En torno al año 2007 Alejandro Zaera se encontraba negociando con la EMV la próxima construcción de su edificio de viviendas sociales en Carabanchel. Puede ser que fuera ahí cuando se enteró que esos corredores comunes que, al estilo de las famosas streets in the sky de los Smithson, había planteado como lugar de encuentro vecinal y disfrute colectivo debían, por ley, ser privatizados. Si no lo hacía él lo harían los vecinos, argumentaban los funcionarios. Sin embargo este espacio conserva su carácter exterior y su vocación pública al cubrir sus paramentos verticales con bambú y los horizontales con tablones ligeramente separados por los que, poéticamente, podría caer la lluvia.
![Viviendas sociales con bambú [Alejandro Zaera] espaciosdemadera.blogspot.com.es](http://veredes.es/blog/wp-content/uploads/2012/10/Viviendas-sociales-con-bambú-Alejandro-Zaera-espaciosdemadera.blogspot.com_.es_.jpg)
Las streets in the sky, los anchos corredores de acceso a las viviendas abiertos a las inclemencias del exterior que, en teoría, fomentarían la relación vecinal, son una constante en este tipo de proyectos. Las viviendas sociales de toda Europa están plagadas de ellos. En España parecen un objetivo imposible. La gente prefiere no “perder superficie” en el corredor y ampliar su salón. Además, no nos gusta tener que llevar el paraguas hasta la puerta de casa. Es curioso que este esquema funcione mejor en países con un clima claramente peor que el nuestro como los nórdicos o Holanda, por ejemplo.
Mientras para los países de tradición protestante la privacidad es algo completamente prescindible, para los cristianos su pérdida representa un drama. Otro motivo por los que preferimos los corredores interiores y oscuros a los exteriores que permitan que un vecino vea el interior de nuestras cocinas. Todo esto pueden ser motivos culturales más que fundamentados para justificar el desuso de este tipo de accesos a las viviendas de los países del sur de Europa. Sin embargo, los arquitectos vemos estos elementos como fundamentales para fomentar la cohesión social, que, por cierto, es mucho mayor entre los nórdicos que entre los mediterráneos, y nos empeñamos en imponerlos a una sociedad que, constantemente y con la ley de su parte, los privatiza.
Patrick Geddes entendía el urbanismo desde el punto de vista de un biólogo. Había que estudiar la cultura, los gustos,las necesidades, las formas de asociación y el tipo de economía de una población para poder “trasplantarla” a otro lugar y que, al igual que cualquier esqueje natural, “floreciera”. Si esto es verdad, es posible que los arquitectos de este rincón del mundo tengamos que resignarnos a hacer ciudades de casas aisladas sin espacios comunes que los ciudadanos no necesitan. Ciudades para individuos y no para ciudadanos.
En el blog que los vecinos de Carabanchel han creado para comentar noticias y opiniones sobre su PAU es notoria la disconformidad de los vecinos de algunos de sus edificios.
“Pues no es por nada, pero el edificio de Bambú es una tremenda patada al buen estilo, a mi me daría vergüenza vivir en un edificio así, imagínate el cachondeito de las visitas cuando las enseñes tu casa de bambú. Hay que reconocer que serán mega-baratos esos pisos de la EMVS, pero el diseño es atroz, parece una jaula para chimpancés. Eso para que lo hacen para señalar a la gente que viva dentro ya como ciudadanos de segunda clase, porque vamos….”
Los arquitectos siempre hemos desechado opiniones como esta que, claramente, no provienen de una persona que tenga conocimiento sobre nuestro oficio. Sin embargo, está claro que existe una gran incomunicación. No es posible concebir que los antiguos Foreign Offices estuvieran pensando en los futuros habitantes de su edificio como “chimpancés” o “ciudadanos de segunda” pero parece ser que es así como ellos se sienten. Hay que decir, también, que una charla informal y muy breve de uno de estos vecinos con el propio Zaera, transcrita por su mujer en este mismo blog, sirve para estos vecinos trasladen su odio desde éste hacia la EMV.
Cuando miramos a los compañeros holandeses, noruegos o daneses, suspiramos con envidia pensando en el respeto que les tienen sus compatriotas no arquitectos. Las sociedades allí son más cultas, pensamos. Sin embargo, nosotros contamos con este otra sociedad. Tenemos dos opciones, plegarnos a sus deseos o, siguiendo con el símil botánico, intentar nuevos esquejes que den como resultado especies florales más hermosas o, en el peor de los casos, tomates.
Texto por bRijUNi arquitectos: Beatriz Villanueva Cajide -Arquitecto y Master en Proyectos Arquitectónicos Avanzados (ETSA Madrid)- y Francisco Javier Casas Cobo -arquitecto y Master en Teoría, Análisis e Historia de la Arquitectura (ETSA Madrid).
Concerning the year 2007 Alejandro Zaera was negotiating with the EMV the near construction of his building of social housings in Carabanchel. It can be that it was there when one informed that these common corridors that, in the style of the famous streets in the sky of the Smithson, it had raised as place of local meeting and collective enjoyment had to, for law, be privatized. If he was not doing it the neighbors would do it, the civil servants were arguing. Nevertheless this space preserves his exterior character and his public vocation on having covered his vertical paraments with bamboo and the horizontal ones with planks lightly separated by that, poetically, it might fall the rain.
![Viviendas sociales con bambú [Alejandro Zaera] espaciosdemadera.blogspot.com.es](http://veredes.es/blog/wp-content/uploads/2012/10/Viviendas-sociales-con-bambú-Alejandro-Zaera-espaciosdemadera.blogspot.com_.es_.jpg)
The streets in the sky, the broad corridors of access to the housings opened for the inclemencies of the exterior that, theoretically, would promote the local relation, are a constant in this type of projects. The social housings of the whole Europe are infected of them. In Spain they look like an impossible aim. The people prefer not » losing surface » in the corridor and extending his lounge. In addition, we do not like to have to take the umbrella up to the door of house. It is curious that this scheme works better in countries with a climate clearly worse than ours as northern or Holland, for example.
While for the countries of Protestant tradition the privacy is something completely insignificant, for the Christians his loss represents a drama. Another motive for that we prefer the interior and dark corridors to the exteriors that allow that a neighbor should see the interior of our kitchens. All that they can be cultural motives more than based for justifying the disuse of this type of accesses to the housings of the countries of Europa’s south. Nevertheless, the architects we see these elements as fundamental to promote the social cohesion, which, certainly, is very much major between the northern ones that between the Mediterranean ones, and we pledge in imposing to a company that, constant and with the law of his part, privatizes them.
Patrick Geddes understood the urbanism from the point of view of a biologist. There was necessary to study the culture, the tastes, the needs, the forms of association and the type of economy of a population to be able » to transplant it » to another place and that, as any natural cutting, «it» «was» «blooming». If this is true, it is possible that the architects of this corner of the world we have to resign to doing cities of houses isolated without common spaces that the citizens do not need. Cities for individuals and not for citizens.
In the blog that the neighbors of Carabanchel have created to comment on news and opinions about his PAU the non-conformity of the neighbors is well-known of some of his buildings.
“Since it is not for anything, but the building of Bamboo is a tremendous kick to the good style, it would give shame to my myself to live in a building like that, imagine the cachondeito of the visits when you them teach your house of bamboo. It is necessary to admit that these floors of the EMVS will be mega-cheap, but the design is atrocious, looks like a cage for chimpanzees. It in order that they do it to indicate the people who should live inside already as citizens of the second class, because we go….”
The architects always we have rejected opinions as this one that, clearly, they do not come from a person who has knowledge on our trade. Nevertheless, it is clear that a great lack of comunication exists. It is not possible to conceive that the former Foreign Offices was thinking about the future inhabitants of his building like «chimpanzees» or » citizens of second » but it seems to be that it is as well as they feel. It is necessary to say, also, that an informal and very brief chat of one of these neighbors with own Zaera transcribed by his wife in the same blog, serves for these neighbors move his hatred from this one towards the EMV.
When we look at the Dutch, Norwegian or Danish companions, we sigh with envy thinking about the respect that his compatriots have not architects. The companies there are more educated, we think. Nevertheless, we possess this one another company. We have two options, to bend to his desires or, continuing with the similar botanist, to try new cuttings that give like proved more beautiful floral or, species at worst, tomatoes.
Text by bRijUNi arquitectos: Beatriz Villanueva Cajide -Architect and Master in Architectural Advanced Projects (ETSA Madrid)- and Francisco Javier Casas Cobo -Architect and Master theoretically, Analysis and History of the Architecture (ETSA Madrid).
En torno ao ano 2007 Alejandro Zaera atopábase negociando coa EMV a próxima construción do seu edificio de vivendas sociais en Carabanchel. Pode ser que fose aí cando se decatou que eses corredores comúns que, ao estilo das famosas streets in the sky dos Smithson, suscitara como lugar de encontro vecinal e goce colectivo debían, por lei, ser privatizados. Si non o facía el faríano os veciños, argumentaban os funcionarios. Con todo este espazo conserva o seu carácter exterior e a súa vocación pública ao cubrir os seus paramentos verticais con bambú e os horizontales con taboleiros ligeramente separados polos que, poéticamente, podería caer a choiva.
![Viviendas sociales con bambú [Alejandro Zaera] espaciosdemadera.blogspot.com.es](http://veredes.es/blog/wp-content/uploads/2012/10/Viviendas-sociales-con-bambú-Alejandro-Zaera-espaciosdemadera.blogspot.com_.es_.jpg)
As streets in the sky, os anchos corredores de acceso ás vivendas abertos ás inclemencias do exterior que, en teoría, fomentarían a relación vecinal, son unha constante neste tipo de proxectos. As vivendas sociais de toda Europa están plagadas deles. En España parecen un obxectivo imposible. A xente prefire non “perder superficie” no corredor e ampliar o seu salón. Ademais, non nos gusta ter que levar o paraguas ata a porta de casa. É curioso que este esquema funcione mellor en países cun clima claramente peor que o noso como os nórdicos ou Holanda, por exemplo.
Mentres para os países de tradición protestante a privacidad é algo completamente prescindible, para os cristiáns a súa perda representa un drama. Outro motivo polos que preferimos os corredores interiores e escuros aos exteriores que permitan que un veciño vexa o interior das nosas cociñas. Todo isto poden ser motivos culturais máis que fundamentados para xustificar o desuso deste tipo de accesos ás vivendas dos países do sur de Europa. Con todo, os arquitectos vemos estes elementos como fundamentais para fomentar a cohesión social, que, por certo, é moito maior entre os nórdicos que entre os mediterráneos, e empeñámosnos/empeñámonos en impoñelos a unha sociedade que, constantemente e coa lei do seu parte, privatízaos.
Patrick Geddes entendía o urbanismo desde o punto de vista dun biólogo. Había que estudar a cultura, os gustos,as necesidades, as formas de asociación e o tipo de economía dunha poboación para poder “trasplantarla” a outro lugar e que, do mesmo xeito que calquera esqueje natural, “florecese”. Si isto é verdade, é posible que os arquitectos deste recuncho do mundo teñamos que resignarnos a facer cidades de casas illadas sen espazos comúns que os cidadáns non necesitan. Cidades para individuos e non para cidadáns.
No blog que os veciños de Carabanchel crearon para comentar noticias e opinións sobre a súa PAU é notoria a disconformidad dos veciños dalgúns dos seus edificios.
“Pois non é por nada, pero o edificio de Bambú é unha tremenda patada ao bo estilo, ao meu daríame vergonza vivir nun edificio así, imaxínache o cachondeo das visitas cando as ensines a túa casa de bambú. Hai que recoñecer que serán mega-baratos eses pisos da EMVS, pero o deseño é atroz, parece unha gaiola para chimpancés. Iso para que o fan para sinalar á xente que viva dentro xa como cidadáns de segunda clase, porque imos….”
Os arquitectos sempre desbotamos opinións como esta que, claramente, non proveñen dunha persoa que teña coñecemento sobre o noso oficio. Con todo, está claro que existe unha gran incomunicación. Non é posible concibir que os antigos Foreign Offices estivesen pensando nos futuros habitantes do seu edificio como “chimpancés” ou “cidadáns de segunda” pero parece ser que é así como eles séntense. Hai que dicir, tamén, que unha charla informal e moi breve dun destes veciños co propio Zaera, transcrita pola súa muller en leste mesmo blog, serve para estes veciños trasladen o seu odio desde este cara a a EMV.
Cando miramos aos compañeiros holandeses, noruegos ou daneses, suspiramos con envexa pensando no respecto que lles teñen os seus compatriotas non arquitectos. As sociedades alí son máis cultas, pensamos. Con todo, nós contamos con leste outra sociedade. Temos dúas opcións, plegarnos aos seus desexos ou, seguindo co símil botánico, intentar novos esquejes que dean como resultado especies florales máis fermosas ou, no peor dos casos, tomates.
Texto por bRijUNi arquitectos: Beatriz Villanueva Cajide -Arquitecto e Master en Proxectos Arquitectónicos Avanzados (ETSA Madrid)- e Francisco Javier Casas Cobo -arquitecto e Master en Teoría, Análise e Historia da Arquitectura (ETSA Madrid).





Bergpolder, vivienda social [Brinkman+Van Tijen+Van der Vlugt] | vaumm
En 1933 los arquitectos Brinkman, Van Tijen y Van der Vlugt construyeron
el que probablemente sea el primer ejemplo de vivienda social en
altura. Un simple prisma de viviendas pasantes en galería con su eje
longitudinal orientado norte-sur, de forma que sus fachadas principales
se orienten a este y oeste. Los únicos añadidos a esta leve estructura
son un volumen acristalado que contiene el ascensor y la escalera, así
como una pequeña cubierta en la planta baja que configura el hall de
acceso y un local comercial.
[…]
http://goo.gl/nyT6Yy
No, en absoluto.
La razón de hacer edificios con corredores son los ascensores no la cohesión social.