 nacionalidades nos diferentes formatos do Festival. Debaterase e reflexionará sobre a recuperación de espazos en desuso no recinto de Fabra i Coats de Barcelona e en como todo aquilo que ata agora era impensable en arquitectura, urbanismo e deseño, empeza a ser unha praxe en evolución para e coa sociedade.
Barcelona, 22 de maio de 2013.- Do 27 ao 30 de xuño, a Fabra i Coats – Fàbrica de Creació de Barcelona e o Districte de Sant Andreu acollerá a oitava edición do festival de arquitectura Eme3 cuxo obxectivo é descubrir, entender e compartir novas formas de arquitectura e urbanismo vinculadas ás realidades das sociedades actuais, a través da reflexión e os intercambios entre os profesionais que participan e o público asistente.
“Topias, utopias becoming real”, o paso das utopías á realidade, será o eixe temático central da edición deste ano, analizando ámbitos como: os novos usos do espazo público (a autogestión, o empoderamiento e os procesos colaborativos); a vivenda en situacións de crises; e o espazo de traballo en evolución, con exemplos como o co-working como novo modelo de espazo.
A elección do recinto Fabra i Coats enmárcase nesta mesma reflexión, xa que son varias naves e espazos exteriores, moitos deles actualmente en desuso. Con Eme3 favorecerase tamén o seu dinamización cultural, non únicamente durante os días do festival, senón durante todo o mes de xullo en que a exposición seguirá aberta e realizaranse actividades abertas propostas por veciños e asociacións como espectáculos de danza, concertos, talleres, video proxeccións, etc.
O festival acollerá a exposición Share-it e a sección build-it con intervencións e workshops, debates e talks dinámicos en torno á arquitectura e a sociedade coa participación de recoñecidos profesionais do ámbito da arquitectura e a arte.
O colectivo internacional MAP13 saíu seleccionado da chamada a proxectos na categoría Build-it, co seu proxecto BRICK-TOPIA. Este, consiste na construción de estruturas abovedadas de ladrillo no patio exterior do recinto da antiga fábrica Fabra i Coats, empregando o tradicional sistema constructivo da bóveda tabicada (ou volta de maó de pla) xunto a novas ferramentas digitales de optimización estructural a través da geometría. Esta intervención confire á praza novas formas e texturas que configuran o espazo ensinándonos os accesos e os diversos ambientes para realizar as diferentes actividades tanto baixo a bóveda como nos espazos creados na súa contorna.
A sección Share-it, reunirá as propostas seleccionadas trala convocatoria internacional de proxectos sobre novas formas de arquitectura e urbanismo. Paralelamente, levaranse a cabo acciones cun marcado compoñente de intervención social que utilizarán como escenario principal o espazo público de Barcelona, especialmente de Fabra i Coats. Trátase de accións que se desenvolverán antes, durante e despois do festival co fin de achegar ao público novas formas de crear arquitectura e urbanismo a través da participación cidadá.
Presentados innovadores proxectos internacionais
A sección Share-it mostrará 45 proxectos de 17 países diferentes. Algúns deles seleccionáronse da chamada internacional a proxectos, mentres que outros son invitados polo propio festival co obxectivo de dar visibilidad a equipos menos recoñecidos xunto con outros xa consolidados.
Entre eles, destaca o proxecto de ZUS (Holanda), que se poderá ver na sesión inaugural do Festival. “Eu fago Rotterdam” é unha iniciativa de financiamento colectivo na creación das cidades, un novo modelo no que os cidadáns, a través dunha web e outras aplicacións digitales, propoñen desenvolvementos privados a pequena escala, non burocráticos e de baixo orzamento. Preséntase como unha alternativa ao urbanismo a gran escala e o primeiro exemplo é unha ponte de peatones que reconectará o distrito central de Rotterdam co Hofbogen, devolvendo a calidade urbanística ao barrio.
Tamén estará presente Assemble Studio (UK), que desenvolve exitosos proxectos de espazos públicos en contextos urbanos complicados, axudando á conexión entre o público e o usuario final do espazo, co seu uso real; o proxecto fotográfico “Instant Village” (Rumania) de Simona Rota, que mostra o sinsentido moitas veces da planificación territorial, a improvisación que ás veces crean situacións de urbanismo precario; ou Impossible Living (Italia), que presentará o seu proxecto de reactivaciones urbanas en que a través do crowdsourcing os propios cidadáns propoñen a través da web edificios abandonados aos que se lles pode dar novos usos.
De España tamén estarán presentes nesta sección outros proxectos.“Spanish Dream”, do equipo Cadelasverdes, é un proxecto que propón unha reflexión crítica sobre a crise económica e as súas consecuencias, centrado en como a burbulla inmobiliaria e a especulación bancaria conllevaron un país cheo de obras sen acabar. “Spanish Dream” achégase ao problema desde un punto de vista emocional, recreando escenas familiares en obras sen rematar, con escenas cotiás en espazos que non o son. Outro caso é “Estonoesunsolar” do estudo Gravalosdimonte, que propón crear novos espazos contemporáneos nos solares abandonados pero contando coas necesidades reclamadas por asociacións e veciños e dando resposta a problemáticas concretas.
Eme3 tamén acollerá algunhas intervencións como Kopf Kino (Alemania) de ON/OFF, no que a través dun obxecto deseñado, un carrito da compra cun proyector que se vai movendo pola cidade ante transeúntes curiosos que empezan a ver o poder do obxecto e espontáneamente actúan recíprocamente con el.
Sobre Eme3
Cando Eme3 arrincou en 1999, a súa idea era converterse nun espazo no que arquitectos, urbanistas e creativos de diferentes disciplinas puidesen atoparse e mostrar os seus proxectos: traballos innovadores, pouco convencionais e que dalgún xeito escapábanse das tendencias maioritarias na construción e a planificación urbana.
Hoxe, 14 anos logo da primeira edición, Eme3 xa se situou como unha plataforma de oportunidade para a expresión e presentación de propostas e ideas arquitectónicas. Un espazo de exposición, debate e experimentación que actúa como foro de interacción e lanzadera de propostas que conxugan a arquitectura, a arte e o deseño. Eme3 xera ideas que se materializan en diferentes formatos: instalacións, proxectos urbanos, talleres, conferencias, debates e proxeccións audiovisuales e desenvólvese en varias localizaciones a través da súa programación continua eme3_on e a súa cita anual de referencia, festival Eme3, que nos seus sete edicións recibiu un total de 70.000 visitantes.
They will participate 45 projects of 17 nationalities in the different formats of the Festival. It will debate and reflexionará on the recovery of spaces into disuse in the enclosure of Fabra i Coats of Barcelona and in how all that that up to now was unthinkable in architecture, urbanismo and design, begins to be a praxis in evolution for and with the society.
Barcelona, 22 May 2013.- Of the 27 to 30 June, the Fabra i Coats – Fàbrica of Creació of Barcelona and the Districte of Sant Andreu will receive the eighth edition of the festival of architecture Eme3 whose aim is to discover, understand and share new forms of architecture and urbanismo linked to the realities of the current societies, through the reflection and the exchanges between the professionals that participate and the public assistant.
“Topias, utopias becoming real”, the step of the utopias to the reality, will be the central thematic axis of the edition of this year, analysing fields eat: the new uses of the public space (the autogestión, the empoderamiento and the processes colaborativos); the house in situations of crisis; and the space of work in evolution, with examples like the co-working as new model of space..
The election of the enclosure Fabra i Coats frames in this same reflection, since they are several ships and external spaces, many of them at present into disuse. With Eme3 will favour also his dinamización cultural, no only during the days of the festival, but during all the month of July in that the exhibition will follow opened and will realise open activities proposals by neighbours and associations like shows of dance, concerts, workshops, video projections, etc.
The festival will receive the exhibition Share-it and the section build-it with interventions and workshops, debates and talks dynamic around the architecture and the society with the participation of recognised professionals of the field of the architecture and the art.
The international community MAP13 went out selected of the call to projects in the category Build-it, with his project BRICK-TOPIA. This, consists in the construction of structures abovedadas of brick in the external playground of the enclosure of the ancient factory Fabra i Coats, employing the traditional constructive system of the vault tabicada (or volta of maó of pla) beside new digital tools of structural optimisation through the geometry. This intervention confers to the new square forms and textures that configure the space teaching us the accesses and the diverse environments to realise the different activities so much under the vault as in the spaces created in his surroundings.
The section Share-it, will gather the proposals selected after the international announcement of projects on new forms of architecture and urbanismo. Simultaneously, will carry out actions with a marked component of social intervention that will use like main stage the public space of Barcelona, especially of Fabra i Coats. It treats of actions that will develop before, during and after the festival with the end to approach to the new public forms to create architecture and urbanismo through the citizen participation.
Presented innovative international projects
The section Share-it will show 45 projects of 17 different countries. Some of them have selected of the international call to projects, whereas others are invited by the own festival with the aim to give visibility to teams less recognised together with others already consolidated.
Between them, it stands out the project of ZUS (Holland), that will be able to see in the inaugural session of the Festival. “I do Rotterdam” is an initiative of collective finance in the creation of the cities, a new model in which the citizens, through a web and other digital applications, propose developments deprived in a small way, no bureaucratic and of low budget. It presents like an alternative to the urbanismo on a large scale and the first example is a bridge of pedestrians that reconectará the central district of Rotterdam with the Hofbogen, giving back the quality urbanística to the neighbourhood.
Also it will be present Assemble Studio (UK), that develops successful projects of public spaces in urban contexts complicated, helping to the connection between the public and the final user of the space, with his real use; the photographic project “Instant Village” (Romania) of Simona Broken, that shows the sinsentido many times of the territorial planning, the improvisation that sometimes create situations of urbanismo precarious; or Impossible Living (Italy), that will present his project of urban reflations in that through the crowdsourcing the own citizens propose through the web abandoned buildings to which can them give new uses.
Of Spain also will be presents in this section other projects.“Spanish Dream”, of the team Cadelasverdes, is a project that proposes a critical reflection on the economic crisis and his consequences, centred in how the bubble real estate and the banking speculation comported a full country of works without finishing. “Spanish Dream” Approaches to the problem from an emotional point of view, re-creating familiar scenes in works without finishing, with daily scenes in spaces that are not it. Another case is “Estonoesunsolar” of the study Gravalosdimonte, that proposes to create new contemporary spaces in the solar abandoned but having the needs demanded by associations and neighbours and giving answer to problematic concrete.
Eme3 also will receive some interventions like Kopf Kino (Germany) of ON/OFF, in which through an object designed, a shopping trolley with a projector that goes moving by the city in front of transeúntes curious that begin to see the power of the object and spontaneously act reciprocally with him.
About Eme3
When Eme3 started in 1999, his idea was to turn into a space in which architects, urbanistas and creative of different disciplines could find and show his projects: innovative works, little conventional and that somehow escaped of the majority tendencies in the construction and the urban planning.
Today, 14 years after the first edition, Eme3 already has positioned like a platform of opportunity for the expression and presentation of proposals and architectural ideas. A space of exhibition, debate and experimentation that acts like forum of interaction and lanzadera of proposals that conjugan the architecture, the art and the design. Eme3 generates ideas that materialise in different formats: installations, urban projects, workshops, conferences, debates and audiovisual projections and develops in several locations through his continuous programming eme3_on and his annual appointment of reference, festival Eme3, that in his seven editions has received a total of 70.000 visitors.
Conferencia de Anabel Varona y Carlos Arruti, Mauhaus ‘MAUSHAUS, arquitectura para todos’ celebrada el 21 de septiembre de 2012, en la Fundación Barrié en A Coruña. Incluida dentro del ciclo Xentes, Espacios y Lugares del Proxecto Terra y organizada por el olexio de Arquitectos de Galicia.
http://youtu.be/YqbIEp2Sqow
Conferencia de Anabel Varona e Carlos Arruti, Mauhaus ‘MAUSHAUS, arquitectura para todos’ celebrada o 21 de setembro de 2012, na Fundación Barrié en A Coruña. Incluída dentro do ciclo Xentes, Espazos e Lugares do Proxecto Terra e organizada polo Colexio de Arquitectos de Galicia.
Conference of Anabel Varona and Carlos Arruti, Mauhaus ‘MAUSHAUS, architecture for all ‘ celebrated on September 21, 2012, in the Barrié Foundation in A Coruña. Included inside the cycle Xentes, Espazos e Lugares of the Proxecto Terra and organized by the Colexio de Arquitectos de Galicia.
Ya tenemos el número 2 de la revista Aproximacions! Pronto la empezaran a distribuir gratuitamente por escuelas de arquitectura, colegios profesionales y librerías de toda Cataluña. Pero, de momento, ya la podéis encontrar digitalmente aquí:
Xa temos o número 2 da revista Aproximacions! Pronto empezarasen a distribuír gratuitamente por escolas de arquitectura, colexios profesionais e librerías de toda Cataluña. Pero, de momento, xa a podedes atopar digitalmente aquí:
Already we have the number 2 of the magazine Aproximacions! Soon they were starting it distributing free for schools of architecture, professional colleges and bookshops of the whole Catalonia. But, at the moment, already you can find her digitalmente here:
[:es]Bocetos de Frei Otto | luisantonio-grupopfc.blogspot.com.es
La arquitectura, la ciencia y Charles Jencks
El paradigma de la complejidad aplicado en la arquitectura y su expresión en el binomio conceptual geometría y complejidad surge durante la década de los 60, contrariamente a la posición de Charles Jencks que lo sitúa a finales del siglo XX y principios del XXI.
El recorrido de este binomio arranca en un momento histórico de grandes convulsiones de la mano de autores que lúcidamente entienden el paso cambiado con el que a partir de ese momento la sociedad va a evolucionar y desarrollan un trabajo práctico, pero sobre todo teórico, que instaura una nueva manera de pensar y construir la arquitectura.
Jencks sin embargo se apoya fundamentalmente para sostener sus ideas en las ciencias de la complejidad y el carácter tradicionalmente mimético con la naturaleza que la arquitectura ha desarrollado y que ahora es de aplicación al conjunto de teorías circunscritas a esa denominación. Sin duda el éxito de ciertas arquitecturas que toman prestados algunos conceptos de las ciencias de la complejidad es bien conocido. También es bien conocido el papel del software y la socialización del ordenador de sobremesa para la aceleración de ciertas ideas y conceptos relacionados con las ciencias de la complejidad y aplicados a los proyectos de arquitectura a partir de la década de los 90 hasta hoy.
Todo ello no condiciona el hecho de que realmente la idea de complejidad y su cristalización geométrica sea una manera de pensar propia de los años 60 y no de la década de los 90. En todo caso la irrupción de las ciencias de la complejidad podría equilibrar la balanza a favor de Jencks y en contra de la posición que se defiende aquí.
Pero ¿qué son las ciencias de la complejidad, sino un conjunto de teorías interdependientes descubiertas, formuladas y aplicadas por científicos diferentes en años diferentes?
Ciertamente las ciencias de la complejidad tratan en todo caso de las interacciones entre diversas teorías científicas que provienen de la unión fructífera de la física, la química, la sociología, las matemáticas, etc., pero el dato relevante es que estas teorías curiosamente fueron formuladas en la década de los 60 y parte de la década de los 70.
Estas teorías surgen en paralelo a los hechos ocurridos en esa época, donde la lógica de la simplicidad dejó de ser funcional y precisó de herramientas que permitieran pensar de una manera no lineal y dar cuenta de las paradojas en el modo de experimentar la realidad con que la sociedad se enfrentaba en los convulsos años 60.
Tanto en la arquitectura como en la ciencia, esos años supusieron no solamente un replanteo general de muchos principios operativos, sino un sustrato nutritivo para el pensamiento creativo de primer orden. No hace falta decir que también en el arte, en el pensamiento y en otras tantas disciplinas, fueron años de auténtica efervescencia que acabaron provocando un clima de constante excitación neuronal.
No es de extrañar por tanto, que la reformulación de la teoría del caos se anunciara en 1963, que la teoría de la autoorganización y la cibernética en 1961, que la termodinámica del no-equilibrio se formulara en 1965, que la hipótesis Gaia lo hiciera en 1972, que la teoría de los hiperciclos catalíticos lo fuera en 1967 y más tarde en 1979, que la teoría de la autopoiesis lo fuera en 1973, que la teoría de los fractales y la autosemejanza se reformulara en 1977, que la teoría de las catástrofes lo hiciera en 1967 y la lógica borrosa se formulara en 1965. Un paquete temporal de poco más de una década que ejemplifica una autentica evolución en la ciencia en muy pocos años.
Es indudable que la socialización del ordenador de sobremesa y los avances en software CAD permitió a finales de los 80 y principios de los 90 cristalizar en edificios concretos toda una serie de soluciones complejas en arquitectura, pero es igualmente indudable que la construcción del paradigma de la complejidad cristalizó mucho antes que lo que Jencks quiere hacernos creer1 y que la arquitectura contemporánea y las investigaciones más avanzadas actuales beben directamente de las fuentes contraculturales de esa década prodigiosa donde al mundo se le dio la vuelta como a un calcetín.
Me gustaría matizar por eso, que geometría y complejidad o geometrías complejas o cualquier otra forma del lenguaje que sobre esta idea aparezca en este blog, tiene indudablemente el marco de referencia de la contemporaneidad. Las ideas que van surgiendo aquí, se enmarcan en la arquitectura desde el hoy, o lo que podría llamarse prácticas proyectuales contemporáneas, y es desde el hoy que pretende buscar el origen de la concepción geometría y complejidad como un todo en uno, como hermanos siameses indisociables, y no como la denominada arquitectura paramétrica, tan en boga hasta hace poco, que en el mejor de los casos ha hecho un uso, y en realidad un abuso, de principios pseudonaturalistas para justificar ciertas veleidades formales. Me refiero concretamente para clarificar posiciones, que la exuberancia de ciertas arquitecturas todavía hoy en práctica, responden más a una fascinación por la herramienta, y también hay que decirlo, a una moda, que a una reflexión profunda del link fundamental que tiene la arquitectura con el comportamiento de la naturaleza.
El campo de las reflexiones esbozadas aquí, es sin duda la arquitectura relacionada con la ciencia, más específicamente lo que Felix Guattari se refiere por ciencias duras en un artículo titulado Las tres ecologías: la termodinámica, la topología, la teoría de la información, la teoría de los sistemas, la lingüística, etc.2
También, ciertas ideas y conceptos que van desfilando por aquí, tienen un punto de anclaje en lo que Charles Jencks llama en sus textos como las ciencias de la complejidad en The new paradigm in Architecture. The Language of Post-Modernism3 y en el texto, The Architecture of the Jumping Universe: A Polemic: How Complexity Science is Changing Architecture and Culture.4
De hecho los dos textos de Jencks delimitan solamente una parte del campo de este blog. Algunos de los textos publicados aquí relacionan arquitectura y ciencias de la complejidad pautando una referencia temporal que se demuestra como imprecisa en Jencks, y por tanto inducen a un nuevo marco temporal de referencia. En otras palabras, la relación entre arquitectura y ciencias de la complejidad no surge como reflexión tardo-postmodernista, sino que amanece como una amalgama efervescente en los años 60 y entrados los 70 del siglo pasado.
Sin duda Charles Jencks ha sido uno de los críticos más influyentes de la segunda mitad del siglo XX en arquitectura, especialmente desde principios de los 70 hasta bien entrados los 90, pero aquí sus textos funcionan como una especie de guión inverso, es decir, sus escritos los utilizo para desandar sobre sus pasos y resituar en el tiempo algunas ideas que pretenden demostrar que el nuevo paradigma en arquitectura basado en el desarrollo de geometrías complejas surge como cuerpo de conocimiento en la década de los 60, concretamente entre 1960 y 1973.
Es más, la idea geometría compleja es tan solo la puerta acceso a una idea de ámbito mayor. En realidad la auténtica imbricación entre complejidad y geometría es la constatación de la evidencia de que toda arquitectura y por extensión toda ciudad tiene todavía mucho que aprender de los modelos de comportamiento del mundo natural.
Creo firmemente que eso es en esencia ecología urbana y que ese es el camino que apuntaban las ideas y los conceptos nacidos en los años 60 y que deberíamos seguir investigando hoy.
Miquel Lacasta Codorniu. Doctor arquitecto
Barcelona, abril 2013
[:gl]Bocetos de Frei Otto | luisantonio-grupopfc.blogspot.com.es
A arquitectura, a ciencia e Charles Jencks
O paradigma da complexidade aplicado na arquitectura e a súa expresión no binomio conceptual xeometría e complexidade xorde durante a década dos 60, contrariamente á posición de Charles Jencks que o sitúa a finais do século XX e principios do XXI.
O percorrido deste binomio arranca nun momento histórico de grandes convulsións da man de autores que lucidamente entenden o paso cambiado co que a partir dese momento a sociedade vai evolucionar e desenvolven un traballo práctico, pero sobre todo teórico, que instaura un novo xeito de pensar e construír a arquitectura.
Jencks non obstante apóiase fundamentalmente para soster as súas ideas nas ciencias da complexidade e o carácter tradicionalmente mimético coa natureza que a arquitectura desenvolveu e que agora é de aplicación ao conxunto de teorías circunscritas a esa denominación. Sen dúbida o éxito de certas arquitecturas que toman prestados algúns conceptos das ciencias da complexidade é ben coñecido. Tamén é ben coñecido o papel do software e a socialización do ordenador de sobremesa para a aceleración de certas ideas e conceptos relacionados coas ciencias da complexidade e aplicado aos proxectos de arquitectura a partir da década dos 90 ata hoxe.
Todo iso non condiciona o feito de que realmente a idea de complexidade e a súa cristalización xeométrica sexa un xeito de pensar propio dos anos 60 e non da década dos 90. En todo caso a irrupción das ciencias da complexidade podería equilibrar a balanza a favor de Jencks e en contra da posición que se defende aquí.
Pero ¿que son as ciencias da complexidade, senón un conxunto de teorías interdependentes descubertas, formuladas e aplicadas por científicos diferentes en anos diferentes?
Certamente as ciencias da complexidade tratan en todo caso das interaccións entre diversas teorías científicas que proveñen da unión frutífera da física, a química, a socioloxía, as matemáticas, etc., pero o dato relevante é que estas teorías curiosamente foron formuladas na década dos 60 e parte da década dos 70.
Estas teorías xorden en paralelo aos feitos acontecidos nesa época, onde a lóxica da simplicidade deixou de ser funcional e precisou de ferramentas que permitisen pensar dun xeito non lineal e dar conta dos paradoxos no modo de experimentar a realidade con que a sociedade se enfrontaba nos convulsos anos 60.
Tanto na arquitectura coma na ciencia, eses anos supuxeron non soamente unha reformulación xeral de moitos principios operativos, senón un substrato nutritivo para o pensamento creativo de primeira orde. Non fai falta dicir que tamén na arte, no pensamento e noutras tantas disciplinas, foron anos de auténtica efervescencia que acabaron provocando un clima de constante excitación neuronal.
Non é de estrañar polo tanto, que a reformulación da teoría do caos se anunciase en 1963, que a teoría da autoorganización e a cibernética en 1961, que a termodinámica do non-equilibrio se formulase en 1965, que a hipótese Gaia o fixese en 1972, que a teoría dos hiperciclos catalíticos o fose en 1967 e máis tarde en 1979, que a teoría da autopoiesis o fose en 1973, que a teoría dos fractales e a autosemellanza se reformulase en 1977, que a teoría das catástrofes o fixese en 1967 e a lóxica borrosa formulásese en 1965. Un paquete temporal de pouco máis dunha década que exemplifica unha autentica evolución na ciencia en moi poucos anos.
É indubidable que a socialización do ordenador de sobremesa e os avances en software CAD permitiu a finais dos 80 e principios dos 90 cristalizar en edificios concretos toda unha serie de solucións complexas en arquitectura, pero é igualmente indubidable que a construción do paradigma da complexidade cristalizou moito antes que o que Jencks quere facernos crer1 e que a arquitectura contemporánea e as investigacións máis avanzadas actuais beben directamente das fontes contraculturales desa década prodixiosa onde ao mundo se lle deu a volta como a un calcetín.
Gustaríame matizar por iso, que xeometría e complexidade ou xeometrías complexas ou calquera outra forma da linguaxe que sobre esta idea apareza neste blog, ten indubidablemente o marco de referencia da contemporaneiade. As ideas que van xurdindo aquí, enmárcanse na arquitectura dende o hoxe, ou o que podería chamarse prácticas proxectuais contemporáneas, e é dende o hoxe que pretende buscar a orixe da concepción xeometría e complexidade como un todo nun, como irmáns siameses indisociables, e non como a denominada arquitectura paramétrica, tan en voga ata fai pouco, que no mellor dos casos fixo un uso, e en realidade un abuso, de principios pseudonaturistas para xustificar certas veleidades formais. Refírome concretamente para clarificar posicións, que a exuberancia de certas arquitecturas aínda hoxe en práctica, responden máis a unha fascinación pola ferramenta, e tamén hai que dicilo, a unha moda, que a unha reflexión profunda do link fundamental que ten a arquitectura co comportamento da natureza.
O campo das reflexións esbozadas aquí, é sen dúbida a arquitectura relacionada coa ciencia, máis especificamente o que Felix Guattari se refire por ciencias duras nun artigo titulado Las tres ecoloxías: a termodinámica, a topoloxía, a teoría da información, a teoría dos sistemas, a lingüística, etc.2
Tamén, certas ideas e conceptos que van desfilando por aquí, teñen un punto de ancoraxe no que Charles Jencks chama nos seus textos como as ciencias da complexidade en The new paradigm in Architecture. The Language of Post-Modernism3 e o texto, The Architecture of the Jumping Universe: A Polemic: How Complexity Science is Changing Architecture and Culture.4
De feito os dous textos de Jencks delimitan soamente unha parte do campo deste blog. Algúns dos textos publicados aquí relacionan arquitectura e ciencias da complexidade pautando unha referencia temporal que se demostra como imprecisa en Jencks, e polo tanto inducen a un novo marco temporal de referencia. Noutras palabras, a relación entre arquitectura e ciencias da complexidade non xorde como reflexión tardo-posmodernista, senón que amence como unha amálgama efervescente nos anos 60 e entrados os 70 do século pasado.
Sen dúbida Charles Jencks foi un dos críticos máis influentes da segunda metade do século XX en arquitectura, especialmente dende principios dos 70 ata ben entrados os 90, pero aquí os seus textos funcionan como unha especie de guión inverso, é dicir, os seus escritos utilízoos para desandar sobre os seus pasos e resituar no tempo algunhas ideas que pretenden demostrar que o novo paradigma en arquitectura baseado no desenvolvemento de xeometrías complexas xorde como corpo de coñecemento na década dos 60, concretamente entre 1960 e 1973.
É máis, a idea xeometría complexa é tan só a porta acceso a unha idea de ámbito maior. En realidade a auténtica imbricación entre complexidade e xeometría é a constatación da evidencia de que toda arquitectura e por extensión toda cidade ten aínda moito que aprender dos modelos de comportamento do mundo natural.
Creo firmemente que iso é en esencia ecoloxía urbana e que ese é o camiño que apuntaban as ideas e os conceptos nacidos nos anos 60 e que deberiamos seguir investigando hoxe.
2 Guattari, Felix, The Three Ecologies, Revista New Formations, núm 8, Verano, 1989, Londres, p. 131 (originalmente Les Tríos Écologies editado en francés por Gelilée 1989).
The paradigm of the complexity applied in the architecture and his expression in the conceptual binomial geometry and complexity arises during the decade of the 60, contrary to Charles Jencks’s position that places it at the end of the 20th century and beginning of the XXIst.
The tour of this binomial starts in a historical moment of big convulsions of the authors’ hand that lucidly understand the changed step with which from this moment the company is going to evolve and to develop a practical work, but especially theoretically, that restores a new way of thinking and constructing the architecture.
Jencks nevertheless rests fundamentally to support his ideas in the sciences of the complexity and the traditionally mimetic character with the nature that the architecture has developed and that now is of application to the set of theories limited to this name. Undoubtedly the success of certain architectures that take given some concepts of the sciences of the complexity is well-known. Also there is well-known the paper of the software and the socialization of the computer of tablecloth for the acceleration of certain ideas and concepts related to the sciences of the complexity and applied to the projects of architecture from the decade of the 90 up to today.
All this does not determine the fact that really the idea of complexity and his geometric crystallization is a way of thinking own of the 60s and not of the decade of the 90. In any case the irruption of the sciences of the complexity might balance the scale in favour of Jencks and in opposition to the position that defends itself here.
But what sound the sciences of the complexity, but a set of interdependent disclosed theories, formulated and applied by different scientists in the different years?
Certainly the sciences of the complexity treat in any case of the interactions between diverse scientific theories that the mathematics come from the fruitful union of the physics, the chemistry, the sociology, etc., but the relevant information is that these theories curiously were formulated in the decade of the 60 and part of the decade of the 70.
These theories arise in parallel to the facts happened in this epoch, where the logic of the simplicity stopped being functional and required tools that they should allow to think in a not linear way and realize of the paradoxes in the way of experiencing the reality which the company was facing in the convulsed years 60.
Both in the architecture and in the science, these years supposed not only one I restate general of many operative beginning, but a nourishing substratum for the creative thought of the first order. It is not necessary to say that also in the art, in the thought and in some other disciplines, they were years of authentic effervescence that they ended up by provoking a climate of constant excitation neuronal.
It is not of surprising therefore, that the reformulation of the theory of the chaos was promising to be in 1963, that the theory of the self-organization and the cybernetics in 1961, which the thermodynamic one of the non-balance should formulate in 1965, which the hypothesis Gaia it was doing in 1972, that the theory of the catalytic hypercycles was in 1967 and later in 1979, that the theory of the autopoiesis out in 1973, which the theory of the fractales and the autosimilarity was re-formulating in 1977, which the theory of the catastrophes it was doing in 1967 and the blurry logic was formulated in 1965. A temporary package of little more than one decade that exemplifies a certification evolution in the science in a few years.
It is undoubted that the socialization of the computer of tablecloth and the advances in software CAD it allowed at the end of the 80 and beginning of the 90 to crystallize in concrete buildings the whole series of complex solutions in architecture, but it is equally undoubted that the construction of the paradigm of the complexity crystallized very much before that what Jencks us wants to make believe1 and that the contemporary architecture and the most advanced current investigations drink directly from the alternative sources of this prodigious decade where to the world the return was given to him as to a sock.
I would like to tint because of it, that geometry and complexity or complex geometries or any other form of the language that on this idea appears in this blog, has undoubtedly the frame of reference of the contemporaneousness. The ideas that are arising here, place in the architecture from the today, or what might be called practices projectuals contemporary, and it is from the today that the origin of the conception tries to look for geometry and complexity as everything in one, as Siamese undissociable brothers, and not as the architecture called parametric, so in vogue even it does little, that at best has done a use, and actually an abuse, of pseudonaturalistic beginning to justify certain formal inconstancies. I refer concretely to clarify positions, which the exuberance of certain architectures still today in practice, they answer more to a fascination for the tool, and also it is necessary to say it, to a mode, that to a deep reflection of the fundamental link that has the architecture with the behavior of the nature.
The field of the reflections outlined here, it is undoubtedly the architecture related to the science, more specifically than Felix Guattari one recounts for hard sciences in a titled article The three ecologías: the thermodynamic one, the topología, the theory of the information, the theory of the systems, the linguistics,etc.2
Also, certain ideas and concepts that are parading hereabouts, have a point of anchorage in what Charles Jencks calls in his texts as the sciences of the complexity in The new paradigm in Architecture. The Language of Post-Modernism3 and in the text, The Architecture of the Jumping Universe: A Polemic: How Complexity Science is Changing Architecture and Culture.4
In fact both Jencks’s texts delimit only a part of the field of this blog. Some of the texts published here relate architecture and sciences of the complexity ruling a temporary reference that is demonstrated like vague in Jencks, and therefore they induce to a new temporary frame of reference. In other words, the relation between architecture and sciences of the complexity does not arise as reflection I am late-postmodernism, but it dawns as an effervescent amalgam in the 60s and entered the 70 of last century.
Undoubtedly Charles Jencks has been one of the most influential critics of the second half of the 20th century in architecture, specially from beginning of the 70 up to entered well the 90, but here his texts work as a species of inverse script, that is to say, his writings I use them to retrace on his steps and to re-place in the time some ideas that they try to demonstrate that the new paradigm in architecture based on the development of complex geometries arises as body of knowledge in the decade of the 60, concretely between 1960 and 1973.
It is more, the idea complex geometry is only the door access to an idea of major area. Actually the authentic overlap between complexity and geometry is the verification of the evidence of which any architecture and for extension any city has still much that to learn of the models of behavior of the natural world.
I believe firmly that it is in essence urban ecology and that this it is the way at that the ideas and the concepts were aiming born in the 60s and that we should follow investigating today.
2 Guattari, Felix, The Three Ecologies, Revista New Formations, núm 8, Verano, 1989, Londres, p. 131 (originalmente Les Tríos Écologies editado en francés por Gelilée 1989).
Investigación planteada como parte práctica y complementaria de la tesis doctoral: Los “huesos” de Fisac; la búsqueda de la pieza ideal. La tesis analiza los inventos patentados del arquitecto Miguel Fisac.
GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Un análisis exhaustivo de estas patentes permite descubrir la evolución de la obra y del pensamiento del maestro manchego que termina por condensarse en su última patente, un sistema aun vigente y que el arquitecto bautiza como “arquitectura vertida”.
GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Fisac fallece en 2006 sin ver la aplicación práctica de su ultimo invento. Este hecho servirá de base al presente trabajo que tiene por objetivo desarrollar esta patente en el campo de la vivienda unifamiliar de bajo coste.
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Se plantea un caso práctico real que servirá como campo de pruebas para analizar las posibilidades y limitaciones del sistema.
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
La metodología y conclusiones permiten ver en conjunto, la evolución del pensamiento de Miguel Fisac y al tiempo establecer un recorrido por la tradición constructiva española más reciente y su estrecha relación con la realidad actual.
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Obra: GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar
Autor: Fermín G. Blanco
Localización: Gronzo, A Coruña, España
Dirección de obra: Luis Miguel Fernández López, Javier López da Vila
Fabricación de paneles: Posteléctrica Fabricación
Montaje: Marcos Carreira
Carpintería de Alumino: Quintaplast
Seguimiento documental: Alex del Río -fotografía- David Plaza y Sonia Otero -edición- Eduardo Estévez -operador- Edilberto Viéito -diseño gráfico-
Fotos final de obra: Héctor Santos-Díez | BISimages + Estudio Fermín Blanco + ferminblanco.com
[:en]
Investigation raised as practical and complementary part of the doctoral thesis: Fisac’s “bones”; the search of the ideal piece. The thesis analyzes the patent inventions of the architect Michael Fisac.
An exhaustive analysis of these patents allows to discover the evolution of the work and of the thought of the of La Mancha teacher who ends for becoming condensed in his last patent, a system even in force and who the architect baptizes as “spilt architecture”.
Fisac dies in 2006 without seeing the aplicaciónpráctica of his last invention. This fact will use as base to the present work that has for aim develop this patent in the field of the one-family housing of low cost.
There appears a practical royal case that will serve as testing ground to analyze the possibilities and limitations of the system.
The methodology and conclusions allow to see as a whole, the evolution of Michael Fisac’s thought and to the time to establish a tour for the most recent constructive Spanish tradition and his narrow relation with the current reality.
Hueso de Miguel Fisac
GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Work: GZ 10 · Prototype of one-family housing
Author: Fermín G. Blanco
Localition: Gronzo, A Coruña, Spain
Direction of work:Luis Miguel Fernández López, Javier López da Vila
Manufacture of panels:Posteléctrica Fabricación
Assembly: Marcos Carreira
Alumino’s carpentry: Quintaplast
Documentary follow-up: Alex of the Rio – photography – David Plaza and Sonia Otero – edition – Eduardo Estévez – operator – Edilberto Viéito – graphical design-
Investigación suscitada como parte práctica e complementaria da tese doctoral: Os “ósos” de Fisac; a procura da peza ideal. A tese analiza os inventos patentados do arquitecto Miguel Fisac.
Unha análise exhaustivo destas patentes permite descubrir a evolución da obra e do pensamento do mestre manchego que termina por condensarse na súa última patente, un sistema aínda vigente e que o arquitecto bautiza como “arquitectura vertida”.
Fisac falece en 2006 sen ver a aplicaciónpráctica da súa ultimo invento. Este feito servirá de base ao presente traballo que ten por obxectivo desenvolver esta patente no campo da vivenda unifamiliar de baixo custo.
Suscítase un caso práctico real que servirá como campo de probas para analizar as posibilidades e limitacións do sistema.
A metodoloxía e conclusións permiten ver en conxunto, a evolución do pensamento de Miguel Fisac e ao tempo establecer un percorrido pola tradición constructiva española máis recente e a súa estreita relación coa realidade actual.
Hueso de Miguel Fisac
GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Maqueta de GZ 10 · Prototipo de vivienda unifamiliar | Fermín G. Blanco
Obra: GZ 10 · Prototipo de vivenda unifamiliar
Autor: Fermín G. Blanco
Localización: Gronzo, A Coruña, España
Dirección de obra: Luis Miguel Fernández López, Javier López da Vila
Fabricación de paneis: Posteléctrica Fabricación
Montaxe: Marcos Carreira
Carpintería de Alumino: Quintaplast
Seguimento documental: Alex del Río -fotografía- David Plaza e Sonia Otero -edición- Eduardo Estévez -operador- Edilberto Viéito -deseño gráfico-
Esta casa, soporte de una verdad filosofica construida, queda más allá de la naturaleza y la ciudad. Es un ente que trata de reflejar la verdad, y esa limpieza y objetividad es su contenido interior. La Neue Sachlichkeit queda inagurada a la vez que la casa, y Hartlaub y Grosz encontraron en el Tractatus uno de sus soportes intelectuales. La casa, con esta forma de objetividad, se acerca a los dos extremos de lo personal en Wittgenstein midiendo, buscando que hay de todas y de cada persona en cada parte de la ciudad: las ideas que vagan hasta encontrar una mente fértil, los conceptos antes platónicos, lo universal y lo particular en la filosofía de Ludwig Wittgenstein.
http://youtu.be/tStwu7vx5Aw
Esta casa, soporte dunha verdade filosofica construída, queda máis aló da natureza e a cidade. É un ente que trata de reflectir a verdade, e esa limpeza e objetividad é o seu contido interior. A Neue Sachlichkeit queda inagurada á vez que a casa, e Hartlaub e Grosz atoparon no Tractatus un dos seus soportes intelectuais. A casa, con esta forma de objetividad, achégase aos dous extremos do persoal en Wittgenstein medindo, buscando que hai de todas e de cada persoa en cada parte da cidade: as ideas que vagan ata atopar unha mente fértil, os conceptos antes platónicos, o universal e o particular na filosofía de Ludwig Wittgenstein.
This house, support of a philosophical constructed truth, stays beyond the nature and the city. It is an entity that tries to reflect the truth, and this cleanliness and objectivity is his interior content. The Neue Sachlichkeit stays inagurada simultaneously that the house, and Hartlaub and Grosz found in the Tractatus one of his intellectual supports. The house, with this form of objectivity, approaches both ends of the personal thing in Wittgenstein measuring, looking that exists of all and of every person in every part of the city: the ideas that stroll around up to finding a fertile mind, the concepts before platonic, the universal thing and the particular thing in Ludwig Wittgenstein’s philosophy.
Elcasc (certamen de activación socio-cultural) es un evento académico-institucional que se desarrollará en el centro histórico de Villena durante 10 días con la realización de pequeñas actuaciones arquitectónicas, artísticas, sociales… de bajo coste por equipos multidisciplinares formados por 200 estudiantes y recién titulados de todas partes del mundo y dirigidos por jóvenesprofesionales con reconocida experiencia en cada uno de los ámbitos que se desarrollarán.
Su desarrollo consistirá en 12 talleres y un seminario teórico que estudiará las posibles formas de reactivar un centro histórico a través de diferentes disciplinas como la arquitectura, el diseño, el arte, el urbanismo, la rehabilitación, la sociología, la economía, la ingeniería o la comunicación audiovisual. Además ofrecerá distintas actividades para conocer la ciudad y su entorno y así comprender mejor la evolución y la situación actual del centro histórico.
La obra de Frank Gehry es deliberadamente singular. Se declara a favor de la representación de un ambiente confuso y disgregado que refleja su propia visión de la ciudad. Sus edificios refrendan esos caracteres mediante el montaje de elementos disimiles, fragmentados, decorativos, ajenos a cualquier orden establecido. Se vale de ambigüedades visuales, colores y texturas para componer el objet trouvé que identifica su particular lenguaje. Esta idea de arquitectura se cristaliza textualmente en su reciente trabajo para el Museo de la Biodiversidad de Panamá.
Gehry plantea esta obra alejada de cualquier referencia. Sobre un terreno irregular monta una estructura de planos agrupados, irregulares y coloridos que representa la espontaneidad de las fuerzas naturales. Pero además pone en evidencia el objetivo de quienes formalizaron el encargo, que buscaron captar la atención de los turistas erigiendo un objeto atípico, llamativo y polémico. Para este menester, la obra de Gehry es exacta.
El museo es un objeto indeterminado. Por fuera, visto desde cualquier ángulo, el edificio plantea una incertidumbre concluyente. Un sendero introduce al visitante desde la calle hasta un sitio que formula una clara ambigüedad para acceder al edificio: ingresar por debajo de los apilamientos coloridos al patio de planta baja o a través de una escalera a la circulación del primer nivel. Otros accesos sin jerarquía se encuentran en varias partes del perímetro. Dos rampas opuestas atraviesan el atrio central uniendo la bahía con el canal.
En el interior, el museo se focaliza a partir de un espacio central de planta cuadrada establecido como una plaza pública que vincula espacialmente los dos niveles. Cuatro columnas de hormigón elevan la cubierta a 30 metros del suelo, estableciendo la jerarquía de la plaza por sobre el resto de las salas. Una serie de estructuras etéreas solidarias construye la base de sostén de los planos de colores desordenados que completan la cubierta.
El patio central establece el inicio del paseo. Este espacio de intercambio se constituye en una de las de las pocas formas geométricas definidas. Sobre su extensión se distribuyen 16 columnas que muestran las relaciones entre la actividad humana y los escenarios naturales de Panamá. Confluyen radialmente en él ocho galerías que se constituyen en acuerdo con el contenido que alojan, aunque desentendiendo este criterio varias salas repiten el carácter caótico del exterior.
La forma radial del museo obliga al visitante a pasar por el patio para ingresar a cada sala. La más cercana al acceso, la Sala de la Biodiversidad está dominada por un plano transparente que permite visualizar desde la calle la actividad interior. La rampa de la vida muestra la abundancia y variedad de vida de la tierra. El Panamarama es un espacio de proyección de tres alturas. Construyendo el puente exhibe rocas de 14 metros de altura que representan las fuerzas de la tierra que formaron el istmo. Océanos divididos muestra en dos acuarios semicilíndricos la evolución de las especies después de producirse la división del mar. La Sala de la interdependencia exhibe las formas de competencia de los seres vivos. Por último, Panamá es el museo muestra las relaciones entre la biodiversidad de Panamá y el mundo.
Panamá estaba constituido por un grupo de islas que hace tres millones de años se unieron producto de los procesos volcánicos para establecer la geografía actual. El museo de la biodiversidad representa este proceso.
Las características formuladas por el trabajo de Gehry establecen una atmosfera de incertidumbre innecesaria. Las formas instituidas en el exterior cristalizan una imagen escultórica cuya única finalidad asequible resulta acrecentar la confusión del ambiente urbano. La variedad de tensiones y ambigüedades visuales que se producen en el interior del museo dificultan la atención sobre los elementos expuestos, exégesis de una informalidad que solo se justifica en la obsesión de imponer una condición particular a la obra.
A modo de conclusión, las características narradas respecto al Museo de la Biodiversidad de Frank Gehry nos permiten inferir que para esta obra la denominación de arquitectura resulta sólo una catacresis.
Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. mayo 2013
Frank Gehry’s work is deliberately singular. One declares in favour of the representation of a confused and disintegrated environment that it reflects his own vision of the city. His buildings countersign these characters by means of the assembly of dissimilar, fragmented, decorative elements, foreign to any established order. It uses of visual ambiguities, colors and textures to compose the objet trouvé who identifies his particular language. This idea of architecture crystallizes textually in his recent work for the Museum of the Biodiversity of Panama.
Gehry raises this work removed from any reference. On an irregular area it mounts a structure of grouped, irregular and colouring planes that represents the spontaneity of the natural forces. But in addition it puts in evidence the aim of those who formalized the order, which they sought to catch the attention of the tourists raising an atypical, showy and polemic object. For this occupation, Gehry’s work is exact.
The museum is an indeterminate object. Externally, I dress from any angle, the building raises a conclusive uncertainty. A path introduces the visitor from the street up to a site that formulates a clear ambiguity to accede to the building: to enter below the colouring apilamientos to the court of ground floor or across a stairs to the traffic of the first level. Other accesses without hierarchy are in several parts of the perimeter. Two opposite ramps cross the central porch joining the bay with the channel.
In the interior, the museum is focused from a central space of square plant established as a public square that links spatially both levels. Four columns of concrete raise the cover to 30 meters of the soil, establishing the hierarchy of the square for on the rest of the rooms. A series of ethereal solidary structures constructs the base of support of the planes of untid colors that complete the cover.
The central court establishes the beginning of the walk. This space of exchange constitutes in one of those of few geometric definite forms. On his extension there are distributed 16 columns that show the relations between the human activity and the natural scenes of Panama. There come together radialmente in him eight galleries that are constituted in agreement by the content that they lodge, though affecting ignorance this criterion several rooms repeat the chaotic character of the exterior.
The radial form of the museum forces the visitor to happen for the court to enter to every room. The nearest to the access, the Room of the Biodiversity is dominated by a transparent plane that allows to visualize from the street the interior activity. The ramp of the life shows the abundance and variety of life of the land. The Panamarama is a projection space of three heights. Constructing the bridge it exhibits rocks of 14 meters of height that represent the forces of the land that formed the isthmus. Divided oceans it shows in two semicylindrical aquariums the evolution of the species after the division of the sea taking place. The Room of the interdependence exhibits the forms of competition of the alive beings. Finally, Panama is the museum shows the relations between the biodiversity of Panama and the world.
Panama was constituted by a group of islands that it does three million years they joined product of the volcanic processes to establish the current geography. The museum of the biodiversity represents this process.
The characteristics formulated by Gehry’s work establish an atmosphere of unnecessary uncertainty. The forms instituted in the exterior crystallize a sculptural image which only attainable purpose proves to increase the confusion of the urban environment. The variety of tensions and visual ambiguities that take place inside the museum they impede the attention on the exposed elements, exegesis of an informality that alone justifies itself in the obsession of imposing a particular condition to the work.
Like conclusion, the characteristics narrated with regard to the Museum of Frank Gehry’s Biodiversity allow us to infer that for this work the name of architecture turns out to be only a catacresis.
Marcelo Gardinetti . architect
La Plata. may 2013
A obra de Frank Gehry é deliberadamente singular. Declárase a favor da representación dun ambiente confuso e disgregado que reflicte a súa propia visión da cidade. Os seus edificios referendan eses carácteres mediante a montaxe de elementos disimiles, fragmentados, decorativos, alleos a calquera orde establecida. Válese de ambigüedades visuales, cores e texturas para compoñer o objet trouvé que identifica a súa particular linguaxe. Esta idea de arquitectura se cristaliza textualmente no seu recente traballo para o Museo da Biodiversidade de Panamá.
Gehry suscita esta obra afastada de calquera referencia. Sobre un terreo irregular monta unha estrutura de planos agrupados, irregulares e coloridos que representa a espontaneidade das forzas naturais. Pero ademais pon en evidencia o obxectivo de quen formalizaron o encargo, que buscaron captar a atención dos turistas erigiendo un obxecto atípico, rechamante e polémico. Para este menester, a obra de Gehry é exacta.
O museo é un obxecto indeterminado. Por fóra, visto desde calquera ángulo, o edificio suscita unha incerteza concluínte. Un carreiro introduce ao visitante desde a rúa ata un sitio que formula unha clara ambigüedad para acceder ao edificio: ingresar por baixo dos apilamientos coloridos ao patio de planta baixa ou a través dunha escaleira á circulación do primeiro nivel. Outros accesos sen xerarquía atópanse en varias partes do perímetro. Dous rampas opostas atravesan o atrio central unindo a bahía coa canle.
No interior, o museo se focaliza a partir dun espazo central de planta cadrada establecido como unha praza pública que vincula espacialmente os dous niveis. Catro columnas de hormigón elevan a cuberta a 30 metros do chan, establecendo a xerarquía da praza por sobre o resto das salas. Unha serie de estruturas etéreas solidarias constrúe a base de sostén dos planos de cores desordenadas que completan a cuberta.
O patio central establece o inicio do paseo. Este espazo de intercambio constitúese nunha das das poucas formas geométricas definidas. Sobre a súa extensión distribúense 16 columnas que mostran as relacións entre a actividade humana e os escenarios naturais de Panamá. Conflúen radialmente nel oito galerías que se constitúen en acordo co contido que aloxan, aínda que desentendiendo este criterio varias salas repiten o carácter caótico do exterior.
A forma radial do museo obriga ao visitante a pasar polo patio para ingresar a cada sala. A máis próxima ao acceso, a Sala da Biodiversidade está dominada por un plano transparente que permite visualizar desde a rúa a actividade interior. A rampa da vida mostra a abundancia e variedade de vida da terra. O Panamarama é un espazo de proxección de tres alturas. Construíndo a ponte exhibe rocas de 14 metros de altura que representan as forzas da terra que formaron o istmo. Océanos divididos mostra en dúas acuarios semicilíndricos a evolución das especies logo de producirse a división do mar. A Sala da interdependencia exhibe as formas de competencia dos seres vivos. Para rematar, Panamá é o museo mostra as relacións entre a biodiversidade de Panamá e o mundo.
Panamá estaba constituído por un grupo de illas que fai tres millóns de anos uníronse produto dos procesos volcánicos para establecer a xeografía actual. O museo da biodiversidade representa este proceso.
As características formuladas polo traballo de Gehry establecen unha atmosfera de incerteza innecesaria. As formas instituidas no exterior cristalizan unha imaxe escultórica cuxa única finalidade asequible resulta acrecentar a confusión do ambiente urbano. A variedade de tensións e ambigüedades visuales que se producen no interior do museo dificultan a atención sobre os elementos expostos, exégesis dunha informalidad que só se xustifica na obsesión de impoñer unha condición particular á obra.
A modo de conclusión, as características narradas respecto ao Museo da Biodiversidade de Frank Gehry permítennos inferir que para esta obra a denominación de arquitectura resulta só unha catacresis.
«Algún día conseguiremos concienciar a la sociedad de que hacer las cosas por uno mismo, trabajar con las manos y creer en nuestras capacidades nos hace más libres y sobretodo más felices»
Lucía Ruiz de Aguirre Rodríguez
¿Cuál ha sido tu formación y tu trayectoria profesional previa a este proyecto?
Estudié arquitectura en la ETSAC, trabajé durante años en el ámbito del urbanismo, y posteriormente co-fundé 7i arquitectura dedicándome a la planificación, gestión de estudio y al ámbito proyectual, pero esta vez dentro del ámbito de la edificación.
¿Te planteaste en algún momento, presente, pasado o futuro, buscar trabajo en el extranjero?
Me lo planteo cada día, pero por circunstancias personales en este momento lo veo inviable.
¿Qué te llevó a poner en marcha Peka´s World?
Peka’s World surgió casi de manera casual. Ante la falta de trabajo dentro del ámbito de la arquitectura y teniendo en cuenta que el diseño en general me apasiona, me fui empapando de “moda”.
¿Te encontraste con muchas dificultades en su puesta en marcha?
Peka’s World ha sido una experiencia muy dura y a la vez muy gratificante.
Ponerlo en marcha fue complicado, pero lo realmente difícil fue mantenerlo, porque una empresa de moda no sólo vive del diseño, la gestión es muy muy complicada.
¿Estás contenta con los objetivos alcanzados?
Sinceramente, lo estuve, pero en la actualidad Peka’s World es un proyecto parado.
Para sacarlo adelante en estos momentos sería necesaria una inversión enorme que no poseo y unas miras a muy largo plazo, ya que la moda de “precio medio” es la que más está sufriendo la crisis.
¿Crees que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más “tradicional” de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?
Creo que no sólo deberíamos, sino que no cabe otra opción. Obviamente la arquitectura como tal en este momento no es viable. Hay muchas formas de arquitectura, la moda para mí lo es, y cada uno debe buscar que forma de arquitectura cree más conveniente en este momento para salir adelante.
¿Qué opinas de los que se han ido a trabajar al extranjero?
Me parece estupendo. Hay que buscar salidas profesionales, y si para ello hay que emigrar, ¡pues se emigra! Además por mi experiencia propia, vivir en el extranjero hace que la visión que uno tiene del mundo, de la profesión y de la vida sean muy distintas a las que tenemos en este país y eso enriquece.
Lucia Ruíz de Aguirre · Peka´s World | Como molo
Mayo 2013
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Lucia, tanto su ayuda como su predisposición mostrada con este pequeño espacio.
[:en]Lucia Ruíz de Aguirre
«Some day we will manage to arouse to the company of which to do the things for one same, to work with the hands and to believe in our capacities makes us freer and overcoat happier»
Lucía Ruiz de Aguirre Rodríguez
Which has been your formation and your professional path before this project?
I studied architecture in the ETSAC, was employed for years at the area of the urbanism, and later co – founded 7i architecture devoting myself to the planning, management of study and to the area proyectual, but this time inside the area of the building.
Did you appear in some moment, present, past or future, to look for work abroad?
I appear it every day, but for personal circumstances at this moment I see it unviable.
What did you lead to starting Peka’s World?
Peka’s World arose almost in a chance way. Before the lack of work inside the area of the architecture and bearing in mind that the design in general me apasiona, I was soaking in «mode».
Did you meet many difficulties in his putting in march?
Peka’s World has been a very hard experience and simultaneously very gratifying.
Start it was complicated, but the really difficult thing was to support it, because a fashionable company not only lives of the design, the management is very very complicated.
Are you satisfied with the reached aims?
Sincerely, I it was, but at present Peka’s World is a stopped project.
To extract it forward in these moments would be necessary an enormous investment that I do not possess and a few gun-sights to very long term, since the mode of » average price » is the one that more is suffering the crisis.
Do you believe that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?
I believe that not only we should, but it does not fit another option. Obviously the architecture as such at this moment is not viable. There are many forms of architecture, the mode for me it is, and each one must look that it forms of architecture believes more suitable at this moment to go out forward.
What do you think of those that they have been going to work abroad?
It seems to me to be marvellous. It is necessary to look for professional exits, and if for it it is necessary to emigrate, since one emigrates! In addition for my own experience, to live abroad does that the vision that one has of the world, from the profession and from the life they are very different from those that we have in this country and enriches it.
Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. Be grateful to Shiny, both his help and his predisposition showed with this small space.
[:gl]Lucia Ruíz de Aguirre
«Algún día conseguiremos concienciar á sociedade de que facer as cousas por un mesmo, traballar coas mans e crer nas nosas capacidades nos fai máis libres e abrigo máis felices»
Lucía Ruiz de Aguirre Rodríguez
¿Cal foi a túa formación e a túa traxectoria profesional previa a este proxecto?
Estudei arquitectura na ETSAC, traballei durante anos no ámbito do urbanismo, e posteriormente co-fundei 7 i arquitectura dedicandome á planificación, xestión de estudo e ao ámbito proyectual, pero esta vez dentro do ámbito da edificación.
¿Formulácheste nalgún momento, presente, pasado ou futuro, buscar traballo no estranxeiro?
Formúlomo cada día, pero por circunstancias persoais neste momento véxoo inviable.
¿Que levouche a poñer en marcha Peka´s World?
Peka’s World xurdiu case de xeito casual. Ante a falta de traballo dentro do ámbito da arquitectura e tendo en conta que o deseño en xeral me apaixona, funme empapando de «moda».
¿Encontrácheste con moitas dificultades na súa posta en marcha?
Peka’s World foi unha experiencia moi dura e á vez moi gratificante.
Poñelo en marcha foi complicado, pero o realmente dificil foi mantelo, porque unha empresa de moda non só vive do deseño, a xestión é moi moi complicada.
¿Estás contenta cos obxectivos alcanzados?
Sinceramente, estíveno, pero na actualidade Peka’s World é un proxecto parado.
Para sacalo adiante nestes momentos sería necesario un investimento enorme que non posúo e uns miras a moi longo prazo, xa que a moda de «prezo medio» é a que máis está a sufrir a crise.
¿Cres que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?
Creo que non só deberiamos, senón que non cabe outra opción. Obviamente a arquitectura como tal neste momento non é viable. Hai moitas formas de arquitectura, a moda para min éo, e cada un debe buscar que forma de arquitectura cree máis conveniente neste momento para saír adiante.
¿Que opinas dos que se foron a traballar ao estranxeiro?
Paréceme estupendo. Hai que buscar saídas profesionais, e se para iso hai que emigrar, pois se emigra! Ademais pola miña experiencia propia, vivir no estranxeiro fai que a visión que un ten do mundo, da profesión e da vida sexan moi distintas ás que temos neste pais e iso enriquece.
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Lucia, tanto su ayuda como su predisposición mostrada con este pequeño espacio.
Este taller sobre revestimentos constituye el segundo de una serie de cursos específicos que estamos activando desde Hábitat Social, y que van orientados a la recuperación y difusión de técnicas naturales tradicionales (paja, adobe, cubiertas vegetales, etc.). Se trata de sistemas experimentados con una larga trayectoria (no siempre local) que en las últimas décadas fueron desplazados por otros industriales, más suponen una opción de futuro cara una edificación sostenible.
En el caso de este taller ahondaremos en el conocimiento de los revestimentos de barro y de las pinturas naturales, (silicatos, resinas vegetales, etc.), materias todas ellas de origen local, renovables, con interesantes cualidades, que exigen poca transformación, y que por distintos intereses e inercias no ocupan el lugar que merecen dentro de las técnicas habituales. Bien en interiores o exteriores, en obra nueva o rehabilitación, en aplicación por profesionales o por autoconstrutores, estos revestimentos son una clara alternativa a cementos, yesos, resinas sintéticas, etc.
Dirigido a profesionales del sector de la construcción (técnicos, estudiantes, obreros) y autoconstrutores, el taller está abierto al público en general, ya que no se requiere experiencia previa. Se estructurará en dos módulos que se pueden cursar conjunta o independentemente: uno primero centrado en revocos de barro que incluye también un acercamiento a la cal, y otro posterior dedicado a las pinturas naturales. En ambos se combina la teoría y la práctica, y se aporta material didáctico.
+ info
Este obradoiro sobre revestimentos constitúe o segundo dunha serie de cursos específicos que estamos activando dende Hábitat Social, e que van orientados á recuperación e difusión de técnicas naturais tradicionais (palla, adobe, cubertas vexetais, etc.). Trátase de sistemas experimentados cunha larga traxectoria (non sempre local) que nas últimas décadas foron desprazados por outros industriais, máis que supoñen unha opción de futuro cara unha edificación sostible.
No caso deste obradoiro afondaremos no coñecemento dos revestimentos de barro e das pinturas naturais, (silicatos, resinas vexetais, etc.), materias todas elas de orixe local, renovables, con interesantes cualidades, que esixen pouca transformación, e que por distintos intereses e inercias non ocupan o lugar que merecen dentro das técnicas habituais. Ben en interiores ou exteriores, en obra nova ou rehabilitación, en aplicación por profesionais ou por autoconstrutores, estes revestimentos son unha clara alternativa a cementos, xesos, resinas sintéticas, etc.
Dirixido a profesionais do sector da construción (técnicos, estudantes, operarios) e autoconstrutores,o obradoiro está aberto ó público en xeral, xa que non se precisa experiencia previa. Estrutúrase en dous módulos que se poden cursar conxunta ou independentemente:un primeiro centrado en revocos de barro que inclúe tamén un achegamento á cal, e outro posterior dedicado a pinturas naturais. En ambos combínase a teoría e a práctica, e apórtase material didáctico.
+ info
This workshop on revestimentos constitutes the second one of a series of specific courses that we are activating from Social Habitat, and that are orientated to the recovery and diffusion of natural traditional technologies (straw, adobe, vegetable covers, etc.). It is a question of systems experienced with a long path (not always place) that in the last decades were displaced by other manufacturers, more suppose an expensive option of future a sustainable building.
In case of this workshop we will go deeply into the knowledge of the revestimentos of mud and of the natural paintings, (silicates, vegetable resins, etc.), matters all of them of local origin, renewable, with interesting qualities, which demand few transformation, and that for different interests and inertias they do not occupy the place that they deserve inside the habitual technologies. Well in interiors or exteriors, in new work or rehabilitation, in application for professionals or for autoconstrutores, these revestimentos are an alternative white of egg to cements, plasters, synthetic resins, etc.
Directed professionals of the sector of the construction (technical personnel, students, workers) and autoconstrutores, the workshop is opened the public in general, since previous experience is not needed. It will be constructed in two modules that can be dealed it combines or independentemente: the first one centred in revocos of mud that includes also an approximation to the lime, and other one later dedicated to the natural paintings. In both the theory and the practice is combined, and didactic material is contributed.
Cada lunes, Clara Nubiola recibe unas coordenadas por parte de Bside books. Un punto de salida desde el que empezar a caminar y deambular generando una boligrafía de Barcelona con 0,25 mm de tinta. Cada miercoles Clara camina y dibuja. Sin ruta. Sin objetivos concretos.
Cada semana Clara envía la ruta ilustrada en una libreta que Bside Books va guardando cuidadosamente.
Una vez acabadas las diez rutas, Bside Books tendrá la libertad absoluta para diseñar y editar el libro.
LA GUÍA DE LAS RUTAS INCIERTAS surge de un interés común, tanto de Bside Books como de Clara Nubiola, de conocer la ciudad bajo otro prisma, de registrarla huyendo de tópicos turísticos, de conocerla más intimamente, de registrar centros y periferias, de observar el trayecto y las distintas percepciones de ciudad. En Bside Books tenemos estos temas como ideario y Clara Nubiola los comparte y los aporta magistralmente en este proyecto.
Cada luns, Clara Nubiola recibe unhas coordenadas por parte de Bside books. Un punto de saída desde o que empezar a camiñar e deambular xerando unha boligrafía de Barcelona con 0,25 mm de tinta. Cada miercoles Clara camiña e debuxa. Sen ruta. Sen obxectivos concretos.
Cada semana Clara envía a ruta ilustrada nunha libreta que Bside Books vai gardando cuidadosamente.
Unha vez acabadas as dez rutas, Bside Books terá a liberdade absoluta para deseñar e editar o libro.
A GUÍA DAS RUTAS INCERTAS xorde dun interese común, tanto de Bside Books como de Clara Nubiola, de coñecer a cidade baixo outro prisma, de rexistrala fuxindo de tópicos turísticos, de coñecela máis intimamente, de rexistrar centros e periferias, de observar o traxecto e as distintas percepcións de cidade. En Bside Books temos estes temas como ideario e Clara Nubiola compárteos e apórtaos magistralmente neste proxecto.
Every Monday, Clara Nubiola receives some coordinates from Bside books: A starting point for a walk . Clara must create a walking route to Barcelona using a 0,25 mm ballpoint pen in a notebook. Clara walks every Wednesday and traces her route. No plan. No particular aim. At the end of every week Clara sends her ilustrated route in to someone at Bside Books who is collecting them. Once Clara has submitted ten routes, Bside Books has the rights to design and publish the book entitled, UNCERTAIN ROUTES GUIDE .
The idea for UNCERTAIN ROUTES GUIDE stemmed from a common interest between Bside Books and Clara Nubiola, to see the city in a different light, to experience it more intimately, to avoid the common tourist traps, to record both the attractions of the city centre and the outskirts, to present walking routes and the diverse perceptions of the city. All these issues belong to the Bside Books ideology and Clara Nubiola not only shares them but represents them brilliantly in this project.
Las costumbres y tradiciones peruanas en todo momento se verán reflejadas en la proyección de edificaciones modernas. Costumbres que muestran una realidad nacional, una manera de vivir particular y distinta a los lugares donde se gestó esta arquitectura moderna, lo que permitirá dotar, a los proyectos modernos desarrollados en el Perú, de una identidad local inminente.
El arquitecto español José Luís Sert y su socio Paúl Lester Wiener en el proyecto para el Plan Regulador de Chimbote hacia 1948, luego de varios estudios, desarrollan una serie de propuestas arquitectónicas y urbanas modernas que se adecuaban a las costumbres locales que encontraron en Chimbote. Estas costumbres lleva a los proyectistas a proponer un tipo de hábitat nuevo basado en el “tapiz urbano”, esto es, un compacto tejido de casas de una, dos y tres plantas con patios cerrados por muros. Estos patios suelen ser mayores que las propias viviendas, apropiados para que los habitantes conserven sus hábitos de vida al exterior. Los viales de servicio y calles de peatones se definen con los muros de escasa altura y prácticamente sin aberturas.
Se introdujo un nuevo tipo de vivienda urbana, eran casas basadas en las casas con patio de la arquitectura local, cuyo origen se remonta a la antigüedad. Estas simples estructuras de ladrillo requerían menos sofisticación tecnológica y causaban menos alteración social que la ordenación en bloques, y más factibles para viviendas de bajo costo. Como estaba previsto que los residentes de Chimbote procedieran de regiones rurales montañosas, se incluyo un espacio en las casas para guardar animales. Giedion aludió posteriormente a estas casas como “formas transitorias entre el pasado y el futuro”, pero en su propia presentación del proyecto, Wiener y Sert, subrayan la estrecha relación con las costumbres locales.
Casa patio, Chimbote
En el Perú, gracias a sus costumbres que demandan necesidades arquitectónicas específicas, se ha desarrollado una arquitectura moderna con características tipológicas y funcionales propias de una determinada sociedad y lugar. Como factor importante de esta identidad en la arquitectura nacional –y quizás la más importante dentro del movimiento moderno, ya que se da por motivos de función y no de forma- es la distribución de las viviendas modernas desarrolladas a nivel nacional, la cual muestra espacios destinados al personal de servicio; aquellos espacios que pudieron ser excluidos en las viviendas modernas del primer mundo.
El área de servidumbre, a diferencia de los países desarrollados, es hasta la fecha un requerimiento indispensable para la proyección de viviendas en el Perú. Dentro de las clases media y alta de la sociedad peruana la existencia de personal de servicio en las viviendas es un hecho cotidiano que ha generado una particularidad arquitectónica de nuestro medio. Hecho que demuestra una realidad económica nacional, donde la mano de obra sigue siendo muy barata, permitiendo el acceso a tener personal de servicio dentro de las viviendas, generando de esta manera soluciones funcionales propias de la arquitectura local.
Finalmente, el auge arquitectónico moderno se observa en el primer gobierno del Presidente Fernando Belaúnde Terry 1963 – 1968, el cual fue interrumpido por el golpe militar en el año 1968.
Con Juan Velasco Alvarado como presidente del Perú, las principales obras arquitectónicas cambiaron de rubro, pasando de la vivienda al edificio institucional. Se proyectaron y construyeron ministerios, observándose el uso de concreto caravista perteneciente a la etapa llamada “Brutalista”.
Ensayos Personales, 2012. Esta segunda parte forma parte de un texto que se expone el resultado de casi 10 años de estudios relacionados al desarrollo de la arquitectura moderna en el Perú. Es importante mencionar que para lograr completar este ensayo relacionado a la arquitectura moderna en el Perú se han utilizado estudios y opiniones de destacados profesionales. Al final se hace una breve reseña bibliográfica.
Fuentes Bibliográficas
1. Córdova, Adolfo “La Agrupación Espacio y la Arquitectura Peruana” – 2005.
2. blog.pucp.edu.pe
3. Ludeña, Wiley «Piqueras – Belaunde – La Agrupación Espacio: TRES BUENOS TIGRES. Vanguardia y Urbanismo en el Perú del Siglo XX». Editado por el CAP Regional Junín y Urbe ediciones – Huancayo 2004. Pag. 186.
4. José Bentín Diez Canseco Extracto de Libro: Enrique Seoane Ros, Una Búsqueda de raíces peruanas. Lima, 1989.
5. arqandina.com[:en]
The local customs. The customs and Peruvian traditions at all time will meet reflected in the projection of modern buildings. Customs that show a national reality, a way of living particular and different to the places where this modern architecture was in preparation, which will allow to provide, to the modern projects developed in Peru, with a local imminent identity.
The Spanish architect Jose Luís Sert and his partner Paúl Lester Wiener in the project for Chimbote’s Regulatory Plan about 1948, after several studies, develop a series of architectural and urban modern offers that were adapted to the local customs that they found in Chimbote. These customs it leads the designers to proposing a type of new habitat based on the » urban tapestry «, this is, a compact fabric of houses of one, two and three plants with courts closed by walls. These courts are in the habit of being major that the own housings, adapted in order that the inhabitants preserve his habits of life on the outside. The road ones of service and pedestrians’ streets are defined by the walls of scanty height and practically without openings.
There interfered a new type of urban housing, they were houses based on the houses with court of the local architecture, which origin goes back to the antiquity. These simple structures of brick were needing less technological sophistication and were causing less social alteration than the arrangement in blocks, and more feasible for housings of low cost. Since it was foreseen that the residents of Chimbote were coming from rural mountainous regions, I include a space in the houses to guard animals. Giedion alluded later to these houses as «transitory forms between the past and the future», but in his own presentation of the project, Wiener and Sert, they underline the narrow relation with the local customs.
Court house, Chimbote
In Peru, thanks to his customs that demand architectural specific needs, a modern architecture has developed with characteristics tipológicas and functional own of a certain company and place. As important factor of this identity in the national architecture – and probably the most important inside the modern movement, since it is given for motives of function and not of form – it is the distribution of the modern developed national housings, which shows spaces destined for the staff; those spaces that could be excluded in the modern housings of the first world.
The area of servitude, unlike the developed countries, is up to the date an indispensable requirement for the projection of housings in Peru. Inside the classes it happens and discharge of the Peruvian company the existence of staff in the housings is a daily fact that has generated an architectural particularity of our way. Fact that demonstrates an economic national reality, where the workforce continues being very cheap, allowing the access to have staff inside the housings, generating hereby functional own solutions of the local architecture.
Finally, the architectural modern summit is observed in the first government of the President Fernando Belaúnde Terry 1963 – 1968, which was interrupted by the military coup in the year 1968.
With Juan Velasco Alvarado as president of Peru, the principal architectural works changed item, going on from the housing to the institutional building. Departments were projected and constructed, the use being observed of I make concrete caravista belonging to the stage called «Brutalist».
Personal tests, 2012. This second part forms a part of a text that exposes the result of almost 10 years of studies related to the development of the modern architecture in Peru. It is important to mention that to manage to complete this test related to the modern architecture in Peru there have been in use studies and opinions of out-standing professionals. Ultimately a brief bibliographical review is done.
Bibliographical sources
1. Córdova, Adolfo “La Agrupación Espacio y la Arquitectura Peruana” – 2005.
3. Ludeña, Wiley «Piqueras – Belaunde – La Agrupación Espacio: TRES BUENOS TIGRES. Vanguardia y Urbanismo en el Perú del Siglo XX». Editado por el CAP Regional Junín y Urbe ediciones – Huancayo 2004. Pag. 186.
4. José Bentín Diez Canseco Extracto de Libro: Enrique Seoane Ros, Una Búsqueda de raíces peruanas. Lima, 1989.
Os costumes locais. Os costumes e tradicións peruanas en todo momento veranse reflectidas na proxección de edificaciones modernas. Costumes que mostran unha realidade nacional, un xeito de vivir particular e distinta aos lugares onde se gestó esta arquitectura moderna, o que permitirá dotar, aos proxectos modernos desenvolvidos no Perú, dunha identidade local inminente.
O arquitecto español José Luís Sert e o seu socio Paúl Lester Wiener no proxecto para o Plan Regulador de Chimbote cara a 1948, logo de varios estudos, desenvolven unha serie de propostas arquitectónicas e urbanas modernas que se adecuaban aos costumes locais que atoparon en Chimbote. Estes costumes leva aos proyectistas a propoñer un tipo de hábitat novo baseado no “tapiz urbano”, isto é, un compacto tecido de casas dunha, dúas e tres plantas con patios pechados por muros. Estes patios adoitan ser maiores que as propias vivendas, apropiados para que os habitantes conserven os seus hábitos de vida ao exterior. Os viales de servizo e rúas de peatones defínense cos muros de escasa altura e prácticamente sen aberturas.
Introduciuse un novo tipo de vivenda urbana, eran casas baseadas nas casas con patio da arquitectura local, cuxo orixe remontar á antigüidade. Estas simples estruturas de ladrillo requirían menos sofisticación tecnolóxica e causaban menos alteración social que a ordenación en bloques, e máis factibles para vivendas de baixo costo. Como estaba previsto que os residentes de Chimbote procedesen de rexións rurales montañosas, incluír un espazo nas casas para gardar animais. Giedion aludiu posteriormente a estas casas como “formas transitorias entre o pasado e o futuro”, pero na súa propia presentación do proxecto, Wiener e Sert, subliñan a estreita relación cos costumes locais.
Casa patio, Chimbote
No Perú, grazas aos seus costumes que demandan necesidades arquitectónicas específicas, desenvolveuse unha arquitectura moderna con características tipológicas e funcionales propias dunha determinada sociedade e lugar. Como factor importante desta identidade na arquitectura nacional –e quizais a máis importante dentro do movemento moderno, xa que se dá por motivos de función e non de forma- é a distribución das vivendas modernas desenvolvidas a nivel nacional, a cal mostra espazos destinados ao persoal de servizo; aqueles espazos que puideron ser excluídos nas vivendas modernas do primeiro mundo.
A área de servidume, a diferenza dos países desenvolvidos, é ata a data un requerimiento indispensable para a proxección de vivendas no Perú. Dentro das clases media e alta da sociedade peruana a existencia de persoal de servizo nas vivendas é un feito cotián que xerou unha particularidade arquitectónica do noso medio. Feito que demostra unha realidade económica nacional, onde a man de obra segue sendo moi barata, permitindo o acceso a ter persoal de servizo dentro das vivendas, xerando deste xeito soluciones funcionales propias da arquitectura local.
Finalmente, o auxe arquitectónico moderno obsérvase no primeiro goberno do Presidente Fernando Belaúnde Terry 1963 – 1968, o cal foi interrompido polo golpe militar no ano 1968.
Con Juan Velasco Alvarado como presidente do Perú, as principais obras arquitectónicas cambiaron de rubro, pasando da vivenda ao edificio institucional. Proxectáronse e construíron ministerios, observándose o uso de concreto caravista pertencente á etapa chamada “Brutalista”.
Ensaios Persoais, 2012. Esta segunda parte forma parte dun texto que se expón o resultado de case 10 anos de estudos relacionados ao desenvolvemento da arquitectura moderna no Perú. É importante mencionar que para lograr completar este ensaio relacionado á arquitectura moderna no Perú utilizáronse estudos e opinións de destacados profesionais. Ao final faise unha breve apunta bibliográfica.
Fontes Bibliográficas
1. Córdova, Adolfo “La Agrupación Espacio y la Arquitectura Peruana” – 2005.
3. Ludeña, Wiley «Piqueras – Belaunde – La Agrupación Espacio: TRES BUENOS TIGRES. Vanguardia y Urbanismo en el Perú del Siglo XX». Editado por el CAP Regional Junín y Urbe ediciones – Huancayo 2004. Pag. 186.
4. José Bentín Diez Canseco Extracto de Libro: Enrique Seoane Ros, Una Búsqueda de raíces peruanas. Lima, 1989.
Imagen del Catálogo de la exposición del M.O.P.U. celebrada en Madrid en 1987: Mies van der Rohe: Su Arquitectura y Sus Discípulos
Para un individuo nómada, la guerra es un escenario familiar pues contiene muchos materiales vitales. Durante una guerra se suspenden las reglas de convivencia que la sociedad civil se ha dado a sí misma y se adoptan otras normas ajenas que, de repente, dirigen toda la frenética actividad del momento bélico. El campo de batalla es un espacio definido pero móvil, de extensión y posición inciertas, las reglas no son visibles ni reconocibles, y la supervivencia se convierte en el único objetivo.
Afortunadamente no conozco la guerra por experiencia propia (ni siquiera hice la “mili”). Aunque sea poco conocido, el arquitecto tampoco ha sido a tales circunstancias, e incluso hemos tomado un papel activo aprovechando nuestra formación técnica. Baste recordar aquí a eminencias como Vitruvio o Leonardo, como arquitectos-ingenieros-militares.
Mies van der Rohe en plena época prebélica
En el pasado siglo XX hay historias realmente interesantes como la de Buckminster Fuller con su refugio de emergencia bélico DDU (“Dymaxion Deployment Unit”) encargado por el ejército norteamericano en 1942 y luego paradójicamente exhibida en los jardines del MoMA cual obra de arte. Y, más recientemente, alguna solución más trivial como la propuesta de “Virtual House” de Alejandro Zaera para la ANY Corporation en 1997, un intento de trasladar el capítulo “Tratado de Nomadología: la máquina de guerra” del Mil Plateaux de Deleuze y Guattari al campo teórico de la Arquitectura. De todos esos magníficos episodios he querido rescatar uno que ocupó la mente de Mies van der Rohe en plena época prebélica.
En 1935 Mies van der Rohe, perseguido por el nazismo (aunque a veces el maestro alemán intentase flirtear con él por mera supervivencia antes de su exilio), realiza unos estudios de mobiliario para unas sillas partiendo de sus experiencias precedentes de Barcelona y Brno entre 1928 y 1930. Junto a unos bocetos suyos, aparece un recorte de prensa de la época recogido por Mies: en él vemos a un militar en actitud vigilante del espacio aéreo, cómodamente echado en una extrañan tumbona. Esta ha perdido su habitual estado sedentario en una oficina del III Reich por uno mucho más activo, propio de tiempos de guerra.
La tumbona ya no posee su apoyo estable y su apariencia doméstica que todos conocemos sino que, desnuda de toda esa indumentaria, se revela dramáticamente útil sin perder apenas comodidad. Un punto de apoyo central modo de pivote permite al guardia divisar el vuelo de bombarderos en cualquier trayectoria, sin perjuicio para su ergonomía.
Teoría Nómada de la Arquitectura
Mies, quizá después de haber pensado en diseñar otra silla más (por cierto, cada cual más aburguesada), cambia de estrategia al reflexionar sobre esta foto y opta por trabajar a partir de este modelo de tumbona, seguramente atraído por la ruptura de los convencionalismos. La modernidad de su proyecto reside en la estrategia de pensamiento y el método de trabajo. Así leemos notas en alemán junto a los bocetos de tumbonas donde escribe cosas como “posible también en posición adaptable” / “montada en el suelo sobre un pie” / “pero móvil” / “metal ligero prensado, cromado”. Notas que serían casi mandamientos de una eventual Teoría Nómada de la Arquitectura: adaptabilidad, sencillez de montaje, movilidad, ligereza… Por cierto que el redactor del pie de foto fue terriblemente certero al describirla como
“Der Liegestuhl wird Kriegsgerät”,
o sea,
“la tumbona se convierte en material de guerra”.
Imagen del Catálogo de la exposición del M.O.P.U. celebrada en Madrid en 1987: Mies van der Rohe: Su Arquitectura y Sus Discípulos
La tumbona de Mies
Nunca sabremos cómo podría haberse desarrollado industrialmente la tumbona de Mies, apenas deducible de sus pocos bocetos acerca de la cuestión. Lo que sí sabemos es que, incluso en situaciones tan adversas como los períodos de crisis que entonces y ahora vivimos, el arquitecto es capaz de seguir soñando con “desaforados gigantes” (parafraseando a Cervantes), de ver nuevas posibilidades allá donde otros no ven más que molinos de viento. Fuller convirtió silos de grano de la época del New Deal en sus domésticas DDU; y Mies soñaba con otra nueva y exquisita pieza de mobiliario a partir de una máquina de guerra. No caigamos en el desánimo generalizado y banalicemos nuestras capacidades. Los arquitectos tenemos una formación tan amplia que seguiremos proyectando el futuro incluso sin tener encargos.
¿Qué otra cosa si no sabemos hacer mejor que nadie?
Rodrigo Almonacid [r-arquitectura] · doctor arquitecto
valladolid. mayo 2013
Nota:
Imágenes cedidas por A.James Speyer para el Catálogo de la exposición del M.O.P.U. celebrada en Madrid en 1987: Mies van der Rohe: Su Arquitectura y Sus Discípulos
Se inaugura en la Fundación Barrié de Vigo la exposición que conmemora el 150 aniversario de la publicación de ‘Cantares gallegos’ en la imprenta de Juan Copañel en la calle Real de Vigo. Fue el 17 de mayo de 1863, una fecha que fue elegida además para celebrar el Día de las Letras por su importancia cultural e histórica, dado que esta obra abre el proceso que se dio en llamar Resurgimento de la literatura y de la cultura gallega. La exposición, titulada, ‘En el principio fue el verso. Rosalía de Castro’ está comisariada por el diseñador e investigador Xosé Barro.
La publicación de ‘Cantares gallegos’ fue el suceso que marcó para siempre jamás, según Anxo Faena, “el inicio de un proyecto de dignidad, de un camino compartido, de una esperanza de avance para nuestro pueblo que nos fue modelando y nos trajo hasta aquí”. “Ese hecho no fue una guerra ni una descubrimiento sino un libro” publicado en Vigo y cuya autora, Rosalía de Castro, se convertiría en nuestra poeta nacional, afirmó Faena.
En esta muestra se explica el contexto en el que se publica ‘Cantar’, los círculos democráticos y progresistas de Vigo alrededor del periódico ‘La Oliva’ y los protagonistas del hito: Juan Compañel (editor), los hermanos Alejandro y Eduardo Chao (ideólogos y políticos), José Ramón Fernández (mecenas), Manuel Murguía (el líder intelectual) y Rosalía de Castro (la autora excepcional).
La muestra mezcla la exposición de documentos singulares, fotografías, objetos, muebles, obras de arte y montajes audiovisuales, para conseguir que la muestra interese por igual a un público erudito y popular. Ocupa las dos salas del edificio y se vertebra en ocho espacios temáticos:
1. La Rosa y la Oliva. Pensar Galicia en la ciudad de Vigo: Rosalía, Murguía y los amigos de Vigo.
2. Del folclore a la literatura nacional. En los cantares populares están nuestros clásicos.
3. El primer canto: Cantares gallegos.
4. Vigo, capital editorial. De Compañel al siglo XXI.
5. Una factoría cultural. La familia De Castro-Murguía.
6. Los padres del país. Rosalía y Murguía conforman el país que somos.
7. Rosalía, mujer intelectual gallega. Voces e imágenes en una proyección audiovisual alrededor del histórico retrato de Rosalía por Modesto Brocos.
8. Mujer bandera. Hitos, documentos y objetos de un proceso de mitificación.
Actividades paralelas
En paralelo a la exposición, la Fundación Barrié programará un completo programa educativo, gratuito para el público, compuesto por visitas guiadas, campamentos de verano para niños, y talleres didácticos para familias y para grupos. Las reservas podrán efectuarse en el teléfono 986 110 220. Los dossieres didácticos podrán consultarse en www.fundacionbarrie.org.
A exposición está organizada por la Fundación Rosalía de Castro, la Real Academia Galega, la Fundación Barrié y la Universidad de Vigo; y cuenta con el patrocinio de la Junta de Galicia y el Ayuntamiento de Vigo, y con la colaboración del Consorcio de la Zona Franca de Vigo.
150 aniversario de Cantares Gallegos
Con esta exposición continúan los actos y celebraciones del 150 aniversario de la publicación de Cantar Gallegos. La Fundación Rosalía, la RAG y la Universidad de Vigo, contando con el apoyo del Gobierno gallego y de otras entidades, está a celebrar esta efeméride con diversas actividades (exposiciones, ciclos de conferencias, conciertos, publicaciones, eventos a pie de calle, etc.) a realizar en toda Galicia, y con la pretensión de que tengan réplica en varios lugares del mundo. También muchas otras instituciones, como la AELG o el Consejo de la Cultura Gallega, además de múltiples asociaciones y ayuntamientos, celebran múltiples actos en memoria de los 150 años de Cantares Gallegos.
Reinauguración de la Casa de Rosalía
Más allá de las actividades, en diciembre contamos con reinaugurar la Casa de Rosalía. Ahora incluso ya están acabadas las obras de avance de las condiciones de conservación y accesibilidad, realizadas con fondos FEDER a través de la Xunta de Galicia, y en breve atacaremos la renovación del proyecto museológico y museográfico.
+ info
Inaugúrase na Fundación Barrié de Vigo a exposición que conmemora o 150 aniversario da publicación de ‘Cantares gallegos’ na imprenta de Juan Copañel na rúa Real de Vigo. Foi o 17 de maio de 1863, unha data que foi elixida ademais para celebrar o Día das Letras pola súa importancia cultural e histórica, dado que esta obra abre o proceso que se deu en chamar Rexurdimento da literatura e da cultura galega. A exposición, titulada, ‘No principio foi o verso. Rosalía de Castro’ está comisariada polo deseñador e investigador Xosé Barro.
A publicación de ‘Cantares gallegos’ foi o suceso que marcou para sempre, segundo Anxo Angueira, “o inicio dun proxecto de dignidade, dun camiño compartido, dunha esperanza de mellora para o noso pobo que nos foi modelando e nos trouxo ata aquí”. “Ese feito non foi unha guerra nin unha descoberta, senón un libro” publicado en Vigo e cuxa autora, Rosalía de Castro, se convertería na nosa poeta nacional, afirmou Angueira.
Nesta mostra explícase o contexto no que se publica ‘Cantares’, os círculos democráticos e progresistas de Vigo arredor do xornal ‘La Oliva’ e os protagonistas do fito: Juan Compañel (editor), os irmáns Alejandro e Eduardo Chao (ideólogos e políticos), José Ramón Fernández (mecenas), Manuel Murguía (o líder intelectual) e Rosalía de Castro (a autora excepcional).
A mostra mestura a exposición de documentos singulares, fotografías, obxectos, mobles, obras de arte e montaxes audiovisuais, para conseguir que a mostra interese por igual a un público erudito e popular. Ocupa as dúas salas do edificio e artéllase en oito espazos temáticos: 1. A Rosa e a Oliva. Pensar Galicia na cidade de Vigo: Rosalía, Murguía e os amigos de Vigo. 2. Do folclore á literatura nacional. Nos cantares populares están os nosos clásicos. 3. O primeiro canto: Cantares gallegos. 4. Vigo, capital editorial. De Compañel ao século XXI. 5. Unha factoría cultural. A familia De Castro-Murguía. 6. Os pais do país. Rosalía e Murguía conforman o país que somos. 7. Rosalía, muller intelectual galega. Voces e imaxes nunha proxección audiovisual arredor do histórico retrato de Rosalía por Modesto Brocos. 8. Muller bandeira. Fitos, documentos e obxectos dun proceso de mitificación.
Actividades paralelas
En paralelo á exposición, a Fundación Barrié programará un completo programa educativo, gratuito para o público, composto por visitas guiadas, campamentos de verán para nenos, e talleres didácticos para familias e para grupos. As reservas poderán efectuarse no teléfono 986 110 220. Os dossieres didácticos poderán consultarse en www.fundacionbarrie.org.
A exposición está organizada pola Fundación Rosalía de Castro, a Real Academia Galega, a Fundación Barrié e a Universidade de Vigo; e conta co patrocinio da Xunta de Galicia e o Concello de Vigo, e coa colaboración do Consorcio da Zona Franca de Vigo.
150 aniversario de Cantares Gallegos
Con esta exposición continúan os actos e celebracións do 150 aniversario da publicación de Cantares Gallegos. A Fundación Rosalía, a RAG e a Universidade de Vigo, contando co apoio do Goberno galego e de outras entidades, está a celebrar esta efeméride con diversas actividades (exposicións, ciclos de conferencias, concertos, publicacións, eventos a pé de rúa, etc.) a realizar en toda Galicia, e coa pretensión de que teñan réplica en varios lugares do mundo. Tamén moitas outras institucións, como a AELG ou o Consello da Cultura Galega, ademais de múltiples asociacións e concellos, celebran múltiples actos en memoria dos 150 anos de Cantares Gallegos.
Reinauguración da Casa de Rosalía
Alén das actividades, en decembro contamos con reinaugurar a Casa de Rosalía. Agora mesmo xa están rematadas as obras de mellora das condicións de conservación e accesibilidade, realizadas con fondos FEDER a través da Xunta de Galicia, e en breve acometeremos a renovación do proxecto museolóxico e museográfico.
+ info
It inaugurates in the Foundation Barrié of Vigo the exhibition that conmemora the 150 anniversary of the publication of ‘Sang Galician’ in the printing of Juan Copañel in the Real street of Vigo. It was on 17 May 1863, a date that was chosen besides to celebrate the Day of the Letters by his cultural and historical importance, since this work opens the process that gave in calling Resurgimento of the literature and of the Galician culture. The exhibition, titled, ‘In the principle was the verse. Rosalía de Castro’ is curated by the designer and researcher Xosé Barro.
The publication of ‘Sang Galician’ was the event that marked for ever never, according to Anxo Fishes, “the start of a project of dignity, of a way shared, of a hope of advance for our village that was us modelando and brought us until here”. “This fact was not a war neither a discovery but a book” published in Vigo and whose author, Rosalía de Castro, would turn into ours national poet, affirmed Work.
In this sample explains the context in which it publishes ‘Sing’, the democratic and progressive circles of Vigo around the newspaper ‘The Olive’ and the protagonists of the milestone: Juan Compañel (editor), the brothers Alejandro and Eduardo Chao (ideologists and politicians), José Ramón Fernández (mecenas), Manuel Murguía (the intellectual leader) and Rosalía de Castro (the exceptional author).
The sample mixes the exhibition of singular documents, photographies, objects, pieces of furniture, works of art and audiovisual settings, to achieve that the sample interest by the same to a scholarly and popular public. It occupies the two rooms of the building and vertebra in eight thematic spaces:
1. The Rose and the Olive. Think Galicia in the city of Vigo: Rosalía, Murguía and the friends of Vigo.
2. Of the folklore to the national literature. In you sang them popular are our classical.
3. The first singing: you Sang Galicians.
4. Vigo, publishing capital. Of Compañel to the 21st century.
5. A cultural factory. The family Of Castro-Murguía.
6. The parents of the country. Rosalía and Murguía conform the country that are.
7. Rosalía, Galician intellectual woman. Voices and images in an audiovisual projection around the historical portrait of Rosalía by Modesto Brocos.
8. Woman flag. Milestones, documents and objects of a process of mitificación.
Parallel activities
In parallel to the exhibition, the Foundation Barrié will program a complete educational program, free for the public, composed by visits guided, summer camps for boys, and didactic workshops for families and for groups. The reservations will be able to effect in the telephone 986 110 220. The didactic dossiers will be able to consult in www.fundacionbarrie.org.
To exhibition is organised by the Foundation Rosalía de Castro, the Galician Royal Academy, the Foundation Barrié and the University of Vigo; and it has the sponsorship of the Board of Galicia and the City council of Vigo, and with the collaboration of the Consortium of the Frank Zone of Vigo.
150 anniversary of Sang Galicians
With this exhibition continue the acts and celebrations of the 150 anniversary of the publication to Sing Galicians. The Foundation Rosalía, the RAG and the University of Vigo, having the support of the Galician Government and of other entities, is to celebrate this ephemeris with diverse activities (exhibitions, cycles of conferences, concerts, publications, events on foot of street, etc.) to realise in all Galicia, and with the pretence that they have reply in several places of the world. Also many other institutions, like the AELG or the Council of the Galician Culture, in addition to multiple associations and city councils, celebrate multiple acts in memory of the 150 years of Sang Galicians.
Reinauguration Of the House of Rosalía
Further of the activities, in December have reinaugurar the House of Rosalía. Now even already they are finished the works of advance of the conditions of conservation and accessibility, realised with bottoms FEDER through the Xunta de Galicia, and in brief will attack the renewal of the munseum activity project.
Conferencia de Patricia di Monte, Ignacio Grávalos «Esto no es un solar» celebrada el 20 de septiembre, a las 20:00 h, y que tuvo lugar en el salón de actos de la Galería Sargadelos de Ferrol. Incluida dentro del ciclo Xentes, Espazos e Lugares del Proxecto Terra y organizada por el Colexio de Arquitectos de Galicia.
http://youtu.be/4rXO5vqESQY
Conferencia de Patricia di Monte, Ignacio Grávalos «Isto non é un solar» celebrada o 20 de setembro, ás 20:00 h, e que tuvo lugar no salón de actos da Galería Sargadelos de Ferrol. Incluída dentro do ciclo Xentes, Espazos e Lugares do Proxecto Terra e organizada polo Colexio de Arquitectos de Galicia.
Conference by Patricia di Monte, Ignacio Grávalos «This is not a lot» celebrated on September 20, at 20:00 h, and that took place in the assembly hall of the Gallery Sargadelos de Ferrol. Included inside the Xentes, Espazos e Lugares cycle of the Proxecto Terra and organized by Colexio de Arquitectos de Galicia.
El taller de verano Ciudad, dibujo y café con hielo propone una reflexión crítica acerca de las posibilidades del dibujo a mano alzada como herramienta de análisis y proyecto a escala urbana.
A lo largo de tres días (26, 27 y 28 de junio) los arquitectos Toni Gironés, Juan Creus, Concepción García (Pescadería 20), Carlos Pita y Borja López Cotelo ofrecerán cinco ponencias en torno al dibujo y la ciudad. Simultáneamente se desarrollará un ejercicio práctico centrado en el barrio coruñés de la Pescadería; el boceto será la única herramienta utilizada tanto en el análisis como en el desarrollo de las propuestas.
Junto con las actividades académicas se llevarán a cabo otras más informales que contribuyan al intercambio de ideas entre ponentes y alumnos; así, tras la finalización de cada jornada se compartirá un café con hielo mientras se debate de manera distendida acerca de lo expuesto en las ponencias y ejercicios.
Una vez concluido el curso, los resultados serán recogidos en una publicación digital de descarga gratuita. Asimismo se llevarán a cabo dos exposiciones de los trabajos realizados, en la ETSAC y en la planta baja de No Importa (c/ San Andrés n.46) respectivamente. Ambas estarán abiertas al público con la intención de establecer un diálogo con los habitantes de la ciudad sobre la que se trabaja.
Calendario
Sesión 1. Mañana del miércoles 26 de junio de 2013
10:00h-10:30h Presentación del curso
10:30h-11:30h Ponencia de Borja López Cotelo: La perfecta imitación
11:30h-14:00h Presentación del área de estudio y primeros bocetos
Sesión 2. Tarde del miércoles 26 de junio de 2013
16:00h-17.00h Ponencia de Juan Creus: Cartografías del paisaje
17:00h-20:00h Visita al área de estudio y realización de secuencias urbanas
Sesión 3. Mañana del jueves 27 de junio de 2013
10:00h-11:00h Ponencia de Concepción García (Pescadería 20) y Carlos Pita: La ciudad: miradas tangentes
11:00h-14:00h Realización de esbozos interpretativos del área de estudio
Sesión 4. Tarde del jueves 27 de junio de 2013
16:00h-17:00h Ponencia de Borja López Cotelo: La ciudad imaginada
17:00h-20:00h Realización de cartografías subjetivas y esbozos propositivos
Sesión 5. Mañana del viernes 28 de junio de 2013
10:00h-11:00h Ponencia de Toni Gironés: Dibujo y lugar
11:00h-14:00h Propuesta para el área de estudio
Sesión 6. Tarde del jueves 28 de junio de 2013
16:00h-20:00h Puesta en común de los trabajos desarrollados
Ponentes
Concepción García (Pescadería 20), arquitecta
Toni Gironés, arquitecto
Carlos Pita Abad, arquitecto
Juan Creus, doctor arquitecto
Borja López Cotelo, doctor arquitecto
Lugar:
COAG – Delegación A Coruña (c/Federico Tapia, n. 64)
Modalidades del curso:
Curso completo: incluye ponencias y taller
Curso parcial: incluye solo ponencias
Créditos:
1,5 créditos de libre elección (curso completo)
Plazas:
Máximo 50 plazas *La celebración del curso está supeditada a la confirmación de un número mínimo de 15 plazas cubiertas antes de la finalización del plazo de matrícula establecido.
Plazo de inscripción:
Hasta el 24 de junio de 2013 *La aceptación de solicitudes se realizará por riguroso orden de recepción
Descargar documentación:
Programa
Formulario de inscripción
Contacto:
tallerdeverano@veredes.es
Coordinadores
Maria Olmo Béjar, arquitecta
Alberto Alonso Oro, arquitecto
Borja López Cotelo, doctor arquitecto
Colaboran:
Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña
Universidad de A Coruña
Delegación de A Coruña del Colexio de Arquitectos de Galicia
Fundación Caja de Arquitectos
The summer workshop City, drawing and coffee with ice proposes a critical reflection brings over from the possibilities of the drawing to hand lifted as tool of analysis and project to urban scale.
Throughout three days (June 26, 27 and 28) the architects Toni Gironés, Juan Creus, Concepción García (pescadería20), Carlos Pita y Borja Lopez Cotelo will offer five presentations concerning the drawing and the city. Simultaneously native of Corunna of the Fish market will develop a practical exercise centred on the neighborhood; the sketch will be the only tool used so much in the analysis as in the development of the offers.
Together with the academic activities others more informal will carry out that they contribute to the exchange of ideas between referees and pupils; this way, after the ending of every day a we will be sharedcoffee with ice while it is debated in a distended way it brings over of exposed in the presentations and exercises.
Once concluded the course, the results will be gathered in a digital publication of free exhaust. Likewise they will take to themselves to end two exhibitions of the realized works, in the ETSAC and in the ground floor of No Importa (c/San Andrés n.46) respectively. Both will be opened the public by the intention of establishing a dialogue with the inhabitants of the city on the one that one works.
Calendar
Session 1. Morning of the Wednesday 26 June 2013
10:00h-10:30h Presentation of the course
10:30h-11:30h Report of Borja López Cotelo: The perfect imitation
11:30h-14:00h Presentation of the area of study and first outlines
Session 2. Late of the Wednesday 26 June 2013
16:00h-17.00h Report of Juan Creus: Cartographies of the landscape
17:00h-20:00h Visit to the area of study and realisation of urban sequences
Session 3. Morning of the Thursday 27 June 2013
10:00h-11:00h Report of Concepción García (pescaderia20) and Carlos Pita: The city: looks tangentes
11:00h-14:00h Realisation of interpretative outlines of the area of study
Session 4. Late of the Thursday 27 June 2013
16:00h-17:00h Report of Borja López Cotelo: The city imagined
17:00h-20:00h Realisation of subjective cartographies and outlines propositivos
Session 5. Morning of the Friday 28 June 2013
10:00h-11:00h Report of Toni Gironés: Drawing and place
11:00h-14:00h Proposal for the area of study
Session 6. Late of the Thursday 28 June 2013
16:00h-20:00h Put in common of the works developed
Speakers
Concepción García (Pescadería 20), architect
Toni Gironés, architect
Carlos Pita Abad, architect
Juan Creus, doctor architect
Borja López Cotelo, doctor architect
Place:
COAG – Delegation A Coruña (c/Federico Tapia, n. 64)
Modalities of the course:
Complete course: it includes reports and workshop
Partial course: it includes only reports
Credits:
1,5 credits of free election (complete course)
Quotas:
Complete course: 50 euros
Partial course: 20 euros
Squares:
Máximo 50 squares
*The celebration of the course is supeditada to the confirmation of a minimum number of 15 squares covered before the ending of the term of matrícula established.
Term of registration:
Until 24 June 2013
*The acceptance of applications will realise by rigorous order of reception
Download documentation:
Program
Form of registration
Contact:
tallerdeverano@veredes.es
Coordinators
Maria Elm Béjar, architect
Alberto Alonso Gold, architect
Borja López Cotelo, doctor architect
Collaborate:
Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña
Universidad de A Coruña
Delegación de A Coruña del Colexio de Arquitectos de Galicia
Fundación Caja de Arquitectos
O obradoiro de verán Cidade, debuxo e café con xeo propón unha reflexión crítica achega das posibilidades do debuxo a man alzada como ferramenta de análise e proxecto a escala urban.
Ao longo de tres días (26, 27 e 28 de xuño) os arquitectos Toni Gironés, Juan Creus, Concepción García (Pescadería 20), Carlos Pita e Borja López Cotelo ofrecerán cinco relatorios en torno ao debuxo e a cidade. Simultáneamente desenvolverase un exercicio práctico centrado no barrio coruñés da Pescadería; o boceto será a única ferramenta utilizada tanto na análise como no desenvolvemento das propostas.
Xunto coas actividades académicas levaranse a cabo outras máis informales que contribúan ao intercambio de ideas entre ponentes e alumnos; así, trala finalización de cada xornada compartirase un café con xeo mentres se debate de xeito distendida achega do exposto nos relatorios e exercicios.
Unha vez concluído o curso, os resultados serán recolleitos nunha publicación digital de descarga gratuita. Así mesmo levaranse a cabo dúas exposicións dos traballos realizados, na ETSAC e na planta baixa de Non Importa (c/ San Andrés n.46) respectivamente. Ambas estarán abertas ao público coa intención de establecer un diálogo cos habitantes da cidade sobre a que se traballa.
Calendario
Sesión 1. Mañá do mércores 26 de xunio de 2013
10:00h-10:30h Presentación do curso
10:30h-11:30h Ponencia de Borja López Cotelo: A perfecta imitación
11:30h-14:00h Presentación do área de estudio e primeiros esbozos
Sesión 2. Tarde del mércores 26 de xunio de 2013
16:00h-17.00h Ponencia de Juan Creus: Cartografías da paisaxe
17:00h-20:00h Visita ol área de estudo e realización de secuencias urbáns
Sesión 3. Mañá doxoves 27 de xunio de 2013
10:00h-11:00h Ponencia de Concepción García (Pescadería 20) e Carlos Pita: A cidade: miradas tanxentes
11:00h-14:00h Realización de esbozos interpretativos do área de estudio
Sesión 4. Tarde do xoves 27 de xunio de 2013
16:00h-17:00h Ponencia de Borja López Cotelo: A ciudad imaxinada
17:00h-20:00h Realización de cartografías subxetivas e esbozos propositivos
Sesión 5. Mañá do venres 28 de xunio de 2013
10:00h-11:00h Ponencia de Juan Domingo Santos: A ciudad proxectada a través do debuxo
11:00h-14:00h Proposta para o área de estudo
Sesión 6. Tarde do xoves 28 de xunio de 2013
16:00h-20:00h Posta en común dos traballos desenrolados
Ponentes
Concepción García (Pescadería 20), arquitecta
Toni Gironés, arquitecto
Carlos Pita Abad, arquitecto
Juan Creus, doutor arquitecto
Borja López Cotelo, doutor arquitecto
Lugar:
COAG – Delegación A Coruña (c/Federico Tapia, n. 64)
Modalidades do curso:
Curso completo: inclue ponencias e obradoiro
Curso parcial: inclue solo ponencias
Créditos:
1,5 créditos de libre elección (curso completo)
Cuotas:
Curso completo: 50 euros
Curso parcial: 20 euros
Plazas:
Máximo 50 plazas
*A celebración do curso está supeditada a confirmación dun número mínimo de 15 plazas cubertas antes da finalización do plazo de matrícula establecido.
Plazo de inscripción:
Ata o 24 de xunio de 2013
*A aceptación de solicitudes realizarase por riguroso orden de recepción
Descargar documentación:
Programa
Formulario de inscripción
Contacto:
tallerdeverano@veredes.es
Coordinadores
Maria Olmo Béjar, arquitecta
Alberto Alonso Oro, arquitecto
Borja López Cotelo, doutor arquitecto
Colaboran:
Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña
Universidade de A Coruña
Delegación de A Coruña do Colexio de Arquitectos de Galicia
El edificio ocupa el final de un largo bloque, con fachadas a este y oeste, previsto en el desarrollo urbanístico del Bosque de los Desamparados.
La fuerte pendiente de la futura calle, de más de una planta y media en nuestro solar, la obligatoriedad de soportal y la necesidad de ubicar un pequeño centro de día en planta baja condicionan la propuesta.
La compleja interpretación de la normativa urbanística por parte de los servicios técnicos municipales hace el resto. El presupuesto, como suele ocurrir en estos casos, exiguo.
Los accesos tanto al centro de día como a las viviendas se ubican aproximadamente en el medio de la fachada, de tal forma que legalmente conseguimos que toda la planta baja sea habitable salvo espacios auxiliares que tendrían la consideración de sótano. Resulta evidente señalar que un centro de día de estas dimensiones no funcionaría con desniveles o diferentes plantas. En la parte más baja se sitúa el acceso al garaje para minimizar el recorrido de la rampa. Se desarrolla en dos sótanos.
En las plantas superiores un pasillo central distribuye las viviendas a ambos lados. Las situadas en los extremos se componen de una sala comedor cocina separada del dormitorio por el vestíbulo de acceso y el baño. En el resto se agrupan baño y cocina en el cuerpo central, con independencia de que esta última se pudiese llegar a incorporar a la sala. A las viviendas situadas junto al núcleo de comunicaciones se les añade un dormitorio en el espacio posterior a éste.
La normativa urbanística permite viviendas independientes en el volumen comprendido en la envolvente inclinada de cubierta. En este caso, el juego se produce al tener el edificio consideración de baja más tres en una zona y baja más tres y bajocubierta en otra. La presencia del soportal y la coronación señalada provoca la aparición tanto en la primera planta como en la última de una serie de espacios susceptibles de ser aprovechados, en un edificio como éste, como zonas comunes de estancia, juegos, lavandería… En el exterior dicha presencia se significa tanto en el remate escalonado, acompañado del juego de chimeneas, como de la resolución formal aplicada al soportal.
Obra: 31 viviendas para jóvenes y mayores y centro de día
Situación: Villagarcía de Arosa, Pontevedra, España.
Fechas de redacción: Concurso 2007, proyecto 2007, fin de obra 2010.
Autores del proyecto: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Arquitecto técnico: Francisco González Varela.
Colaboradores: Carlos Bóveda, Francisco J. Vazquez. Arquitecto.
Estructura: Inaec ingeniería, Jacobo Valido.
Instalaciones: Inaec ingeniería, Federico Valido.
Promotor: Instituto Galego de Vivenda e Solo. Xunta de Galicia
Empresa Constructora: Indeza. Jefe de obra: Luis Paz.
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages + abaloalonso.es
Reconocimientos
Premio Gran de Area 2011. Vigo
The building occupies the end of a long block, with fronts to this one and west foreseen in the urban development development of the Forest of the Helpless ones.
The fuerte dependent on the future street, on more than one plant and a half in our lot, the obligatiry nature of porch and the need to locate a small day center in ground floor they determine the offer.
The complex interpretation of the urban development regulation on the part of the technical municipal services does the rest. The budget, since it is in the habit of happening in these cases, exiguous.
The accesses both to the day center and to the housings are located approximately in the way of the front, in such a way that legally we achieve that the whole ground floor is inhabitable except auxiliary spaces that would have the consideration of basement. It turns out to be evident to indicate that a day center of these dimensions would not work with differences or different plants. In the lowest part the access to the garage places to minimize the tour of the ramp. It develops in two basements.
In the top floors a central corridor distributes the housings to both sides. The placed ones in the ends consist of a room dining room he cooks separated from the bedroom for the foyer of access and the bath. In the rest bath and kitchen are grouped in the central body, with independence of which the latter could manage to join to the room. To the housings placed together with the core of communications they a bedroom is added in the space later to this one.
The urban development regulation allows independent housings in the volume understood in the surrounding one inclined of cover. In this case, the game takes place when the building has consideration of fall more three in a zone and lowers more three and bajocubierta in other one. The presence of the porch and the notable coronation provokes the appearance both in the first plant and in the last one of a series of spaces capable of being taken advantage, in a building as this one, as common zones of stay, games, laundry … In the exterior the above mentioned presence is meant so much in the auction staggered, accompanied of the game of chimneys, since of the formal resolution applied to the porch.
Work: 31 housings for young and major and day center
Locationn: Villagarcía de Arosa, Pontevedra, Spain.
Dates of draft: I compete 2007, project 2007, end of work 2010.
Authors of the project:abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Technical architect:Francisco González Varela.
Collaborators: Carlos Bóveda, Francisco J. Vazquez. Architect.
Structure: Inaec ingeniería, Jacobo Valido.
Facilities: Inaec ingeniería, Federico Valido.
Promoter: Instituto Galego de Vivenda e Solo. Xunta de Galicia
Construction company: Indeza. Chief of work: Luis Paz.
Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages + abaloalonso.es
Recognitions
Gran de Area 2011 Award. Vigo
O edificio ocupa o final dun longo bloque, con fachadas a leste e oeste, previsto no desenvolvemento urbanístico do Bosque dos Desamparados.
A forte pendente da futura rúa, de máis dunha planta e media no noso solar, a obligatoriedad de soportal e a necesidade de situar un pequeno centro de día en planta baixa condicionan a proposta.
A complexa interpretación da normativa urbanística por parte dos servizos técnicos municipais fai o resto. O orzamento, como adoita ocorrer nestes casos, exiguo.
Os accesos tanto ao centro de día como ás vivendas sitúanse aproximadamente no medio da fachada, de tal forma que legalmente conseguimos que toda a planta baixa sexa habitable salvo espazos auxiliares que terían a consideración de sótano. Resulta evidente sinalar que un centro de día destas dimensións non funcionaría con desniveles ou diferentes plantas. Na parte máis baixa sitúase o acceso ao garaje para minimizar o percorrido da rampa. Desenvólvese en dous sótanos.
Nas plantas superiores un corredor central distribúe as vivendas a ambos os dous lados. As situadas nos extremos compóñense dunha sala comedor cociña separada do dormitorio polo vestíbulo de acceso e o baño. No resto agrúpanse baño e cociña no corpo central, con independencia de que esta última puidésese chegar a incorporar á sala. Ás vivendas situadas xunto ao núcleo de comunicacións engádeselles un dormitorio no espazo posterior a este.
A normativa urbanística permite vivendas independentes no volume comprendido na envolvente inclinada de cuberta. Neste caso, o xogo prodúcese ao ter o edificio consideración de baixa máis tres nunha zona e baixa máis tres e bajocubierta noutra. A presenza do soportal e a coronación sinalada provoca a aparición tanto na primeira planta como na última dunha serie de espazos susceptibles de ser aproveitados, nun edificio como este, como zonas comúns de estancia, xogos, lavandería… No exterior dita presenza signifícase tanto no remate escalonado, acompañado do xogo de chemineas, como da resolución formal aplicada ao soportal.
Obra: 31 vivendas para xoves e maiores e centro de día
Situación: Villagarcía de Arosa, Pontevedra, España.
Datas de redacción: Concurso 2007, proxecto 2007, fin de obra 2010.
Autores do proxecto: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Arquitecto técnico: Francisco González Varela.
Colaboradores: Carlos Bóveda, Francisco J. Vazquez. Arquitecto.
Estructura: Inaec ingeniería, Jacobo Valido.
Instalacións: Inaec ingeniería, Federico Valido.
Promotor: Instituto Galego de Vivenda e Solo. Xunta de Galicia
Empresa Constructora: Indeza. Jefe de obra: Luis Paz.
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages + abaloalonso.es
Actualmente los jóvenes arquitectos y arquitectas estamos luchando por iniciar y continuar nuestra actividad profesional en una situación de enorme dificultad económica y profesional. Si eres de los que trabajan cada día para vencer esta situación, de los que proponen nuevas ideas, de los que buscan alternativas… En definitiva, si quieres compartir con nosotros tu punto de vista de cómo ves el futuro de la profesión de arquitecto, participa en esta encuesta y asiste al debate “Ruina y reconstrucción del oficio del arquitecto” el próximo 16 de mayo a las 19:30h en el Colegio Oficial de Arquitectos de Córdoba.
En los últimos años, la actividad constructora se ha desplomado en España hasta mínimos nunca antes conocidos, arruinando la demanda de trabajo de nuestra profesión. El panorama se complica por la saturación de la oferta de arquitectos, por la pérdida de campos profesionales que vienen siendo ocupados por otros técnicos, y por la amenaza de la futura Ley de Servicios Profesionales, que podría afectar de forma importante a nuestro trabajo.
En esta situación, es fundamental que reflexionemos sobre nuestro modelo tradicional de ejercicio profesional para poder superar la crisis ¿sigue siendo válido, o debemos adaptarlo para afrontar con éxito los retos de una realidad que ha cambiado radicalmente? ¿Qué nuevas ocupaciones van a sostener la actividad de los nuevos arquitectos? ¿Como recuperar campos de trabajo perdidos? ¿Producen las escuelas de arquitectura el tipo de profesional que demanda hoy la sociedad? ¿Qué iniciativas podemos adoptar ante la futura Ley de Servicios Profesionales? En resumen, ¿Cómo debemos reconstruir nuestro oficio para encarar el futuro con confianza?
La mesa de tertulia está compuesta por compañeros de tres generaciones profesionales, LUIS GIMÉNEZ SOLDEVILLA, RAFAEL SUÁREZ MEDINA y ANTONIO LARA MORCILLO, y será moderada por Joaquín Gómez de Hita.
Actualmente os novos arquitectos e arquitectas estamos loitando por iniciar e continuar a nosa actividade profesional nunha situación de enorme dificultade económica e profesional. Si es dos que traballan cada día para vencer esta situación, dos que propoñen novas ideas, dos que buscan alternativas… En definitiva, si queres compartir connosco o teu punto de vista de como ves o futuro da profesión de arquitecto, participa nesta enquisa e asiches ao debate “Ruína e reconstrución do oficio do arquitecto” o próximo 16 de maio ás 19:30h no Colexio Oficial de Arquitectos de Córdoba.
Nos últimos anos, a actividade constructora esborrallouse en España ata mínimos nunca antes coñecidos, arruinando a demanda de traballo da nosa profesión. O panorama complícase pola saturación da oferta de arquitectos, pola perda de campos profesionais que veñen sendo ocupados por outros técnicos, e pola ameaza da futura Lei de Servizos Profesionais, que podería afectar de forma importante ao noso traballo.
Nesta situación, é fundamental que reflexionemos sobre o noso modelo tradicional de exercicio profesional para poder superar a crise ¿segue sendo válido, ou debemos adaptalo para afrontar con éxito os retos dunha realidade que cambiou radicalmente? ¿Que novas ocupacións van soster a actividade dos novos arquitectos? ¿Como recuperar campos de traballo perdidos? ¿Producen as escolas de arquitectura o tipo de profesional que demanda hoxe a sociedade? ¿Que iniciativas podemos adoptar ante a futura Lei de Servizos Profesionais? En resumo, ¿Como debemos reconstruír o noso oficio para encarar o futuro con confianza?
A mesa de faladoiro está composta por compañeiros de tres xeracións profesionais, LUÍS GIMÉNEZ SOLDEVILLA, RAFAEL SUÁREZ MEDINA e ANTONIO LARA MORCILLO, e será moderada por Joaquín Gómez de Fita.
Nowadays the young architects and arquitectas are fighting to initiate and continue our professional activity in a situation of enormous economic and professional difficulty. If you are of those who work every day to conquer this situation, of that they propose new ideas, of that alternatives search … Definitively, if you want to share with us your point of view of how you see the future of the architect’s profession, it takes part in this survey and is present at the debate «Ruin and reconstruction of the trade of the architect» next May 16 them 19:30h in the Architects’ Official College of Cordova.
In the last years, the construction activity has never collapsed in Spain up to minimums before known, ruining the demand of work of our profession. The panorama is complicated by the saturation of the architects’ offer, for the loss of professional fields that come being occupied by other technical personnel, and by the threat of the future Law of Professional Services, which might concern from important form to our work.
In this situation, it is fundamental that we think about our traditional model of professional exercise to be able to overcome the crisis it continues being valid, or we must adapt it to confront successfully the challenges of a reality that has changed radically? What new occupations are going to support the activity of the new architects? Since lost work camps recover? Do the schools of architecture produce the type of professional who demands today the company? What initiatives do we can adopt before the future Law of Professional Services? In short, how must we reconstruct our trade to face the future with confidence?
The table of gathering is composed by companions of three professional generations, LUIS GIMÉNEZ SOLDEVILLA, RAFAEL SUÁREZ MEDINA and ANTONIO LARA MORCILLO, and it will be moderated by Joaquín Gómez de Hita.
Conferencia de Jacques Gubler titulada «Jean Tschumi» en el Centro Gallego de Arte Contemporánea (CGAC), Santiago de Compostela, 2 de agosto de 2012, dentro del ciclo «Jornadas Arquitectura y Crítica 2012» organizadas por la Fundación Compostela Arquitectura, una iniciativa que intenta acercar a la ciudadanía la opinión y la visión de críticos internacionales en unas conferencias planteadas como foro de debate. Con la colaboración del Ayuntamiento de Santiago, la Universidad de Santiago, el Colegio de Arquitectos de Galicia y el CGAC.
http://youtu.be/GriyzhjA4H8
Conferencia de Jacques Gubler titulada «Jean Tschumi» no Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC), Santiago de Compostela, 6 de agosto de 2012, dentro do ciclo Jornadas Arquitectura y Crítica 2012 organizadas por la Fundación Compostela Arquitectura, unha iniciativa que intenta achegar á cidadanía a opinión e a visión de críticos internacionais nunhas conferencias plantexadas como foro de debate. Coa colaboración do Concello de Santiago, a Universidade de Santiago, o Colexio de Arquitectos de Galicia e o CGAC.
Jacques Gubler’s conference titled «Jean Tschumi» in the Galician Center of Contemporary Art (CGAC), Santiago de Compostela, August 2, 2012, inside the cycle «Days Architecture and Critique 2012» organized by the Compost Arquitectura Foundation, an initiative that tries to bring over to the citizenship the opinion and the vision of international critics in a few conferences raised as forum of debate. With the collaboration of the Town hall of Santiago, the University of Santiago, Colexio de Arquitectos de Galicia and the CGAC.
La comida se ha convertido en los últimos años en un tema muy popular, tratado de manera particular desde diferentes ámbitos: la gastronomía, la dietética, la ecología o incluso la política. Sorprende que todavía hoy sean escasos los estudios que ponen en relación la comida con la arquitectura, especialmente con la configuración de nuestros hogares.
Una de las revisiones más recientes del tema ha sido la que ha llevado a cabo Elizabeh C. Cromley en su libro “The Food Axis: cooking, eating and the architecture of American houses”, publicado por la Universidad de Virginia. En él Cromley, profesora de historia de la arquitectura en Northeastern University, repasa de manera cronológica la evolución de la vivienda en América desde los primeros asentamientos de los colonos europeos.
No se trata de una mirada extensa, sino de un enfoque preciso sobre una función del hogar que Cromley ha definido como The Food Axis (el “eje de la comida”): “utilizo el concepto ‘food axis’ para explorar el modo en que las viviendas evolucionan por el desplazamiento histórico de los usos asociados con la ‘cocina’ o el ‘comedor’”.
[…]
David H. Falagán
The Food Axis: cooking, eating and the architecture of American houses Elizabeth Collins Cromley
University of Virginia Press, 2010
A comida converteuse nos últimos anos nun tema moi popular, tratado de xeito particular desde diferentes ámbitos: a gastronomía, a dietética, a ecología ou ata a política. Sorprende que aínda hoxe sexan escasos os estudos que poñen en relación a comida coa arquitectura, especialmente coa configuración dos nosos fogares.
Unha das revisiones máis recentes do tema foi a que levou a cabo Elizabeh C. Cromley no seu libro “The Food Axis: cooking, eating and the architecture of American houses”, publicado pola Universidade de Virginia. Nel Cromley, profesora de historia da arquitectura en Northeastern University, repasa de xeito cronolóxico a evolución da vivenda en América desde os primeiros asentamientos dos colonos europeos.
Non se trata dunha mirada extensa, senón dun enfoque preciso sobre unha función do fogar que Cromley definiu como The Food Axis (o “eixe da comida”): “utilizo o concepto ‘food axis’ para explorar o modo en que as vivendas evolucionan polo desprazamento histórico dos usos asociados coa ‘cociña’ ou o ‘comedor’”.
[…]
David H. Falagán
The Food Axis: cooking, eating and the architecture of American houses
Food has become in recent years a hot topic, particularly treated from different areas: gastronomy, diet, ecology or even politics. Surprisingly there are still few studies that relate the food to the architecture, particularly to the configuration of our homes.
One of the latest revisions of the issue has been done by Elizabeh C. Cromley in her book «The Food Axis: cooking, eating and the architecture of American houses», published by University of Virginia Press. In this book, Cromley, Professor of Architectural History at Northeastern University, looks at housing developments in America in chronological order, from the first settlements of European settlers.
There is not an extensive look, but a precise focus on a home function that Cromley has defined as The Food Axis: «I use the concept ‘food axis’ to explore the way houses are shaped instead of the usual “kitchen” and “dining room” because of the historical migration of the uses associated with those room names.”
[…]
David H. Falagán
The Food Axis: cooking, eating and the architecture of American houses
Galarq entrevista a Pedro de Llano, arquitecto por la universidad de Madrid en el año 1976. Dedicó buena parte de su vida profesional a la investigación de la arquitectura popular gallega, sobre la que escribió varias obras. Por lo que, actualmente, es considerado un gran referente de este tipo de arquitectura. Además, es profesor en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña.
En esta entrevista, el profesor ofrece su visión sobre la arquitectura popular, sus características constructivas, su situación actual en Galicia y su influencia en la arquitectura contemporánea.
http://vimeo.com/61707401
Galarq entrevista a Pedro de Llano, arquitecto pola universidade de Madrid no ano 1976. Dedicou boa parte da súa vida profesional á investigación da arquitectura popular galega, sobre a que escribiu varias obras. Polo que, actualmente, é considerado un gran referente deste tipo de arquitectura. Ademais, é profesor na Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña.
Nesta entrevista, o profesor ofrece a súa visión sobre a arquitectura popular, as súas características constructivas, a súa situación actual en Galicia e a súa influencia na arquitectura contemporánea.
Galarq interviews Pedro of Plain, architect for the university of Madrid in the year 1976. He dedicated good part of his professional life to the investigation of the popular Galician architecture, on which he wrote several works. For what, nowadays, is considered to be a great modal of this type of architecture. In addition, he is a teacher in the Technical Top School of Architecture of A Coruña.
In this interview, the teacher offers his vision on the popular architecture, his constructive characteristics, his current situation in Galicia and his influence in the contemporary architecture.
El próximo jueves 16 de mayo tendrá lugar la segunda jornada del ciclo Eso dicen; en esta ocasión, el invitado será Pablo Gallego Picard. La sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto y otros treinta minutos de coloquio informal con el público.
Eso dicen es un ciclo de sesiones-coloquio que se celebra el primer y tercer jueves de cada mes entre las 20:00h y las 21:00h en la planta baja del Taller Creativo No Importa (calle San Andrés, 46); en él participan arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina, siempre con una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual como telón de fondo.
Pablo Gallego Picard estudió en las escuelas de arquitectura de Coruña y Madrid antes de completar su formación en la Columbia University. Colaboró con los estudios Ábalos&Herreros, David Chipperfield Architects y Stan Allen Architects, y EmilioTuñon y Luis Moreno Mansilla.
Posteriormente comenzó a desarrollar proyectos de arquitectura y urbanismo en su propio estudio, obteniendo diferentes reconocimientos; destacan los primeros premios en el EUROPAN 8 en Coimbra (Portugal) y en el concurso para el Centro Neanderthal en Piloña (Asturias). Ha compaginado esta labor con la docencia en el Departamento de Proyectos y Urbanismo de la ETSAC y con la dirección (entre 2000 y 2010) de la publicación o-monografías del Colegio Oficial de Arquitectos de Galicia.
ESO DICEN · Pablo Gallego Picard Jueves 16 de mayo 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita [NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
La Coruña [España]
Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]
On Thursday, the 16nd of May to them 20:00h, in the ground floor of [NO IMPORTA] the first session of the So they saycycle, the guest will be Pablo Gallego Picard. La sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto y otros treinta minutos de coloquio informal con el público.
So they say is a cycle of meetings – colloquia in which there will take part Galician architects belonging to different generations with the intention of presenting a wide spectrum of approaches of the discipline: construction, teaching, spreading, investigation and hybridization with other fields. In all the cases, the backdrop will be a reflection it brings over of the paper of the architect in the current moment and his multiple redefinitions.
Pablo Gallego Picard studied in the schools of architecture of Corunna and Madrid before completing his formation in the Columbia University. He collaborated with the studies Ábalos&Herreros, David Chipperfield Architects and Stan Allen Architects, and EmilioTuñon and Luis Moreno Mansilla.
Later it began to develop projects of architecture and urbanism in his own study, obtaining different recognitions; the first prizes emphasize in the EUROBREAD 8 in Coimbra (Portugal) and in the contest for the Center Neanderthal in Piloña (Asturias). He has reconciled this labor with the teaching in the Department of Projects and Urbanism of the ETSAC and with the direction (between 2000 and 2010) of the publication or monographs of the Architects’ Official College of Galicia
SO THEY SAY · Pablo Gallego Picard
Thursday on May 16 20:00 – 21:00
Limited appraisal – admission free
[NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
La Coruña [España]
OrganizE:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]
O vindeiro xoves 16 de maio terá lugar a segunda xornada do ciclo Iso din; nesta ocasión, o invitado será Pablo Galego Picard. A sesión dividirase en media hora de presentación do arquitecto e outros trinta minutos de coloquio informal co público.
Iso din é un ciclo de sesións-coloquio no que participarán arquitectos galegos pertencentes a distintas xeracións coa intención de presentar un amplo espectro de enfoques da disciplina: construción, docencia, divulgación, investigación e hibridación con outros campos. En todos os casos, o telón de fondo será unha reflexión achega do papel do arquitecto no momento actual e os seus múltiples redefiniciones.
Pablo Gallego Picard estudou nas escolas de arquitectura de Coruña e Madrid antes de completar a súa formación na Columbia University. Colaborou cos estudos Ábalos&Herreros, David Chipperfield Architects e Stan Allen Architects, e EmilioTuñon e Luís Moreno Mansilla.
Posteriormente comezou a desenvolver proxectos de arquitectura e urbanismo no seu propio estudo, obtendo diferentes recoñecementos; destacan os primeiros premios no EUROPAN 8 en Coimbra (Portugal) e no concurso para o Centro Neanderthal en Piloña (Asturias). compaxinou este labor coa docencia no Departamento de Proxectos e Urbanismo da ETSAC e coa dirección (entre 2000 e 2010) da publicación o-monografías do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia.
ESO DIN · Pablo Gallego Picard
Xoves 16 de maio 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita
[NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
La Coruña [España]
Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]
La búsqueda de la identidad. El desarrollo de la arquitectura en el Perú desde la época colonial hasta nuestros días está ligado primordialmente a la evolución arquitectónica de países con tradiciones y costumbres ajenas a la realidad peruana, por lo que los arquitectos locales, en todo momento, han tratado de darle a esta arquitectura adoptada alguna caracterización que permita identificarla como peruana. Para inicios del siglo XX se generaron corrientes “neoperuanas” e “indigenistas” con la finalidad de rescatar elementos precolombinos que trasciendan por encima de la nueva arquitectura. Sin embargo, por diversas razones, es que esta corriente neoperuana no obtuvo la acogida necesaria para su desarrollo, prevaleciendo lo neocolonial como estilo que lideró hasta iniciada la década de 1940.
Edificio de Seguros El Sol (1958) Situado en la esquina de la Avenida La Colmena con Jirón Camaná (frente al Hotel Bolívar y al costado de la Sociedad de Ingenieros),fue construido entre 1956 y 1958 y es obra de Enrique Seoane Ros | skyscrapercity.com
Para los arquitectos peruanos, el ingreso de la arquitectura moderna significó una evolución lograda en países desarrollados y luego trasladada a nuestro país. La universalidad, como uno de los principios del movimiento moderno, no será completamente entendido por los arquitectos locales, y es por ello que se ven un sin número de intentos en la búsqueda de aspectos formales que le proporcione a la arquitectura moderna –producida en el Perú- la identidad anhelada.
Esta búsqueda de una identidad nacional en la arquitectura moderna y contemporánea es hasta la fecha una de las preocupaciones que mantiene ocupados a muchos de los arquitectos peruanos. El hecho de darle una identidad peruana a la arquitectura será motivo de estudio y práctica por parte de arquitectos como Enrique Seoane, Héctor Velarde, José García Bryce, entre otros.
“Nuestro caso, parecido al de México, pero sin la voluntad expresa de ser rebeldes hacia lo tradicional hispano, y diferente al de Brasil, porque allá todo era virgen mientras que aquí había un mundo arquitectónico ya hecho cuando vino el Europeo, es un caso del mayor interés en América, “y es que hay tierras tan abonadas por viejas culturas, razas milenarias y siglos de historia, que todo lo que se plante en ellas, por intenso y novedoso que sea, tendrá siempre un brote de forma original y de alma propia”.
Héctor Velarde, Extracto de la conferencia ofrecida el 21 de Diciembre de 1957, En la sociedad de arquitectos del Perú
Uno de los primeros intentos por lograr esta identidad propia del Perú se puede ver en los trabajo desarrollados por el arquitecto Enrique Seoane Ros, quien colocó a manera de decoración frisos abstractos con figuras zoomorfas que evocaban la arquitectura desarrollada por la cultura Chimú. El Edificio Wilson proyectado por Seoane Ros en 1946 nos da un acercamiento a los primeros intentos de plasmar una identidad peruana en la arquitectura. Estas reminiscencias también las podemos observar en el edificio del Ministerio de Educación el cual Proyectó para 1951.
El arquitecto Walter Gropius en una conferencia dirigida a arquitectos peruanos, se refirió a este intento de buscar una identidad de la siguiente manera:
…“Busquen la autentica expresión regional, pero sin apoyarse en viejos emblemas y detalles superficiales”…
Walter Gropius
Sin llegar a utilizar una decoración o detalles superficiales como manifestó Walter Gropius, el arquitecto Teodoro Cron logrará plasmar en sus proyectos una serie de composiciones que evocan al pasado arquitectónico peruano. El manejo de la luz en el uso de celosías de madera en las ventanas y la composición de la fachada del Edificio de Departamentos en la calle Roma será una puesta en escena interesante de lo que podría ser una arquitectura moderna con carácter nacional, causando una gran expectativa en la sociedad limeña hacia la década de 1950. Otro proyecto del mismo arquitecto, donde la tradición local se reflejará en el uso del patio como elemento de distribución, es la casa del señor Jean Schaer en San Isidro, en 1958. Sin embargo la influencia que generaron las obras de Teodoro Cron en sus seguidores no llegó a ser plasmada con la misma calidad.
El arquitecto José García Bryce también desarrolló una serie de proyectos en los que demuestra gran destreza para abstraer reminiscencias históricas peruanas, como en el proyecto que publicó la revista El Arquitecto Peruano en 1962 con el título “Una Casa con Inspiración Limeña”, donde se proponía el uso del adobe como material constructivo logrando mantener una “formalidad moderna”.
Nota:
Ensayos Personales, 2012. Esta primera parte forma parte de un texto que se expone el resultado de casi 10 años de estudios relacionados al desarrollo de la arquitectura moderna en el Perú. Es importante mencionar que para lograr completar este ensayo relacionado a la arquitectura moderna en el Perú se han utilizado estudios y opiniones de destacados profesionales. Al final se hace una breve reseña bibliográfica.
Fuentes Bibliográficas
1. Córdova, Adolfo “La Agrupación Espacio y la Arquitectura Peruana” – 2005.
2. blog.pucp.edu.pe
3. Ludeña, Wiley «Piqueras – Belaunde – La Agrupación Espacio: TRES BUENOS TIGRES. Vanguardia y Urbanismo en el Perú del Siglo XX». Editado por el CAP Regional Junín y Urbe ediciones – Huancayo 2004. Pag. 186.
4. José Bentín Diez Canseco Extracto de Libro: Enrique Seoane Ros, Una Búsqueda de raíces peruanas. Lima, 1989.
5. arqandina.com
[:en]
The search of the identity. The development of the architecture in Peru from the colonial epoch to the present day is tied basically to the architectural evolution of countries by traditions and customs foreign to the Peruvian reality, for what the local architects, at all time, have tried to give him to this adopted architecture some characterization that allows to identify her as Peruvian. For beginnings of the 20th century currents were generated «neoperuanas» and «indigenists» with the purpose of rescuing pre-Columbian elements that come out over the new architecture. Nevertheless, for diverse reasons, it is that this current neoperuana did not obtain the reception necessary for his development, prevailing neocolonial as style that he led even initiated the decade of 1940.
Seguros El Sol Building (1958) Placed on the corner of the Avenue The Beehive with Shred Camaná (opposite to the Hotel Bolivar and to the side of the Engineers’ Company), was constructed between 1956 and 1958 and it is An Enrique Seoane Ros’s work | skyscrapercity.com
For the Peruvian architects, the revenue of the modern architecture meant an evolution achieved in developed countries and then moved to our country. The universality, as one of the beginning of the modern movement, will not be completely understood by the local architects, and it is for it that one is seen without number of attempts in the search of formal aspects that it provides to him to the architecture modern – produced in Peru – the longed identity.
This search of a national identity in the modern and contemporary architecture is up to the date one of the worries that keeps occupied many of the Peruvian architects. The fact of giving him a Peruvian identity to the architecture will be a motive of study and practice on the part of architects as Enrique Seoane, Héctor Velarde, Jose García Bryce, between others.
“Our case looked like to that of Mexico, but without the express will to be rebels towards the traditional thing Hispanic, and different from that of Brazil, because there everything was virgin whereas here there was an architectural already made world when the European came, it is a case of the major interest in America, » and is that there are lands so paid by old cultures, thousand-year-old races and centuries of history, that everything what reaches them, for intensely and new that is, will have always an outbreak of original form and of own soul.”
Héctor Velarde, Extract of the conference offered On December 21, 1957, In the architects’ company of Peru
For achieving this own identity of Peru it is possible to see first one of the attempts in the trabajo developed by the architect Enrique Seoane Ros, who placed like decoration abstract friezes with figures zoomorfas that were evoking the architecture developed by the culture Chimú. The Building Wilson projected by Seoane Ros in 1946 gives us an approximation to the first attempts of forming a Peruvian identity in the architecture. These reminiscences also we can observe them in the building of the Department of Education which Projected for 1951.
The architect Walter Gropius in a conference directed Peruvian architects, refirió to this attempt of looking for an identity of the following way:
…“Look for the certification regional expression, but without resting on old emblems and superficial details”…
Walter Gropius
Without managing to use a decoration or superficial details as Walter Gropius demonstrated, the architect Teodoro Cron will manage to form in his projects a series of compositions that they evoke to the architectural past Peruvian. The managing of the light in the use of lattices of wood in the windows and the composition of the front of the Building of Departments in the street Rome will be a putting in interesting scene of what might be a modern architecture with national character, causing a great expectation in the of Lima society about the decade of 1950. Another project of the same architect, where the local tradition will be reflected in the use of the court as distribution element, is the house of the gentleman Jean Schaer in San Isidro, in 1958. Nevertheless the influence that Teodoro Cron’s works generated in his followers did not manage to be formed by the same quality.
The architect Jose García Bryce also developed a series of projects in which it demonstrates great skill to abstract historical Peruvian reminiscences, since in the project that it published the El Arquitecto Peruano magazine in 1962 with the title «Una Casa with Of Lima Inspiration», where one was proposing the use of the adobe as constructive material managing to support a «modern formality».
Personal tests, 2012. This second part forms a part of a text that exposes the result of almost 10 years of studies related to the development of the modern architecture in Peru. It is important to mention that to manage to complete this test related to the modern architecture in Peru there have been in use studies and opinions of out-standing professionals. Ultimately a brief bibliographical review is done.
Bibliographical sources
1. Córdova, Adolfo “La Agrupación Espacio y la Arquitectura Peruana” – 2005.
3. Ludeña, Wiley «Piqueras – Belaunde – La Agrupación Espacio: TRES BUENOS TIGRES. Vanguardia y Urbanismo en el Perú del Siglo XX». Editado por el CAP Regional Junín y Urbe ediciones – Huancayo 2004. Pag. 186.
4. José Bentín Diez Canseco Extracto de Libro: Enrique Seoane Ros, Una Búsqueda de raíces peruanas. Lima, 1989.
A procura da identidade. O desenvolvemento da arquitectura no Perú desde a época colonial ata os nosos días está ligado primordialmente á evolución arquitectónica de países con tradicións e costumes alleos á realidade peruana, polo que os arquitectos locais, en todo momento, trataron de darlle a esta arquitectura adoptada algunha caracterización que permita identificala como peruana. Para inicios do século XX xeráronse correntes “neoperuanas” e “indigenistas” coa finalidade de rescatar elementos precolombinos que transcendan por encima da nova arquitectura. Con todo, por diversas razóns, é que esta corrente neoperuana non obtivo a acolleita necesaria para o seu desenvolvemento, prevalecendo o neocolonial como estilo que lideró ata iniciada a década de 1940.
Edificio de Seguros El Sol (1958) Situado na esquina da Avenida La Colmena con Jirón Camaná (fronte ao Hotel Bolívar e ao costado da Sociedade de Enxeñeiros),foi construído entre 1956 e 1958 e é obra de Enrique Seoane Ros | skyscrapercity.com
Para os arquitectos peruanos, o ingreso da arquitectura moderna significou unha evolución lograda en países desenvolvidos e logo trasladada ao noso país. A universalidad, como un dos principios do movemento moderno, non será completamente entendido polos arquitectos locais, e é por iso que se ven un sen número de intentos na procura de aspectos formais que lle proporcione á arquitectura moderna –producida no Perú- a identidade anhelada.
Esta procura dunha identidade nacional na arquitectura moderna e contemporánea é ata a data unha das preocupacións que mantén ocupados a moitos dos arquitectos peruanos. O feito de darlle unha identidade peruana á arquitectura será motivo de estudo e práctica por parte de arquitectos como Enrique Seoane, Héctor Velarde, José García Bryce, entre outros.
“O noso caso, parecido ao de México, pero sen a vontade expresa de ser rebeldes cara ao tradicional hispano, e diferente ao de Brasil, porque alá todo era virxe mentres que aquí había un mundo arquitectónico xa feito cando veu o Europeo, é un caso do maior interese en América, “e é que hai terras tan abonadas por vellas culturas, razas milenarias e séculos de historia, que todo o que se plante nelas, por intenso e novedoso que sexa, terá sempre un brote de forma orixinal e de alma propia”.
Héctor Velarde. Extracto da conferencia ofrecida o 21 de Dicembro de 1957, na sociedade de arquitectos do Perú
Un dos primeiros intentos por lograr esta identidade propia do Perú pódese ver nos traballo desenvolvidos polo arquitecto Enrique Seoane Ros, quen colocou a xeito de decoración frisos abstractos con figuras zoomorfas que evocaban a arquitectura desenvolvida pola cultura Chimú. O Edificio Wilson proxectado por Seoane Ros en 1946 dános un achegamento aos primeiros intentos de plasmar unha identidade peruana na arquitectura. Estas reminiscencias tamén as podemos observar no edificio do Ministerio de Educación o cal Proxectou para 1951.
O arquitecto Walter Gropius nunha conferencia dirixida a arquitectos peruanos, referiuse a este intento de buscar unha identidade do seguinte xeito:
…“Busquen a autentica expresión rexional, pero sen apoiarse en vellos emblemas e detalles superficiais”…
Walter Gropius
Sen chegar a utilizar unha decoración ou detalles superficiais como manifestou Walter Gropius, o arquitecto Teodoro Cron logrará plasmar nos seus proxectos unha serie de composicións que evocan ao pasado arquitectónico peruano. O manexo da luz no uso de celosías de madeira nas fiestras e a composición da fachada do Edificio de Departamentos na rúa Roma será unha posta en escena interesante do que podería ser unha arquitectura moderna con carácter nacional, causando unha gran expectativa na sociedade limeña cara á década de 1950. Outro proxecto do mesmo arquitecto, onde a tradición local reflectirase no uso do patio como elemento de distribución, é a casa do señor Jean Schaer en San Isidro, en 1958. Con todo a influencia que xeraron as obras de Teodoro Cron nos seus seguidores non chegou a ser plasmada coa mesma calidade.
O arquitecto José García Bryce tamén desenvolveu unha serie de proxectos nos que demostra gran destreza para abstraer reminiscencias históricas peruanas, como no proxecto que publicou a revista O Arquitecto Peruano en 1962 co título “Unha Casa con Inspiración Limeña”, onde se propoñía o uso do adobe como material constructivo logrando manter unha “formalidad moderna”.
Ensaios Persoais, 2012. Esta primeira parte forma parte dun texto que se expón o resultado de case 10 anos de estudos relacionados ao desenvolvemento da arquitectura moderna no Perú. É importante mencionar que para lograr completar este ensaio relacionado á arquitectura moderna no Perú utilizáronse estudos e opinións de destacados profesionais. Ao final faise unha breve apunta bibliográfica.
Fontes Bibliográficas
1. Córdova, Adolfo “La Agrupación Espacio y la Arquitectura Peruana” – 2005.
3. Ludeña, Wiley «Piqueras – Belaunde – La Agrupación Espacio: TRES BUENOS TIGRES. Vanguardia y Urbanismo en el Perú del Siglo XX». Editado por el CAP Regional Junín y Urbe ediciones – Huancayo 2004. Pag. 186.
4. José Bentín Diez Canseco Extracto de Libro: Enrique Seoane Ros, Una Búsqueda de raíces peruanas. Lima, 1989.
El próximo miércoles día 15 de mayo, tendrá lugar la última conferencia del Ciclo de Arquitectura Bioclimática -organizado desde el programa culturalintemción 2013-. En esta ocasión, se contará con la participación del estudio HIVAS Arquitectos, para acercarnos el proyecto de la vivienda unifamiliar Villa Ana en Santiago. Siendo ésta una de las primeras viviendas en todo el mundo que integran en su proceso de proyecto y construcción el objetivo de obtener una doble certificación de alta eficiencia energética, a través de los sellos Passivhaus y Breeam ES.
Esta vivienda es un proyecto del equipo formado por Juan Ramón Iglesias Babío e Iván López Veiga, en colaboración con Annabella Ortiz, José Álvarez y la ingeniería Indugal.
Os esperamos en la Librería Formatos, el día 15 de mayo a partir de las 19:45h
O vindeiro mércores día 15 de maio, terá lugar a derradeira conferencia do Ciclo de Arquitectura Bioclimática -organizado dende o programa culturalintemción 2013-. Nesta ocasión, contarase coa participación do estudio HIVAS Arquitectos, para achegarnos o proxecto da vivenda unifamiliar Vila Ana en Santiago. Sendo ésta unha das primeiras vivendas en todo o mundo que integran no seu proceso de proxecto e construcción o obxetivo de obter unha dobre certificación de alta eficiencia enerxética, a través dos selos Passivhaus e Breeam ES.
Esta vivienda es un proyecto del equipo formado por Juan Ramón Iglesias Babío e Iván López Veiga, en colaboración con Annabella Ortiz, José Álvarez y la ingeniería Indugal.
Os esperamos en la Librería Formatos, el día 15 de mayo a partir de las 19:45h
Next Wednesday, the 15th of May, there will take place the last conference of the Cycle of Architecture Bioclimática – organized from the cultural program intemción 2013-. In this occasion, one will possess the participation of the study HIVAS Architects, us Ana brings over the project of the one-family housing Villa in Santiago. Being this one one of the first housings in the whole world that they integrate in his process of project and construction the aim to obtain a double certification of high energy efficiency, across the stamps Passivhaus and Breeam ES.
This housing is a project of the equipment formed by Juan Ramon Iglesias Babío and Iván Lopez Veiga, in collaboration with Annabella Ortiz, Jose Álvarez and the engineering Indugal.
We wait in the Bookshop For Ours Formats, on May 15 from them 19:45h
Coche de línea, Seseña | Fotografía proporcionada por Pepe Cholela
Mi pueblo está apenas a unos cuarenta kilómetros de Madrid. Hoy hay mucha gente que va y viene a diario, pero cuando mis padres eran niños esa distancia era inconcebible e insalvable.
La mayoría de los vecinos no habían ido a Madrid en su vida, y los que iban lo hacían como mucho dos o tres veces al año.
Entonces era típico que cuando alguien anunciaba su intención de ir a Madrid, recibiera todo tipo de encargos. Uno de los más típicos era: “Tráeme unas gafas”. Así. Sin más.
El encargo se podía concretar bastante con: “Tráeme unas gafas de ver”. Así sí.
Y el interesado veía divinamente durante años y años con las gafas que el audaz viajero le había traído de Madrid. El mundo era muy sencillo entonces.
Yo siempre he pensado que mi pueblo en los años treinta tenía que ser más o menos como Macondo o como los de las películas del Oeste. Han pasado tres cuartos de siglo y parece que vivimos en otro universo. En mi casa somos cuatro personas y tenemos tres colutorios bucales diferentes. También me desespero con los champúes para cabello liso, rizado, graso, seco, quebradizo, etc, y me pasa como al del chiste: “¿Y no tienen champú para cabello sucio?”. Necesito gafas para presbicia, y tengo el defecto de no ducharme con ellas puestas; así que más de una vez, bajo el chorro de agua, he tomado un bote a voleo, he intentado averiguar lo que era y me he acabado untando la cabeza con body milk o con aceite corporal.
Leche entera, desnatada, semidesnatada, con calcio, de soja, de vaca o de cabra. Café soluble o de cafetera, con cafeína o sin ella, natural o torrefacto, etc. Pan blanco, integral, de centeno, de avena, pistola, chapata, etc. ¿Para qué seguir? Soy de pueblo y tengo ya una edad. De niño merendaba pan con chocolate (sólo había un pan y un chocolate), y reconozco que todo esto me supera un poco.
Vivimos en un mundo cada vez más especializado y complejo, donde ya no vale decir que eres abogado, conductor o electricista, sino que tienes que aclarar si eres penalista, urbanista o de familia; si eres camionero de tres ejes, chófer particular o manejas una retro; si haces instalaciones en viviendas, diseñas y montas autómatas o haces el mantenimiento de maquinaria industrial.
Pues en este mundo tan complejo y sofisticado, al Ministro de Economía y Competitividad se le ha ocurrido que para simplificar sería muy bueno que cualquier ingeniero (industrial, agrónomo, de caminos…) pudiera hacer lo mismo que un arquitecto (viviendas, iglesias, hospitales, teatros…), ya que todos han estudiado cosas más o menos parecidas. Y, para ello, ha pergeñado un borrador de Ley de Servicios Profesionales (LSP) que atenta contra el sentido común y que sólo busca que haya mucha gente peleando, en desigualdad de condiciones, por una tarta que antaño fue jugosa, para que así (se supone) bajen los precios de los servicios. (Por cierto, dada su actual mayoría absoluta, y la falta de todo tipo de resistencia efectiva, ese borrador tiene toda la pinta de llegar incólume a la meta).
Así, de un plumazo, el Sr. Ministro se carga esa antipática sobreabundancia de cremas hidratantes, exfoliantes, reafirmantes, reparadoras… y vuelve al viejo concepto de la pomada que sirve para todo y que te deja la cara reluciente como una rosa. ¡Qué tiempos! Lo que ocurre es que se ha pasado de vueltas y le ha dado categoría de “pomada universal para la cara” a todas las ya dichas (hidratantes, exfoliantes, reafirmantes, reparadoras…), pero también al aceite de oliva, al tomate frito, a la mayonesa… Al fin y al cabo todo ello es crema fresquita que sienta muy bien al cutis.
Se me ocurren muchas cosas que decirle al Sr. Ministro, pero tan sólo le digo que, si va a Madrid, no me traiga unas gafas. No: Usted no.
José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · mayo 2013
Car of line, Seseña | Photography provided by Pepe Cholela
My people is scarcely to approximately forty kilometres of Madrid. Today there are many people who goes and comes daily, but when my parents were children this distance was inconceivable and insurmountable.
The majority of the neighbors had not gone to Madrid in his life, and those who were going were doing it as very much two or three times a year.
It was at the time typical that when someone was announcing his intention of going to Madrid, was receiving all kinds of orders. One of the most typical was:“Me Bring a few glasses”. This way. Ado.
The order could concentrate enough with:“Me Bring a few glasses of seeing”. This way yes.
And the interested party saw divinely during years and years with the glasses that the bold traveler had brought him of Madrid. The world was very simple at the time.
I always have thought that my people in the thirties had to be more or less like Macondo or as those of the movies of the West. Three quarters of century have happened and it seems that we live in another universe. In my house we are four persons and have three colutorios mouth different. Also I despair with the champúes for smooth hair, frizziness, oily, dry, fragile, etc, and it happens like to that of the joke: “¿And do not they have shampoo for dirty hair?”. I need glasses for farsightedness, and have the fault of not having a shower with them put; so more of once, down the water jet, I have taken a boat to I volley, have tried to verify what was and have ended myself smearing the head with body milk or with corporal oil.
Entire, skimmed, semiskimmed milk, with calcium, of soybean, of cow or of goat. Soluble coffee or of coffee machine, with caffeine or without her, native or torrefacto, etc. White, integral bread, of rye, of oats, pistol, chapata, etc. Why to continue? I belong to people and have already an age. Of child it was lunching bread with chocolate (only there was a bread and a chocolate), and I admit that all that overcomes me a bit.
We live in a world increasingly specialized and complex, where already it is not worth saying that you are attorney, driver or electrician, but you have to clarify if you are criminal attorney, town planner or of family; if you are a trucker of three axes, particular chauffeur or handle a retro; if you do facilities in housings, you design and mount automatons or do the maintenance of industrial machinery.
Puisque dans ce monde si complexe et sophistiqué, et la Compétitivité est venue à l’esprit au Ministre des Finances qui pour simplifier serait très bon que n’importe quel ingénieur (une industrielle, un agronome, des chemins …) le même pouvait faire qu’un architecte (des demeures, des églises, des hôpitaux, des théâtres …), puisque tous ont étudié des choses plus ou moins pareilles. Et, pour cela, il a ébauché un brouillon de Loi de Services Professionnels (LSP) qui attente au sens commun et qui cherche seulement qu’il y a beaucoup de gens en se battant, dans une inégalité de conditions, pour une tourte qui a été autrefois juteuse, pour que j’ai pris racine (il est supposé) descendez les prix des services. (Certes, donnée son actuelle majorité absolue, et le manque de toute espèce de résistance effective, ce brouillon a toute la tache d’arriver indemne au but).
This way, of a stroke of the pen, Mr. The secretary loads this antipathetic overabundance of moisturizing creams, exfoliants, reaffirmants, reparadoras … and it turns to the old man concept of the ointment that serves for everything and that leaves the shining face you as a rose. What times! What happens is that it has passed of returns and has given category of “universal ointment for the face” to all the already above mentioned ones (moisturizing, exfoliants, reaffirmants, reparadoras …), but also to the olive oil, to the fried tomato, to the mayonnaise… In the end all this is a nice and cool cream that it sits very well to the skin.
There happen to me many things that to say to Mr. The secretary, but only I say to him that, if it goes to Madrid, it me should not bring a few glasses. Not: You not.
José Ramón Hernández Correa · Doctor Architect
Toledo · may 2013
Coche de liña, Seseña | Fotografía proporcionada por Pepe Cholela
O meu pobo está apenas a uns corenta quilómetros de Madrid. Hoxe hai moita xente que vai e vén a diario, pero cando os meus pais eran pícaros esa distancia era inconcibible e insalvable.
A maioría dos veciños non habían ir a Madrid na súa vida, e os que ían facíano como moito dous ou tres veces ao ano.
Entón era típico que cando alguén anunciaba a súa intención de ir a Madrid, recibise todo tipo de encargos. Un dos máis típicos era: “Tráeme unhas lentes”. Así. Sen máis.
O encargo podíase concretar bastante con: “Tráeme unhas lentes de ver”. Así si.
E o interesado vía divinamente durante anos e anos coas lentes que o audaz viaxeiro tróuxolle de Madrid. O mundo era moi sinxelo entón.
Eu sempre pensei que o meu pobo nos anos trinta tiña que ser máis ou menos como Macondo ou como os das películas do Oeste. pasaron tres cuartos de século e parece que vivimos noutro universo. Na miña casa somos catro acodes e temos tres colutorios bucais diferentes. Tamén me desespero cos champúes para cabelo liso, rizado, graso, seco, quebradizo, etc, e pásame como ao do chiste: “¿E non teñen champú para cabelo sucio?”. Necesito lentes para presbicia, e teño o defecto de non ducharme con elas postas; así que máis dunha vez, baixo o chorro de auga, tomei un bote a bato, intentei pescudar o que era e acabeime untando a cabeza con body milk ou con aceite corporal.
Leite enteiro, desnatada, semidesnatada, con calcio, de soia, de vaca ou de cabra. Café soluble ou de cafetera, con cafeína ou sen ela, natural ou torrefacto, etc. Pan branco, integral, de centeno, de avena, pistola, chapata, etc. Para que seguir? Son de pobo e teño xa unha idade. De neno merendaba pan con chocolate (só había un pan e un chocolate), e recoñezo que todo isto supérame un pouco.
Vivimos nun mundo cada vez máis especializado e complexo, onde xa non vale dicir que es avogado, condutor ou electricista, senón que tes que aclarar si es penalista, urbanista ou de familia; si es camionero de tres eixes, chofer particular ou manexas unha retro; si fas instalacións en vivendas, deseñas e montas autómatas ou fas o mantemento de maquinaria industrial.
Pois neste mundo tan complexo e sofisticado, ao Ministro de Economía e Competitividad ocorréuselle que para simplificar sería moi bo que calquera enxeñeiro (industrial, agrónomo, de camiños…) puidese facer o mesmo que un arquitecto (vivendas, igrexas, hospitais, teatros…), xa que todos estudaron cousas máis ou menos parecidas. E, para iso, bosquexou un borrador de Lei de Servizos Profesionais (LSP) que atenta contra o sentido común e que só busca que haxa moita xente pelexando, en desigualdade de condicións, por unha tarta que outrora foi jugosa, para que así (suponse) baixen os prezos dos servizos. (Por certo, dada a súa actual maioría absoluta, e a falta de todo tipo de resistencia efectiva, ese borrador ten toda a pinta de chegar incólume á meta).
Así, dunha plumada, o Sr. Ministro cárgase esa antipática sobreabundancia de cremas hidratantes, exfoliantes, reafirmantes, reparadoras… e volve ao vello concepto da pomada que serve para todo e que che deixa a cara reluciente como unha rosa. ¡Que tempos! O que ocorre é que se pasou de voltas e deulle categoría de “pomada universal para a cara” a todas as xa ditas (hidratantes, exfoliantes, reafirmantes, reparadoras…), pero tamén ao aceite de oliva, ao tomate frito, á mayonesa… Á fin e ao cabo todo iso é crema fresquita que senta moi ben á cute.
Ocórrenlleme moitas cousas que dicirlle ao Sr. Ministro, pero tan só dígolle que, si vai a Madrid, non me traia unhas lentes. Non: Vostede non.
«Estas joyas de arquitectura contemporánea son moradas clásicas, con la característica común que son habitadas por arquitectos»
-enRoute, Montreal
Gennaro Postiglione y la editorial Taschen se unen para realizar un viaje a través de Hogaresautobiográficos de maestros del siglo XX. Arquitectos como Le Corbusier, Alvar Aalto, Walter Gropius, Peter Behrens, José Antonio Coderch o Alison&Peter Smithson abren las puertas de su intimidad. Viviendas en las que plasman sus inquietudes y materializan su idea del habitar.
En este recorrido por la historia de la arquitectura del siglo XX, destaca la selección de maestros nórdicos como Arne Korsmo, Knut Knutsen, Mogens Lassen o Sigurd Lewerentz.
El mayor desafío en diseñar viviendas consiste en gestionar el delicado equilibrio entre la estética y los deseos personales de los ocupantes. Mientras que es importante para la estructura el reflejar la visión y el estilo del arquitecto, en última instancia el cliente tiene que sentirse en casa bajo ese techo. Por lo tanto, resulta particularmente interesante examinar los hogares que los arquitectos crean para sí mismos. Si las casas reflejan la personalidad de sus dueños, entonces los hogares de los arquitectos son como autobiografías. La ubicación, la distribución, el estilo, la iluminación, las obras de arte, el mobiliario: cada detalle añade color a la historia. Cada una de estas viviendas, presentadas de la A a la Z por arquitecto, dice más de su diseñador que lo que podría posiblemente cualquier otro edificio.
Gennaro Postiglioneestudió arquitectura y completó su doctorado en diseño industrial en Nápoles. Ha ejercido como catedrático y profesor universitario en varios países, y desde 1998 da clases de diseño en el departamento de Interiorismo del Politécnico de Milán. Sus labores de investigación se han centrado en el diseño de interiores y la relación entre arquitectura, cultura y acontecimientos de actualidad. Gennaro Postiglione es editor de la revista Area.
Texto pre-imagen, Alberto Alonso Oro. Post-imagen, Taschen
«These jewels of contemporary architecture are classic abodes with the shared distinction of being inhabited by their designers»
-enRoute, Montreal
Gennaro Postiglione and the publishing house Taschen join to realize a trip across teachers’ Autobiographical Homes of the 20th century. Architects like Him Corbusier, Alvar Aalto, Walter Gropius, Peter Behrens, Jose Antonio Coderch or Alison*Peter Smithson opens the doors of his intimacy. Housings in those who form his worries and materialize his idea of to live.
In this tour for the history of the architecture of the 20th century, stands out the selection of northern teachers as Arne Korsmo, Knut Knutsen, Mogens Lassen or Sigurd Lewerentz.
The major challenge in designing housings consists of managing the delicate balance between the aesthetics and the personal desires of the occupants. Whereas it is important for the structure to reflect the vision and the style of the architect, in last instance the client has to feel in house under this ceiling. Therefore, it turns out particularly interesting to examine the homes that the architects create for yes same. If the houses reflect the personality of his owners, then the homes of the architects are like autobiographies. The location, the distribution, the style, the lighting, the works of art, the furniture: every detail adds color to the history. Each of these housings, presented from her To to the Z for architect, says more of his designer that what might possibly any other building.
Gennaro Postiglione studied architecture and completed his doctorate in industrial design in Naples. He has practised as professor and university teacher in several countries, and from 1998 it gives lessons of design in Interiorismo’s department of the Technical one of Milan. His labors of investigation have centred on the design of interiors and the relation between architecture, culture and events of current importance. Gennaro Postiglione is a publisher of the magazine Area.
Text pre-image, Alberto Alonso Oro. Post-image, Taschen
«Estas xoias de arquitectura contemporánea son moradas clásicas, coa característica común que son habitadas por arquitectos»
-enRoute, Montreal
Gennaro Postiglione e a editorial Taschen únense para realizar unha viaxe a través de Fogares autobiográficos de mestres do século XX. Arquitectos como Lle Corbusier, Alvar Aalto, Walter Gropius, Peter Behrens, José Antonio Coderch ou Alison&Peter Smithson abren as portas da súa intimidade. Vivendas nas que plasman as súas inquietudes e materializan a súa idea do habitar.
Neste percorrido pola historia da arquitectura do século XX, destaca a selección de mestres nórdicos como Arne Korsmo, Knut Knutsen, Mogens Lassen ou Sigurd Lewerentz.
O maior desafío en deseñar vivendas consiste en gestionar o delicado equilibrio entre a estética e os desexos persoais dos ocupantes. Mentres que é importante para a estrutura o reflectir a visión e o estilo do arquitecto, en última instancia o cliente ten que sentirse en casa baixo ese teito. Polo tanto, resulta particularmente interesante examinar os fogares que os arquitectos crean para si mesmos. Si as casas reflicten a personalidade dos seus donos, entón os fogares dos arquitectos son como autobiografías. A ubicación, a distribución, o estilo, a iluminación, as obras de arte, o mobiliario: cada detalle engade cor á historia. Cada unha destas vivendas, presentadas da Á a Z por arquitecto, di máis do seu diseñador que o que podería posiblemente calquera outro edificio.
Gennaro Postiglione estudou arquitectura e completou a súa doctorado en deseño industrial en Nápoles. exerceu como catedrático e profesor universitario en varios países, e desde 1998 dá clases de deseño no departamento de Interiorismo do Politécnico de Milán. Os seus labores de investigación centráronse no deseño de interiores e a relación entre arquitectura, cultura e acontecementos de actualidade. Gennaro Postiglione é editor da revista Area.
Texto pre-imaxe, Alberto Alonso Oro. Post-imaxe, Taschen
El lunes 13 de mayo a las 20:00 h es la tercera y última de las sesiones «Al borde de la crítica: Silencio y crítica» con Anatxu Zabalbeascoa (El País), Fredy Massad (ABC), Néstor Montenegro (Universidad Europea de Madrid) y Curro González De Canales (Architectural Association). Mesa redonda moderada por Miguel Lasso de la Vega (Director Departamento Urbanismo e Historia de la Universidad Europea de Madrid). Presentación e introducción histórica: Francisco J. Casas Cobo.
Lugar: Roca Madrid Gallery.Calle José Abascal 57. Madrid.
Data: Lunes, 13 de mayo de 2013
Hora: 20:00 horas
Comisarios: Francisco J. Casas, Beatriz Villanueva y Ramiro Losada, Departamento de Proxectos da Universidade Europea de Madrid
Jornadas de teoría y crítica «Al borde de la crítica» organizadas por la Universidad Europea de Madrid
O luns 13 de maio ás 20:00 h é a terceira e última das sesións «Ao bordo da crítica: Silencio e crítica» con Anatxu Zabalbeascoa (O País), Fredy Massad (ABC), Néstor Montenegro (Universidade Europea de Madrid) e Curro González De Canales (Architectural Association). Mesa redonda moderada por Miguel Lasso da Veiga (Director Departamento Urbanismo e Historia da Universidade Europea de Madrid). Presentación e introdución histórica: Francisco J. Casas Cobo.
Lugar: Roca Madrid Gallery.Calle José Abascal 57. Madrid.
Data: Lunes, 13 de maio de 2013
Hora: 20:00 horas
Comisarios: Francisco J. Casas, Beatriz Villanueva e Ramiro Losada, Departamento de Proxectos da Universidade Europea de Madrid
Xornadas de teoría e crítica «O borde da crítica» organizadas pola Universidad Europea de Madrid
On Monday, the 13th from May to 20:00 h is third and last of the meetings » At the edge of the critique: Silence and critique » with Anatxu Zabalbeascoa (El País newspaper), Fredy Massad (ABC), Néstor Montenegro (European University of Madrid) and Curro González de Canales (Architectural Association). Round table moderated by Michael Lasso of the Vega (The Director Department Urbanism and History of the European University of Madrid). Presentation and historical introduction: Francisco J. Casas Cobo.
Lotation: Roca Madrid Gallery. Calle José Abascal 57. Madrid.
Date: On Monday, the 13th May
Hour: 20:00 horas
Commissioners: Francisco J. Casas, Beatriz Villanueva y Ramiro Losada, DProject department of the European University of Madrid
Days of theory and critique «At the edge of the critique» organized by the European University of Madrid
We use cookies on our website to give you the most relevant experience by remembering your preferences and repeat visits. By clicking “Accept”, you consent to the use of ALL the cookies.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
Functional cookies help to perform certain functionalities like sharing the content of the website on social media platforms, collect feedbacks, and other third-party features.
Cookie
Duración
Descripción
mailmunch_second_pageview
never
Mailmunch sets this cookie to manage subscription service to mailing lists.
_mailmunch_visitor_id
never
Mailmunch sets this cookie to create a unique visitor ID for the Mailmunch mailing list software.
Performance cookies are used to understand and analyze the key performance indexes of the website which helps in delivering a better user experience for the visitors.
Analytical cookies are used to understand how visitors interact with the website. These cookies help provide information on metrics the number of visitors, bounce rate, traffic source, etc.
Cookie
Duración
Descripción
CONSENT
2 years
YouTube sets this cookie via embedded youtube-videos and registers anonymous statistical data.
_ga
2 years
The _ga cookie, installed by Google Analytics, calculates visitor, session and campaign data and also keeps track of site usage for the site's analytics report. The cookie stores information anonymously and assigns a randomly generated number to recognize unique visitors.
_gat_gtag_UA_11257418_2
1 minute
Set by Google to distinguish users.
_gid
1 day
Installed by Google Analytics, _gid cookie stores information on how visitors use a website, while also creating an analytics report of the website's performance. Some of the data that are collected include the number of visitors, their source, and the pages they visit anonymously.
Advertisement cookies are used to provide visitors with relevant ads and marketing campaigns. These cookies track visitors across websites and collect information to provide customized ads.
Cookie
Duración
Descripción
NID
6 months
NID cookie, set by Google, is used for advertising purposes; to limit the number of times the user sees an ad, to mute unwanted ads, and to measure the effectiveness of ads.
VISITOR_INFO1_LIVE
5 months 27 days
A cookie set by YouTube to measure bandwidth that determines whether the user gets the new or old player interface.
YSC
session
YSC cookie is set by Youtube and is used to track the views of embedded videos on Youtube pages.
yt-remote-connected-devices
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.
yt-remote-device-id
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.