[:es]
Pudiéramos pensar que cuando utilizamos el término conversación nos acercamos a describir lo que entendemos por diálogo, y por extensión por monólogo, pero en realidad son expresiones distantes. Tener una conversación queda alejado de impartir o imponer lógicas o desafíos duales o individuales.
Se emparenta de forma más precisa con agruparse intencionadamente para proceder a dar vueltas decisivas sobre algo, sin saber necesariamente cuál va a ser el resultado final. No en vano el latino –versare– indica movimiento, cambio, transformación. La disponibilidad a la conversación denota voluntad de adaptación, de ajuste y acomodo.
No se trata de convencer, se trata de vencer la incertidumbre mediante la apertura frente a la disposición común (de ahí que la «conversión» se refiera a cambiar de religión). Conlleva por tanto volver y devolver de manera frecuente los criterios de unos con los otros. En definitiva se trata de entrelazar, entablar vínculos aproximativos dentro de un colectivo con intereses comunes.
A menudo se concibe con cierta ingenuidad que hacer arquitectura es un acto individual. Pero rara vez es así. La arquitectura es siempre una actividad compleja, y provoca dinámicas de una diversidad tan intensa como recurrente. Por ello acudir al recurso de la conversación, activa y perspicaz, es la más atinada imagen de la actitud pragmática que se hace necesaria.
La praxis arquitectónica incide en la conveniencia de la confrontación, en cultivar y definir la actitud crítica en busca de acuerdos colectivos. La arquitectura para ser posible debe ser algo compartido, discutido y acordado por muchos. Estamos ante una disciplina, experta y útil, que atiende a intereses y objetivos múltiples.
Acudir a practicar una conversación no es sólo buscar conciertos convenientes, es sobre todo asumir que se debe abrir la capacidad de respuesta a todo aquello que haga coincidir los muchos intereses en juego. Conversar es conocer, y también reconocer, todo aquello que importa.
Hay que concluir que saber conversar llega a ser indispensable para tener éxito. Y es que tener éxito, tener una salida triunfante, se demuestra que no depende sólo de uno mismo.
Qué es lo que hacemos sino una conversación.
Sergio de Miguel, Doctor arquitecto
Madrid, diciembre 2016
Publicado en Grupo docente y de investigación para la arquitectura Grupo 4! de la ETSAM.
[:gl]
Puidésemos pensar que cando utilizamos o termo conversación achegámonos a describir o que entendemos por diálogo, e por extensión por monólogo, pero en realidade son expresións distantes. Ter unha conversación queda afastado de impartir ou impoñer lóxicas ou desafíos duais ou individuais.
Se emparenta de forma máis precisa con agruparse intencionadamente para proceder a dar voltas decisivas sobre algo, sen saber necesariamente cal vai ser o resultado final. Non en balde o latino -versar- indica movemento, cambio, transformación. A disponibilidade á conversación denota vontade de adaptación, de axuste e acomodo.
Non se trata de convencer, trátase de vencer a incerteza mediante a apertura fronte á disposición común (por iso é polo que a «conversión» refírase a cambiar de relixión). Leva por tanto volver e devolver de maneira frecuente os criterios duns cos outros. En definitiva trátase de entrelazar, establecer vínculos aproximativos dentro dun colectivo con intereses comúns.
A miúdo concíbese con certa inxenuidade que facer arquitectura é un acto individual. Pero de cando en cando é así. A arquitectura é sempre unha actividade complexa, e provoca dinámicas dunha diversidade tan intensa como recorrente. Por iso acudir ao recurso da conversación, activa e perspicaz, é a máis atinada imaxe da actitude pragmática que se fai necesaria.
A praxe arquitectónica incide na conveniencia da confrontación, en cultivar e definir a actitude crítica en busca de acordos colectivos. A arquitectura para ser posible debe ser algo compartido, discutido e acordado por moitos. Estamos ante unha disciplina, experta e útil, que atende a intereses e obxectivos múltiples.
Acudir a practicar unha conversación non é só buscar concertos convenientes, é sobre todo asumir que se debe abrir a capacidade de resposta a todo aquilo que faga coincidir os moitos intereses en xogo. Conversar é coñecer, e tamén recoñecer, todo aquilo que importa.
Hai que concluír que saber conversar chega a ser indispensable para ter éxito. E é que ter éxito, ter unha saída triunfante, demóstrase que non depende só dun mesmo.
Que é o que facemos senón unha conversación.
Sergio de Miguel, Doutor arquitecto
Madrid, decembro 2016
Publicado en Grupo docente e de investigación para a arquitectura Grupo 4! da ETSAM.
[:en]
We could think that when we use the term conversation we approach to describe what we understand for dialog, and for extension for monologue, but actually they are distant expressions. To have a conversation remains removed of giving or imposing logics or dual or individual challenges.
Emparenta of more precise form in spite of gathering in crowds meaningfully to proceed to give decisive returns on something, without knowing necessarily which is going to be the final result. Not uselessly the Latin person –versare– indicates movement, change, transformation. The availability to the conversation denotes will of adjustment, of adjustment and arrangement.
It is not a question of convincing, it is a question of conquering the uncertainty by means of the opening opposite to the common disposition (of there that the «conversion» refers to changing religion). He carries therefore to return and to return in a frequent way the criteria of some with others. Definitively it is a question of interlacing, to beginning approximate links inside a group with common interests.
Often there is conceived by certain naiveté that to do architecture is an individual act. But rarely it is like that. The architecture is always a complex activity, and provokes dynamics of a diversity as intense as appellant. For it to come to the resource of the conversation, active and perspicacious, it is the most wise image of the pragmatic attitude that becomes necessary.
The architectural practice affects in the convenience of the confrontation, in cultivating and defining the critical attitude in search of collective agreements. The architecture to be a possible debit to be shared something, controversial and reminded by many. We are before a discipline, expert and useful, that attends to interests and multiple aims.
Coming to practise a conversation is only to look for suitable concerts, is especially to assume that it is necessary to to open the capacity of response for all that that makes coincide a lot of interests with game. Conversing is to know, and also to recognize, all that that matters.
It is necessary to conclude that to be able to converse manages to be indispensable to be successful. And it is that be successful, to have a triumphant exit, there is demonstrated that it does not depend only on one itself.
What is what we do but a conversation.
Sergio de Miguel, PhD architect
Madrid, december 2016
Published in educational Group and of investigation for the architecture Grupo 4! of the ETSAM.
[:]




