[:es]
La publicación de arquitectura que veis arriba capturada en un pantallazo la producíamos hace más de diez años.
No se si fue una intuición, una iluminación o una pedrá, pero lo cierto es que ya estábamos hablando de una serie de conceptos que ahora parece que a algunos preocupan y a otros se indigestan. A los primeros por falta de comprensión y aprehensión y a los segundos… a esos por lo mismo.
Para los de francés la frase está escrita en un inglés entonces torpe, pero quería decir algo así como:
«Ya podemos publicar el contenido que queramos, al instante»
Desde aquí, una opinión, creo que confundida, de Fredy Massad a un artículo de David Basulto; una reseña de Pilar Pinchart, que se convierte en una elegía a las publicaciones en papel enarbolando la bandera del todo gratis no; y cierta irresponsabilidad de una serie de compañeros, que dando argumentos a detractores de lo digital comparten a diestro y siniestro en la red; han desencadenado que retome este tema y me decida a tratar de explicar una situación que, yo al menos, veo clara.
Como sigue teniendo mucho que ver, voy a recuperar la cita que mencioné en el pasado artículo sobre archBib. Es tan importante que lleva tiempo estructurando mi forma de percibir y entender la Red y hoy nos va a volver a ayudar. Es la frase de Dee Hock que podéis encontrar, en el artículo de Linda Stone.
«Noise becomes data when it has a cognitive pattern. (1945–1965)
Data becomes information when assembled into a coherent whole, which can be related to other information. (1965–1985)
Information becomes knowledge when integrated with other information in a form useful for making decisions and determining actions. (1985–2005)
Knowledge becomes understanding when related to other knowledge in a manner useful in anticipating, judging and acting. (2005–2025)
Understanding becomes wisdom when informed by purpose, ethics, principles, memory and projection. (2015–2045)»
Las fechas en cursiva detrás de cada etapa son de Stone y no me resultarían especialmente relevantes si no fuera porque, sin tener en cuenta la mayor o menor autoridad académica que pueda tener Stone, nos hace pensar si no estamos ya en el descuento.
Estimados Fredy, Pilar et al.. Creo firmemente que el filtrado de información para su publicación no es crítica. Por mucho que este proceso de selección tenga criterio, o falta de él.
Para mi no es crítica. La crítica es conocimiento. Es información digerida y asimilada por otros hasta convertirla en conocimiento, y que nos permite, nos pone en disposición de, tomar decisiones y determinar acciones.
Ahora mismo, tal y como la información en lo digital se está tratando, no es capaz de producir eso.
No implica mensaje. No implica per se una potencia de relación. No tal y como están, y me permitís que aquí me excluya, manejándola muchos.
«La Red, hoy, en arquitectura, no es 2.0. Es mucho menos que 1.0, simplemente porque no está enlazada.»
Los comunicadores, los que llevan a gala el calificativo de bloggers, los que comparten por divertimento, no han sido capaces de digerir un concepto, tan antiguo que su nombre suena a ciencia ficción ochentera, como el de hipertexto. Un concepto que, pese a llevarlo constantemente en la h del http://… no se entiende en sus implicaciones más profundas.
Hiper denota superioridad o exceso. Hipertexto denota lo que supera al texto. Si señores, lo que supera a la propia información, al mero mensaje unívoco, para adquirir el potencial de despliegue que antes solo era concebible para la hermenéutica a través de la interpretación y el diálogo.
La web 2.0 no es cuestión de comunicación interpersonal. La comunicación, el diálogo, los comentarios no son ya lo importante. Ya existían en el 2002 y os puedo asegurar que con mucha más actividad y riqueza. Una riqueza y fuerza en el intercambio de conocimiento que hizo que algunos pudiéramos entender qué estaba pasando.
La 2.0, o simplemente el estado actual de la tecnología, permite procesar esa información que a muchos abruma por exceso, y convertirla en conocimiento.Permite enlazarla, calificarla, clasificarla, etiquetarla y hacer que, mediante esos procesos, esas acciones humanas nunca automáticas, y sobre todo, mediante la construcción de las redes apropiadas de enlaces a otros espacios digitales de información, podamos construir conocimiento.
«Podemos trascender la mera información para construir conocimiento, pero nos empeñamos en producir en digital sin aprovechar su potencia, sin entender su idiosincrasia.»
Nos empeñamos en devaluar la trascendencia de nuestras actitudes asimilándolas a divertimentos al compartir y no nos damos cuenta de que estamos desperdiciando un enorme recurso, nuestro recurso, el bien material que hace que una parte enorme de nuestra sociedad, la informacional, funcione.
«Estamos desperdiciando la información.»
Ser Red, que quizás deba escribirse en minúsculas igual que arquitectura, es construir de forma activa la red para preocuparse y ocuparse de su supervivencia. Es entender que lo importante es que se produzca el chispazo que conecte ideas e información, no que el chispazo se produzca atravesando nuestra web.
Si no hacemos un uso responsable de la información. Si no aprendemos a producirla para que sea de calidad y relevante, a manipularla para que respete a sus productores, a compartirla para no convertirnos en meros traficantes, a evaluarla de manera crítica para que cada vez haya menos ruido y a relacionarla para que se convierta en conocimiento. Si no tomamos una postura de responsabilidad activa, estaremos simplemente malgastando un recurso valiosísimo.
Y frente a ese despilfarro, argumentos como los de Pilar tendrán toda la validez, cuando no debemos, por el bien del desarrollo tecnológico, asumirlos.
«La red no es el espacio del todo vale y además es gratis. La Red, debe ser nuestra gran biblioteca de Alejandría.»
Debe ser un espacio en el que, por nuestro comportamiento, acallemos los ruidos; en el que, por nuestro trabajo comunicando, compartiendo, enlazando, ofreciendo a los demás de forma ordenada y coherente, hagamos que nuestro conocimiento se ponga al servicio de los demás.
Algún compañero me dice que no se lucra compartiendo la información, y que por eso no hace nada malo. Argumentos ilusorios dentro de esta coyuntura. La información ya no tiene valor. Lo digital se lo ha quitado tendiéndolo a cero… El valor está en la presencia, en el trabajo, en el servicio. Pensar que la falta de acción no tiene consecuencias es falaz y pernicioso.
Las fotos que nuestros compañeros fotógrafos producen, por ejemplo, ya no tienen valor en si mismas. Cuando cualquiera las puede descargar, copiar, transformar, reproducir, multiplicar… los objetos físicos que son ese conjunto de megas no tienen valor.
«El valor, en esta situación digital, estriba en que un determinado fotógrafo produzca esas imágenes. Ese es el hecho diferencial que debemos recuperar.»
Y no estoy hablando aquí de recuperar el valor del artista, si no recuperar el valor del productor, del agente, con su técnica, con su mirada, con su capacidad como profesional cualificado que es capaz de ofrecer un servicio y que, gracias a la expansión de la información que ha producido, es capaz de demostrar la valía de su trabajo.

… (Information machines) process information so that it can me made meaningful at the human scale”.
The Information Machine. Ray and Charles Eames, 1958.
Captura del video “Hello World! Processing” de Ultra_Lab
A lo mejor esta referencia de un maestro clásico cala más…
Miguel Villegas, arquitecto
Editor en arquitextónica
Sevilla, marzo 2013
[:gl]
A publicación de arquitectura que vedes arriba capturada nun pantallazo produciámola hai máis de dez anos.
Non se se foi unha intuición, unha iluminación ou unha pedrá, pero o certo é que xa estabamos a falar dunha serie de conceptos que agora parece que a algúns preocupan e a outros indixéstanse. Aos primeiros por falta de comprensión e aprehensión e aos segundos… a eses polo mesmo.
Para os de francés a frase está escrita nun inglés entón torpe, pero quería dicir algo así como:
«Xa podemos publicar o contido que queiramos, ao instante»
Dende aquí, unha opinión, creo que confundida, de Fredy Massad a un artigo de David Basulto; unha reseña de Pilar Pinchart, que se converte nunha elexía ás publicacións en papel enarborando a bandeira de todo gratis non; e certa irresponsabilidade dunha serie de compañeiros, que dando argumentos a detractores do dixital comparten a destro e sinistro na rede; desencadearon que retome este tema e me decida a tratar de explicar unha situación que, eu polo menos, vexo clara.
Como segue tendo que ver moito, vou recuperar a cita que mencionei no pasado artigo sobre archBib. É tan importante que leva tempo estruturando a miña forma de percibir e entender a Rede e hoxe nos vai volver axudar. É a frase de Dee Hock que podedes encontrar, no artigo de Linda Stone.
«Noise becomes data when it has a cognitive pattern. (1945–1965)
Data becomes information when assembled into a coherent whole, which can be related to other information. (1965–1985)
Information becomes knowledge when integrated with other information in a form useful for making decisions and determining actions. (1985–2005)
Knowledge becomes understanding when related to other knowledge in a manner useful in anticipating, judging and acting. (2005–2025)
Understanding becomes wisdom when informed by purpose, ethics, principles, memory and projection. (2015–2045)»
As datas en cursiva detrás de cada etapa son de Stone e non me resultarían especialmente relevantes se non fose porque, sen ter en conta a maior ou menor autoridade académica que poida ter Stone, nos fai pensar se non estamos xa no desconto.
Estimados Fredy, Piar et al.. Creo firmemente que o filtrado de información para a súa publicación non é crítica. Por moito que este proceso de selección teña criterio, ou falta del.
Para a miña non é crítica. A crítica é coñecemento. É información dixerida e asimilada por outros ata convertela en coñecemento, e que nos permite, ponnos en disposición de, tomar decisións e determinar accións.
Agora mesmo, tal e como a información no dixital se está a tratar, non é capaz de producir iso.
Non implica mensaxe. Non implica per se unha potencia de relación. Non tal e como están, e permitídesme que aquí me exclúa, manexándoa moitos.
«A Rede, hoxe, en arquitectura, non é 2.0. É moito menos que 1.0, simplemente porque non está enlazada..»
Os comunicadores, os que levan a gala o cualificativo de bloggers, os que comparten por divertimento, non foron capaces de dixerir un concepto, tan antigo que o seu nome soa a ciencia ficción oitentera, como o de hipertexto. Un concepto que, malia levalo constantemente na h do http://… non se entende nas súas implicacións máis profundas.
Hiper denota superioridade ou exceso. Hipertexto denota o que supera ao texto. Se señores, o que supera á propia información, á mera mensaxe unívoca, para adquirir o potencial de despregamento que antes só era concibible para a hermenéutica a través da interpretación e o diálogo.
A web 2.0 non é cuestión de comunicación interpersoal. A comunicación, o diálogo, os comentarios non son xa o importante. Xa existían no 2002 e pódovos asegurar que con moita máis actividade e riqueza. Unha riqueza e forza no intercambio de coñecemento que fixo que algúns puidésemos entender que estaba a pasar.
A 2.0, ou simplemente o estado actual da tecnoloxía, permite procesar esa información que a moitos atorda por exceso, e convertela en coñecemento.Permite enlazala, cualificala, clasificala, etiquetala e facer que, mediante eses procesos, esas accións humanas nunca automáticas, e sobre todo, mediante a construción das redes apropiadas de enlaces a outros espazos dixitais de información, poidamos construír coñecemento.
«Podemos transcender a mera información para construír coñecemento, pero empeñámonos en producir en dixital sen aproveitar a súa potencia, sen entender a súa idiosincrasia.»
Empeñámonos en desvalorizar a transcendencia das nosas actitudes asimilándoas a divertimentos ao compartir e non nos decatamos un enorme recurso, o noso recurso, o ben material que fai que unha parte enorme da nosa sociedade, a informacional, funcione de que estamos a desperdiciar.
«Estamos a desperdiciar a información.«
Ser Red, que quizais deba escribirse en minúsculas igual que arquitectura, é construír de forma activa a rede para preocuparse e ocuparse da súa supervivencia. É entender que o importante é que se produza o chispazo que conecte ideas e información, non que o chispazo se produza atravesando a nosa web.
Se non facemos un uso responsable da información. Se non aprendemos a producila para que sexa de calidade e relevante, a manipulala para que respecte os seus produtores, a compartila para non nos converter en meros traficantes, a avaliala de xeito crítico para que cada vez haxa menos ruído e a relacionala para que se converta en coñecemento. Se non tomamos unha postura de responsabilidade activa, estaremos simplemente a malgastar un recurso valioso.
E fronte a esa dilapidación, argumentos como os de Pilar terán toda a validez, cando non debemos, polo ben do desenvolvemento tecnolóxico, asumilos.
«A rede non é o espazo de todo vale e ademais é gratis. A Rede, debe ser a nosa gran biblioteca de Alexandría.»
Debe ser un espazo no que, polo noso comportamento, acalemos os ruídos; no que, polo noso traballo comunicando, compartindo, enlazando, ofrecendo aos demais de forma ordenada e coherente, fagamos que o noso coñecemento se poña ao servizo dos demais.
Algún compañeiro dime que non se lucra compartindo a información, e que por iso non fai nada malo. Argumentos ilusorios dentro desta conxuntura. A información xa non ten valor. O dixital quitoullo tendéndoo a cero… O valor está na presenza, no traballo, no servizo. Pensar que a falta de acción non ten consecuencias é falaz e pernicioso.
As fotos que os nosos compañeiros fotógrafos producen, por exemplo, xa non teñen valor en se mesmas. Cando calquera as pode descargar, copiar, transformar, reproducir, multiplicar… os obxectos físicos que son ese conxunto de megas non teñen valor.
«O valor, nesta situación dixital, estriba en que un determinado fotógrafo produza esas imaxes. Ese é o feito diferencial que debemos recuperar.»
E non estou a falar aquí de recuperar o valor do artista, se non recuperar o valor do produtor, do axente, coa súa técnica, coa súa mirada, coa súa capacidade como profesional cualificado que é capaz de ofrecer un servizo e que, grazas á expansión da información que produciu, é capaz de demostrar a valía do seu traballo.

… (Information machines) process information so that it can me made meaningful at the human scale”.
The Information Machine. Ray and Charles Eames, 1958.
Captura del video “Hello World! Processing” de Ultra_Lab
Ao mellor esta referencia dun mestre clásico cala máis…
Miguel Villegas, arquitecto
Editor en arquitextónica
Sevilla, marzo 2013
[:en]
The publication of architecture that you see above captured in a pantallazo was produced by us it does more than ten years.
Not if it was an intuition, a lighting or a pedrá, but the certain thing is that already we were speaking about a series of concepts that now it seems that they worry some and to others they get indigestion. To the first ones for lack of comprehension and apprehension and to the second ones … to this for the same thing.
For those of Frenchman the phrase is written in an Englishman at the time awkward, but it wanted to say something like:
Para los de francés la frase está escrita en un inglés entonces torpe, pero quería decir algo así como:
«Already we can publish the content that let’s let’s want, to the instant»
From here, an opinion, I believe that confused, of Fredy Massad to David Basulto‘s article; Pilar Pinchart‘s review, that turns into an elegy to the publications into paper hoisting the completely free flag not; and certain irresponsibility of a series of companions, that giving arguments to detractors of the digital thing they share to matador and disaster in the network; they have unleashed that takes again this topic and decide to try to explain a situation that, I at least, I see clear.
As much continues having that to see, I am going to recover the appointment that I mentioned in the past article on archBib. It is so important that it goes time structuring my way of perceiving and understanding the Network and today it is going to return to help us. It is Dee Hock’s phrase that you can find, in Linda Stone‘s article.
«Noise becomes data when it has a cognitive pattern. (1945–1965)
Data becomes information when assembled into a coherent whole, which can be related to other information. (1965–1985)
Information becomes knowledge when integrated with other information in a form useful for making decisions and determining actions. (1985–2005)
Knowledge becomes understanding when related to other knowledge in a manner useful in anticipating, judging and acting. (2005–2025)
Understanding becomes wisdom when informed by purpose, ethics, principles, memory and projection. (2015–2045)»
The dates in cursive behind every stage are of Stone and they me would not turn out to be specially relevant if it was not because, without bearing in mind the major or minor academic authority that Stone could have, it makes us think if we are not already in the discount.
Estimated Fredy, Prop et al.. I believe firmly that the leaked one of information for his publication is not critical. For much that this process of selection has criterion, or lack of him.
For my it is not critical. The critique is a knowledge. It is an information digested and assimilated by others up to turning her into knowledge, and that allows us, puts us in disposition of, to take decisions and to determine actions.
Just now, as the information in the digital thing is treating itself, is not capable of producing it
It does not imply message. It does not imply per se a power of relation. Not as they are, and you allow me here to exclude myself, her handling many.
«The Network, today, in architecture, it is not 2.0. It is great less than 1.0, simply because it is not connected.»
The communicators, which take to show the epithet of bloggers, those that they share for divertimento, have not been capable of digesting a concept, so ancient that his name sounds to science fiction ochentera, as that of hypertext. A concept that, in spite of taking it constant in her h of http: // … one does not understand in his deeper implications.
Hiper denotes superiority or excess. Hypertext denotes what it overcomes the text. If gentlemen, which it overcomes the own information, the mere univocal message, to acquire the potential of deployment that before only was conceivable for the hermeneutics across the interpretation and the dialog.
The web 2.0 it is not a question of interpersonal communication. The communication, the dialog, the comments are not already the important thing. Already they existed in 2002 and I can assure you that with a lot of more activity and wealth. A wealth and force in the exchange of knowledge that did that some of us could understand what was happening.
2.0, or simply the current condition of the technology, allows to process this information that overwhelms many people for excess, and to turn her into knowledge. It allows to connect, to qualify it it, to classify it, to label and to do that, by means of these processes, these actions you never humanize automatic, and especially, by means of the construction of the appropriate networks of links to other digital spaces of information, let’s be able construct knowledge.
«We can come out the mere information to construct knowledge, but we pledge in happening in foxglove without taking advantage of his power, without understanding his idiosyncrasy.«
We pledge in devaluating the transcendency of our attitudes assimilating them to divertimentos on having shared and we do not realize that we are wasting an enormous resource, our resource, the material good that does that an enormous part of our company, the informacional, works.
«We are wasting the information.«
Being Network, which probably it should correspond in small letters like architecture, it is to construct of active form the network to worry and to deal with his survival. It is to understand that the important thing is that there takes place the spark that connects ideas and information, not that the spark takes place crossing our web.
If we do not do a use responsible for the information. If we do not learn to produce it in order that it is of quality and relevant, to manipulating her in order that he respects his producers, to sharing it not to turn into mere dealers, to evaluating it in a critical way in order that every time there is less noise and to relating her in order that it turns into knowledge. If we do not take a position of active responsibility, we will be wasting simply the most valuable resource.
SAnd opposite to this squandering, arguments like those of Pilar will have the whole validity, when we have not to, for the good of the technological development, assume them.
«The network is not the space completely voucher and in addition it is free. The Network, it is necessary to to be our great library of Alexandria.«
It is necessary to to be a space in which, for our behavior, we silence the noises; in that, for our work reporting, sharing, connecting, offering the others of tidy and coherent form, let’s do on that our knowledge puts to the service of the others.
Some companion says to me that it does not enrich itself sharing the information, and that because of it it does not make anything bad. Illusory arguments inside this conjuncture. The information already does not have value. The digital thing has taken it from him it stretching to zero … The value it is in the presence, in the work, in the service. To think that the lack of action does not have consequences is fallacious and pernicious.
The photos that our companions photographers produce, for example, already do not have value in if same. When anyone can unload, copy, transform, reproduce, multiply … the physical objects that are this set of gentle them they do not have value.
«The value, in this digital situation, rests on that a certain photographer produces these images. This it is the differential fact that we must recover.«
And I am not speaking of recovering here the value of the artist, if not to recover the value of the producer, of the agent, with his technology, with his look, with his capacity as qualified professional who is capable of offering a service and that, thanks to the expansion of the information that has produced, is capable of demonstrating the value of his work.

… (Information machines) process information so that it can me made meaningful at the human scale”.
The Information Machine. Ray and Charles Eames, 1958.
Captura del video “Hello World! Processing” de Ultra_Lab
Probably this reference of a classic teacher sinks more …
Miguel Villegas, architect
Editor in arquitextónica
Sevilla, march 2013
[:]





