As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (VIII) | Cristina García-Rosales

5 (100%) 1 vote

As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (VII) | Cristina García-Rosales

Lina Bo Bardi | Fotografía: Ioana Marinescu, Instituto Lina Bo e P.M. Bardi

Agora quixera ter un breve recordo para a arquitecta italo-brasileira Lina Bo Bardi.

Ben pode dicirse que, xunto con Eileen Gray, conformou o lado feminino da modernidade.

Lina naceu en Roma en 1914 e morreu en Sao Paulo en 1992. Estudou a carreira de arquitectura en Italia, licenciándose en 1939. Traballou con Gio Ponti, fundador da revista Domus en Milán, cidade que abandonou en 1943 e da que escapou milagrosamente da morte tras destruír o seu estudo un bombardeo aliado.

A mediados da década dos anos corenta trasládase a vivir a Brasil, onde se converterá nunha das figuras máis representativas da cultura brasileira do século XX.

Era unha artista completa, posuidora dunha gran capacidade creativa que a levou a traballar nas máis diversas actividades. Así colaborou en películas, decorados para a ópera e teatro, escritura e periodismo, pintura, deseño de mobiliario, moda, xoiaría e arquitectura, unha arquitectura cargada dunha peculiar sensibilidade humana, oposta ao espírito maquinista que posuía o movemento moderno. Estaba dotada dunha xenialidade que pasou desapercibida no seu tempo.

Lina ademais soubo comprender a esencia da terra onde viviu durante moitos anos: Brasil. Representando o espírito mediterráneo ligado ao trópico, para crear, a través do entendemento do ámbito, unha arquitectura marcada por un equilibrio poético, situado entre a parte natural do ser humano e a parte humana da natureza.

Casa de cristal

En 1951 proxectou e construíu en Sao Paulo unha residencia para ela e o seu marido, “a casa de cristal”, unha das súas obras mais coñecidas. Foi proxectada con tres grandes frontes de vidro para aproveitar ao máximo as incribles vistas da paisaxe que se despregan a través do bosque, e gozar de vivir en contacto coa natureza, dos amañeceres e postas de sol. Para acentuar a relación coa paisaxe exterior intentou minimizar a carpintaría do vidro e as travesas horizontais das ventás, que se elevan por enriba da liña da mirada para non entorpecer esta relación.

Tal como Margarete Schütte-Lihotzky, traballou con grande interese para as capas sociais máis desfavorecidas, proxectando vivendas e hospitais e introducindo os seus conceptos antropolóxicos na súa forma de facer arquitectura.

O Museo de Arte de Sao Paulo, construído entre 1957 e 1968 é, seguramente, a súa obra máis significativa e a que a levou a ser considerada como un dos arquitectos máis importantes de Brasil. Neste edificio, cualificado por algúns como “a arquitectura da liberdade”, rompe cos modelos de museos propostos polos mestres do movemento moderno, pero a súa modernidade e orixinalidade é innegable. Trátase dun prisma acritalar suxeito con dúas enormes vigas vermellas, de tal maneira que o seu interior é totalmente diáfano.

Outra das súas importantes obras é o Centro Cultural SESC de Pompéia no que desenvolve unha intensa expresión plástica a través do coidado e variado uso do formigón. Situado na cidade de Sao Paulo e construído en 1977, emprázase sobre o terreo dunha vella fábrica de tambores, converténdose na sede dun dos edificios comunais do Servizo Social de Comercio.

Centro Cultural SESC de Pompéia | Usuario de Flickr: Pedro Kok

Lina Bo Bardi caracterízase por non ter influencias que se poidan identificar, polo que a súa obra pasa a ser única, resposta das súas innovadoras ideas.

Tras a súa morte en 1992, a fundación que leva o seu nome realizou unha importante exposición que viaxou por 20 países de todo o mundo, e de cuxa presentación extraemos a frase para poñer final a este breve recordo:

 

“A súa mirada, aguda e profunda, logrou desbotar o superfluo e descartable e revelar a esencia da vida cotiá dos pobos a través dos seus obxectos e o seu universo construído: a mirada como unha ferramenta que nos guía.”

Cristina García-Rosales. Arquitecta

Madrid. Maio 2014

As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (IX) | Cristina García-Rosales

Cristina García-Rosales

Soy arquitecta (1980). Mis proyectos son muy diversos. En 1995 fundo el grupo La Mujer Construye, en el que ocupo la Presidencia. 

follow me

Arquivado en: artigos, Cristina García-Rosales

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,